When I consider the many times I narrowly escaped from the enemy, I must have been crazy to have volunteered. I lived and worked surrounded by the Germans, and had many close calls, so I had taken many chances, as if I was playing a game!  Otherwise, who knows, things might have turned out differently.

       Because of my involvement in the Cretan resistance and recommendations by the British SOE, I was chosen by the OSS, schooled and trained as a spy in Cairo.  They taught me how to assimilate with others in a strange surrounding, but also learned the Gestapo’s methods of interrogation and if needed, to take my own life with a cyanide capsule.  I played the game so well disguised as a Salonica businessman, serenading the neighborhood girls with my accordion, that no one ever suspected that this young man was really a corporal in the US Army and a spy in the OSS. 

       When I sent telegrams regarding troopships or convoys, I would not see their destruction and so it was not personal. Yet there are times I regret sending the telegram for our planes to bomb the Salonica train station, killing over 2,500 German soldiers, 450 Greek civilians, and the 6 American pilots captured and who knows how many airmen killed, which I personally witnessed.  But I cannot help but think how those German soldiers, readying to depart from Greece, might have killed many more thousands of our American soldiers in Italy or France, and for this, I am grateful.

So our fine city has been blessed with a visit from one of the finer pop groups out there. Watch these two fine French ladies bring the bossa nova to Thess:

Better late than never i guess

poker moment

barman in chief

local barman made George pass out at 8 o'clock in the afternoon

so it begins

you know what will follow if anapiros feels like that

Sis from B

there was cheap booze

Chris "the man" from Zero Gravity store treating Cefa

Mullet with some bike guys

break for some air guitar

Guy behind the lense, Dicky

Room visitors

David

creative moment

Back to the party. Everything seemed a bit blury. Maybe the lense's fault

At some point everybody were dancing half naked, i dont know why

That dog was so huge!

room pit stop #37

new dancing moves were invented

good night picture

.. and goodmorning with touli on the block

Thanks to Christos and the Zero Gravity crew for the hospitality, Sis F. for the weekend and all the party people there..

If you ever travel to Naousa or 3-5 Pigadia make sure you stay at Natura Hotel borders hotel

All photos by Dicky Bury. You can check his work here

source of article and updates this libcom.org article

Fascist bomb in Salonica, racist pogrom in Athens

Last Monday the fascist parastate made a double attack in Greece with the bombing of an antiauthoritatian centre in Salonica, and the pogrom against the arab community of Neos Cosmos in southeast Athens.

The fascist para-state has waged a double attack in the two major Greek cities, Athens and Salonica, on the night of Monday 23 November with police providing impunity to the perpetrators and the bourgeois media systematically under and misreporting the events.

In the case of Athens, a mob of fascist thugs attacked the arab community of Neos Cosmos, a southeastern neighbourghood of the metropolis, in the area of the proletarian blocks next to Syngrou avenue after 21:00. The fascists shouted racists slogans while beating the arabs on the street and smashing their shops, looting the tills and destroying their merchandise. The arab community was quick to mobilise a counterattack, chasing the fascists and forcing them to seek refuge in a block. At that moment strong riot police forces arrived which attacked the arabs, and let most of the fascists to escape. The cops then moved to detain 6 arabs and two fascists who claimed to be accidentally in the area playing basketball, and thus set free. Besides, the greek police in an attempt to cover the traces of its para-state accomplishes published a communique that claimed the clashes were between rival arab gangs. For many hours this story monopolised the news, and had to be revised in gross embarrassment after the intervention of left-wing parties and anti-racist organisations. The Radical Left Coalition has accused the police of being “provocatively inert” allowing the fascists to escape. Three arabs are reported to be in hospital wounded. The attack comes as a climax of racist bigotry on the side of the extreme-right, which seems to be losing its ability to control the area of Agios Panteleimonas where with the support of the police it had created a white-only zone through stabbing and beating people of color.

In the case of Salonica, the attack against the antiauthoritarian centre BuenoVentura came in the early hours of the morning, causing only material damage to the premises. Although initially the media reported the story as an anarchist attack against a cafe, once it became obvious it was a fascist bomb attack against an antiauthoritarian centre all reference to it stopped. The centre is located in a central spot of the city and is an active venue of social action and counter-information. What follows is the communique of the centre:

Regarding the ignition of an explosive device at the free social space “Buena Ventura” (Thessaloniki)

At the dawn of November 24, at 03:55 am, the free social space Buena Ventura (which hosts the assembly of the group Solidarity – Antiauthoritarian Movement) came under attack with a strong explosive device.

The way in which the device was placed reveals much about the morality of the perpetrators, a morality of murderers – since they did not just attack Buena Ventura, but the entire neighbourhood. In short, the windows of neighbouring blocks of flats were smashed by the explosion in a radius of 15 meters, while shattered pieces were whammed all around, posing an imminent danger to the lives of neighbours. Shattered pieces also hit three cars, which also highlights the murderous nature of the attack since any random passer-by could have been hit by them too.

The attack comprises the tip of the iceberg – part of the framework of repression and of the blooming of para-statist action over the decades. It begins with the activity of the para-statist group “Karfitsa” in the 1960s and comes all the way to the placing of the explosive device at Buena Ventura.

It becomes painstakingly obvious that free social spaces are being targeted – as approximately six months ago the haunt of the “Struggle Movement” (Sfentona) was also attacked. The method of the attack and the construction of the mechanism reveals that the perpetrators are the same, naturally raising the question of who will be next and – what scale of attack they will come under.

Such attacks comprise expressions of a fascist-type logic that aims at the terrorising of people in struggle; a logic that finds refuge and legitimacy on a practical level in the coordinated attack launched by authority against everything last year’s December has given birth to.

This witch haunt, the zero-tolerance schemes, the demonization of the anti-authoritarian movement both from mass media and from the state (from the mouth of the “Citizen Protector”, Minister Chrisochoidis), offers the strongest alibi for the activity of such circles, within and in parallel to the action of the state.

In our face, the entire movement was attacked, since we consider the choosing of our particular group for the attack entirely random. In our place it could have been anyone who has chosen the paths of struggle and resistance.

It could have been any free social space, haunt or squat. Through us, they attacked all those parts of society that revolted in December, since the symbolism of the date cannot be overlooked: the attack came only days after the mass mobilisations of November 17th and ten days before December 6th, marking a year from the assassination of Alexis Grigoropoulos.

Our response cannot be other than the one given by society itself during last year’s revolt: The state and its dogs won’t scare us.

Open Assembly: 24/11, 7pm at Buena Ventura

Solidarity – Antiauthoritarian Movement

UPDATES

Nov 25 2009

Update: Today after a press conference by the Buenaventura centre, the bourgeois media made a u-turn, portraying for the first time the attack as “ultra-right paramilitary”. Forensics demonstrated that the explosive device was a pipe-bomb filled with metal shrapnel which would have caused certain death to any passer-by. The media claim that the explosion was felt all around the centre of the city and that the police in making investigations amongst extreme-right groups.

2nd Update: As a response to the fascist violence against the arab community of Neos Cosmos in Athens, a protest march took the the streets around the scene of Monday’s pogrom. It must be noted that one victim of the racist violence remains in hospital due to a stab in his eye with a knife.

 

http://www.resistance2003.gr/

greek original here

photos at http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1108047

Regarding the ignition of an explosive device at the free social space “Buena Ventura” (Thessaloniki)

At the dawn of November 24, at 03:55 am, the free social space Buena Ventura (which hosts the assembly of the group Solidarity – Antiauthoritarian Movement) came under attack with a strong explosive device.

The way in which the device was placed reveals much about the morality of the perpetrators, a morality of murderers – since they did not just attack Buena Ventura, but the entire neighbourhood. In short, the windows of neighbouring blocks of flats were smashed by the explosion in a radius of 15 meters, while shattered pieces were whammed all around, posing an imminent danger to the lives of neighbours. Shattered pieces also hit three cars, which also highlights the murderous nature of the attack since any random passer-by could have been hit by them too.

The attack comprises the tip of the iceberg – part of the framework of repression and of the blooming of para-statist action over the decades. It begins with the activity of the para-statist group “Karfitsa” in the 1960s and comes all the way to the placing of the explosive device at Buena Ventura.

It becomes painstakingly obvious that free social spaces are being targeted – as approximately six months ago the haunt of the “Struggle Movement” (Sfentona) was also attacked. The method of the attack and the construction of the mechanism reveals that the perpetrators are the same, naturally raising the question of who will be next and – what scale of attack they will come under.

Such attacks comprise expressions of a fascist-type logic that aims at the terrorising of people in struggle; a logic that finds refuge and legitimacy on a practical level in the coordinated attack launched by authority against everything last year’s December has given birth to.

This witch haunt, the zero-tolerance schemes, the demonization of the anti-authoritarian movement both from mass media and from the state (from the mouth of the “Citizen Protector”, Minister Chrisochoidis), offers the strongest alibi for the activity of such circles, within and in parallel to the action of the state.

In our face, the entire movement was attacked, since we consider the choosing of our particular group for the attack entirely random. In our place it could have been anyone who has chosen the paths of struggle and resistance.

It could have been any free social space, haunt or squat. Through us, they attacked all those parts of society that revolted in December, since the symbolism of the date cannot be overlooked: the attack came only days after the mass mobilisations of November 17^thand ten days before December 6^th, marking a year from the assassination of Alexis Grigoropoulos.

Our response cannot be other than the one given by society itself during last year’s revolt: The state and its dogs won’t scare us.

Open Assembly: 24/11, 7pm at Buena Ventura

Solidarity – Antiauthoritarian Movement

www.resistance2003.gr

(GREEK NEWS AGENDA) The 50th Thessaloniki International Film Festival closing ceremony was celebrated yesterday. The highest honour was bestowed on the Israeli-German production “Crossroads of life” (Ajami). The “Golden Alexander” award – which is accompanied by a €40,000 cash prize – was presented to the winners by German director Werner Herzog, who will also head the critics committee in the upcoming Berlin Film Festival.

The “Silver Alexander” (€25,000 euros) was awarded to the Romanian film “Medal of honour.”Its leading actor Viktor Rebencuk won the award for best male performance, while the award for Best Actress went to Ruth Nyrere for her performance in the film “The Day God Walked Away” (Belgium). The award for best direction was received by the Mexican Rigoberto Perezcano for his film “Northless.”

Secretariat General for Information: About Brand Greece- Festivals and Cultural Events & Cinema & Thessaloniki; Greek Film Centre: www.gfc.gr; Hellenic Film Commission Office: www.hfco.gr

Urbanscreen, σας ευχαριστώ

The 50th Thessaloniki International Film Festival is ending today. So today would be the last chance for anybody who’s living or visiting Thessloniki, Greece to watch the façade projection from Urbanscreen on the “Olympion” building where the TIFF has its headquarters.

Urbanscreen projection is an artistic approach to the main motto of the 50th film festival of Thessaloniki, “Why cinema now?”. Through their eyes cinema is de constructing on the façade of  “Olympion” and reconstructing in a way that any viewer could give his own answer to the question.

Urbanscreen conceive and produce custom-made media installations using high artistic standards, an architectural approach and a consistently professional completion; in doing so, creating uniquely outstanding impressions. In order to achieve it in Thessaloniki they teamed up with Alphavision, by using their equipment and technical skills. Alphavision’s experienced audiovisual department worked with Urbanscreen, providing the necessary equipments, two Cristie LX-1500 projectors with 15000 ANSI lumens, high performance special lenses and skilled technicians for a 10 days support. The result you can see it in the video above.

TheWailers along with Easy Star All Stars are playing in Athens at FUZZ club (Peiraiws & Hamosternas) tomorrow, Friday 20 of November and the day after, on Saturday, in Thessaloniki at Block 33. Little to say about the Wailers cause the rest is written in history..A famous band playing with great legends of reggae music like Bob Marley and Peter Tosh. Easy Star All Stars is also a world-wide known band famous to reggae and dub lovers. The album they released in 2003 called ”the dub side of the moon” based on Pink Floyd’s album was a very successful dub remix on these classic tracks as well as for some Radiohead tracks. Be there and you will experience an act that you can’t miss…

This past weekend happened to be another weekend of traveling due to a spur of the moment decision to visit the Greek islands. Today it donned on me that of the next 32 days I’ll be in Europe, only 11 of which will be spent in Thessaloniki. I am excited, blessed, curious, and a little scared of all my upcoming travels. But in the meantime, let me tell you a bit about the beautiful island of Amorgos.

Paige and I realized we had a five-day weekend thanks to the observance of Polytechnic Day in Greece (which is essentially the day for students to riot in the streets – hundreds of police officers blocked off the street leading to my apartment, completely decked out in gear and shields. It reminded me of E.T.) Without wanting to miss out on such an opportunity, we booked a ferry ride from Athens to Amorgos without much hesitation or research into where we were going. Someone had recommended it, which was good enough for us.

The ferry took a whopping eight hours, in addition to the six and a half hour bus beforehand. By the time we made it there, we were pretty tired. But even though it was dark outside, I could tell it was totally worth the trip down. There they were, the white houses with blue shutters scattered up the hill.

Thessaloniki, where we currently reside, is not like this at all. In some regards, it could just be another big city anywhere. Some of the architecture is different, the language, and obviously the weather, but it does not say, “Greece” quite like the islands do. In Amorgos we finally got a taste of what that was like.

Everything was slow, and then to top it off, it’s winter so most things were closed. We found two nice places to stay on ports on either sides of the island. We hiked a few miles up to the town in between and explored countless white alleyways. It was beautiful.

We did have a few mishaps with prices though. Our ferry tickets were student tickets and apparently we didn’t qualify though and had to pay more. We also ordered a crepe in one of the open cafes without asking the price and definitely over payed. The taxi from side to side cost a ridiculous 23 euros, which we decided to take only once.

This left plenty of room to improvise as we ended up hiking whenever we could, cooking noodles at night, splitting meals, and hitchhiking. All in all, it was gorgeous and relaxing. This next trip will be entirely different. As soon as my laundry dries, I’ll pack it up again for a week and a half through Western Europe, including Paris, Brussels, Gent, Bruges, Stockholm, Dublin, and London!

Δεν έχω κάτι εναντίον των ερωτευμένων, ούτε είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι τα ζευγαράκια που φιλιούνται δημοσίως θα’πρεπε να καούν στην πυρά. Τουναντίως. Όταν όμως πηγαίνεις σαν κυρία (ή σαν κύριος, έστω)  να παρακολουθήσεις την συναυλιούλα σου και έχεις ένα τέτοιο ζευγάρι δίπλα σου, τότε αλλάζει λίγο το πράγμα. Χθες στο λάιβ του Yann Tiersen, σαν να μην έφτανε που είχε μαζευτεί όοολη η ψευτοκουλτούρα του φεστιβάλ, είχα και μια χαρωπή 16χρονη δίπλα μου, αγκαλιά με ασορτί geeky αλτέρνατιβ γκομενάκι, να παράγουν καθ’όλη τη διάρκεια της συναυλίας ήχους από ζουμερά φιλάκια (:vomit:). Πραγματικά, δε ξεκόλλησαν ούτε λεπτό. Τι ήρθατε να κάνετε εδώ ρε π****η?! Λέγανε και γλυκούλικα αστειάκια και η τύπισσα γελούσε δυνατά χτυπώντας παλαμάκια απ’τη χαρά της (νόμιζα πως μόνο στις ταινίες το κάνουνε αυτό), και δώστου πάλι τα φιλιά. Πρέπει να είχα πάρει φάτσα έντονης δυσαρέσκειας, γιατί κάποια στιγμή που η κοπελίτσα μαζί με την αφάνα της βρέθηκε να μου κρύβει τη θέα, ο τύπος με είδε και έσπευσε να την συμμαζέψει, κάνοντας της και παρατήρηση (:inside evil laugh:)

Τελοσπάντων, μάλλον όλοι αυτοί ανάγονται στην γενικότερη κατηγορία των ατόμων που πάνε οπουδήποτε απλά και μόνο επειδή έχουν τα λεφτά να το κάνουν, που ασχολούνται με οτιδήποτε πέραν του να προσέχουν τη σκηνή, των φλούφληδων που χαχανίζουν και συζητάνε στο σινεμά (ή και φασώνονται, ανάλογα), καθώς και των συνεπών φοιτητών που δε χάνουν μάθημα αλλά νομίζουν ότι το αμφιθέατρο είναι απλά για να χτυπάνε κάρτα (και εμείς να χτυπάμε αλύπητα αυτούς).

Για το φινάλε της συναυλίας, εικάζω ότι ήταν το εν λόγω τσούρμο που όρμηξε στα πούλμαν, άρπαξε τις θέσεις που εμείς είχαμε κλείσει, και εξαφανίστηκε με την ταχύτητα του φωτός. Εμείς λοιπόν, δώσαμε σιχτιρίζοντας άλλα 17 ευρώ σε ταξί, μονάχα μέχρι την Μαρτίου. DAMMIT

(GREEK NEWS AGENDA) The Burgas-Alexandroupolis pipeline is a significant project with geopolitical, economic and energy importance, Deputy Foreign Minister Spyros Kouvelis noted, speaking to reporters on the sidelines of a Black Sea Business Forum in Thessaloniki, on November 12. 
The 3rd Union of Black Sea and Caspian Confederation of Enterprises (UBCCE) business forum, entitled “Seizing New Investment and Trade Opportunities in the Black Sea and Caspian in the Post Crisis Era,” is being held in Thessaloniki on November 12-13.

It is hosted by the Hellenic Federation of Enterprises and the Federation of Industries of Northern Greece.
Addressing the event, Kouvelis stressed Greece’s commitment to the enhancement of co-operation with the European Union, through the establishment of “Black Sea Partnerships” within the “Black Sea Synergy” process, as well as through the new “Eastern Partnership” EU initiative.
Greece, he said, will have the chance to advance this perspective during the Greek Chairmanship of the Organization of Black Sea Economic Cooperation (BSEC), which commences on June 1, 2010.
Ministry of Foreign Affairs: The Black Sea Economic Cooperation Organization

The Sebastian Gibson law firm provides International Business and Entertainment representation to businesses, entertainers, artists and celebrities from offices in Southern California. Learn more at http://www.SebastianGibsonLaw.com

English and Welsh-trained and internationally experienced, the Law Firm of American Attorney Sebastian Gibson has been established for over 25 years. Experienced in practicing international law in Europe and around the world from California, Sebastian Gibson is one of those exceptional attorneys.

Specializing in the representation of entertainment and sports celebrities, business and international figures, Sebastian Gibson is that rare European trained international lawyer you need for your international representation.

Today, Thessaloniki is one of the world’s leading centers for business and entertainment. Sebastian Gibson has had a strong affiliation with Thessaloniki since the 1980’s when he practiced exclusively in London and represented international figures and multinational companies in their business enterprises worldwide. His representation has included celebrities, royal family members, multinational corporations, insurance companies and even foreign central banks in a wide variety of legal matters.

Working with local Greek attorneys and lawyers, Sebastian Gibson can assist you with your legal issues and disputes and protect your legal rights in Thessaloniki and throughout Greece, Europe and the World.

Some of the areas of law the law firm specializes in include, celebrity, entertainment and sports figure representation, publishing law, invasion of privacy, defamation, misappropriation and misuse of images, music, film and television law, multimedia law, internet and advertising law, modeling law, talent agent and management representation law, intellectual property, trademarks, copyrights and patent law, licensing, gaming, media, marketing, business, real estate and personal injury.

The Law Firm of Sebastian Gibson can assist you in your international legal matters in California as your American law firm and we will coordinate representation of your international legal matters throughout Greece, Europe and the World, working closely with local attorneys.

U.S. and non-U.S. companies can enlist the assistance of International Attorney Sebastian Gibson in their legal matters by calling Sebastian Gibson internationally or e-mailing us from our website, www.SebastianGibsonLaw.com

In the entertainment and sports representation of celebrities, our experience affords us the ability to handle international contracts, licensing agreements, and to protect celebrity rights in privacy law intrusions, defamation and misuses of their names, likeness and images.

In business matters, the Sebastian Gibson law firm represents individuals as well as U.S. based and non-U.S. based companies with all aspects of their business ventures and enterprises. The law firm’s international business representation includes contract negotiations and drafting of complex international agreements, business fraud representation, intellectual property rights protection, joint ventures, licensing, distribution, agency matters, trade and customs disputes, electronic discovery, and dispute resolution.

