Keen weet mij al steeds meer mee te nemen in zijn gedachtes. Het boek is werkelijkwaar een eyeopener voor een Interactieve Media student als mij. Iedereen die IAM of een soortgelijke studie doet zou dit boek moeten lezen om op een objectieve manier naar het internet te kunnen kijken. Ik ben zelf aardig bewust en vind het makkelijk om echt van nep te onderscheiden maar toch heeft het lezen van de eerste hoofdstukken van dit boek mij nog meer besef gegeven. Wikipedia bijvoorbeeld; ik wist dat dit een slechte bron is om te gebruiken maar nu snap ik echt waarom ons studenten dit afgeraden wordt.  Eigenlijk wil ik nu pleiten voor een algeheel verbod van het gebruik van Wikipedia voor studiedoeleinden en eigenlijk zou een geheel verbod voor het gebruik van alle internetbronnen moeten gelden. We zouden eigenlijk allemaal weer de boeken in moeten duiken en internet alleen moeten gebruiken voor privé doeleinden. Als onze kennis gebaseerd gaat worden op onwaarheden verkregen van het internet zal onze cultuur steeds armer worden en de gevolgen zullen ook groot zijn voor onze economie etc.

Wat mij het meest verontrust is de kern van een bron die steeds meer ontwart wordt en omgevormd wordt tot een onwaarheid door de amateurs. Daarnaast de bedrijven die zich voordoen als amateurs en ons bedonderen door content te verspreiden die ons niet informeert maar ons een product wil laten kopen. Bedrijven hebben uiteindelijk de grootste stem op het internet omdat ze het meeste geld beschikbaar hebben en dus zichzelf het meeste kunnen laten spreken. Ik moet wel zeggen dat ik als ‘internet verslaafde’ heel goed ben in het onderscheiden van content door bedrijven en content door een individu maar ik zie zeker het gevaar in voor mensen die deze ervaring op het internet niet hebben. Hij heeft het bijvoorbeeld over de zogenaamde flogs en splogs , dit zijn van die voorbeelden van blogs die een slimme internetter er zo uitpikt en dus niet leest. Blogs gecreëerd door individuen blinken er vaak uit in originaliteit en hebben een persoonlijke touch, iets wat dat soort nepblogs toch echt niet kunnen nabootsen.

In het begin van hoofdstuk 2 heeft Andrew Keen het over het verschil tussen echte journalisten en bloggers. Volgens hem zijn alle bloggers niet betrouwbaar en journalisten wel omdat ze meer geld en middelen hebben voor onderzoek en worden bronnen beter gecheckt. Helemaal waar als er geschreven wordt over serieuzere zaken als politiek en economie bijvoorbeeld. Praat je over verschillende kunstvormen zoals mode dan kan ik het niet met hem eens zijn. Modebloggers hebben meestal wel geen journalistieke opleiding gevolgd maar hebben vaak meer creativiteit en passie in zich dan de modejournalisten die schrijven voor bladen. Journalisten schrijven vaak over de laatste collecties en behandelen persberichten maar het schort vaak aan enige creativiteit en initiatief. Ze durven minder als bloggers; deze schrijven vanuit hun hart en posten alleen wat ze echt mooi vinden en laten hun talenten zien. Wat op blogs laten zien wordt is voor mij in dit opzicht betrouwbaarder omdat het bij kunst gaat om gevoel en niet om feiten.

Ik denk dat we op zakelijk en educatief gebied niet met het internet als naslagwerk in moeten laten of objectief er naar kunnen kijken. We moeten meer terugvallen op oude media. Hier zou de overheid ons voor moeten waarschuwen en ons meer besef geven. Op privé gebied moet iedereen zelf kunnen weten of je je hiermee inlaat en of je zelf één van de miljoenen amateurs wilt zijn. Je kunt je tenslotte hier laten horen, je creatief uitten en mensen ontmoeten. Deze deuren zouden anders voor je gesloten blijven omdat traditionele media ons dit niet biedt.

Door Léonie Mizée

Na het lezen van hoofdstuk 1 moet ik toegeven dat ik er zelf ook zo eentje ben; een amateuristische aap, zoals Andrew Keen ze noemt. Ik ben ook één van de miljoenen die schreeuwt om een klein beetje aandacht. Ik heb namelijk zelf een weblog, een webwinkel, een aantal profielpagina’s op verschillende community sites, ik volg tientallen blogs met behulp van Bloglovin en ga zo maar door!  Zonder internet zou ik werkelijk waar onthand zijn. Web 2.0 heeft mij de afgelopen jaren veel gegeven en één van de grootste vooruitgangen vind ik het feit dat wij als gewoon volk nu ook een stem hebben en gehoord kunnen worden. Voordat het internet bestond was de mens een brave volger van bedrijven, instanties en overheid. In dit tijdperk kunnen wij ons ook laten horen, een groot voorrecht, is het niet? Ik voel me eigenlijk best wel thuis in de democratische wereld van Web 2.0

Ik geloof niet zo toegewijd als Keen, in dreigende macht van de amateur. Een heleboel mensen zijn slim genoeg om zelf te bepalen wat voor hen wel of niet waarheid is. Ook kunnen, naar mijn mening, traditionele media en nieuwe media heel erg goed naast elkaar leven en elkaar aanvullen. Ik hou zelf nog steeds heel erg van de bioscoop, van boeken en tijdschriften. Wel moet ik bekennen dat ik voor het bestaan van het internet meer naar de bios ging, meer boeken en tijdschriften las etc. In dat opzicht heeft het internet een deel van mijn behoefte ingevuld maar het is zeker niet zo dat ik de traditionele media wil vergeten. In tegendeel; traditionele media zijn zelf waardevoller voor mij geworden omdat deze schaarser en specialer zijn geworden. Doordat het internet steeds groter wordt zie ik zelf ook wel in dat de traditionele media kwalitatiever is en mij meer te bieden heeft.

Keen stelt dat alle content op het internet ons niet de waarheid vertelt en dus niet te vertrouwen is. Ik denk dat hij deels gelijk heeft. Er valt namelijk ook genoeg te zeggen over de betrouwbaarheid van traditionele media. Bladen worden ook gesponsord en kunnen op die manier ook niet objectief schrijven over bepaalde producten. We kennen ook allemaal wel de fotoreportages die gemanipuleerd worden door het gebruik van Photoshop, dat gebeurt op televisie, in de krant en in bladen. Ook heeft de overheid stiekem ook invloed op de inhoud van publicaties. Toegewijde bloggers daarentegen schrijven vanuit hun hart en worden niet beïnvloed. Ze zijn onafhankelijker dan journalisten, hierdoor kunnen ze schrijven wat ze zelf willen. Het is wel belangrijk als lezer, dat je het kaf van het koren weet te scheiden en zelf bepaalt wat je wel en niet leest.

Ik zie zelf ook wel in dat het internet TE groot wordt. Ik geloof heel erg dat alles waar het woordje TE voorstaat niet goed is. Het internet is op dit moment ook iets TE kunnen we wel stellen. Het is eigenlijk tijd voor de grote schoonmaak. Wat dat betreft zou het goed zijn dat het internet ook in een crisis komt net als de economische crisis waar we afgelopen jaar mee te maken hebben gehad. De recessie heeft er voor gezorgd dat een heleboel bedrijven hun deuren hebben moeten sluiten, heel triest maar naar mijn mening was deze grote schoonmaak ook nodig om ons weer even te laten realiseren dat niet alles overvloedig hoeft te zijn. De ‘beste’ kunnen zich in moeilijke tijden juist bewijzen, waardoor alle amateurs weer even pas op de plaats moeten maken. Het internet zou door zo’n terugval ook kunnen verbeteren.

Het lezen van het voorwoord, inleiding en eerste hoofdstuk van het boek van Andrew Keen heeft mij wel even goed met mijn neus op de feiten gedrukt. De invloed van het internet op onze cultuur beangstigt mij wel op een of andere manier. Heel veel oudere bedrijven moeten zich nu online gaan vestigen en zich inlaten met de amateurs om te overleven in de huidige maatschappij waar het internet heerst. Hierdoor verschuift ons hele leven naar de virtuele wereld en we moeten ons afvragen of we dit wel willen laten gebeuren. Het leven in de echte wereld is eigenlijk toch veel belangrijker en kwalitatiever. Ik snap Keen zijn punt, maar erg druk kan ik me er toch nog niet over maken. Het internet beïnvloed onze cultuur, maar op lange termijn zie ik de gevolgen nog niet helemaal in. Waarschijnlijk zal hij dit in de komende hoofdstukken helemaal gaan uiteenzetten. De visie van Keen is heel verfrissend en ik vind het interessant om te lezen, ik ben benieuwd in hoeverre mijn mening over dit onderwerp zal veranderen aan het einde van dit blok.

