Below are links and vids associated with my previous post.

More information on Third Cinema: http://thirdcinema.blueskylimit.com/thirdcinema.html

Fernando Solanas and Octavio Gettino “Towards a Third Cinema”

Julio Garcia Espinosa “For an Imperfect Cinema”

Fernando Solanas and Octavio Gettino “La Hora de los Hornos” (The Hour of the Furnaces):

Gillo Pontecorvo “The Battle of Algiers”:

Kidlat Tahimik:

Last week, before heading out of town, I watched Chop Shop (dir. Rahmin Bahrani, USA, 2007).

The cinematography evokes perfectly the cool, clear eyed consciousness of New York mornings with its strong horizontal movements coupled with a slight buoyancy of the camera as it follows the main character Alejandro, setting up a relationship with the young boy that is almost cosmic in its scope.

The editing is a bit elliptical which I think works great at the beginning, setting up the pattern of Ale’s impoverished lifestyle but by the middle I think it loses itself a little and becomes muddled.

The script is very good; excellent pacing, good use of repetition to create certain cadences, superb character depth – especially for Ale (pulled off incredibly by non-actor Alejandro Polanco – interesting that the script uses the real names for both Ale and his sister Isamar).  There seems to be a moral subtext that is contemplated, even in the harsh streets on the outskirts of Queens, that gives the film extra depth, and becomes, in regards to Ale’s feelings towards his Isamar and her line of work, something that borders on Faulkner’s The Sound in the Fury in the created character/moral space of the sister and her brother’s place on the outskirts of such a space, watching intently.

Always interesting in this age of Slumdog Millionaire is the relationship between [commercialized] art and economic politics.  With the amount of money it takes to make a film (we’re not talking about Third Cinema as hypothesized by Getino and Solanas but more financially intensive films that look at marginalized peoples) what is being said by the choice of subject matter, and is this message diluted by the film’s nature as a commerical commodity.  I am certainly not saying we should not make films about marginalized people, but what are we doing, are we exploiting a story (the great Satyajit Ray was once accused of exploiting India’s poverty for art), or are we making people simply aware of the conditions of other people.  A film is always a thing forward, a construction, a message, or even just an economic boiling point.

That being said, i think Chop Shop is a thoughtful, well-done, and certainly not heavy-handed film.  With its inconclusive ending, it is meant to show you a glimpse of this world beyond old Shea Stadium and after showing it, disappear.

Part two of my essay for “Postwar, Global Cinema.”

Neorealism was developed in postwar Italy as a way of depicting the post WWII situation. The emphasis that neorealist film-makers wanted to make was on the reality of the situation. They wanted to show the everyday, exploring it in great depth. The films did not usually have a traditional narrative structure, they were more a chunk out of everyday life. They used documentary-style cinematography and editing, and the films were made with non-professional actors shot at real locations. The parallels to documentary and neorealism are huge. In some cases, such as in Open City, the actual story was also real, not fiction. Film-makers made use of long shots, to emphasize that one was a viewer, and slow cutting, to give the audience a sense of real time. As Andre Bazin said, “The longer the image is on the screen, the longer the person can contemplate it. They can pick out things in it about reality.” Neorealism did not use any movie tricks to get people to feel emotions, either, the films were entirely anti-spectacle. The idea was to evoke emotion through content, and reality than through music and dramatic cinematography.

Neorealism could not exist without the medium of film. The entire point of Neorealism is to show reality, and there is no better way to show something than through a visual medium such as film. One could attempt to get a sense of this reality through, say, photography, which would work. But, another important aspect of Neorealism is the sense of time. The shots are intentionally long, meant to make one see reality more than they would if they were actually there. The emphasis on time makes it more real.