Today, Sebastian Gibson represents models, writers, artists, performers, publishing companies and advises a host of celebrities in the entertainment field. Sebastian Gibson has also represented international insurance companies based in London as well as Canadian insurers and as a personal injury attorney today he knows how insurance companies analyze cases for settlement as well as anyone.

As a litigation lawyer, Sebastian Gibson is an accomplished attorney not only in litigation and discovery, but is also experienced in mediation and arbitration. He has obtained millions of dollars in settlements and has a number of seven figure million dollar plus settlements to his name.

Sebastian Gibson is a well-recognized name in U.S. and international legal circles with over 1500 legal articles on the internet and he has recently completed work on a book. Sebastian Gibson is also a former musician who performed full time internationally from the age of 16, and appeared on national television shows alongside other famous entertainers. After working in London for a number of years as an international attorney, he formed his own law firm in California in the early 1980s.

Sebastian Gibson received his B.A. from UCLA, and then obtained two law degrees, the first from Cardiff University in Wales, Great Britain and the second from the University of San Diego School of Law. He graduated cum laude from UCLA and magna cum laude from Cardiff University.

If you need legal international legal representation, call the law firm of R. Sebastian Gibson today, or e-mail him from his website at www.SebastianGibsonLaw.com

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ, ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2009: ΤΟ ΔΕΚΑΗΜΕΡΟ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΤΟ 50ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ  ΛΕΠΤΟ ΠΡΟΣ ΛΕΠΤΟ

50ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2009

ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ

ΤΖΙΜ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ενας Ελληνοαμερικανός θα μας σώσει

Ο πρόεδρος της Fox Τζιμ Γιαννόπουλος στη Θεσσαλονίκη για το 50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το οποίο αρχίζει απόψε

Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ |ΤΟ ΒΗΜΑ| Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009

Ο Τζιμ Γιαννόπουλος, θα επισκεφθεί το Φεστιβάλ προς τα τέλη της διοργάνωσης. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου και διευθύνων σύμβουλος της Fox Filmed Εntertainment, ο κ. Γιαννόπουλος είναι καλεσμένος του Ιδρύματος Fulbright, της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα και του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Θα μιλήσει σε δύο ανοιχτές για το κοινό εκδηλώσεις στο πλαίσιο του προγράμματος «Great Ιdeas» στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα αντίστοιχα: την Κυριακή 22 Νοεμβρίου, στις 11.00, στην Αίθουσα Τζον Κασσαβέτη της Απο θήκης 1 του Λιμανιού Θεσσαλονίκης και τη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου, στις 19.00, στην Αίθουσα Βanquet του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

O κ. Γιαννόπουλος βρίσκεται επί 30 χρόνια στον επιχειρηματικό κλάδο της μουσικής, των ταινιών και της τηλεόρασης (έχει περάσει από την Ρaramount και την Columbia Ρictures, ύστερα από σταδιοδρομία ως δικηγόρος ειδικευμένος στον κλάδο της ψυχαγωγίας) και θεωρείται ένα από τα κορυφαία στελέχη στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας, στον τομέα των μέσων (media) και των νέων τεχνολογιών. Τα τελευταία χρόνια επιβλέπει όλες τις κινηματογραφικές ταινίες και την τηλεοπτική παραγωγή των στούντιο Fox. Ελέγχει επίσης την εμπορία και παγκόσμια διανομή της ευρείας σε ποικιλία παραγωγής της Fox (κινηματογραφικές αίθουσες, ραδιοτηλεόραση, καλωδιακή και ψηφιακή τηλεόραση).

Ας σημειωθεί ότι σε έναν κλάδο γνωστό για τις πολλές αλλαγές διοίκησης ο κ. Γιαννόπουλος και το επιτελείο του είναι η μακροβιότερη διευθύνουσα ομάδα οποιουδήποτε μεγάλου στούντιο του Χόλιγουντ και η 20th Century Fox θεωρείται από τους περισσοτέρους το πλέον επικερδές και αποτελεσματικά διοικούμενο στούντιο.

Ο κ. Γιαννόπουλος είναι επίσης μέλος της διοίκησης της Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, μέλος της Επιτροπής του Ταμείου Κινηματογράφου και Τηλεόρασης και διαχειριστής του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου.

Ασχολείται επίσης με διάφορες κοινοτικές και φιλανθρωπικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της θητείας του στη Συμβουλευτική Επιτροπή Εθνικής Ψυχαγωγίας.

Από τον «Πόλεμο των Αστρων» ως τον «Μπόρατ»
Στη Fox ο κ. Γιαννόπουλος έχει επιβλέψει ευρεία γκάμα επιτυχημένων ταινιών, συμπεριλαμβανομένων της τριλογίας του «Πολέμου των Αστρων», του «Τιτανικού» (η πλέον κερδοφόρα ταινία όλων των εποχών), του «Πολύ σκληρός για να πεθάνει 4», του «Μια νύχτα στο μουσείο», του «Τhe Simpsons: Η ταινία», του «Μπόρατ», της σειράς των «Χ-Μen», του «Μετά την επόμενη ημέρα», του «Ο Διάβολος φοράει Ρrada», του «Walk the line», του «Μinority Report» και του «Μουλέν Ρουζ». Υπό τη διοίκησή του το τμήμα ψηφιακών κινουμένων σχεδίων του στούντιο, τα Βlue Sky Studios, γύρισε τη σειρά της «Εποχής των παγετώνων» (εφέτος η τρισδιάστατη ταινία «Η εποχή των παγετώνων 3: Η αυγή των δεινοσαύρων» έγινε η πιο κερδοφόρα ταινία κινουμένων σχεδίων παγκοσμίως αποφέροντας κέρδη άνω των 870 εκατ. δολαρίων στις αίθουσες διεθνώς). Η Fox Searchlight Ρictures, το ειδικευμένο κινηματογραφικό τμήμα του στούντιο, παράγει ταινίες που χαίρουν και κριτικής αποδοχής και εμπορικής επιτυχίας, όπως ο «Παλαιστής», η «Juno», το «Little Μiss Sunshine», το «Πλαγίως», καθώς και το «Slumdog Μillionaire», που πέρυσι τιμήθηκε με οκτώ βραβεία Οσκαρ, συμπεριλαμβανομένου αυτού της καλύτερης ταινίας.

ΒΕΡΝΕΡ ΧΕΡΤΖΟΚ

Ο τυχοδιώκτης ποιητής του σινεμά

Του ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΙΚΑ|ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ|Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009

Συναντηθήκαμε πρόσφατα, σε μια από τις ελάχιστες επισκέψεις του σε ευρωπαϊκό φεστιβάλ. Του έσφιξα το χέρι με τον ενθουσιασμό του θαυμαστή. Οι πρώτες του κουβέντες, μετά την παρατεταμένη χειραψία μας, με αιφνιδιάζουν: «Είστε από την Ελλάδα; Το ξέρετε ότι το 1968 γύρισα εκεί την πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία;».

Ο Βέρνερ Χέρτσογκ στα γυρίσματα της ταινίας «Rescue dawn» Ο Χέρτσογκ αναφέρεται στο «Signs of Life», την ιδιόρρυθμη ιστορία ενός γερμανού στρατιώτη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος κατρακυλά στην τρέλα κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Κω.

Αναπαύοντας την ψιλόλιγνη φιγούρα του σε μια βαθιά πολυθρόνα, ο 67χρονος σκηνοθέτης αρχίζει τη διήγησή του: «Ναι, βρέθηκα σε εκείνο το πανέμορφο νησί και το γύρισμα με δίδαξε περισσότερα απ’ ό,τι κατάφερε να μου διδάξει οποιαδήποτε άλλη ταινία στην καριέρα μου».

Αυτή την εβδομάδα αναμένεται στη Θεσσαλονίκη καλεσμένος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου όπου και θα παραστεί σε ένα αφιέρωμα στις ταινίες του. Αλλά τι τον είχε πρωτοφέρει στην Ελλάδα; «Είναι μεγάλη ιστορία. Η πρώτη επαφή μου με τη χώρα έγινε, ωστόσο, όταν ήμουν ακόμη έφηβος και ακολουθούσα τον παππού μου, που ήταν αρχαιολόγος, στις ανασκαφές που έκανε στην Κρήτη.

Μια ζωή γεμάτη εμπειρίες

»Η ιδέα να επιστρέψω κάποια στιγμή στην Ελλάδα καρφώθηκε στο μυαλό μου. Φυσικά τότε δεν φανταζόμουν ότι θα επέστρεφα για να γυρίσω μια ταινία, η οποία μάλιστα παρ’ ολίγο να μη γίνει, αφού λίγες μέρες πριν ξεκινήσω γυρίσματα έγινε στη χώρα σας το στρατιωτικό πραξικόπημα. Ημουν από τότε, όμως, αρκετά πεισματάρης. Από νωρίς είχα καταλάβει ότι το κλειδί στην ύπαρξή μας είναι να είσαι κύριος του εαυτού σου και των υποθέσεών σου. Γι’ αυτό έβγαλα εισιτήριο και ήρθα!»

Το βιογραφικό του Χέρτσογκ είναι γεμάτο από θαυμαστές ιστορίες που προκαλούν δέος, όσο και απορία. Ξεκίνησε, έφηβος ακόμη, από ένα μακρινό ορεινό χωριό της Βαυαρίας με σκοπό να γνωρίσει τον κόσμο. Η πρώτη φορά που είδε τηλέφωνο στη ζωή του ήταν στην ηλικία των 17. Τρία χρόνια πριν, εμπνευσμένος από ένα εγκυκλοπαιδικό λήμμα που αφορούσε το σινεμά, αποφάσισε ν’ ασχοληθεί με τον κινηματογράφο.

«Η κάμερα», έχει δηλώσει, «θα αποτελούσε το κατάλληλο εργαλείο με το οποίο θα μπορούσα να διηγηθώ ιστορίες που κουβαλούσα ανέκαθεν μέσα στο κεφάλι μου. Θα μου χρησίμευε, όμως, και για κάτι άλλο: θα τη χρησιμοποιούσα ως ένα ανορθόδοξο μάτι μέσα από το οποίο θα αντίκριζα τον κόσμο».

Προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για τις πρώτες του ταινίες, ο Χέρτσογκ δούλεψε σε εργοστάσια. Στα 1974 διάνυσε μια απόσταση πεντακοσίων μιλίων, περπατώντας από το Μόναχο της Γερμανίας στο Παρίσι, προκειμένου να επισκεφθεί την ετοιμοθάνατη Λότε Αϊσνερ, διάσημη ιστορικό του γερμανικού σινεμά και φίλη του. Την ίδια χρονιά επέλεξε ως πρωταγωνιστή του αριστουργηματικού «Αινίγματος του Κάσπαρ Χάουζερ» έναν σαραντάρη πρώην τρόφιμο ψυχιατρείου.

Το 1976 υπέβαλε ένα ολόκληρο επιτελείο ηθοποιών σε ύπνωση για τις ανάγκες του φιλμ «Καρδιά από γυαλί». Το 1977, μαθαίνοντας ότι το ηφαίστειο ενός από τα νησιά της Καραϊβικής ήταν έτοιμο να εκραγεί, σπεύδει να γυρίσει εκεί το «Lα Soufriere». Το 1979 στο «Φιτζκαράλντο», στη διάρκεια ενός από τα πιο περιπετειώδη γυρίσματα ταινίας στο σινεμά, επιστράτευσε ιθαγενείς προκειμένου να σύρουν ένα ολόκληρο πλοίο από τη μια πλαγιά ενός βουνού στην άλλη!

Εθεσε τον εαυτό του αμέτρητες φορές σε κίνδυνο, κινηματογραφώντας στις ζούγκλες του Αμαζονίου και του Περού. Δούλεψε σε πέντε αξέχαστες ταινίες με τον Κλάους Κίνσκι, προσπαθώντας σε κάθε μια να δαμάσει το ψυχωτικό ταμπεραμέντο του ηθοποιού. «Κάθε άσπρη τρίχα από τα μαλλιά μου την ονομάζω Κίνσκι!» είχε δηλώσει γι’ αυτόν.

Στα γυρίσματα του «Αγκίρε: Η μάστιγα του Θεού» απείλησε να τον σκοτώσει όταν ο παροξυσμικός ερμηνευτής τού ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει το φιλμ. «Καθώς πακετάριζε τα πράγματά του», μου λέει με αποστομωτική ειλικρίνεια, «τον ενημέρωσα ότι θα του φύτευα οχτώ σφαίρες στο κεφάλι, προτού προλάβαινε να κάνει βήμα. Πράγμα που κατά κάποιον τρόπο αποτελούσε υπερβολή», συνεχίζει αστειευόμενος. «Γιατί θα είχα αστοχήσει τις μισές φορές!»

Μοιράζοντας από την άλλη την καριέρα του ανάμεσα στη μυθοπλασία και το σινεμά τεκμηρίωσης, ο Χέρτσογκ πρόσθεσε στη φιλμογραφία του μερικά συναρπαστικά ντοκιμαντέρ. Κινηματογράφησε τις φλεγόμενες πετρελαιοπηγές του Κουβέιτ λίγο πριν από την εκπνοή του πολέμου στον Περσικό Κόλπο και ακολούθησε βουδιστές μοναχούς στο ετήσιο προσκύνημά τους στο Θιβέτ.

Υστερα απ’ όλ’ αυτά είναι μάλλον εύκολο να εξηγήσει κανείς γιατί στο μεγαλύτερο διάστημα μιας 40χρονης πλέον καριέρας ο γερμανός δημιουργός ακολούθησε τα ίχνη μοναχικών, μεγαλομανών ηρώων οι οποίοι τον ταξίδεψαν στις περισσότερες μεριές του κόσμου, του σύστησαν γωνιές απάτητες ακόμη από το σινεμά, ίσως και τον ίδιο τον άνθρωπο, και προχώρησαν ακόμη παραπέρα την αντίληψη του κινηματογράφου ως μια γνήσια περιπέτεια.

«Αν ρίξετε μια ματιά στην καριέρα μου», επισημαίνει ο ίδιος, «θα δείτε ότι ουδέποτε αποπειράθηκα να κάνω ένα φιλμ με τρεις πρωταγωνιστές μέσα σε ένα δωμάτιο. Υπάρχει ένας αχανής κόσμος, ο οποίος σε καλεί διαρκώς να τον ανακαλύψεις. Το να γυρίζεις ταινίες εμπεριέχει συνεχώς τη βεβαιότητα ότι θα συναντήσεις εμπόδια. Τίποτε δεν είναι εύκολο, είτε αποφασίζεις να κάνεις γυρίσματα στη ζούγκλα του Περού είτε σε μια ήσυχη τοποθεσία της Βαυαρίας. Μοιάζει λες και ολόκληρο το σύμπαν συνηγορεί ενάντια στο να κάνεις μια ταινία.

«Ο κόσμος μας δεν είναι Ντίσνεϊ»

»Υπάρχει μια εντελώς εξιδανικευμένη αντίληψη για τον κόσμο που μας περιβάλλει. Μια προσέγγιση λογικής Ντίσνεϊ, που επιμένει να μας τον παρουσιάζει σαν μια ειδυλλιακή και αθώα παιδική χαρά. Τα πράγματα, ασφαλώς, δεν είναι καθόλου έτσι. Ο κοινός παρονομαστής αυτού του σύμπαντος που απλώνεται εκεί έξω είναι το χάος, η εχθρότητα και η αδιαφορία. Για τη φύση που μας περιβάλλει είμαστε περαστικοί και παρείσακτοι. Είτε ζεις είτε πεθαίνεις, κανένας και τίποτα δεν θα ενδιαφερθεί για σένα. Ολα συνεχίζουν να υφίστανται ερήμην σου».

«Αντίθετα με τις φήμες που με συνοδεύουν, είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη που θα επεδίωκε να θέσει εμπόδια στον εαυτό του ή να βάλει τη ζωή του σε κίνδυνο. Εχω καταφέρει να επιβιώσω και να φτάσω στην ηλικία που βρίσκομαι επειδή προσπαθούσα πάντοτε να ελαχιστοποιήσω τα ρίσκα που έπαιρνα».

Εν αναμονή της καινούριας του ταινίας «My Son, my son, hat have ye done» -η οποία θα προβληθεί στο πλαίσιο του εκτενούς αφιερώματος που διεξάγεται αυτές τις μέρες στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης- ο Χέρτσογκ εξακολουθεί ακούραστος να κρατά για τον εαυτό του το ρόλο του τυχοδιώκτη. «Ολα τα φιλμ που έχω κάνει μου θυμίζουν πως οτιδήποτε έκανα σε αυτή τη ζωή το έκανα με τον τρόπο που πραγματικά ήθελα», λέει.

Ταξιδεύοντας σε μερικές από τις πιο απροσδόκητες γωνιές της Γης, συλλέγει ασταμάτητα εντυπώσεις. «Θέλω να επαναφέρω το κοινό σε μια αρχέγονη και αθώα κατάσταση», εξομολογείται. «Θέλω οι θεατές να γείρουν πίσω στο κάθισμά τους και να εμπιστευτούν ξανά αυτό που τα μάτια τούς επιτρέπουν να δουν. Πρέπει να εμπιστευτούν ξανά τα μάτια τους. Ο πλανήτης μας είναι γεμάτος από αγνές, καινούριες εικόνες που περιμένουν από κάποιον να τις βρει».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

ΓΚΟΡΑΝ ΠΑΣΚΑΛΙΕΒΙΤΣ

Ο ΓΚΟΡΑΝ ΠΑΣΚΑΛΙΕΒΙΤΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΡΒΟΑΛΒΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

«Η βαλκανική ψυχή είναι αυτοκαταστροφική»

Του Παύλου Θ. Κάγιου|ΤΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009

«Η βαλκανική ψυχή είναι ατίθαση, συναισθηματική και ευάλωτη, ονειροβατεί, έχει χιούμορ, αυτοσαρκάζεται. Πιστεύει στους μύθους και πεισμώνει τόσο που γίνεται αυτοκαταστροφική», λέει ο Γκόραν Πασκάλιεβιτς που τον τιμά το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης, παλιός γνώριμος του Φεστιβάλ, θα παραβρεθεί για να παρουσιάσει τις ταινίες του- συνολικά 13 μεγάλου μήκους και 2 μικρού- και να παραδώσει ένα masterclass, ενώ το αφιέρωμα θα συμπληρωθεί από ειδική δίγλωσση έκδοση.

«Μια βαλκανική ιστορία, με βαλκανική ψυχή» αναζητεί την τύχη της στην τελευταία ταινία του 62χρονου Σέρβου σκηνοθέτη «Ταξίδια του μέλιτος». Μια ταινία όμως κάθε άλλο παρά συνηθισμένη, αφού πρόκειται για καθαρά πολιτική πράξη συμφιλίωσης μεταξύ Σέρβων και Αλβανών, και πραγματοποιήθηκε με την επίσημη στήριξη τόσο του Αλβανικού Κέντρου Κινηματογράφου όσο και του υπουργείου Πολιτισμού της Σερβίας!

Πώς καταφέρατε να βάλετε μπροστά την πρώτη αλβανοσερβική συμπαραγωγή;

«Η προκατάληψη και η κακή πολιτική έχουν συμβάλει σε μια λανθάνουσα αδιαλλαξία ανάμεσα στα δύο έθνη. Τρία χρόνια πριν, με κάλεσαν αναπάντεχα να δείξω τρεις από τις ταινίες μου στα Τίρανα. Όλο τον καιρό που παίζονταν οι ταινίες μου, ο μοναδικός κινηματογράφος των Τιράνων ήταν κατάμεστος· υπήρχαν όρθιοι ακόμα και στους διαδρόμους. Ακόμα και σήμερα θυμάμαι το ασυνήθιστα παρατεταμένο χειροκρότημα στο τέλος κάθε προβολής και τις ερωτήσεις του ακροατηρίου, που δεν ήταν ποτέ κακόβουλες αλλά απόλυτα ειλικρινείς, έξυπνες και δίκαιες. Κατά τη διάρκεια της πρώτης μου επίσκεψης στην Αλβανία τον Δεκέμβριο του 2006, γνώρισα πολλούς διανοουμένους που σκέφτονταν όμοια με μένα και που ήταν υπεράνω κάθε είδους παράφορου εθνικισμού. Ανακάλυψα πως οι Αλβανοί και οι Σέρβοι, παρ΄ ότι μιλούν δύο εντελώς διαφορετικές γλώσσες, έχουν πολλά κοινά, ιδιαίτερα τη βαθιά επιθυμία να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης. Μου γεννήθηκε η ιδέα να γυρίσουμε μια ταινία την οποία θα σκηνοθετούσα εγώ με μεικτό συνεργείο».