Door Léonie Mizée

By John Sener

Disclaimer: I am both uniquely qualified and perhaps ill-suited to write a review of this conference. Uniquely qualified as Director of Special Initiatives for Sloan-C and as one of a handful of people who have attended all 15 Sloan-C conferences; ill-suited because of the possibility of “bias” but also because, frankly, I spent most of my time there as usual talking with colleagues rather than attending conference events. So this will be a more impressionistic review of the conference rather than a comprehensive one. In reality, the conference has gotten so big that it’s not possible for a single individual to provide a complete review.

Up front, one new development is worth noting in particular: tweeting. I started tweeting at conferences earlier this year, but this was the first time for me to do so at a Sloan-C conference, and I did so throughout. The evolution of the tweetosphere even over the past few months is remarkable. People were coming up to me afterwards and thanking/complimenting me for my tweets; I found myself scanning session rooms to find fellow tweeters posting on the same presentation; I was able to get tweeted summaries of other presentations without attending them or being burdened to find print handouts; and I even met someone new because I mistook them for a fellow tweeter — so it’s becoming a notable social undercurrent at many conferences. Oh, and tweets make great notes for preparing articles like this one . . .

The person primarily responsible for bringing the Sloan-C conference into existence, Dr. Frank Mayadas, was the keynote speaker. Frank offered a three-part view of the current state of online education: retrospective, current, and future. The retrospective piece was of course gratifying for us “old-timers” who always appreciate the opportunity to reflect on just how far we and the field have come. How in the early days (in my case, pre-World Wide Web) we cobbled together makeshift or relatively primitive products (e.g., Lotus Notes, First Class, Web Course in a Box, Allaire Forums) to create online courses, while remembering the first Sloan-C conference where everyone knew everyone else (95 participants) and there were two presentations for each concurrent session.

Fast forward to the current conference with almost 1400 attendees total, including ~170 virtual attendees, and 40-50 presentations per concurrent session. Online higher education has entered the mainstream and continues to grow at a brisk clip thanks to the development of a lively practitioner community capable of rapid response, along with the growth of a healthy vendor community which has provided tools to fuel online education’s growth. But what about its future? Dr. Mayadas called for online education to reach truly full scale (as also reported in this Chronicle of Higher Education article), which would likely involve additional changes to the current landscape, such as more targeted government support and greater attention to making online education attractive to a much larger proportion of faculty.

Unlike many conferences which are struggling with conference attendance due to budget crises and constraints, this conference actually grew in size relative to last year, with a 5% growth for onsite attendance and 20% overall growth for the conference including virtual attendees. On Thursday morning, I “convened” the plenary session for the virtual attendees, which meant I monitored the computer feed (messages and questions), responded to any transmission issues as well as I could, and relayed any questions or comments to the speaker during the Q&A period. Although it was difficult to know from the messages, it appeared that many if not all of the virtual attendees were finding value in this presentation at least; and as one virtual attendee noted, virtual attendance was good not only for his budget but also for his waistline, as he was eating a lot less food than if he were attending the conference in person.

The speaker, Andrew Keen, has attained some fame due to his book The Cult of the Amateur, and his self-professed aim as a “polemicist” was to provoke thought and discussion through expounding his contrarian positions, for instance:

• The Internet poses a danger precisely because it makes education too inexpensive (cheap/free).
• Educators’ authority is based on the authority conferred by their hard-won wisdom and must be maintained; kids don’t really know anything of value (i.e., wisdom).
• The Internet’s real-time speed prevents thoughtfulness, which is another challenge to educators.

Needless to say, Keen’s talk provoked a fairly lively Q&A session (and evoked strongly contrasting reactions from attendees afterwards). It would have been nice if he had understood his audience a little better; at one point, his speech was proceeding under the assumption that most of his audience were tenured faculty, so he seemed a bit surprised when he actually polled his audience to find that very few (<10%) were in fact tenured faculty. All in all, however, Keen succeeded in his goal to provoke thought and discussion about the issue, even if IMO he missed a golden opportunity to have a more nuanced discussion of the issues with an audience that was more sophisticated about the issues than what I suspect he customarily faces. Then again, perhaps his aim was more on target: over the past several years the Sloan-C conference has evolved into a conference which attracts a large proportion of first-timers, and this year was no exception, with perhaps as many as 50% of the attendees being first-timers (based on a show of hands at a plenary session).

I also attended several concurrent sessions which reinforced for me that online education continues to evolve, expand, even backtrack in a myriad of directions. One of them had a “back-to-the-future” feel for me, as the presenter was advocating a return to modularized learning management systems as an alternative to the current crop of LMSs and their relative inflexibility and drive toward being enterprise-level solutions. The discussion at another session on learning objects reminded me that we were well past the days of attendees looking for wisdom from pioneer presenters; instead, the audience is often at least as knowledgeable as the presenter(s). That session generated a side conversation with an attendee about a particular learning object repository solution her institution was using, so I did that in lieu of attending additional sessions that afternoon.

______________________________

During the panel, I had an epiphany of sorts, realizing the extent to which online education has provided an opening for private sector companies to become more deeply involved in higher education.

______________________________

The next morning, I served on a panel discussing the issue of relationships between higher education and the corporate sector, specifically vendors serving the online higher education market. During the panel, I had an epiphany of sorts, realizing the extent to which online education has provided an opening for private sector companies to become more deeply involved in higher education. Some may react to this insight with a “duh!”, and to some extent I also wondered why it took me so long to realize this. I’d been more focused on the other unanticipated effects of online education on higher education, such as the creation of higher, more concrete standards and expectations for course quality and instructor involvement.

Later that morning, I attended a session which described research showing how the Quality Matters project has positively impacted its users several years later. After the session, I got involved in yet another extended  “shop talk” discussion. No doubt I missed lots of good conference sessions, and indeed that’s now unavoidable. But for me the great value of this conference has been, and continues to be, the quality of interaction with long-time colleagues and meeting new ones. In other words, for me the conference is a non-stop schmoozefest.

Some would say this is a highly ironic observation to make about an online education conference. I would say that an in-person conference is an excellent form of tribal gathering to touch base with those numerous colleagues with whom the primary relationship is an online one. Virtual conferences are on the rise, they already have some advantages, and they will only get better. In-person conferences may be attended less frequently, but they are not going away anytime soon — at least if they maintain the quality provided by events such as the Sloan-C conference.

T. H Huxley, the 19th century evolutionist once wrote that if you gave infinite monkeys infinite typewriters they would create a masterpiece. It is upon this infinite monkey theorem that Andrew Keen begins his book ‘ The Cult of the Amateur except we bloggers or  so called amateurs are the monkeys and rather then creating a work of Shakespeare we are ‘creating an endless digital forest of mediocrity.’

Throughout the book Keen continues to criticise and belittle nearly all the work of  bloggers and citizen journalists, as we are not always professionally trained in the areas that we choose to engage with. Please forgive me if I’m wrong but where do I get the professional training that teaches me how to generate an idea? Or develop an opinion? Just because I am not a ‘professional’ journalist or doctor does not mean that I cannot express my personal opinion about politics, economics or even having the chicken pox.

One of Keen’s largest concerns about the rise of the amateur is the loss of traditional objectivity and truth that has governed the operation of newspapers and the journalism profession in the past. He states that the political slant of newspapers is restricted to the op-ed page whereas the blogosphere is full of unsubstantiated statements, that are not checked by editors and that have no concern with providing the truth.

There is no denying that the blogosphere and citizen’s reporting of the news often presents biased perspectives that do not always strive for the objectivity level of many professional journalists. Furthermore, I agree with the fact people produce utter rubbish and lies but that does not justify a complete attack on all bloggers who are producing material on the internet. The problem of the spreading of  misinformation  is a major challenge that citizen journalists must attempt to overcome, perhaps through integrating elements of the profession into their practice such as the implementation of certain protocols or ethical standards.