This “quest for reality” really lends itself to political critique. This documentary-style film-making, makes it possible to explore political situations more in depth. The emphasis on everyday life makes it a great way to show political and social situations for what they are, making it a good way to comment on the political situation, without jazzing it up. Because of this, it became a very useful tool for 1960’s and 1970’s film-makers. For example, in The Battle of the Algiers, Pontecorvo chose to use people that were actually involved in the battle to play roles similar to the ones the had actually participated in. This made the emotions and reactions more realistic, because they remembered what happened. He also used the same buildings that had been blown up in the revolution, creating a greater sense of reality. The film almost seems as if it were a documentary with the images it portrays.

This need for reality is also apparent in other Third-World cinemas. Rocha’s “Aesthetic of Hunger,” there are connections to Neorealism. There is this need for the depiction of reality, but there are some differences to his approach. However, the underlying concept stays the same. In Rocha’s manifesto he states:

Wherever one finds filmmakers prepared to film the truth and oppose the hypocrisy and repression of intellectual censorship there is the living spirit of Cinema Novo; wherever filmmakers, of whatever age or background, place their cameras and their profession in the service of the great causes of our time there is the spirit of Cinema Novo.

Rocha states that the only way to depict the situation in Brazil, to get the colonizers attention, is through hunger. Hunger for food, for freedom. This hunger inevitably leads to violence. This violence is what makes the colonizer aware of what’s going on, “only when confronted with violence dose the colonizer understand, through horror, the strength of the culture he exploits.”

BIBLIOGRAPHY

Bazin, Andre (Do not recall which article was cited.)

Rocha, Glauber. “The Aesthetic of Hunger.”

FILMOGRAPHY

The Battle of Algiers (1966) Gillo Pontecorvo

Rome, Open City (1945) Roberto Rossellini

This was an essay I wrote for the first film studies class I took, “Postwar, Global Cinema.” It was taught by Kaveh Askari, and was one of my favorite classes. I worked very hard on this essay, and earned an A. I thought I might as well post this, as well as the other half on Neorealism.

“Third World” is a term used to group the world’s underdeveloped countries (about half of the world) together. This economical grouping is considered by many to be an inaccurate way of lumping many unique and different situations and cultures together. However, these countries do have a lot of similarities economically and ideologically. Many of these countries have, at one point, been a victim of colonialism. The relationship between the colonizer and the colonized has greatly affected the way that these cultures think, and the resources they have.  

When a country is colonized, the colonizing country essentially tries to assimilate the people. They teach the colonized that they are filthy, worthless creatures, and the only way for them to become civilized, is for them to become as much like the colonizer as possible. They must learn the language, embrace social the social norms and ideologies of the colonizing culture. They are given a western education, taught in western languages, the history, stories, songs, etc., of a foreign culture as if it were their own. These people go to university in the colonizing country, and they come back more western than they are native. These are the educated elite, some of which follow the rules set forth by the colonizing country, the others reject the system and try to reconnect with the original culture.

Once “independence” is achieved, the colonizing country puts some of those educated, wealthy  officials into place in the government. The governments put into place are designed to maximize capital for the colonizing country. The officials have no real power of their own. They are kept complacent by their status provided to them, and the wealth they receive from the colonizing country (even after independence). These ruling elite are the only group capable of any real change, but since they hold no real power outside of the structure imposed, they won’t do anything for fear of losing their status. They help feed capitalism throughout the world, by providing capital to the western world, in exchange for “aid” in the form of modernity.

The other educated elite basically make up their own class. They are the people that don’t wish to follow the colonizers ways, the writers, philosophers, and film-makers. While they may try to regain their lives in the original country, it is impossible because of their new language, and their westernization. As Ousmone Sembene said, “All of us who are writers are also people who have to some extent lost their roots.” (Armes, pg. 24) Also, they are not accepted into the ruling elite, because of their desire for change. They have no real place, but desire to bring back the original culture to what it was before, to create a sort of nationalism, even if it is imagined. Because of their education, and the fact that many native languages have no written form, their written work is frequently produced in languages incapable of reaching their desired audience, the people of their home country. Cinema has greatly helped in this way, as it can be understood by many people.