Το σενάριο, το οποίο συνυπογράφουν ο ίδιος ο σκηνοθέτης και ο Αλβανός σεναριογράφος Genc Ρermeti, στρέφεται γύρω από δυο παράλληλες ιστορίες: ένα ζευγάρι Αλβανών και ένα ζευγάρι Σέρβων μεταναστεύουν αμφότερα στη Δυτική Ευρώπη για να αντιμετωπίσουν το σκληρό πρόσωπό της…

Κι όμως, η ενωμένη Ευρώπη είναι το μέλλον όλων μας…

«Φαντάστηκα την ταινία σαν ένα τρίπτυχο. Η αλβανική ιστορία αφορά ένα νεαρό ζευγάρι που θέλει να φύγει από την Αλβανία, γιατί οι συνθήκες δεν του επιτρέπουν να ζήσει στο έπακρο τη σχέση του. Η σέρβικη ιστορία πάλι είναι για ένα νεαρό ζευγάρι που θέλει κι αυτό να πάει στη Δυτική Ευρώπη με την ελπίδα ότι εκεί θα έχουν περισσότερες ευκαιρίες. Το τρίτο μέρος συνυφαίνει τα πεπρωμένα των δύο ζευγαριών. Οι ιστορίες τους ξετυλίγονται παράλληλα, οι ίδιοι όμως δεν συναντιόνται ποτέ. Ωστόσο, είμαι πεπεισμένος πως στο τέλος οι θεατές θα έχουν την εντύπωση πως οι νέοι αυτοί άνθρωποι βρίσκονται στον ίδιο φαντασιακό χώρο, ενόσω περιμένουν στο κατώφλι της Ευρώπης· οι Αλβανοί σε ένα λιμάνι στη Νότια Ιταλία και οι Σέρβοι στα ουγγρικά σύνορα στο πίσω δωμάτιο ενός μικρού σιδηροδρομικού σταθμού. Μετά την πρώτη πικρή απογοήτευση στα σύνορα αυτού του τόσο πράσινου “καλύτερου” κόσμου, ένα καινούργιο πρωί ξημερώνει για όλους τους».

«Οι ηθοποιοί δεν συναντήθηκαν ποτέ»

Πώς ήταν η συνεργασία ανάμεσα σε Σέρβους και Αλβανούς, υπήρξαν δυσκολίες; «Η κινηματογράφηση προχώρησε χωρίς μεγάλες δυσκολίες, παρ΄ ότι επικοινωνούσαμε μεταξύ μας σε ένα κράμα αγγλικών, γαλλικών και ιταλικών…», λέει ο Γκόραν Πασκάλιεβιτς. «Έπειτα από δύο μήνες που περάσαμε μαζί, οι αποχαιρετισμοί ανάμεσα στο σερβικό και το αλβανικό συνεργείο ήταν συγκινητικοί, όλοι είχαν δάκρυα στα μάτια τους. Όλοι θέλαμε να γυρίσουμε ακόμα μια ταινία μαζί… και μια ακόμη… Είναι αξιοσημείωτο το πώς οι Σέρβοι και οι Αλβανοί ηθοποιοί δεν συναντήθηκαν ποτέ, παρ΄ ότι έπαιξαν στην ίδια ταινία. Η πρώτη τους συνάντηση έγινε στο Φεστιβάλ της Βενετίας».

ΒΕΡΝΕΡ ΧΕΡΤΖΟΚ

«Υπάρχει ζωή και μετά τον Κίνσκι»

Της ΕΡΣΗΣ ΔΑΝΟΥ|Ελευθεροτυπία, Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009

Από νωρίς ο Βέρνερ Χέρτζογκ πήρε την απόφαση να ζήσει τη ζωή του τολμηρά, ανασκαλεύοντας τις πιο σκοτεινές περιοχές της ανθρώπινης φύσης. Περιηγήθηκε τον πλανήτη, αναζητώντας την περιπέτεια. Η εικόνα του σερνάμενου ατμόπλοιου πάνω από βουνό της περουβιανής ζούγκλας (στο «Φιτζκαράλντο», 1983) κάτω από την καταρρακτώδη βροχή και το μανιασμένο βλέμμα του Κλάους Κίνσκι έχει αποτυπωθεί στην ιστορία του κινηματογράφου μαζί με μια μακριά παρέλαση πλασμάτων-συμβόλων της ανθρώπινης διαστροφής και ασπλαχνίας, της ύβρης και της υπερβολής.

Εντονα προσωπικά βιώματα συνόδευαν πάντα την περιπέτεια των ταινιών του, όταν ο ίδιος απείλησε τον ηθοποιό Κλάους Κίνσκι με οπλισμένο τουφέκι για να μην εγκαταλείψει το γύρισμα του «Φιτζκαράλντο», μετατρεπόμενος από σκηνοθέτη σε θηριοδαμαστή. Εβγαλε το άχτι του όμως γράφοντας πρόσφατα στο βιβλίο «Conquest of the Useless», τις εμπειρίες του από τη ζούγκλα του Αμαζονίου.

Η πάλη ανθρώπου και φύσης διατηρεί ανεξίτηλη γοητεία για τον σκηνοθέτη, που επέστρεψε στο θέμα με το πρόσφατο «Grizzly man» (2005), ντοκιμαντέρ για έναν άνδρα που ήθελε να πιστεύει ότι είχε δαμάσει την άγρια αρκούδα της Αλάσκας.

Ο 67χρονος ακούραστος δημιουργός («Αγκίρε: Η μάστιγα του Θεού», «Βόιτσεκ», «Αίνιγμα του Κάσπαρ Χάουζερ», «Νοσφεράτου») έχει διαγράψει μια πορεία μοναδική, αφήνοντας χνάρια σε όλα τα κινηματογραφικά είδη, δημιουργώντας έργο με έντονες φορμαλιστικές αναζητήσεις που ξεπέρασε την εποχή του. Είναι απ’ τους σημαντικότερους εκφραστές του Νέου Γερμανικού Σινεμά, αν και σε αντίθεση με τους συγχρόνους του -Φασμπίντερ, Βέντερς, Σλέντορφ- μεγαλούργησε εκτός γερμανικών συνόρων.

Η πρόσφατη ταινία του Χέρτζογκ «Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη» (The bad Lieutenant: Port of call New Orleans) είναι γεμάτη αγριάδα και κακία, σύμφωνα με τα παλιά και αγαπημένα μας πρότυπα για τον σκηνοθέτη. Ο ίδιος την υποστηρίζει θεωρώντας ότι λανθασμένα κάποιοι τη βλέπουν σαν re-make της ομώνυμης ταινίας του Εϊμπελ Φεράρα με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ. Παραπλανημένοι κριτές τού αριστουργήματός του, πώς μπορούν να πιστεύουν κάτι τέτοιο όταν ο ίδιος ούτε καν έχει δει τον άλλο «Bad Lieutenant»; Η γερμανική έπαρση με κατακλύζει σαν αέρας που φυσάει… Ετοιμο είναι ήδη το νέο του φιλμ «My son my son, what have ye done» σε παραγωγή του Ντέιβιντ Λιντς, εμπνευσμένο από τον ελληνικό μύθο του Ορέστη και πρωταγωνιστή τον Γουίλεμ Νταφόε.

Η αναζήτηση της αλήθειας, της «εκστατικής αλήθειας» όπως την αποκαλείτε, στις ταινίες σας είναι συχνά συνδεδεμένη με κάποιο μεγάλο φυσικό κίνδυνο. Στις δυο τελευταίες ταινίες σας όμως, «Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη» και «My son my son, what have ye done», παρατηρείται ίσως μια στροφή σε μια πιο εσωτερική σύγκρουση.

«Ας μιλήσουμε μόνο για την πρώτη ταινία. Τη δεύτερη δεν την έχει δει κανείς ακόμα. Ο φυσικός κίνδυνος που αναφέρετε μπορεί να αποκαλύψει περισσότερα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς αλλά δεν είναι απαραίτητος για να φτάσει κανείς στην “εκστατική αλήθεια”, δηλαδή την ουσιαστική αλήθεια. Αυτή μπορεί να τη δει κανείς κοιτώντας “πίσω” από τα γεγονότα, τα οποία αποτελούν την ενασχόληση των λογιστών και όχι των κινηματογραφιστών».

Οπως πάντα, η χρήση των ηθοποιών στην ταινία σας είναι παραδειγματική. Μιλήστε για τις επιλογές σας.

«Ενα βασικό μέρος της δουλειάς μου είναι το casting, που δεν σημαίνει μόνο να ξέρεις να ταιριάζεις έναν αστέρα σαν τον Νίκολας Κέιτζ με μια πολύ όμορφη γυναίκα σαν την Εύα Μέντες. Το περίεργο είναι ότι κάποιοι από τους παραγωγούς ήθελαν να με αποτρέψουν να τη διαλέξω. Αλλά επέμενα και έδωσα μάχη μέχρι που αποδέχτηκαν την επιλογή μου. Πέντε μήνες μετά την ταινία, η κοινή γνώμη την ονόμασε την πιο ερωτική γυναίκα του πλανήτη. Αμέσως έλαβα τηλεφωνήματα από τους παραγωγούς που μου έλεγαν “τι καλή ιδέα είχαμε”! “Είχαμε;” Τι εννοείτε, “είχαμε”; Θέλετε να πείτε “είχα” (γέλια)».

Ο Νίκολας Κέιτζ θα μπορούσε να είναι ένας άλλος Κλάους Κίνσκι. Τα μάτια του κάπως τον θυμίζουν.

«Ξεχάστε τα μάτια και τον Κίνσκι. Υπάρχει ένα εντελώς άλλο πρόσωπο εδώ. Ο Κίνσκι ανήκει στην προϊστορία μου. Ηταν ένας πολύ σημαντικός συνεργάτης αλλά ας μην ξεχνάμε ότι έχω κάνει 60 ταινίες και μόνο τις 5 μαζί του. Οπότε υπάρχει ζωή πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Κίνσκι. Μου είναι δύσκολο να τους παρομοιάσω με το ζόρι, αλλά μπορώ να πω ότι ο παράγοντας που τους εξισώνει είναι η απίστευτη παρουσία και των δύο στην οθόνη».

Ο Κέιτζ έχει κάτι τρελές στιγμές στην ταινία που σου κόβουν την ανάσα. Θα ήθελα να μάθω λίγα παραπάνω για τη συνεργασία σας.

«Είχαμε μια αίσθηση οργής γιατί δεν είχαμε δουλέψει ακόμα μαζί. Μετά από 60 δευτερόλεπτα τηλεφωνικής συζήτησης, ήμασταν σύμφωνοι. Ο Κέιτζ είπε μάλιστα ότι δεν θα υπέγραφε αν δεν σκηνοθετούσα την ταινία. Δεν θα το έκανα αν δεν έπαιρνε αυτός τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ηξερε ακόμα ότι θα τον πήγαινα σε περιοχές (της τέχνης του) που δεν είχε επισκεφτεί για πολύ καιρό, όποτε υπήρχε και μια δελεαστική πρόκληση γι’ αυτόν. Του έλεγα “η σκηνή είναι γραμμένη ώς εδώ, από κει και πέρα άσε το ‘αγριογούρουνο’ ελεύθερο” – και, πω πω, τι γινόταν όταν άφηνε το θηρίο ελεύθερο! Εχει καταπληκτικό ταλέντο και μεγάλη ικανότητα να προσθέτει στο ρόλο».

Η ταινία σας έχει στοιχεία φιλμ νουάρ. Ποια είναι η σχέση σας με αυτό το είδος κινηματογράφου;

«Η σχέση μου με άλλες ταινίες είναι περιορισμένη. Εχω δει τρία-τέσσερα φιλμ νουάρ. Ούτε τους τίτλους δεν θυμάμαι. Δεν είμαι σαν τον Σκορσέζε, που θα πρέπει να βλέπει 50 φιλμ νουάρ πριν ακόμα σκεφτεί να καταπιαστεί με τη δική του ταινία. Δεν βλέπω πολλές ταινίες. Παρ’ όλα αυτά, αισθάνομαι ότι σε περιόδους κρίσης και οικονομικής κατάρρευσης θα βρεις το έδαφος εύφορο για φιλμ νουάρ. Η ταινία άρχισε πριν από την οικονομική κρίση αλλά πολλοί από μας διαισθανόμασταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ότι κάτι κακό θα συνέβαινε. Οταν είδα το “Μπάτμαν: Ο σκοτεινός ιππότης”, έμεινα κατάπληκτος με τον τρόπο που εξέφραζε μια ατμόσφαιρα τόσο σκοτεινή, τόσο χθόνια! Εδινε μια έντονη αίσθηση ενός κακού προαισθήματος, μιας επικείμενης καταστροφής. Η ταινία ήταν σημαντική για τη σύλληψη της “Διαφθοράς στη Νέα Ορλεάνη”».

Εχουμε ακούσει ότι ο Βέρνερ Χέρτζογκ θέλει χάος στο γύρισμά του. Ισχύει αυτό;

«Λάθος. Τα γυρίσματά μου δεν είναι ποτέ χαοτικά. Το πλατό μου είναι το πιο πειθαρχημένο που μπορείς να βρεις σ’ όλη την οικουμένη. Παρ’ όλα αυτά, μερικές φορές δημιουργώ μια κατάσταση που απλώς δεν είναι “γραφειοκρατική” και κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθεί. Μπορεί να αποφασίσω ότι ένα κομμάτι διαλόγου δεν είναι καλό και να φέρω γενική αναστάτωση αλλά σε 20 δευτερόλεπτα γράφω κάτι άλλο. Γενικά, δουλεύω σαν καρδιοχειρουργός μέσα σε μια ατμόσφαιρα απόλυτης συγκέντρωσης και επαγγελματισμού, όπου κανείς δεν φωνάζει ούτε μια λέξη. Οι μέρες εργασίας τελειώνουν το μεσημέρι. Ποτέ δεν κάνω υπερωρίες. Μάλιστα, παρέδωσα την ταινία δύο μέρες πριν από το πρόγραμμα. Απαίτησα επίσης να συμμετέχω στις οικονομικές αποφάσεις και ο παραγωγός μου Αβι Λέρνερ το επέτρεψε. Εκτός των άλλων, παραιτήθηκα απ’ το δικαίωμα του σκηνοθέτη να έχει φορτηγό, προσωπικό βοηθό, σοφέρ, ακόμα και καρέκλα σκηνοθέτη. Ετσι κι αλλιώς τις απεχθάνομαι, δεν κάθησα ποτέ σε κάποια απ’ αυτές. Παρέδωσα την ταινία όχι μόνο νωρίτερα αλλά και έχοντας αποταμιεύσει 2,6 εκατομμύρια δολάρια, ανήκουστο πράγμα για το Χόλιγουντ. Τώρα ο Λέρνερ θέλει να με παντρευτεί! Ναι, στο γύρισμά μου δεν επιτρέπω αυτό που λένε “video village”. Κανείς δεν παρακολουθεί τη δουλειά μας. Δεν μου χρειάζεται αυτή η ψευδαίσθηση ασφάλειας και η συγκέντρωση της προσοχής σε οθόνες. Η κάμερα είναι το επίκεντρο του γυρίσματος. Δεν επιτρέπω γουόκι-τόκι σε ακτίνα 35 μέτρων και χρήση κινητών σε ακτίνα 70 μέτρων».

Το Χόλιγουντ θέλει να φτιάχνει στερεότυπα όχι μόνο για τους ηθοποιούς του αλλά και για τους σκηνοθέτες. Τώρα που ζείτε στο Λος Αντζελες δυσκολεύεστε να παρουσιάσετε τις ιδέες σας λόγω της ευρωπαϊκής σας αντίληψης στον κινηματογράφο;

«Οταν έχεις όραμα, μια καλή ιστορία και ηθοποιούς που θέλουν να δουλέψουν μαζί σου, οι υπόλοιποι θα σε ακολουθούν σαν τον κοπρίτη στο δρόμο με την ουρά ανάμεσα στα σκέλια. . Ετσι έχω καταφέρει να κάνω 60 ταινίες, κι αυτό που ήθελα πάντα το πετύχαινα. Κατά καιρούς βέβαια με έχουν πλησιάσει κάποια μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ για να σκηνοθετήσω, αλλά δεν ενδιαφέρθηκα. Σ’ αυτή την κατηγορία συμπεριλαμβάνεται και το “Pretty woman” με την Τζούλια Ρόμπερτς. Δόξα τω Θεώ που δεν το έκανα (γέλια), γιατί αυτός που το έκανε τελικά ήξερε πώς να το δώσει στο κοινό πολύ καλύτερα από μένα. Οταν το Χόλιγουντ μου προσφέρει δουλειές είναι για δύο λόγους: πρώτον, είμαι καλός στην αφήγηση και, δεύτερον, όλοι οι ηθοποιοί θέλουν να δουλέψουν μαζί μου. Ολοι, χωρίς εξαίρεση. Τουλάχιστον, όχι ακόμα (γέλια)».

Ιδρύσατε πρόσφατα μια σχολή για νέους κινηματογραφιστές, το Rogue Film School. Γιατί πήρατε την απόφαση να το κάνετε;

«Τα μαθήματα θα γίνονται κατά τη διάρκεια εντατικών τριήμερων σεμιναρίων που θα έχουν να κάνουν με έναν τρόπο ζωής, με το θάρρος να ακολουθείς το όραμα και τα όνειρά σου και να κάνεις ταινίες “αντάρτικες”. Ο λόγος ήταν ότι τα τελευταία χρόνια με πλησιάζουν νέοι κινηματογραφιστές βλέποντας σε μένα κάποιο σημάδι ελπίδας ή σημείο προσανατολισμού. Το γεγονός με έκανε να σκεφτώ ότι θα έπρεπε να τους δώσω κάτι, τουλάχιστον λίγο κουράγιο και πεποίθηση για το όραμά τους. Προτιμώ μαθητές που δεν ανήκουν στον ακαδημαϊκό κόσμο, προτιμώ κάποιον που έχει δουλέψει σε νυχτερινό κλαμπ, για παράδειγμα, οπότε η διδακτέα ύλη συμπεριλαμβάνει και λογοτεχνία. Εχω ζητήσει να διαβάσουν τον Βιργίλιο. Θέλω να πω, αυτοί που θα έχουν βιώσει τέσσερις ημέρες στη σχολή μου, θα έχουν αποκτήσει μια σημαντική εμπειρία».

Γιατί αποφασίσατε να εκδώσετε το ημερολόγιο που κρατούσατε στα γυρίσματα του «Φιτζκαράλντο», φέτος;

«Με έπεισε η γυναίκα μου. Είμαι ικανοποιημένος πάντως, που η Αμερική έχει αρχίσει να με ανακαλύπτει ως συγγραφέα και όχι μόνο ως κινηματογραφιστή. “Η Κατάκτηση του Αχρήστου” (“Conquest of the Useless”) είναι, πιστεύω, καλύτερο από όλες τις ταινίες μου μαζί».

Αν ο στόχος σας είναι να πλησιάσετε την ουσία των πραγμάτων, πώς περιμένετε να τον πετύχετε με ένα μέσο που είναι κατ’ εξοχήν εξωτερικό, τον κινηματογράφο, που ασχολείται με την εικόνα των πραγμάτων και όχι την ουσία τους;

«Διαφωνώ. Ο κινηματογράφος δεν είναι ένα “εξωτερικό” μόνο μέσο. Εχει να κάνει με τα συλλογικά μας όνειρα, με την ποίηση. Δεν είπαν το Χόλιγουντ “εργοστάσιο ονείρων” άδικα. Είναι σωστή η περιγραφή. Αν θέλεις να δεις κάτι “εξωτερικό”, άνοιξε τον τηλεφωνικό κατάλογο. Εκεί θα βρεις 4 εκατομμύρια σωστές περιγραφές. Αλλά η ορθότητα αυτή δεν μας φωτίζει. Ο κινηματογράφος ανοίγει ένα παράθυρο στην ψυχή μας». *

«Χρυσός Αλέξανδρος» και masterclass

Ο διάσημος σκηνοθέτης θα έρθει στη Θεσσαλονίκη την ερχόμενη Παρασκευή, επίσημος προσκεκλημένος του 50ού Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου, για να παρουσιάσει τις ταινίες του και να παραδώσει ένα πολυαναμενόμενο masterclass (Σάββατο, 21/11). Το Φεστιβάλ θα τιμήσει τον Γερμανό δημιουργό με Χρυσό Αλέξανδρο για τη συμβολή του στην Εβδομη Τέχνη, ενώ η ρετροσπεκτίβα θα συμπληρωθεί από ειδική δίγλωσση έκδοση για τη ζωή και το έργο του. Παράλληλα, οργανώνονται δύο εκθέσεις: η πρώτη με τίτλο «Σημάδια ζωής. Ο Βέρνερ Χέρτζογκ και ο κινηματογράφος» (αποθήκη Ψυγείων, ΟΛΘ, έως 22/11) αποτελεί μια παρουσίαση βίντεο-εγκαταστάσεων και φωτογραφίας, ενώ η δεύτερη «Το σινεμά πρέπει να είναι σωματικό» (βιβλιοπωλείο ΜΙΕΤ, έως 22/11) αποτελείται από 50 φωτογραφίες του Ελβετού συνεργάτη του Μπιτ Πρέσερ, που αποτύπωσε με τη μηχανή του γυρίσματα ταινιών όπως «Φιτζκαράλντο», «Πράσινη Κόμπρα», «Ανίκητος» κ.ά.