It also worth noting that traditional top-down media sources are also always biased to some extent. All newspapers have a certain political slant, at the end of the day the title of any article comes down to one or a few people’s interpretation of the ‘truth’ which is no doubt influence by their cultural context and political beliefs.

Nevertheless, I agree that society needs some sort of professional institution to fulfill the guard dog role, acting as the fourth estate. But I don’t understand why the rise of the blogger or citizen journalist must be seen in opposition to the professional. Oppositional thinking is surely too simplistic. Our world is not black and white so why has this debate been reduced to the amateur versus the expert? I don’t think that the two have to be mutually exclusive.

After reading chapters of Keen denouncing blogging as being a simply self-referential act and a digital form of narcissism I decided to have a look at if he in fact he had a blog. The home page of his blog is a celebration of his elitism, it is filled with self-congratulatory statements of how inspiring he is. Please take a look and let me know what you think.

If Keen and other critics of the Web 2.o revolution are using its power to project their messages and opinions into the public sphere then surely they are being a tad hypocritical or do they have the right to express themselves because they have  formal education?

Perhaps now I am being too simplistic but we  obviously do not live in a classless society and an individual’s socio-economic status greatly influences their ability to access education. So if the Web 2.0 gives the voiceless in our society a voice and an opportunity to be heard then I think the experts should open their ears because they could learn a lot.

Anyway, I have to go finish grooming myself before my banana so I better stop typing. Maybe one of you other monkeys want to take over?

Ik begon met het lezen van hoofdstuk 8 en viel bijna van mijn stoel. In de tweede alinea kwam ik een zin tegen waaruit blijkt dat ik me ontzettend vergist heb in Andrew Keen. Ik citeer: ‘Ik ben niet tegen technologie en vooruitgang’. Het is vooral dat eerste waarvan ik toch zeven hoofdstukken lang dacht dat Keen daar fel tegen was. Zeven hoofdstukken lang stampt Keen de technologie de grond in, maar nu blijkt dat hij er niet tegen is. Ik ben even het spoor bijster. Maar als ik verder lees zie ik dat Keen deze uitspraak wat nuanceert. Hij is van mening dat technologie en verandering goed zijn, maar tot een bepaalde hoogte. Wat me het meest verbaasde is dat ik het met hem eens was. In dit hoofdstuk getiteld ‘oplossingen’ geeft Keen ons een aantal (in zijn ogen) oplossingen aan. Hij pleit voor meer professionals op de plaats van amateurs (hoe verrassend) en hij denkt dat een strengere wetgeving op het gebied van internet ook op zijn plaats is. Bovendien vindt hij dat in dit proces van het ‘oplossen’ van de problemen veroorzaakt door web 2.0 ook een cruciale rol is weggelegd voor de burgers. Waar hij hier op doelt is voornamelijk de ouderlijke verantwoordelijkheid. Iedere ouder moet weten wat zijn kind uitspookt op het internet en dit aan banden leggen zodat ze niet worden blootgesteld aan seksueel getinte uitingen op het internet en dingen als pedofilie en pornografie. Ook op dit punt ben ik het met hem eens. Maar tegelijkertijd denk ik dat de meeste kinderen zelf zeer goed in staat zijn om goed en slecht uit elkaar te houden op het internet. Keen eindigt dit hoofdstuk met een laatste noodkreet om later toch vooral niet de geschiedenis in te gaan als die eerloze generatie die de professionele media vernietigde. Zover zal het naar mijn mening ook niet komen.

Naar aanleiding van de herhaaldelijke vraag wat voor invloed web 2.0 zal hebben op de politiek heeft Keen nog een hoofdstukje toegevoegd aan zijn boek met een antwoord op die vraag. En tot zijn grote geluk kan hij naar waarheid vertellen dat web 2.0 nauwelijks invloed heeft op de politiek. De kiezers leren de kandidaten enkel op een andere manier kennen dan hiervoor, namelijk via YouTube, blogs, Facebook en Wikipedia. Maar dit is een logisch gevolg van de veranderingen in het medialandschap. Al met al ben ik blij voor Keen dat er toch nog iets van zijn cultuur onaangetast is door web 2.0.

Misschien is het wel een goed idee om elkaar de politiek in te helpen. Of we het niveau daarmee in takt houden is dan maar de vraag. Maar het is zeer interessant. Theo sprak vanmiddag over idealistisch democratie; zoveel mogelijk groeperingen want die zijn makkelijker aan te sturen. Via user generated media creëren we natuurlijk veel meer mening en compromismogelijkheden in de politiek. Maar dat mag niet een obstakel zijn voor een zwakkere regering. Keen is bang dat als we onze niche gedachten combineren met het beleid dat we zaken vergeten, want vossen ‘foxes’ kijken uit verschillende optieken, en niet met oogkleppen op (egels, ‘hegdehogs’)

Hij gebruikt wikipedia als voorbeeld. Een rijk informatiebron, maar helaas nog niet 100% objectief of correct. Ik vind eigenlijk dat Nederland al redelijk meedenkt op internet. En ik doel dan een beetje op het censuurbeleid van Nederland op internet.

Er een heleboel landen waar wij onze mond moeten houden als medium. Mooie woorden of geen woorden. Een gevangenisstraf of eliminatie als straf indien ongehoorzaam. Dat is hier niet zo hoor. Wouter Bos en Ayaan Hirsi Ali twitteren lekker mee en laten graag horen hoe zij erover denken. Een goede zaak, omdat de comment functie van twitter lekker transparant is. Althans, mits zij het als een tweerichting medium gebruiken.

Ik zeg niet dat dit Politiek 1.0 (of 2.0) is.  2.0 vind ik nog maar een vreemde overweging. Het mag een drastische verandering in onze samenleving veroorzaakt hebben maar Youtube is entertainment en marketing, geen politiek. Dat mag niet wijzigen. Daarentegen is het natuurlijk goed als Groenlinks zijn Youtube account even flink pimpt zodat de zwevende kiezers misschien ook eens een mening gaan vormen en meehelpen aan een echte democratie.

Geschreven door: Jordy Markus

Keen heeft het over het hedendaagse verdoemde computer tijdperk. Illegaal downloaden is volgens hem een verdoemenis. Overal ter wereld worden gedragsnormen aan de desktoptafel in de prullenmand gegooid. Zonder na te denken stelen mensen producten online, door het illegaal te downloaden via torrents of download programma’s. Downloaden gaat volgens Keen allemaal veel te makkelijk.

Gokken is eenzelfde kwestie. Er zijn duizenden mensen verslaafd aan pokeren en andere gok-games online. Mensen zijn niet te stoppen en zitten dagen achter elkaar te gokken achter de PC.

Nu de beruchte pornografie. Porno op internet is de afgelopen vier jaar met miljarden gestegen. Volgens Keen horen 13-jarige kinderen buiten te spelen en te fietsen en niet in een afgesloten kamer achter hun desktop naar keiharde porno te kijken. Toen ik 13 was keek ik nog naar porno.

Persoonlijke informatie op het internet is onveilig en kan gestolen worden. De stelling. Een hoop mensen plaatsen persoonlijke informatie op het internet zonder er goed bij na te denken. Gegevens kunnen gejat worden en persoonlijke veiligheid wordt geschonden.

Kortom: Het internet is illegaal, verslavend, onveilig en niet goed voor jeugd. De stelling van Keen.

Volgens Kevin Kelly zorgt de digitalisering en de techniek voor de verdwijning van honderden jaren copyright . Ik probeer te begrijpen wat hij bedoeld. Even een gok. Sinds het moment dat wij teksten zijn gaan schrijven zijn wij daarvoor auteursrechten gaan schrijven. In de loop der tijd zijn er wetenschappelijk gezien heel wat veranderingen plaatsgevonden wat elke keer weer geformuleerd en opgeslagen word. Dus elke keer als de wetenschap bijgeschaafd werd, kwamen we in conflict met copyright? Volgens mij iets wetenschap iets wat we allemaal kunnen leren, begrijpen en manipuleren. Copyright zet er alleen maar een waarheid op en een prijskaartje.

Het lijkt erop dat Andrew in dit hoofdstuk een beetje op z’n bek gaat. Hij verteld hoe boekenwinkels sluiten omdat ze niet mee kunnen competeren met de lage prijzen op het internet. Het geeft de lezer een duw in een richting.