Hollywood itself is very similar to a colonizing force. It’s mass distribution, and monopoly of the industry makes it very cheap to spread around the world, making it very difficult for smaller producers to get their work shown, even in their home country. A lot of Third-World cinema is used to reach the people of the country it is produced in, it is used to educate, and promote a sense of nationalism.

Many of these film-makers actually call themselves Third-World cinema producers, so as to have a connection with producers of similar ideas and context. The economic status of Third-World countries is very similar, and their films frequently deal with similar problems such as corrupt government officials, poverty, displacement of people, etc. However, just how Third-World is an inaccurate way to group many different countries, it is also a bad way of clumping a variety of films together.  Take the movies Xala and The Battle of the Algiers, for example. They may be dealing with some of the same issues, but they are talking about them in very different ways. Xala is a satirical movie made to comment on the corrupt government, social values, and lives of the Senegalese elite. On the other hand, The Battle of the Algiers does not try to show the situation in a comedic light, it depicts what happened in an almost documentary-esque style.

These Third-World films frequently try to promote some sort of nationalism. But this nationalism is based on an imagined boundary, created by colonizers and government. It doesn’t take into account that many people within these “nations” don’t have any connection to each other. (Take Nigeria, for example, with it’s three, very separate, groups of people.) The term is used frequently as another way of grouping films together. But as we have become aware that there is no real “Third-World,” the idea of transnationalism has also developed. There are no real boundaries between nations, there is a huge flow of ideas, technology and techniques from one to the other, that they cannot be easily grouped. Also, many countries (especially larger ones, America, Britain, etc.) frequently partner up, with say, a British director, an American crew, shooting in Australia.

As Ella Shohat said, there is no real nationalism anymore. The Third-World no longer really exists, it’s all a part of the large capitalist world. There is a lot of appropriation that goes on, especially with the popularity of Hollywood. With all of the minorities living in the more industrialized nations, there is actually more of a struggle between First-, Third-, and even Fourth-World groups within a country than between different countries. The ideology of Third-World is now in the past, it has moved beyond it to that of post-Third-World cinema. This sort of film emphasizes the displacement, exile, and separation of people due to colonialism. One artist, Mona Hatoum, uses many inventive techniques to portray these contemporary issues of sexuality, class, gender, repression, etc. Film has moved beyond that of satire, or documentary. Through technological advances, and the advancement of ideologies, independent film can be said to have become is more emotive, more personal, and sometimes more disturbing.

BIBLIOGRAPHY

Armes, Roy. Third World Film Making and the West.

FILMOGRAPHY

Xala (1975) Ousmone Sembene

The Battle of the Algiers (1966) Gillo Pontecorvo

ส่งอีเมลล์มาคุยกับกลแสงได้ที่ filmsick@gmail.com ครับ

ประเด็นที่ 4 อิงมาร์ เบิร์กแมน

Pearpee: คุณกัลปพฤกษ์พอจะเล่าเรื่องความเป็น auteur ของ Ingmar Bergmanให้ฟังหน่อยได้มั้ยเอ่ยบางคนบอกว่าเค้าได้อิทธิพลการทำหนังแบบ Scandinavian ก็ไม่เข้าใจว่าความเป็นหนังแบบScandinavianมันเป็นยังไง

‘กัลปพฤกษ์’: สวัสดีครับคุณแพร Ingmar Bergman เป็นผู้กำกับที่เคยทำหนังเอาไว้หลายเรื่องมาก ซึ่งแน่นอนรายละเอียดต่าง ๆ ของงานแต่ละชิ้นและแต่ละช่วงยุคย่อมมีความแตกต่างกันออกไป แต่ถ้าจะมองอย่างภาพรวม ก็พอจะขมวดความเป็น auteurship ตามองค์ประกอบต่าง ๆ ในงานของเขาได้คร่าว ๆ ดังนี้ ครับ

