La imagen más extendida de la navegación de los antiguos egipcios se ha asociado siempre a sus viajes a través del Río Nilo, sin embargo existen gran cantidad de indicios que señalan inequívocamente su presencia sobre los mares. En pinturas murales de más de 3.000 años de antigüedad, aparecen escenas de marineros que desde sus embarcaciones comprueban las profundidades del mar próximas a la costa con una pesa atada a una larga cuerda.

Los barcos egipcios más antiguos que se conocen estaban construidos sobre un armazón de madera y eran lo suficientemente grandes para albergar como mínimo a 20 remeros. Iban equipados con un solo mástil dotado de una vela rectangular y uno o dos grandes remos situados en popa que realizaban la función de timón, siendo capaces de transportar varias cabezas de ganado o el peso equivalente en mercancías. Su actividad comercial se extendía a varios puntos geográficos del Mediterráneo y Mar Rojo.

En la Piedra de Palermo aparecen datos de tiempos del Faraón Snefru (IV Dinastía), en los que se narra una expedición comercial de cuarenta barcos a la ciudad de Biblos en tierras de Canaán para cargar madera de cedro, un material muy apreciado por los antiguos egipcios, así como de la construcción de un barco de 52 metros de longitud.

SIGUE LEYENDO LA ENTRADA HACIENDO CLICK EN: “Leer el resto de la entrada”

En uno de los papiros que se guardan en el British Museum aparece el nombre de un gran puerto comercial, “Per Neferu” (Buen Viaje), punto estratégico para la llegada y salida de las rutas marítimas comerciales hacia tierras asiáticas. Del mismo modo también aparecen distintas relaciones del material necesario para la construcción de diferentes clases de barcos.

En el templo funerario del Faraón Sahure (V Dinastía), existen distintos relieves de barcos egipcios que regresan después de una expedición por tierras asiáticas cargados de esclavos y prisioneros.

LAS GRANDES EXPEDICIONES MARÍTIMAS

Existe una leyenda que incluso llegó a ser recogida por el historiador griego Heródoto, en la que se relata que, durante el reinado de Necao II (616 a.C.) se emprendió una expedición por mandato del propio faraón, y en la que se empleó a los más expertos marineros de aquellos tiempos, los fenicios. Durante un periodo de dos años, una flota fenicia armada por Necao II realizó un viaje de más de 20.000 kilómetros alrededor del continente africano.

Reproducción pictórica de un barco egipcio de altura procedente del templo mortuorio del Faraón Sahure

Los griegos recogieron también historias de otros de los mejores navegantes del mundo antiguo junto a los fenicios, los cartagineses. El caudillo cartaginés Hannon recorrió en numerosas ocasiones la costa occidental africana, fundando diferentes colonias como, Karikon, Teichos, Gytte, Akra, Thymiaterión, etc…

En una de las ocasiones organizó una expedición desde Cartago en la que participaron unos 60 barcos y en la que a lo largo de su recorrido se llegaron a fundar siete colonias. No se sabe con exactitud hasta donde llegaron en su aventura, pero las descripciones nos hablan de una montaña muy alta que arrojaba fuego y que denominaron “el trono de los dioses”, que ha hecho sospechar a los expertos que la expedición Hannon llegó a alcanzar el Camerún.

En el año 330 a.C., Piteas organizó una expedición rumbo al Círculo Ártico, surcando el Mar Báltico a través de los peligrosos témpanos flotantes de hielo. En la narración de sus aventuras aparecen aspectos que confirman completamente la veracidad de esta expedición, como la descripción con todo rigor de las interminables noches polares, un fenómeno desconocido en el mundo mediterráneo.

Egipto fue en su momento toda una potencia política, económica y militar, y dispuso de todo tipo de recursos, bien propios o de pueblos satélites como los fenicios, cartagineses o griegos para realizar grandes expediciones a distintos puntos geográficos del planeta.
Pero, ¿hasta dónde llegaron sus límites?

AUSTRALIA DESTINO FINAL

Una de las obras maestras de la literatura egipcia que ha llegado hasta nosotros es la conocida como “Relato del náufrago”. En ella aparecen las aventuras de un desafortunado marinero que naufragó cuando se dirigía en su barco a recoger minerales de territorio nubio. El barco lo formaba una tripulación de 120 marineros y sus medidas eran 60 metros de eslora por 20 de manga. Sucumbió en medio de una fuerte tempestad y ante el empuje de olas de 4 metros de altura.

Algo parecido tuvo que suceder en la narración que nos hace un conjunto de jeroglíficos ubicado en un lugar un tanto extraño y alejado de las correrías de los antiguos egipcios. Nos referimos a Australia, y más exactamente al Parque Nacional del Valle del Cazador, al norte de Sidney.