In een tijd als een recessie is het een menselijke wens alles gratis of goedkoop te krijgen. Tuurlijk is er nog een besef aanwezig dat downloaden in sommigen gevallen illegaal is. Maar we willen allemaal de laagste prijs. De cd-winkel uit Zwanenburg gaat kapot omdat wij op vergelijken.nl dezelfde product kunnen laten bezorgen, tot 50 procent goedkoper aan toe! Daarnaast bestaat er een grote tweedehands markt. Hoe zit t daar met de copyright rechten? Marktplaats heeft volgens mij weinig last daarvan. Het is makkelijk om de consument de schuld te geven. want een piraat is in mijn ogen ook een consument. Helaas kunnen we niet 100% piraat zijn vandaar dat een piraat altijd ook een normale consument is. Waarom zijn alle grote uitgevers niet direct mee het internet opgegaan? Is het de kloof tussen Internet en Werkelijkheid te groot om copyright toe te passen? Of komen nu met zijn allen erachter dat we betalen voor een kennisvergroting. Ik leer graag, ik betaal graag voor een goede leerwijze en sturing, maar ik betaal niet om slimmer te worden! Dat is mijn keuze en levenslust.

Het idee dat de boekenmarkt uiteen valt is onwaarschijnlijk. Er zal altijd een drang naar schrijven zijn en altijd een drang naar geld. De manier waarop is nog niet bepaald. Mijn visie is een heroriëntatie op de doelgroep. Zoek oplossingen om copyright te verdedigen en te laten bestaan of stop met je buurtwinkel en ga internet op. Als ‘zij’ niets doen gaan wij lekker door. Het besef van illegaal downloaden wordt toch met de dag zwakker en dan heeft Kevin Kelly uiteindelijk gelijk. We kunnen net zo goed nu stoppen met copyright. Het gaat toch verloren.

Geschreven door: Jordy Markus

Hoofdstuk 7 gaat voornamelijk over dat onze privacy door web 2.0 in het geding is. Volgens Andrew Keen denken wij nog niet genoeg na over de mogelijke consequenties van het plaatsen van online content. Ook kunnen gegevens worden gestolen en kunnen bedrijven persoonlijke gegevens commercieel verkopen.

Een voorbeeld dat Andrew Keen gebruikt is een vrouw die persoonlijke vragen stelt aan de zoekmachine AOL. Door een fout worden al haar zoekopdrachten, tezamen met 658.000 andere, publiekelijk inzichtelijk. De hele wereld kan meelezen met de door de gebruikers ingevoerde intieme gegevens. Andere voorbeelden waarbij Andrew Keen het gevaar van het internet duidelijk wilt maken is dat identiteiten compleet worden gestolen. Via internet worden alle persoonlijke gegevens en foto’s gebruikt om onder andere hypotheken onder de gestolen identiteit af te sluiten. Creditcard gegevens, die vaak gebruikt worden bij het online kopen, worden door computer hackers gestolen en misbruikt.

Het vertrouwen dat wij in de zoekmachines hebben is volgens Andrew Keen niet terecht. Google analyseert de input van de gebruiker en gebruikt deze gegevens om persoonlijke reclame aan te bieden. Adam Greenfield is van mening dat er in de toekomst overal kleine computers in zitten. In deze wereld waarin alles met elkaar verbonden is kan iedereen alles over jouw te weten komen. Waar je bent, wie je bent en wat je doet.

Andrew Keen heeft een punt met het bovenstaande. Door de snelle ontwikkelingen van en op het internet laat de regelgeving het op verschillende punten afweten. Vroeger kwam het ook voor dat gegevens werden gestolen, maar door het internet kan dit alles sneller en op grotere schaal. Dat zoekmachines je gegevens gebruiken om persoonlijke advertenties aan te bieden zie ik niet als een probleem. Maar de vraag is natuurlijk waar de grens ligt. Stel dat mijn gegevens worden verkocht en een derde partij met mij contact op neemt, dat zou ik te ver vinden gaan. Wat Andrew Keen goed doet is je bewust maken van de gevaren, en dat is voor mensen die hun hele hebben en houden online plaatsen geen slecht idee.

Puntsgewijs:

• Vrouw vraagt alles aan een zoekmachine AOL. Al haar, en die van 658.000 andere, persoonlijke vragen worden per ongeluk zichtbaar voor de hele wereld. Geen privacy meer.
• Mensen delen alles met de zoekmachines, de bedrijven achter de zoekmachines gebruiken deze gegevens om geld mee te verdienen.
• Er zijn meerdere voorbeelden waarbij digitale gegevens gestolen worden/ openbaar worden gemaakt waardoor de privacy, financiën en de carrière van een hoop mensen in het gevaar kwam. Identiteiten van mensen worden bijvoorbeeld geheel overgenomen en creditcard gegevens worden gestolen.
• Cookies zijn bestanden op je computer waar de zoekmachines al je gegevens in opslaan.
• Web 2.0, en de drang van mensen om zichzelf bloot te geven op het internet, zorgen ervoor dat iedereen een snuffelaar wordt.
• Ook de CIA gebruikt het internet om meer over mensen te weten te komen.
• Er zijn verschillende voorbeelden van situaties waarin mensen worden afgerekend op de content die ze online hebben geplaatst.
• Voorspelling van Adam Greenfield is dat er in de toekomst overal kleine computers inzitten. In deze ‘Everywhere’ wereld is altijd alles over iedereen beschikbaar.

Andrew Keen maakt in dit hoofdstuk duidelijk dat door web 2.0 de morele structuur van de samenleving wordt vernietigd. De normen en waarden die wij vanuit een joods-christelijk verleden hebben meegekregen vervagen door web 2.0. Het grootste voorbeeld dat Andrew Keen hier voor gebruikt is het onrechtmatig gebruik van andermans materiaal. Het is bijna algemeen geaccepteerd om muziek van artiesten te downloaden. Studenten geven toe op grote schaal te frauderen door teksten van een ander letterlijk te kopiëren of aan te passen en zelfs pastoors halen de voordrachten van het internet.

De kijk van de jongste generatie op geld verdienen en seks veranderd, negatief, door web 2.0. Door de succes verhalen van studenten die veel geld verdienen met poker of met het verkopen van een internet start-up zijn veel jongeren in de waan dat geld snel en makkelijk verdient kan worden. Ook groeien seks websites explosief. Tweederde van de kinderen die porno kijkt doet dit ongewenst.

Het internet is voor meer en meer mensen een verslaving. Andrew Keen gebruikt een voorbeeld van een vrouw die al haar tijd aan een dating site spendeert in plaats van aan haar huishouden en familie.

Wanneer je door het negatieve gebrul van Andrew Keen heen kijkt is dit eigenlijk een heel interessant hoofdstuk. Internet verslaving komt waarschijnlijk veel voor, er is nog niet veel over bekend en het ligt in de lijn der verwachting dat dit de toekomende jaren alleen maar zal toenemen. Misschien een interessant afstudeer onderwerp? Ik kan niet echt een kritische noot aan het stuk toevoegen aangezien ik niet weet in hoeverre de grote amusement waarde van internet onszelf en onze cultuur verpest. Dat het een impact op veel levens heeft, daar ben ik het zeker mee eens. En dat wij moeten leren omgaan met het internet ben ik ook mee eens. Dat Andrew Keen veel generaliseert, hij spreekt immers vaak over studenten in het algemeen, is iets wat niet klopt. Heus niet alle studenten denken makkelijk over geld verdienen en kijken de hele dag porno.

Puntsgewijs:

• Waarden vanuit joods-christelijk verleden vervagen door web 2.
• Onrechtmatig gebruiken van andermans materiaal (muziek, samenvattingen, papers, voordrachten)
• Verslavende werking van internet
• In een andere wereld leven, 24 uur per dag online pokeren, een bank binnen gaan om geld te stelen voor de online wereld
• Mensen gaan niet meer naar Las Vegas, Las Vegas komt naar ons toe
• Door succes verhalen van studenten die met pokeren enorm veel geld verdienen, of door het verkopen van een start-up, denkt de student nu dat hij/zij snel en op een makkelijke manier geld kan verdienen
• Tweederde van kinderen die porno kijkt doet dit ongewenst, pornosites groeien explosief. Kinderen komen er te vroeg mee in aanraking en krijgen een verkeerd beeld over seks en relaties.
• Tweede leven in SecondLife, geen regelsen alles kan, eigen valuta waar echt geld besteed kan worden.
• Web 2.0 is bezig de morale structuur van de samenleving te vernietigen

Even de titel aanpassen hoor. Deze staat beter.

