<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>theophile-gautier &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/theophile-gautier/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "theophile-gautier"</description>
	<pubDate>Wed, 10 Feb 2010 14:08:03 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Balzac et Théophile Gautier]]></title>
<link>http://debalzac.wordpress.com/2009/11/29/159/</link>
<pubDate>Sun, 29 Nov 2009 12:06:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>Nathanaël Gobenceaux</dc:creator>
<guid>http://debalzac.wordpress.com/2009/11/29/159/</guid>
<description><![CDATA[Je travaille à La Chronique de Paris qui est maintenant dirigée par Balzac qui est un bon gros porc ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div><span style="font-size:small;font-family:Arial;"> </span></div>
<p><span style="font-size:small;font-family:Arial;"> </span></p>
<blockquote>
<p style="text-align:justify;"><em>Je travaille à </em>La Chronique de Paris<em> qui est maintenant dirigée par Balzac qui est un bon gros porc très plein d’esprit et très agréable à vivre.</em></p>
<p style="text-align:right;">(l. de T. Gautier à E. de Nully, 1836)</p>
</blockquote>
<p style="text-align:justify;">Parmi les amitiés littéraires chères et constantes de Balzac, on retrouve (outre Victor Hugo) le poète et romancier Théophile Gautier (1811-1872). C’est à la demande de Balzac que les deux hommes vont se rencontrer en 1835 (Jules Sandeau sera l’entremetteur) ; en effet le grand Honoré (il a alors déjà publié ses deux plus grands succès : <span style="text-decoration:underline;">La Peau de chagrin</span> et <span style="text-decoration:underline;">Le Père Goriot</span>) a lu <span style="text-decoration:underline;">Mademoiselle de Maupin</span> (l’héroïne de <span style="text-decoration:underline;">Beatrix</span> se nomme d’ailleurs <em>Camille Maupin</em>, en référence ?) et souhaite en rencontrer l’auteur. La rencontre se fait donc, puis Balzac propose à Gautier de collaborer à la revue <span style="text-decoration:underline;">La Chronique de Paris</span>. Balzac a sollicité Gautier à l’occasion, l’invitant à faire avancer quelque projet ou lui demandant des poèmes (cf. <em>La Tulipe</em> dans <span style="text-decoration:underline;">Illusions Perdues</span>), Balzac étant un piètre versificateur. Gautier, aurait essayé d’initier Balzac aux paradis artificiels dans les années 1840, mais Balzac, peu intéressé par la chose s’est cantonné au café comme drogue. Gautier est l’auteur d’une des premières biographies de Balzac.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Fumée (Théophile Gautier)]]></title>
<link>http://arbrealettres.wordpress.com/2009/11/22/fumee-theophile-gautier/</link>
<pubDate>Sun, 22 Nov 2009 05:40:17 +0000</pubDate>
<dc:creator>arbrealettres</dc:creator>
<guid>http://arbrealettres.wordpress.com/2009/11/22/fumee-theophile-gautier/</guid>
<description><![CDATA[&nbsp; Là-bas, sous les arbres s’abrite Une chaumière au dos bossu; Le toit penche, le mur s’effrite]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div style="text-align:center;"><span style="font-style:italic;font-weight:bold;font-size:17px;font-family:Comic sans-serif;color:blue;"><img class="aligncenter size-full wp-image-9478" title="chaumière" src="http://arbrealettres.wordpress.com/files/2009/11/chaumiere.jpg" alt="" width="665" height="532" /></p>
<p>&#160;</p>
<p>Là-bas, sous les arbres s’abrite<br />
Une chaumière au dos bossu;<br />
Le toit penche, le mur s’effrite,<br />
Le seuil de la porte est moussu.</p>
<p>La fenêtre, un volet la bouche;<br />
Mais du taudis, comme au temps froid<br />
La tiède haleine d’une bouche,<br />
La respiration se voit.</p>
<p>Un tire-bouchon de fumée,<br />
Tournant son mince filet bleu,<br />
De l’âme en ce bouge enfermée<br />
Porte des nouvelles à Dieu.</p>
<p>(Théophile Gautier)</p>
<p><a href="http://club.doctissimo.fr/petit-tresor/blog/">Illustration</a></p>
<p></span></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Capote anglaise]]></title>
<link>http://libertins.wordpress.com/2009/11/08/capote-anglaise/</link>
<pubDate>Sun, 08 Nov 2009 08:24:58 +0000</pubDate>
<dc:creator>libertins</dc:creator>
<guid>http://libertins.wordpress.com/2009/11/08/capote-anglaise/</guid>
<description><![CDATA[Ainsi qu’une capote anglaise Dans laquelle on a déchargé, Comme le gland d’un vieux qui baise, Flott]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div><img class="alignnone size-full wp-image-61" title="capote anglaise" src="http://libertins.wordpress.com/files/2009/06/capote-anglaise.jpg" alt="capote anglaise" width="331" height="298" /></div>
<div></div>
<div>Ainsi qu’une capote anglaise</div>
<div>Dans laquelle on a déchargé,</div>
<div>Comme le gland d’un vieux qui baise,</div>
<div>Flotte son téton ravagé.</div>
<div>Vingt couches, autant de véroles</div>
<div>Ont couturé son ventre affreux,</div>
<div>Hideux amas de tripes molles,</div>
<div>Où d’ennui bâille un trou glaireux.</div>
<div>Comme la merde à la moustache</div>
<div>D’un rat qui dîne à Montfaucon,</div>
<div>Le foutre en verts grumeaux s’attache</div>
<div>Aux poils gris qui bordent son con.</div>
<div>Pourtant, on fout cette latrine…</div>
<div>Ne vaudrait-il pas mieux cent fois</div>
<div>Moucher la morve de sa pine</div>
<div>Dans le mouchoir de ses cinq doigts ?</div>
<div></div>
<div><em>Theophile Gautier</em></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Muses]]></title>
<link>http://lacademie.wordpress.com/2009/10/28/muses/</link>
<pubDate>Wed, 28 Oct 2009 00:01:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>L'Academie de Philosophie</dc:creator>
<guid>http://lacademie.wordpress.com/2009/10/28/muses/</guid>
<description><![CDATA[Nos relations s’étendent à des personnes de sexe opposé. Réduire les rapports hommes femmes à la gén]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Nos relations s’étendent à des personnes de sexe opposé. Réduire les rapports hommes femmes à la gén]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[...une tristesse affreuse]]></title>
<link>http://nosquedalapalabra.wordpress.com/2009/10/23/une-tristesse-affreuse/</link>
<pubDate>Fri, 23 Oct 2009 07:11:51 +0000</pubDate>
<dc:creator>labalaustra</dc:creator>
<guid>http://nosquedalapalabra.wordpress.com/2009/10/23/une-tristesse-affreuse/</guid>
<description><![CDATA[                                          einalemland                             Théophile Gautier ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p> </p>
<p style="text-align:center;">                          <span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/TpVY6Wb4gWg&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/TpVY6Wb4gWg&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<div id="watch-other-vids" style="text-align:center;">
<div id="watch-channel-vids-div">
<div id="watch-channel-stats" style="text-align:center;">              <a href="http://www.youtube.com/user/einalemland" target="_blank"><strong>einalemland</strong></a></div>
</div>
</div>
<p style="text-align:center;"> </p>
<p style="text-align:center;"><strong>                          <a href="http://fr.wikisource.org/wiki/Tristesse_(Gautier)" target="_blank">Théophile Gautier</a></strong> — <em><strong><a href="http://fr.wikisource.org/wiki/Tristesse_(Gautier)" target="_blank">La Comédie de la Mort</a></strong></em></p>
<p style="text-align:center;"><strong>                  <a href="http://fr.wikisource.org/wiki/Tristesse_(Gautier)" target="_blank">Tristesse</a></strong></p>
<p style="text-align:center;">                  Avril est de retour.<br />
                  La première des roses,<br />
                  De ses lèvres mi-closes,<br />
                  Rit au premier beau jour ;<br />
                  La terre bienheureuse<br />
                  S’ouvre et s’épanouit ;<br />
                  Tout aime, tout jouit.<br />
Hélas ! j’ai dans le cœur une tristesse affreuse.</p>
<p style="text-align:center;">                  Les buveurs en gaîté,<br />
                  Dans leurs chansons vermeilles,<br />
                  Célèbrent sous les treilles<br />
                  Le vin et la beauté ;<br />
                  La musique joyeuse,<br />
                  Avec leur rire clair<br />
                  S’éparpille dans l’air.<br />
Hélas ! j’ai dans le cœur une tristesse affreuse.</p>
<p style="text-align:center;">                  En deshabillés blancs,<br />
                  Les jeunes demoiselles<br />
                  S’en vont sous les tonnelles<br />
                  Au bras de leurs galants ;<br />
                  La lune langoureuse<br />
                  Argente leurs baisers<br />
                  Longuement appuyés.<br />
Hélas ! j’ai dans le cœur une tristesse affreuse.</p>
<p style="text-align:center;">                  Moi, je n’aime plus rien,<br />
                  Ni l’homme, ni la femme,<br />
                  Ni mon corps, ni mon âme,<br />
                  Pas même mon vieux chien.<br />
                  Allez dire qu’on creuse,<br />
                  Sous le pâle gazon,<br />
                  Une fosse sans nom.<br />
Hélas ! j’ai dans le cœur une tristesse affreuse.</p>
<p style="text-align:center;"> </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La mort l'apparition et les obsèques du capitaine Morpion]]></title>
<link>http://libertins.wordpress.com/2009/10/08/obseques-du-capitaine-morpion/</link>
<pubDate>Thu, 08 Oct 2009 08:17:16 +0000</pubDate>
<dc:creator>libertins</dc:creator>
<guid>http://libertins.wordpress.com/2009/10/08/obseques-du-capitaine-morpion/</guid>
<description><![CDATA[I Cent mille poux de forte taille Sur la motte ont livré bataille À nombre égal de morpions Portant ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-full wp-image-57" title="morpions" src="http://libertins.wordpress.com/files/2009/06/morpions.jpg" alt="morpions" width="350" height="299" /></p>
<p><strong>I</strong></p>
<p>Cent mille poux de forte taille<br />
Sur la motte ont livré bataille<br />
À nombre égal de <strong>morpions</strong><br />
Portant écus et morions.</p>
<p>Transpercé, malgré sa cuirasse<br />
Faite d’une écaille de crasse,<br />
Le capitaine Morpion<br />
Est tombé mort au bord du con.</p>
<p>En vain la foule désolée,<br />
Pour lui dresser un mausolée,<br />
Pendant huit jours chercha son corps…<br />
L’abîme ne rend pas les morts !</p>
<p><strong>II</strong></p>
<p>Un soir, au bord de la ravine,<br />
Ruisselant de foutre et d’urine,<br />
On vit un fantôme tout nu<br />
À cheval sur un poil de cu.</p>
<p>C’était l’ombre du capitaine,<br />
Dont la carcasse de vers pleine,<br />
Par défaut d’inhumation,<br />
Sentait la marolle et l’arpion.</p>
<p>Devant cette ombre qui murmure,<br />
Triste, faute de sépulture,<br />
Tous les morpions font serment<br />
De lui dresser un monument.</p>
<p><strong>III<br />
</strong><br />
On l’a recouvert d’une toile<br />
Où de l’honneur brille l’étoile,<br />
Comme au convoi d’un général<br />
Ou d’un garde national.</p>
<p>Son cheval à pied l’accompagne<br />
Quatre <strong>morpions</strong> grands d’Espagne,<br />
La larme à l’oeil, l’écharpe au bras,<br />
Tiennent les quatre coins du drap.</p>
<p>On lui bâtit un cénotaphe<br />
Où l’on grava cette épitaphe<br />
« Ci-gît un morpion de coeur,<br />
Mort vaillamment au champ d’honneur. »</p>
<p><em>Théophile Gautier</em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Harrison Dale - Great Ghost Stories]]></title>
<link>http://vaultofevil.wordpress.com/2009/10/05/harrison-dale-great-ghost-stories/</link>
<pubDate>Mon, 05 Oct 2009 18:45:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>demonik</dc:creator>
<guid>http://vaultofevil.wordpress.com/2009/10/05/harrison-dale-great-ghost-stories/</guid>
<description><![CDATA[Harrison Dale (ed.)  &#8211; Great Ghost Stories (Herbert Jenkins, 1930) Help! Cover Wanted! Harriso]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>Harrison Dale (ed.)  &#8211; Great Ghost Stories</strong> (Herbert Jenkins, 1930)</p>
<div id="attachment_949" class="wp-caption aligncenter" style="width: 160px"><img class="size-full wp-image-949" title="helpcoverwanted" src="http://vaultofevil.wordpress.com/files/2009/10/helpcoverwanted.jpg" alt="Help! Cover Wanted!" width="150" height="150" /><p class="wp-caption-text">Help! Cover Wanted!</p></div>
<p><span style="color:#333399;">Harrison Dale &#8211; The Art Of The Ghost Story</span></p>
<p><span style="color:#333399;">Sir Walter Scott &#8211; Wandering Willie&#8217;s Tale<br />
Mrs. Gaskell &#8211; The Old Nurse’s Story<br />
Lord Lytton &#8211; The Haunted And The Haunters<br />
Fitz-James O&#8217;Brien &#8211; What Was It?<br />
J. S. Le Fanu &#8211; Madam Crowl&#8217;s Ghost<br />
Robert Louis Stephenson &#8211; Thrawn Janet<br />
Trad &#8211; Teig O&#8217;Kane And The Corpse (Translated by Douglas Hyde)<br />
Edith Wharton &#8211; The Lady&#8217;s Maid&#8217;s Bell<br />
F. Marion Crawford &#8211; The Upper Berth<br />
Theophile Gautier &#8211; the Mummy&#8217;s Foot<br />
Gustavo Becquer &#8211; Maese Perez, The Organist<br />
Pedro De Alarcon &#8211; The Tall Woman<br />
Lafcadio Hearn &#8211; The Story Of Ming-Y<br />
Lafcadio Hearn &#8211; The Cedar Closet<br />
Anon &#8211; The Corpse And The Blood Drinker (Translated by George Soulie)</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Adele Olivia Gladwell - Blood and Roses]]></title>
<link>http://vaultofevil.wordpress.com/2009/09/25/adele-olivia-gladwell-blood-and-roses/</link>
<pubDate>Fri, 25 Sep 2009 15:45:18 +0000</pubDate>
<dc:creator>demonik</dc:creator>
<guid>http://vaultofevil.wordpress.com/2009/09/25/adele-olivia-gladwell-blood-and-roses/</guid>
<description><![CDATA[Adele Olivia Gladwell (ed.) &#8211; Blood And Roses: The Vampire In 19th Century Literature (Creatio]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>Adele Olivia Gladwell (ed.) &#8211; Blood And Roses: The Vampire In 19th Century Literature</strong> (Creation Press, 1992)</p>
<p><img class="aligncenter size-full wp-image-856" title="bloodandroses" src="http://vaultofevil.wordpress.com/files/2009/09/bloodandroses.jpg" alt="bloodandroses" width="362" height="550" /></p>
<p><span style="color:#333399;">Introduction : The Erogenous Disease</span></p>
<p><span style="color:#333399;">John Polidori &#8211; The Vampyre<br />
Charles Nodier &#8211; Smarra (excerpt)<br />
Theophile Gautier &#8211; The Beautiful Dead<br />
Edgar Allan Poe &#8211; Ligeia<br />
J.M. Rymer &#8211; The Feast of Blood (excerpt)<br />
Charlotte Bronte &#8211; Jane Eyre (excerpts)<br />
Charles Baudelaire &#8211; The Vampire&#8217;s Metamorphosis<br />
Edward Bulwer Lytton &#8211; The House and the Brain<br />
Ivan Turgenev &#8211; Phantoms<br />
Isadore Ducasse &#8211; Maldoror<br />
Sheridan Le fanu &#8211; Carmilla<br />
Guy de Maupassant &#8211; The Horla<br />
Huysmans &#8211; La-Bas (excerpt)<br />
Oscar Wilde &#8211; The Picture of Dorian Gray (excerpt)<br />
Arthur Machen &#8211; The Inmost Light<br />
Count Stenbock &#8211; The True Story of a Vampire<br />
Bram Stoker &#8211; Dracula (excerpts)</span></p>
<p><span style="color:#ff0000;">Thanks to James Doig for providing the cover scan and contents.</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Bokrecension: Vathek av William Beckford (H:ströms, 2009)]]></title>
<link>http://marmeladkungen.wordpress.com/2009/09/05/bokrecension-vathek-av-william-beckford/</link>
<pubDate>Sat, 05 Sep 2009 01:19:39 +0000</pubDate>
<dc:creator>Fredrik F. G. Granlund</dc:creator>
<guid>http://marmeladkungen.wordpress.com/2009/09/05/bokrecension-vathek-av-william-beckford/</guid>
