Toen ik vanmiddag het uiterst onderhoudende verslag las van Wouter Deprez die een dagje had doorgebracht op de burgerlijke stand van Gent, werd daarin vermeld dat één van de koppels klassieke muziek had opgezet om de barende moeder te ontspannen. De vader vermeldde erbij dat de moeder er niet van relaxte, maar dat het voor hem wel een steuntje in de rug was. Ik dacht toen dat ook ik (en met mij waarschijnlijk de halve wereld) bij elke gelegenheid wel moest terugdenken aan een bepaalde cd of liedje.

Voor mijn huwelijk zou dat de openingsdans moeten zijn, maar omdat de dj niet beschikte over Springsteens versie van Tom Waits‘ Jersey Girl, moesten we het houden op The Lady In Red van Chris De Burgh. Een beetje een lamme keuze, inderdaad. Het is hoe dan ook dat eerste liedje dat in mijn gedachten verbonden zal blijven aan die gelegenheid.

De geboorte van mijn zoon zal voor altijd onlosmakelijk verbonden zijn met ‘The Southern Harmony And Musical Companion’ van The Black Crowes. Ik herinner me nog dat mijn oudste dochter (toen net geen twee jaar oud) absoluut de koptelefoon van mijn draagbare discplayer op moest om te horen waar ik naar aan het luisteren was en dat ze meteen begon mee te wiegen op de maat.

Zo zijn er nog een heleboel verwijzingen die zich ergens in mijn geheugen hebben vastgepind en die bij gelegenheid van het virtuele prikbord worden gehaald. Dat gebeurt dan vooral wanneer je iets leest als het hoger vermelde artikel in De Morgen of wanneer je de muziek al dan niet toevallig terug hoort.

Muziek zal de wereld nooit veranderen. Dat hoeft ook niet. Muziek moet de wereld enkel iets draagbaarder  maken.