1. เนื้อหา เรื่องราว

หนังส่วนใหญ่ของ Ingmar Bergman มักจะข้องแวะกับการตีแผ่และสำรวจปัญหาด้านความสัมพันธ์ของบุคคลใกล้ชิด ไม่ว่าจะเป็น คู่รักหนุ่ม-สาว สามี-ภรรยา พี่-น้อง รวมถึงปฏิสัมพันธ์อันหมองร้าวฝังรอยลึกของคนในครอบครัว หนังของ Ingmar Bergman จึงมักจะมุ่งเน้นการศึกษาอารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร โดยจะเน้นมุมมองและปฏิกิริยาต่าง ๆ ที่พวกเขามีต่อคนรอบข้าง เรียกได้ว่าใช้กลไกความซับซ้อนทางจิตวิทยามาเป็นสิ่งชูโรงดึงความสนใจผู้ชมมากกว่าจะเป็นการเน้นการผูกโยงเรื่องราวที่น่าตื่นเต้น

2. ลีลาในการถ่ายทอด

อาจจะด้วยความเป็นชาว Scandinavian ตามที่คุณแพรบอกมา หนังของ Ingmar Bergman จึงมักจะมีลีลาที่ออกมาในโทนหนักแน่น จริงจัง ไปจนถึงเคร่งเครียด  หนังของเขาขับเคลื่อนไปด้วยบทสนทนาและการแสดงอากัปกิริยาของตัวละคร นำเสนอการปะทะกันทางบุคลิกภาพอย่างกะจะ ตรงไปตรงมา ทว่ายังคงความสมจริงเป็นธรรมชาติ ซึ่งก็สามารถสร้างความอึดอัดให้กับผู้ชมด้วยพื้นฐานของความไม่ลงรอยกันของมนุษย์ที่เหมือนจะกลายเป็นอะไรที่หลีกหนีไม่พ้น เพราะการมุ่งเน้นการถ่ายทอดเนื้อหากันอย่างสมจริงทำให้หนังส่วนใหญ่ของ Ingmar Bergman ขาดองค์ประกอบด้านอารมณ์ขัน ซึ่งโดยส่วนตัวแล้ว ผมรู้สึกว่าทำให้งานของเขาแลดูขาดเสน่ห์ไปพอสมควร ยิ่งเมื่อเทียบกับงานแนว drama ของ Woody Allen อย่าง Interiors (1978 ) September (1987) และ Another Woman (1988 ) ซึ่งได้รับอิทธิพลจากงานของ Ingmar Bergman โดยตรงแล้ว ผมยังคิดว่างานกลุ่มนี้ของ Woody Allen กลับเจือไปด้วยกลิ่นอายของการเย้ยหยันตัวละครด้วยความเข้าอกเข้าใจอย่างขบขันจนกลายเป็นอะไรที่น่าดูชมเสียยิ่งกว่าการบอกเล่าแบบหนักหน่วงจริงจังอย่าง Ingmar Bergman เสียอีก แต่ก็อย่างว่าละครับ ลางเนื้อชอบลางยา เพราะหลาย ๆ คนก็ยังคงชื่นชมสไตล์เคร่งขรึมเอาจริงเอาจังแบบ Ingmar Bergman มากกว่า โดยเฉพาะกลุ่มผู้ชมที่นิยมหนังกลุ่มประเทืองปัญญาทั้งหลาย