<description><![CDATA[Jag vet med mig om att tidigare ibland ha kritiserat andra bloggare för att de inte säger rakt ut va]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><em>Jag vet med mig om att tidigare ibland ha kritiserat andra bloggare för att de inte säger rakt ut vad de </em>tycker/anser<em> om boken personen ifråga har läst &#8211; då jag gärna vill veta om personen som läst boken ex rekommenderar den eller inte, samt </em>varför<em>. </em></p>
<p><em>Så nu, vare sig toppslätsskivling och/eller ärtsoppa &#8230; &#8211; som min dörr brukar säga &#8230;<br />
</em></p>
<p><img class="size-full wp-image-2160 alignleft" title="vathekomslag" src="http://marmeladkungen.wordpress.com/files/2009/09/vathekomslag.jpg" alt="vathekomslag" width="250" height="351" /></p>
<p><span style="color:#ffcc99;"><strong>Vathek</strong></span>. Inbunden, med skyddsomslag (175 s). Översättning och inledning [översättarens anmärkning] av: <span style="color:#ffcc99;"><strong>Arthur Isfelt</strong></span>, samt efterord av: <span style="color:#ffcc99;"><strong>Gabriella Håkanson</strong></span></p>
<p>Pris ca. 150 kr (direkt från förlaget &#8211; <a href="http://forlag.hstrom.se/index.php?page=shop.product_details&#38;category_id=1&#38;flypage=flypage-ask.tpl&#38;product_id=195&#38;option=com_virtuemart&#38;Itemid=146&#38;vmcchk=1&#38;Itemid=146" target="_blank"><strong>här</strong></a>)</p>
<p><span style="color:#ffcc99;"><strong>Förlagets H:ströms presentation</strong></span>: <em>Romanen <strong>Vathek</strong>, som ursprungligen utkom 1786, är en av de underligaste 1700-talsromanerna och en av de svåraste att kategorisera. Det perversa och groteska löper samman med den storslagna Orientens sagovärld i berättelsen om den hänsynslösa kalifen Vatheks resa mot oundvikliga fördömelse.</em></p>
<p><em>Under den eleganta prosan löper ett starkt element av den unge miljonären, drömmaren och outsidern William Beckfords egna, självuppgivande fantasier; han identifierade sig strakt med sin litterära skapelse, kalif Vathek.</em></p>
<p><em>Genom att sätta sina egna begär över mänsklighetens värde, blir Vathek en spegel för hela den romantiska rörelsen, med dess försköning av sensation och upplevelse. Det är inte överraskande att </em><strong>Lord Byron </strong><em>refererade till </em><em>Vathek som sin </em>”Bibel”<em>. Även </em><strong>Edgar Allan Poe, Stéphane Mallarmé och Algernon Swinburne</strong><em> är några av de författare som beundrat kraften hos William Beckfords litterära livsverk&#8230;</em></p>
<p align="center"><span style="color:#ffcc99;"><strong>(Marmeladkungens anmärkning:</strong><span style="color:#999999;">Tänk nu vilka dessa författare påverkat!)</span></span></p>
<p><span style="color:#ffcc99;"><strong>Inledningen på bokens baksidestext</strong>:</span> <em>Kalif Vathek har två passioner: dekadent lyx – storslagna fester och sköna konkubiner – och arkaisk, ursprunglig visdom. När han möter en magiker, blir hans kunskapstörst än värre. Han gör vad som helst för att erövra magikerns hemligheter; förnekar profeten Muhammed och offrar femtio av sina vackraste barn&#8230;</em></p>
<p><span style="color:#ffcc99;"><strong>Skyddsomslagets vänstra inflikestext:</strong> </span><em></em></p>
<p>William Beckford<em> (1760-1844: excentrisk <img class="alignright size-full wp-image-2194" title="william-beckford" src="http://marmeladkungen.wordpress.com/files/2009/09/william-beckford.jpg" alt="william-beckford" width="238" height="277" />brittisk författare, konstkritiker och politiker. Även känd för att ha byggt </em><strong>Fonthill Abbey</strong><em>, den mest fascinerande byggnad som den gotiska renässansen uppbringat i England. Beckford var den ende arvingen till familjens enorma förmögenhet. Från att ha varit ett omhuldat barn vars talanger stöddes fullt ut av hans föräldrar – han fick bland annat pianolektioner av den då nioårige </em><strong>W. A. Mozart </strong><em>– blev Beckford efterhand alltmer egensinnig och avvikande. Hans  skandallösa leverne motsvarade inte omgivningens förväntningar på en man i hans ställning, vars livsbana redan låg utstakad.</em></p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#ffcc99;"><strong>* * *</strong></span></p>
<p><span style="color:#ffcc99;"><strong>Marmeladkungens omdöme:</strong></span> Sett till min genomläsning av denna roman måste jag säga att jag är imponerad &#8211;  imponerad särskilt av hur en 21-åring, hur divergerande  han än må ha varit som person, kunde skriva ett sådant här mästerverk, men jag sätter inte punkt här, för hur imponerad är jag ändå inte av<strong> Artur Isfelt</strong> som översatt denna roman, en översättare som verkligen ska ha kudos för detta enorma arbete, som måste ha inneburit mången sömnlös natt, mången informationsökning, varav varierande rytm i översättningsarbetet, för att tala med <strong>Douglas Adams</strong>, Livet, universum och allting &#8230; (Ni som läst <strong>Liftarens guide till galaxen-serien</strong> förstår naturligtvis vad jag menar)</p>
<p>Första hälften av den här kortromanen är väldigt bra och medryckande – egentligen är hela kortromanen i sig ett mästerverk som känner igen sig i de senare författarna/poeterna/dekadenterna <strong>Arthur Rimbaud, Charles Baudelaire och Theophilé Gautier.</strong> Men tyvärr gör den gammaldags stilen att handlingen framgår på ett långsamt sätt. Samma sak gäller avsaknandet av kapitel; boken är skriven helt utan kapiteluppdelningar, vilket definitivt skulle ha förbättrat  läsbarheten; möjligheten för läsaren att hänga med i svängarna, vilka inte är få.</p>
<p style="text-align:center;"><strong><span style="color:#ffcc99;">* * *</span></strong></p>
<p>Tyvärr anser jag att <strong>Vathek</strong> tappar ungefär halvvägs; läsarens intresse bibehålls helt enkelt inte. Det blir för svårt att hänga med i svängarna samt i de alltför hårda och extravaganta ordsvängningarna; för språket är fortfarande detsamma men handlingen blir helt för svårt och alltför bred. 1700-talsstilen får handlingen att framskrida på ett långsamt sätt; liksom avsaknandet av kapitel, kapitel är just något som skulle gjort boken ifråga bättre och mer begriplig; för den här kortromanen är i det närmaste skriven i en lång mening; med (få) styckeuppdelningar,  inte vad vi nutida (post)moderna läsare är vana vid.</p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#ffcc99;"><strong>* * *</strong></span></p>
<p>Särskilt inledningsvis märks det hur <strong>Edgar Allan Poe</strong> påverkats av denna kortroman, ni som läser eller läst honom kommer att förstå redan efter de första tio-tjugo sidorna. Jag skulle gärna vilja skriva ut min tolkning men det vore att förstöra tolkningar som redan förstört andra tolkningar.</p>
<p><span style="color:#ffcc99;"><strong>Positivt:</strong></span> Översättaren, <strong>Arthur Isfelts</strong> verk. Detta är ett mastodontverk, och jag har faktiskt kontaktat översättaren, vilken också påpekat att detta absolut inte var det enklaste verk han översatt. Jag är djupt imponerad! Jag lade inte märke till något fel i korrekturläsningen. Detta kan inte vem som helst översätta. Jag tänker särskilt på snabböversättare såsom ex. <strong>Anders Bellis</strong> (vilken jag också naturligtvis är imponerad av, men vilken jag tror inte skulle klara av att översätta ett sådant här verk med samma framgång, fast jag har säkert fel) . . .</p>
<p>Men jag ska också nämna (1) <em>översättarens anmärkning</em>, vilket inleder boken, samt (2) <strong>Gabriella Håkanssons</strong> informativa och utförliga efterord, som verkligen är intressant och troligen det bästa jag läst av denna kvinna (även om jag dessvärre inte är alltför välinformerad <em>om</em> hennes verk).</p>
<p><span style="color:#ffcc99;"><strong>Negativt:</strong></span> Förutom de få negativa aspekter jag nämnt ovan, är jag, som alla mina läsare torde veta, en bibliofil. Och jag anser att <a href="http://www.hstrom.se" target="_blank"><strong>H:ströms förlag</strong></a> den här gången inte anlitat det bästa tryckeriet i <strong>Riga, Lettland</strong>. Den här boken är – till skillnad från övriga böcker jag läst från samma förlag helt svårt inte värst bra bunden. Jag var mycket försiktig vid min genomläsning, men ändå tycks den inbundna volymen släppa i bindningen samt utan orsak se ut att vara snedläst. Tråkigt. Mycket tråkigt.</p>
<p><span style="color:#ffcc99;"><strong>Vad skulle kunna förbättras:</strong></span> Den ordlista som avslutar boken skulle jag önskat varit frekvent förekommande såsom en annoterad svensk version av boken &#8211; alltså samma bok men med fotnötter. Det skulle ha förbättrat läsupplevelsen då de enormt svåra arabiska/muslimska termerna florerar och blandas frikst, liksom de svåra namnen på protagonistens närmaste och käraste. Det är minst sagt svårt att hänga med ibland&#8230; men så är heller inte Vathek någon normal roman, så detta kanske är meningen &#8230;</p>
<p>Men även om boken avslutas med en ordlista bläddrar i allmänhet inte en normal svensk läsare fram och tillbaka fortast det kommer ett svårt ord – tvärtom. Man vill inte förstöra läsrytmen. Så man fortsätter läsa.</p>
<p>Och nu kallar jag mig själv inte för en normal läsare, men jag gör faktiskt heller inte på detta vis. Öh, vad gör det mig?</p>
<p><span style="color:#ffcc99;"><strong>Rekommenderar Marmeladkungen boken ifråga?</strong></span> Ja men med ett <em>men</em>. Vathek är främst till för de som är intresserade av att lära sig mer om de äldre författarna, och då särskilt Edgar Allan Poe, samt var de fick sina idéer ifrån.</p>
<p>Jag tycker inte om bokens bindning från <strong>Alma Pluss, Riga Lettland</strong> – för hur försiktig jag än var märkte jag förändringar i bokryggen, samt skador på densamma. Tråkigt. Tror dock inte, och hoppas verkligen inte, att förlagets övriga böcker som trycks på samma firma är lika känsliga. Det vore mycket tråkigt. Särskilt när det gäller en sådan här otroligt imponerande översättning av en 1700-tals klassiker som påverkat så många. För tänk bara på hur många Edgar Allan Poe påverkat; och hur mycket denne uppenbarligen påverkats av denna roman.</p>
<p style="text-align:center;"><strong><span style="color:#ffcc99;">* * *</span></strong></p>
<p>Och du som läser det här och är intresserad av <strong>Poe</strong>, köp, låna på närmaste bibliotek (eller, om boken <em>inte</em> finns på  biblioteket där du bor, beställ in) <strong>Vathek</strong> och läs sedan åtminstone de första 20 sidorna och tänk efter&#8230; vart har Poes idéer kommit ifrån, Ex. till &#8220;Det skvallrande hjärtat&#8221;? Och hur många noveller har han fått inspiration till av  <strong>William Beckfords</strong> inledande tjugo sidor i denna kortroman som betitlas <strong>Vathek</strong>? Och om du även uppskattar Lovecraft &#8230; Hur har då denne i sin tur påverkats av Poe som påverkats av Vathek? Tänk efter&#8230;</p>
<p style="text-align:center;"><span style="color:#ffcc99;"><strong>* * *</strong></span></p>
<p>Du kan köpa boken ifråga och/eller få mer information direkt från bokförlaget <span style="color:#ffcc99;"><a href="http://forlag.hstrom.se/index.php?page=shop.product_details&#38;category_id=1&#38;flypage=flypage-ask.tpl&#38;product_id=195&#38;option=com_virtuemart&#38;Itemid=146&#38;vmcchk=1&#38;Itemid=146" target="_blank"><strong>här</strong></a>.</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[...un tardío beso]]></title>
<link>http://nosquedalapalabra.wordpress.com/2009/08/30/un-tardio-beso/</link>
<pubDate>Sun, 30 Aug 2009 10:03:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>labalaustra</dc:creator>
<guid>http://nosquedalapalabra.wordpress.com/2009/08/30/un-tardio-beso/</guid>
<description><![CDATA[    Dernier voeu Théophile Gautier  (1811-1872) Voilà longtemps que je vous aime - L&#8217;aveu remo]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p> </p>
<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter size-medium wp-image-5602" title="Á la Douceur..." src="http://nosquedalapalabra.wordpress.com/files/2009/08/verano_2009-053.jpg?w=300" alt="Á la Douceur..." width="300" height="225" /></p>
<p style="text-align:center;"> </p>
<h5 style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><span style="font-size:130%;">Dernier voeu</span><br />
<span style="font-size:130%;">Théophile Gautier  (1811-1872)</span></span></h5>
<p style="text-align:center;">Voilà longtemps que je vous aime<br />
- L&#8217;aveu remonte à dix-huit ans ! -<br />
Vous êtes rose, je suis blême ;<br />
J&#8217;ai les hivers, vous les printemps.</p>
<p style="text-align:center;">Des lilas blancs de cimetière<br />
Près de mes tempes ont fleuri ;<br />
J&#8217;aurai bientôt la touffe entière<br />
Pour ombrager mon front flétri.</p>
<p style="text-align:center;">Mon soleil pâli qui décline<br />
Va disparaître à l&#8217;horizon,<br />
Et sur la funèbre colline<br />
Je vois ma dernière maison.</p>
<p style="text-align:center;">Oh ! que de votre lèvre il tombe<br />
Sur ma lèvre un tardif baiser,<br />
Pour que je puisse dans ma tombe,<br />
Le cœur tranquille, reposer !</p>
<h5 style="text-align:center;"><span style="font-size:130%;color:#000066;"><br />
<span style="color:#000000;">Ultimo deseo</span></span></h5>
<p style="text-align:center;">Hace ya tanto tiempo que te adoro,<br />
dieciocho años atrás son muchos días&#8230;<br />
eres de color rosa, yo soy pálido,<br />
yo soy invierno y tú la primavera.</p>
<p style="text-align:center;">Lilas blancas como en un camposanto<br />
en torno de mis sienes florecieron,<br />
y pronto invadirán todo el cabello<br />
enmarcando la frente ya marchita.</p>
<p style="text-align:center;">Mi sol descolorido que declina<br />
al fin se perderá en el horizonte,<br />
y en la colina fúnebre, a lo lejos,<br />
contemplo la morada que me espera.</p>
<p style="text-align:center;">Deja al menos que caiga de tus labios<br />
sobre mis labios un tardío beso,<br />
para que así una vez esté en mi tumba,<br />
en paz el corazón pueda dormir.</p>
<p style="text-align:left;"><em>Versión de Carlos Pujol</em></p>
<p style="text-align:center;"> </p>
<p style="text-align:left;">Fuente l <a href="http://poemasenfrances.blogspot.com/search/label/Teophile%20Gautier" target="_blank">Poemas en francés</a></p>
<p style="text-align:center;"> </p>
<p style="text-align:center;"><em> </em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La Belle (orléanaise) et le Clochard (sourcien)]]></title>
<link>http://openlasource.wordpress.com/2009/08/14/la-belle-orleanaise-et-le-clochard-sourcien/</link>
<pubDate>Fri, 14 Aug 2009 16:39:00 +0000</pubDate>
<dc:creator>openlasource</dc:creator>
<guid>http://openlasource.wordpress.com/2009/08/14/la-belle-orleanaise-et-le-clochard-sourcien/</guid>
<description><![CDATA[Grouard, ça ne rime pas avec clochard. Quelques récents arrêts anti-mendicité dont la ville d&#8217;]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Grouard, ça ne rime pas avec clochard.</p>
<p>Quelques récents arrêts anti-mendicité dont la ville d&#8217;Orléans s&#8217;est fait la rayonnante réputation en sont les preuves tangibles.</p>
<p>Alors alerte générale chez les Sourciens attentifs à la lecture d&#8217;un récent article de la République du Centre (Rep du 27 juillet 2009), évoquant, à l&#8217;occasion de l&#8217;interview du célébrissime maire adjoint au quartier, le risque de  &#8221;clochardisation&#8221; du sud de La Source.</p>
<p>On nous referait l&#8217;histoire de la Belle (orléanaise) et du Clochard (sourcien) ? <img class="alignright size-full wp-image-3626" title="B &#38; C 1" src="http://openlasource.wordpress.com/files/2009/08/b-c-1.jpg" alt="B &#38; C 1" width="150" height="113" /></p>
<p>Et toujours d&#8217;après cet illustre défenseur de la gloire municipale, la mairie serait en la matière au dessus de tout soupçon puisque  &#8221;depuis que les bâches ont été enlevées sur la clôture de le piscine d&#8217;été, la ville n&#8217;est plus en défaut&#8221;.</p>