Συνέντευξη Βέρνερ Χέρτσογκ

20/11/2009 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Με την ανάμνηση μιας Ελλάδας φιλόξενης, της δεκαετίας του ‘50, που συμπαραστεκόταν στους ξένους, ξεκίνησε σήμερα τη συνέντευξη Τύπου ο Γερμανός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσογκ, τιμώμενος καλλιτέχνης του 50ού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, με πλήρες αφιέρωμα στο πλούσιο έργο του. «Ο παππούς μου ήταν αρχαιολόγος στην Κω. Έτσι αποφάσισα στα 15 μου να κατέβω στην Ελλάδα με οτοστόπ. Φθάνοντας, ξημερώματα, έκατσα κοντά σε μια παραλία. Ξαφνικά άνοιξε η μύτη μου, γέμισα αίματα. Εμφανίστηκε μια κυρία που με είδε απ’ τον 6ο όροφο ενός κτιρίου, με φρόντισε, μου πρόσφερε καφέ. Έκατσα λίγο και μετά έφυγα. Αυτή είναι η πρώτη μου εντύπωση απ’ την Ελλάδα», διηγήθηκε σήμερα ο Β. Χέρτσογκ. Αλλά η σχέση του με την Ελλάδα δεν σταμάτησε εκεί. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Σημάδια ζωής» (1968), με μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, γυρίστηκε στην Κω και στην Κρήτη, όπως και η μικρού μήκους «Τελευταίες λέξεις», την ίδια χρονιά. Τώρα, ο Βέρνερ Χέρτσογκ είναι πολύ περήφανος για την Ελληνίδα νύφη του, τη Μαρίνα, γυναίκα του μεγάλου του γιου, και τον εγγονό του. Ο Χέρτσογκ γεννήθηκε στο Μόναχο το 1942. Μεγάλωσε σ’ ένα απομονωμένο χωριό στις Βαυαρικές Άλπεις, όπου κατέφυγε η οικογένειά του όταν το σπίτι του στο Μόναχο καταστράφηκε από βομβαρδισμούς στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι αυτοδίδακτος κινηματογραφιστής, έχει ταξιδέψει και κινηματογραφήσει στα πιο απίθανα σημεία του πλανήτη, αναζητώντας την «έκσταση της αλήθειας», όπως ο ίδιος αποκαλεί το δικό του τρόπο να ανακαλύπτει και να αναπαριστά την πραγματικότητα. «Ούτε η φιλοσοφία ούτε τα μαθηματικά μάς έχουν δώσει σαφή απάντηση τι είναι η αλήθεια. Πολύ λιγότερο το cinema verite. Μόνο η μεγάλη ποίηση φωτίζει τη βαθύτερη αλήθεια, σε βγάζει απ’ τον εαυτό σου», λέει ο Χέρτσογκ, μιλώντας «δίχως δίχτυ ασφαλείας, χωρίς τη σιγουριά των στούντιο και των ειδικών εφέ και με την πόρτα πάντα ανοιχτή στο αναπάντεχο». Έχει 55 ταινίες στο ενεργητικό του κι ανάμεσά τους ο διάσημος «Αγκίρε, η οργή του Θεού», το «Φιτσκαράλντο», ο «Νοσφεράτου», ταινία με τον Κλάους Κίνσκι και η πρόσφατη «Διαφθορά στη Νέα Ορλεάνη», με τον Νίκολας Κέιτζ. Πολλές ταινίες, μέσα σε λίγο χρόνο. Πώς τα καταφέρνει; «Με τα χρόνια και την εμπειρία έμαθα να γυρίζω μόνο τα πλάνα που μου χρειάζονται, να γράφω το σενάριο σε λιγότερο από μία εβδομάδα, να επεξεργάζομαι την ταινία ταχύτατα. Έμαθα να βλέπω ξεκάθαρα εξαρχής τι ακριβώς θέλω. Πρέπει να έχουμε και επίγνωση του χρήματος». Για το ψυχολογικό βάθος που έχουν οι ήρωές του απαντά ότι δεν έχει καμία διάθεση να εξηγήσει «την κάθε μικρή γωνιά της ανθρώπινης ψυχής μας». Κάτι τέτοιο θα έμοιαζε «σαν να προσπαθείς να φωτίσεις κάθε γωνιά του σπιτιού. Αν το κάνεις δεν θα μπορείς πια να το κατοικήσεις». Τάσσεται κατά της ψυχανάλυσης. «Είναι από τις μεγαλύτερες γελοιότητες του 20ού αιώνα. Γελοία και επικίνδυνη», είπε. Ο Χέρτσογκ θα είναι φέτος ο πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του 60ού Φεστιβάλ Βερολίνου. «Να είμαι ένας καλός στρατιώτης του Κινηματογράφου. Αυτό θα ήθελα», είπε σήμερα με σεμνότητα ο διάσημος σκηνοθέτης, αναπολώντας παλιές εποχές της ανθρωπότητας, όταν τα επιτεύγματα γίνονταν συλλογικά και ανώνυμα. Το δικό του, πάντως, τελευταίο επίτευγμα είναι η Σχολή Κινηματογράφου που ίδρυσε κατ’ απαίτηση νέων σκηνοθετών που θεωρούν το έργο του ως σημείο αναφοράς στην 7η Τέχνη. Ίδρυσε, λοιπόν, τη Rock Film School και παραδίδει σεμινάρια τεχνικής του Κινηματογράφου σε μικρές ομάδες νέων σκηνοθετών, κάθε φορά και σε διαφορετική πόλη του κόσμου. Είναι, όπως λέει ο ίδιος, «εντελώς τρελή σχολή, τελείως ασυνήθιστη, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στον ακαδημαϊκό χώρο». Προτρέπει τους νέους σκηνοθέτες να διαβάζουν ποίηση, να γράφουν ποίηση. «Μόνο αυτό σε κάνει κινηματογραφιστή. Και δεν είναι απλά διάβασμα. Είναι προσέγγιση ζωής», συμπληρώνει.

ΤΖΕΪΝ ΜΠΙΡΚΙΝ

”Δεν ήμουν ο εαυτός μου με τα μέικ απ και τα μίνι”

NOOZ.GR 16/11/2009

Σαγηνευτική, πολυσχιδής, σύμβολο μιας εποχής και πάντοτε αεικίνητη και δραστήρια, η Jane Birkin βρίσκεται αυτές τις μέρες στη Θεσσαλονίκη, καλεσμένη του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Στο πλαίσιο μίας συζήτησης με το κοινό μίλησε για όλα…

Τη Δευτέρα 16 Νοεμβρίου, στην αίθουσα Σταύρος Τορνές, η διάσημη και… διαχρονικά σέξι ηθοποιός και τραγουδίστρια αποκάλυψε ορισμένες από τις πιο ελκυστικές πτυχές της πολύπλευρης προσωπικότητάς της.

Η διπλή παρουσία της Τζέιν Μπίρκιν στο 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τόσο με την ταινία ”36 vues du Pic St-Loup” του Ζακ Ριβέτ όπου πρωταγωνιστεί, όσο και με τη συναυλία της στον κινηματογράφο Αριστοτέλειον, ήταν η αφορμή για να ερωτηθεί σχετικά με το ποιος από τους δύο ρόλους είναι ο αγαπημένος της.

Η ίδια ξεκαθάρισε τα εξής: «Οι συναυλίες με φέρνουν πιο κοντά στο κοινό. Μπορώ να πάω στη Ραμάλα ή στη Ρουάντα, να ξαναβρεθώ στο Σεράγεβο, είτε είμαι μόνη με ένα πιάνο είτε μαζί με μουσικούς. Στις συναυλίες έχω την ευκαιρία να κάνω τον κόσμο ευτυχισμένο, έστω και για μιάμιση ώρα. Στο σινεμά, αυτή η χαρά για μένα διαρκεί για 2-3 μήνες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων».

Αναφερόμενη ειδικότερα στην ταινία 36 vues du Pic St-Loup, τόνισε: «Πριν με προσεγγίσει ο Ζακ Ριβέτ, νόμιζα ότι είχα τελειώσει με το σινεμά, θεωρούσα ότι ήταν καιρός να σταματήσω, νόμιζα ότι ήταν ένα επάγγελμα για νέους, πιο φωτογενείς ανθρώπους. Ωστόσο, όταν εκείνος μου πρότεινε το ρόλο μιας μεγαλύτερης γυναίκας, βρήκα διασκεδαστική αυτή την πρόκληση, την οποία και αποδέχτηκα. Μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, είπα ότι δεν σκοπεύω να κάνω τίποτα για ένα χρόνο, όμως πρέπει να προμοτάρω το φιλμ για τρεις μήνες. Έπειτα, θα επιστρέψω στο αγγλικό θέατρο».

Για την Jane Birkin, ο ρόλος της τύχης και των συμπτώσεων στάθηκε καθοριστικός στη ζωή της. «Μερικές φορές κάποια πράγματα μοιάζουν με καταστροφή, αλλά τελικά αποδεικνύονται αίσια. Όταν ο Νταν Μπάρι με εγκατέλειψε για κάποια άλλη, πήγα στη Γαλλία, πράγμα που άλλαξε τη ζωή μου. Εκεί ερωτεύτηκα τους ανθρώπους και αυτοί εμένα – δεν ξέρω τι συνέβη πρώτο. Ο Σερζ (Γκενσμπούρ) είχε μια εξαιρετική οικογένεια, η οποία καλωσόρισε τόσο εμένα όσο και την κόρη μου. Μας αγκάλιασαν θερμά και αυτό για εμένα, που προέρχομαι από μια κλασική αγγλική οικογένεια, ήταν μια τεράστια δεξαμενή συναισθημάτων».

Η καταξιωμένη καλλιτέχνιδα περιέγραψε, επίσης, σαν τύχη ακόμη και την ατυχία να χάσει τη βαλίτσα της, ερχόμενη στη Θεσσαλονίκη. «Είδα ηθοποιούς να βγάζουν και να μου δίνουν ρούχα και παπούτσια τους και συνειδητοποίησα τη γενναιοδωρία τους. Αυτό το γεγονός ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον από ό,τι αν είχα τη βαλίτσα μαζί μου», πρόσθεσε.

Αναφερόμενη στο πώς βίωσε η ίδια τη δεκαετία του ’60, παραδέχτηκε ότι δεν ένιωθε καθόλου όμορφη στα 20 της. «Κοιμόμουν με μέικ απ μήπως ξυπνήσει ο Τζον Μπάρι και με βρει άσχημη. Κρίμα που ήμουν τόσο συμβατική! Δεν ήμουν ο εαυτός μου με το μέικ απ και τα μίνι. Όταν τα έβγαλα, ήμουν επιτέλους εγώ. Όταν κάποιος είναι τόσο νέος, έχει και πολλά κόμπλεξ, τα οποία μειώνονται όταν κάνει παιδιά», κατέληξε.

Έχοντας στο ενεργητικό της περίπου 120 ταινίες, η Jane Birkin παραδέχτηκε στο πλαίσιο της συζήτησης ότι καλές ήταν μόλις οι δέκα. Χαρακτήρισε τη ζωή της με τον Σερζ Γκενσμπούρ ως «αστεία, ευχάριστη και γεμάτη αγάπη», προσθέτοντας ότι παρόλο που η συνύπαρξή τους ήταν δύσκολη, δεν θα την άλλαζε με τίποτα.

Και πρόσθεσε: «Όταν κάποιος πεθαίνει, εξαφανίζονται όλα τα αρνητικά. Αδημονώ να πεθάνω κι εγώ, για να ξεχάσουν τα παιδιά μου όλα τα ανόητα πράγματα που έκανα. Ακόμα κι αν δεν ξέρουμε τι ακολουθεί μετά το θάνατο, αξίζει να πάρεις το ρίσκο. Έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε και επιλογή».

Εκτός από ηθοποιός και τραγουδίστρια, η Jane Birkin έχει δοκιμαστεί και πίσω από την κάμερα, και σε αυτό το ρόλο θα τη δούμε και στο προσεχές μέλλον.  Όπως αποκάλυψε η ίδια, του χρόνου σχεδιάζει να σκηνοθετήσει μια ταινία με την Σαρλοτ Ράμπλινγκ.

Η ίδια δεν δίστασε να παραδεχτεί ότι συνεχίζει ακόμα να μαθαίνει, ότι ανακάλυψε το διάβασμα στα 30 της και την όπερα στα 50 της. Όπως λέει χαρακτηριστικά, «απλά, ποτέ δεν είναι αργά».

Ο μέχρι πρόσφατα «κύριος Όσκαρ», Σιντ Γκάνις, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

«Κάνουμε ανόητες ταινίες, εξασφαλίζουμε τα ταμεία»

Γράφει ο Δημήτρης Δανίκας

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα ΝΕΑ το Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2009

ΠΟΙΟΣ; Ο ΣΙΝΤ ΓΚΑΝΙΣ ΜΕ ΓΟΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ- Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΙΣΑΑΚ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΕΛΕΝ ΑΠΟ ΡΟΥΜΑΝΙΑ- ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ ΤΩΝ ΗΠΑ. Ε, ΚΑΙ; Ε, ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΩΡΑ. ΜΑ ΕΠΙ ΤΕΣΣΕΡΑ  ΧΡΟΝΙΑ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ, ΥΠΗΡΞΕ  ΠΡΟΕΔΡΟΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΑΡΧΙΔΕΡΒΕΝΑΓΑΣ ΤΗΣ
ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΣΚΑΡ. ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ, ΕΛΑ ΣΤΟΝ ΘΕΙΟ ΟΣΚΑΡ!
Πού να σας «κατεβάσω» το βιογραφικό του. Μια σπιθαμή τύπος- με λαμπυρίζοντα από εξυπνάδα μάτια- να έχει πάρει σβάρνα τα 2/3 των μεγαλύτερων Studios. Από τη Fox μέχρι την Ρaramount. Και από τον Τζορτζ Λούκας (Star Wars, ντε) μέχρι τον Άνταμ Σάντλερ. Η κωμωδία «Μr Deeds» είναι δική του παραγωγή. Μπροστά σ΄ αυτόν τον αρχιστράτηγο, ο Έλληνας Ωνάσης της Fox και του Χόλιγουντ με το όνομα Τζιμ Γιαννόπουλος είναι συνταγματάρχης. Και πού ΄σαι. Για να έχω καλό ρώτημα. Όταν λέμε producer, σεναριογράφος και καστ director στο Χόλιγουντ, εννοούμε περίπου το Α και το Ω του Βox Οffice. Πρώτα η βιομηχανία και μετά, πολύ μετά, η καλλιτεχνική αξία!

Όταν μπήκα σας εξέλαβα σαν δίδυμο του Τζορτζ Λούκας.

(Χαμόγελα) Δεν είστε ο πρώτος. Μάλιστα, ο Τζορτζ πάνω στην πλάκα μού έλεγε να τον αντικαθιστώ στις δημόσιες εμφανίσεις του. Σαν τους σωσίες των προέδρων.

Ελληνικά;
Μπα ελάχιστα. Όπως, ti kanis? Εisai kala? Τα Γιάννενα;
Δεν τα έχω επισκεφτεί. Πανέμορφη πόλη. Ο Αλή Πασάς πριν από δύο αιώνες φρόντισε από τη μια να κόβει κεφάλια, από την άλλη να τη φωτίζει με Παιδεία και Πολιτισμό.

Απίστευτο. Συμβαίνει με πολλούς ηγεμόνες. Δύο πράγματα μαζί. Βαρβαρότητα και Πολιτισμός. Σχιζοφρένεια.

Βαρβαρότητα και η περιφρόνηση των Αμερικανών στις ταινίες του ιδιοφυούς Γούντι Άλεν. Η τελευταία του «Κι αν σου κάτσει;» ένα παραλήρημα
πνευματώδους γέλιου και αστραφτερών διαλόγων.

Τι να σου πω; Από τον «Νευρικό εραστή» μέχρι σήμερα ο θεατής έχει αλλάξει. Εσείς οι Ευρωπαίοι είστε πιο απαιτητικοί.

Εννοείτε εγγράμματοι;
Όχι ακριβώς. Πιο σοφιστικέ. Η αμερικανική βιομηχανία επενδύει σε κακές ταινίες, επιπέδου «Ιron Μan» και σε μέτριες ιστορίες. Η ανοησία εξασφαλίζει ασφάλεια.

Η Ευρώπη λατρεύει τον καλό αμερικανικό κινηματογράφο,αλλά οι Αμερικανοί τον περιφρονούν
Είναι αλήθεια. Ελάχιστες οι διαθέσιμες αίθουσες για την προβολή καλών ταινιών. Αυτός είναι ο νόμος της αγοράς.

Κι εσείς;
Α, εγώ ετησίως βλέπω περί τις εκατό ξένες παραγωγές σε ειδική, για τα Όσκαρ, αίθουσα στο L.Α. Και τις ελληνικές;
Φυσικά. Δεν θυμάμαι τίτλους, αλλά τρεις από αυτές που είδα στο Φεστιβάλ Ελληνικού Σινεμά στο L.Α. ήταν στέρεες και καλοφτιαγμένες.

Μα δεν είναι αντιφατικό, όπως εμείς στο ποδόσφαιρο,εσείς να κάνετε εισαγωγή ξένων σκηνοθετών;

Αναγνωρίζουμε το ταλέντο τους. Όπως του Ντένη Ηλιάδη. Πρόσεξε όμως. Έρχονται και σκηνοθετούν τις ταινίες που εμείς θέλουμε.

Δηλαδή αμερικανοποιούνται;
Φυσικά. Λογικό. Έτσι αναγνωρίζονται διεθνώς. Το μέλλον;
Κάθε τεχνολογική ανακάλυψη, από τον ήχο και την τηλεόραση του πενήντα μέχρι το Ιnternet σήμερα, δημιουργεί εμπόδια και προβλήματα. Όμως ό,τι κι αν γίνει, χωρίς story δεν υπάρχει ταινία. Ας πούμε, εσύ με το κινητό σου μπορείς να γυρίσεις ταινία. Αν έχεις μια καλή ιστορία, θα σκίσεις. Αν δεν έχεις κάτι ενδιαφέρον να αφηγηθείς, θα χρεοκοπήσεις. Very simple. Έτσι έγινε με το «Ρaranormal activity» (Μεταφυσική δραστηριότητα). Ένα παλικάρι από το Ισραήλ γύρισε σε DVD μια ιστορία τρόμου δέκα χιλιάδων δολαρίων και μέχρι στιγμής έχει εισπράξει περί τα εκατό εκα τομμύρια παγκοσμίως. Πάντα θα μας αρέσουν τα παραμύθια.

Η διαδικασία για την επιλογή των οσκαρικών ταινιών είναι δημοκρατική;

Είναι. Περίπου έξι χιλιάδες μέλη της Ακαδημίας Μotion Ρicture ψηφίζουν κάθε χρόνο τους καλύτερους της χρονιάς. Οι καλύτεροι από κάθε ειδικότητα. Σκηνοθέτες, παραγωγοί, μοντέρ, ενδυματολόγοι, ηθοποιοί κ.ο.κ.

