Det fantes et sted i Vest-Berlin hvor trikkeskinnene forsvant rett inn i Muren. Dette ble for meg det beste symbolet på delingens brutalitet. (Foto: Oda Bhar, august 1989)

Hvordan få ekte spenning ut av kampen mellom det gode og det bedre? Dette dilemmaet møtte filmskapere i DDR. Jeg har vært på historieseminar med professor Jens Becker, regissør og lærer ved filmhøyskolen i Babelsberg.

– Filmskolen i Babelsberg lå direkte i Murens skygge. I min hukommelse var det alltid høst på skolen. Den stemninga preget også filmene våre, de var tunge, melankolske, noe som slett ikke passet med DDRs kulturpolitikk.

Hvordan ble man filmstudent i DDR? Opptakskvoten ble bestemt etter prinsippene for planøkonomi. Det ble gjort avtaler med tv om hvor mange filmarbeidere som trengtes, derfor var det lurt å jobbe for tv først, og skaffe seg en avtale om framtidig arbeid. Fantes det uavhengige filmskapere i DDR? Nei, fordi all film måtte gjennom samme framkallingssted. Det var kun to laboratorier i landet og all film som fantes var registrert. Den som prøvde seg på noe uavhengig kunne fort få besøk av Stasi.

Sensur

Skolen lå ved bredden av en sjø på grensa mot Vest-Berlin, forteller Becker. Det fantes et vakttårn for å holde utkikk over grensa, og grensevaktene skulle se mot Vesten, men likte bedre å kikke på de søte filmjentene som hadde pause. Filmstudentene var nøye utvalgt til det som var DDRs nest dyreste utdanning, etter pilotutdanningen. Dette medførte en forpliktelse til seinere å lage filmer i god sosialistisk tradisjon – men i praksis var dette ikke noen vanlig holdning. Tvert imot ga det status å lage noe som kanskje kunne bli forbudt.

For å omgå sensuren benyttet skolen ulike strategier. Mot slutten 1980-tallet, da Jens Becker var student, ble filmene delt inn i to typer: Sendefilmer og øvingsfilmer. Studentene var unge og frekke og ville endre verden, og lagde iblant filmer som ikke gikk gjennom sensuren. Da skyndte ledelsen seg å kalle det en «øvingsfilm», noe som forhindret at studenten ble utvist. Noen «stjal» sine egne filmer og viste dem hemmelig, gjerne på ungdomsklubber. Stasi visste om dette, men det ble stort sett akseptert.

Selv trafikklysene var spesielle i Øst-Tyskland. (Foto: Oda Bhar, august 1989)

Skiftende tider

Filmstudioene i Babelsberg har vært sentrale i europeisk filmhistorie. Becker kaller dem «et magisk sted hvor filmkunsten ble medoppfunnet». Opprinnelig var bygningene et gartneri, men ble ombygd til filmstudio. Glasshusene ga godt lys, noe som på begynnelsen av 1900-tallet var helt nødvendig for å lage film. Først ble det lagd stumfilmer, seinere kom de legendariske UFA-filmene. Etter 2. verdenskrig ble Babelsberg nystartet under navnet DEFA-Ateliers, delvis på ordre fra den sovjetiske administrasjonen. Lenin mente nemlig at film var den viktigste kunstarten, fordi den kunne påvirke massene.

I årene fra 1954 til 1989 sto politikken langt fra fast. Filmhøyskolen merket godt svingningene i storpolitikken, og ved hvert klimaskifte ble rektor byttet ut, for å passe til tidsånden. Iblant kunne man lage «frekkere» film, i andre perioder ble det slått ned på mer uskyldige ting.

Rett etter krigen var det to strømninger i DDR, borgerlig og sosialistisk realisme. Begge var klart antifascistiske, noe som ikke var like uttalt i Vest-Tyskland (BRD). De to retningene eksisterte side om side fram til 1952, da staten DDR ble mer uttalt «demokratisk sosialistisk». Mange forlot DDR på denne tida. I 1961 ble Muren bygd, og brått befant Babelsberg filmhøyskole seg rett på ei stengt grense. Gateadressen endret navn 3 ganger på 1900-tallet, fra Keisterstr, via SA-str, til Karl Marx-Str. Mange gamle filmer ble straks forbudt.

I 1968 kom en liberalisering under Praha-våren, men håpet ble raskt slått ned. Deretter fulgte sterk innskjerpning med nytt slagord: «Den som ikke er for oss, er mot oss.» Filmstudentene var usikre. Hvem kan jeg snakke fritt med, hvem tyster til Stasi? Perioden 1968-1973 var verst. Deretter fulgte et nytt tøvær, da Erich Hoenecker avløste Walter Ulbricht som stats- og partisjef. DDR ble nå mer anerkjent i verden og fikk FN-medlemskap.

Sosialistiske slagord og oppbyggelige veggmalerier var en del av bybildet. Propagandaen kalte Berlin Fredens By, «Stadt des Friedens». (Foto: Oda Bhar, august 1989)

Kampen mellom det gode og det bedre

For å forstå kulturlivet i DDR, sier Jens Becker, må vi se hvilke dogmer som lå til grunn. De kunne utfordres og brytes, men du måtte forholde deg til dem. Han lister opp 7 grunnsetninger.

1. Arbeiderklassen er den ledende klasse som bestemmer historiens gang.
2. Historien er klassekampens historie, og sosialismens seier er lovmessig.
3. Kapitalismen kommer til å dø, og all kunst som bruker borgerlige verdier er reaksjonær.
4. Partiet har alltid rett, og er samfunnets spydspiss.
5. Motstanderen sover ikke. Den som ikke er med oss er mot oss, og får smake partipisken.
6. Kunst er klassekampens våpen, den skal tjene folkets beste, og hva som er best bestemmer partiet.
7. I sosialismen finnes bare kampen mellom det gode og det bedre.

Særlig det siste medførte et stort problem for dramaturgien. Kunst springer ut av konflikt, sier Becker, men her måtte konflikt dysses ned. Hvordan få ekte spenning ut av kampen mellom det gode og det bedre!?

«Film i DDR handlet om den sosialistiske helten i kampen mellom det gode og det bedre.» (Jens Becker, østtysk filmregissør og professor)

Før studentene ved filmhøyskolen begynte å filme måtte de gjøre knefall for Politbyrået, og love å rette seg etter de sosialistiske dogmene. Vanligvis skjedde det frivillig, for mange i DDR trodde genuint på de sosialistiske idealene, spesielt på 1950- og 60-tallet. Etter hvert ble enigheten mindre entydig, spesielt når det gjaldt praktiske løsninger.

Surrealisme og humor

Mens de systemtro filmene oftest benyttet hyperrealisme og slagord, ble systemkritikk gjerne uttrykt gjennom surrealistime og absurd humor. Et eksempel fra Murens siste år er Zug in die Ferne (1989) av Andreas Dresen. Han er idag en av Tysklands viktigste regissører. Tidligere i år har jeg skrevet om hans seineste to filmer: Whisky mit Vodka (2009) og Den niende himmel (2008).

«Zug in die Ferne er en vennlig film fra ei tid hvor alle var rasende. Den er en hyllest til de som ble, og en hyllest til filmen.» (Jens Becker om Andreas Dresens film.)

Dresens filmer har gjerne en vennlig, humoristisk tone, noe som også gjelder denne. Ifølge Becker av mange filmskapere i DDR på 1980-tallet Bergman-inspirerte, noe som i Zug in die Ferne merkes på drømmesekvenser og lett surrealisme. Noen mennesker venter på en jernbanestasjon, blant annet en eldre mann og en ung kvinne, men alle tog er forsinket fordi ekspresstoget fra Vest-Berlin skal passere. Det såkalte Intersohnenzug var et vestlig tog som fikk lov til å passere over østtysk mark, men måtte kjøre enormt fort slik at ingen DDR-borger skulle kunne kaste seg på. Ellers gikk ingen tog spesielt fort i DDR, noe som forsterket følelsen av et enormt lufttrykk når det suste forbi. Den eldre mannen på plattformen påstår at hans kone er med lyntoget, hun skal reise til Vesten i begravelse til ei tante, som de deretter skal arve, kanskje, og isåfall skal han komme etter til Praha, kanskje. Endelig kommer toget, men den unge jenta ramler av lufttrykket. Mannen må hjelpe henne, og rekker ikke vinke til kona. Vel, sier han, forhåpentlig så hun meg i det minste. Men like etter kommenterer stasjonsmannen: Du forteller alltid samme historie.

Brandenburder Tor lå i øst, men så nær Muren at ingen privatpersoner fikk lov å komme nær. (Foto: Oda Bhar, september 1988)

Realisme med begrensninger

Dokumentaristene i DDR droppet gjerne kommentarspor i filmene sine, fordi propagandaen ble forventet å ligge i kommentarene. Uten voiceover kom du unna med mer, fordi budskapet ble mindre synlig. Østeuropeiske kunstnere ble flinke til å si ting mellom linjene. Verre var det å ikke kunne lage film om uperfekte sider ved samfunnet. Arbeidsløshet og psykososiale problemer skulle nemlig ikke finnes under sosialismen.

En av studentene ved filmhøyskolen, Thomas Heise, lagde likevel en film om såkalte Assis, «asosiale tilfeller», dvs folk som falt utenfor, ble småkriminelle eller bare var ungdom i opposisjon. Filmen het Wozu denn über diese Leute einen Film (1980), «hvorfor lage film om slike folk», etter innvendingene han møtte fra lærerne. Filmen fikk så mye oppmerksomhet under filmingen at den ikke kunne forbys, ikke før den var ferdig og godkjent, men da ble den forbudt, og Heise ble exmatrikulert. Han begynte å jobbe ved DEFA-studioene som assistent, og lagde etterhvert flere filmer som også ble forbudt. Idag lager han fremdeles såre, sinte, smertefulle filmer, sier Becker, og har det antakelig ikke enklere med filmskapingen sin enn han hadde i DDR-tida.

Liberalisering på 1980-tallet

I 1986 seilte Gorbatsjov opp som den store overraskelsen, og filmhøyskolen fikk ny rektor igjen.