<p>Les Sourciens du sud se croyaient donc sauvés et assurés du soutien actif des édiles attentifs et tellement efficaces.</p>
<p>C&#8217;est pas sur, comme disait ma grand-mère.</p>
<p>On n&#8217;est jamais trahi que par les siens rajoutait-elle.</p>
<p>La preuve, illustrée par les panneaux de signalisation municipale &#8230; qui manifestent une tendance au délabrement coupable :</p>
<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter size-medium wp-image-3605" title="100_5460" src="http://openlasource.wordpress.com/files/2009/08/100_5460.jpg?w=300" alt="100_5460" width="300" height="225" /><em>GPV comme Grand Panneau Vermoulu ?</em></p>
<p>Si Guy de Maupassant tient encore avec une belle horizontalité, on ne peut en dire autant de ce pauvre Théophile Gautier, dont l&#8217;allure habituelle était plutôt altière !</p>
<p><img class="aligncenter size-full wp-image-3625" title="Théophile Gautier" src="http://openlasource.wordpress.com/files/2009/08/theophile-gautier.jpg" alt="Théophile Gautier" width="250" height="311" /></p>
<p>Faut pas plaisanter avec ce genre de gars là, sinon, c&#8217;est le capitaine Fracasse qui ne va pas être content du tout !</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La muerta enamorada - Théophile Gautier]]></title>
<link>http://papanatismoesferico.wordpress.com/2009/06/08/la-muerta-enamorada-theophile-gautier/</link>
<pubDate>Mon, 08 Jun 2009 18:01:16 +0000</pubDate>
<dc:creator>OBSERVADOR CONSISTENTE</dc:creator>
<guid>http://papanatismoesferico.wordpress.com/2009/06/08/la-muerta-enamorada-theophile-gautier/</guid>
<description><![CDATA[La vida, nuestras decisiones y la fortuna. La felicidad se despliega a partir de la aceptación de la]]></description>
<content:encoded><![CDATA[La vida, nuestras decisiones y la fortuna. La felicidad se despliega a partir de la aceptación de la]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[...el grano, de quien lo sembró.]]></title>
<link>http://nosquedalapalabra.wordpress.com/2009/05/27/el-grano-de-quien-lo-sembro/</link>
<pubDate>Wed, 27 May 2009 13:16:10 +0000</pubDate>
<dc:creator>labalaustra</dc:creator>
<guid>http://nosquedalapalabra.wordpress.com/2009/05/27/el-grano-de-quien-lo-sembro/</guid>
<description><![CDATA[  Sierra de Guadarrama   Pastor, empuña tu cayada: la aurora en sangre clareó. Apareja, vaquero, tu ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"> </p>
<div id="attachment_3599" class="wp-caption aligncenter" style="width: 310px"><img class="size-medium wp-image-3599" title="100_2004" src="http://nosquedalapalabra.wordpress.com/files/2009/05/100_2004.jpg?w=300" alt="Sierra de Guadarrama" width="300" height="224" /><p class="wp-caption-text">Sierra de Guadarrama</p></div>
<p style="text-align:center;"> </p>
<h5 style="text-align:center;">Pastor, empuña tu cayada:</h5>
<h5 style="text-align:center;">la aurora en sangre clareó.</h5>
<h5 style="text-align:center;">Apareja, vaquero, tu honda.</h5>
<h5 style="text-align:center;">Terruñero, apercibe tu hoz.</h5>
<h5 style="text-align:center;">La tierra, de quien la cultiva;</h5>
<h5 style="text-align:center;">el grano, de quien lo sembró.</h5>
<h5 style="text-align:center;">Las manadas y los rebaños</h5>
<h5 style="text-align:center;">sólo saben tu silbo y tu voz.</h5>
<h5 style="text-align:center;"> </h5>
<h5 style="text-align:right;">Balada de Sangre. Enrique de Mesa</h5>
<address></address>
<h5 style="text-align:center;"> &#8230;.</h5>
<h5 style="text-align:center;">&#8230;mas otra España nace</h5>
<h5 style="text-align:center;">la España del cincel y de la maza</h5>
<h5 style="text-align:center;">con esa eterna juventud que se hace</h5>
<h5 style="text-align:center;">del pasado macizo de la raza.</h5>
<h5 style="text-align:center;">Una España implacable y redentora,</h5>
<h5 style="text-align:center;">España que alborea</h5>
<h5 style="text-align:center;">con un hacha en la mano vengadora.</h5>
<h5 style="text-align:center;">España de la rabia y de la idea.</h5>
<p> </p>
<p style="text-align:right;"><strong>El mañana efímero. Campos de Castilla. Antonio Machado.</strong></p>
<p style="text-align:right;"> </p>
<h5 style="text-align:left;">Fuente l Cervantes Virtual</h5>
<h5><a href="http://cvc.cervantes.es/obref/aih/pdf/04/aih_04_1_057.pdf" target="_blank">Actas IV. AIH. Enrique de Mesa, noventayochista menor. Annamaría Gallina (pdf)</a></h5>
<p> </p>
<div class="mceTemp mceIEcenter">
<dt class="wp-caption-dt">
<div id="attachment_3622" class="wp-caption aligncenter" style="width: 134px"><img class="size-thumbnail wp-image-3622" title="Monasterio del Paular" src="http://nosquedalapalabra.wordpress.com/files/2009/05/monasterio-del-paular1.jpg?w=124" alt="Monasterio del Paular de Rascafría" width="124" height="150" /><p class="wp-caption-text">Monasterio del Paular de Rascafría</p></div>
</dt>
</div>
<p class="wp-caption-dd"> Foto  recogida del Libro &#8220;Guías de los sitios naturales de interés nacional&#8221; publicado por la junta de parques nacionales y patronato nacional del turismo, en 1931 bajo la dirección de Eduardo Hernández-Pacheco.</p>
<h6 style="text-align:center;"><a href="http://www.fotosierra.com/madrid/historia/historia.shtml" target="_blank">Más fotos&#8230;</a></h6>
<h6 style="text-align:center;">© FotoSierra.com 2004 &#8211; 2006 Todos los derechos reservados</h6>
<p style="text-align:center;"> </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Dennis Wheatley - Uncanny Tales 1]]></title>
<link>http://vaultofevil.wordpress.com/2009/05/08/dennis-wheatley-uncanny-tales-1/</link>
<pubDate>Fri, 08 May 2009 05:12:07 +0000</pubDate>
<dc:creator>demonik</dc:creator>
<guid>http://vaultofevil.wordpress.com/2009/05/08/dennis-wheatley-uncanny-tales-1/</guid>
<description><![CDATA[Dennis Wheatley (ed.) &#8211; Uncanny Tales 1 [# 9] (Sphere, 1974) Sheridan Le Fanu &#8211; Carmilla]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>Dennis Wheatley (ed.) &#8211; Uncanny Tales 1</strong> [# 9] (Sphere, 1974)</p>
<p style="text-align:left;"><img class="aligncenter" title="Help!Cover wanted" src="http://h1.ripway.com/Spook%20Puke/filmtv/helpcoverwanted.jpg" alt="" width="150" height="150" /><br />
<span style="color:#333399;"><br />
Sheridan Le Fanu &#8211; Carmilla<br />
Wilkie Collins &#8211; The Dream Woman<br />
Sir Walter Scott &#8211; The Tapestried Chamber<br />
Mrs Oliphant &#8211; The Open Door<br />
Washington Irving &#8211; The Spectre Bridegroom<br />
Edgar Allen Poe &#8211; Ligeia<br />
Théophile Gautier &#8211; Clarimonde </span></p>
<p><span style="color:#ff0000;">Thanks to Bob Rothwell of <a title="Dennis Wheatley Info" href="http://www.denniswheatley.info/contents.htm">Dennis Wheatly Info</a> for providing the list of contents. RIP, Bob.</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ Hunderwasser-O lume creatoare]]></title>
<link>http://artsquat.wordpress.com/2009/04/01/hunderwasser-o-lume-creatoare/</link>
<pubDate>Wed, 01 Apr 2009 03:35:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>yanta</dc:creator>
<guid>http://artsquat.wordpress.com/2009/04/01/hunderwasser-o-lume-creatoare/</guid>
<description><![CDATA[Hundertwasser un nume adoptat in 1949 de pictorul austriac Friedrich Stowasser,un artist multitalent]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Hundertwasser un nume adoptat in 1949 de pictorul austriac Friedrich Stowasser,un artist multitalentat,pictor,grafician si arhitect.Tablourile sale colorate se caracterizeaza prin spirale din care se creeaza parti de imagine sau imagini intregi,&#8221;abstracte&#8221;,o lume creeatoare a inconstientului care face aluzie la realitatea aparenta.</p>
<p>Stilul sau a devenit foarte cunoscut datorita vizunii sale ecologice,fiind denumit de multi,un arhitect al vindecarii.Are multe opere ce sa gasesc pe steaguri sau timbre,monede si postere.Artistul a folosit arta drept decoratiune.</p>
<p>Picturile sale sunt inspirate din muzica araba,si din natura,ca si in panzele pictate de el.Tablorile sunt considerate greoaie,rigide si primitive,datorita tehnica culoriilor si a linilor abordate.</p>
<p>Culoarea,cel mai important element al lui Hundertwasser,este considerat un pictor al culorii,deoarece foloseste culori foarte concentrate pentru a pune in evidenta tema operei.In operele sale gasim aproape orice fel de material,inclusiv hartie,pamant,cioburi de sticla sau de ceramica,peste care aduauga ca ultim retus un strat subtire de ulei.Hundertwasser a folosit doar sase culori care le combina fara a respecta vreo teorie a artei.Foloseste nuante murdare,spunand ca &#8220;mucegaiul este de fapt o expresie reala a naturii in sine si a obiectelor moarte&#8221;.</p>
<p>Spiralele au fost primele linii folosite in operele sale.Din punct de vedere matematic vorbind nu erau exacte, ci mai degraba neregulate ca forma, iar miscarea neclara fiind centripeta sau centrifuga.Aristul spunea ca&#8221;spiralele au drept punct de plecare ale picturii atunci cand nu este o alta forma mai potrivita.</p>
<p>Stilul arhitectural a lui Hunderwasser a dat roade el construind multe cladiri din Germania si Austria,ce includ,muzee,scoli,gradininte si biserici.Tot ce era vechi,nefunctionabil putea fi transformat.Cum spunea si Theophile Gautier&#8221;&#8230;doar ceea ce este cu totul nefolositor poate fi artistic&#8221;.</p>
<p>Hundertwasser spunea:&#8221;ca oricare dintre noi reprezinta o compilatie de amintiri,senzatii,imagini,vise si dorinte denumite generic&#8221;Individualfilm&#8221; iar rolul artei este de a scoate acest film,material din subconstient in nivel constient&#8230;&#8221;</p>
<p style="text-align:center;">
<div id="attachment_70" class="wp-caption aligncenter" style="width: 231px"><img class="size-medium wp-image-70" title="Hundertwasser-The eye and the beard of god " src="http://artsquat.wordpress.com/files/2009/04/up1122-hundertwasserthe-eye-and-the-beard-of-god-posters1.jpg?w=212" alt="Hundertwasser-The eye and the beard of god " width="221" height="222" /><p class="wp-caption-text">Hundertwasser-The eye and the beard of god </p></div>
<div id="attachment_71" class="wp-caption aligncenter" style="width: 230px"><img class="size-medium wp-image-71" title="Hundertwasser-Antipode King" src="http://artsquat.wordpress.com/files/2009/04/up1141-hundertwasserantipode-king-posters.jpg?w=212" alt="Hundertwasser Antipode King" width="220" height="254" /><p class="wp-caption-text">Hundertwasser-Antipode King</p></div>
<div id="attachment_72" class="wp-caption aligncenter" style="width: 310px"><img class="size-medium wp-image-72" title="Modern Toilet in Prague" src="http://artsquat.wordpress.com/files/2009/04/124919.jpg?w=300" alt="Modern Toilet in Prague" width="300" height="225" /><p class="wp-caption-text">Modern Toilet in Prague</p></div>
<p align="justify">
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La impaciencia del gatillo (fantastique)]]></title>
<link>http://laperiodicarevisiondominical.wordpress.com/2009/02/01/la-impaciencia-del-gatillo-fantastique/</link>
<pubDate>Sun, 01 Feb 2009 15:16:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>laperiodicarevisiondominical</dc:creator>
<guid>http://laperiodicarevisiondominical.wordpress.com/2009/02/01/la-impaciencia-del-gatillo-fantastique/</guid>
<description><![CDATA[  No es nada novedoso afirmarlo: lo fantástico no implica sino cierta naturalidad para ser convincen]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="padding-left:30px;text-align:left;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><img class="alignleft size-full wp-image-2434" title="gogol" src="http://laperiodicarevisiondominical.wordpress.com/files/2009/02/gogol.png" alt="gogol" width="230" height="165" /></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">No es nada novedoso afirmarlo: lo fantástico no implica sino cierta naturalidad para ser convincente y valerse como tal. Es lo que lo han sostenido durante tanto tiempo y a lo que remiten algunas buenas lecturas valederas: <em>Fantasy</em> de Watson o la muchas veces insostenible tipología todoroviana. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">Me esfuerzo, empero, por entender que dicha naturalidad ha de contar  en algún punto con lo atávico, con lo asombrosamente dado. Con ciertas lecturas que he hecho a lo largo de los años, supe pensar que esa naturalidad refiere a una sensación más que a una verosimilitud y que tal sensación actúa en consonancia con ciertos componentes telúricos, propios de las lenguas en los que se engendran, con cierta idiosincracia de poca pero llamativa evidencia. Pensar si, en algún punto, las ideas de un pueblo no se configuran en sus lenguas de tal manera que una lengua, al ser la manera de articular una descripción de la realidad, la gramática misma que la incorpora, la hace posible y la hace <em>decirse</em> en última instancia, no es sino generadora de ciertas recurrencias y por supuesto, de varias destrezas.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="font-size:14pt;font-family:&#34;">Me involucro en estas disgreciones para potenciar una sospecha: el</span> sentimiento de lo fantástico parece estar consagrado a la sangre anglo-germana. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">Pero algo hace que me detenga en este punto, acaso ser más definitivo: la naturalidad para con lo fantástico da visos a todas horas de ser asunto sajón. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">Algo los separa del resto de los pueblos, un resabio, una impronta,<span> </span>una fervorosa tranquilidad para sentir el desorden de manera estética, difícilmente igualada. Extraigo alguna evidencia, la más convincente acaso: la risa. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">En el sajón, el humor no constituye una modificación de la realidad, sino la formulación de una segunda realidad paralela. Contrariamente, minusvalorar o herir la realidad en clave humorosa siempre ha sido asunto latino. El latino difícilmente ha sabido reírse de sí mismo mas que asumiendo lo dramático del acto; sabe del peligro del ridículo, que éste es ineludible y que su huella es atroz. El sajón, en cambio, no accede al ridículo, su risa suele ser impersonal; asume un distanciamiento tal con lo parodiado que permanece incólume. Cuando el sajón ríe de sí mismo, el objeto empieza ya a ser otro. Tal vez sea por eso los pueblos de raíz sajona rara vez comulguen con el pesimismo. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">Sólo los sajones pueden darse el lujo de no asumir en absoluto la culpa y distanciarse de tal modo que nada les prodigue el desamparo ético. Frente a la misma circunstancia, el latino sólo puede detentar la ironía, mas no la distancia. La risa de la sangre latina es un sembrado de paradojas sobre lo dado. La risa sajona es lo dado, ergo, la formulación de la paradoja. A causa de esta diferencia, en cada momento en que pueblos tan disímiles entre sí como españoles, italianos y franceses se toman en serio sus convicciones, imponiéndose lo riguroso de un principio, siempre lucen ridículos o bien falsos. De ahí que un filósofo como <strong>Miguel de Unamuno</strong> suscite la compasión más que el crédito con su temor frente a la muerte, que el romanticismo francés no tenga acaso virtud más que lingüística o que <strong>Goya</strong> se haya atrevido a caricaturizar lo irracional antes que develarlo. El romanticismo inglés y alemán no sólo fue almado, sino además almático. El alma alemana <span style="font-size:14pt;line-height:150%;">no sólo siente el <em>rigor mortis</em>, sino que además batalla contra él, es capaz de sentir fidedignamente la tragedia porque ésta le es prácticamente imposible a su normalidad. En sus años de romanticismo, Alemania e Inglaterra supieron recoger verdaderamente el sentido griego de lo trágico; Francia, en cambio, no pudo sino adaptarlo a los primeros esbozos de lo que sería luego el existencialismo y la enajenación de las ciudades; lo romántico francés revelaba un personal y árido declive: el <em>spleen</em> baudelaireano. </span></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">El ámbito del alma latina es la desgracia. El alma latina convive con la desgracia, pervive en medio de las sombras, y no puede más que ofrecerla sino en todas las circunstancias en las que actúa. Desconfiar de la realidad es norma y norma es juzgarla insoportable. El sentimiento de <em>ennui</em>, de <em>spleen</em>, jamás habría podido ser sajón. Jamás el agotamiento existencial podría darse en pueblos en los que el fervor es siempre religioso y la culpa, cósmica. </span></span></p>
