‘Raak de gezalfde des Here niet aan!’

Die uitspraak krijg je soms in bepaalde Christelijke kringen te horen wanneer je kritiek hebt op (hun) Christelijke lijders. Een uitdrukking die ik altijd vreemd gevonden heb. En waar ik eigenlijk het ook niet mee eens ben om ze op die manier te gebruiken. Dat wil ik dus eens kort onder de loep leggen.

Waar komt de uitdrukking vandaan? Zoals te vermoeden komt hij ergens uit de bijbel, iets preciezer Uit een verhaaltje in het oude testament, dat te vinden is in 1 Samuel 24. r David, die op vlucht is voor Koning Saul, krijgt opeens de perfecte kans krijgt om zijn belager te doden, als hij zich met zijn mannen achterin een spelonk verstopt heeft waar saul ook binnenkomt. Maar dat weigert hij, omdat hij de gezalfde van de Heer niet wil doden: “De HEER verhoede dat ik mijn koning, Gods gezalfde, iets zou aandoen en mijn hand tegen hem zou opheffen. Hij is immers door de HEER zelf als koning aangewezen”. Samengevat: de uitdrukking komt van David die Weigert om zijn vijand te doden omdat die vijand door God gezalfd is als Koning van Israel…

De relevantie van dit verhaal om het toe te passen op moderne Christelijke leiders lijke me ver te zoeken eerlijk gezegd. De vergelijking tussen de zalving van een oud-israelische koning en die van een pinkster-predinkant (als dat woord ‘zalving’ al gebruikt wordt, wat in die kringen meestal wel het geval is.) bijvoorbeeld lijkt mij op geen enkele manier te vergelijken. En bovendien gaat het hier heel duidelijk om het doden van de vijand. Niet om het uitoefenen van kritiek. Uiteindelijk krijgt Saul, de gezalfde in kwestei ook kritiek van Samuel, en David van Nathan. Wat ze allebei verdiend hadden. Ook een ‘gezalfde’, als je dat woord voor een leider wil gebruiken, is een mens die fouten maakt en dan verantwoording moet afleggen aan anderen. In het geval van de israelische koningen waren dat profeten. In het geval van de brieven van Paulus leggen Christenen vooral verantwoording af aan elkaar. De brieven van het NT die aan kerken geschreven zijn zijn aan de hele kerk geschreven, en niet aan leiders trouwens…

Trouwens, wat betekent het woord ‘gezalfde’, en wat voor relevantie heeft het voor ons? Speciale figuren zoals koningen en profeten werden gezalfd in het oude testament. Maar het woord werd op een andere manier gebruikt ook: uiteindelijk ligt het belang bij dé gezalfde, de Messias in het hebreeuws, waar op gewacht werd en nog steeds wordt door sommige joden. Wij Christenen weten dat die niet gekomen is in de vorm van een politiek en militair leider die van Israel terug een vrij land maakte, maar in de persoon van Jezus, die een heel ander Koninkrijk kwam brengen. Jezus, de profeet, priester en Koning, waarvan alle gezalfden uit het oude testament maar een voorafspiegeling waren. Het woord christus is trouwens niet meer dan een vertaling van ‘messias’ of ‘gezalfde’. dus uiteindelijk wie is de gezalfde des Here waar het om draait? Jezus, de Christus!

Het woord Christen zou volgens sommigen zoiets betekenen als ‘kleine Christus’. Als dat zo is dan zijn we allemaal gezalfden op onze manier. En dan zou ‘raak de gezalfden niet aan’ toegepast eerder zoiets betekenen als dat we onze geloofsgenoten niet mogen doden… (Wat mij evident lijkt en een non-issue zolang we niet discussieren over oorlog tussen twee christelijke landen) Een andere vertaling die ik gehoord heb is dat het woord Christen iets betekent als ‘horend bij Crhistus’. In dat geval horen wij bij de Gezalfde, en is onze bedoeling om naar Christus te wijzen… Die trouwens ook interessante dingen zei over menselijk op zoek zijn naar macht:

“Gij zult u niet rabbi laten noemen; want een is uw Meester en gij zijt allen broeders. En gij zult op aarde niemand uw vader noemen, want een is uw Vader, Hij, die in de hemelen is. Laat u ook geen leidslieden noemen, want een is uw Leidsman, de Christus. Maar wie de grootste onder u is, zal uw dienaar zijn. Al wie zichzelf zal verhogen, zal vernederd worden en al wie zichzelf zal vernederen, zal verhoogd worden” Matt 23:8-12.