Lothar Bisky var helt annerledes enn de foregående rektorene. Uformell og vennlig, alltid med åpen dør – og dus med studentene, noe som var uhørt i tysk sammenheng! Hvis det kom klager fra sensuren lot han som ingenting: Beklager, da må det ha skjedd en feil. Likevel forbød propagandasjefen alle filmene i 1987, men Bisky lot dem vises «hemmelig». Han fikk nye klager og lot som han angret, «det skal aldri skje igjen», men neste år gjentok det seg. DDR prøvde nå å holde på sin egen konservative linje, og distansere seg fra Sovjetunionen, men rektor beskyttet filmstudentene. (Idag er Bisky leder for det venstreradikale partiet Die Linke, og er omstridt pga anklager om å ha vært informant for Stasi.)

I 1989 ble det klart at noe stort var i ferd med å skje i DDR. Grensene ble åpnet sørover mot Tjekkoslovakia og Ungarn, og mange forlot landet, også fra filmhøyskolen. De øvrige ble oppfordret til å dokumentere den «fredelige revolusjonen», og dermed startet en enormt produktiv tid. Studentene drev journalistisk aktivitet, de var ute og filmet i gatene hele tida, det foregikk knapt undervisning.

Idag er gatebildet på Under den Linden helt annerledes enn dette. Republikkpalasset til høyre er revet, det er flere og helt andre biler, og reklameplakater finnes overalt. (Foto: Oda Bhar, september 1988)

Et system klapper sammen

Jens Becker er født i 1963. Han var 26 år og avgangsstudent da Muren falt. Siden har han jobbet både med film og tv, i tillegg til undervisning. Men langt fra alle har vært like heldige. Generelt greide mange fra øst seg dårlig etter gjenforeningen. Det tok minst ett år før noen kunne orientere seg på nytt, sier Becker, og mange har aldri greid å omstille seg. Det var ikke bare friheten som økte, usikkerheten ble også av en helt annen art enn før. Gjenforeningen av Tyskland handlet ikke om å slå sammen to likeverdige land. Det var ett land som overtok ett annet. Østtysk ungdom hadde vokst opp i et land som ikke lenger eksisterte, og ble nødt til å greie seg i et helt fremmed system. Alle erfaringer og nettverk ble meningsløse over natta, mange utdanninger ble verdiløse. Hvem hadde bruk for en planøkonom i en verden av kapitalisme?

Ved filmhøyskolen i Babelsberg ble 1990 et år av depresjon. Etter den hektiske journalistiske tida i 1989 falt produktiviteten nå helt sammen. Plutselig kunne alt sies, ingenting ble lenger sensurert. Men dermed ble kulturinstitusjoner som filmhøyskolen mye mindre viktige enn før. Det er slik i dårlige tider, sier Becker, at folk prøver å si gjennom kultur det de ikke får lov å si rett ut. Derfor blir kulturlivet enormt betydningsfullt.

«Dårlige tider er alltid gode for kunsten.» (Heiner Müller, østtysk forfatter)

For filmarbeiderne forsvant produksjonsmulighetene brått, siden DDR-tv og alle filmstudioene i Øst-Tyskland ble avviklet. Etter ei stund ble nye tv-kanaler og produksjonsselskaper opprettet, men lederne var vesttyskere. Lenge var det usikkert om skolen i Babelsberg ville bli nedlagt, siden det allerede fantes andre filmhøyskoler i Vest-Tyskland. Men den lot seg redde, og er idag den teknisk best utstyrte filmhøyskolen i Tyskland.

Studioene i Babelsberg har også fått en renessanse, og nylig vært åsted for innspillingen av filmer som V for Vendetta (2005), The Bourne Ultimatum (2007), Flammen og Citronen (2008), Valkyrie (2008) og Inglourious Basterds (2009).

Nye tabuer

At den statlige sensuren var borte etter gjenforeningen betydde ikke ubegrenset frihet. Også i markedet ligger sensurpotensiale, selv om reglene ikke er uttalt eller formalisert. Østtyske filmskapere oppdaget at nye tabuer oppsto, en ny type historier lot seg vanskelig fortelle.

Et slikt tabu var Treuhand, selskapet som ble dannet for å privatisere de statlige eiendommene i DDR. I ettertid føler mange seg lurt, fordi «arvesølvet» deres ble solgt for en slikk og ingenting. Det handlet om store verdier, siden DDR var et land hvor nær sagt alt tilhørte staten. Slike historier var ikke populære i det nye markedsorienterte Tyskland. Kapitalistene i filmindustrien var ikke interessert i å støtte dem, og mange østtyske filmskapere fikk aldri lage film igjen.

Hva står igjen som Jens Beckers viktigste erfaring?

– Jeg vet nå at et system veldig fort kan klappe sammen og bli borte. Dette er en viktig bevissthet, for det kan også gjelde dagens samfunn. Dermed er det alltid lurt å ha kamera klart. En erfaring kan når som helst bli historisk.

Jens Becker på Cinemateket i Oslo, januar 2008. (Foto: Oda Bhar)

Alle bilder i denne artikkelen er ©Oda Bhar.

Det faglige stoffet er hentet fra et seminar på Cinemateket i januar 2008: «Det undergravende blikk – filmstudenter betrakter DDR.»

Jeg legger ved filmografien fra kurset, hvis noen ønsker fordypning.

(Artikkelen blir også publisert på Montages.)

Filmografi fra seminar om DDR-film

Fiksjon

1. Die erste Seite einer Chronik (1961), regi Kurt Tetzlaff.
2. Sorgenkinder (1961), regi Helmut Nitzschke.
3. Wilkommen in der Kantine (1988), regi Peter Welz.
4. Leb wohl, Joseph (1989), regi Andreas Kleinert.
5. Zug in die Ferne (1989), regi Andreas Dresen.

Dokumentar

1. Solang’ noch untern Lindern (1958) regi Kurt Tetzlaff.
   
2. Alarm (1958) regi Werner Wüste.
3. Was jeder muß (1988) regi Andreas Dresen.
4. Mehr als das Übliche (1969) regi Dieter Jäger/Gerhard Knopfe.
5. Karl Marx – Dr Henne (1968) regi Alexander Ziebell.
6. Rote aus der Demo raus (1989) regi Jens Becker.
7. Die Kinder von Golzow (dokuserie) regi Winfried Junge.
8. Notwendige Lehrjahre (1960) regi Jürgen Böttcher.
9. Wozu denn über diese Leute einen Film (1980) regi Thomas Heise.
10. Aber wenn man so leben will wie ich (1988) regi Bernd Sahling.

Estamos en tiempos de mirar hacia atrás antes de dar el paso que nos depositará en el próximo decenio. El diario británico Times se pronunció en este sentido y confeccionó una lista con las mejores 100 películas que estrenaron en el Reino Unido desde el año 2000.

Escondido, de Michael Haneke, la mejor según Times

En el ranking predominan las producciones inglesas por sobre las norteamericanas. Pero ese es un dato menor. Lo que más salta a la vista es que mientras hay algunas presencias un tanto inexplicables (Exterminio, Los Rompebodas, El Diablo Viste a la Moda, Un Santa No Tan Santo o El Orfanato), abundan las ausencias significativas (Wall-E, Amelie, Million Dollar Baby, Snatch, Match Point, El Pianista, Kill Bill, por nombrar algunas).

Estos son los primeros 20 puestos, el resto los pueden revisar desde acá.

01. Escondido (2005)
02. La Supermacía de Bourne / El Ultimatum de Bourne (2004/2007)
03. Sin Lugar Para los Débiles (2007)
04. Grizzly Man (2005)
05. Team America: Policía Mundial (2004)
06. Slumdog Millionaire (2008)
07. El Último Rey de Escocia (2006)
08. Casino Royale (2006)
09. La Reina (2006)
10. Hunger (2008)
11. Borat (2006)
12. La Vida de los Otros (2006)
13. This Is England (2007)
14. 4 Meses, 3 Semanas y 2 Días (2007)
15. La Caída (2004)
16. Eterno Resplandor de Una Mente Sin Recuerdos (2004)
17. Secreto en la Montaña (2005)
18. Let The Right One In (2008)
19. Vuelo 93 (2005)
20. Donnie Darko (2001)

Source: Yahoo! Movies

Check out the new teaser trailer for “Salt” starring Academy Award winner Angelina Jolie. Full cast list can be found here.

Here’s a synopsis of the movie via IMDB.com:

Evelyn Salt (Angelina Jolie) is a CIA officer who swore an oath to duty, honor, and country. When she is accused by a defector of being a Russian sleeper spy, Salt goes on the run to clear her name and ultimately prove she is a patriot. Using all her skills and years of experience as a covert operative, she must elude capture and protect her husband or the world’s most powerful forces will erase any trace of her existence.

“Salt” hits theaters this summer on July 23, 2010.

This movie looks pretty good. It kind of reminds me of a cross between the TV series “Alias” and “The Bourne Ultimatum”. I think it will be something to look out for during the Summer Movie Season.

You are immediately thrown into an action sequence. Jason Bourne (Matt Damon) is limping and trying to evade authorities. Not sure on what is going on or why, you quickly jump back in your seat glued in. It grabs your attention and never lets go, and less than two hours later, the ride is over.

Who knew that the best sequel of the summer of 07 would be that of the Jason Bourne series? With heavyweight like Spider-Man, Pirates, and Shrek all severely lacking the luster they helped colorfully create with previous entries, this series just kept getting better and better with each entry. Purely kinetic with gritty action, this slick realistic spy caper is easily the best action film of the year.

As Jason Bourne continues to search for clues that lead to answering who he really is, he contacts Simon Ross, a reporter who is writing a series of articles entitled “Who is Jason Bourne?” . Ross has stumbled upon a secret that is directly related to Bourne’s past. Essentially, this is a two hour chase film, with Bourne seeking out the information that will once and for all answer who he really is, while being one step ahead of everyone along the way. The stakes are far bigger this time though as other ‘super-agents’ are now assigned to take him out. Since the C.I.A knows his whereabouts, it is a collision course to the very end.

You have to love Matt Damon as Jason Bourne. After a series of some-what ‘soft’ roles, as Paul Rudd in 40 Year Old Virgin points out, he becomes entirely bad ass with this role, even entering Jack Bauer-like greatness. He looks and acts the part of the amnesia effected trained super killer to perfection. The stripped down no-nonsense hero of this series was a heavy influence in re-creating the struggling Bond franchise (See: Casino Royale).