3. งานด้านเทคนิค

สำหรับงานด้านเทคนิคที่ดูจะโดดเด่นที่สุดในหนังของ Ingmar Bergman ก็เห็นจะเป็นการกำกับภาพที่ได้รับอิทธิพลมาจากหนังกลุ่ม Expressionist ของเยอรมันนี  Ingmar Bergman นิยมใช้ภาพที่เน้นการตัดกันของแสงและเงาอย่างรุนแรง แถมยังมีการจัดองค์ประกอบต่าง ๆ ที่แลดูหลุดโลกกึ่ง ๆ จะเป็นงาน fantasy หนังเด่น ๆ อย่าง Wild Strawberries (1957) The Seventh Seal (1957) และ Persona (1966) น่าจะเป็นตัวอย่างของการกำกับศิลป์ลักษณะนี้ได้ดี นอกจากนี้หนังของ Ingmar Bergman ยังมีลักษณะเด่นอยู่ที่การใช้ภาพระยะใกล้ตั้งกล้องจับหน้าจับตาตัวละครกันอย่างท้าทายราวกำลังสกัดทุก ๆ หน่วยอารมณ์จากดวงหน้าชนิดที่นักแสดงจะต้องใช้สมาธิสวมบทบาทกันอย่างหมดจดทุกอณูมิให้คนดูต้องรู้สึกว่าเป็นการแสดง ประมาณว่าถ้าใครได้เห็นภาพจากหนังที่มีใบหน้าอันหมองหม่นของตัวละครกันในระยะประชิด ก็สามารถจะทายกันได้เลยว่าน่าจะมาหนังของ Ingmar Bergman

สำหรับหนังแบบ Scandinavian ที่คุณแพรถามถึงนั้น ก็มีลักษณะโดยรวมอย่างเดียวกับหนังของ Ingmar Bergman ตามที่ผมได้กล่าวมา แต่เท่าที่เห็น หลายค่ายมักจะเรียกกันแบบรวม ๆ ว่าหนังจากยุโรปตอนเหนือ คือแทนที่จะเป็นหนังจาก Scandinavia อย่างเดียว ก็อาจจะเหมารวมหนังรัสเซีย หรือเยอรมันเข้าไปด้วย หนังจากทวีปยุโรปบริเวณนี้มักจะมีลีลาที่อึมครึมและนิ่งเย็น ราวกับไม่เคยสนอกสนใจจะเอาอกเอาใจคนดูด้วยเทคนิคลีลาหรือเรื่องราวที่ฉูดฉาดอะไรใด ๆ แต่จะจดจ่ออยู่กับการบอกเล่าเรื่องราวที่ต้องการนำเสนออย่างเอาจริงเอาจัง แต่ก็ยังเข้มข้นไปด้วยการนำเสนอสภาวะอารมณ์ในด้านลึกของตัวละครชวนให้ได้เรียนรู้เข้าใจในความเป็นมนุษย์อย่างน่าขบคิด ซึ่งก็จะแตกต่างจากหนังยุโรปในเขตอื่น ๆ อย่างทางยุโรปใต้ที่มักจะมีการใช้องค์ประกอบที่มีเสน่ห์สีสันมาดึงดูดความสนใจผู้ชม หรือหนังจากยุโรปตอนกลางซึ่งมักจะใช้อารมณ์ขันแปร่งขื่นมาเสียดเย้ยสภาวะกดดันทางการเมืองหลังม่านคอมมิวนิสต์กันอย่างแยบคาย

ประเด็นที่ 5 THIRD CINEMA

Pearpee: คุณกัลปพฤกษ์พอจะให้ความกระจ่างเกี่ยวกับ Third Cinema ได้มั้ยคะ คืออ่านๆดูเหมือนว่าจะมีเนื้อหาที่เกี่ยวกับปัญหาและ/หรือการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง หรือทางสังคมวัฒนธรรม ทีนี้มันมีจุดอื่นมั้ยคะที่เป็นตัวบอกความเป็น Third Cinema