Uiteindelijk is er zoiets als het priesterschap van alle gelovigen. We hebben mensen nodig die dingen organiseren, en leiders, en leraars… (vul maar in) Maar de bedoeling is dat die ons helpen om geestelijk volwassen te worden, niet dat ze ons kleinhouden en dat wij gewone gelovigenj dienen om hun imperium in stand te houden of zoiets. We moeten allemaal samen werken en het Koninkrijk openbaar maken! En uiteindelijk is de enige middelaar tussen ons en God niet een mens, maar Jezus!

All praise to Him

shalom

Bram

Da das Denken und Handeln der Protestanten darauf basiert, ist es nur logisch mit der Heiligen Schrift zu beginnen, denn wenn nun die Ansicht über Sola Scriptura falsch ist, so wird das gesamte System untergraben.

Zuerst also, was bedeutet Sola Scriptura?

Sola Scriptura (die Schrift allein) ist die Lehre, dass die Heilige Schrift die einzige unfehlbare und genügende Regel für lehrmässige Entscheidungen bezüglich Glauben und Gebräuche der Kirche ist. Während die Bibel nun nicht alles Wissen enthält, so enthält sie doch alles, was für die Erlösung zu wissen notwendig ist. Wenn nun etwas nicht in der Schrift gefunden wird, so ist es für den Gläubigen nicht bindend. Desweiteren gilt, dass während Tradition durchaus nützlich ist, muss sie doch durch die höhere Autorität der Schrift geprüft werden. In all dem ist der Heilige Geist entscheidend. Nur durch Ihn kann das Wort verstanden und ihm gefolgt werden.

So heisst es im Westminster Bekenntnis, Artikel 1.6:
Wie gewinnen wir Erkenntnis aus der Schrift?
Der ganze Ratschluß Gottes in bezug auf alles, was zu seiner eigenen Ehre und zum Heil, zum Glauben und zum Leben des Menschen nötig ist, ist entweder in der Schrift ausdrücklich niedergelegt oder kann durch gute und notwendige Schlußfolgerungen aus der Schrift hergeleitet werden. Zu ihr darf zu keiner Zeit etwas hinzugefügt werden, sei es durch neue Offenbarungen des Geistes oder durch menschliche Traditionen (1). Trotzdem anerkennen wir, daß die innere Erleuchtung des Geistes Gottes zum heilschaffenden Verständnis solcher Dinge, die im Wort geoffenbart sind, notwendig ist (2), und daß es einige Umstände bezüglich des Gottesdienstes und der Kirchenleitung gibt, die allen menschlichen Handlungen und Gesellschaften gemeinsam sind, die durch das Licht der Natur und christliche Klugheit nach den allgemeinen Regeln des Wortes, die stets beachtet werden müssen, geordnet werden müssen (3).

(1) 2. Timotheus  3:14-17: “(14) Du aber bleibe in dem, was du gelernt hast und wovon du völlig überzeugt bist, da du weißt, von wem du gelernt hast, (15) … weil du von Kind auf die heiligen Schriften kennst, die Kraft haben, dich weise zu machen zur Errettung durch den Glauben, der in Christus Jesus ist. (16) Alle Schrift ist von Gott eingegeben und nützlich zur Lehre, zur Überführung, zur Zurechtweisung, zur Unterweisung in der Gerechtigkeit, (17) damit der Mensch Gottes vollkommen ist, zugerüstet zu allen guten Werken.”

Galater 1:8-9: “(8) Wenn aber auch wir oder ein Engel aus dem Himmel euch etwas als Evangelium verkündigen würden entgegen dem, was wir euch als Evangelium verkündigt haben, so sei er verflucht! (9) Wie wir es vorher gesagt haben, so sage ich es auch jetzt wieder: Wenn euch jemand ein Evangelium verkündigt, das dem entgegensteht, was ihr empfangen habt, der sei verflucht!”