Starring in roles like The Departed, The Good Shepherd, and the Ocean’s series, is there anything Damon can’t do? He is a chameleon of an actor,and now is an action star to boot. The level of seriousness that director Paul Greengrass takes with the rest of the cast in creating such an intense atmosphere reminds one of Michael Mann. Albert Finney, Joan Allen, and David Strathairn; they are always good.

From the fight sequences in the first entry to the legendary car chase in the second, they are all topped in The Bourne Ultimatum. The action is extraordinary. The unrelenting pace that the film starts off at, it gives you action scene after action scene, and before you know it, the credits hit. You are left smiling thinking to yourself, “wow”. These are the new blueprints to the spy action genre.

The extremely realistic way it is portrayed on screen is a direct result of director Greengrass’s effective use of the hand-held camera. From the chase sequences on foot to the mano-o-mano fight with the asset, the action on screen is always captivating. His loose style of camera work really creates a sense of urgency from each situation. You will more than once say to yourself “oh my gawd” while watching this movie (especially when Bourne drives a car in reverse off the top of a parking structure. Are you kidding me?). With Bloody Sunday and two Bourne films under his belt, Greengrass is quickly establishing himself as a director extremely capable in creating memorable action sequences in gritty fashion. And not only are they good action pieces, but great films nonetheless.

The Bourne Ultimatum isn’t just the best in the series, it is one of the finest action films released this decade. The questions raised throughout the first two films about Bourne’s identity have all been answered. Never once did they take ‘the Hollywood exit’, the decisions made by the writers all helped make this trilogy into one of the finest that you will ever see.

The Bourne Identity (2002)
Directed by Doug Liman
With Matt Damon, Franka Potente, Chris Cooper.

identity

The Bourne Supremacy (2004)
Directed by Paul Greengrass
With Matt Damon, Franka Potente, Julia Stiles, Brian Cox.

supremacy

The Bourne Ultimatum (2007)
Directed by Paul Greengrass
With Matt Damon, Julia Stiles, David Strathairn.

ultimatum

Recomiendo la trilogía completa, sin mas vueltas, una franquicia que revoluciono la forma de contar historias de espías, influyendo al propio James Bond y a muchas historias mas (Taken entre ellas) No creo que sea recomendable ver las tres de un solo tirón, pero recomiendo, por correlación de los hechos, que se vean en la misma semana, por ejemplo.

Dr. Cole Abaius from Filmschoolrejects.com sat down with  the star of The Hurt Locker and All he has to say : he loved talking with Anthony Mackie.

“If there’s one thing I hate about reading, writing, and conducting interviews, it’s when the subject gives canned responses that seem like they’ve been sped through a publicist-run car wash to make sure nothing controversial, close-to-controversial, or interesting gets said. I’m even a fan of boring answers just as long as they’re original and boring. It’s the scripted bullshit that really seems like a waste of time. In fact, I’ve even written features when someone was so fake that it become culturally fascinating.”

Continue Reading

by Alex Billington – FirstShowing.net

Electronic Arts has partnered with Universal Pictures to produce an adaptation of the video game Army of Two. Screenwriter Scott Z. Burns (of The Bourne Ultimatum) has been hired to write the adaptation with Scott Stuber (of The Break-Up, The Kingdom, Role Models) producing. Universal is fast-tracking the project and hopes to start production in 2009. In the game, players team up with a live or AI partner on two-man missions using two-man tactics to ultimately create an advantage that no enemy can withstand. The story focuses on the fictional story of two private military mercenaries “fight[ing] through war, political turmoil, and a conspiracy so vast it threatens the entire world” in a timeline spanning from 1993 to 2009.

Burns explains that “because people experience the game in pairs, playing two guys who go against the world, Scott and I agreed this format presented an opportunity to make a great buddy film.” So far, so good. “The ambiguity of these private military corporations lends weight to an intelligent thriller with relevance to what’s going on in the world right now. You have contractors with their own agendas, and two guys whose friendship supersedes all the politics. I told EA right off the bat I wasn’t a gamer, and that appealed to them because they didn’t want to simply replicate the game.” Another interesting statement, although not necessarily a good thing. This just means we can expect the movie to be a departure from the game.

Editor’s note: Taken from my old blog to be posted here. Anachronisms are present to keep the integrity of the piece.

1. Zodiac

David Fincher’s finest film to date, even surpassing ‘Seven’ and ‘Fight Club.’ Here is a movie that is split almost two ways — the first half about the killings, the second half about the obsession. Both halves are amazing and together form this perfect movie. Sadly, the movie came out too early in the year, and will most likely be looked over come Oscar time.

Editor’s note: ‘Zodiac’ is discussed in more detail in the Movies to Study column.

2. The Diving Bell and the Butterfly

There are very few movies that I would make everyone see if I possibly could. This would be one of them. The movie is inspired by Jean-Do Bauby’s “locked-in syndrome,” in which he blinks out an entire memoir with only his left eye. He is completely paralyzed and somehow manages to accomplish that. Jean-Do is a witty man (even more-so in the memoir itself), and that helps offset the deeply serious subject matter. Yet, at the same time, the scenes of his family coping with his immobility are overwhelming. It is perfect and innovative the way this story was filmed, and supreme credit goes to the director, cinematographer, and writer. I will write a more lengthy review at a later date.

Editor’s note: The Diving Bell and the Butterfly can be found as a Movie to Study.

3. No Country For Old Men

A movie that will not be overlooked come Oscar time is the Coen Brothers’ latest. Seeing this twice in theaters, the movie is smart, clean, and altogether flawless. People bitch about the ending. The first viewing it caught me off-guard, but when I saw it a second time I liked it a lot better, and think it’s the only way the film could have ended. I feel this movie will be studied for years to come.

4. Before the Devil Knows You’re Dead

Where most movies would falter, ‘Devil’ rises up and becomes that much better. There are no questions of motivation, there are no flaws in pacing, and the acting is completely top-notch. Sidney Lumet is the mastermind behind this picture, but a fabulous script by Kelly Masterson and the always-great Philip Seymour Hoffman take this film out of the standard ‘jewelry store robbery movie’ genre and elevate it to greatness.

5. Juno

You would have to try really hard not to love Juno. The character, specifically — but also the movie. I would try to describe scenes in this movie, but it would lose all effect. But ever since Juno accuses her ~4 year-old sister of puking blue slurpee into the vase, I couldn’t help it. It’s rare when I laugh at parts in a movie that are in the trailer, but I was that guy. It seems like Juno is the female version of any of the characters from ‘Knocked Up’ or ‘Superbad.’ But the real success here, where those movies have good one-liners, it’s the stupid jokes that are endearing. Here, Juno herself is what the movie is about — her quirky personality comes second to the movie as a whole.

6. Atonement

Atonement is a movie that on first glance seems to be all about love, but people forget to factor in ignorance, betrayal, lust, jealousy, and self-loathing. The twisting of this movie is delicate and perfectly executed. Visual art of the highest form, the whole movie is a pleasure to look at and just take in. Gotta love British period pieces.

7. La Vie en Rose

A one-woman show for Marion Cotillard as Edith Piaf, and how great that show is. The music aside, this is pure storytelling in a creative way. Taking the life of a person and re-ordering it for increased effect is risky, but here works extremely well. Perhaps there is a reason Edith Piaf was the pride of France.

8. Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street

Tim Burton is very hit-or-miss for me. On the one hand is Batman and Big Fish, but then there’s also Planet of the Apes and Sleepy Hollow. Here I think is his best work to date, with an eerie movie/musical that lifts well from the source material. Johnny Depp also shines, showing he has more range than most working actors today. A great movie, but not for everyone.

9. Ratatouille

I’ll be honest — I liked the Incredibles, but not so much as everyone else. Here Brad Bird steps up again for Pixar and produces the best animated film in years. A great blend of wit, passion, and cooking detail, the movie could have been twice as long and I still would’ve watched it three times.

10. The Bourne Ultimatum

The third installment in the series, and the best of the bunch (which we all know is rare). The plot is a bit flimsy, but still strong enough to justify the endless action sequences that put many imitators to shame. Believe the hype when they say, “You are glued to the screen.”

I will not do a ‘honorable mentions’ because that is a cop-out, though in a year like this it would be more than justified. 2007 was a phenomenal year for movies, with so many great flicks. I could have probably made a top 20 and felt strongly about all of them.

And as with all top 10 lists, let me say that I know people will gripe. Really, I just do these so whoever may stumble across the list will feel a tiny bit more inclined to see a few of these, and I know that they will appreciate it. Any time I can get people to see these films instead of ‘Epic Movie’ or ‘The Bucket List’ I am pleased.

And lastly — I stand by these rankings. Isn’t No Country For Old Men a better movie than Zodiac? How can you rank perfect movies that are so different? It’s like judging any kind of art: When you’re stuck in the middle, go with the one that makes you feel something.

Hi,

     Jason Bourne movie series (The Bourne Identity, The Bourne Supremacy and The Bourne Ultimatum) is one of the popular movie series. When you talk about Jason Bourne, how can you forget Matt Damon (and my favorite one)? Matt Damon acted (and fitted) perfectly as Jason character. He did amazing acting in all 3 movies and has signed-up with Paul Greengrass for fourth part. 

     Why suddenly Jason Bourne? Right? Hmmm.. Yesterday I was watching The Bourne Ultimatum on HBO (If you missed or still not watch, then watch it. They broadcasting all 3 movies in repetitive manner) and search on Google (I have internet on my hand and so Google is best option to know anything…right?) and I found lots of interesting things about Jason Bourne Character.

   All Bourne movies are loosely based (or you can say inspired) on Bourne Series Novel. Robert Ludlum was creator of Jason Bourne, A Fictional Character. The character has been in 8 Bourne series novel. However first 3 novels are written by Robert Ludlum and later 5 novels are written by Eric Van Lustbader (with permission from the estate of Robert Ludlum).

Jason Bourne Series Novels (Click on Image to know more about Novel)

Robert Ludlum novels
- The Bourne Identity(1980) - Robert Ludlum	The Bourne Supremacy(1986) - Robert Ludlum
The Bourne Ultimatum (1990) - Robert Ludlum

Eric Van Lustbader novels
The Bourne Legacy (2004) - Eric Van Lustbader	The Bourne Betrayal (2007) - Eric Van Lustbader
The Bourne Sanction (2008) - Eric Van Lustbader	The Bourne Deception (2009) - Eric Van Lustbader
UpComing Novel -The Bourne Objective

The Bourne Identity (2002)	The Bourne Supremacy (2004)
The Bourne Ultimatum (2007)

Extra Details

- Before Matt Damon’s Borne Series, The Bourn Identity (A television film) was produced in 1988 with Richard Chamberlain as Jason.