<div id="attachment_2435" class="wp-caption alignright" style="width: 373px"><img class="size-full wp-image-2435" title="nikolaigogol" src="http://laperiodicarevisiondominical.wordpress.com/files/2009/02/nikolaigogol.jpg" alt="nikolaigogol" width="363" height="446" /><p class="wp-caption-text">Nicolai Gogol</p></div>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">La venganza posible del latino habita en el ser. Los dioses de la antigüedad grecorromana eran parte de la cotidianeidad, y allí habría de tomar cartas su justicia. El sajón forjó también una mitologia, pero por más que implica una acción en lo cotidiano, consuma un dominio propio, lejos del mundo de los hombres. Su inserción es ocasional y acaso maligna. Duendes, elfos y fantasmas son criaturas del orden de lo puramente legendario. Los dioses sajones –en la mayoría de los casos, el dios sajón- participa sino en lo alto y está fuera de las decires y haceres de los hombres. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">Me valgo de esta elucubración. En muy buena parte de las letras modernas, en el nunca estricto territorio de lo fantástico, no ha habido una auténtica forma latina de asumir la fantasía; <em>siempre ha parecido ser réplica a lo sajón</em>. El caso resulta evidente desde un inicio: <strong>Hoffman</strong> tuvo su siempre tan rauda apropiación francesa, <strong>Théophile Gautier.</strong> Gautier fue un extraordinario poeta y un gigantesco escritor de relatos, pero todo aquello que era natural en Hoffman, empieza a desnaturalizarse con Gautier, siendo en mayor o menor medida equilibrado desde la razón. Un poco más tarde la cuestión pareció zanjarse: <strong>Edgar Allan Poe</strong> no buscaba ya el mero entretenimiento, el asombro frente a lo paranormal, sino que intentaba ir hasta el fondo de las cosas, <em>explicarse</em> qué pasa cuando aquello que ocurre es extraordinario. Hablo lógicamente de fantasías modernas a partir de <strong>Baumgarten</strong>. El nombre propio de <strong>Miguel de Cervantes</strong> sería inadecuado en este desarrollo. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;"> </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">Pero aún, me digo, resiste un olvido: llego a darme cuenta de que muy diferente fue la forma de percepción de lo fantástico en la sangre eslava. Todo aquello que se entiende como natural en las letras inglesas y alemanas, todo lo que deviene terror o asombro inmediato, es acaso aún más simple y grato en <strong>Gógol</strong>: la super-naturalidad de lo fantástico. “<em>Todos nosotros hemos salido del Capote de Gógol</em>,” declaró <strong>Dostoievsky</strong> en algún momento. Super naturalidad, y tan intensa que, muy a menudo y muy justamente, se nos antoja como una forma de realismo. Nicolai Gógol inició con <em>La Nariz</em>, en 1835, un terreno nunca antes abordado con tanta sapiente destreza. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:small;font-family:Times New Roman;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">Los relatos de <em>Novelas de San Petersburgo</em><span>  </span>tuvieron mucho de sátira social, pero aún más de delirio. La cuestión acaso estribe en hasta qué punto la sátira y lo irreal pueden confluir alegremente en un relato. La sátira propiamente dicha alienta una didáctica, una resolución posterior en el lector, y acaso haya sido el terreno más fuerte de lo sajón; aún hoy, en las letras inglesas, difícilmente haya podido escribirse algo tan cruel, lascivo y grotesco como <em>Modesta proposición para impedir que los niños de los irlandeses pobres sean una carga para sus progenitores o para su país</em>, de <strong>Jonathan Swift</strong>. Gógol es satírico en tanto se sirve de la caricatura y del lugar común, pero su función, entiendo, es otra: comprender que, en el ámbito privado de los hombres de San Petersburgo, la aparición de una nariz dentro de un pan es absolutamente posible y <em>aun necesaria</em>. Habríamos quizás de hablar de una extraña cruza entre la sátira y la fantasía, pero hablaríamos necesariamente de Gógol. No obstante, la vocación por los géneros refiere a una partición  siempre abyecta; sabemos con mayor o menor ingenuidad que todos los géneros son comodidades del lector. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">Referí anteriormente a la fantasía y a la risa, dos maneras fieles de describir a Gógol sin sumarlo a un inmenso archivo de categorizaciones. Pienso que, en todo caso, la risa rusa trabajó siempre en un sentido diferente de lo latino y de lo sajón: <em>forjó lo increíble para crear la parálisis</em> <em>y el desorden,</em> no la paradoja. La risa rusa es la carcajada incesante ante lo inaudito, lo no recomendado, y su manera de sentir lo irreal no se abstiene de localizar una anomalía que altere el ámbito cotidiano, sino por el contrario, se trata de suscitar la anomalía <em>desde un principio</em> y que ésta prodigue, a su vez, una nueva realidad. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<blockquote>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">&#8220;Pues está duro,&#8221; dijo para sí. &#8220;¿Qué podrá ser esto?&#8221; Metió los dedos y sacó&#8230; ¡una nariz!&#8221;</span></span></p>
</blockquote>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">Entiendo que esta anomalía difícilmente se soporta como una infracción al orden de lo comprensible; más bien, comienza un nuevo orden dentro del cual todos los actores en torno se vuelven, a su vez, anómalos, actores que no acceden en momento alguno al displacer o al descrédito: creen sin más que una nariz puede pasearse en carruaje por la ciudad y ser consejero de Estado. Marco este breve pasaje:</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<blockquote>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">&#8220;No consigo comprender absolutamente nada -contestó la nariz-. Explíquese mejor.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">&#8220;Muy señor mío -pronunció Kovaliov dignamente-: no sé como interpretar sus palabras&#8230; Creo que la cosa está perfectamente clara&#8230; O, es que quiere&#8230; ¡Si usted es mi propia nariz!</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">La nariz se quedó fija en el mayor y frunció un tanto el ceño:</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">-Está usted equivocado, señor mío. <em>Yo soy yo</em>. Y entre nosotros no puede haber ninguna relación estrecha. A juzgar por los botones de su uniforme, usted debe servir en otro departamento.&#8221;</span></span></p>
</blockquote>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><img class="alignright size-full wp-image-2456" title="nose-in-the-sky-tech" src="http://laperiodicarevisiondominical.wordpress.com/files/2009/02/nose-in-the-sky-tech.jpg" alt="nose-in-the-sky-tech" width="320" height="372" /> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;" lang="ES"><span style="font-family:Times New Roman;">La sangre eslava siempre combinó procesos humorísticos de difícil enunciación. Frente a los ardientes monólogos del padre Karamazov no podemos sino sentir cierta empatía: la tragedia deviene grotesca ya que se exacerba hasta lo inverosímil. Lo recurrente en la risa y la fantasía rusa han sido las modificaciones, el carnaval, el cambio de roles; cómo los unos pueden ser los otros y cómo, a su vez, pueden ser siempre los mismos, cómo todos podemos ser cualquier cosa y cómo cualquier cosa (una nariz, por caso) puede completar todo un círculo de significaciones desde el orden de lo irreal, <em>hacia </em>el orden de lo real. Si podemos hablar de super naturalidad de la fantasía en torno a Gógol, lo hacemos precavidos en todo caso, con la secreta sospecha de que bien pudo ser todo un juego hábil, que Gógol entendía que la realidad se resiste y sufre nuestras creencias mucho más de lo que pensamos, que los órdenes lógicos no son tan impermeables como parecen ser. Gógol asumió la fantasía como algo más que una sátira, como algo tan cotidiano como urgente y tan risible como contaminante. Gógol creyó, en todo caso, en la fantasía como en un revólver ansioso, de gatillo impaciente, listo para inmiscuirse y desmontar lo absurdo de todos nuestros actos, lo ridículo de nuestras seguridades. Y reirse de todo.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;" lang="ES"><span style="font-family:Times New Roman;">Las extensiones, creo, han sido evidentes: Gógol abre la brecha para otras fantasias naturales tan sugestivas y acuciantes como <em>La Metamorfosis</em>, de <strong>Franz Kafka</strong>. </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;"> </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"><span style="font-size:14pt;line-height:150%;"><span style="font-family:Times New Roman;">M.A</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="padding-left:30px;line-height:150%;text-align:left;margin:0;"> </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[]]></title>
<link>http://sitiodascitacoes.wordpress.com/2009/02/01/9378/</link>
<pubDate>Sun, 01 Feb 2009 12:46:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>Meg</dc:creator>
<guid>http://sitiodascitacoes.wordpress.com/2009/02/01/9378/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Poucas pessoas têm a coragem de ser cobardes diante de testemunhas.&#8221; Théophile Gautier]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><blockquote>
<h5 style="text-align:center;"><span style="color:#33cccc;">&#8220;Poucas pessoas têm a coragem de ser cobardes diante de testemunhas.&#8221;</span></h5>
<pre style="text-align:center;">Théophile Gautier</pre>
</blockquote>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Avatar (Theophile Gautier)]]></title>
<link>http://conselheiroacacio.wordpress.com/2009/01/31/avatar-theophile-gautier/</link>
<pubDate>Sat, 31 Jan 2009 16:32:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>Conselheiro Acácio</dc:creator>
<guid>http://conselheiroacacio.wordpress.com/2009/01/31/avatar-theophile-gautier/</guid>
<description><![CDATA[NINGUÉM podia compreender qual a doença que ia consumindo lentamente Otávio de Saville. Não se encon]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">NINGUÉM podia compreender qual a doença que ia consumindo lentamente Otávio de Saville. Não se encontrava acamado, conduzia vida regular, nunca um lamento lhe saiu dos lábios; entretanto, definhava a olhos vistos. Examinado pelos médicos, que a solicitude dos parentes o obrigavam a consultar, não acusava nenhum sofrimento determinado, e a ciência não descobria sintoma algum grave. Mas a vida afastava-se dele, fugindo por umas dessas frestas invisíveis, de que, segundo Terêncio, o homem está repleto.<br />
As vezes, uma singular síncope o tornava branco e frio qual mármore. Durante um minuto ou dois, passava por morto, mas logo se reanimava, e Otávio parecia estar despertando de um pesadelo. Fizera uma estação de águas, viajara, mas nem mesmo sob o belo sol de Nápoles obtivera melhores resultados, pois, onde os &#8220;lazzaroni&#8221; seminus se bronzeavam, Otávio sentira-se gelar.<br />
Voltara, portanto, ao seu apartamento da Rua São Lázaro, e retomara, aparentemente, seus velhos hábitos. Aquele apartamento de solteiro, mobiliado com elegância, com todo conforto, parecia sofrer a influência e o pensamento de quem ali habitava, pois também era triste, apesar do luxo que nele reinava. João, o velho servo de Otávio, qual uma sombra, na ponta dos pés, porque, impressionado pela melancolia do patrão, perdera sua habitual loquacidade. Estatuetas, troféus de caça, máscaras artísticas. armas, pendiam das paredes. Uma carta mal começada. livros abertos, permaneciam pelas mesas. Embora habitado. o apartamento parecia deserto. A vida estava ausente dali e os raros visitantes tinham a impressão de receber no rosto um sopro de ar gélido, do que sai das sepulturas quando se abrem.<br />
Nessa lúgubre morada, onde jamais uma mulher jovem pusera pé, Otávio se encontrava mais à vontade do que em qualquer outra parte: o silêncio, o abandono, a tristeza, convinham-lhe. Fugia ao tumultuar das festas, cessara de lutar contra aquela misteriosa dor e deixara o tempo correr, entregando a Deus a solução do seu caso.<br />
Todavia, antes de assim enlanguescer, Otávio tinha sido o que se chama um belo rapaz: espessos cabelos negros, crespos e brilhantes nas têmporas, olhos longos e aveludados, de azul profundo, encimados por sobrancelhas recurvas, davam a impressão de pertencerem a algum oriental; tez olivastra, mãos finas e delicadas, pés pequenos e arqueados. Trajava-se bem, sabia explorar seus dotes naturais, e recepções.<br />
E por que esse moço, belo e rico, tendo tudo para ser feliz, ia definhando lentamente? Porque os médicos não atinavam a causa de sua moléstia, porque a alma não fora ainda secionada. nos laboratórios anatômicos de Paris.<br />
Estava nesse ponto, quando resolveu procurar um médico famoso, recém-chegado das índias, gozando da fama de operar curas. miraculosas. Otávio, porém, parecia temer esse encontro com o doutor Baltasar Cherbonneau, que sua mãe, tão aflita, lhe recomendara.<br />
Quando o médico chegou, o jovem estava estendido no divã, debaixo de um cobertor, tendo ao lado a mesinha repleta de vidros de remédios. Não fora pela sua palidez e a atonia profunda do olhar, seu aspecto seria de uma pessoa sadia.<br />
Embora já indiferente a tudo, a presença do médico o chocou. Baltasar Cherbonneau dava a impressão de uma figura fugida de um conto fantástico de Hoffmann. Rosto bastante escuro, que terminava, ao alto, num crânio enorme, cuja calvície tornava ainda mais vasto, liso e brilhante como marfim. Os raros cabelos, grisalhos, estavam ajeitados em mechas, junto às orelhas e na nuca. Porém o que mais atraia a atenção eram seus olhos. Naquele rosto magro e ossudo, pele de pergaminho, onde a ciência havia impresso sua marca, eles resplendiam. como duas estrêlas azuis, límpidos, frescos, cheios de mocidade. Seu trajo era<br />
passava por dandy ou gentleman rider. O mais clássico dos médicos: casaco comprido, calças negras, camisa branca, ande, no peitilho, reluzia um enorme diamante. Sua magreza era impressionante, dando-lhe um aspecto de um faquir, ossudo, comprido.<br />
- Então, meu senhor? &#8211; disse o médico, após um agencio, que lhe serviu para uma rápida inspeção &#8211; já vi que o senhor não é um caso de patologia vulgar, não tem nenhuma dessas moléstias que os médicos curam ou pioram e, depois de examiná-lo, fique certo de que não lhe darei nenhum papel rabiscado, desses que os farmacêuticos tanto gostam de aviar.<br />
Otávio sorriu debilmente, mas o médico prosseguiu:<br />
- Dê-me a mão.<br />
Quando Cherbonneau tomou nas suas mãos ossudas, que pareciam garras, a mão delicada e úmida do moço, este sentiu uma ansiosa emoção, pois lhe parecia que o outro lhe arrancasse a alma, com aquela pressão.<br />