Sobre las rocas de un monte aparecen más de 250 jeroglíficos egipcios, entre los que destaca en un cartucho el nombre de Djedf-Ra (Diodefre), hijo de Keops y nieto de Snefru, lo que sitúa este hecho histórico dentro del Antiguo Imperio y más exactamente durante la IV Dinastía.

En estos jeroglíficos se narra la aventura de una expedición al mando de Djes-Djes-Eb, un noble egipcio que junto a su tripulación naufraga en tierras extrañas, y en las que después de pasar muchas calamidades fallece por la mordedura de una serpiente venenosa.

Arriba: la conocida como “Piedra de Tjuringa”, localizada en Australia Occidental

Ariba: la familia de Akenatón es envuelta por los rayos de Atón (el Sol). Observense las pequeñas manos al final de los rayos del Sol en ambas representaciones.

En Queensland, otra zona de Australia, fueron encontrados varios escarabajos sagrados egipcios y la estatua de un babuino, un animal desconocido en estos parajes y al que los egipcios usaban al igual que al pájaro ibis, para representar al dios de la ciencia, Thot. Otra de estas curiosas estatuas fue localizada en Leura, en las Montañas Azules de Nueva Gales del Sur.

En este mismo lugar, cerca de la localidad de Kyogle, la hija de un agricultor encontró en el campo un amuleto de ámbar con forma de obelisco y extrañas inscripciones. Expertos del Museo de Departamentos de Minas dictaminaron que el amuleto era egipcio y que su antigüedad alcanzaba los 5.000 años.

En una cueva de Tierra de Arnhem existe el dibujo de un Ojo de Horus, e incluso en el Museo de Katoomba se pueden ver diferentes monedas localizadas en distintos punto de Australia de origen egipcio y romano.

Dos estatuas fueron halladas junto al Río Hawkesbury en Nueva Gales del Sur, y en ellas aparecen las cabezas de dos hombres con unos claros rasgos faciales semíticos. En el Museo de Perth se puede ver un plato descubierto en 1972 de origen fenicio, donde aparece una estrella de David junto a caracteres fenicios y egipcios.

La conocida como “Piedra Tjuringa”, encontrada en Australia central, es una copia idéntica de como los antiguos egipcios representaban el símbolo de Aton (el Sol) allá sobre el año 1.000 a.C.

Izquierda: la estatua de un babuino. Este animal representaba al dios de la ciencia egipcia Thot, encontrado junto al Río Hawkesbury en Nueva Gales del Sur, Australia.

HUELLAS EN EGIPTO

Pero no sólo existen vestigios de la visita de antiguos egipcios a Australia. También en el propio Egipto podemos hallar huellas que nos indican que en algún momento de la historia los pobladores de Egipto y Australia cruzaron sus destinos.

En 1.984 el periódico “Cairo Times” publicó la noticia del hallazgo de fósiles de canguros cerca del Oasis de Siwa. En la necrópolis de Sakkara, en el conjunto funerario del Faraón Unas (VI Dinastía), se han localizado escenas de caza de distintos animales, entre los que increíblemente aparecían canguros. También en Tell al-Amarna, la capital que mando construir Akhenatón se han encontrado dibujos de estos animales.

La presencia de “boomerang” en relieves egipcios que ya en su momento aparecieron en la tumba de Tutankamon constituye uno de los mayores misterios, ya no sólo por su presencia en tierras del Nilo, sino incluso por su utilización por parte de los aborígenes australianos.

Derecha: imagen de un canguro aparecido en el complejo funerario del Faraón Unas en Sakkara (VI Dinastía) entre otras escenas de animales. Está resaltado en negro para que se pueda apreciar con calidad.

A finales del siglo XVIII fue descubierta la existencia de este extraño artilugio con increíbles capacidades aerodinámicas producto de muchos años de estudio y que no deja de representar todo un anacronismo histórico dentro de estos pueblos primitivos.

Sin embargo no todos los “boomerang” utilizados por los aborígenes tienen la propiedad de regresar a su punto de partida una vez lanzados, e incluso esta característica era desconocida para muchos de ellos. Sólo algunas tribus eran poseedoras de introducir esta capacidad en la construcción de los “boomerang” que fue heredada en tiempos remotos.

Esta circunstancia nos ha hecho pensar que, la fabricación de los “boomerang” estaba en pleno proceso involutivo a la llegada de los descubridores europeos a Australia, y que sólo algunas tribus de aborígenes conservaban una técnica, una estética y una calidad de acabado capaces de obtener la forma aerodinámica perfecta para ser dotados de la capacidad de regresar de nuevo una vez lanzados.