‘กัลปพฤกษ์’ : Third Cinema เป็นชื่อตระกูลหนังซึ่งบัญญัติโดยผู้กำกับหัวก้าวหน้าชาวอาร์เจนตินาสองคนคือ Fernando Solanas และ Octavio Getino พวกเขามีมุมมองว่าหนังควรมีหน้าที่เป็นกระบอกเสียงในการสะท้อนและเรียกร้องความเป็นธรรมทางการเมืองและสังคม และควรจะมีผลกระทบโดยตรงต่อสำนึกของผู้ชมโดยเฉพาะฝ่ายที่ถูกกดขี่ให้ลุกฮือขึ้นต่อสู้เพื่อความถูกต้อง สาเหตุที่ต้องตั้งชื่อว่า Third Cinema ก็เป็นเพราะพวกเขาต้องการแยกตัวเองออกจากกลุ่มหนังแนวให้ความบันเทิง โดยเฉพาะหนังจาก Hollywood ซึ่งพวกเขาเรียกว่า First Cinema และ หนังกลุ่ม auteur ที่ผู้กำกับทำหนังออกมาเพื่อสนอง ‘อัตตา’ ของตัวเอง ซึ่งพวกเขาเรียกว่า Second Cinema ดังนั้นนัยยะของนิยามหนังในกลุ่ม Third Cinema ควรจะมีประเด็นเรียกร้องความชอบธรรมทางการเมืองที่ชัดเจน พร้อม ๆ กับเสียงต่อต้านหนังในกลุ่ม First และ Second Cinema อย่างที่ได้กล่าวไปแล้วไปในตัวครับ

ตัวอย่างเด่นของหนังกลุ่มนี้คงหนีไม่พ้น The Hour of the Furnaces (1968 ) ซึ่งทำโดยสองผู้กำกับที่ได้เอ่ยชื่อไป เรื่องนี้ผมเองก็ยังหาดูไม่ได้เลยครับ ทั้ง ๆ ที่ก็พยายามเสาะหาอยู่เหมือนกัน ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็จะมี Operation Massacre (1969) และ El Familiar (1972) แต่ด้วยบริบทที่ค่อนข้างเฉพาะนี่แหละครับ ทำให้คำนี้ไม่ค่อยจะมีการนำไปใช้กันอย่างแพร่หลายนัก คือมันก็เกิดความลำบากอีกว่าจะสามารถนำเอา Concept นี้ไปเรียก หนังเรียกร้องการเมืองจากพื้นที่อื่น ๆ ได้หรือไม่ คือผมมองว่าที่อื่น ๆ ก็อาจจะมีหนังที่เรียกร้องทางการเมืองในลักษณะคล้าย ๆ กัน แต่ส่วนใหญ่ก็จะมุ่งที่ประเด็นนั้นโดยตรง ไม่ได้อินังขังขอบอะไรกับหนังสกุลอื่น ๆ ครั้นจะเรียกว่าเป็น Third Cinema ก็คงจะฟังดูแปลก ๆ มีคำถามต่อยอดมาได้อีกว่าแล้ว First กับ Second หละคืออะไร? ส่วนใหญ่จึงมักจะได้ยินการเรียกหนังกลุ่มนี้อย่างหยาบ ๆ ว่าหนังแนวการเมืองหรือแนวเพื่อชีวิตเสียมากกว่าครับ คุณแพรหาดูเรื่อง The Hour of the Furnaces ได้ที่ไหนก็บอกกล่าวกันด้วยนะครับ