- Meu caro senhor, &#8211; sentenciou o médico, abando, dando a mão do jovem &#8211; suas condições são muito mais graves do que está pensando, e a ciência, ao menos a européia, nada pode fazer. 0 senhor não possui mais vontade de viver, sua alma se destaca lentamente do corpo. Caso raro e curioso: se eu não me opuser, o senhor acabará morrendo, sem qualquer lesão interna ou externa. Fez bem em chamar-me, porque o espírito está preso à matéria por um fio. Mas, saberemos dar-lhe um belo nó.<br />
E o médico esfregou alegremente as mãos, com um grotesco sorriso.<br />
- Senhor Cherbonneau, não sei se irá curar-me, nem tenho desejo que assim o faça, mas devo confessar que de relance a causa do misterioso estado em que me encontro. A vida para mim não passa de uma pantomima, que eu represento ainda para não afligir mais minha Pobre mãe, pois já me sinto fora da esfera humana.<br />
- 0 senhor está com uma impossibilidade de viver. Que dor lhe dilacera o fígado? De que alta<br />
ambição tombou? É muito moço para essas coisas&#8230; Alguma mulher o enganou? Love&#8217;s labours lost, que quer dizer, se me não engano, penas de amor perdidas&#8230;</p>
<p style="text-align:justify;">Precisamente&#8230; &#8211; e Otávio empalideceu. ao ralar. &#8211; Mas. não espere nada de romanesco, doutor, é uma aventura comum, tão vulgar, que até sinto acanhamento em confessar a um homem tão viajado e vivido&#8230; Pois bem, doutor, eu estou morrendo de amor&#8230;<br />
&#8220;Encontrava-me em Florença, em 184&#8230; em fins do verão, a melhor estação para se ver Florença. Eu possuía tempo, dinheiro, boas cartas de recomendação, e era um rapaz bem humorado, que desejava divertir-se. Visitei todos os museus e pontos pitorescos da cidade, diverti-me a valer, passei um mês dos mais felizes de minha vida, mas minha ventura não podia durar. Um dia, uma rica e nobre carruagem passou por mim. Era uma caleça aberta, com criados de libré e brasão impresso aos lados. Nela estava uma dama trajada de verde, mas de um verde prateado, uma loura esplendorosa, dessas cuja beleza é até um insulto, tanto estava segura de si. Seu rosto tinha, como auréola, um chapeuzinho da mais fina palha florentina e a sua única jóia era um bracelete de ouro, marchetado de turquesas. Testa cândida e pura, cílios que lembravam miniaturas medievais, boca divinal, e seus olhos azuis tinham estranhas mutações. Tudo nela me encantou, fazendo-me esquecer os amores passados. Uma nova vida começou para mim, depois daquele fatal encontro.<br />
&#8220;Soube, mais tarde, que era a condessa Prascóvia Labinski, lituana de ilustre linhagem, riquíssima, cujo marido fazia dois anos que combatia no Cáucaso. Graças a minhas influências, consegui ser recebido por ela, e, se sua maravilhosa beleza me encantara, mais ainda me seduziu seu espírito. Não lhe confessei meu amor, pois em sua presença eu ficava inibido até de pensar. Vinte vezes tomei essa resolução, porém, uma incrível timidez me impedia as palavras. Saía de sua casa, murmurando-lhe o nome, baixinho, e experimentava um singular prazer em pronunciar-lhe as sílabas repetidamente. E traçava aquele nome adorado em tudo quanto era papel que me surgisse à frente. Deixei de ler, de escrever, de ir a festas, não mais me importavam as cartas que recebia de França. Contentava-me em amar, sem nada pedir, sem a menor sombra de esperança, pois a virtude da condessa era inatacável.<br />
&#8220;Um dia, porém, não mais podendo conter o desejo de rever a minha visita habitual. Encontrei-a a sós, reclinada no canapé. Nunca me pareceu tão linda como naquele langoroso abandono.<br />
Acenou-me uma poltrona a seu lado. Sentei-me, e reinou entre nós, por alguns momentos, um desses silêncios que se tornam tão penosos em certas circunstâncias. Meu cérebro estava em chamas, ondas de fogo me subiam do coração à boca e meu amor me gritava: &#8220;Não perca esta suprema ocasião!&#8221; Não sei que teria dito, quando a condessa, talvez adivinhando a causa de minha perturbação, estendeu para mim sua linda mão, como para fechar-me a boca, e disse:<br />
&#8220;- Não diga uma palavra, Otávio. 0 senhor me ama, sinto-o, mas não o culpo, porque o amor é involuntário. Outras mulheres, mais severas, poderiam ofender-se, mas eu o lamento, porque não posso corresponder-lhe, e dói-me vè4o sofrer. Amaldição o capricho que me fez vir para cá. Pensei, a princípio, que minha indiferença poderia faze-lo desistir, mas o verdadeiro amor não recua nunca. Eu devo, porém, proteger meu nome e do meu marido, o conde Labinski, a quem adoro, e que é louco por mim.<br />
&#8220;Uma torrente de lágrimas brotou-me dos olhos, ante essa declaração, tão franca, nobre e leal. Prascóvia, como- vida, passou o lenço pelos meus olhos.<br />
&#8220;- Não chore, está proibido de chorar. Faça de conta que morri, viaje, pratique o bem, viva, console-se na arte, em outro amor&#8230; Pode continuar a visitar-me, que será sempre bem recebido, mas creio que será melhor afastar-se de mim, a distância deve ser o remédio mais adequado. Penso que, daqui a dois anos&#8230; poderemos encontrar-nos sem perigo.<br />
&#8220;No dia seguinte, deixei Florença, mas nem as viagens nem o estudo e tampouco o tempo tiveram a força de diminuir-me os sofrimentos, e sinto-me morrer. Não mo impeça, doutor!<br />
- Nunca mais viu a condessa? &#8211; perguntou o médico, cujos olhos brilhavam singularmente.<br />
- Não, mas ela se encontra aqui, em Paris&#8230;<br />
E, ao responder, apresentou um cartão de visita, onde se lia: &#8220;A condessa Prascóvia Labinski recebe às quintas-feiras&#8221;.<br />
Dois anos haviam transcorrido desde que a condessa Labinski sustara nos lábios de Otávio a declaração de amor que ela não devia ouvir. 0 rapaz, caído do alto de seu sonho de amor, afastara-se, levando consigo a devoradora mágoa, e nunca mais dera notícias de si a Prascóvia. Mais de uma vez, porém, a condessa pensara, com tristeza, em seu pobre admirador. Tê-la-ia esquecido? Sua alma bem formada sofria em pensar que alguém era infeliz por sua causa.<br />
Prascóvia e Olaf amavam-se desde a infância e, ao voltar ele da guerra, o amor entre ambos aumentara. Nada poderia perturbar sua felicidade. 0 conde era esbelto, elegante, e, sob uma aparência delicada, ocultava músculos de aço. Sua presença, em grande uniforme, nas festas, provocava a inveja dos homens e a admiração das mulheres. Era realmente um rival contra quem nada poderia fazer Otávio de Saville. Desde sua chegada a Paris, a condessa enviara aquele cartão e, ao ver que ele não aparecia, dizia entre si, com mal contido prazer: &#8220;Ele ainda me ama!&#8221; Apesar disso, era uma mulher angelicamente pura e casta como a neve dos mais excelsos cumes do Himalaia.<br />
- Sua história prova-me que qualquer esperança de sua parte seria quimérica, pois a condessa jamais correspondera ao seu amor, &#8211; sentenciou o médico. &#8211; Mas existem poderes ocultos que a ciência moderna desconhece, e dos quais se conserva a tradição nesses estranhos países chamados bárbaros por uma ignorante civilização. Aqueles sábios, que possuem visões estranhas e que sequem de êxtase em êxtase as ondulações que deixam as eras desaparecidas sobre o oceano da eternidade, percorrem o infinito em todas as direções, assistem à criação dos universos, à gênese dos deuses e às suas metamorfoses. São tidos por loucos, mas são quase deuses!<br />
Otávio ouvia, perplexo. Que conexão poderia haver entre os sábios hindus e sua paixão pela condessa? 0 doutor lia-lhe o pensamento, e prosseguiu: Paciência, meu caro senhor. Vai ver que não me entrego a digressões inúteis. Farto de interrogar cadáveres, que não me respondiam, nas frias pedras do necrotério, concebi um projeto, tão ousado quanto o de Prometeu, que escalou o céu para roubar o fogo: o pensamento de chegar até à alma, surpreendê-la, analisa-la e secioná-la. Abandonei a ciência materialista, cuja vacuidade eu sentira. Tentei o hipnotismo, catalepsia, sonambulismo, tudo foi por mim observado. Estudei os arcanos gregos, hebraicos, egípcios, mas meu sonho científico não estava concretizado. A alma me fugia sempre: entre mim e ela, permanecia um véu tênue de carne, que eu era incapaz de remover. parti para a índia, buscando encontrar a chave do enigma. Aprendi o sânscrito, conversei com os brâmanes, decifrei as esculturas simbólicas e os emblemas dos deuses híbridos e exuberantes como a própria natureza da índia. Meditei sobre o circulo de Brama, de Visnu, a cobra de Siva, e todas essas figuras monstruosas me diziam, em sua linguagem de pedra: &#8220;Não somos mais que formas, o espírito agita a matéria&#8221;.<br />
&#8220;E, após tantos anos de pesquisas, encontrei, junto a um velho e santo sacerdote, Brama-Logum, o que eu tanto procurava: conseguir destacar a alma do corpo! Visnu, o deus das dez encarnações, revelara-lhe a palavra misteriosa, que lhe guiara as várias formas, em seus, Avatares.<br />
E agora, meu caro senhor, se assim me aprouvesse, após fazer os gestos rituais, eu pronunciasse aquela palavra, a= alma iria habitar o corpo do homem ou do animal que eu lhe designasse. Só eu possuo, no mundo, este segredo!<br />
- Que está dizendo, doutor? &#8211; exclamou Otávio, assustado.<br />
- Quero dizer que a condessa Prascóvia seria demasiado sábia se conseguisse reconhecer a alma de Otávio de. Savifie rio corpo de Olaf Labinski&#8230;<br />
0 doutor Baltasar Cherbonneau estava em seu misterioso e exótico consultório, sempre imerso em suas lucubrações &#8211; Nos cantos, viam-se os mais fantásticos ídolos de todas as religiões, e obras de pintores famosos, representando os nove AvaWes cumpridos por Visnu, em peixe, tartaruga, porco, leão de cabeça humana, anão brãmane, rã, herói combatendo gigantes, menino prodígio, em que certos sonhadores vêem um Cristo hindu, e, no meio da via-láctea, esperando sua última encarnação em cavalo branco alado, cujos coices irão provocar o fim do universo.<br />
0 conde Olaf Labinski ouvira falar nos milagres operados pelo médico, e sua curiosidade semi incrédula despertara. As raças eslavas possuem uma tendência inata para lo sobrenatural. Quando ele penetrou no gabinete, sentiu sufocar-se de calor, todo o sangue lhe afluiu às têmporas, os ouvidos zumbiram, mas bastou o médico traçar umas fórmulas mágicas no espaço e a temperatura se tornou agradável.<br />
- Está melhor, agora, senhor conde? Seus pulmões, habituados às brisas do Báltico, devem sofrer, neste ambiente calidíssimo, mas no qual eu tremo de frio. Certamente, o senhor já ouviu falar em meus jogos de prestidigitação e deseja pôr à prova minha habilidade&#8230;<br />
- Não, senhor, minha curiosidade não é assim tão frívola; respeito a ciência.<br />
- Não sou um cientista, no sentido que aqui dão a essa palavra. Apenas, estudei as potências ocultas, espreito a alma. 0 espírito é tudo, a matéria não existe, o universo talvez não passe de um sonho de Deus. 0 senhor já deve ter ouvido falar no espelho mágico, onde Mefistófeles fez o doutor Fausto ver a imagem de Helena. Queira curvar-se sobre essa inocente taça de água, e pense intensamente na pessoa que deseja ver. Viva ou morta, próxima ou distante, ela atenderá ao seu apelo, do outro lado do mundo ou da profundidade da História!<br />
0 conde inclinou-se sobre a taça, e logo viu a água turvar-se e um círculo, irisado por todas as cores do prisma, se espalhou pelas orlas do vaso, emoldurando o quadro que se esboçava sob a nuvem alvacenta. Logo a névoa se dissipou. Uma jovem senhora, de olhos verde-mar e cabelos de ouro, sentada ao piano, que, em trajes de casa, passava suas mãos distraídas por sobre o teclado, desenha-se na água, que se tornara transparente; era Prascóvia Labinski, que, ignara de tudo, atendia à apaixonada invocação do marido.<br />
- E, agora, passemos para algo mais curioso &#8211; disse o médico, apanhando a mão do conde e pousando-a numa das varetas de aço que estavam sobre a mesa.<br />
Mal 01a1 tocou o metal carregado de fulgurante magnetismo, caiu como se fora atingido por um raio. Baltasar Cherbonneau recebeu-o nos braços, levantou-o qual uma pluma e colocou-o num divã. Em seguida, chamou o criado e disse:<br />
- Mande entrar o Senhor Otávio de Saville.<br />
Quando Otávio &#8211; viu o conde Olaf Labinski estendido, imóvel, pensou logo num assassínio, e emudeceu de horror, mas, após um exame mais atento, percebeu que o homem apenas estava adormecido.<br />
Otávio, perturbado pela estranheza das coisas, nada respondia; continuava a fitar Olaf, que jazia com sua nobre figura, qual uma efígie desses cavaleiros que se vêem nas sepulturas góticas. Sentia um vago remorso só em pensar que em breve iria furtar-lhe o corpo. 0 médico, ao vê-lo assim pensativo, sorriu com desdém, e preveniu-o:<br />
- Se não estiver firme em sua convicção, posso reanimar o conde, mas, pense bem, ocasião como esta talvez nunca mais se apresente. Todavia, por muito que seu amor me comova e por mais vivo que seja meu desejo de realizar uma experiência nunca tentada na Europa, não devo ocultar-lhe que essa permuta de almas tem seus perigos. Interrogue bem seu coração. Está disposto a arriscar francamente sua vida nesta suprema cartada?<br />
- Estou pronto &#8211; foi a simples resposta.<br />
- Está bem, rapaz &#8211; exclamou o médico, esfregando as mãos mornas e secas, com grande rapidez, à maneira dos selvagens quando acendem o fogo. &#8211; Essa paixão, que nada faz recuar, agrada-me. Ali, meu velho Brama-Logum. você vai ver, do fundo dos céus da Índia, que não me ensinou em vão a palavra mágica!<br />
&#8220;Sente-se nessa poltrona, à minha frente, e confie em mim. Olhos nos olhos, mãos nas mãos&#8230; 0 encantamento já está agindo&#8230; as noções do tempo e do espaço desaparecem, a consciência do eu se evola, as pálpebras se fecham, os músculos não recebem mais ordens do cérebro, relaxam-se; o pensamento se embota, todos os delicados fios que prendem a alma se soltam. Brama, em seu ovo de ouro, onde sonhou durante dez mil anos, não estava mais separado das coisas exteriores. Saturemo-lo de eflúvios, inundemo-lo de raios&#8230; &#8211; e o médico, ao murmurar essas frases, não parava de traçar círculos mágicos, de seus dedos brotavam faíscas luminosas, que iam atingir &#8211; testa e o coração do paciente, em redor do qual se formava, aos poucos, uma áurea visível e fosforescente.<br />
Isto feito, envergou com solenidade um roupão de linho, lavou as mãos em água perfumada, apanhou de diferentes caixas certos pós, com que traço, nas faces e na testa do moço, sinais hieráticos, cingiu nos braços o cordão brâmane, leu alguns poemas sagrados, abriu totalmente as bocas dos aquecedores e logo a atmosfera se tornou tórrida, insuportável.<br />
- É necessário que estas duas centelhas de fogo divino, que agora irão encontrar-se nuas e despojadas de seu invólucro mortal por alguns segundos, não venham a empalidecer-se e apagar-se em nossa atmosfera glacial &#8211; murmurou o médico, olhando para o termômetro, que marcava 1209 Fahrenheit.<br />
Entre aqueles dois corpos mortos, Cherbonneau, em suas brancas vestes, parecia o sacerdote daquelas religiões sanguinárias, que atiravam corpos humanos nas fogueiras de seus deuses. Aproximou-se do conde Olaf, que jazia imóvel, e pronunciou a inefável sílaba, que depois repetiu sobre Otávio, imerso em sono profundo. Ninguém reconheceria naquela figura hoffinaniana, que exercitava aquele sinistro ritual, o médico de pouco antes.<br />
Aconteceram, então, coisas estranhas. Otávio de Saville e Olaf Labinski foram tomados, simultaneamente, uma convulsão quase agõnica: seus rostos se decompuseram, leve espuma subiu-lhes aos lábios, a tez se lhes cobriu de mortal palidez, ao passo que duas chamazinlias azuis e tênues cintilavam, trêmulas, sobre suas cabeças. A um gesto fulmíneo do médico, que traçava o caminho que elas deviam seguir, no ar, as duas faúlhas fosforescentes moveram-se, deixando atrás de si um sulco luminoso, indo para suas novas moradas; a alma de Otávio ocupou o corpo do conde e, a deste, o corpo de Olaf. 0 avatar fora cumprido!<br />