2. Thessalonicher  2:2: “Laßt euch nicht schnell in eurem Sinn erschüttern noch erschrecken, weder durch Geist, noch durch Wort, noch durch Brief, als (wären sie) von uns, als ob der Tag des Herrn schon da wäre.”

(2) Johannes 6:45: “Es steht in den Propheten geschrieben (Jes 54,13): ‘Und sie werden alle von Gott gelehrt sein’. Wer es vom Vater gehört und gelernt hat, kommt zu mir.”

1. Korinther 2:9-12: “(9) Sondern wie geschrieben steht (Jes 64,3): ‘Was kein Auge gesehen und kein Ohr gehört hat und in keines Menschen Herz gekommen ist, was Gott denen, die ihn lieben, bereitet hat’. (10) Uns aber hat Gott es durch den Geist geoffenbart, denn der Geist erforscht alles, auch die Tiefen Gottes. (11) Denn wer unter den Menschen weiß, was im Menschen ist, als allein der Geist des Menschen, der in ihm ist? So hat auch niemand erkannt, was in Gott ist, als nur der Geist Gottes. (12) Wir aber haben nicht den Geist der Welt empfangen, sondern den Geist, der aus Gott ist, damit wir die Dinge erkennen, die uns von Gott geschenkt worden sind.”

(3) 1. Korinther  11:13-14: “(13) Urteilt bei euch selbst: Ist es anständig, daß eine Frau unverhüllt zu Gott betet? (14) Oder lehrt euch nicht selbst die Natur, daß, wenn ein Mann langes Haar hat, es eine Schande für ihn ist?” [Vgl. aber E 2,305-311]

1. Korinther 14:26+40: “(26) Was ist nun, Geschwister? Wenn ihr zusammenkommt, so hat jeder einen Psalm, hat eine Lehre, hat eine Sprachenrede, hat eine Offenbarung, hat eine Auslegung. Laßt alle Dinge zur Auferbauung [oder: zum Nutzen] geschehen. (40) Alles aber geschehe anständig und in Ordnung.”

De bijbelse achtergrond van het Kerstfeest

Het Kerstfeest wordt nog al eens gezien als een feest met een heidense oorsprong. Deze vermeende heidense oorsprong wordt soms aangegrepen om te pleiten voor de afschaffing van het Kerstfeest. Kerstfeest is bijbelser dan vaak denkt.

Kerstboom: geen heidense oorsprong
De heidense oorsprong van het Kerstfeest wordt nog al eens in verband gebracht met de gebruiken rondom Kerst. Zo zou de kerstboom van Germaanse komaf zijn. Dat de kerstboom een Germaans symbool is, is echter een mythe. Deze mythe is in het leven geroepen door de Duitser Jacob Grimm. Deze Duitser, bekend van zijn sprookjesverzameling, had behoefte aan een typisch Duitse mythologie. Deze mythologie had hij nodig om Duitsland als laatkomer op de wereldkaart oude papieren te geven. Dat Grimm teruggreep op de Germaanse mythologie, had bij hem ook een anti-christelijke betekenis.
De kerstboom is echter niet oeroud, zoals Grimm meende. En ook geen Germaans symbool, zoals lange tijd na hem is gedacht. De kerstboom duikt eind 16^e, begin 17^e eeuw op in Duitsland in protestantse gebieden (Bremen, Elzas). Daarna kwam de kerstboom in gebruik bij de Duitse adel. Dat adellijke netwerk droeg bij aan de verspreiding. Tot aan 1870 was het vooral een Duits gebruik. In deze oorlog richtten de Duitse soldaten en officieren massaal de kerstboom op om aan het front toch de typische kerstsfeer te krijgen. Na deze oorlog verspreidde dit gebruik zich verder over Europa.
Mogelijk is er een verband met de Middeleeuwse kerstspelen. Daarin werd een boom gebruikt om de heilsgeschiedenis in korte tijd weer te geven. Men hing er appels in, die verwezen naar de zondeval. De hosties, die erin gehangen werden, verwezen naar de verlossing. De rozen verwezen naar de afgehouwen tronk van Isaï, die weer bloeide.
In ieder geval is de kerstboom niet oeroud en ook geen Germaans gebruik. Wat Grimm deed, was het ‘uitvinden’ van een traditie. Een historisch fenomeen dat veelvuldig in de 19^e eeuw voorkomt.