- Robert Ludlum’s The Bourne Conspiracy is video game based on Bourne Series novel.

!!! Rock On !!!

Hello everyone Jourdan here posting some old blog post of my favorite films of 07 that I did on my Myspace. I am putting this up to give you an idea of what you can expect from me if you are not familiar already. You can find all my previous reviews their http://www.myspace.com/jourdanwitau .

Top Movies of 2007

I know it’s almost February but here it goes my top movies of 2007…That I was able to see.
1 No Country for Old Men-

This film has everything in it from a tight script, great direction, cinematography, and damn good performances from everyone (particular a Javier Bardem iconic bad guy with his own set of rules or guidelines to life). This is pretty much a modern western that is commenting about mortality. The Coen Bros are so dead on what they are doing with their film, which makes me eagerly anticipate what they have next. Whether you like this movie is if you understand what they are doing which basically goes with how this movie ends. The end is perfect to me, but I can understand that people won’t like it if they don’t understand the movie

2 310 to Yuma-

Yet another western that has made my top list that has a deeper meaning to it. This is pretty much how every remake should be done, make it better or make it just as good but making its own. The direction, Russell Crowe, Christian Bale(if you know me you know I have man love for Bale), supporting cast (especially Ben Foster as Crowe’s crazy, and score are all great. The score reminds of the old spaghetti westerns but still sounds modern. This is a movie of mans worth and family. Crowe and Bale both come from the same tree, but separated on some branch down the road. The action scenes are pretty good in this movie too.

3 The Mist-

First non-western on the list and the most downer of a movie of 2007. Frank Darabont (the Green Mile, The Shawshank Redemption which are both Stephen King story which this one is) is perfect in this film. I think if anyone else did this film it wouldn’t come close. Even though this movie is a horror movie about people trapped with monster waiting out side, but the inside look at what people do in an extraordinary situation is what makes the movie. Warning though, the special effects are really not that great besides some nice creature designs.

4 Sunshine-

This movie took me by surprise; by the fact I thought it was just another Sci Fi movie. One of the best ensemble cast of 2007. Danny Boyle (28 week later, Trainspotting, Millions) always comes with something different every time and is just a really good director. Score is great; it is very grand up scaling.

5 The Bourne Ultimatum-

It’s the same formula as the previous movies they just up it up a bit. I think Matt Damon is a bonafide action star and I also think he would make a really good Captain America when ever Marvel does that movie. The fight scene is the best of the series and one of the best I have seen in 2007.

6 Stardust-

I pretty sure this movie will have a cult following to it and I think I might be in that cult. I just love this movie I think it is a great companion film to the Princess Bride.

7 Juno-

This film might be this high on my list because I watched it recently who knows. Besides that this is a pretty damn good movie with great dialog. Looking forward to Diablo Cody’s next script/movie.

8 Zodiac-

Anything that David Fincher has lined up I will want to watch. This film being my third favorite film of his right behind Se7en and Fight Club. I think this movie is much better when I saw it again because it is a pretty long movie. It is much better if you are in the mood to watch this movie. One last thing is that this movie is based in the bay area and if you love or life in the bay you should watch this.

9 Knocked Up-

Judd Apatow is straight up deep fried comedy Twinkie gold bars. Seth Rogen is pretty much the same boat too.

10 Superbad-

Gotta say the same here for this movie. The only reason that this movie is 9 not 8 is that I think Knocked Up was a better made as a whole film. I must add that Jonah Hill and Michael Cera are pretty damn funny.

11Into the Wild

Sean Penn’s new film I must say one of his best directorial efforts. The cinematography is beautiful. The score by Eddie Veder of Pearl Jam is really good and should win for movie song.

12 Hot Fuzz-

Funniest movie of the year that had nothing to do with Judd Apatow or any of his collaborators. Edger Wright, Simon Pegg, and Nick Frost I will watch anything they make by them selves and especially together. Movie does start slow but when it starts going its one after the other.

13 Grindhouse-

Now I know this movie is not for everyone, but I sure movie studios tried harder to give us our moneys worth. This movie fits into my type of humor so that is why I like it so much. Plus it had pretty funny faux trailers with it.

14 300-

You are just watching this movie for the imagery that’s all. Whether you’re watching the buff ass dudes or the cinematography. It is the only comic book film that made my list which makes me sad.

15 Eastern Promises-

This makes the list just because of the Viggo’s nude fight scene alone. Seriously the movies is good and just all around well made.

16 I Am Legend-

This film just flat out surprised me, granted I wasn’t expecting much from it. One of the first Will Smith movie in which I didn’t feel it was the Fresh Prince. Out of all the movies on my list this is the most flawed but you know what I still really liked this movie.

So that’s my best of 2007 list, I know it’s more the 10. It was a really good year for film that’s why its 16 not 10. There may have been 17 or 18 if I was able to watch There Will Be Blood, Michael Clayton, and Atonement. There is a bunch of indie and international movie that came out in 2007 that I couldn’t watch for the fact that I didn’t have access to those films. Black Snake Moan and Pan’s Labyrinth would have made this list but technically they came out in 2006.

Matt Damon

By Borys Kit – HollywoodReporter.com

Josh Zetumer has signed on to pen the fourth installment of Universal’s “Bourne” movie series, writing what is being described as a parallel script.

George Nolfi, who worked on “The Bourne Ultimatum,” initially came back for the fourth entry. He also boarded to write and direct “The Adjustment Bureau,” an adaptation of a Philip K. Dick short story that reteams him with “Bourne” star Matt Damon.

But as that movie nears its September start date, Nolfi had to step away from “Bourne.” Not wishing to slow development and keen on making “Bourne” part of its 2011 slate, Universal hired Zetumer to write a new script. It is unclear what will occur after Zetumer submits his draft or whether his script will be integrated with Nolfi’s.

“Our hope is that Nolfi, a key member of the ‘Bourne’ team, will return after he is done with ‘The Adjustment Bureau,’ ” a Universal spokesperson said.

Bourne Trilogy on DVD

Writing two scripts, though rare, is not without precedent in the tentpole movie world. “Star Trek: Generations,” “Fantastic Four: The Rise of the Silver Surfer” and “Wolverine” are movies that had parallel scripts commissioned and sometimes had them combined. “Conan,” still in development, is another project that falls into that category.

Frank Marshall and Jeffrey Weiner are producing the latest “Bourne” installment.

Zetumer, repped by UTA and Management 360, is generating heat around town for writing “Dune” for Pete Berg and Paramount. He wrote “The Infiltrator” for Warner Bros., to which Leonardo DiCaprio is attached and is being produced by Film 360, Appian Way and David Benioff.

{I LOVE the Bourne movies so much, so you know I had to pose it up with my lovez <3}

{Duff Beer}

The Bourne Ultimatum: it’s almost like a bond film, with its bonanza of locations, technology, action and thrills. The shaky cam and generally gritty / urban look of the film means that watching it in HD is pretty pointless, although the amazing 5.1 track and slick editing more than made up for it! This film ticks all the boxes for a great action movie, yet it’s anything but dumb; it even leaves you thinking about things like intelligence tactics, torture and (to a lesser extent) the media.The entire trilogy is strong, and this final installment is the icing on the cake – setting a new benchmark for action film!

Score: 8/10

The director and main cast of “G.I. Joe: The Rise of Cobra”, including British screen beauty Sienna Miller and hallyu star Lee Byeong-Heon, will visit Korea later this month to promote the Hollywood action flick, domestic distributor CJ Entertainment announced Monday.

Stephen Sommers, best known as the director of “The Mummy”, Miller and lead actor Channing Tatum will arrive in Seoul July 28 ahead of the film’s release here Aug. 6.

Lee, the heartthrob of hit TV soap “All In”, will join the co-stars of his Hollywood debut piece in a press conference the following morning at Shilla Hotel.

The action- and computer graphics-packed film is based on the G.I. Joe Real American Hero toy franchise, and brings together the producer of “Transformer” and the special effects team of “The Bourne Ultimatum”. The globetrotting mission has scenes across Paris, the Egyptian desert and the Arctic seas.

Set in the near future, it is about an elite American military force that must deal with the rise of the terrorist organization Cobra. According to USA Today, the director is quoted as saying that the film is for people who know nothing about the original franchise.

Lee stars as Storm Shadow, a Japanese assassin, among other evil Cobra members such as the Baroness, played by Miller. Tatum, who became popular as a break dancer in “Step Up”, assumes the role of the good guy, the lead G.I. Joe soldier Duke.

The Korea Times via Han Cinema

ขบวนการหนังคู่ปรับของงานกระแสหลักอเมริกันพันธุ์ดุประเภทตั้งหน้าตั้งตาสะสางเหตุการณ์ให้จบ ๆ ไปนั้นเพิ่งมาเฟื่องฟูและแพร่หลายในหมู่ผู้กำกับขาประจำเทศกาลช่วงสองทศวรรษหลังมานี้   “หนังเอ้อระเหย”(cinema of slowness) ตามที่มิแชล  ซิม็องต์(Michel  Ciment)เริ่มจำแนกไว้ในค.ศ.2003  โดยเริ่มผลิตงานที่ให้ความสำคัญกับการสะท้อนรูปแบบและความร่วมสมัยไม่น้อยหน้าการเน้นย้ำปัจจุบันสภาพและเพิกเฉยกับความฉับไวแทนที่จะตีคลื่นเร่งความเคลื่อนไหวในแบบแนวการเล่าตามหลักเหตุและผล

หากลองจัดลำดับความจัดจ้า้นในฝีมือของนักทำหนังตามแนวนี้พอจะแย้มคร่าว ๆ ได้ดังนี้ ฟิลิป กา์ร์เรล(Philippe Garrel) ชองทาล อเคอร์มาน(Chantal Akerman) ธีโอ แองเจโลปูลอส(Theo Angelopoulos) อับบาส เคียรอสตามี(Abbas Kiarostami) เบลา ทาร์(Béla Tarr) อเล็กซานเดอร์ โซกูรอฟ(Aleksandr Sokurov) โหวเชี่ยวเฉียน(Hou Hsiao-hsien) ไฉ่มิ่งเหลียง(Tsai Ming-liang) ชารูนาส บาร์ตัส(Sharunas Bartas) เปโดร คอสตา(Pedro Costa) เจี่ยฉางเค่อ(Jia Zhang-ke) อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล(Apichatpong Weerasethakul) ลิซานโดร อลอนโซ(Lisandro Alonso) คาร์ลอส เรย์กาดาส(Carlos Reygadas) กัส แวน ซ็องต์(Gus Van Sant) และอัลแบรต์ แซร์รา(Albert Serra)