Um leve rubor indicava que a vida já reentrara naquelas figuras de argila, tornadas exanimes por alguns segundos e das quais o Anjo Negro não tardaria a apossar-se, sem o poder do médico, cujas pupilas flamejavam de triunfo.<br />
- Médicos e cientistas de todas as eras, um humilde faquir sabe mil vezes mais que vocês! Que importa o ,`cadáver, quando se governa o espírito? Agora, despertemo-los.<br />
E, após um singular bailado, sacudindo os dedos a todo instante, o estranho personagem fez Otávio Labinski (assim chamaremos, doravante, o jovem francês) despertar e sentar-se. Otávio passou as mãos pelos olhos e olhou em redor de si, atônitamente, pois sua consciência ainda estava adormecida. Quando recobrou a lucidez, a primeira coisa que viu foi seu próprio corpo sobre um divã. Lançou&#8217; um grito, e aquela voz, que não era mais a sua, aterrorizou-o.<br />
- Então, que lhe parece sua nova residência? &#8211; interrogou Cherbonneau, depois de gozar bastante com o espanto do moço. &#8211; Não deseja mais morrer? Agora, as portas do palácio Labinski estão abertas para o senhor.<br />
- Doutor&#8230; o senhor possui o poder de um Deus. . ou de um demônio&#8230;<br />
- Oh, não tenha medo, não lhe farei assinar nenhum pacto infernal! Nada mais simples, o que aqui ocorreu. 0 Verbo, que criou a luz, pode mudar uma alma de lugar.<br />
- Como pagar este inestimável serviço, doutor?<br />
- Nada me deve. Seu caso me interessava. Revelou-me o verdadeiro amor. Ande, levante-se, caminhe, veja SC seu invólucro não o embaraça!<br />
Otávio Labinski obedeceu, deu alguns passos. Embora a alma fosse outra, o corpo do conde conservava o impulso de seus hábitos antigos e o hóspede recente entregou-se àquelas recordações físicas, gostando de tomar o porte, o andar, os gestos do proprietário expulso.<br />
- Se não tivesse eu mesmo efetuado essa troca de almas, não acreditaria &#8211; comentou o médico, cheio de orgulho. &#8211; Mas, é quase meia-noite, vá para junto de Prascóvia Labinski, antes que ela o censure pela demora. Não comece sua vida conjugal com discussões, seria de mau augúrio.<br />
Otávio Labinski reconheceu a justeza das ponderações e retirou-se logo. Aos pés da escadaria de entrada, estava uma riquíssima carruagem. Otávio entrou e deu ordem ao cocheiro para seguir rumo ao palácio.<br />
Aquela imponente mansão impressionou-o, a principio, pois mil pensamentos lhe turbilhonavam na mente. E não era para menos, pois ignorava os labirintos internos e os hábitos do conde. Ao chegar ao salão, puxou o cordão de uma campainha; surgiu uma camareira, que lhe disse:<br />
- A Senhora. está à sua espera.<br />
Olaf de Saville (assim ficará sendo chamado, agora) saiu qual um fantasma dos limbos do profundo sono, tendo a impressão de haver sofrido um doloroso pesadelo. Os espetáculos estranhos a que assistira, antes de adormecer, aquele recinto abafado, repleto de figuras estranhas e tétricas, tudo o assustava. A sua frente, porém, se encontrava Baltasar Cherbonneau, sorrindo, bonachão.<br />
- Está satisfeito, o senhor conde, com minhas experiências? Agora, acreditará que o magnetismo não é um jogo de prestidigitação, como dizem os cientistas!<br />
Olaf de Savílle acenou afirmativamente e apressou-se em sair. Estranhou, na verdade, a voz do cocheiro, que não tinha sotaque húngaro. Seu espírito ainda se debatia nas estranhas cenas a que presenciara e caiu numa espécie de modorra, despertando somente quando o carro parou. Isso o trouxe novamente a si. Baixou o vidro, olhou para fora e viu uma rua desconhecida, uma casa que não era a sua.<br />
Onde me trouxe ? Este não é o palácio Labinski!<br />
Perdão, senhor, &#8211; murmurou o cocheiro &#8211; não<br />
entendi bem.<br />
- Imbecil, você deve estar bêbado ou louco! &#8211; berrou .01af de Saville, empurrando o homem.<br />
- &#8211; Bêbado ou louco deve estar o senhor &#8211; retrucou o<br />
cocheiro.<br />
- &#8211; Caie-se, animal, bandido! Saia daqui, antes que suje minhas mãos no sangue ignóbil de um lacaio! É trata seu amo, o Senhor de Labinski?<br />
Aos primeiros gritos, acorrera a criadagem, e um dos famulos adiantou-se e disse:<br />
- já que o senhor pretende ser o Conde Labinski, olhe para cima e veja-o descer as escadas.<br />
Um suor frio banhou as têmporas de Olaf de Saville. jovem elegante, de rosto oval, olhos negros, nariz a os bigodes louros, o qual não era outro senão um espectro modelado pelo diabo, dirigiu-se a ele numa atitude fria e altiva.<br />
- Senhor, pare de insultar os criados. Se deseja falar o conde Labinski ele o receberá do meio-dia às duas. A condessa recebe, às quintas-feiras, as pessoas que tiveram a honra de ser-lhe apresentadas.<br />
Dito isto. o falso conde retirou-se tranqüilamente, ao &#8211; que Olaf dé Saville era levado para dentro da casa, desmaiado.<br />
Quando recuperou os sentidos, jazia numa cama que não era a dele, num quarto desconhecido, e junto a si estava Uni criado estranho, que lhe segurava a cabeça e dava-lhe &#8211; Para cheirar.<br />
- 0 senhor está melhor? &#8211; perguntou julgando estar falando com Otávio.<br />
Sim, mas deixe-me só.<br />
0 criado acendeu a luz dos candelabros e saiu. Olaf dé Sáville foi até o espelho, onde viu a imagem de um -. de cabelos negros e bastos, olhos de um azul escuro, ave, Pálido, melancólico, ornado por uma barbicha ****0- que olhava para ele com ar espantado. A princípio, Po&#8221; que fosse brincadeira de algum amigo. Passou a mão por trás de si mas nada encontrou. Notou que suas mãos eram mais compridas e que, no anular direito, havia um anel com um brasão baronal. Nunca tinha visto aquela jóia. Pós a mão no bolso e encontrou alguns cartões de visita, com este nome: Otávio de Saville. Uma completa transformação se operara nele, sem que o soubesse. Algum mago, ou demônio, roubara-lhe a personalidade, deixando- lhe somente a alma. E o pior é que não poderia fazer valer seus direitos de conde Labinski, pois passaria por louco ou impostor, sua própria esposa o repeliria. Uma idéia atroz picou-lhe o coração!<br />
- Mas esse conde fictício, a estas horas, em forma de vampiro, habita meu palácio, está pondo seu pé de cabra no recinto sagrado de Prascóvia, e esta lhe sorri e se entrega a ele.<br />
0 sangue subia-lhe à cabeça, qual fogo ardente; gritava, mordia os punhos, vagava pelo quarto como fera enjaulada. Estava prestes a enlouquecer. Afinal, readquiriu a calma e mergulhou a cabeça n&#8217;água, dizendo a si mesmo que aquilo talvez não passasse de uma brincadeira de mau gosto daquele feiticeiro negro. Atirou-se à cama e mergulhou num sono pesado, opaco, semelhante à morte.<br />
0 conde abriu os olhos e lançou em torno de si um olhar indagador. Viu um quarto bem mobiliado, onde abundavam cortinas e bibelôs, mas que em nada se parecia com o do palácio em que vivera até então. João aproximou-se.<br />
- 0 senhor vai levantar-se? &#8211; perguntou o servo, apresentando ao amo o traje que Otávio costumava usar pela manhã.<br />
Embora lhe repugnasse vestir a roupa de um estranho, o conde vestiu-a e, a outra pergunta de João, respondeu que desejava o almoço à hora de sempre. Depois, abriu a correspondência, revistou as gavetas, e convenceu-se de que Otávio de Saville existia mesmo, que não era nenhum fantasma. Recebeu a visita do Senhor. Alfredo Humbert, que, após achá-lo algo abatido, convidou-o para uma ceia, à noite. A tristeza do conde ia aumentando gradativamente. João, o criado, tomara-o pelo patrão, os amigos de Otávio também, mas faltava a derradeira prova. A porta abriu-se, e entrou uma senhora de cabelos grisalhos, muito da com o retrato que se via numa das paredes da sala de estar.<br />
- Como vai o meu querido filho? &#8211; perguntou ela, sentando-se no divã. &#8211; João disse-me que você ontem chegou muito tarde, num estado de debilidade que até assustava. Cuidado, meu filho, sabe quanto o amo, apesar do desgosto que me dá em não querer confiar-me suas penas.<br />
- Não se impressione, mamãe, estou bem melhor, hoje.<br />
A boa senhora, tranqüilizada, levantou-se e saiu, pois sabia quanto seu filho amava ficar só.<br />
- Eis-me, então definitivamente, Otávio de Savifie!<br />
desabafou o conde, quando a Senhora de Saville se retirou. &#8211; Ninguém reconheceu minha alma neste invólucro. Mas saberei fugir desta túnica de Nesso! E porque não posso voltar ao meu palácio. Vamos ver o que há nesta carteira&#8230;<br />
Ao abrir a carteira, encontrada no bolso, seu espanto argumentou. Como se encontrava ali o retrato de sua esposa? Aquela Prascôvia, tão religiosamente amada, teria descido de seu pedestal para entregar-se a outro? Sentia que a luz da &#8211; estava prestes a deixá-lo-ei, louco de dor e desespero. foi lendo algumas frases que constavam de várias M&#8221; que acompanhavam o retrato, de traços incertos, talvez desenhado de memória.<br />
Jamais ela me amará&#8230; li a sentença de morte em meigo olhar&#8230; Que infeliz sou eu&#8230; Não posso d- só em pensar em Prascóvia&#8230; Se adormeço, ela me surge, em sonhos, mais bela que nunca&#8230; Ouço espectro invisíveis oficiando a missa fúnebre de meu coração morto. Ela no paraíso e eu no inferno&#8230; Oh, como é aquele estrangeiro. Que sublime vida anterior houve nele para Deus recompensá-lo desta forma?<br />
Inútil seria ler mais. Estava claro que Prascóvia se conservara fiel. Otávio de Saville devia ter feito algum pacto com o demônio, para roubar-lhe o amor de Prascóvia o maneira. A lembrança do demo sugeriu-lhe uma visita ao doutor Baltasar Cherboneau.<br />
0 estranho médico estava, como sempre, sentado, de pernas cruzadas, sobre o tapete, segurando um pé, embebido em suas meditações, alheio às coisas deste mundo. Ao ouvir passos, levantou a cabeça.<br />
- Oh, é o senhor, meu caro Otávio? Bom sinal quando o doente vem visitar o médico.<br />
- Sabe muito bem que não sou Otávio, mas sim o conde Olaf Labinski, porque ontem, nesta mesma sala, o senhor roubou-me o corpo, mediante suas exóticas bruxarias! &#8211; retrucou o conde, cego de raiva.<br />
0 médico prorrompeu numa gargalhada convulsa, de- pois disse, secamente:<br />
- Estou vendo que preciso mudar de tratamento, pois a sua melancolia está-se transformando em loucura.<br />
- Não sei o que me contém que o não estrangule, médico do inferno!<br />
Cherboneau, sorrindo, tocou-lhe o braço com uma varinha. Olaf de Saville recebeu tamanho choque que lhe pareceu ter partido o braço.<br />
- Oh, nós temos meios de reduzir à impotência os doentes recalcitrantes &#8211; disse o médico, lançando no moço um olhar gelado como as duchas que domam os loucos. &#8211; Vá para casa e tome um banho para acalmar sua super- excitação.<br />
0 conde, atordoado pelo choque elétrico, foi procurar o doutor B., em Passy.<br />
- Encontro-me presa de forte alucinação &#8211; disse-lhe.<br />
Quando olho para o espelho, meu rosto me parece com traços diferentes&#8230; tenho a impressão de não ser mais eu Mesmo.<br />
- Em que aspecto se vê? 0 engano pode ser dos olhos ou do cérebro.<br />
- Vejo-me com cabelos negros, olhos azuis, rosto pálido e barba negra.<br />
- É o que o senhor é na realidade.<br />
- Então, que devo fazer? Não estou louco, tenho certeza. Sou o conde Olaf Labinski. mas, desde ontem, me chamam Otávio de Savilie.<br />
- È exatamente o que penso. Q senhor é Saville e julga-se Labinski. Venha passar quinze dias em minha clínica. Os banhos, o repouso, o convívio com a natureza, dissiparão esses fluidos. .<br />
0 conde agradeceu e prometeu voltar. Não sabia mais que pensar de seu caso. Ao reentrar em seu quarto, viu casualmente o convite da condessa Labinski.<br />
- Com este talismã, &#8211; murmurou &#8211; poderei vê-la amanhã.<br />
Enquanto o conde vivia as torturas do inferno, Otávio de Labinski se encontrava no paraíso terrestre. Seguiu-se e penetrou no recesso de sua deusa. junto à janela, num delicioso abandono, cabelos soltos pelos ombros, radiante de viço e beleza, esperava-o Prascóvia Labinski, numa visão de sonho! Naquela displicência, era ainda mais bela do que em Florença. Se Otávio não estivesse já louco de amor, teria ensandecido ali. A angústia saía-lhe à garganta, emudecendo-o. Mas reagiu e adiantavam-se, a passos resolutos.<br />
- Ah, é você, Olaf? Veio muito tarde, esta noite!<br />
exclamou ela, sem voltar-se, pois a camareira estava ajeitando-lhe as tranças.<br />
- Otávio Labinski apanhou a mão suave como uma flor, que ela lhe estendia, e imprimiu-lhe um beijo ardente, onde todo o fevor de sua alma.<br />
Não sabemos que instinto de divino pudor, que irracional intuição lhe brotou do coração, mas a mulher retirou logo a mão, entre pejada e indignada. Os lábios de Otávio haviam produzido a sensação de ferro em brasa. Entretanto, logo reagiu e sorriu de sua própria puerilidade. &#8211; Você não me responde, caro Olaf. Sabe que já fui &#8211; de seis horas que o não vejo? &#8211; disse,- Nunca me abandonou tanto assim. Pensou em, ao menos?<br />
- Sempre &#8211; respondeu o moço (e era verdade). Oh, não! Eu sei quando você pensa deveras em mim. Esta noite, por exemplo, quando eu estava ao piano, percebi sua alma voejar perto de mim. Por isso, não minta, pois eu adivinho seus pensamentos.<br />
Prascóvia, com certeza, referia-se ao instante em que Olaf lhe evocara a imagem, no laboratório do médico. Após a saída da camareira, Otávio Labinski ali permaneceu, seguindo os movimentos de Prascóvia, com olhos acesos. Perturbada, abrasada por aquele olhar, ela envolveu-se em um peignoir, de onde se via somente sua encantadora cabeça, ainda desnorteada pela expressão que lia nos olhos do marido, que, ela lembrava, sempre tinham sido calmos, suaves, inocentes como os dos anjos. Agora, uma paixão terrestre incendiava aquelas pupilas. E mil hipóteses lhe atravessaram o pensamento. Seria ela, agora, para Olaf, nada mais que uma mulher vulgar, uma cortesã, desejada apenas pela sua beleza? A sublime harmonia de suas almas ter-se-ia rompido? A corrupção de Paris teria afetado aquele coração, que fora sempre tão casto? Um misterioso pavor a possuía, como se estivesse ante um perigoso desconhecido. Levantou-se, agitada, nervosa, e correu para seu quarto. Otávio Labinski seguiu-a e cingiu- lhe a cintura, tal como vira Otelo fazer com Desdêmona. Mas, quando chegaram à porta, Prascóvia virou-se, parou um instante, lançou no moço um olhar de terror, depois entrou e fechou violentamente, a chave.<br />
- 0 olhar de Otávio! &#8211; murmurou, caindo, semi desfalecida, numa poltrona.<br />
Quando se reanimou, disse entre si: &#8220;Como pude ver aquele olhar nos olhos de meu marido? No entanto, eu o vi, havia neles aquela chama sombria e desesperada&#8230; Teria Otávio morrido? Seria um último adeus de sua alma, antes de deixar este mundo? Olaf, Olaf, perdoe-me se cedi loucamente a vãos temores! Mas, se o recebesse esta noite, estaria certa de entregar-me a outro. &#8220;<br />
Deitou-se, mas a noite toda foi presa de pesadelos, de sentimentos de angústia, e somente ao amanhecer conseguiu adormecer. Sempre aqueles olhos ardentes a lançar-lhe jactos de fogo. 0 conde Olaf também lhe apareceu, mas era um sonho absurdo, o marido estava revestido de uma forma estranha.<br />
Não tentaremos descrever a desilusão de Otávio ao dar com a cara na porta. Sua suprema esperança desmoronava-se! Recorrera às potências infernais, arriscando sua vida neste mundo e a própria salvação eterna no outro, para conquistar uma mulher, que, afinal, lhe fugia das mãos. Fora repelido como amante e agora o era, também, como marido. A soleira do quarto nupcial, ela lhe aparecera qual um anjo fulminando o espírito do mal. Todavia, não podia permanecer a noite inteira ali, naquela ridícula condição. Procurou o quarto do conde e caiu no leito, esgotado de tantas emoções que sofrera durante o dia, amaldiçoando o doutor Baltasar Cherbonneau.<br />