Ποιος το λέει πως είναι οι καλύτεροι;

Κάθε ειδικότητα εκλέγει μια επιτροπή από περίπου τριάντα μέλη και αυτή εξετάζει τις αιτήσεις και εγκρίνει ή απορρίπτει. Έτσι λειτουργεί η Ακαδημία. Μόνο από Αμερικανούς;
Όχι μόνο. Και από ξένους. Γάλλους, Ιταλούς, Γερμανούς, όλους. Ας πούμε η Κατρίν Ντενέβ είναι μέλος της Ακαδημίας με δικαίωμα ψήφου.

Από την Ελλάδα ήταν η Μελίνα.

Και ο Αγγελόπουλος θα μπορούσε;

Φυσικά. Αρκεί να κάνει μια αίτηση μέσα από το Διαδίκτυο. Πόσες ταινίες έχει σκηνοθετήσει;

Κάπου δώδεκα. Τι γνώμη έχετε; Αργός;
Ε τότε, μπορεί. Αργός; Για τα αμερικανικά δεδομένα εντελώς.

Αφού αυτοί οι έξι χιλιάδες αποτελούν την αφρόκρεμα του διεθνούς κινηματογράφου, τότε πώς αγνόησαν, ας πούμε, τις «3 ταφές του Μελκιάδες Εστράδα» του Τόμι Λι Τζόουνς, ένα από τα καλύτερα Western όλων των εποχών;

Μπορεί η ταινία να μη βρήκε έγκαιρα αίθουσα για προβολή. Τι να σου πω;

Και ο «Πολίτης Κέιν»;
Ε, αυτό ήταν σκάνδαλο. Όλοι το αναγνώρισαν.
Οι καλοί Αμερικανοί όταν έρχονται στην Ευρώπη μάς λένε πως τα Studios θέλουν ταινίες μόνο για παιδιά. Τέρμα το σινεμά των ενηλίκων.

Αλήθεια είναι. Φεύγουν οι ενήλικοι, έρχονται τα παιδιά.

Όσο μεγαλώνει ο θεατής τόσο περισσότερο μένει στο σπίτι.

Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι.

Τίποτα δεν είναι απόλυτο. Οι αδελφοί Κόεν, για παράδειγμα, είναι και έξυπνοι και σαρκαστικοί και παίρνουν βραβεία στην Ευρώπη και κόβουν εισιτήρια στην Αμερική. Εξαρτάται.

Και από τους Greek Αmericans;
Η Νία Βαρντάλος. Μπα, η τελευταία ταινία της ήταν σκέτη πανωλεθρία.

Μπορεί. Κανείς στον κόσμο δεν γυρίζει μόνο επιτυχίες. Σε βεβαιώ, είναι από τους πιο εργασιομανείς κινηματογραφιστές που έχω γνωρίσει. Ασταμάτητη, όλο ενέργεια και πάθος.

Και μια τελευταία υπόσχεση;
Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο αισθάνομαι την ανάγκη να μάθω ελληνικά.

Φεύγοντας τον αποχαιρέτησα αμερικανικά. Syd, good bye and good luck.

ΦΑΤΙΧ ΑΚΙΝ

Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ-Επτά, Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2009

Ελλάς-Τουρκία συμμαχία

Με ταινίες όπως «Μαζί, ποτέ» (Χρυσή Αρκτος στο φεστιβάλ Βερολίνου) και «Η άκρη του ουρανού» (βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ των Κανών), ο τουρκικής καταγωγής γερμανός σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν κατάφερε να γίνει πασίγνωστος στο χώρο του σινεμά και περιζήτητος σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ, με τις ταινίες του να σημειώνουν επιτυχία σε διάφορες αίθουσες τέχνης ανά τον κόσμο.

Αντίθετα με τα σοβαρά, συχνά καταθλιπτικά θέματα των προηγούμενων ταινιών του, στην τελευταία του με τίτλο «Soul Kitchen», ο 35χρονος σκηνοθέτης στράφηκε πρώτη φορά στην κωμωδία.

Βραβευμένη με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ Βενετίας, η ταινία γυρίστηκε στο Αμβούργο, με πρωταγωνιστή έναν έλληνα εστιάτορα της πόλης (που τον ερμηνεύει ο Αδάμ Μπουσδούκος, ένας Ελληνας πρώην εστιάτορας και νυν ηθοποιός και φίλος του Ακίν).

Εδώ παρακολουθούμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ζήνος, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου «Soul Kitchen», όταν επιστρέφει από τη φυλακή ο μεγαλύτερος αδερφός του. Ο Ακίν, τον οποίο προσκάλεσε φέτος το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μας μίλησε για την ταινία του, που θα δούμε στους κινηματογράφους στις 17 Δεκεμβρίου.

- Ηταν δύσκολο να γυρίσετε αυτή την ταινία;

«Πέρασα πέντε χρόνια στρες και υστερίας για να φτάσω εδώ. Και τελικά κατάφερα να την τελειώσω και να φτάσω στη Βενετία».

- Γυρίσατε την ταινία στο πραγματικό εστιατόριο;

«Οχι, ήταν σκηνικό. Το δικό του εστιατόριο ήταν πολύ μικρό, η κουζίνα του ήταν πάρα πολύ μικρή. Χρειαζόμασταν πολύ χώρο. Και μας κόστισε πολύ. Ευτυχώς έγινε πριν από την οικονομική κρίση… (γελά)».

Η Γερμανία άλλαξε

- Το χιούμορ στην ταινία δεν μοιάζει με το χιούμορ που συναντάμε στις άλλες γερμανικές ταινίες…

«Η Γερμανία έχει πολλές διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, ιδιαίτερα από το 1989 όταν έπεσε το Τείχος. Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια για να καταλάβουμε ότι η Γερμανία μετατράπηκε σε μια νέα χώρα. Και από το 2000 και μετά τα πράγματα άλλαξαν με μεγαλύτερη ακόμη ταχύτητα. Μαζί και το χιούμορ».

- Βάλατε κάτι από τον εαυτό σας στους χαρακτήρες της ταινίας;

«Σε όλους. Ο ιδιοκτήτης του ρεστοράν, ο Αδάμ, είναι φίλος μου. Στην πραγματικότητα εκείνος παίζει εμένα. Τώρα πούλησε το ρεστοράν σε κάποιους Αλβανούς. Απ’ ό,τι έμαθα έχασε το μαγαζί, έχει χάσει την ψυχή του».

- Γιατί διαλέξατε αυτή τη φορά την κωμωδία;

«Ο Ομπάμα είπε… ν’ αλλάξουμε. (γελά) Επειτα από τόσες σοβαρές ταινίες σκέφτηκα ότι ήταν καιρός να κάνω κάτι διαφορετικό, κάτι ανάλαφρο. Οταν γυρίζεις σοβαρά και θλιμμένα θέματα, αρχίζεις να βλέπεις τον κόσμο όπως στις ταινίες σου. Ο άλλος λόγος είναι ότι θέλω να γίνω καλός σκηνοθέτης. Και δεν μπορώ να το πετύχω με το να είμαι σκλάβος της επιτυχίας μου και να επαναλαμβάνω τα ίδια θέματα. Ούτε θέλω να έχω ένα μόνο στιλ. Μπορεί μια μέρα να γυρίσω ένα γουέστερν, μια άλλη φορά μια ταινία τρόμου ή ένα μιούζικαλ. Οπως κάνει ο Ανγκ Λι».

- Δηλαδή, τι ετοιμάζετε μετά; Μια ταινία δράσης;

«Οχι. Θα είναι το τελευταίο μέρος της τριλογίας μου, που ξεκίνησε με το “Μαζί, ποτέ” και συνεχίστηκε με την “Ακρη του ουρανού”».

- Χρησιμοποιείτε συχνά τους ίδιους ηθοποιούς…

«Ναι, γιατί έτσι γινόμαστε φίλοι και καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο. Ακόμη και ο Μπουσδούκος είχε παίξει σε μια παλιότερη ταινία μου, το 1998. Βέβαια, τους ηθοποιούς μου από παλιές ταινίες προσπαθώ να τους αναμειγνύω με νέους».

- Την ελληνική μουσική την ψάξατε μόνος σας ή με τον Αδάμ;

«Μαζί. Ο Αδάμ είναι, όπως κι εγώ, συλλέκτης μουσικής. Στο ρεστοράν έπαιζε πάντα ωραία μουσική. Είναι ο ίδιος και μουσικός, τραγουδά πολύ ωραία. Είναι και πολύ καλός κριτικός ταινιών».

- Το χιούμορ της ταινίας είναι συνδυασμός του ελληνικού με το τουρκικό…

«Ναι, είναι του Αδάμ η ταινία, πίστεψέ με! Το δικό του μωρό».

- Γιατί ο γερμανικός κινηματογράφος αγνοούσε τόσο καιρό αυτή την πολυπολιτισμική πλευρά της Γερμανίας;

«Δεν ξέρω. Στις ταινίες μου προσπαθούσα πάντα να δώσω αυτή την πλευρά χωρίς να το σκέφτομαι. Τώρα στη Γερμανία δεν το σκέφτονται ούτε το βλέπουν έτσι. Τα πράγματα έχουν αλλάξει γρήγορα και σιωπηλά τα τελευταία χρόνια. Τώρα έχουμε αφρικανούς και τούρκους παίκτες στις ποδοσφαιρικές ομάδες και κανένας δεν δίνει δεκάρα. Αυτό παλιότερα δεν θα γινόταν. Ο Αδάμ δεν σπούδασε τη μέθοδο του Ακτορς Στούντιο, ούτε είναι κανένας χαμαιλέοντας.

Προσπαθήσαμε, εξάλλου, να αφαιρέσουμε όλα τα φολκλοριστικά στοιχεία, δεν θέλαμε να φτιάξουμε μια ταινία όπως το “Γάμος αλά ελληνικά”. Θελήσαμε περισσότερο να είναι σαν τις αμερικανικές black-exploitation ταινίες, που εκμεταλλεύονται τα στοιχεία των μαύρων, όπως στις ταινίες με τον Shaft. Να μοιάζει με ταινίες της δεκαετίας του ‘70, με ταινίες όπως εκείνες του Μπρους Λι, “Ο κίτρινος πράκτωρ του Χονγκ Κονγκ” και τέτοιες…».

- Ποιο ήταν το πιο δύσκολο πράγμα στο να σκηνοθετήσεις κωμωδία;

«Δεν ξέραμε αν θα πετύχει. Το καταλάβαμε μόνο όταν η ταινία προβλήθηκε στις Κάνες. Στη Γερμανία, όταν κάναμε προβολές σε αβάν-πρεμιέρ μου έλεγαν όλοι, μαζί και ο παραγωγός μου, “αυτή είναι πολύ τοπική ταινία, το χιούμορ είναι του Αμβούργου, ακόμη κι ο τρόπος που μιλούν, δεν θα την καταλάβουν αλλού”. Τους έπεισα να κάνουμε προβολή μακριά από το Αμβούργο και η ταινία είχε μεγάλη επιτυχία».

Η άλλη όψη της πόλης

- Το Αμβούργο που παρουσιάζετε φαίνεται πολύ αληθινό…

«Γύρισα την ταινία μου για τη μουσική στην Κωνσταντινούπολη, “Διασχίζοντας τη γέφυρα: οι ήχοι της Κωνσταντινούπολης”. Δεν ζω εκεί, και οι άνθρωποι μου έλεγαν πως τους έδωσα μια εικόνα της πόλης που οι ίδιοι δεν έβλεπαν. Αυτό για μένα ήταν κομπλιμέντο. Στη Γερμανία όμως ζω. Και προσπαθώ να διδάξω στον εαυτό μου να βλέπω την πόλη πάντα με φρέσκο μάτι. Κάποιος μου είπε, αν θέλεις να φτιάξεις μια ταινία για την πόλη πρέπει να τη δείξεις από τις στέγες. Γι’ αυτό έφτιαξα μια σκηνή από τις στέγες, με τους γερανούς, γιατί δείχνουν πως η πόλη αλλάζει. Πως η παλιά πόλη του Αμβούργου καταστρέφεται».

Σημ.: Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και αρχίζει την καριέρα της στις αίθουσες στις 17 Δεκεμβρίου. *

ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Σκηνοθέτες και φεστιβάλ: μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ|ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ|13/11/2009

Ζητήσαμε από πέντε σκηνοθέτες, διαφορετικής γενιάς, να θυμηθούν τις πρώτες τους εμπειρίες, αλλά και να κρίνουν τη σχέση του θεσμού με τον ελληνικό κινηματογράφο.

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ

Το ωραιότερο τσιγάρο της ζωής μου

«Πολλά χρόνια πίσω. Θεσσαλονίκη 1965. Πρώτη μου μικρού μήκους, “Ο κλέφτης”. Παίζουν: ο δάσκαλος όλων μας, Αλέξης Δαμιανός, ο Βαγγέλης Καζάν, ο Λάζος Τερζάς κι εγώ. Μοιραζόμαστε ένα δωμάτιο, φιλοξενούμενοι σε ένα σπίτι, ο Γιώργος Πανουσόπουλος, φωτογράφος της ταινίας, ο Γιώργος Κατακουζηνός, συνεργάτης πιστός. Και οι τρεις, αδέλφια απ’ τη Σχολή Σταυράκου.

Το πρώτο βράδυ στη Θεσσαλονίκη θα τα πιούμε. Γνωριμία πρώτη με τον Δημήτρη Νόλλα, τον Λάκη Παπαστάθη, τον Δημήτρη Αυγερινό, τον Κώστα Ζωή, τη Μίκα Ζαχαροπούλου, τον αλησμόνητο Λάμπρο Λιαρόπουλο. Ολοι συμφωνήσαμε ότι ήταν καλύτερος όλων μας με το «Γράμμα απ’ το Σαρλερουά». Μαζί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κι ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, χωρίς ταινία τότε. Μεγάλη παρέα με μεγάλα όνειρα.

Η πρώτη πίκρα της καριέρας μου. Παρακολουθώ κρυφά την προβολή για τους κριτικούς. Πέντε-έξι άτομα μόνο. Αγνωστο είδος τότε η μικρού μήκους. Πέντε λεπτά πριν τελειώσει η προβολή του “Κλέφτη” μέσα στο σκοτάδι, καθυστερημένος, μπαίνει ο Γιώργος Πηλιχός των “ΝΕΩΝ”. Αρχίζει να γελάει με τις εικόνες μου. Σχόλια: “Τι μάπα είναι αυτή…”. Τον συγχώρεσα αργότερα, όταν έμαθα ότι η αδυναμία του ήταν η Κάλλας.

Στην επίσημη προβολή δέχομαι το ζεστό χειροκρότημα του κοινού. Το πρώτο στη ζωή μου. Βγαίνω στο φουαγέ να καπνίσω. Με πλησιάζουν δύο άντρες. Ο πρώτος πολύ ψηλός: “Καλησπέρα, Δήμος Σακελλαρίου, διευθυντής φωτογραφίας”. Ο δεύτερος, στο ύψος μου: “Σωκράτης Καψάσκης, σκηνοθέτης”. Θρυλικά πρόσωπα για εμάς τους νεότερους. Καψάσκης: “Εσύ έκανες τον “Κλέφτη”; Μπράβο”. Σακελλαρίου: “Καλώς όρισες στην οικογένειά μας των κινηματογραφιστών”. Ανάβω το ωραιότερο τσιγάρο της ζωής μου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έκανα κι άλλα τσιγάρα. Η προβολή στο φεστιβάλ ήταν πάντα ένα βαρόμετρο της επιτυχίας ή αποτυχίας των ταινιών. Εκεί είδα ταινίες συναδέλφων, ταινίες της νέας γενιάς, ταινίες από τόσες χώρες. Δεν μπορώ να φανταστώ τη Θεσσαλονίκη χωρίς το φεστιβάλ και τον κινηματογράφο δίχως το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης».

ΤΩΝΗΣ ΛΥΚΟΥΡΕΣΗΣ

Να ξαναγυρίσουν τα βραβεία

«Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για μένα, όπως και για τους περισσότερους, αποτελεί σταθερή αναφορά της δημιουργικής αγωνίας. Στη μακρόχρονη παρουσία του στη ζωή μου, από το 1970, οφείλω τις πρώτες μικρού μήκους απόπειρες που τόλμησα, τη δημοσιογραφική μου εμπλοκή ως κριτικός κινηματογράφου, την πρώτη μεγάλου μήκους κινηματογραφική μου αφήγηση όπως και τις επόμενες, και την τελευταία ταινία μου, ένα χρόνο μόλις πριν.

Στοιχειώνουν πάντα τη μνήμη μου οι προσδοκίες σε κάθε φεστιβάλ για τις προβαλλόμενες ταινίες των φίλων, συχνά της νιότης, η βουερή κρίση του κοινού και το βλοσυρό βλέμμα όσων δεν ικανοποιούνται από την κινηματογραφική σου πρόταση.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αγωνία της πρώτης μου, της “Χρυσομαλλούσας”, το 1979. Το ανεξέλεγκτο πέρα-δώθε και τα τσιγάρα έξω από τα θεωρεία του Θεάτρου Μακεδονικών Σπουδών, την αναμονή των τίτλων του τέλους και, μετά, την ανείπωτη χαρά μιας καθολικής υποδοχής στο πρόσωπό μου ενός νέου, ικανού συναδέλφου σκηνοθέτη. Θα ήταν ψέμα αν δεν κατέθετα και την εσωτερική μου ανάταση πέρυσι, όταν μετά από τρία χρόνια επίπονης δουλειάς, η φεστιβαλική προβολή των “Σκλάβων στα δεσμά τους” παρέσυρε την αίθουσα σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα. Δεν είναι πάντα δείγμα καθαρής κρίσης ένας τέτοιος ενθουσιασμός, μέσα στην πίεση του φεστιβάλ όμως γλυκαίνει βαθιά τον φορτισμένο ψυχισμό του δημιουργού και τον δένει ισόβια με την εξέλιξη του θεσμού.

Αυτά τα συναισθήματα κρατάω, σαν όνειρο τυλιγμένα στη θαμπή υγρασία του Θερμαϊκού και στις μυρωδιές από τα αχνιστά τσουρέκια, με τις αφίσες του φεστιβάλ να χτυπούν κάτω από τα συρίγματα του Βαρδάρη και τη νεολαία να κατηφορίζει από στέκι σε στέκι και από οθόνη σε οθόνη. Η προσωπική αυτή μνήμη συντηρεί σταθερά την πεποίθησή μου, πεποίθηση του χώρου ευρύτερα, πως είναι επιτακτική πια ανάγκη το ελληνικό πρόγραμμα του φεστιβάλ να ξαναγίνει ζωντανή και ανοιχτή διαγωνιστική εκδήλωση, ισότιμη με όλα τα παράλληλα προγράμματα. Το περιμένουμε».

ΣΩΤΗΡΗΣ ΓΚΟΡΙΤΣΑΣ

Ευτυχώς που έγινε Διεθνές

«Πρωτοπήγα στο φεστιβάλ το 1990 με την ταινία μου “Δέσποινα”. Ανέβηκα μόνο την ημέρα της προβολής της και, όπως δεν ήξερα κανέναν, γύρναγα πριν από την προβολή μόνος μου σε ένα μικρό τσίρκο κάπου στην παραλία και χάζευα μαϊμούδες και φίδια! Η ταινία το βράδυ καταχειροκροτήθηκε, όλη η αίθουσα γύρισε και κοίταζε που καθόμουν μόνος μου στο θεωρείο και ένιωσα και εγώ λίγο σαν τις μαϊμούδες που κοίταζα νωρίτερα. Εφυγα πρωί πρωί την επομένη κάπως έντρομος από τα υπερβολικά μπράβο και συγχαρητήρια. Την Κυριακή στο σπίτι, καθώς παίζαμε με τον γιο μου, άκουσα στο ραδιόφωνο ότι πήρα το Α’ βραβείο μαζί με τη Δήμητρα Αράπογλου.