ลักษณะร่วมประการสำคัญในงานสร้างของผู้กำกับเหล่านี้ ประมวลคร่าว ๆ แล้วประกอบด้วย เล่าเหตุการณ์ลากยาว(longtake) กระจายศูนย์เล็งการเล่า และไม่มีจุดหมายปลายทางหรือประเด็นไว้ตายตัว ลอยชาย พิรี้พิไร และเน้นหนักในความสงบนิ่งและกิจกรรมในชีวิตประจำวัน ในภาวะที่หนังเหล่านี้ผุดขึ้นราวดอกเห็ดจึงสมควรแก่เวลาที่จะพินิจพิเคราะห์ขนบการสร้างงาน สืบสาวสาแหรกงานฝีมือเพื่ิอค้นหาแบบแผนอันเป็นเอกลักษณ์และการออกแบบเค้าโครง หรืออีกนัยหนึ่งคือสุนทรียะของการเอ้อระเหย(aesthetic of slow)

งานของผู้กำกับที่กล่าวไปคือปฏิบัติการหักดิบคนดูจากการเป็นทาสวัฒนธรรมตาลีตาเหลือก ดัดหลังความคาดหวังกับท่วงทีการเล่าตามขนบหนังและปรับปรุงท่วงทำนองทางกายภาพของคนดูให้สงบ ตั้งมั่นในสติ เมื่อหลุดพ้นจากการรังควานของกองทัพภาพและสรรพสื่อซ่อนนัยขนาดมหึมาจากการระดมกำลังของหนังเอาใจตลาด ดนดูจึงจะเข้าถึงอรรถรสแห่งสามัญสำนึกอันไพศาล และอ่อนละมุน ภาพเหตุการณ์ลากยาว(longtake)เปิดโอกาสให้เกิดการพเนจรทางสายตา คนดูั้ดั้นด้นไปได้ทั่วแนวระนาบของกรอบภาพและสังเกตรายละเอียดจิปาถะที่แฝงเร้น หรือคอยยั่วแหย่จากเพลงกล้องอันพริ้วไหว

ในส่วนของการเล่าเรื่อง บรรดากลไกรวบรัดวิบากกรรมและเร่งรัดแรงจูงใจทางจิตวิทยา นาฎกรรมขาประจำใใงูนงานน้ำเน่าหมดสิทธิ์ประกาศศักดา และต้องยอมหลีกทางให้องค์ประกอบอื่น ๆ (เนื้อหา ลีลาการแสดงและท่วงทำนอง)ได้มีบทบาทเสมอภาคกันมากขึ้น

เร็ว/ช้า(Fast/Slow)

แนวคิดในเรื่องสุนทรียะของความอืดนั้นไม่ตายตัวและเลื่อนไหลอย่างยิ่ง ในการชี้ขาด ก็ต้องวางเกณฑ์ละเอียดยิบเพื่อวัดอัตราเร่งของรูปแบบการนำเสนอและความระทึกใจจากการขับเคลื่อนเรื่องราว การร้อยโยงบทสัมภาษณ์โจมตี “ความเร่ง” ของเหล่าผู้กำกับนอกกระแสหลักต่างกรรมต่างวาระ จะพบการก่อตัวของสำนวนโต้แย้งอันมีแบบแผนชัดเจนยิ่ง

กัส แวน ซ็องต์จำกัดความหนังอเมริกันว่าเป็นงาน”ตีหัวเข้าบ้าน – เราเล่นกันอย่างนั้น”(Mccaulay, 2002) ขณะที่เบลา ทาร์(Bela  Tarr)มองว่า”ผู้คนยุคนี้รู้จักแต่หยอดข้อมูล หยอดตัด หยอดตัด  เอะอะก็หันไปพึ่งตรรกะดังกล่าวอันเป็นตรรกะของการเดาเรื่องแต่ีไม่ประสากับตรรกะของชีวิตเอาเสียเลย(Ballard, 2004)ข้อสังเกตที่ว่าหนังรุ่นปัจจุบันตัดต่อเป็นบ้าเป็นหลังจนกลายเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก็จำต้องยอมรับว่านับแต่คริสตทศวรรษ 1990 เป็นต้นมาหนังตลาดเอาเป็นเอาตายกับการลองผิดลองถูกเพื่อเพิ่มกำลังขับแก่มายาของอัตราเร่ง

เดวิด บอร์ดเวล(David  Bordwell)อรรถาธิบายผ่านงานศึกษายาวเป็นหางว่าวว่า การหล่อเลี้ยงความระทึกถือเป็นลูกหากินของหนังกระแสหลัก ขณะที่นอกดินแดนสหรัฐ หนังสารรูปไม่น่าพิสมัย ไม่อยู่กับร่องกับรอย สารพัดสายพันธุ์ต่างพากันวิวัฒนาการตัวเองและแตกหน่อต่อยอดขนานใหญ่จนแทบไม่เหลือเค้าฮอลลิวูดติดตัว กว่าจะจบแต่ละคาบเหตุการณ์ลงได้หนังก็ไม่เหลือเอกภาพ รุ่งริ่งด้วยการตัดต่อยัดเยียดลูกล่อลูกชนถี่ยิบ กล้องเคลื่อนตัวและกราดจับภาพส่งเดช ไม่คำนึงถึงตรรกะปมขัดแย้ง พื้นที่ท้องเรื่องหรือพฤติกรรมตัวละคร ภาพระยะใกล้และภาพและภาพยิงโดดเข้ามาแทนที่ภาพระยะกลาง(หรือระยะกลางกึ่งไกล 2 ฝีภาพ)เพื่ออำนวยความสะดวกมือลำดับภาพในการลงแส้เฆี่ยนเหตุการณ์ การปลุกปั่นอารมณ์ระทึกชำเราคุณค่าแต่อ้อนแต่ออกของหนังเหลือเพียงภาพประมวลเหตุการณ์และนำมาซึ่งการเห่อตามกันในลักษณะที่ฟิลลิป  ลอเพท(Phillip  Lopate)บรรยายไว้ว่า  คาบเหตุการณ์ไม่เป็นคาบตามที่ควรอีกต่อไป  ฝีภาพสมประกอบน้อยกว่าภาพโดด ๆ ด้วยซ้ำไปงานโดยทัวไปกลายเป็นการยำใหญ่ใส่สารพัดไม่ต้องเลือกสรรกันแล้ว อะไรที่มีแววว่าจะเพิ่มความดุเด็ดเผ็ดมันก็กระหน่ำใ่ส่เข้ามาให้เสร็จ ๆ ไป

เชื่อขนมกินได้เลยว่าความยาวฝีภาพหนังอเมริกันจากชั่ว 3 ทศวรรษหลังไม่แคล้วต้องลดลงตามลำดับดังที่บอร์ดเวลตั้งข้อสังเกตผ่าน Figures Traced in Light งานเขียนในค.ศ.2005 ไว้ว่า ความยาวเฉลี่ยฝีภาพของหนังยุคคริสตทศวรรษ 1970 อยู่ระหว่าง 5 ถึง 9 วินาที พอในช่วงทศวรรษ 1990 ก็หดเหลือ 2 ถึง 8 วินาที งานรุ่นหลัง ๆ ลงมายังเอาเป็นเอาตายกับโหมกระพือความระทึกใจ  ผลจากการตัดต่อบ้าระห่ำ หั่น ซอยไม่ลืมหูลืมตาของ The Bourne Supremacy(งานค.ศ.2004) และ The Bourne Ultimatum(งาน ค.ศ.2007)ส่งผลให้ความยาวเฉลี่ยฝีภาพมีค่าต่ำกว่า 2 วินาที  ช่องว่างระหว่างการสร้างความเร้าใจหูดับตับไหม้ไม่หยุดหย่อนกับสุนทรียะอันเอ้อระเหยขยายตัวจนกู่ไม่กลับ เมื่อหันมาดูผลงานที่มีความยาวเฉลี่ยฝีภาพอยู่ที่ 35.5 วินาทีอย่าง Stellet Litch งานค.ศ.2007 ของเรย์กาดาส์ หรือ 35.7 วินาทีในงาน ค.ศ.2006 เรื่อง Honor de cavalleria ของแซร์รา  65.1 วินาทีใน Gerry งานค.ศ.2002 ของกัส แวน ซ็องต์  66.7 วินาที ในค.ศ.2003 ใน  Café Lumiére โดยโหวเชี่ยวเฉียน  136.6 วินาทีใน Hamaca paraguaya งานค.ศ.2006 ของปาส  เอ็นซีนา(Paz  Encina)  151.4 วินาทีใน Sátántangó งานค.ศ.1994 ของเบลา  ทาร์(Bela  Tarr) หรือ 884.8 วินาทีจาก Five: Long Takes Dedecated to Yasujiro  Ozu งานค.ศ.2005  ของเคียรอสตามี  ฝีภาพยาวมีบทบาทยืนพื้นในการถ่ายทอดและส่งสัญญาณถึงการเริ่มต้นฝีภาพอันเป็นเอกเทศและบริบูรณ์ในตัวเอง ส่วนมองตาจ(montage)เป็นคู่ปรับกับเอกภาพและการปล่อยวาง โดยมีการหน่วงเหนี่ยวคอยรั้งชะลอ