Andrew zegt dat de jeugd de grootste verantwoording draagt van de instorting van de muziek industrie. Maar vergeet hij niet een van de grootste ontwikkelen van de eeuw, blanco cd’s. Dit is toch een geweldig product! Ok, ok het werd wat  te intensief gestimuleerd door een groot deel van de wereldbevolking, maar dat maakt het nog geen moordenaar. Andrew komt steeds terug op dat ene bedrijf in San Fransisco, aan de Bay and Columbus. Tower, een muziekwinkel in de States met een enorm assortiment cd’s vinyl labels en cassettes, en een van hun krachten in de tijd, het personeel wat 3000 hoofden telden had kennis van zaken.

Tower is inmiddels gesloten. Het bedrijf is voor een immens hoog bedrag van 134 miljoen dollar verkocht, opgehaald in een mega grote opruimingsfase. 81-jarig directeur en founder Russ Soloman en zijn staff zijn hier geen onderdeel van en zien daardoor geen cent terug. Volgens Russ en Andrew moest hij stoppen vanwege de grote druk van de netkapers. Zo vreemd, want muziek werd wel steeds populairder. Het was een goeie business om in te stappen, mits je met een verdomd goed plan komt.

Had Russ zijn strategie aangepast, bijgeschaafd, gepolijst, opgepoetst of opgedoft dan had hij door kunnen gaan. Maar hij keek niet naar zijn potentiële doelgroep, piraten. Soms veranderd het gedrag van je doelgroep en moet je als ondernemer daar op aanpassen om de wensen van je klant verder te kunnen vervullen. Dat is een van de belangrijkste veranderingen die hij had moeten laten plaatsvinden. Opnieuw je doelgroep beschrijven en deze centraal zetten in je bedrijf, niet de kwaliteit van je muziek, maar al de needs van de klant vervullen. Wil de klant zelf zijn cd in elkaar zetten? Geen probleem, bij ons kan het.

Natuurlijk is Russ niet de enige in zijn tijd die stierf met zijn bedrijf omwille de digitale ontwikkelingen van de aardkloot. Hij en vele anderen zijn mede schuldig aan het feit dat ze de wensen van de klant niet probeerden waar te maken, maar tegenstrijdig werden en zichzelf met zinloze zaken bezig hielden als bijvoorbeeld de piraterij. Als gevolg verloren ze de kern van het bedrijf uit het oog. Als de grote muziek bedrijven met de komst van het net direct vooruit hadden gelopen, business models hadden veranderd zouden ze misschien controle hebben gekregen over deze piratengroep. Maar voor zover ik weet kreeg het volk de kans zichzelf te evalueren op het web en konden ze als eerst kansen grijpen voordat de grote kapitalisten dit deden.

Geschreven door: Jordy Markus

God is dood. Met dat statement eindigt Keen zijn relaas in hoofdstuk vier en vijf. In deze hoofdstukken zet hij uiteen hoe web 2.0 bijdraagt aan de vernietiging van de muziekindustrie, kranten, tijdschriften en filmindustrie. Door de grootschalige piraterij worden er nauwelijks meer cd’s verkocht, en moeten veel grote muziekwinkels hun zaak opdoeken. Mensen betalen tegenwoordig via Itunes 99 cent voor een nummer, als er überhaupt al geld wordt betaald. De meerderheid download alles gratis. Dit zorgt er tevens voor dat platenmaatschappijen en zo dus ook de artiesten, minder verdienen. Alles kan via het internet binnen worden gehaald, nergens vragen de mensen meer naar de expertise van winkelmedewerkers, die veel meer weten dan de een of andere zoekmachine op het internet. Web 2.0 is volgens Keen niet meer dan een gigantisch platform voor advertenties en reclame. Dit gaat zelfs zo ver dat sites tegenwoordig geen geld meer krijgen voor het aantal hits, maar voor het aantal pagina’s die de website telt. Bijna alle inhoud op websites wordt daardoor tegenwoordig door gebruikers gemaakt en gepubliceerd. Gratis. Het meest afschuwelijke wat er had kunnen gebeuren. De inhoud van websites wordt nu uiteraard zeer slecht, echt nieuwsbrengende journalisten verliezen hun baan, aangezien niemand meer een krant openslaat. Zo veranderd deze eeuw in een oppervlakkig tijdperk waarin iedereen meer geeft om roddels over de sterren dan bijvoorbeeld de oorlog in Irak. Zelfs God kan hier niets meer aan doen. Keen beschrijft deze verschijnselen zo overtuigend dat je bijna meegaat met zijn mening. Bijna. Helaas voor Keen heb ik thuis een kast vol cd’s en dvd’s staan, lees ik elke dag trouw een al dan niet betaalde krant en ga ik zelfs regelmatig naar de bioscoop! En iets zegt mij dat ik daarin niet de enige ben. Hoe is het mogelijk.

by pj.rey

President Obama recently gave a eulogy for the legendary news anchor, Walter Cronkite, on which occasion, he delivered the nation this message:

We know that this is a difficult time for journalism. Even as appetites for news and information grow, newsrooms are closing.  Despite the big stories of our era, serious journalists find themselves all too often without a beat.  Just as the news cycle has shrunk, so has the bottom line. [...] Naturally, we find ourselves wondering how he would have covered the monumental stories of our time. In an era where the news that city hall is on fire can sweep around the world at the speed of the Internet, would he still have called to double-check?  Would he have been able to cut through the murky noise of the blogs and the tweets and the sound bites to shine the bright light on substance?  Would he still offer the perspective that we value?  Would he have been able to remain a singular figure in an age of dwindling attention spans and omnipresent media?

The president waxed romantically about the old media and spoke with the sort fondness that one expects at the funeral of an old friend (or cherished institution).  He was hopeful about the future of conventional media.  But, eulogies are a post-mortum affair.  And, for all the president’s accolades, “the murky noise of the blogs and the tweets and the sound bites” appear to have won the day.

In fact, these days, one can hardly avoid stories about the death of print media.  Last December, the Chicago Tribune filed for bankruptcy. Shortly thereafter, Michael Hirschorn warned that “End Times” might be drawing near for the America’s paper of record.  A recent article reports that the crisis is spreading to other forms of conventional reporting such as photojournalism.  Michael Bowden has even gone so far as to announce that we have entered a “post-journalistic age.”

Two explanations for the crisis in the conventional media have been circulated by none other than the the conventional media itself.  Both share the same theme: blame the consumer!

The first explanation posits that Americans these days are just plain dopes.  This argument has a venerable history among media critics and has been a central theme in such diverse works as Adorno and Horkheimer’s Dialectic of Enlightenment, Chomsky’s Manufacturing Consent, and Andrew Keen’s recent The Cult of the Amateur.  In its modern incarnation, the assumption is that a less intelligent society naturally consumes less quality reporting, thus diminishing support for the industry.

The second explanation holds that people have been seduced by the allure of free content on the web and now expect all information to be free.  These latter critics believe that a generation is emerging who have seldom, if ever, paid for content and simply lack the basis from which to judge the quality of various information venues.  Wired magazine editor-in-chief, Chris Anderson, discusses the technological innovations which influence changing attitudes toward content in a new book, Free: The Future of a Radical Price, though he is not so pessimistic about the implications of “free” for the quality of content.

Regardless of their truth or falsity, such theories totally miss the overwhelming structural forces at play in the crisis of conventional media.  The real threat to these institutions has little to do with taste or educational development.  Rather, it is, largely, economic.  The concept of “prosumption” has already been addressed several times on this blog, but as a refresher: prosumption refers human activity that combines aspects of both consumption and production.  And, it is prosumption that most threatens the business model of the conventional media.  Why?  Because prosumption best serves the principles of capitalism in which the various form of media compete.

The increasing presence of prosumptive activities in our daily lives (most notably as a result of the important role that the Internet now in the lives of most people) has meant that people are busy doing free labor on a scale unimaginable to previous generations.  Put simply, prosumption is more efficient.(also, see this previous post)  By efficiency, I do not mean that more quality/quantity of unique content is produce with less labor.  On the contrary, prosumption is less productive.  Bloggers, Twitters, and other online posters produce extraordinary amounts of (often redundant) content, but the end result is that more work produces less information of value to society.  The blogosphere may require a thousands times the labor and laborers it takes for one newspaper to break the same number of stories.  But how, then, is the blogosphere more efficient?