Το 1993, στο Διεθνές πια φεστιβάλ, η ταινία μου “Απ’ το χιόνι” βραβεύεται με τον Χρυσό Αλέξανδρο. Επειδή τώρα ήξερα λίγους από το κινηματογραφικό συνάφι δεν περίμενα τη βράβευση έχοντας ακούσει όσα έλεγαν για μαγειρέματα και ευνοούμενους. Η αλήθεια είναι ότι λίγο με ένοιαζαν τα βραβεία. Μου αρκούσε που είχα καταφέρει να κάνω ταινία μεγάλου μήκους. Αυτό που θυμάμαι εντονότερα είναι πάλι η έλλειψη μέτρου στις αντιδράσεις κοινού και κριτικών. Οι ταινίες χαρακτηρίζονταν ή αριστουργήματα ή για πέταμα, πράγμα που “αισίως” συνεχίζεται μέχρι σήμερα! Ταξιδεύοντας μετά σε ξένα φεστιβάλ, αν και βραβεύθηκα σε αρκετά, επιβεβαίωσα ότι οι ελληνικές ταινίες δεν ήταν ούτε αριστουργήματα ούτε για πέταμα! Γι’ αυτόν και μόνο το λόγο, για να βρούμε κάποτε το μέτρο, νομίζω ότι είναι ό,τι θετικότερο που το φεστιβάλ έγινε Διεθνές και έπαψε να εξαντλείται στον ελληνικό κινηματογραφικό μικρόκοσμο.

Αυτές οι υπερβολές έκτοτε με πάγωσαν κάπως με τον φεστιβαλικό μικρόκοσμο. Θεώρησα πιο δύσκολη την αποδοχή των ταινιών από το πλατύ κοινό. Μιλάω για την αμείλικτη κινηματογραφική αίθουσα και τον ανταγωνισμό της ταινίας με ξένες παραγωγές-μεγαθήρια. Βρίσκω, δηλαδή, τρομακτικά δύσκολο αλλά συγχρόνως ό,τι πιο συναρπαστικό να μπορέσεις να επιβιώσεις σε αυτόν τον όχι προστατευμένο χώρο χωρίς υποχωρήσεις στα προκάτ γούστα του κοινού! Στην Ελλάδα, που είναι αιωνίως εκτός μέτρου, κάποιοι έναν τέτοιο αγώνα τον θεωρούν αφέλεια. Οπως όμως με αφέλεια πήγα στο φεστιβάλ και βραβεύτηκα, έτσι και τώρα αυτό παλεύω, παίρνοντας κουράγιο από ελληνικές και ξένες ταινίες που κάθε τόσο το καταφέρνουν!».

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΗΣ

Το φεστιβάλ έγινε… ΔΕΚΟ

«Η διεθνοποίηση του φεστιβάλ υπό την ηγεσία του Μισέλ Δημόπουλου ήταν αναγκαία και ευεργετική. Εκσυγχρόνισε ένα θεσμό που είχε περιπέσει σε αυτοπαρωδία. Το άνοιγμα του φεστιβάλ έδωσε την ευκαιρία σε ένα κομμάτι της πανεπιστημιακής κοινότητας (και το απειροελάχιστο ντόπιο κοινό) να ανοιχθούν σε ερεθίσματα και προτάσεις από το εξωτερικό. Πιθανόν συνέβαλε και στη γενικότερη “αναβάθμιση” της πόλης σε “πολιτιστικο-οικονομική πρωτεύουσα των Βαλκανίων”. Οι εποχές ήταν ευοίωνες τότε με την κατάρρευση του πρακτικού ολοκληρωτισμού (κρίμα που δεν το κατάλαβαν και οι ντόπιοι).

Η πρώτη μου γεύση από το φεστιβάλ ήταν το 1995. Συμμετείχα στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα με την αγγλική παραγωγή “3 Steps to Heaven”. Ενιωθα σαν το αγαπημένο παιδί που γύρισε από το εξωτερικό. Θαμπώθηκα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα η παρουσίαση της «Ακρης της Πόλης” στο Διεθνές και στα Κρατικά Βραβεία έτυχε να είναι η αφορμή για μια αυθόρμητη “ρήξη” με το πια παλαιό κατεστημένο του ελληνικού κινηματογράφου και του σαθρού, εκ γενετής συντεχνιακού, θεσμού των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας (sic). Στην Ελλάδα η παρακμή έρχεται ραγδαία.

Το πρόβλημα με τη Θεσσαλονίκη δεν είναι αν είναι καλές ή κακές οι κινηματογραφικές επιλογές της εκάστοτε διοίκησης ή τα αφιερώματα στους “ξένους δημιουργούς”. Είναι ότι αντανακλά τη γενική παθογένεια της κοινωνίας μας. Γιγαντώθηκε σε μια ιδιότυπη ΔΕΚΟ με υπεράριθμους υπαλλήλους (πόσοι τελικά πληρώνονται κανονικά ένας θεός ξέρει) δημόσιες σχέσεις, τραπεζώματα και πανάκριβες παρουσιάσεις ηχηρών ονομάτων.

Ο συνολικός προυπολογισμός του φεστιβάλ (11 εκατ. ευρώ, αν δεν κάνω λάθος) είναι σημαντικά μεγαλύτερος από πολλά πολύ πιο σημαντικά ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Και τρεις φορές μεγαλύτερος από τη συνολική κρατική αρωγή στην κινηματογραφική παραγωγή εδώ (3 προς 1). Ακριβώς η αναλογία μεταξύ εισαγωγών και εξαγωγών της χώρας.

Η Ελλάδα έλκεται αμετανόητα προς την κατανάλωση. Οκνηρή απόλαυση και εξυπνακίστικη κριτική αντί παραγωγή. Εύπεπτο θέαμα, αντί για δουλειά. Προσλήψεις αντί ανεξάρτητου ρίσκου. Γελοίοι βυζαντινισμοί αντί αξιοκρατία. Εποχιακή επιδότηση της πιάτσας, αντί μιας μόνιμης και σταθερής χρηματοδότησης της ίδιας της κινηματογραφικής σχολής της πόλης (έτσι κι αλλιώς ρουσφετολογικά ιδρύθηκε). Ενας παρασιτισμός που προδίδει τεμπελιά και έλλειψη πίστης στις ίδιες τις δυνάμεις σου. Και οι καιροί πια είναι χαλεποί.

Η φετινή κινηματογραφική συγκυρία με μια φουρνιά καλών και εξαιρετικών ταινιών (και αρκετή σαβούρα) έδωσε την αφορμή για ένα ξέσπασμα αγανάκτησης. Η ανεξάρτητη εκδήλωση στην Αθήνα είναι μια πρώτη κίνηση, μετά από πολλά χρόνια, σκηνοθέτες, παραγωγοί και άλλοι να βάλουμε τουλάχιστον μια άνω τελεία. Αν αυτό το αντιλαμβάνονται το Φεστιβάλ και η συμβασιλεύουσα ως απρέπεια -τι να πω; Ο γάιδαρος είπε τον πετεινό κεφάλα»…

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΚΟΥ

Χόντρυνε και μας πετάει απ’ το κρεβάτι

«Η πρώτη μου ταινία μικρού μήκους προβλήθηκε στο Αντιφεστιβάλ του 1991. Είχε διοργανωθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας προς το επίσημο φεστιβάλ που απομάκρυνε τότε, για πρώτη φορά, τις μικρού μήκους. Εξέγερση των μικρομηκάδων, θυμός, αγωνία για το μέλλον ήταν τα συναισθήματά μου τη χρονιά εκείνη, που είχα καταφέρει να φτάσω κι εγώ ώς το πάρτι, αλλά δεν είχα πρόσκληση. Είναι παλιά ιστορία η “αποχή” των κινιματογραφιστών από το φεστιβάλ. Είχε ξανασυμβεί και πιο πίσω στο παρελθόν. Πώς μεταφράζεται αυτή η συγκρουσιακή σχέση; Μόνο ως σχέση πάθους. Τσακωνόμαστε όχι γιατί θέλουμε να χωρίσουμε, αλλά γιατί θέλουμε να συζήσουμε. Για να συζήσουμε, καλό είναι να υπάρχουμε αμφότεροι. Με τα σημερινά δεδομένα αυτό… παίζεται… Η συνύπαρξη των ελληνικών ταινιών με το φεστιβάλ μού θυμίζει, στην τωρινή φάση, το λατινικό απόφθεγμα “plenus venter non studet libenter”, που σημαίνει «γεμάτη κοιλιά δεν σκέφτεται ελεύθερα». Η κοιλιά του φεστιβάλ μεγάλωσε πολύ και κοντεύει να μας πετάξει απ’ το… κρεβάτι.

Επιθυμία όλων των Ελλήνων κινηματογραφιστών είναι να παρευρίσκονται στην ετήσια, εθνική γιορτή του κινηματογράφου. Οταν ο Οδυσσέας φτάνει στο νησί των Φαιάκων είναι πια στον τελευταίο σταθμό πριν από την Ιθάκη. Οταν εμείς ανεβαίνουμε στη Θεσσαλονίκη, βρισκόμαστε στον τελευταίο σταθμό πριν από τη συνάντησή μας με το κοινό.

Προσωπική μου ηρωίδα, όλα τα χρόνια που ανεβαίνω στο φεστιβάλ, η Τώνια Μαρκετάκη. Εχω κρατήσει μια τελευταία εικόνα της: νύχτα, μετά την τελετή λήξης, να “γιορτάζει” μ’ ένα πλατύ χαμόγελο τη λύπη της. Η ταινία της “Κρυστάλλινες νύχτες”, ταινία-άθλος για τα ελληνικά δεδομένα, αγνοήθηκε από την επιτροπή των κρατικών βραβείων. Πολλά τέτοια έχουν συμβεί, κι άλλα θα συμβούν στο μέλλον. Τα βραβεία ξεχαστήκανε, η Τώνια έφυγε νωρίς, αλλά η ταινία είναι πάντα ζωντανή και κρυστάλλινη.

Θέλουμε το φεστιβάλ, το θέλουμε διεθνές, αλλά πρωτίστως θέλουμε έναν ζωντανό ελληνικό κινηματογράφο.

ΤΟ 50ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΑ ΠΡΟΣ ΜΕΡΑ, ΩΡΑ ΠΡΟΣ ΩΡΑ, ΛΕΠΤΟ ΠΡΟΣ ΛΕΠΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΕΒΔΟΜΗ ΤΕΧΝΗ”

ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ 50ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΟΛΑ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2009: ΠΡΟΣΩΠΑ

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ, ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

50ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2009

ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009
ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009
ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009
ΤΡΙΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009
ΠΕΜΠΤΗ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΛΗΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

TEΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ  50ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

© 2009 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Παρέχοντας τη διαβεβαίωση ότι το νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο θα είναι έτοιμο άμεσα και θα τεθεί στη συνέχεια σε δημόσια διαβούλευση, δίνοντας τέλος «στις διαπραγματεύσεις πίσω από κλειστές πόρτες», ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, Παύλος Γερουλάνος, κήρυξε απόψε την έναρξη του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο κ. Γερουλάνος εξέφρασε την πεποίθηση ότι το 2009 θα σηματοδοτήσει «το τέλος της εποχής που η τέχνη σιγούσε» καθώς «αποδεχόμενη το φίμωτρο της κρατικής χρηματοδότησης η τέχνη στην Ελλάδα έπαψε να δαγκώνει. Έπαψε να αμφισβητεί την εξουσία. Έπαψε να διαμαρτύρεται». «Βιάζομαι όσο κανένας άλλος να υπογράψω το πρώτο νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο μετά τη Μελίνα, αλλά δεν μπορώ να υπογράψω κανένα νομοσχέδιο που αφήνει την τέχνη εξαρτημένη αποκλειστικά από τη χρηματοδότηση του κράτους, που δημιουργεί μονοπωλιακές πηγές χρηματοδότησης, που βάζει τέλος στο διάλογο και την αμφισβήτηση, που δεν εξασφαλίζει τον πλουραλισμό στα βραβεία που δίνει το κράτος», τόνισε ο υπουργός Πολιτισμού. Πρόσθεσε, εξάλλου, ότι «είναι σημαντικό να βάλουμε γερές βάσεις, να επενδύσουμε σωστά τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου για να φτάνουν όλο και περισσότερα στον Έλληνα δημιουργό, για να αναδείξουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο». Σημείωσε πάντως ότι «σήμερα ξεκινούμε την πορεία για τα επόμενα 50 χρόνια και η διαδρομή ξεκινάει με δυσκολίες. Κυρίως οικονομικές. Οι χρονιές που έρχονται θα είναι δύσκολες για κάθε Έλληνα πολίτη. Και ο πολιτισμός θα υποφέρει μαζί με κάθε άλλη δραστηριότητα στην Ελλάδα».

«Η παρουσία μας εδώ εκφράζει τη διάθεσή μας για απαντήσεις και επίλυση των προβλημάτων που προκύπτουν», τόνισε στο χαιρετισμό της η υφυπουργός Εσωτερικών, Θεοδώρα Τζάκρη.

Αναφερόμενος στην απουσία της πλειοψηφίας των Ελλήνων δημιουργών από τη φετινή διοργάνωση, ο πρόεδρος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, Γιώργος Χωραφάς, είπε ότι «οι Έλληνες κινηματογραφιστές σκηνοθετούν για μας μια ταινία καταστροφής και μας θυμίζουν πώς θα ήταν αν ξυπνούσαμε μία μέρα με τον κινηματογράφο να έχει στερέψει».

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ, Δέσποινα Μουζάκη, υπογράμμισε ότι «σε μέρες δύσκολες και σε εποχές κρίσης ο κινηματογράφος αποτελεί πηγή ελπίδας».

Η τελετή έναρξης, άρχισε με την παρουσίαση των 50 αφισών που σφράγισαν καλλιτεχνικά τα ισάριθμα Φεστιβάλ, από τον ηθοποιό Χρήστο Λούλη. Στη συνέχεια προβλήθηκε στερεοσκοπική ταινία, φτιαγμένη ειδικά για την περίσταση, που αποτελούσε περιήγηση στη μαγεία του σινεμά. Η τελετή έναρξης ολοκληρώθηκε με την προβολή της ταινίας του Φατίχ Ακίν «Soul Kitchen».

Στην τελετή έναρξης του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ήταν παρόντες μεταξύ άλλων, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελος Βενιζέλος, ο υφυπουργός Οικονομίας, Μάρκος Μπόλαρης, ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, Σπύρος Βούγιας, οι βουλευτές Γιάννης Ιωαννίδης, Σταύρος Καλαφάτης και Κώστας Γκιουλέκας, και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Βασίλης Παπαγεωργόπουλος.

Ενδιαφέρον προκάλεσε, εξάλλου, η «μεταμόρφωση» της πρόσοψης του «Ολύμπιον» σε επιφάνεια προβολής, πάνω στην οποία προβλήθηκε βίντεο της γερμανικής καλλιτεχνικής ομάδας «Urban Screen».

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΝΑΡΞΗΣ

Soul Kitchen

Γερμανία-2009-99′

Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν

Ηθοποιοί: Adam Bousdoukos (Zinos), Moritz Bleibtreu (Ilias), Pheline Roggan (Nadine), Birol Uenel (Shayn), Anna Bederke (Lucia), Dorka Gryllus (Anna), Wotan Wilke Möhring (Thomas)

Ο Ζήνος, νεαρός ιδιοκτήτης του εστιατόριου, του «Soul Kitchen», υφίσταται το ένα πλήγμα μετά το άλλο. Η φίλη του Ναντίν μετακόμισε στη Σαγκάη, οι πελάτες του μαγαζιού του σνομπάρουν τις γκουρμέ συνταγές του καινούριου σεφ και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υποφέρει κι από λουμπάγκο. Τα πράγματα αρχίζουν να βελτιώνονται όταν η μοδάτη πελατεία αρχίζει να τιμά τη νέα γαστρονομική άποψη του μαγαζιού, όμως αυτό δε γιατρεύει την πληγωμένη καρδιά του Ζήνου. Αποφασίζει να πάει στην Κίνα για να βρει τη Ναντίν και αφήνει το εστιατόριο στα χέρια τού εντελώς αναξιόπιστου, πρόσφατα αποφυλακισμένου αδελφού του, Ηλία. Και οι δύο αυτές αποφάσεις καταλήγουν σε φιάσκο: ο Ηλίας χάνει το εστιατόριο από σ’ έναν ύποπτο μεσίτη και η Ναντίν έχει βρει καινούργιο εραστή! Παρ’ όλα αυτά, τα δύο αδέλφια ίσως έχουν μια τελευταία ευκαιρία να πάρουν πίσω το «Soul Kitchen». Πρέπει όμως να σταματήσουν να τσακώνονται και να δουλέψουν με ομαδικό πνεύμα.

Φατίχ Ακίν
Φιλμογραφία
(επιλεκτική)
2000 Im Juli/In July
2003 Gegen die Wand/Μαζί ποτέ
2005 Περνώντας τη γέφυρα – Ο ήχος της Κωνσταντινούπολης/Crossing the Bridge – The Sound of Istanbul (ντοκ.)
2007 Auf der anderen Seite/Η άκρη του ουρανού
2009 Soul Kitchen

Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αμβούργο το 1973 από Tούρκους γονείς. Είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ηθοποιός. Οι ταινίες του έχουν διακριθεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ. Το 2003, ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής Corazón International. Το 2004, η ταινία του Μαζί ποτέ μονοπώλησε τα Γερμανικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου, και κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου και το Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας στα Ευρωπαϊκά Κινηματογραφικά Βραβεία. Η ταινία του Ο ήχος της πόλης προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2005. Η ταινία Η άκρη του ουρανού ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα και απέσπασε τα βραβεία Καλύτερου Σεναρίου και Οικουμενικής Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών το 2007.

Cine Festival : 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Τελετή Έναρξης

Από το cine.gr

Τα κόκκινα χαλιά (στην κυριολεξία) στρώθηκαν με μία μικρή καθυστέρηση και οι ψηλοί κουστουμαρισμένοι κυριούλιδες πήραν θέση στην είσοδο του Ολύμπιον για να υποδεχτούν τους υψηλούς προσκεκλημένους, προερχόμενους κυρίως από το χώρο της πολιτικής και δη του κυβερνόντος κόμματος. Μεταξύ των προσκεκλημένων ήταν ο κ. υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, Π. Γερουλάνος, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελος Βενιζέλος, ο υφυπουργός Οικονομίας, Μάρκος Μπόλαρης, ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, Σπύρος Βούγιας, η υφυπουργός Εσωτερικών κ. Θεοδώρα Τζήκα, οι βουλευτές Γιάννης Ιωαννίδης, Σταύρος Καλαφάτης και Κώστας Γκιουλέκας, και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Βασίλης Παπαγεωργόπουλος.

Ο σκηνοθέτης Άγγελος Φραντζής έκανε και πάλι ένα μικρό θαύμα, σε μια βραδιά που δε θύμιζε επετειακή εκδήλωση πενήντα χρόνων, αλλά καλοστημένη παραγωγή, που επισκιάστηκε από την απουσία των Ελλήνων σκηνοθετών. Οι λόγοι των επισήμων ήταν λογικά συγκρατημένοι και επιφυλακτικοί, επικεντρωμένοι στο φλέγον ζήτημα των Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη. Ελπίζουμε τα όσα ειπώθηκαν δια στόματος του Υπουργού Πολιτισμού να γίνουν πράξη και να μη μείνουν απλές υποσχέσεις, κλεισμένες σε κάποιο συρτάρι του Υπουργικού γραφείου.

Τη βραδιά παρουσίασε ο περσινός βραβευμένος στο Φεστιβάλ, ηθοποιός Χρήστος Λούλης, ο οποίος ήταν μάλλον η καλύτερη επιλογή παρουσιαστή που έγινε τα τελευταία χρόνια στο φεστιβάλ. Λέτε να έχει λαμπρό τηλεοπτικό μέλλον ως παρουσιαστής;

Η τελετή ξεκίνησε με ένα κείμενο του Ρενουάρ, για να προβληθεί στη συνέχεια ένα video 3-d με θέμα την ιστορία του cinema. Προς τούτο, μοιράστηκαν στους παρευρισκόμενους ειδικά γυαλιά, σε μία κίνηση με σαφώς συμβολικό χαρακτήρα, αφού δίνει μία πρώτη απάντηση στο ερώτημα που θέτει το ίδιο το Φεστιβάλ, «why cinema now?»