Datum van het Kerstfeest
Een ander argument is de datum waarop het Kerstfeest gevierd wordt. Het feest van Christus’ geboorte zou dan het Germaanse midwinterfeest moeten vervangen of de Romeinse Saturnaliën. Het probleem echter is, dat de beide feesten niet op 25 december vallen. En Hyppolytus († 236) gaf al de geboorte van Christus aan op 25 december. Hij zal het niet zelf hebben verzonnen.
Ook dat het Kerstfeest geen voorloper heeft in de grote feesten in het Oude Testament is geen sterk argument. Zo heeft hemelvaartsdag heeft geen oudtestamentische wortels, terwijl het de hemelvaart van Jezus nieuwtestamentisch een van de meest belangrijke gegevens over Jezus is. Bovendien viert de kerk deze feesten vooral omdat zij verbonden zijn met de geschiedenis van haar Heer en Heiland. Kerstfeest is vergelijkbaar met het Purimfeest. Een concrete historische gebeurtenis, die moet worden herdacht. Zo’n concrete gebeurtenis kan leiden tot een nieuw feest, zoals het Kerstfeest.
De geboorteverhalen zijn veeleer door het Oude Testament beïnvloed dan door de hellenistisch-romeinse Umwelt. Exegeten zijn erover eens, dat de gegevens over de geboorte van Jezus afkomstig zijn uit Joods-christelijke kringen.

Oorsprong
De kerk viert het Kerstfeest niet alleen vanwege de geboorte en de menswording van haar Heer. Vanaf het Vroege Christendom is de geboorte van Jezus niet los te zien van Zijn opvaren naar de Vader. De kerk vierde met kerk vooral dat Hij zit aan de rechterhand van de Vader. En als de kerk dacht aan de geboorte, dacht men niet alleen aan een kind. De kerk herdacht hoe God Zijn Zoon zond in de volheid van de tijd. Klassieke leesroosters geven geen Lukas 2 op voor Eerste Kerstdag, maar Hebreeën 1:1-4. De kerk viert het Kerstfeest, omdat wij sinds de geboorte van Christus leven in het einde der tijden. We vieren met Kerst het concrete ingrijpen van God – net als met Goede Vrijdag, Pasen en Pinksteren.

Verandering door de Romantiek
Sinds de Romantiek werd Kerst meer een feest van sfeer dan van het heilshandelen van God. Een gevolg van de romantisering is dat de geboorteverhalen losgeweekt worden van de rest van het evangelie. De kerstboom zal ook een rol hebben gespeeld in deze ontwikkeling. Voeg daaraan de opkomst van de historische bijbelkritiek toe en er is weinig meer over van Christus de Heer.

De uitdaging
Hoe kan het Licht der wereld worden verkondigd in een tijd van gezelligheid? Hoe voorkomen we dat de Heer der engelen het aflegt tegen de herdertjes bij nachte en d’engelkens door ’t luchtruim zwevend? Dat kan door alle kerstgebruiken (inclusief kerstboom) te laten wijzen op de Heer die wij nog verwachten. In een tijd, waarin de bekendheid met de bijbelse verhalen net zo schaars wordt als in de Middeleeuwen staan we voor een missionaire en godsdienstpedagogische uitdaging.

Ds. M.J. Schuurman
Predikant van de Hervormde Gemeenten Ilpendam – Watergang (Noord-Holland)

Eerder gepubliceerd in het Nederlands Dagblad (eind december 2008).