ประเด็นที่ 6 WEDNESDAY CHILD

Pearpee: คุณกัลปพฤกษ์นึกถึงหนังเรื่องอะไรขึ้นมาบ้างคะถ้าพูดถึง wednesday child

‘กัลปพฤกษ์’:  สวัสดีครับคุณ pear pear พูดถึง Wednesday’s Child แล้วก็นึกไปถึงหนังเรื่อง The Family Life (1971) ของ Ken Loach ทันทีครับ เพราะเป็นหนังเรื่องเดียวกัน (แต่เปลี่ยนชื่อทีหลัง) . . . ล้อเล่นนะครับ คุณแพรคงจะหมายถึงหนังเกี่ยวกับชีวิตของลูกคนกลางที่มีทั้งน้องและพี่ เป็นมุมมองที่น่าสนใจเลยทีเดียวนะครับ แต่ก็น่าแปลกใจที่ไม่ค่อยจะเห็นหนังเน้นปมปัญหาของ Wednesday’s Child อย่างที่คุณแพรกล่าวถึงกันนัก ผมสันนิษฐานว่า สถานะของ Wednesday’s Child นั้นก็คือคนที่มีทั้งพี่และน้อง ดังนั้นปัญหาต่าง ๆ จึงมักจะต้องเกิดขึ้นจากพี่หรือน้องอยู่เสมอ หนังส่วนใหญ่จึงไม่ค่อยจะถ่ายทอดชีวิตของ Wednesday’s Child ได้อย่างโดด ๆ แต่จะต้องมีทั้งตัวละครพี่และน้องมาช่วยรุมเร้าสร้างความปั่นป่วน จนต้องกลายเป็นหนังสามพี่น้องอะไรเทือกนั้นไป ประเด็น Wednesday’s Child จึงมักจะเป็นเรื่องราวแอบแฝงในหนังดรามาตระกูลพี่น้องทั้งหลาย มากกว่าที่จะเป็นประเด็นเอกเทศครับ หนังที่อาจจะแฝงประเด็น Wednesday’s Child ในตัวละครอยู่บ้างก็เช่น Rocco and His Brothers (1960) / Interiors (1978 ) / Hannah and Her Sisters (1986) / Three Brothers (1981) และ Love and Fear (1988 )

To wrap up this thread of ideas coming from my bad manifesto videos, I’d like to try to better attend to “Third-Tube,” that manner of video, currently available on the web, that is neither the vlog nor the music video. This kind of video formally marks the hand of its DIY producer (with “bad” production) while also signaling the seriousness of her mind, vision, goals or politics (with “big” ideas). It uses the sketch-like form of the You-Tube video (made and seen quickly, without aims at perfection or mastery, but with some attention to style and with clear goals of communication) so as to make videomaking and viewing a part of daily experience.

Now, it may seem that I’m suggesting that the “personal” nature of the vlog disqualifies it from Third-Tube (which is, of course, an homage to Third Cinema), but that would go directly against my feminist politics. So let me add this simple feminist formula: the personal is the political. When vlogs move to the next step, which is making systematic (theoretical) and communal (political) claims grounded in personal experience, then they move into what I am calling Third-Tube: people-made, simple-in-form, complex in thought, media about the material of daily life that is not beholden to corporate culture and products. This stuff is all over YouTube, and perhaps my next move is to be more thoughtful about what sits in Third-Tube.

I’ve recently come across the research of AnthroVlog on YouTube. Her site “examines how people use digital technologies such as video, blogs, and video sharing sites such as YouTube. We hope to take what we learn to consider new design of online environments and educational programs.For more information see: http://groups.sims.berkeley.edu/digitalyouth.”

Then there’s the Anthropology class at Kansas State that is thinking about YouTube through questions of culture, communication and community.

And AMorrow has been making comprehensive and useful lists of video that functions as art, entertainment, history, social commentary, etc.

Thanks to ZigZigger (Michael Newman) who I met in the hallway at SCMS and who kindly explained the linking function to me.

“The cinema of revolution is at the same time one of destruction and construction: destruction of the image that neo-colonialization has created of itself and us, and construction of a throbbing, living reality which recaptures truth in its expression.”Octavio Getino and Fernando Solanas

If presented with paltry, ludicrous, distracting uses of a medium as its norm, we must model its life-affirming, idea-stimulating, community-enabling applications. YouTube documentaries primarily replay, refer to, de-construct and re-construct mainstream media or other distractions or parentheses from daily life: kittens, comedians, clips-already-aired. YouTube registers a state of media post-colonialization where many of technology’s new makers won’t think past the society’s quieting confections. “Just as they are not masters of the land upon which they walk, the neo-colonized people are not masters of the ideas that envelop them,” Getino and Solanas theorize about Third Cinema in terms of haunting similarity to those which might describe the images of our place and time.