Δείτε ολόκληρο το άρθρο στο cine.gr

ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΛΗΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

Μετάλλιο τιμής

Ρουμανία-2009-105′

Σκηνοθεσία: Καλίν Πέτερ Νέτσερ

Ηθοποιοί: Victor Rebengiuc, Camelia Zorlescu, Mircea Andreescu, Ion Lucian, Radu Beligan, Costica Draganescu

Μια μέρα, ο 75χρονος Ίον λαμβάνει κατά τύχη ένα τιμητικό μετάλλιο για κάποια ηρωική πράξη που έκανε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια εποχή που με δυσκολία μπορεί να θυμηθεί. Το παράσημο αυτό τον κάνει να αναθεωρήσει ολόκληρη τη ζωή του. Ίσως να μην είναι εντελώς αποτυχημένος, ίσως η ζωή του να ’χει κάποιο νόημα. Με αφορμή τον εορτασμό των πενήντα χρόνων απ’ τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ίον προσκαλείται σ’ ένα δείπνο παρουσία του Ρουμάνου προέδρου. Του δίνεται μια μοναδική ευκαιρία ν’ αλλάξει τη ζωή του: μπορεί να βοηθήσει στη λύση του προβλήματος θέρμανσης που έχουν στην πολυκατοικία του κι επιπλέον ν’ αποδείξει στη σύζυγό του Νίνα ότι είναι κάποιος. Η καλή τύχη του Ίον ανατρέπεται ξαφνικά, όταν μια επιστολή απ’ το υπουργείο εθνικής άμυνας τον πληροφορεί ότι το παράσημο τού δόθηκε από λάθος κι ότι πρέπει να το επιστρέψει. Τώρα ο Ίον προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει στοιχεία που να αποδεικνύουν τις ανύπαρκτες ηρωικές του πράξεις…

Καλίν Πέτερ Νέτσερ
Φιλμογραφία
1994 Rag Ball (μμ)
1995 Dry Eyes (μμ)
1996 Hot Line (ντοκ. μμ)
1997 Maria (μμ)
1998 The Snow of the Lambs (μμ)
2003 Maria
2009 Medalia de onoare/Medal of Honor

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1975 στο Πετροσάνι της Ρουμανίας. Το 1983, η οικογένειά του μετανάστευσε στη Γερμανία. Αφού τελείωσε το σχολείο, το 1994 ξεκίνησε τις σπουδές του στο τμήμα σκηνοθεσίας κινηματογράφου της Σχολής Θεάτρου και Κινηματογράφου του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου απ’ όπου αποφοίτησε με πτυχίο σκηνοθεσίας κινηματογράφου. Οι μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες του, και οι δύο με τίτλο Μαρία προβλήθηκαν σε πολλά φεστιβάλ σ’ όλον τον κόσμο και κέρδισαν πολλά βραβεία

Π.ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το «Μετάλλιο τιμής» του Ρουμάνου Καλίν Πέτερ Νέτσερ, ακολουθεί τη γραμμή ρεαλισμού που χαρακτηρίζει τις ρουμάνικες ταινίες των τελευταίων ετών, στην ιστορία του Ιον, ενός ηλικιωμένου άντρα, που τιμάται κατά λάθος για ανδρεία στον πόλεμο. Η ζωή του αλλάζει, αισθάνεται σημαντικός και όταν το λάθος αποκαλύπτεται, αναζητεί απεγνωσμένα στοιχεία που να αποδείξουν ότι άξιζε την τιμή.

Του ΝΙΝΟΥ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Το ρουμάνικο «Μετάλλιο τιμής» είναι μια ταινία δυνατή, δοσμένη με αρκετή πρωτοτυπία, ζεστασιά αλλά και χιούμορ, στην ίδια γραμμή με τις ταινίες σκηνοθετών όπως ο Κρίστιαν Μουνγκίου («Τέσσερις μήνες, τρεις βδομάδες και δυο μέρες») και ο Κορνέλιου Παρουμπόιου («Αστυνομία, ταυτότητα»). Η πλοκή της είναι πολύ απλή: ο Κορνέλ, ένας 75χρονος γέρος, λαμβάνει ξαφνικά το 1995, για τα πενηντάχρονα από το τέλος του τελευταίου παγκοσμίου πολέμου, ένα μετάλλιο για μια ηρωική πράξη του. Λίγο αργότερα, όμως, πληροφορείται ότι το παράσημο του δόθηκε από λάθος και πως πρέπει να το επιστρέψει και αρχίζει να ψάχνει απελπισμένα λύση.

Εκείνο που πέτυχε ο 33χρονος σκηνοθέτης είναι να πλησιάσει τη μικρή ανθρώπινη ιστορία του με φροντίδα και στοργή, τοποθετώντας τον κακομοίρη ανθρωπάκο του σε μια συγκεκριμένη κοινωνική και πολιτική στιγμή (πρώτη περίοδο της ένταξης της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση), και να καταγράψει την πορεία του με τις λεπτομέρειες εκείνες που δίνουν τον ανθρώπινο, άλλοτε κωμικό και άλλοτε τραγικό τόνο, της ζωής του. Από τις δοσμένες με χιούμορ σκηνές, εκείνες για την τεταμένη σχέση του Κορνέλ (ένας εξαιρετικός Βίκτορ Ρεμπενκίουτς) με τη γυναίκα του (δεν του μιλάει γιατί στην περίοδο Τσαουσέσκου είχε καταδώσει τον γιο τους στην αστυνομία) αλλά και η συνάντησή του με τον πρόεδρο της Ρουμανίας και η προσπάθειά του να του παραδώσει τα αιτήματα των συγκατοίκων του στην προβληματική τους πολυκατοικία. Συγκλονιστική κατάληξη η συνάντησή του με τον άνθρωπο για τον οποίο προοριζόταν το παράσημο. Στην επιμονή του Κορνέλ να υπογράψει επιστολή, όπου θα αρνείται να παραλάβει το μετάλλιο, ο τελευταίος βγάζει θυμωμένος το ψεύτικο χέρι του και του φωνάζει, «υπόγραψε εσύ!». Η ταινία δύσκολα πιστεύω θα ξεπεραστεί από τις υπόλοιπες του διαγωνιστικού.

Το χωράφι του πατέρα

Ουγγαρία-2009-80′

Σκηνοθεσία: Βίκτoρ Όσκαρ Νάτζι

Ηθοποιοί: János Derzsi (Πατέρας), Tamás Ravasz (Γιος), Andrea Nagy (Ági), István Znamenák, Lukács Bitskey, Bence Babcsán

Ο Πατέρας αποφυλακίζεται και ξεκινά μια νέα ζωή, αποφασίζοντας να εμφυσήσει κάποιες αξίες στο γιο του. Αγοράζει ένα χωράφι στο οποίο σκοπεύει να φυτέψει αμπέλια. Ο Γιος, του οποίου η παιδική ηλικία σημαδεύτηκε από την πλήρη απουσία κάθε πατρικής φιγούρας, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με τον –άλλοτε θεοποιημένο αλλά τώρα ολοζώντανο– πατέρα, και προβάλλει σκληρή αντίσταση στις όποιες προθέσεις του. Οτιδήποτε κάνει ή εκπροσωπεί ο πατέρας απορρίπτεται εξολοκλήρου απ’ το Γιο. Την κατάσταση επιδεινώνει η παρουσία της θείας Άτζι, με την οποία ο Πατέρας συνάπτει ερωτική σχέση.

Βίκτoρ Όσκαρ Νάτζι
Φιλμογραφία
2005 A tárca/The Purse (μμ)
2006 Öreg fa/The Old Tree (μμ)
2006 A vizsga/The Exam (μμ)
2009 Apaföld/Father’s Acre

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ουγγαρία το 1980. Έχει σκηνοθετήσει τρεις μικρού μήκους ταινίες. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Το χωράφι του πατέρα, απέσπασε το βραβείο Gene Moskowitz στην 40η Εβδομάδα Ουγγρικού Κινηματογράφου.

Φεστιβάλ Κινηματογράφου με έμφαση στην Οικολογία

Έμφαση στην Οικολογία δίνει το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

ΣΚΑΪ-14/11/2009

Συζήτηση για την πράσινη ανάπτυξη και την κλιματική αλλαγή εν όψει της συνόδου στην Κοπεγχάγη, διοργανώνουν το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του 50ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου, η πρεσβεία της Δανίας και ο ΣΚΑΪ.

Με λίγη βοήθεια από τα Οσκαρ

Τα φώτα του προς το ελληνικό σινεμά προθυμοποιήθηκε να δώσει ο πρώην πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Σιντ Γκάνις

Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ |ΤΟ ΒΗΜΑ| Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ Η έλλειψη ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ένα ζήτημα που επί χρόνια συζητείται στην εγχώρια κινηματογραφία αλλά δεν λέει με τίποτε να υλοποιηθεί, ήταν το ζήτημα που προέκυψε κατά τη διάρκεια της χθεσινής, έκτης ημέρας διεξαγωγής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Από τη μία πλευρά ο Σιντ Γκάνις, ο ελληνικής καταγωγής πρώην πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, μαζί με τον Περ Χολστ, μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, σε ανοιχτή συζήτηση με το κοινό, εκθείαζαν τις αρετές των ακαδημιών τους, κυρίως στον τομέα των βραβεύσεων (Οσκαρ και Ευρωπαϊκά Βραβεία αντιστοίχως).

Από την άλλη πλευρά, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, πρόεδρος της εφετινής Κριτικής Επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος, θύμισε σε συνέντευξη Τύπου της επιτροπής ότι ήταν ο πρώτος που πριν από χρόνια μίλησε για την αναγκαιότητα δημιουργίας μιας ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. «Σαφώς είναι κάτι που πρέπει να γίνει» ανέφερε ο σκηνοθέτης, επισημαίνοντας όμως ότι η ίδρυση μιας ακαδημίας κοστίζει χρήματα και χρειάζεται τη στήριξη της πολιτείας.

Με την ίδρυση μιας ακαδημίας όπου θα συμπεριλαμβάνονται πολλά μέλη από όλους τους κλάδους του ελληνικού κινηματογράφου (αν όχι όλα), τα αποτελέσματα των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας τουλάχιστον δεν θα αμφισβητούνταν. Ως γνωστόν, το ισχύον σύστημα της επιτροπής των 50 μελών που ψηφίζουν έχει αλλεπαλλήλως αμφισβητηθεί και οι «κακές γλώσσες» μιλούν για κλίκες, λόμπι και επιρροές.

Στις βραβεύσεις των Οσκαρ δεν μπορεί να υπάρξει αμφισβήτηση, αφού τα μέλη που ψηφίζουν φθάνουν τις 6.000. Ο Σιντ Γκάνις φάνηκε πρόθυμος να βοηθήσει προσκομίζοντας όλες τις λεπτομέρειες. Οι δραστηριότητες άλλωστε της Αμερικανικής Ακαδημίας καλύπτουν όλον τον πλανήτη με στόχο τη βοήθεια κινηματογραφιών με προβλήματα, όπως του Ιράν, της Κίνας και του Βιετνάμ. «Δεν είμαστε μόνο οι “Οscar guys”» είπε ο κ. Γκάνις. «Είμαστε οι “guys” του κινηματογράφου».

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε από τον Σιντ Γκάνις στην κατηγορία του ξενόγλωσσου

Σ την προκριματική κούρσα των επιλογών μια επιτροπή 150 μελών από τα περίπου 6.000 της Ακαδημίας καλείται να δει τις υποβολές ταινιών από 65 διαφορετικά κράτη. Κάθε κράτος υποβάλλει Οσκαρ, η οποία αφορά όλα τα κράτη εκτός Αμερικής. Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες κατηγορίες, η συγκεκριμένη παρουσιάζει αρκετές ιδιαιτερότητες.

μία ταινία- η Ελλάδα υποβάλλει την ταινία που κερδίζει το πρώτο βραβείο στα κινηματογραφικά Βραβεία Ποιότητας. Τις 65 ταινίες δεν τις βλέπουν και τα 150 μέλη αλλά μοιράζονται ανά εικοσάδες σε υποομάδες. Η κάθε ομάδα ψηφίζει μεταξύ εκείνων που έχει δει και καταλήγουν σε εννέα ταινίες. Αργότερα η ίδια ειδική επιτροπή των 150 μελών (στην οποία ανήκει ο Γκάνις) τις παρακολουθεί όλες κατά τη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου και ψηφίζει για τη δημιουργία της τελικής πεντάδας των υποψηφίων. «Ουδέποτε έχουν υπάρξει επιρροές» επεσήμανε ο Σιντ Γκάνις. «Εκεί βρισκόμαστε για να δούμε ταινίες και να επιλέξουμε αυτές που μας αρέσουν. Δεν ακούμε τίποτε και κανέναν, γιατί δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον από τους ανθρώπους που ψηφίζουν να επηρεαστούν».

ΣΤΙΣ ΠΡΟΒΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ
-Μια ατμόσφαιρα, αν όχι θλίψης, σίγουρα αμηχανίας, ήταν διάχυτη στον προχθεσινό εορτασμό των 50 χρόνων του Φεστιβάλ με την προβολή του «Ποταμιού» τουΝίκου Κούνδουρου.Δεν παρουσιάστηκε ούτε ένα στοιχειώδες τρέιλερ που να θυμίζει τι έχει περάσει από το Φεστιβάλ μέσα σε μισό αιώνα (πέραν του φιλμ με τις αφίσες σε αντίστροφη μέτρηση).«Αυτή η αίθουσα είναι γεμάτη φαντάσματα» είπε ο Κούνδουρος. Βραβεύθηκαν εννέα άνθρωποι του ελληνικού σινεμά, ανάμεσά τους οι Μάνος Ζαχαρίας,Γιάννης Μπακογιαννόπουλος ,Φρίξος Ηλιάδης, Δημήτρης Σταύρακας,Ντίνος Κατσουρίδης (που έλειπε) και η χήρα τουΠαύλου ΖάνναΜίνα.

-«Ηρθα στο Φεστιβάλ επειδή το σνομπάρισαν άλλοι». Τάδε έφη Θόδωρος Αγγελόπουλος, δεν διευκρίνισε ωστόσο το «άλλοι». Τοπίο στην ομίχλη…

-Σοκ έχει προκαλέσει ο «Λίβανος» τουΣάμουελ Μάοζ,η ισραηλινή ταινία που περιγράφει τις εμπειρίες των μελών ενός τεθωρακισμένου στον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου. Δεν είναι απλώς ένα αντιπολεμικό αριστούργημα αλλά και υπόδειγμα film-making. Ισως να μην ήταν όμως τόσο καλό αν ο ίδιος ο Μάοζ δεν είχε την εμπειρία του πολέμου, καθ΄ ότι πυροβολητής τεθωρακισμένου στον ίδιο πόλεμο.

Δομνάκη Ν.  –ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

“Το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να μεταφερθεί στην Αθήνα; Μόνο πάνω από το πτώμα μου”, είχε απαντήσει ο ιδρυτής του, Παύλος Ζάννας, στη Μελίνα Μερκούρη, όταν εκείνη ως υπουργός Πολιτισμού του το είχε προτείνει. Είχε προηγουμένως εκμυστηρευτεί την ιδέα της στο σύμβουλο Κινηματογραφίας, τότε, Μάνο Ζαχαρία, ο οποίος τη συμβούλεψε “να περιμένει πρώτα την αντίδραση του Ζάννα”. Μνήμες, πληροφορίες, σκόρπιες καταθέσεις διακινούνται αυτές τις μέρες στο επετειακό 50ό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, που σημαδεύεται από την απουσία της πλειοψηφίας των Ελλήνων σκηνοθετών, οι οποίοι απέχουν όχι μόνο από το φεστιβάλ αλλά και από τα κρατικά βραβεία, με αίτημα την ψήφιση και εφαρμογή του εκσυγχρονισμένου νέου νόμου για τον κινηματογράφο. Αυτές τις ημέρες, ο πρόεδρος Γιώργος Χωραφάς και η διευθύντρια του φεστιβάλ Δέσποινα Μουζάκη, βραβεύουν ανθρώπους και φορείς που συνέβαλαν στην ίδρυση και ενδυνάμωση του φεστιβάλ: τη μνήμη του Παύλου Ζάννα, τον Νίκο Κούνδουρο, τον Μάνο Ζαχαρία, τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο, τον Δημήτρη Χαρίτο και άλλους που στήριξαν το φεστιβάλ από την ίδρυσή του το 1960. Σήμερα, το φεστιβάλ τίμησε την Πανελλήνια Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) για την “κοινή πορεία και αμφίδρομη σχέση του φεστιβάλ με τους κριτικούς”, όπως είπε ο Γιώργος Χωραφάς. “Αχαρη δουλειά η τέχνη του κριτικού”, ομολόγησε ο κριτικός Ανδρέας Τύρος, ο οποίος παρέλαβε την τιμητική πλακέτα εκ μέρους της ΠΕΚΚ. Ο Ανδρέας Τύρος, αφού αναφέρθηκε στους “σταθμούς” του φεστιβάλ που βίωσε και ο ίδιος – εξώστη, αντιφεστιβάλ, τη μεγάλη κρίση στα τέλη του ‘80, τη διεθνοποίησή του επί Μισέλ Δημόπουλου -, μίλησε για την υποστηρικτική, όπως είπε ο ίδιος, παρουσία της ΠΕΚΚ στον ελληνικό κινηματογράφο και κατέληξε ότι από δω και μπρος το φεστιβάλ θα πρέπει να γίνει “πιο συμβατό με τον μεταϋλικό κόσμο. Δηλαδή, πιο μικρό, πιο έξυπνο, πιο μοντέρνο. Πρέπει να πάψει να είναι σουπερμάρκετ και να αποφασίσει την ταυτότητά του”, είπε ο κ. Τύρος. Δίπλα του, ο Νίνος Φένεκ Μικελίδης, από τα ιδρυτικά μέλη της ΠΕΚΚ (1976), υπερασπίστηκε την κριτική κινηματογράφου, λέγοντας ότι είναι πιο αναγκαία τώρα, την εποχή της τηλεόρασης και της κυριαρχίας των ταινιών “ποπ-κορν”. Εξίσου και ο κριτικός Δημοσθένης Ξιφιλλίνος από το περιοδικό “Εξώστης” που εκδίδεται στη Θεσσαλονίκη, έδωσε έμφαση στη “στροφή απομάκρυνσης από τον κριτικό λόγο”. Γκόραν Πασκάλιεβιτς Το Χρυσό Αλέξανδρο θα παραλάβει απόψε ο Γκόραν Πασκάλιεβιτς.Ο διάσημος Σέρβος σκηνοθέτης της “Πυριτιδαποθήκης” αφιερώνει το βραβείο του στους ηθοποιούς με τους οποίους έχει δουλέψει και γιατί χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσε, όπως είπε, να κάνει τις ταινίες του. “Με λίγα χρήματα, μεγάλη θέληση να γυρίσω ταινίες και με πολύ καλούς ηθοποιούς έκανα την καριέρα μου”, ανέφερε σήμερα ο Πασκάλιεβιτς στο “μάστερ κλας” που έδωσε σε φοιτητές και νέους σκηνοθέτες. “Μια μικρή ψηφιακή κάμερα σας δίνει όλη την ελευθερία να γυρίσετε ταινίες με λίγα χρήματα. Μην κάθεστε λοιπόν να κλαίτε τη μοίρα σας σε ένα δωμάτιο περιμένοντας να σας εγκρίνουν μεγάλα ποσά. Οι μεγάλοι προϋπολογισμοί διέπονται από όρους. Ο παγκόσμιος κινηματογράφος βρίσκεται σε χέρια μικρών υπολογιστών. Γι’ αυτό αν έχετε μια καλή ιδέα πάρτε την ψηφιακή κάμερα στα χέρια σας”, παρότρυνε τους νέους ο 62χρονος Πασκάλιεβιτς. Ανέφερε σαν παράδειγμα την ταινία του “Ονειρο χειμερινής νύχτας” (το 2004) που τη γύρισε με μια απλή κάμερα “μίνι ντιβί”, λίγο μετά τη δολοφονία του πρωθυπουργού Ζόραν Τζίντζιτς. Ο Πασκάλιεβιτς ήθελε τότε να μιλήσει όπως είπε, για τον “συλλογικό αυτισμό του σερβικού λαού, που διαδέχθηκε τον εθνικισμό της χώρας του”. Απόψε, θα προβληθεί η τελευταία του ταινία “Ταξίδια του μέλιτος”.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΛΗΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

Η μέρα που ο Θεός έφυγε ταξίδι

Βέλγιο,Γαλλία-2009-100′

Σκηνοθεσία: Φιλίπ βαν Λέου

Ηθοποιοί: Ruth Nirere (Jacqueline), Afazali Dewaele (ο άνδρας), Lola Tuyaerts (Sandrine)

Στο Κιγκάλι, πρώτη μέρα της γενοκτονίας. Οι κάτοικοι της Ρουάντα αλληλοεξοντώνονται και οι Δυτικοί εγκαταλείπουν τη χώρα. Η Ζακλίν, μια νεαρή Τούτσι που δούλευε ως νταντά σε μια οικογένεια Βέλγων βρίσκεται ξαφνικά εγκαταλειμμένη. Κρύβεται στη σκεπή και καταφέρνει να ξεφύγει απ’ τους δολοφόνους. Στο μεταξύ, στο χωριό της, τα παιδιά της σφαγιάζονται. Κυνηγημένη, καταφεύγει στο δάσος. Βρίσκει έναν πληγωμένο άνδρα, τον οποίο φροντίζει και επαναφέρει στη ζωή. Όμως η ίδια είναι κατεστραμμένη και, παρά τις προσπάθειες του ευγνώμονα συντρόφου της, δεν μπορεί να συνέλθει. Στερημένη απ’ όλα όσα είχε, ακόμα και της πίστης της, έχει μόνο μία σκέψη: να δώσει ένα τέλος.