Kerstfeest als uiting van  postmoderne religiositeit

Als de postmoderne spiritualiteit een aparte godsdienst zou zijn, zou het in Nederland wellicht de godsdienst met meeste aanhangers zijn. Het is een geloof dat men zelf in elkaar knutselt. Een godsdienstigheid die vooral door sfeer en stemmingen wordt bepaald en niet door dogma’s of belijdenissen. Godsdienst is er dan vooral om kleur te geven aan het dagelijks leven, dat zo afgestompt en ordinair kan zijn. Om de wereld met andere ogen te bekijken. Postmoderne spiritualiteit kan sprookjesachtige trekken krijgen. Godsdienst kan ook worden gebruikt om deze wereld even te ontvluchten. Om geborgenheid te vinden.
Omdat velen nog wel met het christelijk geloof zijn opgegroeid, kunnen de gebeden en de liederen de geborgenheid bieden die men zoekt. Zolang het niet te dogmatisch is, kan men ermee uit de voeten. Over het algemeen speelt deze spiritualiteit zich echter buiten de kerk en kerkelijke traditie af. De postmoderne spiritualiteit heeft slechts incidenteel met de kerk te maken. Men zoekt alleen bij bijzondere gelegenheden (doop, huwelijk, begrafenis) de kerk op. Het Kerstfeest is een van de weinige momenten waarop er een raakvlak is tussen de postmoderne spiritualiteit en de kerkelijke traditie.
Omdat het Kerstfeest in een donker jaargetijde valt, kan men dit feest met veel sfeer omringen. Een feest waarin men op zoek is naar geborgenheid in het hier en nu. Temidden van een gure wereld. Daarom bezoekt men ook de kerk: om even uit deze wereld te zijn in een andere wereld. Om deze wereld even te ontvluchten. Men komt naar de kerk voor het zingen van traditionele kerstliedjes of christmas carols. Men wil graag de bekende verhalen over de geboorte van het kindje Jezus horen. De sfeer, de liederen en verhalen die men van vroeger kent.
Kerstfeest is dan ook een feest van de nostalgie: de liedjes van vroeger, kitscherige aankleding van het huis, Glühwein, de chocolademelk  komt weer eens in huis. De nostalgische sfeer geeft de geborgenheid. De tijd staat enkele dagen stil. Er treden ook figuren op in deze tijd, waaraan men anders weinig denkt: het kindje Jezus, engelen, herders. De tijd van Kerst is daarom een onwerkelijke wereld, een droomwereld.
Postmoderne spiritualiteit kan ook goed zonder de kerk. Men kan ook thuis de beschutting opzoeken.Ook het eigen huis wordt omgetoverd in een andere wereld. Een sprookjeswereld die bij de tijd van Kerst past. Met een term van de godsdienstsociologen zou men het eigen huis in deze kersttijd kunnen typeren als ‘een privékathedraal voor de geïndividualiseerde godsdienst’.
Het is voor de kerk niet gemakkelijk om mee om te gaan. Het Kerstfeest is een van de weinige momenten van het jaar dat het christelijk geloof nog raakvlak heeft met de samenleving. Het is een van de weinige perioden in het jaar waarin niet-kerkelijken behoefte hebben aan kerkgang. Kiezen we voor de sfeer of voor de boodschap? Wanneer de nostalgie overheerst, kan het Kerstfeest verstarren. Wanneer Kerst te weinig met sfeer te maken heeft, komen er weinig randkerkelijken in de kerk. Dan viert men thuis Kerstfeest. Desnoods met tv. Ligt de nadruk op sfeer, dan kan de boodschap ondersneeuwen.
Wie alleen met kerst naar de kerk komt, komt voor het geboren Kerstkind; niet voor de gekruisigde Christus. Hij komt naar de kerk voor de aanraking van deze wereld door het goddelijke; niet voor de verzoening door Christus. Hij komt naar de kerk om even deze wereld te ontvluchten in een sprookjeswereld; niet om de toevlucht te zoeken bij het kruis.
Het is goed mogelijk om met behulp van het kerstevangelie aan te sluiten bij de sfeer. Verkondigers moeten op zoek naar een ingang in deze postchristelijke cultuur. Het kerstevangelie heeft immers een adres: U is heden geboren de Zaligmaker. Zowel de herders als de wijzen gingen zonder veel voorkennis op weg om deze Koning te aanbidden. Daarom kunnen de wijzen en de herders voor  alle kerkgangers een voorbeeld zijn. In ieder geval is het niet verstandig om uitsluitend negatief te doen over de huidige sfeerreligie. Want daarmee gaan kerk en samenleving nog verder uit elkaar.
Tegelijkertijd zit het kerstevangelie vol met thema’s, die de sfeer ontstijgen: zonde, oordeel, redding, verzoening. En dat is maar goed ook. Men heeft immers in deze periode ook behoefte aan inhoud en reflectie. Elk evangelie, dus ook het kerstevangelie, biedt die mogelijkheid. Godskennis en zelfkennis kunnen immers niet zonder elkaar. Dat kan een goede ingang zijn om het enig nodige te verkondigen: de Zaligmaker der wereld.