จุดเด่นของหนังเรือเกลือร่วมสมัยอยู่ตรงโครงสร้างการเล่าสมถะจากการลดทอน  บ่มเพาะความว่างเปล่าธาตุพื้นฐานแต่อ้อนแต่ออกของเรื่องราว  การควบแน่นของประจุเรื่องราวหรือการต่อความยาวสาวความยืดใน Honor de cavalleria และ Werckmeister harmóniák(งานค.ศ.2000)ที่ทาร์สังเคราะห์จาก Don Quixote ของเซรบานเตส(Miguel de Cervantes Saavedra) และ The Melancholy of Resistance ของครอสนอโฮคาย(László Krasznahorkai)  การเอ้อระเหยหรือพิรี้พิไรระดับยกเครือข่ายใน Vive l’amour งาน ค.ศ.1994 ของไฉ่  Sátántangó ของทาร์  Elephant งานค.ศ.2003 ของแวน ซ็องต์ และ Still Life งานค.ศ.2006 ของเจี่ย หรือการเจือจางแบบแผนการเล่าตามลำดับเวลาเพื่ออ้อยอิ่งอยู่กับยามบ่ายอันรื่นรมย์ดังที่อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุลแย้มผ่าน Blissfully Yours ไว้ในค.ศ.2002  หรือแทนที่ด้วยการดั้นด้นธุดงค์ใน Trys dienos งานของบาร์ตัส(Bartas) ในค.ศ.1991  Gerry งานของแวน ซ็องต์ และ Collossal Youth งานของคอสตา ในค.ศ.2006  แต่การลดทอนดังกล่าวอาจนำความเบื่อหน่ายมาสู่คนดู ไม่ว่าจะมาในรูปการจับเจ่าอยู่กับเรื่องมโนสาเร่หรือการแทรกอนุกรมเหตุการณ์เข้ามาสร้างความไขว้เขว

หนังจงกรม(A Cinema of Walking)

รูปแบบงานต่อต้านขนบนาฏกรรมมาต้นตอจากงานของสำนักร่วมสมัยยุโรป(European modernist)ยุคคริสตทศวรรษ 1950 ถึง 1960  ครั้งกระนั้น การข่มฝืนกล้ำกลืนความรู้สึกเข้ามาบดบังงานประโลมโลกย์นรกชังสวรรค์แกล้ง(dramatic incident)และแนวคิดว่าด้วยความแปลกแยก สันโดษนิยมและความแหนงหน่ายมีพลังดุดันเหนือกว่าปมขัดแย้งชั่วนาตาปี  แนวทางต่าง ๆ ดังกล่าวไม่ว่าจะเป็นการล้มล้างนาฏกรรมสมัยนิยม  การทอดระยะทางอารมณ์และการขยักอั้นเรื่องราวดดยแทรกสร้อยเหตุการณ์และเรื่องไม่เป็นเรื่องเข้ามากินเวลาฝีภาพออกไปเรื่อย ๆ เหล่านี้เป็นพลังสั่งสมก่อเกิดสุนทรียะของการเอ้อระเหยขึ้นมา หนังจงกรม เป็นหนึ่งในหน่อความคิดที่แทงยอดสืบสันดานในภายภาคต่อมาจากการปลูกฝังของพวกหัวสมัยใหม่(modernist) อันมีสาแหรกบรรพบุรุษย้อนขึ้นกลับไปถึง Viaggio in Italia งานค.ศ.1953 ของรอสเซลลินี(Roberto Rossellini) ไล่ลงมาถึง L’avventura งานของแอนโทนิโอนี(Michelangelo Antonioni)ในค.ศ.1960 แม้แต่แนวของวาร์ดา(Agnès Varda)ที่เห็นในงานเมื่อค.ศ.1954 เรื่อง La Pointe Courte รวมไปถึง Hiroshima mon amour งานค.ศ.1959 ของเรอเนส์(Alain  Resnais)  หนังเหล่านี้หมดเปลืองเวลาไปกับการเดินอันถือเป็นการฉีกกฎการเล่าแบบตีโพยตีพาย(drama)และมักถือกันว่างานเหล่านี้เป็นบุรพจารย์ของหนังร่วมสมัย  เหตุการณ์เนิบเนือยใน En la ciudad de Sylvia งานค.ศ.2007 ของโฆเซ หลุยส์ เกอแรง(José Luis Guerín)  Gerry   Elephant และ Last Days(ค.ศ.2005)ของแวน  ซ็องต์ และงานชั้นหลัง ๆ ของเบลา  ทาร์ล้วนถ่ายทอดผ่านฝีภาพเคียงขนาบจากกล้องเคลื่อนที่เร็ว

หลายต่อหลายครั้งใน Sátántangó ทาร์ผูกคาบเหตุการณ์จากภาพเหตุการณ์ในระยะห่าง และมีตัวละครเดินแวะเวียนผ่านเข้าออก ง่วนอยู่กับพฤติกรรมซ้ำซาก หรือไม่ก็ยกฝีภาพทั้งฝีภาพให้กับพฤติกรรมอ้อยอิ่งแต่แน่วแน่ไม่ว่าจะเป็นในฉากหมอดื้อแพ่งขอเหล้า หรือชาวบ้านพากันย้ายถิ่น หรือเหตุการณ์ก่อนสิ้นวันที่สอง  ฉากที่ทรงความหมายยิ่งต้องยกให้ฝีภาพอิริมิออส(Irimias)กับเพทรินอบากบั่นจาริกฝ่ากระแสลมกระโชกไปตามถนนในช่วงเปิดฉากบทที่ 2 ชื่อ Feltámadunk  กล้องของทาร์ขยับขึ้น ๆ ลง ๆ จับภาพซากปฏิกูลพันแข้งพันขาหมุนเคว้งกระเจิงอยู่อย่างนั้นนานร่วม ๆ สองนาที  ฉากสิบแปดมงกุฎตบเท้าบุกศาลที่แทรกเข้ามายิ่งซ้ำเติมสถานการณ์ให้ยิ่งเยิ่นเย้อบานปลายกลายเป็นคาบเหตุการณ์วายป่วงสุดบรรยาย ไม่มีจุดหมายของการบากบั่น ไม่มีการให้สารสนเทศเชิงวัฎจักรอันระบุจุดเริ่มต้นและบทสรุป  เมื่อเป็นดังนี้ฝีภาพทิ้งทวนจึงอาจโผล่มาได้ทุกเมื่อ

ที่สุดแห่งฉากจงกรมอย่างไม่เป็นทางการต้องยกให้ฉากเจ้าเล่ห์แสนกลความยาว 9 นาที จากผลงานในคศ.2008 ของแซร์ราเรื่อง El Cant dels ocells  คาบเหตุการณ์นี้เริ่มต้นจากชาวดินแดนสามกษัตริย์ลากสังขารตัดผ่านภูมิทัศน์รกร้าง ถ่ายทำด้วยการกราดหน้ากล้องจับภาพจากระยะกึ่งกลางกึ่งไกล(medium-long shot) จากนั้นตรึงหน้ากล้องและปักหลักจับภาพตัวละครผลุบโผล่อยู่ลิบ ๆ จากกรอบภาพอันเป็นผลของการเคลื่อนกล้องตามแนวทแยง   5 นาทีผ่านไปตัวละครก็หายจ้อยไปจากแนวเส้นขอบฟ้าก่อนจะโผล่พ้นทิวขอบเนินขึ้นมาอีก คราวนี้เหลือเพียงร่างเล็กจิ๋วดุ่มตะคุ่มท่ามกลางความไพศาลของเวิ้งฟ้าและผืนโลก  ผ่านไป 7 นาทีคนดูจึงจะพอจับทางได้ว่าแท้ที่จริงอัครศาสนูปถัมภกเหล่านั้นเป็นฝ่ายไล่หลังมา และแซร์ราก็ตัดภาพกลับมายังตัวละครในจังหวะที่พวกเขาอยู่กึ่งกลางระหว่างเส้นขอบฟ้ากับพื้นที่หน้ากล้อง  ช่วงต้นของฝีภาพคนดูจดจ่ออยู่กับสารรูปแปลกตาของตัวเดินเรื่อง จากรูปกายกลมดิก ท่าเดินระทดระทวย แต่ยิ่งนานออกไป ๆ  สาระสำคัญของฝีภาพก็ค่อยเผยตัว  ยิ่งนานไปความมานะบากบั่นของนักพรตเผ่ามากิก็ยิ่งเป็นที่ประจักษ์ พร้อมกันนั้นการทอดระยะเหตุการณ์อันให้ผลเป็นรูปธรรมต่าง ๆ นานาย่อมยังประโยชน์ในแง่ของการจับต้นชนปลายเหตุการณ์

จากท่วงทีอันชวนให้นึกถึงคติของทาร์คอฟสกี(Andréi Tarkovski)ที่ว่า แหล่งกำเนิดและองค์ประกอบแห่งพลังทั้งปวงของหนังคือ จังหวะในการจรรโลงเวลาผ่านกรอบภาพ(1987, น.113) แซร์ราทลายทำนบความรู้สึกต่อห้วงระยะเหตุการณ์ของคนดูและปลดปล่อยเวลาในมิติหนังจากขุมความคิดว่าด้วยการหล่อเลี้ยงความระทึกหรือมองตาจ(montage)  ความเงื่องหงอยเดินทางมาถึงขีดสุดของอุเบกขาธรรมและศรัทธาต่อขบวนการถอดสลักโวหารภาพ(mise-en-scène)ตามรายทางเวลาในฝีภาพก็ชักจะคลอนแคลน  โมงยามแห่งการหักหาญกับความรู้สึก(dramatic)ค้างเติ่งและหวนคืนเพื่อให้คนดูดื่มด่ำและฟ้องถึงอคติอายตนภาพต่อเสียงและแสงของคนดู ในห้วงเวลาของความเป็นไปเบื้องหน้า

หนังเอ้อระเหยร่วมสมัยเต็มไปด้วยวาระส่วนบุคคล ไม่ว่าจะเป็น  Honor de carvalleria ที่ใช้เวลาไปสี่นาทีครึ่งเพื่อฝีภาพ ๆ เดียว  การขับเคี่ยวกันระหว่างอิริยาบถนิ่งงันของดอนและซานโช(Don and Sancho)ฝ่ายหนึ่ง กับอีกฝ่ายคือดวงจันทร์ขณะเคลื่อนคล้อยตัดผ่านท้องฟ้า  ท่อนเปิดและท่อนปิดของ Stellet Licht(ฝีภาพยาว 2 และ 6 นาที ใช้เพื่อถ่ายทอดช่วงรอยต่อระหว่างโพล้เพล้กับพลบค่ำ) หรือจะเป็นการพรรณนาอาการนกเขาของมินชูชันชนิดกระเบียดต่อกระเบียดใน Blissfully Yours

ความจริงตามขนบบาแซ็ง(The Bazinian Real)