Φιλίπ βαν Λέου
Φιλμογραφία
2009 Le Jour où Dieu est parti en voyage/ The Day God Walked Away

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες και σπούδασε στο Institut National Supérieur des Arts du Spectacle et des Techniques de Diffusion (INSAS) των Βρυξελλών και στο Αμερικανικό Κινηματογραφικό Ινστιτούτο του Λος Άντζελες. Δούλεψε ως διευθυντής φωτογραφίας σε πολλές μεγάλου μήκους ταινίες, όπως το La Vie de Jésus (1996) του Μπρυνό Ντυμόν και το God‘s Offices (2007) της Κλερ Σιμόν. Η μέρα που ο Θεός έφυγε ταξίδι είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία ως σκηνοθέτη.

Δίχως αγάπη

Μεγ. Βρετανία-2009-106′

Σκηνοθεσία: Σαμάνθα Μόρτον

Ηθοποιοί: Molly Windsor (Lucy), Robert Carlyle (πατέρας), Susan Lynch (μητέρα)

Η Λούσι είναι 11 χρόνων και ζει με τον πατέρα της. Μια μέρα, όχι για πρώτη φορά, αυτός τη χτυπάει. Όταν η Λούσι επιστρέφει στο σχολείο, ζητά να δει την κοινωνική λειτουργό Τζάκι. Η Λούσι είναι γνωστή στις κοινωνικές υπηρεσίες και είχε τεθεί και στο παρελθόν υπό την προστασία της Πρόνοιας. Η Τζάκι την πάει στο Κροπ Ρόου, ένα ίδρυμα για παιδιά, όπου και την αφήνει με τη σχολική στολή που φοράει και τίποτε άλλο. Η Λούσι μοιράζεται το ίδιο δωμάτιο με την 16χρονη Λόρεν, η οποία κακοποιείται από τον Μπεν, τον διευθυντή του ιδρύματος. Η Λούσι το σκάει. Κάποια στιγμή καταφέρνει να βρει τη μητέρα της και της ζητάει να μείνει μαζί της. Εκείνη της αγοράζει το εισιτήριο επιστροφής στο Κροπ Ρόου και τη συνοδεύει μέχρι τη στάση. Η Λούσι ανεβαίνει στο λεωφορείο που θα την πάει πίσω στο ίδρυμα και σ’ ένα αβέβαιο μέλλον.

Σαμάνθα Μόρτον
Φιλμογραφία
2009 The Unloved

Βιογραφία
Έχει δουλέψει ως ηθοποιός στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Υπήρξε δύο φορές υποψήφια για Όσκαρ για τις ταινίες In America του Τζιμ Σέρινταν και Συμφωνίες και ασυμφωνίες του Γούντι Άλλεν, για την οποία ήταν υποψήφια και για Xρυσή Σφαίρα στην κατηγορία β’ γυναικείου ρόλου. Το 2007, η ερμηνεία της στην πολυβραβευμένη ταινία Control του Άντον Κόρμπεϊν ήταν υποψήφια για το βραβείο β’ γυναικείου ρόλου στα βραβεία BAFTA και BIFA. Συμμετείχε επίσης στο Mister Lonely του Χάρμονι Κορίν και στην Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης του Τσάρλι Κάουφμαν, ενώ συνεργάζεται τακτικά με ανεξάρτητους σκηνοθέτες απ’ τη Μεγ. Βρετανία και τις ΗΠΑ. Το Δίχως αγάπη είναι η πρώτη της σκηνοθετική δουλειά.

AN ASSESSMENT OF THE REACTIONS TO THE Global Forum on Migration and Development with special reference to clandestina’s discussions and the 30th October event –

(the text below was sent to friends from the American group Retort and other people who we have been in contact with in the last months over the issue of the Forum and co-wrote with them Europe at the Frontline of the Great Enclosure).

1. The new socialist government was smart enough to seriously downplay the Forum. They knew (as we all did, and had also openly explained) that would the Forum be given a lot of coverage in the media, the central streets of Athens (alongside stationed vehicles, rubbish bins and maybe shop-windows) would be set on fire for a few nights. Too expensive for the State, too much waste of time for the new ministry of Public Order (renamed Ministry of Citizens’ Protection in socialist newspeak), and too dangerous for the police (they are being shot at in broad daylight lately in the capital of Greece – as a response to that, a new law, introduced a few weeks ago, abolished external guards at police stations). As expected, anarchists and antiauthoritarians indeed tagged the Forum low-priority.

1b. Not only was it downplayed, the Forum was publicly discussed in a disorienting manner. Prime minister Papandreou talked to the UN secretary general (who was here for the Forum), yet the newspapers reported their discussion as being primarily about, allegedly, Greek “national issues”, namely Cyprus and (FYRO)Macedonia.

2. The PASOK antiauthoritarians (as the government has called itself) immediately lifted the law refusing citizenship to second-generation immigrants born in Greece and closed down the detention center in Pagani on the island of Lesvos. Also the new deputy minister promised better detention conditions. In other words, they turned the levels of repression back to where they were last year (give or take a few detention flights and the promise of half-way citizenship for kinds and a suffrage in municipal elections for immigrants who have lived here for more than 10 years), though giving the impression that they took really progressive and liberal measures.

3. An important event, characteristic of how the movement politicizes immigrant issues: On the 10th of October a victim of brutal police violence, the Pakistani Mohammed Kamran Atif passed away. (Read the story here). Anarchists in Athens demonstrated and attacked a police station in protest. Five (Greek) demostrators were arrested and there were occupations of public buildings and a great wave of solidarity demanding their release.

So when the five were actually released (two days later) the movement had experienced a kind of decompression and momentary satisfaction – the tension was easing. We feel that this also contributed to a sense that “enough has been done for the immigrants for the time being, let the Global Forum be”.

4. A left wing network partly linked to the SYRIZA left-coalition party and antiracist groups did organize a day of talks in Athens (last Sunday), which was unfortunately not very well attended. A left wing initiative in Athens, and left wing groups in Thessaloniki also called demos in the two cities. Around 1000 people attended the one in Athens, not more than 150-200 attended the one in Thessaloniki. Such a turnup in the two towns would be assessed as a failure, had these talks and demos been prepared and discussed. Yet they seemed to just fulfill a quick wish of the organizers to get it out the way, over and done with.

4b. A further reason why anarchists did not cooperate with the Left: You might remember us telling you about the former government’s police openly attacking immigrants at the Aghios Panteleimon Square in collaboration with fascists [for a reminder see this post].  The Left had not helped the anarchists back then. Now, when left-wing groups tried to organize a concert, extra-police forces appeared in order to actually help remove the 40 fascists that wanted to interrupt an event attended by 500! The new police in a new role. The anarchists thus felt the leftists’ gig was “handed to them” by the police and not dynamically fought for. So they also chose to abstain from the leftists’ discussions and demo.

5. Our own technique was, as we had described in August, to organize a series of talks and discuss the meaning of the Forum as broadly as possible. We co-organized four open discussions (plus a solidarity concert with a band from Germany). One we co-organized with the Anti-racist initiative in Larisa as part of their Anti-racist Festival, where there was a discussion with people from the canonical Left, a second with the “Assembly of Kalamaria” (an eastern suburb of Thessaloniki with a lively citizens’ open assembly, a legacy of the “December uprising”), where a wide range of opinions was expressed and discussed for many hours, and many new contacts were made with people from all walks of life, ages and backgrounds, a third with the open assembly of the Western suburbs, which went great, was out in the open, and attracted mostly young antiauthoritarians from that part of the town (but also grannies and kids because of the fancy videos we were showing). As a result of our discussion, this coming Friday, this assembly is coordinating (with other groups from town) a demo in the Western suburbs (quite unusual and refreshing) in solidarity to immigrants. At all three events we articulated the arguments in the Europe at the Frontline text in ways that we felt corresponded to the needs and moods of the audiences.

The fourth discussion, which we coorganized with the Hellenic League for Human Rights, we had placed particular importance on. Karl Kopp from ProAsyl in Frankfurt, Germany, Oktay Durukan from the Helsinki Citizens’ Assembly in Turkey and Vassilis Ladas, a lawyer and writer active at the settlement of Patras, were fabulous and extremely well-informed speakers. We were quite worried that factors 1, 2, 3 and 4 would have a negative effect on the discussion, but in fact over a hundred people, including activists, students, law professors, human rights lawyers (even an MP from the Coalition of the Left party) came to discuss in the terms that were being set by the discussion and our (and the Leagues’) texts. We feel that it was an important exchange between a certain level of “opinion makers”, lawyers and activists, going “beyond the line that separates humanism from politics” (in the words of Karl Kopp), and the longer-term effects remain to be seen. For the time being, the League for Human Rights is sending a group of lawyers that are going to visit detention centers with the collaboration of the Citizens’ Assembly in Turkey and with the German ProAsyl NGO, help whomever they can, and issue official reports of the conditions. Also, a new immigrant radio show is in the air, as part of a free radio in Thessaloniki (1431AM) a it is organizing two days of discussions and concerts with immigrant bands. That will be another opportunity to further discuss the Europe at the Frontline text, which we have already distributed in a few thousand copies and six towns in Greece.

Here is the English text published on the clandestina website.

Here are three of the posters (not all done by us) announcing the discussions.

On the floor of Tokyo (βάλε καμαράκι)
Or down in London town (βάλε τρίγωνο Πολυτεχνείου) to go, go
With the record selection
With the mirror reflection
I’m dancing with myself

Oh dancing with myself
Oh dancing with myself
Well there’s nothing to lose
And there’s nothing to prove
I’ll be dancing with myself

Ξεκινήσαμε το χορό. Αυτή τη φορά δεν αναφέρομαι στα μαθήματα χορού (που συμπτωματικά ξεκίνησα), αλλά αναφέρομαι στο γλέντι που άρχισε στη σχολή. Αυτός είναι και ο λόγος που ο δικός μας χορός δεν περιλαμβάνει Τόκυο και Λονδίνο. Και είναι και σόλο! Κάποιες στιγμές (εργασίας κυρίως) είναι ωραία η μοναξιά. Βοηθάει στη συγκέντρωση.

Πέρα από αυτό, αφορμή για το ποστ στάθηκε και ο ερχομός των Nouvelle Vague στη Θεσσαλονίκη στο Principal σε 2,5 εβδομάδες! Αναμένουμε… και υπομένουμε!! Παραδέχομαι ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχει αρχίσει να κινείται κάτι στις συναυλίες της πόλης. Μ’αρέσει πολύ! Αν και ώρες ώρες θέλω να την εγκαταλείψω τρέχοντας..

υ.γ. Δεν είναι άσχημη ιδέα ένα juke box στα καμαράκια νομίζω…

Ελληνικά (english translation follows)

Οπως είπαμε φέτος είναι η χρονιά της Θεσσαλονίκης σε τούτο εδώ το ταπεινό ιστολόγιο οπότε ευκαιρία να ασχοληθούμε με λιγότερο γνωστές πτυχές της πόλης με μια εβραϊκή ματιά. Ευκαιρία για αυτήν την ανάρτηση υπήρξε το άρθρο του Γιάννη Ράγκου για την δολοφονία στην πόλη του Γεωργίου του Α’ που μπορείτε να βρείτε εδώ. Εν συντομία μπορούμε να περιγράψουμε το περιστατικό ως:

Στη συμβολή με την οδό Βασιλίσσης Όλγας, τον περίμενε από ώρα ο Σερραίος Αλέξανδρος Σχινάς. Γύρω στις 3, είδε τον Γεώργιο και τον υπασπιστή του να περνούν, τους πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε τον βασιλιά μία φορά, προκαλώντας, ωστόσο, καίριο τραύμα. Αμέσως μετά, επιχείρησε να πυροβολήσει και τον Φραγκούδη, αλλά αυτός πρόλαβε να τον αφοπλίσει και να τον παραδώσει σε δύο Κρητικούς χωροφύλακες, που είχαν προστρέξει στο σημείο της δολοφονίας.

Ο δολοφόνος αργότερα “αυτοκτονήθηκε” με μια θεαματική βουτιά από τον όροφο του κρατητηρίου και ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία για την ταυτότητα του δολοφόνου, ακόμα και σήμερα δεν έχει υπάρξει συμφωνία για τα κίνητρα του. Για περισσότερα σας παραπέμπω στην όντως ενδελεχή δημοσίευση εδώ, εδώ και εδώ.

Μεταξύ των άλλων δημοσιεύει και την ακόλουθη γραφική αναπαράσταση των γεγονότων η οποία είναι αξιοπρόσεκτη:

Η αναπαράσταση έχει ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία. Ο Λευκός Πύργος είναι λανθασμένος γιατί το περιτείχισμα ήδη κατεδαφιστεί το 1911 όπως μάθαμε εδώ, θεωρείται αναμενόμενο να μπει στην εικόνα ένας μιναρές αφού ακόμα δεν είχαν κατεδαφιστεί από το ελληνικό κράτος, οι κρητικοί χωροφύλακες είναι παρόντες και ο βασιλιάς πέφτει στα χέρια ενός καφετζή ή παντοπώλη. Συνήθως οι κομπάρσοι σε αυτές τις σκηνές είναι άγνωστοι αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση γνωρίζουμε το όνομα του κυρίου με την άσπρη ποδιά που ήταν Ααρών Αμίρ. Αλλά γιατί να μην αφήσω τον γιο του διάσημου αρχιτέκτονα της Θεσσαλονίκης Πιέρρο Αριγκόνι, Μάσσιμο να τα διηγηθεί όπως διαβάζουμε στο “Χρονικό της Θεσσαλονίκης” του Κώστα Τομανά:

” Το απόγευμα της δολοφονίας βρισκόμουν μέσα στο τραμ, που ήταν σταματημένο στην στάση της Αγίας Τριάδας. Είδα τον βασιλιά να περπατάει στο πεζοδρόμιο μαζί με τον υπασπιστή του και και σε κάποια στιγμή να το πλησιάζει ένας από πίσω και να τον πυροβολεί. Είδα ακόμα τους δυο βρακοφόρους χωροφύλακες, που τον ακολουθούσαν εξ’ αποστάσεως, να πιάνουν τον φονιά που προσπάθησε να ξεφύγει προς την θάλασσα. Είδα και τον μπακάλη της γειτονιάς μας Ααρών Αμίρ να παίρνει αγκαλιά τον πληγωμένο βασιλιά και να τον βάζει σε μια άμαξα, που ξεκίνησε αμέσως και, διασχίζοντας την ανηφορική οδό Αγίας Τριάδας διευθύνθηκε προς το Παπάφη που ήταν τότε νοσοκομείο. Οπως μάθαμε, σε λίγο ξεψύχησε χωρίς να πει ούτε λέξη. “

Ο Κώστας Τομανάς συμπληρώνει: Η είδηση της δολοφονίας έπεσε σαν βόμβα στην πόλη. Οι στρατιώτες ακούγοντας φήμες οτι ο δολοφόνος είναι εβραίος όρμηξαν στις εβραϊκές γειτονιές “προβαίνοντας εις πλείστας οσας απαράδεκτους ενέργειες” όπως έγραψαν τότε αόριστα οι εφημερίδες. Η τάξη αποκαταστάθηκε όταν οι Αρχές ανακοίνωσαν οτι ο δολοφόνος ήταν έλληνας.

Βασικά θα προτιμούσα να μην προσέθετα το κομμάτι με τις αντι-εβραϊκές ταραχές γιατί απλά δεν είναι το θέμα της ανάρτησης. Απλώς θέλω την επόμενη φορά που οι θεσσαλονικείς αναγνώστες περάσουν από το μνημείο προς τιμή του Γεωργίου Α΄ να σκεφτούν το πως η ιστορία αυτής της πόλης δεν είναι το άθροισμα των κοινοτήτων αλλά μια στην οποία ο εβραίος zarzavachi (οπωροπώλης) Ααρών Αμίρ λερώθηκε με το αίμα του ελληνορθόδοξου μονάρχη δανικής καταγωγής καθώς τον είχε στην αγκαλιά του. Και η επιμονή να δημιουργούν μια φανταστική ταυτότητα αγνοώντας την εβραϊκή παρουσία της πόλης η οποία δεν είναι μια απλή μικρή συνιστώσα αλλά η ίδια η ιστορία της πόλης, οδηγεί απλά στην ίδια άγνοια της Ιστορίας για την οποία κατηγορούν τους βόρειους γείτονες τους.

Η στήλη δείχνει το ακριβές σημείο στο οποίο ο Γεώργιος πυροβολήθηκε και έπεσε στα χέρια του Ααρών Αμίρ. Πιο πίσω το σύγχρονο πάρκο στην Βασ.Ολγας στην Θεσσαλονίκη με την προτομή του.

English

As we have already said, this is going to be the Salonica Year in this humble blog so here is the chance to occupy ourselves with less known aspects of the city. This post was inspired by the post of Yiannis Ragkos on the murder of King George I’ in the city of Salonica in 1913.

Copying from Wikipedia we learn:

Just as he did in Athens, the King went about Salonika without any meaningful protection force. While out on an afternoon walk near the White Tower of Thessaloniki on 18 March 1913, he was shot at close range in the back by Alexandros Schinas, who was “said to belong to a Socialist organisation” and “declared when arrested that he had killed the King because he refused to give him money”. The Greek government denied any political motive for the assassination, saying that Schinas was an alcoholic vagrant. Schinas was tortured in prison and six weeks later fell to his death from a police station window.

For those fluent in greek I would suggest reading the proficient posts of Y.Rangos here, here and here. He also includes a popular representation of the fact which is quite interesting by itself:

The White Tower is wrongly depicted still being surrounded by the fortified wall which was torn down in 1911 as we saw here. It is considered normal to insert a minaret since they weren’t yet demolished yet by the Greek State, the cretan policemen are present and the King fells into the arms of a coffeehouse owner or a grocer. Usually the rest of the “extras” remain anonymous but on this case we know the name of the grocer with the white apron which was Aaron Amir. But why not let the son of the famous architect of Salonica Pierro Arigoni, Massimo to give his eyewitness account as we read it in the “Χρονικό της Θεσσαλονίκης” by Kostas Tomanas.

The evening that the murder took place I was inside the tram which had made its stop at Agias Triadas station. I saw the King walking together with his adjutant  and at some point a man approaches him from behind and shoots him. I saw the two vrakoforous policemen, who followed him from a distance, to catch the killer who tried to make a dash towards the sea. I also saw the grocer of my neighbourhood Aaron Amir to take into his arms the wounded king and put him into a carriage which set off immediately and taking the uphill road of Agia Triada headed for Papafio which served as a hospital at that time. As we learned he soon died without saying a word.

Kostas Tomanas adds: The news of the assassination fell as a bomb to the city. The soldiers hearing rumors that the assassin was a Jew rushed to the Jewish neighbourhoods “performing many as well as unacceptable acts” as the papers reported rather vaguely. The order was restored when the Authorities announced that the killer was Greek.

I must admit I would have rather not added the piece on the anti-Jewish riots because frankly this is not the point in this post. I just want the next time the salonican readers pass before the monument in honour of King George to think that the history of this city is not the sum of the stories of the individual communities but one where the jewish zarzavachi (grocer) Aaron Amir was stained by the blood of a greek-orthodox monarch of danish descent while holding him in his arms. And their insistence on creating an imaginary identity ignoring the Jewish presence which is not simply a small component but the history of Salonica, leads simply to the same ignorance that they accuse their northern neighbors of.

The pillar shows the exact spot where George was shot and fell to the arms of Aaron Amir. Behind is a contemporary park with his bust in Vas.Olgas str in Salonica.

]]>