The answer lies in the Marxian concept of exploitation.  For Marx, exploitation had a very specific meaning:  the amount of value that the capitalist extracts from a laborer’s activity.  If we accept Marx’s definition then we might say: exploitation is more efficient when the capitalist is able to capitalize on a greater proportion of the laborer’s labor and returns less to the laborer in the form of wages.  Thus, the most efficient mode of organization would be one where the capitalist capitalizes on the laborer’s labor and returns nothing in the form of wages.  This maximized state of efficiency describes what we find occurring on the Internet today.  It is more efficient to not pay a hundred people to do a job than to pay one person to do that job.  And, it is with this most basic logic of capitalism that the private conventional media must compete.  So far, they are losing.

If the public wants to retain the quality of these traditional venues, I suggest we rapidly examine alternative funding models such as NPR’s or the BBC’s, which continue to remain successful, in part, because they simply remain outside the logic of capitalism.  Without quick action, I fear many of these conventional media institutions will be dismantled beyond repair.

Obama on a “Difficult Time for Journalism”

“Exploitation,” Blackwell Encyclopedia of Sociology, Andrew Kliman, ed. George Ritzer

Add to: Facebook | Digg | Del.icio.us | Stumbleupon | Reddit | Blinklist | Twitter | Technorati | Furl | Newsvine

Wat een negatieve kijk heeft meneer Keen toch op Web 2.0. Na hoofdstuk 2 en 3 gelezen te hebben voel ik mij een beetje gehersenspoeld, zoveel voorbeelden noemt Keen om zijn mening aannemelijk te maken. In hoofdstuk 2 heeft Keen het vooral over de ‘amateurs’. Volgens hem wordt deze titel tegenwoordig met trots gedragen door de hersenlozen onder ons. Hij doet amateurs af als mensen die niks kunnen en over geen enkele kennis bezitten. De amateurs halen het niveau van de mensheid omlaag en ondermijnen volgens Keen alles waar een journalist voor staat. Want amateurs worden niet gestraft wanneer ze hun mening verkondigen, ze worden niet gestraft als ze onethische stukken schrijven. Amateurs kunnen hun gang gaan terwijl de geschoolde journalist werkloos toekijkt. Althans, zo stelt Keen het. Hij wijdt een groot deel van dit hoofdstuk aan voorbeelden van amateuristische blogs en mensen die zich journalisten durven te noemen en het andere deel kraakt hij Wikipedia af. Iedereen vertrouwt maar blindelings op de informatie die op Wikipedia staat en checkt niet op betrouwbaarheid. De mening van Keen is dat de filters zoek zijn op het Web 2.0, waarheid en fictie worden door elkaar gehaald en er is voor de lezer geen touw meer aan vast te knopen. Waarbij Keen vergeet dat een groot deel van ons in staat is om zelf de relevante dingen te filteren, maar dat vergeet hij voor het gemak eventjes. In hoofdstuk 3 geeft hij wederom vooral voorbeelden over hoe verderfelijk Web 2.0 wel niet is. Op Youtube kan alles maar gepubliceerd worden, welk onderwerp dan ook. De documentaire ‘Loose Change’ is maar amateuristisch giswerk en in bijna ieder filmpjes op youtube zit wel een advertentie of reclameboodschap verborgen. De internetwereld is een wereld vol fraude, manipulatie en amateurs. Beangstigend, niet?

Zoals de titel al laat vermoeden gaat dit hoofdstuk over de vraag in hoeverre het waar is wat wij zien en lezen op het internet en in hoeverre de massa wel kritisch genoeg is. Andrew Keen geeft vele voorbeelden die allemaal hetzelfde punt ondersteunen dus ik zal deze niet allemaal herhalen maar kort per gebied toelichten.

Het punt dat Andrew Keen wilt maken is dat er geen controle is op de content die wordt toegevoegd op internet en deze daarom niet te vertrouwen is. Doordat er geen controle is op de informatie zelf en wij niet zeker weten wie of wat er achter de anonieme maker schuilgaat wordt het hele collectieve informatiebestand onbetrouwbaar.  Ook de juridische regels op het gebied van web 2.0 schieten ernstig tekort. Journalisten zijn verplicht de eigen feiten en bronnen te onderzoeken en worden afgerekend op gepubliceerde onwaarheden. Dit in tegenstelling tot de bloggers, die onder het mom van vrijheid van meningsuiting alles kunnen schrijven en plaatsen. Volgens Andrew Keen zijn mensen nou eenmaal niet altijd even eerlijk zonder regels, dat dit moet veranderen staat volgens hem vast.

Voorbeelden die de visie van Andrew Keen ondersteunen zijn de volgende:

• Op het gebied van video:
  - Op Youtube wordt een filmpje geplaatst waarin een politiek persoon wordt afgeschilderd als iemand die belastinggeld besteed aan het onderzoek naar de masturbatiegewoonten van oude mannen. Zijn tegenstander vertelde dat het filmpje nooit uitgebracht mocht worden en dat iemand het op Youtube had gezet.

• Op het gebied van e-mail
  - Via spam worden wij gevraagd geld over te maken naar verschillende Afrikaanse organisaties, krijgen wij de vraag onze bankgegevens achter te laten en worden aandelen gekocht en verkocht onder een niet bestaande prijs.

• Op het gebied van bloggen
  - Er zijn voorbeelden van mensen die hun identiteit verkopen aan bedrijven om over verschillende zaken te schrijven. Naar de buitenwereld presenteren zij zich als onafhankelijk, wat ze dus niet zijn. Dit worden floggers genoemd.
  - Feiten worden verdraait en hele verhalen blijken niet te kloppen. De carrières en levens van mensen kan door deze manier van informatie overbrengen makkelijk worden aangetast.  Voorbeeld is een man die zich als vrouw voordoet op een site waar hij een advertentie plaatst voor een one-night stand. Hij plaatste de foto’s en gegevens van alle 178 mensen die op zijn advertentie hadden gereageerd. Hier zaten mensen tussen met relatie, maar ook zonder.

• Overig
  - Met advertentie kliks wordt gefraudeerd. Mensen in lagelonenlanden worden ingezet om zoveel mogelijk kliks te genereren.

Volgens Andrew Keen is de kern van de web 2.0 revolutie het omverwerpen van de dictatuur van het professionalisme door de amateur. Een amateur is iemand die iets doet vanuit passie/ liefde voor datgene en doet dit onbetaald in zijn vrije tijd. Deze groep mensen maken onder andere filmpjes, podcasts, vodcasts, schrijven recensies en blog artikelen. Samengevat: zij bepalen wat er aan content op internet staat.

Wikipedia is volgens Andrew Keen het voorbeeld bij uitstek van de nobele amateur en laat perfect zien waar het gevaar in het geloof in de amateur schuilt. Mensen die geen volledige kennis van zaken hebben plaatsen artikelen en de massa neemt dit te snel aan als waarheid. Ook geeft Andrew Keen een voorbeeld waarin een professional, iemand die jarenlange ervaring heeft en gestudeerd heeft, door Wikipedia als iemand wordt afgeschilderd die artikelen in zijn voordeel wijzigt. Dit terwijl de professional in kwestie juist de tekst feitelijk kloppend maakte.

Naast de betrouwbaarheid van de informatie die afneemt en de status van de professional die verminderd, speelt ook de economie een grote rol in deze ontwikkeling. In de journalistiek hoeft de amateur bijvoorbeeld geen onderzoekers of eindredactie in te huren. Hier kunnen de gevestigde kranten moeilijk mee concurreren.  Door alle kosten die zij maken om betrouwbare informatie aan te kunnen bieden maakt concurreren op gratis content het ze momenteel erg zwaar.

Andrew Keen zegt als laatste dat de marketingwereld handig inspeelt op de onjuiste veronderstelling van de echtheid van de amateur. Bedrijven laten de amateurs door middel van wedstrijden commercials maken. De consumenten zien deze commercials als eerlijker en echter dan wanneer deze door traditionele reclamebureaus worden gemaakt. Het geld dat nu niet naar deze professionele bureaus gaat wordt niet geïnvesteerd in de economie.