งานของผู้กำกับหลายรายที่อ้างมาล้วนจัดอยู่ในจำพวกปลุกผีลัทธิวิจารณ์ของบาแซง(André Bazin)โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของการวางรากฐานทฤษฎีภววิทยาของฝีภาพยาวอันมีที่มาจากการประดิษฐ์ภาพตัวแทนความจำเป็นทางวัตถุวิสัย ดังมีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรในงานเขียนของบาแซ็งชื่อ The Ontology of the Photographic Image ที่ว่า บัดนี้ถึงคราวที่ภาพสรรพสิ่งจะได้เล่าแจ้งวัยวุฒิไปพร้อมด้วยโดยการแช่แข็งสภาพเก่าก่อนเอาไว้  หนังสือเล่มดังกล่าวของบาแซ็งเขียนขึ้นเพื่อยกย่องพลังวิเศษของหนังในการเก็บภาพตามสภาพวัตถุวิสัยแท้ ๆ ณ วาระหนึ่ง ๆ  เขาพัฒนาเครื่องมือพิสูจน์จุดร่วมของบรรดาคนทำหนังผู้ศรัทธาในความสืบเนื่องของความจริง(continuum of reality)และต่อต้านภาพเชิงเดี่ยว  วัตถุดิบสุดโปรดของเขาในการนำมาตั้งเป็นตุ๊กตาการวิเคราะห์ก็คือ สุนทรียะแบบสัจนิยมใหม่(neorealist aesthetic)ของงานในยุคสิ้นสงครามหมาด ๆ ของอิตาลี(Italian post-war cinema) ฝีภาพยาวของฌ็อง  เรอนัวร์(Jean  Renoir)  การถ่ายภาพจากมุมชัดลึกถึงไหนถึงกัน(extreme deep-focus)ของออร์สัน  เวลส์(Orson  Welles) และวิลเลียม  ไวเลอร์(William  Wyler)

บางครั้งทฤษฎีวิจารณ์ของบาแซ็งก็ดูเหมือนจะดูแคลนขบวนการหนังเรือเกลือร่วมสมัยอยู่ในที โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กรณี ดาวโรจน์ของความบันเทิงขนาดมัธยัสถ์ อย่าง La Terra Trema กับการนำเสนอความสำราญแบบจำกัดจำเขี่ยนั้นสร้างความแค้นเคืองแก่เขาเป็นอย่างมาก หรือกับการปรามาส Umberto D(งานของเดอสิกา – - Vittorio De Sica) ว่าเป็นงานสัจนิยมซังกะตาย หากตีความว่าท่าทีดังกล่าวเป็นการถือหางแนวคิดที่ว่าระวางบรรจุความจริงเป็นเพียงการเรียกขานกรรมวิธีหนึ่งในการผลิตหนัง ก็พอจะเชื่อขนมกินได้ว่าหากงานอันเป็นแม่พิมพ์พันธุกรรมของอลอนโซ  อภิชาติพงษ์  เคียรอสตามี และแซร์ราออกฉายในครั้งกระโน้น ย่อมได้รับเชิญไปเป็นข้อพิสูจน์

บาแซ็งประกาศจุดยืนผ่านงานเขียนชื่อ “วิวัฒนาการของภาษาหนัง”(The Evolution of the Language of the Cinema) ว่า จุดประสงค์และผลของการลำดับภาพงานหนังกระแสหลักยุคทศวรรษ 1930 ตามแบบแผนที่ผ่านการวิเคราะห์มาอย่างดีนั้น เล็งผลเลิศอยู่แต่กับการหักหาญความรู้สึก(dramatic) หรือไม่ก็ในด้านจิตวิทยา(psychological) อีกทั้งยังเชื่อด้วยว่าเหตุการณ์หรือสาระสำคัญยังคงคุณค่าอยู่ครบถ้วนแม้จะผ่านการถ่ายทำ(being filmed)มา “การเปลี่ยนมุมมองโดยกล้อง ไม่เป็นเหตุให้มีการปนเปื้อน ให้ถือเสียว่าเป็นการประคับประคองกระบวนการถ่ายทอดความเป็นจริง”

ด้วยความไม่สบอารมณ์กับการสังเคราะห์แนวคิดว่าด้วยความจริงในทำนองดังกล่าว บาแซ็งหันไปเป็นตัวตั้งตัวตีให้กับกรรมวิธีทางเลือกอันให้ความสำคัญกับความสืบเนื่องของระวางความรู้สึกและห้วงเวลา ในการแยกธาตุหนังของโรเบิร์ต ฟลาเฮอร์ตี(Robert Flaherty) และเอริช ฟอน ชโตรฮาม(Erich von Stroheim) บาแซ็งชี้ถึงแนวโน้มของค่านิยมปฏิบัติการทางภาพที่มุ่งตีแผ่มากกว่าเติมแต่งความจริง และหาหนทางเปลื้องเปลือยแทนที่จะเผยอแย้มเวลา โดยการปลุกปั้นภาพตามเนื้อผ้าเพื่อแสดงตนในสนามเหตุการณ์ปัจจุบัน  จุดเด่นข้อนี้กลายเป็นร่างแหทางวิภาษวิธีที่เป็นผลจากการดึงดันกันระหว่างความระทึกใจเป็นบ้าเป็นหลังกับสุนทรียะของการเอ้อระเหยอันเป็นผลจากการละเลิกพฤติกรรม เจ้ากี้เจ้าการนำเสนอ(forceful representation)  ขณะที่การหล่อเลี้ยงความระทึกใจต้องหาทางเร่งรัดเหตุการณ์ด้วยการนับถอยหลังเวลาในฝีภาพและเปิดโอกาสให้กล้องวาดลวดลายเต็มเหนี่ยว  ส่วนสุนทรียะเอ้อระเหยนั้นจะระมัดระวังเป็นพิเศษในการสร้างความระคายเคืองแก่บูรณภาพของพื้นที่(spatial)และเวลา(temporal)เพื่อคงสภาพดั้งเดิมก่อนเกิดการถ่ายทำอันเป็นขั้วตรงกันข้ามกับรูปแบบของฟลาเฮอร์ตี  เรอนัวร์ หรือเดอสิกา ก็ด้วยแนวคิดด้านภาพแบบบาแซ็งส่งอิทธิพลแผ่ลึกต่อภาพยนตร์ร่วมสมัย เห็นได้ชัดจากการยืดห้วงเหตุการณ์

มรณกรรม(The Dead)

การเล่าด้วยลีลาอมพะนำ จืดแต่เจ็บของลิซานโดร  อลอนโซมีแววจะเป็นผู้กำกับฝีภาพยาวตามอุดมคติตามตำรับบาแซ็งได้ไม่ยาก  อลอนโซได้พิสูจน์ศรัทธาอันแรงกล้าของตนที่ว่าคนดูมีหนทางพินิจพิเคราะห์หนังโดยไม่จำเป็นต้องลงเรือลำเดียวกันกับหนัง  ลูกไม้พื้น ๆ ของอลอนโซอยู่ตรงเหตุบังเอิญที่ไม่ถึงกับจืดสนิทในแง่การขยี้ความรู้สึกและการไหลเคลื่อนเสมอต้นเสมอปลายของคาบเวลาในแต่ละฝีภาพ  การวิเคราะห์ทิศทางความรู้สึกในแต่ละอึดใจเพื่อถ่ายทอดชีวิต ณ ระนาบหนึ่งระนาบใดโดยปราศจากการแต่งแต้ม

งานของอลอนโซไม่ใคร่จะเสนอหน้าเข้าไปร่วมพิสูจน์สมมติฐานที่ว่ายิ่งมีแนวโน้มเป็นสัจนิยมมากเพียงใด จำนวนฝีภาพในหนังก็ยิ่งน้อยลง ดังจะเห็นได้จาก 60 ฝีภาพใน La Libertad เมื่อค.ศ.2001  77 ฝีภาพใน Los Muertos เมื่อค.ศ.2004 43 ฝีภาพใน Fantasma เมื่อค.ศ.2006  และ Liverpool งานค.ศ.2008 อันประกอบขึ้นจาก 68 ฝีภาพ ทั้งที่งานเหล่านี้ล้วนตอกย้ำแนวคิดว่าด้วยภาพยนตร์ขนานแท้อันมีคุณสมบัติสำคัญคือ ไม่ใช้นักแสดง ไม่พึ่งการจัดฉาก การใช้ประโยชน์จากเล่าเรื่องให้คุ้มค่า(มีปมเรื่องแค่พอ”หาเรื่อง”) ใช้ตัวแสดงนอกวงการ(เอาชาวบ้านมาเล่น) และการใช้ชนบทไกลปืนเที่ยงเป็นฉากหลัง ตามที่บาแซ็งแจกแจงเป็นเกณฑ์ไว้ผ่านงานวิจารณ์ Bicycle Thief(งานค.ศ.1948) และเป็นวัตถุดิบชั้นยอดของงานสร้า้ง”สุนทรียะมายาภาพของความจริงอันสมบูรณ์แบบ”(perfect illusion of reality)

เค้าโครงการเล่า Los Muertos ผูกขึ้นจากการเดินทางของคนแปลกถิ่นจากแหล่งพำนักหรือพื้นที่หลังเขาแห่งหนึ่งไปยังอีกแห่ง อลอนโซหวนกลับไปใช้้แม่บทการเล่าดังกล่าวอีกครั้งในคราวกำกับ Liverpool  หลังจากพ้นคุก อาร์เจนติโน  บาร์กัสล่องเรือไปตามลำน้ำ(จากลาบาญ(La Valle)ไปยังปากแม่น้ำยากาเรๅ(Yacare) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอาร์เจนตินา)เพื่อส่งจดหมายและไปเยี่ยมลูกสาว   หนังถ่ายทอดกิจกรรมเผชิญโลกของบาร์กัสทั้งในภาคเข้มข้นและจืดชืดผ่าอนุกรรมฝีภาพยาว ไม่ว่าจะเป็นการกินอาหาร  จัดแจงสัมภาระ  โกนหนวด  เดินเรือ ซื้อาหารและของฝาก  เอกเขนก  สูบยา เก็บรังผึ้ง