Ds. M.J. Schuurman
Predikant van de Hervormde Gemeenten Ilpendam en Watergang (N.-H.)

Eerder gepubliceerd in het : Reformatorisch Dagblad, 22 december 2008

Wanneer men alleen maar met Kerst naar de kerk komt
Waarom de kerk Kerstavond-christendom serieus moet nemenMeewarig
Er is met Kerst iets vreemds aan de hand. Voor veel Nederlanders is het Kerstfeest feest bij uitstek. In de theologie wordt er echter over dit feest meewarig gedaan. ‘Het is elk jaar hetzelfde’, schreef Karl Rahner, ‘een beetje sfeer, enkele vrome en menswaardige uitspraken, kado’s. (…) Een christen heeft de plicht zich te distantiëren van de betovering van Kerst.’
Deze meewarige houding is terug te vinden in de theologie. Over de incarnatie wordt nauwelijks nagedacht. Matthias Morgenroth: ‘Het Kerstfeest is het grote vraagteken van de huidige theologie.’ (p. 19)

De andere kant
Door die meewarigheid loopt de kerk een belangrijk aanknopingspunt voor het Evangelie voorbij. Met kerstavond of op kerstmorgen gaan veel Nederlanders naar de kerk, die dat normaal niet doen.
Dit kerstavond-christendom is misschien wel de meest voorkomende vorm van christenzijn in Nederland. Morgenroth voert een pleidooi om deze vorm van christenzijn te respecteren als een van de manieren, waarop het christenzijn zich presenteert in de moderniteit.
Dit sluit ook aan bij wat Rahner elders aangeeft: de academische theologie moet zich niet distantiëren van de volksreligiositeit, omdat de openbaring oorspronkelijk aan het volk gericht was.

Consequenties
Degenen, die tijdens de kerstnachtdienst of tijdens kerstmorgendienst komen, kunnen zich best als christelijk beschouwen. Hun vorm van christenzijn legt wel andere accenten:

• Kribbe in plaats van kruis
• Gods komen naar deze wereld in plaats van verzoening door Christus.

Voor deze mensen wordt het christenzijn geconcentreerd in deze laatste weken van het jaar: bezinning op existentiële thema’s, kerkgang, aandachtig lezen en luisteren.

Het is een spannende vraag: is het voldoende om slechts rond kerst naar de kerk te gaan? Of moeten diegenen, die alleen dan komen, uitgedaagd worden om over het gehele jaar verspreid te komen. Matthias Morgenroth, theoloog en journalist pleit in ieder geval voor het serieus nemen van het verschijnsel van kerstavond-christendom.
Of we er met het verschijnsel van kerstavond-christendom eens zijn of niet: als kerk hebben we er wel mee te maken. Morgenroth heeft een fascinerend boek geschreven, dat helpt bij het doordenken van de mogelijkheden om ook deze christenen en kerkgangers te bereiken en serieus te nemen.

ds. M.J. Schuurman

N.a.v.: Matthias Morgenroth, Weihnachts-Christentum. Moderner Religiosität auf der Spur (Gütersloh : Gütersloher Verlaghaus / Chr. Kaiser, 2002).

Da bin ich gerade erst in mein Theologiestudium eingestiegen und muss schon feststellen, dass manche Theologen beim studieren anscheinend zu aberwitzigen Selbstversuchen fähig sind.
Zumindest scheint das Projekt das sich Alex Kupsch vorgenommen hat einige Meilen jenseits der Grenze zum Irrealen zu liegen.
So hat doch dieser Student der Theologie aus Tübingen, dessen Blog ich ab und an zu lesen pflege, beschlossen sich die gesamte Kirchliche Dogmatik von Karl Barth (dem Theologen des letzten Jahrhunderts) in einem Jahr durch den Kopf zu pusten. Dabei ist zu beachten, dass dies 9000 Seiten anspruchsvollster Dogmatik sind!
Das schöne ist, dass er diesen Selbstversuch auf einem eigens eingerichteten Blog dokumentiert, was es dir und mir ermöglicht zu Zuschauern zu werden…
Wird ja hoffentlich einiges an Erkenntnis rausspringen.