Acordou bem disposto. 0 criado ajudou-o a vestir-se. E foi a passos tranqüilos que Otávio Labinski seguiu o camareiro, pois não sabia onde ficava a sala de refeições. Admirou, de passagem, as armas e os quadros, as várias manifestações de luxo e esplendor que reinavam no suntuoso palácio. A mesa estava posta à moda russa. Flores, riquíssima baixela, e dois criados de libré, aos lados, imóveis quais estátuas.<br />
Mal sentara, quando ouviu um passo leve deslizar pelo tapete. Um breve roçagar de sedas fê-lo voltar a cabeça para trás. Era a condessa Labinski, que entrava. Após um sinal amistoso, ela sentou-se também. Vestia um penteador de tafetá quadriculado, em verde e branco, mas seus cabelos de ouro, enrolados em vistosas tranças, davam-lhe o aspecto nobre de uma escultura grega. Parecia um pouco pálida e uma auréola mal perceptível lhe circundava os lindos olhos, incutindo-lhe um ar lânguido e cansado. Sua beleza, porém, assim, era mais penetrante, tinha algo de humano, a deusa se tornava mulher. Otávio moderou o ardor de suas pupilas, disfarçou seu mudo êxtase com a máscara da indiferença.<br />
A condessa, sacudindo levemente os ombros, como que desejando repelir um último calafrio de febre, fixou os belos olhos naquele homem que julgava seu marido, e, com voz harmoniosa e meiga, plena de carícias, disse-lhe uma frase em polonês. Em Florença, ela. lhe falara sempre CM francês ou italiano. A idéia de aprender o idioma de Mckiewicz nunca lhe ocorrera. 0 pobre enamorado ficou<br />
- Sim, &#8211; respondeu o verdadeiro Saville &#8211; está louco de amor! Positivamente, condessa Prascóvia, você é demasiado bela!<br />
Duas horas depois dessa cena, o falso conde recebeu uma carta, com o sinete de Otávio de Saville. Continha poucas linhas, que denotavam grande nervosismo de parte de quem as escrevera:<br />
- Lida por qualquer outra pessoa, esta carta poderia parecer vinda do manicômio, mas o senhor me compreende. Circunstâncias jamais vistas no mundo obrigam-me a escrever a mim mesmo. De que tenebrosas maquinações eu tenha sido vítima, ignoro-o, mas o senhor deve saber. E este segredo, se o senhor não for um covarde, vai perguntar-lhe na ponta do cano de minha pistola. Um de nós dois deve morrer, amanhã. Este vasto mundo é pequeno para conter-nos a ambos. Eu matarei meu corpo, habitado pelo seu espírito impostor, ou o senhor matará o seu, onde minha alma se revolta por estar ali presa. Não tente fazer-me passar por louco, pois, onde eu o encontrar, o insultarei. As minhas testemunhas irão entender-se consigo, quanto à hora, o local e as condições&#8221;.<br />
Tal desafio deixou Olaf de Saville perplexo. Repugnava-lhe bater-se contra si mesmo; ante ser insultado publicamente, resolveu aceitar o duelo. Mas, onde ir buscar suas testemunhas? Apanhou dois cartões de visita, ao acaso. Eram todos de nobres estrangeiros, o que atestava a vida nômade de Olaf, que tinha amigos em todos os países. Apanhou dois, sem escolher. Eram do Marquês de Sepúlveda e do conde Zamoieczki. Ambos aceitaram a missão.<br />
De sua parte, o falso Otávio também esbarrava com dificuldades, mas, usando a mesma tática do rival, escolheu Alfredo Humbert e Gustavo Raimbaud, embora estes estranhassem tal atitude num homem que fazia um ano que vivia recluso.<br />
Quando tudo ficou estabelecido, era quase meia-noite. Otávio bateu de leve à porta do quarto da esposa, que recusou recebê-lo, aconselhando-o a voltar depois de reaprender a língua &#8211; polonesa.<br />
Na manhã seguinte, o doutor Cherbonneau &#8211; veio buscá-lo, em companhia das testemunhas. Subiram ambos num carro, enquanto o conde e o marques seguiam num cupê.<br />
- Então, meu caro Otávio, a aventura virou tragédia?<br />
disse o médico &#8211; Eu devia ter deixado o conde dormir uma semana, em meu divã. Mas, sempre nos esquecemos de algo&#8230; E agora, conte-me como a condessa Prascóvía recebeu seu apaixonado de Florença, em sua transfiguração.<br />
- Creio que me reconheceu, apesar da metamorfose, ou seu anjo da guarda lhe murmurou algo ao ouvido. Encontrei-a casta e pura como a neve polar. Sinto-me ainda mais infeliz de quando a visitei pela primeira vez.<br />
- Quem poderá assinalar os limites da alma? &#8211; murmurou o médico, pensativo &#8211; Ainda mais quando ela se conserva incontaminada pelo barro humano, tal qual saiu das mãos de Deus, na luz, na contemplação do amor. Sim, ela o reconheceu, seu instinto a protege. Tenho pena de si, pobre Otávio, pois seu mal é realmente sem cura. Se estivéssemos na Idade Média, eu lhe aconselharia o claustro.<br />
- já pensei nisso.<br />
Tinham chegado. Aquela hora matutina, o bosque apresentava um aspecto pitoresco, mas a poesia da natureza, em toda a beleza do seu despertar, pouco impressionou os dois adversários e suas testemunhas. A vista do doutor Cherbonneau causou desagradável impressão no conde Labinski, que soube, porém, dominar-se.<br />
Mediram as espadas e designaram os lugares dos combatentes, que, em mangas de camisa, puseram-se em posição de guarda, ponta contra ponta.<br />
- Vamos, senhores! &#8211; gritaram as testemunhas.<br />
0 duelo começou, mas suas condições eram sobremaneira estranhas para os adversários, que tinham à sua frente, cada qual, o próprio corpo. Surgiram vários ataques de parte a parte, bem contidos. 0 conde, graças à sua educação, era ótimo esgrimista, mas não contava com um braço firme para obedecer-lhe. Otávio, ao contrário, no corpo, do conde, sentia um vigor que jamais possuíra.<br />
Olaf lançava golpes ousados, porém Otávio, mais frio e mais calmo, inutilizava-lhe os esforços. A cólera começava a apoderar-se do conde, que desejava, a todo custo, matar aquele corpo impostor, mesmo ao preço de permanecer para sempre Otávio de Saville. Sem meditar no perigo, tentou, num só golpe, atravessar o corpo e a alma do rival, mas este conseguiu desarmá-lo, atirando-lhe a espada distante.<br />
A vida do marido de Prascávia ficou à mercê de Otávio, que, longe de aproveitar-se dá oportunidade, também lançou fora sua espada, e, fazendo um sinal às testemunhas, foi até o conde, que ficara atônito, e levou-o para dentro da mata.<br />
- Por que não me matou? &#8211; indagou o conde lá sabe muito bem que o sol não deve projetar nossas duas sombras na arena e que a terra deverá tragar um de nós.<br />
- Ouça-me com paciência &#8211; retrucou Otávio &#8211; Sua felicidade está em minhas mãos. Eu posso guardar para sempre este corpo, que lhe pertence. Se recomeçarmos a luta, eu o matarei. 0 conde Olaf Labínski é mais forte do que Otávio de Saville, que o senhor encarna. Sentirei muito em matá-lo, só em pensar a dor que causaria a minha mãe. Além disso, já deve saber que, durante três anos, morri de amores pela condessa Labinski, sem esperança alguma.<br />
- Sim, eu sei&#8230; &#8211; respondeu Olaf, mordendo os lábios de ódio.<br />
- Pois bem, para chegar até ela, recorri ao doutor Cherbonneau, que realizou, por mim, uma obra prodigiosa, um milagre de estarrecer todos os taumaturgos do mundo. Após adormecer a ambos, trocou-nos as almas. Milagre inútil! Prascóvia não me ama. No corpo do esposo, reconheceu a alma do amante.<br />
Otávio falava com tamanho poder de convicção, e de suas palavras transparecia tanta mágoa, que o conde ficou comovido e acreditou no que dizia.<br />
- Sou um homem enamorado, mas nunca um ladrão &#8211; acrescentou o moço &#8211; já que aquilo que mais desejo na terra não pode pertencer-me, não sei por que continuar de posse do que é seu. Vamos, dê-me o braço, mostremo-nos reconciliados, agradeçamos às testemunhas, levemos conosco o medico e retornemos ao laboratório mágico de onde saímos transfigurados. 0 velho brâmane saberá bem desmanchar o que fez.<br />
Sustentando ainda seu papel de conde Labinski, Otávio disse às testemunhas:<br />
- Senhores, meu adversário e eu nos reconciliamos. Nada para esclarecer bem as idéias como cruzar espadas.<br />
Durante o percurso do Boís de Boulogne para a casa do médico, Otávio perguntou a este:<br />
- Caro doutor, vou pôr à prova mais uma vez sua ciência. Precisa reintegrar nossas almas em seus respectivos domicílios naturais. Não lhe será difícil, dado seu poder sobrenatural.<br />
- A operação, desta vez, será mais fácil &#8211; concordou Cherbonneau. &#8211; Os imperceptíveis filamentos que ligam a alma ao corpo ainda não tiveram tempo de se reajustarem. 0 senhor conde saberá perdoar a um pobre cientista, que não resistiu ao desejo de realizar uma difícil experiência. Considerem esta metamorfose apenas como um sonho e talvez, mais tarde, vocês me agradecerão por haverem sentido a estranha sensação de terem sido alma de dois corpos. A metamorfose é uma ciência antiga, mas, antes de praticá-la, as almas devem beber da taça do esquecimento, pois nem todos podem, como Pitágoras, se recordarem de haver assistido à guerra de Tróia.<br />
- 0 benefício de restituir-me a individualidade equivale ao dano de haver-me expropriado dela &#8211; respondeu gentilmente o conde &#8211; Não quero que o Senhor de Saville leve a mal estas palavras, porém.<br />
Otávio sorriu, mas pensava em suas esperanças frustradas, na sua derrota, e sentia que os liames da vida se lhe haviam novamente partido. Não desejava infligir a sua boa mãe a desolação de seu suicídio e procurava um meio de morrer tacitamente. Alma obscuramente sublime, sabia somente amar ou morrer.<br />
Ao chegarem, o médico conduziu ambos para o recinto Olide fora efetuada a primeira transformação. Girou o disco da máquina elétrica, agitou as varetas, abriu as bocas do aquecedor, para aumentar a temperatura, leu algumas linhas dos exóticos papiros e, dali a minutos, disse aos dois jovens:<br />
- Senhores, estou pronto! Podemos começar?<br />
Enquanto procedia aos preparativos, perturbadoras reflexões assaltavam o cérebro do conde.<br />
- Quando eu adormecer, que fará de minha alma, esse velho macaco? Não será um novo ardil? Contudo, a situação não pudera ser pior do que esta. Otávio podia ter-me morto, e ninguém o acusaria. Pensemos em Prascóvia, e nada de falsos temores. Tentemos a única solução para reconquistar minha esposa.<br />
E tal como já havia feito Otávio, Olaf também segurou a vareta que Cherbonneau lhe apresentava. Fulminados pelos condutores metálicos repletos de fluidos magnéticos, os dois caíram num torpor tão profundo que qualquer um os tomaria por mortos. 0 médico cumpriu o ritual, pronunciou as poderosas sílabas e, logo, duas pequenas centelhas surgiram sobre os dois corpos imóveis, numa luz tremeluzente.<br />
Ele reconduziu à sua primitiva morada a alma de Olaf Labinski, a qual obedeceu, com um rápido vôo, ao sinal do magnetizador. Mas, a alma de Otávio de Saville ia-se afastando lentamente do corpo do conde e, ao invés de retornar ao seu próprio, subia, subia, jubilosa de sentir. se livre, relutando em volver à sua prisão. Baltasar Cher, bonneau ficou tomado de infinita piedade por aquela Psique, que se debatia, palpitava hesitante, e perguntou a si mesmo se seria mesmo um beneficio deixá-la neste vale de lágrimas. Durante aquele minuto, a alma subia sempre e quando o médico, recordando-se de seu dever, repetiu, com acento misterioso, a palavra mágica e projetou um gesto de comando, a débil luz trêmula já estava fora de sua esfera de ação. Transpôs o vidro superior da janela e desapareceu.<br />
Charbonneau cessou os esforços agora já inúteis e acordou Olaf. Este, ao ver-se num espelho, em seu verdadeiro invólucro, lançou um grito de alegria. Mal olhou para os despojos de Otávio e saiu correndo, após apertar a mão do médico.<br />
0 velho encontrou-se a sós com o cadáver de Otávio.<br />
- Diabos, abri a gaiola e o pássaro fugiu! Deve estar, agora, tão distante deste mundo que nem o próprio Brama Loguni. o apanharia. E aqui estou eu, com um cadáver nas mãos &#8230; Poderia dissolvê-lo num banho corrosivo, mas, depois &#8230;<br />
E, aqui, uma idéia luminosa brilhou no espírito do médico. Apanhou uma pena e escreveu, velozmente, algumas linhas numa folha de papel, que guardou na gaveta da mesa. Eis o que escrevera:<br />
- Não tendo parentes, nem colateraís, lego todos meus haveres ao Senhor Otávio de SaviI1è, a quem me liga particular afeição, deixando-lhe apenas a obrigação de pagar a quantia de cem mil francos ao hospital brâmane de Ceilão, para animais velhos, cansados ou enfermos, de passar rima renda vitalícia de mil e duzentos francos ao meu servo hindu e ao meu camareiro inglês e de remeter à Biblioteca Mazarina meu manuscrito das leis de Manu.<br />
Este testamento, feito por um vivo a favor de um morto, parece uma das mais bizarras coisas de nossa história, mas logo ela se tornará clara.<br />
0 médico tocou o corpo de Otávio de Saville, que o calor da vida ainda não abandonara. Viu, no espelho, seu rosto velho e rugoso, com ar de supremo desdém, e, fazendo em si mesmo o gesto de quem atira fora uma roupa velha, murmurou a fórmula de Brama Logun. Incontinenti, o corpo do doutor Baltasar caiu fulminado no tapete e o de Otávio se levantou, forte, ágil, vivaz.<br />
Otávio Cherbonneau permaneceu algum tempo contemplando seus magros restos mortais, ressequidos, ossudos, lívidos, que, não mais escorados pela alma poderosa onde estiveram até então, exibiam os sinais de uma extrema senilidade e tomaram logo o aspecto cadavérico.<br />
- Adeus, pobre farrapo humano, mísero invólucro que arrastei, durante setenta anos, por todas as partes do mundo. Você prestou-me bons serviços e deixo-o com alguma tristeza. Mas, neste jovem envoltório, que minha ciência saberá tornar robusto, ainda poderei trabalhar, estudar, ler mais palavras do grande livro, sem que a morte o feche à página mais atraente, dizendo: Basta!<br />
Depois desta oração fúnebre, dirigida a si próprio, Otávio Cherbonneau saiu tranqüilamente, para ir tomar posse de sua nova residência.<br />
No dia seguinte, revestido de sua nova -aparência, acompanhou seu antigo corpo ao cemitério, viu-se enterrar, ouviu, com ar compungido, muito bem simulado, os discursos que foram pronunciados à beira de sua cova, e nos quais se deplorava a irreparável perda que sofrera a ciência. Depois, voltou para a Rua São Lázaro, e esperou a abertura do testamento escrito a seu próprio favor.<br />
Nos vespertinos, entre os faits divers, lia-se:<br />
- 0doutor Baltasar Cherbonneau, bastante conhecido pela sua longa permanência na Índia, seus conhecimentos filológicos, suas curas maravilhosas, foi encontrado morto, ontem, em seu gabinete. 0 exame minucioso do cadáver eliminou inteiramente qualquer suspeita de crime. 0 Senhor Cherbonneau sucumbiu, sem dúvida, devido a excessivos trabalhos intelectuais, ou, talvez, por causa de alguma audaz experiência.<br />
Dizem que um testamento ológrafo, descoberto na escrivaninha do médico, deixou à Biblioteca Mazarina preciosos manuscritos e constitui seu herdeiro universal um jovem pertencente a respeitável família: 0 Senhor 0. de S.&#8221;.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ceci n'est pas une déclaration d'intentions]]></title>
<link>http://toomuchtodream.wordpress.com/2009/01/27/ceci-nest-pas-une-declaration-dintentions/</link>
<pubDate>Tue, 27 Jan 2009 18:48:10 +0000</pubDate>
<dc:creator>guillaumebardon</dc:creator>
<guid>http://toomuchtodream.wordpress.com/2009/01/27/ceci-nest-pas-une-declaration-dintentions/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Je vous jure sur mon âme, à laquelle je ne crois guère ; sur ma mère, à laquelle je crois un ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><blockquote>
<p style="text-align:justify;"><em></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em></em></p>