ระหว่างเส้นทางการเล่าจะมีการแทรกชนวนเหตุ 3 ชุดอันเป็นทางผ่านเชิงภววิทยาสู่การสางปมปริศนา ทั้งยังสืบเนื่องกับสาแหรกวัฒนธรรมเฉพาะถิ่น ไม่ว่าจะเป็นเหตุฆาตกรรมอันเป็นปฐมเหตุ  การมีเพศสัมพันธ์อย่างเสียมิได้กับโสเภณีและภาพสื่อถึงการล้มแกะเพื่อประทังชีพ  ปัจจุบันที่เห็นกันล้วนเป็นผลสืบเนื่องของเหตุการณ์เก่าก่อนที่แจงมา  แม้ว่าฝีภาพเหล่านั้นจะไม่ได้เล่าความเป็นมาละเอียดยิบทุกขั้นทุกตอนตามระยะเวลาขณะเหตุการณ์ดำเนินอยู่ดุจเดียวกับใน Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles งานค.ศ.1975 ของอเคอร์มาน หรือบรรดาผลงานเอกอุของทาร์  โซกูรอฟ หรือ เจี่ยฉางเค่อ

น้อยครั้งที่งานประเภทสุนทรียะเอ้อระเหยจะผูกฝีภาพเพื่อรวบรัดตัดความเหตุการณ์  กรณีงานของอลอนโซอาจมีการแทรกภาพจากการขยับขยายมุมกล้องหรือจีบทบรายละเอียดซุกไว้ในซอกพับเล็ก ๆ บ้างหรืออาจจะกระโจนข้ามรายละเอียดบ้างตามแต่โอกาส แต่อย่างไรก็ดีการตัดต่อเหล่านั้นหาได้สร้างรอยสะดุดแก่กระบวนเพลงเล่าเรื่องไร้น้ำใจหรือบูรณภาพแห่งพื้นที่เหตุการณ์  ความยาวเฉลี่ยฝีภาพในงานชิ้นนี้ของอลอนโซอยู่ที่ 59.3 นาที

พลวัตรเวียนว่ายตายเกิดของการผลุบ ๆ โผล่ ๆ ส่งผลให้ตัวเหตุการณ์(หรือไม่ถึงกับครบสูตรความเป็นเหตุการณ์)ยังคงตามหลอกหลอน แม้ตัวฝีภาพจะลาลับไปแล้ว ในความเชื่องช้ามีการทวนสัญญาณความทรงจำให้แจ่มชัดอยู่เสมอ  หลายคาบเหตุการณ์จบลงด้วยภาพบาร์กัสเดินดุ่มกลืนหายไปกับส่วนหลังของระวางภาพ ปล่อยให้กล้องของอลอนโซอึ้งเหม่ออยู่กับพื้นที่ไร้ความเคลื่อนไหว หรือผินหน้ากล้องกลับไปย้อนสำรวจพื้นที่ ๆ เคยไม่อยู่ในสายตา

ในบทวิเคราะห์ Jeanne  Dielman เบน  ซิงเกอร์(Ben  Singer) จำกัดความกลยุทธนี้ว่าเป็น”อาการหลงล้าหลังพฤติกรรม”(post-action lag) โดยอ้างไปถึงแม่ไม้การเล่าของอเคอร์มานที่มักจะอาลัยอาวรณ์วัตถุในท้องเรื่องอยู่สักครู่ถึงค่อยตัดภาพไปยังกิจวัตรอื่นของจานน์(1989, น.59)  ตามหลักสุนทรียะเอ้อระเหยให้อนุมานว่า เครื่องมือดังกล่าวมีไว้ย้ำระวางคุณค่า การตัดต่อโต้ง ๆ มีให้เห็นไม่บ่อยแต่จะเน้นหนทางสู่ความปล่อยวาง

หนึ่งในคาบเหตุการณ์ระหว่างการล่องเรือตามลำน้ำ จะเห็นบาร์กัสวางมือซดน้ำจากภาชนะ จุดบุหรี่สูบและทอดหุ่ย พายเรือเป็นครั้งคราว  อลอนโซจับเจ่าอยู่กับการถ่ายทอดอิริยาบถเหล่านี้อยู่ 3 นาทีก่อนเปลี่ยนจุดเพ่งของกล้อง ผละจากบาร์กัสและกวาดหน้ากล้องไปตรวจตราตลิ่งใกล้ ๆ ต่ออีกร่วม ๆ นาทีก่อนตัดภาพ นับเป็นการตอกย้ำถึงอานุภาพของการตัดต่อในด้านการเปิดพื้นที่แจกแจงเหตุการณ์ เป็นใจให้แก่การตั้งสติพินิจพิเคราะห์เหตุการณ์ พฤติการณ์และรายละเอียดของสรรพสิ่ง ดังคำกล่าวของธีโอ  แองเจโลปูลอสที่ว่า การพัก การฆ่าเวลา  เปิดโอกาสให้(คนดู)ประเมินคุณค่าหนังด้วยเหตุด้วยผล ทั้งยังจรรโลงและเติมเต็มความหมายอันแตกต่างของคาบการเล่า

การประคบประหงมเวลาตามคาถาสุนทรียะเอ้อระเหย ต่อความยาวสาวความยืดผลิตซ้ำศักยภาพของฝีภาพในการถ่ายทอดธรรมชาติแห่งความจริงเชิงปรากฏการณ์และนำมาซึ่งภาวะเป็นปรปักษ์ระหว่างความกระโชกกระชั้นกับความเนิบนาบ ขณะที่ความวูบวาบกล้าได้กล้าเสียเทหน้าตักความตื่นตา บั่น ซอย และกระชากความสนใจเข้าเดิมพัน พร้อมกับปิดโอกาสคนดูที่จะเพ่งพินิจ ฉุกคิดและปะทะสังสรรค์

หนึ่งมุมมองอันปราดเปรื่องของฌอง  มารีอา  สเตราบ์(Jean  Marie  Straub)ต่อ Où gît votre sourire enfoui? งานค.ศ.2001 ของเปโดร  คอสตา(Pedro  Costa) น่าจะถือเป็นการสรุปสูตรอันลงตัวยิ่ง  ”เพียงให้เวลาและอุเบกขา สัญญะก็จะกลายเป็นนฤมิตกรรม”

แปลจาก

Flanagan,   Matthew. “Towards an Aesthetic of Slow in Contemporary Cinema”. http://www.16-9.dk/2008-11/side11_inenglish.htm

After almost four week in Berlin I have at last returned to London. Whilst there I was working at Studio Babelsberg, which according to the Lonely Planet guidebook is the oldest large-scale film studio in the world. Founded in 1911, this is where they shot Fritz Lang’s Metropolis and The Blue Angel, one of many films starring Marlene Dietrich.

Metropolis was shot in the studio now known as 'Marlene Dietrich Halle'.

Marlene Dietrich in The Blue Angel.

 Since 1911 the Babelsberg Studios have shot over two thousand feature films, including in recent years The Pianist, The Bourne Supremacy and Bourne Ultimatum, Flightplan, The Reader, Valkyrie and The International.

Kate Windslet and David Kross in The Reader.

 Just before I started Quentin Tarantino finished shooting a film called Inglorious Basterds, and at the moment Roman Polanski is shooting something called The Ghost, starring Pierce Brosnan and Ewan McGregor.

More film and showbiz gossip when I have it.

Quentin Tarantino practices for the World Gurning Championships whilst touching up one of the extras.

The set of The Pianist.

It's all just wood and scaffold.

Absolutely nothing to do with Studio Babelsberg, but if you enjoy reading this blog I’d like to take a moment to shamelessly plug my new book, for sale through the blog all of £5 cheaper than getting it through Amazon, Waterstone’s, W.H.Smiths, Borders or any other online bookstore. Click on Sperm, Wonderful Sperm! on the bar at the top and you can read all about it.

Thanks for looking,

Alan Smithie, alias to55er.

A Time Comes
Dull documentary-cum-corporate-video about the Greenpeace Kingsnorth climate change protesters, with talking head segments directed by Nick Broomfield.

Better Off Dead
Another Savage Steve Holland coming-of-age teen comedy with John Cusack stuck in American suburbia.

Oxford Blues
Really rather terrible retooling of A Yank At Oxford, with Vegas valet Rob Lowe stalking Princess Diana-type Amanda Pays to Oxford University, where he learns Important Lessons about Being A Team Player, and falls for fellow rowing club member Ally Sheedy. Grim.

Von Ryan’s Express
Ol’ Blue Eyes takes on Thee Nazis in steam train/POW escape hybrid.

The Bourne Supremacy
Matt Damon returns as amnesiac superagent Jason Bourne, with documentary/verité specialist Paul Greengrass taking over direction.

Some great sequences – the escape from custody at Naples airport; the fight in the Munich apartment of Treadstone operative Jarda; the extended Moscow car chase. Brian Cox is a welcome addition tot he rep company, as shady CIA boss Abbott.

The Bourne Ultimatum
More Bourneness, again directed with vim by Paul Greengrass.

Paddy Considine is not well cast as a Guardian journalist caught up in the Treadstone treadmill, but the extraordinary rendition sequences around Waterloo Station are superb, as is the Tangier rooftop foot pursuit.

Two Mules For Sister Sara
Not the best Eastwood/Siegel Western, but watchable. Shirley Maclaine is a nun who ain’t all she seems, and there’s Mexican revolutionaries and stuff

http://i34.tinypic.com/win0j4.jpg

http://www.mediafire.com/?mjnatmojwzz
http://www.mediafire.com/?4y24hi2y1zn
http://www.mediafire.com/?cjmn2ghyamz
http://www.mediafire.com/?ownknztzz3u
http://www.mediafire.com/?zzoez3theyz

In Bruges

Into the Wild

Kill Bill, Vol. 1

Kill Bill, Vol. 2

La Haine

La Vie est Belle

Let the Right One In

La Escafandra y la Mariposa

Letters from Iwo Jima 

Little Miss Sunshine 

Lock, Stock and Two Smoking Barrels

Lola Rennt

Magnolia 

Mononoke Hime

Natural Born Killers 

No Country for Old Men

Nueve Reinas

Old Boy

Million Dollar Baby 

Ponette

Ratatouille

Saving Private Ryan 

Sin City

Snatch 

Star Trek

Thanks Your for Smoking 

The Big Lebowski

The Bourne  Ultimatum

The Curious Case of Benjamin Button

The Hangover 

The Lion King 

The Persuit of the Happyness 

The Green Mile

The Ring 

The Sixth Sense

The Wrestler

There Will Be Blood

The Prestige

Trainspotting

Twelve Monkeys 

Undergorund 

Unforgiven 

V for Vendetta

What Dreams May Come 

Wo Hu Cang Long

El Ilusionista 

The Butterfly Effect

Fracture

Inicio: Revista Privilege