Die Grundthese der “New Perspective on Paul” lautet: Luther hat Paulus mit anderen Fragen und Anliegen gelesen, als dieser selbst seine Briefe verfasst hat (z.B. den Fragen eines geplagten, spätmittelalterlichen Mönches). Hinter dieser These stehen aber, so mein Eindruck, sehr häufig Erfahrungen mit einer sozial desinteressierten Gnadentheologie: “Ich und mein ewiges Heil, was interessiert mich die Welt und ihre Probleme?”

Die evangelische Frömmigkeit mag diese Einstellung tatsächlich häufig ausgeprägt haben. Damit ist jedoch noch nicht gesagt, dass dies mehr als eine Karikatur der Theologie Luthers darstellt. Vielmehr Luther selbst:

Wenn du aber [in den Evangelien] siehst, wie [Christus] wirkt und jedermann hilft, zu dem er kommt und der zu ihm gebracht wird, sollst du wissen, daß der Glaube solches in dir wirke und Christus deiner Seele eben diese Hilfe und Güte durchs Evangelium anbietet. Hältst du hier still und läßt dir Gutes tun (…), so hast du es gewiß, so ist Christus dein und dir als Gabe geschenkt.

Danach ist’s nötig, daß du ein Vorbild daraus machst und deinem Nächsten auch so hilfst und tust, auch ihm als Gabe und Vorbild gegeben bist. (…)

Diese zwiefachen Güter sind die zwei Stücke in Christus: Gabe und Vorbild.

(Ein kleiner Unterricht, was man in den Evangelien suchen und erwarten soll, in: Luther, Ausgewählte Schriften, Bd. 2, 202f.)

Ist dies einmal verstanden und ernst genommen, dass Luther – bei aller Vorordnung der Gnade – die Ethik tatsächlich und wirklich als innere Konsequenz, nicht nur als müden Wurmfortsatz der Gnade beschreibt, dann erledigt sich m.E. so manches Abgrenzungspathos zur Reformation.

Über exegetische Einzelfragen kann und soll man dann wunderbar streiten – dann aber im Bewusstsein, dass “billige Gnade” bei Luther so wenig wie bei Paulus zu haben ist.

Selbstgespräche sind entweder ein Anzeichen dafür, dass wir senil, labil oder einfach (psychisch) fertig sind! Wirklich? Zumindest denken das einige, wenn sie jemanden beobachten, der sich halblaut irgendwelche Orakel in den Bart (oder sonst irgendwohin) murmelt. Aber sind Selbstgespräche wirklich so eigenartig? Ich glaube nicht…, denn jeder von uns führt auf die eine oder andere Weise einen inneren Dialog mit sich selbst.

Wir debattieren, diskutieren, beurteilen, verurteilen, träumen, entscheiden, trauern, verhandeln, verdammen, … – all das tun wir irgendwo tief in unserer Seele mit, gegen, für oder über uns selber. Hier meine Fragen zum Soultalk (wie ich diesen Vorgang hier nennen möchte):

1. Warum reden wir mit uns selbst?
2. Wann und wie oft tun wir das?
3. Welche Folgen (wenn überhaupt) hat das für mich?

Ich bin auf Dein Input gespannt… Bin selber erst unterwegs und “schwanger” mit dem Thema.

Ja, aber bitte diesen!

http://lebensmut.wordpress.com/2009/11/22/von-der-enge-in-die-weite-der-adventskalender-kundigt-sich-an/

Jetzt geht’s los: Der Film über den heiligenn Augustinus kommt reißerisch daher: Film-Trailer

Die Söhne Mannheims definieren ihr Menschsein:

Wie vielfältig die Anbetungsmusikstile gegenwärtig sind, davon kann man sich in zahlreichen Videoportalen ein gutes Bild machen. Hier einmal ein paar kuriose (und teilweise traurige) Beispiele auf Youtube:

1. “Wolgadeutsche Familienandacht”

2. “Blazing Fire” oder Kinder in Ekstase

3. Händel-Revival: Lauter, schneller, weiter..

4. Händel nooch lauter, schneller weiter…

5. Afrikanischer Anbetungstanz

6. schließlich der gute alte Posaunenchor…

Der Hörer mag nach seinen Vorlieben entscheiden…