Web 2.0 kwam tot stand en Keens heeft er zelf aan meegewerkt. Keen kwam in opstand tegen de ontwikkeling van web 2.0.

Web 2.0 is 1 grote democratische toepassing voor de samenleving.

Keen heeft een mooie mening, maar hij is ook beperkt in zijn gedachtegoed.

Voordat de waarheid de kans heeft gehad om haar laarzen aan te trekken, heeft een leugen zijn weg al over de wereld gevonden, dit is een gevolg van web 2.0.

Onze privacy wordt weer eens geschonden voor de tien duizenden keer.

Keen geeft in hoofdstuk 1 een hoop voorbeelden over deze stellingen.

Echte talenten vinden in een zee vol met amateurs is moeilijker geworden met web 2.0.

Voordat Andrew Keen zijn boek uitbracht was hij gewaarschuwd door een collega journalist voor de opschudding die zijn boek zou veroorzaken. Toch was Keen enigszins verbaasd door de felle reacties die zijn gemaakt naar aanleiding van zijn boek “The cult of the Amateur”. Anti Christ of the Silicon Valley en tegendraads zou hij volgens vele gerenommeerde bladen en kranten zijn. Vanuit vele hoeken werd Andrew onder vuur genomen door zijn kritiek op de nieuwe media. Toch kwamen er ook een aantal positieve reacties, Andrew zou proberen een debat te openen en de andere kant van web 2.0 willen laten zien.

Web 2.0 maakt het mogelijk voor de grote massa om hun mening en creativiteit te delen. Deze nieuwe internet revolutie verliest zichzelf in onwaarheden doordat er een stel apen de informatie bepalen. Het zet aan tot plagiaat en het roven van intellectueel eigendom. Bovendien smoort het de creativiteit van de mensen. Dit kom onder andere door de dubieuze inhoud van informatie en de anonieme bronnen op het nieuwe internet. Gerenommeerde critici, journalisten, redacteuren, musici en cineasten worden uitgedund door de massale toename van amateuristische informatie. Dit komt doordat het web 2.0 geen eindredacteur heeft. Het publiek wil alleen nog maar zelf de informatie bepalen en creëren die zij lezen. Bronnen worden niet gecontroleerd en de informatie wordt niet gecorrigeerd. Hierdoor ontstaat er vele foutieve informatie op het net die lezer als waar aannemen.

Als voorbeeld stelt Andrew Keen een youtube video waarin Al Gore op een satirische manier wordt afgebeeld. Dit soort amateuristische video’s bagatelliseren de ernst van de boodschap.

Eind samenvatting inleiding en hoofdstuk 1

Submitted by E. Rich (GraphicSilence.com)

In part of Andrew Keen’s book, The Cult of the Amateur, he discusses how web 2.0 is killing traditional media and businesses by all of the “free” user generated content on the internet.  These traditional outlets of media cannot sustain themselves when the internet provides the same services for free.   Keen believes that

“perhaps the biggest casualties of the Web 2.0 revolution are real businesses with real products, real employees, and real shareholders…. Every defunct record label, or laid off newspaper reporter, or bankrupt independent bookstore is a consequence of “free” user generated internet content – from Craiglist’s free advertising, to YouTube’s free music videos, to Wikipedia’s free information.”

The biggest casualty for me is the dwindling number of newspapers in the country.   I grew up reading the newspaper with my parents every morning and this is very disheartening.  Local newspapers are filing for bankruptcy all over the country.  For instance in late 2008, the Tribune Company, who owns the Los Angeles Times and Chicago Tribune,  filed for bankruptcy due to debt and falling ad revenue. This is just one of many companies that have filed for bankruptcy in the past two years.  Advertisers and readers are increasingly turning to online alternatives for ad revenue and news.

This is troubling for us all in that real journalists and newspapers are not receiving the attention that they deserve.  The internet has dubious amounts of information and questionable authors/bloggers, depending on who you read and what you read and I believe there can be a discrepancy in reliable information.  Now of course, my instinct is to proclaim that newspapers and traditional media must get with the times and adapt to technological evolution in regards to media so they won’t die, but it doesn’t seem that easy.  Providing their news source online is a step in that direction, but the majority of newspapers have not made a big transformation yet online.  Some sites, like the Houston Chronicle, are hard to navigate intentionally so their readers will be forced to by the hard copy.

The internet is distracting people from traditional media and it’s hard to tell if this is a positive or negative thing.  I enjoy reading the newspaper as opposed to reading articles online.  Mainly, because it’s easier to read and to navigate.  I can spend time looking over the newspaper versus clicking a bunch of links and skimming.  I also read a wider range of news from a local newspaper versus cherry picking online articles.

The internet is transforming our society and how we receive our news.  It’s important to me that the information on the internet that people read is credible.  It’s important that we have established journalists or at least good objective writers and accurate information.  With so many people turning to the internet for news, we will all have different versions of news by who we read and where are affiliations and beliefs lie.  Plus, we will have a perpetual amount of slush of bad information.  This phenomenon happens in traditional media too, but it’s maximized on the internet by an infinite amount of content that may or may not be truthful, objective, credible, or reliable.  My only hope is that a consequence of the internet is not having traded quality for misinformation, but then again, it all depends on the user.

This book was published in 2007 so I’ll go easy on Keen. The full title is “the cult of the amateur: how today’s internet is killing out culture.” I’m biased. I love the internet. I love being able to get information whenever I want. I love being able to watch videos of cute baby animals. I love being able to actually see my family on Skype.

Keen’s main points are that (1) amateurs are not experts and, as a result, their voices do not need to be heard; (2) web 2.0 media takes revenue away from traditional media; (3) the internet is leading us [us meaning Americans it seems] down a path of immorality.

(1) Keen has great respect for experts. He trusts the judgment someone with a degree over that of someone with a high school education. In the case of Wikipedia, I agree that it should not be used as a definitive source and I think that in the two years since this book was published schools and colleges have made a point to say that Wikipedia cannot be used as a source. However, if I’m reading a story about George Mitchell going to Israel to discuss the peace process and I want some more background on what exactly the conflict is all about, I can go to a page specifically about that subject on Wikipedia and leave with a reasonable understanding of what it is.  Keen completely ignores the entire point of Wikipedia which it that articles are not just written by one “expert” or “amateur” but that groups of people with an interest in a particular subject work together to make that subject understandable to a wider audience. Keen also seems to think that when amateurs produce media, he somehow has to consume it. On self-publishing: “do we really need to weed through the embarrassing efforts of hundreds of thousands of unpublished writers?” The answer is obviously no, we do not. I’m at a loss to see how a self-published work would have any effect on anyone else besides the author. The existence of this blog does not take anything away from any other information out in the world.

(2) Keen posits that amateur media takes revenue any from traditional media. In his view, if someone reads a self-published book on the internet, that is $25 that won’t be spent at a brick and mortar store. He makes the same argument with file-sharing of digital music. A 2005 study found that file-sharers actually buy more music than the rest of the population. The morality of listening to a song that you did not pay for is a subject for another post. I get most of my news online. I watch the Newshour and BBC News but I rarely read an actual paper or news magazine. I made a conscious decision to stop reading the New York Times after the atrocious reporting by Judith Miller on WMD’s during the lead-up to the Iraq war. I do agree with Keen, however, that reports from citizen journalists should not be taken as fact by mainstream news organizations. One need only watch the embarrassment that was Don Lemon reading tweets about Sarah Palin during her farewell address to see that we do still need authoratative news rather than babble.

Yes, the internet has endangered some industries. But traditional outlets are going to have to find new ways to make money. They might even have to figure what people actually want.

(3) I find it difficult to even comment on Keen’s assertation that the internet is leading us down a path of immorality. Keen says “the Judeo-Christian ethic of respecting other’s property that has been central to our society since the country’s founding is being tossed into the delete file of our computers. The pasting, remixing, mashing, borrowing, copying- the stealing- of intellectual property has become the single most pervasive activity on the internet.” I’m not sure what this even means. I have downloaded music in the past. I do occasionally watch a television show online. But I never take anyone’s words, images, or video without giving attribution to the creator. I can’t say that I have ever “mashed” anything. Other moral criticisms: some people can get addicted to internet gambling; some people will use the internet to cheat on their spouses; women can look at, enjoy, and create pornography; someone could have their identity stolen; child predators exist. It can be argued that access to the internet makes these things more pervasive or accessible, but the existence of these problems does not make the internet itself evil or immoral. Keen does have a good section about privacy conerns as in the case of AOL leaking search engine queries, but, again, the existence of a potential misuse of private information is not a condemnation of the medium itself.