<p style="text-align:justify;"><em>&#8220;Je vous jure sur mon âme, à laquelle je ne crois guère ; sur ma mère, à laquelle je crois un peu plus, qu&#8217;il n&#8217;y a réellement pas plus d&#8217;idée dans ma préface que dans un livre quelconque de M. Ballanche ; qu&#8217;il n&#8217;y a ni mythe, ni allégorie, que je n&#8217;y fonde pas de religion nouvelle comme M. G. Drouineau, que ce n&#8217;est pas une poétique ni quoi que ce soit qui tende à quelque chose, je n&#8217;y fais même pas l&#8217;apologie de mon ouvrage.&#8221;</em></p>
<p style="text-align:right;">Théophile Gautier, Préface des <em>Jeunes France</em></p>
<p style="text-align:right;">
</blockquote>
<p style="text-align:justify;">
<div id="attachment_31" class="wp-caption alignright" style="width: 235px"><img class="size-medium wp-image-31" title="Zut à celui qui le lira." src="http://toomuchtodream.wordpress.com/files/2009/01/20061217t134758z01nootryl33.jpg?w=225" alt="moi." width="225" height="300" /><p class="wp-caption-text">L&#39;homme de l&#39;année 2006 selon Time Magazine : moi.</p></div>
<p>Voilà, pareil.</p>
<p style="text-align:justify;">Ceci n&#8217;est pas un blog à sujet, encore moins à thèse. Il n&#8217;y sera pas question du réchauffement climatique, des grands événements sportifs ou de Nicolas Sarkozy. Ou peut-être que si. Si, probablement, en fait.</p>
<p style="text-align:justify;">Il y sera question de cinéma, de rock&#8217;n'roll, de littérature française du XIXe siècle, de jeux vidéo qui brillent avant tout par leurs qualités poétiques, de mangas et d&#8217;animes expérimentaux, du catch vu comme la forme ultime de récit, de séries télévisées américaines, de jeux de rôle contemporains fantastiques où l&#8217;atmosphère gothique permet aux délicats rapports entre le joueur et son personnage de s&#8217;exprimer à fond. Mais ce n&#8217;est pas une promesse. Si ça se trouve, on ne parlera de rien de tout ça.</p>
<p style="text-align:justify;">Si je savais ce que je vais écrire ici avant de l&#8217;écrire, je n&#8217;écrirais rien du tout. J&#8217;irais plutôt boire une bière.</p>
<p style="text-align:justify;">Il sera beaucoup question de moi. Ceci n&#8217;est pas un blog engagé, même pas concerné. C&#8217;est le truc le plus nombriliste que vous puissiez imaginer. On est au XXIe siècle, merde ! Tout le monde chie sa petite crotte à la face du monde, et je devrais rester le seul constipé de la planète ? Pas question. Si vous voulez du Guillaume Bardon, vous allez en bouffer. (Pour ceux qui n&#8217;auraient pas suivi, Guillaume Bardon, c&#8217;est moi. Mais vous pouvez m&#8217;appeler Votre Grandeur. Vous pouvez aussi m&#8217;appeler William Overdrive, c&#8217;est mon nom de rock star. Vous pouvez m&#8217;appeler &#8220;l&#8217;homme qui valait trois mollards&#8221;, j&#8217;ai trouvé ça tout à l&#8217;heure, c&#8217;est con mais ça me fait rire. Bon, c&#8217;est un peu long. Vous pouvez m&#8217;appeler mec, je vous en voudrai pas, mais évitez de me dire que <em>&#8220;c&#8217;est pas une agression&#8221;</em>, ça m&#8217;énerve. Tiens, faudra qu&#8217;on parle de ça, aussi.)</p>
<p style="text-align:justify;">Ce blog n&#8217;a pas l&#8217;ambition d&#8217;être de la littérature, encore moins de la philosophie, et du journalisme j&#8217;en parle même pas. Plutôt un genre de psychanalyse de masse mâtiné de confession publique avec de vieux relents du <em>Journal</em> de Jules Renard, que je n&#8217;ai pas lu mais que je cite quand même, comme tout le monde. De toute façon, s&#8217;il fallait avoir lu un livre pour savoir ce qu&#8217;il y a dedans (surtout celui-là), ça se saurait.</p>
<p style="text-align:justify;">Quelques principes d&#8217;écriture quand même : tout ce qui sera publié ici sera écrit au fil de la plume, parfois avec l&#8217;aide de quelque alcool, pour que je puisse avoir moi aussi le plaisir de découvrir mes textes d&#8217;un oeil neuf de temps en temps. On n&#8217;y trouvera pas de pensées mûrement réfléchies à l&#8217;avance.</p>
<p style="text-align:justify;">Sorti de là, rien de prévu. Vous faites quoi demain ? Moi j&#8217;en sais rien.</p>
<p style="text-align:right;"><strong>Guillaume Bardon</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[SARA CONNOLLY CANTA BERLIOZ]]></title>
<link>http://ximo.wordpress.com/2009/01/09/sara-connolly-canta-berlioz/</link>
<pubDate>Fri, 09 Jan 2009 00:00:13 +0000</pubDate>
<dc:creator>Joaquim</dc:creator>
<guid>http://ximo.wordpress.com/2009/01/09/sara-connolly-canta-berlioz/</guid>
<description><![CDATA[Sarah Connolly - fotografia de Gerald Place - Avui, Sara Connolly, de la que la Mei ja ens en va par]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Sarah Connolly - fotografia de Gerald Place - Avui, Sara Connolly, de la que la Mei ja ens en va par]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[WEIHNACHT]]></title>
<link>http://nirakatak.wordpress.com/2008/12/24/weihnacht/</link>
<pubDate>Wed, 24 Dec 2008 22:59:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>NiRAk</dc:creator>
<guid>http://nirakatak.wordpress.com/2008/12/24/weihnacht/</guid>
<description><![CDATA[Foto: N!RAk . W E I H N A C H T . Dunkel ist der Himmel, weiß die Erde, schwingt euch, ihr Glocken, ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-full wp-image-11424" title="dezember-1137" src="http://nirakatak.wordpress.com/files/2008/12/dezember-1137.jpg" alt="dezember-1137" width="458" height="412" /></p>
<h6>Foto: <a href="http://nirakatak.wordpress.com/">N!RAk</a></h6>
<pre><em><span style="font-weight:normal;"><span style="color:#333333;">.</span></span></em></pre>
<h3><a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Weihnachten">W E I H N A C H T</a></h3>
<pre><span style="color:#333333;">.</span></pre>
<p>Dunkel ist der Himmel, weiß die Erde,</p>
<p>schwingt euch, ihr Glocken, mit frohem Schall.</p>
<p>Jesus ist geboren, und die Jungfrau</p>
<p>neigt über ihn ihr lieblich Gesicht.</p>
<p>Hier gibt&#8217;s keine dichten Bettvorhänge,</p>
<p>die vor der Kälte schützen das Kind;</p>
<p>einzig Spinngewebe wehen nieder</p>
<p>von des Dachs zerfallenem Gebälk.</p>
<p>Zitternd liegt es da, auf Stroh gebettet,</p>
<p>dieses liebe, kleine Jesuskind,</p>
<p>Ochs und Esel, beide an der Krippe,</p>
<p>wärmen es mit ihrem Hauch.</p>
<p>Schnee verziert mit Spitzenwerk die Hütte;</p>
<p>Über ihr tut sich der Himmel auf &#8230;</p>
<p>Und den Hirten künden Jubelchöre</p>
<p>weißer Engel: &#8220;Weihnacht ! Weihnacht !&#8221; an.</p>
<h5><em><a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Théophile_Gautier"><span style="font-weight:normal;">Théophile Gautier</span></a><span style="font-weight:normal;"> 1811 &#8211; 1872</span></em></h5>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Jag behöver hjälp]]></title>
<link>http://adamsvanell.wordpress.com/2008/12/08/jag-behover-hjalp/</link>
<pubDate>Mon, 08 Dec 2008 14:44:54 +0000</pubDate>
<dc:creator>Adam</dc:creator>
<guid>http://adamsvanell.wordpress.com/2008/12/08/jag-behover-hjalp/</guid>
<description><![CDATA[När jag reser tycker jag om att läsa litteratur som utspelar sig där jag är. Det ger ett roligt merv]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>När jag reser tycker jag om att läsa litteratur som utspelar sig där jag är. Det ger ett roligt mervärde till läsningen att kunna besöka de miljöer som beskrivs, och platserna känns mer spännande om man kan relatera dem till en bra historia. I allra bästa fall kan böckerna också skapa en djupare kunskap om området än den pliktskyldiga Lonely Planet-bildningen.</p>
<p>Tyvärr fungerar proceduren bäst i Europa och USA. Under det halvår jag bodde i Paris blev det både <a title="Wikipedia" href="http://sv.wikipedia.org/wiki/P%C3%A4r_R%C3%A5dstr%C3%B6m" target="_blank">Rådström</a>, <a title="Kristianstadsbladet" href="http://www.kristianstadsbladet.se/article/20070716/KULTUR/707160097" target="_blank">Hylinger</a>, <a title="Wikipedia" href="http://sv.wikipedia.org/wiki/Ernest_Hemingway" target="_blank">Hemingway</a>, <span><a title="Wikipedia" href="http://sv.wikipedia.org/wiki/Th%C3%A9ophile_Gautier" target="_blank">Gautier</a>, </span><a title="Wikipedia" href="http://sv.wikipedia.org/wiki/Klas_%C3%96stergren" target="_blank">Östergren</a>, <a title="Wikipedia" href="http://sv.wikipedia.org/wiki/Charles_Baudelaire" target="_blank">Baudelaire</a> och <a title="Wikipedia" href="http://sv.wikipedia.org/wiki/Stig_Claesson" target="_blank">Slas</a>. När jag däremot åkte till Thailand lyckades jag inte uppbringa något annat än <a title="Wikipedia" href="http://sv.wikipedia.org/wiki/Alex_Garland" target="_blank">Alex Garlands</a> småfåniga The Beach.</p>
<p>Över jul och nyår åker jag till Vietnam, och därefter vidare en sväng till Hong Kong. Jag vill inte behöva göra om Thailandsfadäsen. Nu behöver jag lästips!</p>
<p>(Edit: Med tanke på att alla uppräknade ovan är män så får det gärna vara kvinnliga författare.)</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Rachel şi Bălcescu]]></title>
<link>http://blogideologic.wordpress.com/2008/11/29/rachel-si-balcescu/</link>
<pubDate>Sat, 29 Nov 2008 01:27:00 +0000</pubDate>
<dc:creator>blogideologic</dc:creator>
<guid>http://blogideologic.wordpress.com/2008/11/29/rachel-si-balcescu/</guid>
<description><![CDATA[La 1848 Anglia instiga revoluţiile din Europa, „flacăra”   izbucnind din Sicilia, unde exista o pute]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:115%;font-family:&#34;">La 1848 Anglia instiga revoluţiile din Europa, „flacăra”<span>   </span>izbucnind din Sicilia, unde exista o puternică reţea de agenţi englezi<span>  </span>constituită pe vremea războaielor napoleoniene. Auzind ştirea despre începutul revoltei în Sicilia, marele politolog<span>  </span>Alexis de Tocqueville anunţa colegii parlamentari în şedinţa din 29 ianuarie 1848 : <em>&#8220;Cred că în clipa de faţă dormim pe un vulcan! Sînt profund încredinţat că aşa stau lucrurile!&#8221;</em> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:115%;font-family:&#34;">Agenţii englezi<span>  din Trinacria </span>stăpâneau, direct ori prin interpuşi,<span>  </span>clădiri comerciale de interes public, aflând de exemplu în hoteluri, chiar şi prin pereţi, ultimele zvonuri din şoaptele oamenilor. Toate metodele de spionaj politic ale vienezului Metternich (1773-1859) erau practicate şi de<span>  englezul </span>Palmerston (1784-1865):<span>   </span><em>&#8220;Hat der Teufel einen Sohn / Das ist sicher Palmerston!&#8221; („De-ar avea Dracul un fiu/Este sigur Palmerston!”), </em>ţinea să ne reamintească Dan Amedeo Lăzărescu (singurul dintre liberalii români de după 1989 capabil să conferenţieze despre Destutt de Tracy; mai există vreunul în viaţă?) politica englezească într-un studiu despre „revoluţia intelectualilor” de la 1848.<span>  </span>La<span>  </span>„sfatul” imperativ al<span>  </span>lordului Palmerston, s-a organizat<span>   </span>chiar şi celebra întâlnire dintre revoluţionarii paşoptişti<span>  </span>Kossuth şi Bălcescu, amândoi fiind masoni şi agenţi englezi. Nicolae Bălcescu purta numele conspirativ „Conrad”.<span>  </span>Dimitrie Bolintineanu<span>  </span>îl<span>  </span>dezvăluie<span>  </span>într-un<span>  </span>titlu de<span>  </span>operă<span>  </span>literară<span>  </span>al cărei conţinut a fost parodiat de G. Călinescu în anii<span>   </span>şaizeci. Dar<span>  </span>în vremuri recente,<span>   </span>Ioana M. Petrescu (de<span>  </span>ce este atât de puţin publicată ?) evaluează<span>  </span>poemul „Conrad” într-o<span>   </span>frază<span>  </span>frumoasă : <em>« O muzică a lumii se face simţită în acest poem al eternei rătăciri. »</em> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:115%;font-family:&#34;">Iată cum îl<span>  </span>zugrăveşte Bolintineanu pe Bălcescu: <em>„Cotind pe Cornul d-Aur, ieşia în Propontide / Un vas spărgând cu peptul tărâmele lichide. / Dar cine-i omu-acesta ce-n vas stă izolat ? E trist sau este mândru ? mai mulţi au întrebat. / Un servitor răspunde cu oarece sfială : / Că Ţara Românească<span>   </span>e ţara sa natală. /Conrad e al<span>  </span>său nume ; că este exilat, / El pentru libertate, poporu-a rădicat. / Proscris din a sa ţară, el fără ţel se duce / Oriunde îi surîde un cer senin şi dulce ”.</em><span><span>  </span>Î</span>n „Memento Mori”, Eminescu va cânta integrala ciclurilor de civilizaţie care au trecut peste lumea noastră, reluând temele antice<span>  </span>din poemul „Conrad” al Bolintineanului.<span>  </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:115%;font-family:&#34;">Deşi va fi inspirat şi de expediţia veche<span>  </span>de căutare a fregatelor francezului Lapérouse, Radu Tudoran (1910-1992) va utiliza<span>  </span>în primul rând tema călătoriei mediteraneene<span>  </span>din „Conrad” în arhitectura romanului „Toate pânzele sus!”. Eroul Anton Lupan este poate un Nicolae Bălcescu fără tuberculoză, dar cu studiile inginereşti ale unui Petrache Poenaru.<span>  </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:115%;font-family:&#34;">Cum ajunsese Bălcescu agent<span>  </span>englez ? Recrutarea lui Nicolae Bălcescu pentru a lucra în serviciul Imperiului Britanic a fost<span>  </span>mijlocită probabil de<span>  </span>actriţa<span>  </span>franceză<span>  </span>Rachel (1821-1858). Egeria<span>  </span>pozase<span>  </span>ca<span>  </span>model<span>  </span>al<span>  </span>celebrului bust<span>  </span>cu bonetă frigiană:<span>  </span>„Marianne”,<span>  </span>simbolul Republicii franceze. În nuvela<span>  </span>‘Iubita lui Bălcescu’, aflăm numai despre abstracţiunea chemată România,<span>  </span>ca şi cum G. Călinescu s –ar fi<span>  </span>temut<span>  </span>să elaboreze tema frumoasei Rachel.<span>  Dar n</span>ici în piesa de teatru<span>  </span>„Bălcescu”, dramaturgul Camil Petrescu nu o foloseşte pe Rachel, această Marianne I a Franţei republicane,<span>  </span>ca personaj principal ori măcar expediată pe un rol secundar. </span><span style="font-size:12pt;line-height:115%;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:115%;font-family:&#34;">Agentă engleză,<span>  inteligenta  actriţă </span>Rachel fusese şi amanta<span>  </span>acelui Theophile Gautier care<span>  </span>influenţase<span>  </span>Junimea şi cultura română atât prin ideologia ‚artei pentru artă’,<span>  cât </span>şi prin „ideologia cărţilor cochon”.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:115%;font-family:&#34;">Nicolae Bălcescu o cunoscuse<span>  </span>pe  frumoasa Rachel în revoluţia de la<span>  </span>1848 din capitala Franţei. Să mai notăm ca în anul 1842 se confirmase declanşarea ftiziei<span>  </span>lui Bălcescu, de care el va muri exact peste zece ani, la Palermo, şi să facem un calcul.<span>  </span>Dacă Rachel a<span>  </span>murit din<span>  </span>cauza aceluiaşi bacil la<span>  </span>1858, devine plauzibil că l-a căpătat în 1948.<span>  </span>Dar în acel an, mesajul imperios al lordului Palmerston de conciliere româno-maghiară<span>  </span>fusese<span>  </span>transmis de alt<span>  </span>mason paşoptist, Christian Tell, care ţinea foarte mult să asiste personal la discuţiunea,<span>  </span>în toate privinţele istorică,<span>  </span>dintre<span>  </span>Bălcescu şi Kossuth. Masonul Ludovic Kossuth<span>   </span>favoriza politica „Divide et Impera”,<span>  </span>şi astfel creează o diversiune,<span>  </span>prezentându-le<span>  </span>junilor munteni<span>  </span>pe frumoasa lui nepoată. Al<span>  </span>cărei joc de „nehotărâre” în alegere va determina declanşarea unui duel între Christian Tell şi Nicolae Bălcescu, cei doi tineri uitând<span>  </span>jurământul solemn de fraternitate pronunţat la societatea „Frăţia”. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 10pt;"><span style="font-size:12pt;line-height:115%;font-family:&#34;">Titus Filipas</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