In short, I understand that Web 2.0 revolution-speak can be annoying, but that doesn’t mean the involvement of individuals in creating content is without merit. I find it pretty empowering to be able to put my views out for the world to see. Sure, I’m no expert but that doesn’t bother me. And if someone stumbles upon this book review, it’s up to them to decide whether it has any merit.

Check out Keen’s blog or follow him on Twitter for more info.

So, as promised, I read Keen’s book (The Cult of the Amateur. How Blogs, Myspace, YouTube, and the Rest of Today’s User-Generated Media are Destroying Our Economy, Our Culture, and Our Values). First of all, it’s important: Particularly important if Keen is as alone as he claims to be in his critique of the destructive powers of the internet. I agree to much of what he writes, but not everything. I also think he misuses some economic figures he cites. (For example, he claims that piracy ’sucks money out of the [American] economy.’ As long as Americans don’t save (and they don’t), money just goes elsewhere. Into houses, cars, and flat-screen TV’s, for example.)

Important or not, the book is a disappointment. It is not particularly well-written (who am I to say that, by the way?); it doesn’t ‘philosophize’ over the issues it discusses in the same way Weinberger does in his ‘opposit’ book (the comparison may not be fair, but Keen do after all compare himself to Weinberger); it is actually quite short (which is nice since it was a disappointment, but I would rather have a long, interesting book); and, most important, it does not convince me. Or rather, I don’t find it convincing (as I said, on most issues I agree with Keen already).

The ability to convinc is maybe the most important feature of a book like The Cult of the Amateur. But it doesn’t tell me anything I didn’t know from before: It tells me that Wikipedia doesn’t work; that the internet is infested with porn; that social networks exposes us in dangeours ways; that Google is surveilling us; that we aren’t as anonymous as we think; that the net corrupts our kids; that digital piracy is putting pressure on some of our cultural institutions; and that the net isn’t democratic. I knew all those things, and most people should. (That most people probably don’t is a problem Keen’s book may help to alleviate and which makes Keen’s book important. Really important. This is much more important than that I didn’t learn anything new from it or didn’t find it convincing. Still, I relegate the point to a parenthesis, and I call him a bad writer…) I wish Keen would put that knowledge together in new ways or discuss them in a moral or philosophical context. Instead, I feel he just lists a long list of problems with the ‘web 2.0′; I’m not convinced by his suggested solutions. Go read ‘em; I won’t bother discussing them here. (It may even be piracy!)

Ironically, Keen calls his blog associated with his book The Great Seduction: Having read his book, I feel seduced, indeed.

Related post:

• Weinberger’s Shadow: Andrew Keen

My posts on Weinberger:

• More on Knowledge & Weinberger
• Everything is Miscellaneous by David Weinberger
• Wikipedia vs. Public Restrooms, and Social Knowledge
• Four Characteristics of Knowledge

David Weinberger has a shadow, and its name is Andrew Keen. Keen on his shadowy characteristics of Mr. Weinberger:

We have both written polemics about the future of information, mine a modernist defense of ontological order, his a postmodern embrace of ontological disorder. Our books came out within a week of the other. We are each other’s shadow, covering the same ground, perplexed by the same dilemmas, struggling to interpret the same riddle about taxonomies of knowledge in the digital economy. We even work in the same place — he in Cambridge (the Berkeley of the East Coast), me in Berkeley (the Cambridge of the West Coast).

Keen is an internet skeptic, or, he doesn’t believe the internet is democratic, that it will free knowledge from the limitations of paper (as Weinberger claims), or that it will allow us to realize our humanity. He has written a book about his ideas, of course: The Cult of the Amateur: How Today’s Internet is Killing Our Culture and Assaulting Our Economy.

Damn, another book I have to read. Oh well, at least it will bring balance to my current knowledge about how the internet may change how the world works. I really look forward to it, particularly given my problems with several of Weinberger’s arguments and ideas (see, for example, my discussion of Weinberger’s ideas on knowledge, and, more generally, my review of his book).

Related posts:

• More on Knowledge & Weinberger
• Everything is Miscellaneous by David Weinberger

Yesterday I spoke to a group of about 40 healthcare marketers from Adventist Health System who were attending their annual Marcom Summit. We covered some really good ground in the 90-minute presentation. The goal of the talk was to demystify social media for the group and make it relevant to healthcare marketing. Importantly, I wanted to give these marketers a plan for moving forward with social media within their own organizations.

I started out with a quick story about why I got involved in social media – primarly because I didn’t want to become irrelevant as a marketer. Then we went into reasons why social media is important to healthcare marketing:

1. Marketing has been redefined of late
2. Marketing is now much more than a one-way conversation
3. We are moving from professional storytellers to conversation managers and facilitators
4. Engagement is what we’re after (consumer engagement)
5. The conversations are happening online with or without our participation
6. Because the quality of much of the healthcare information being shared online is suspect, healthcare organizations have an obligation to get involved and steer consumers in the right direction
7. Finally, organizations that are not involved in social media look conspicuous by their absence.

From there I introduced the group to the work of Andrew Keen, and some of his perspectives on social media. Andrew is one of social media’s detractors, and is the author of “The Cult of the Amateur.” He truly distrusts this democratization of information publishing brought on by Web 2.0 and thoroughly distrusts the supposed ‘wisdom of the crowd.’ He also fears for the fate of credible, authoritative sources of information. Check out Andrew’s blog at http://andrewkeen.typepad.com. For me, Andrew is a little over-the-top with his arguments, but he makes some valid points about the quality of much that is being published online. Where’s the authority behind the content? That’s where hospitals come in.

Within the presentation, we did a quick review of online patient communities (MedHelp, Patients Like Me, etc.), then dove into a crash course in social media platforms: Blogger, WordPress, Ning, Facebook, MySpace, Twitter, LinkedIn, YouTube, ICYou Video, and Flickr. There was so much ground to cover that we had to focus on a few of the more prevalent platforms. We discussed how the social web is the perfect arena for hospitals to implement ‘hive marketing’ – where you create a place for supporters of your brand to gather and share stories. You then activate them, supply them with great information to further enhance their roles as brand ambassadors, and give them the tools to tell your story effectively. The hope is that these brand evangelists (could be grateful patients or family members)  will then go out into the world and share their passion for your hospital with their friends and colleagues. In this era of citizen journalism, these brand advocates are far more credible sources of information than professional marketers or prepared marketing materials.

One of the cool things we did within the presentation was to very quickly (in about 6 minutes) build the framework for two blogs – using WordPress and Blogger. The goal of this exercise was to show the group just how easy it can be to get started building a blog. For marketing professionals there are lots of barriers, real and imagined, to entering the world of social media. I wanted to use this presentation to break down some of those road blocks. In fact, we directly addressed some of the common misconceptions or objections related to social media:

• “It will take too much of my time”
• “Only really young people use social media”
• “You have to be a tech-savvy person to do this stuff”
• “If we do this we will be opening ourselves up to very public attacks”

Probably the most important thing we covered in the presentation is the need for a hospital’s social media intiatives to be strategic and part of the overall marketing communications program. My advice to all of the attendees was to go back to their offices and write a social media strategic brief that outlines their marketing objectives and how various social media initiatives can be employed to support those objectives. Coming at this from a strategic perspective is the only way to be taken seriously. It is not enough to say that everyone else is now doing it. We need to be able to show how social media will help the hospital accomplish its business and marketing objectives by reaching out to and engaging important audiences.

I closed with my own version of the Seven Deadly Sins of Social Media (I compiled from a number of sources):

1. Failing to have a strategy before you start
2. Fear of losing control (get over it)
3. Panic at the highest level within the organization (related to fear of losing control and a lack of knowledge about social media)
4. Sloth – Being unwilling to commit to the vigilance and responsiveness that social media requires
5. Fear of the time commitment without really understanding what that time commitment will be
6. Failing to acknowledging that free speech isn’t always pretty; people are going to say ugly things and you can’t panic when that happens
7. Gluttony – Doing too much, too fast (temperance in relation to social media is better); you don’t have to be everywhere; be strategic and crawl before you walk, walk before you run.

Post by Dan Dunlop, The Healthcare Marketer