El uso que hicieron los egipcios de los “boomerang” parece que fue el de arma de mano, y ocasionalmente como arma arrojadiza para la caza. A pesar de ello se han encontrado “boomerang” perfectos, capaces de volver de nuevo al punto de lanzamiento, una característica que desconocían y que es sinónimo del origen exterior de esto artefactos.

Izquierda: colección de boomerang del Museo Egipcio en El Cairo

Arriba: escena de caza de aves en el antiguo Egipto con boomerang.

Ariba: un aborigen australiano prepara su boomerang para ir de caza.

Arriba: boomerang encontrados por Howard Carter e la Tumba de Tutankamon.

PIRÁMIDES AUSTRALIANAS

Son varias las noticias que apuntan a la presencia de construcciones piramidales en Australia, algunas de ellas aprovechando accidentes geográficos naturales para su realización. Naturalmente esta posibilidad ha sido completamente desechada por los arqueólogos.

Una de las más famosas “pirámides” se puede localizar en Gympie, al norte de Queensland, una construcción escalonada de unos 40 metros de altura, dónde curiosamente se encontraron numerosas piezas con representaciones de escarabajos sagrados y la estatua de uno de los “babuinos” a los que hacíamos referencia anteriormente.

Según las tradiciones aborígenes, esta y otras construcciones megalíticas existentes en toda Australia fueron realizadas por una raza de gigantes (se pueden ver huellas de pisadas fósiles de un tamaño gigantesco de fisonomía humana en estratos de esquisto en las Montañas Azules, Nueva Gales del Sur).

Oficialmente esta construcción es achacada a agricultores inmigrantes llegados a Australia en el siglo XIX, que levantaron terrazas para el cultivo, pero que la mala calidad del terreno les hizo abandonar. Otra de estas construcciones piramidales más famosas se localiza cerca de Port McQuarie, en Nueva Gales del Sur. Para su construcción se emplearon bloques de piedra que en algunos casos alcanzaban las 40 toneladas. También cerca de Gordonvale, al sur de Cairns existe otra construcción de tipo escalonado.

En cualquier caso, todas estas evidencias de un pasado desconocido son completamente ignoradas y desechadas por quienes de una forma interesada han escrito la historia.

FUENTE:

EL FARAÓN EXTRATERRESTRE

Sipas mendimit të Catapanos, shqipja, më drejtë, ilirishtja, po u flitka më se 12000 vjet, ndërsa sipas Horald Whitehall-it, profesor i linguistikës anglo gjermane në universitetin Indiana (SHBA), shqipja është dega më e vjetër e trungut të familjes së gjuhëve indoevropiane. Si e tillë, ajo nuk është degëzuar më tutje, por ka mbetur si gjuhë e parë dhe e vetmuar.
Kemi lexuar dhe dëgjuar për hieroglifet e egjiptianëve të lashtë, të cilët si skalitje të shenjta, janë krijuar para 4000 vjetëve para e.s., por deri në ditët tona, nuk kemi ditur se hieroglifet egjiptiane kanë domethënie shqipe. Këtë dukuri na e zbuloi filologu Giuseppe Catapano në veprën e vet “Thoti – Tati fliste shqip”.

Po kush ishte THOT – i ? THOT-i (ose TOT-i) (lat., gr. Thoth; egjip. Tehuti) ishte perëndia e mësimit, e shkathtësisë së të shkruarit, e shkencës dhe e magjisë së egjiptianëve të lashtë; pastaj ishte matës i kohës dhe zbulues i numrave dhe përpilues i hieroglifeve. Ai përshkruhej si qenie me trup të njeriut e me kokë të ibisit, përkatësisht të shqipes (shqiponjës). Ndërkaq, sipas Giuseppe Catapanos, Thot-i, i cili e “fliste shqipen”, i përpiloi hieroglifet, alfabetin fonetik të egjiptianëve të lashtë, duke u mbështetur në gjuhën e vet amtare” – në gjuhën shqipe.
Jo vetëm kaq, konstaton Catapanoja – nga hieroglifet egjiptiane u formuan edhe alfabetet, shkronjat tjera, ato të shqipes (të cilat njihen si shkronja latine, shih tabelën, të hebraishtes, samaritano – palestinishtes, sirianishtes, arabishtes dhe të greqishtes. Thoti ishte edhe krijues i shkencës antike. Ai dhe dijetarët tjerë, flitnin shqip qysh para 12000 vjetëve, meqë ajo periudhë historike (parahistorike) konsiderohej si erë ilire, apo kuturë pellazgjiko – ilire e shqiptarëve të lashtë. Sipas Giuseppe Catapanos, emërtimi Thot, padyshim, rrjedh nga folja e shqipes: thom, thua, thotë = me thënë, besim, lajm, etj. me kuptim “lajmëtar i zotave” (messagero degli dei).

Thoti ishte edhe krijues i shkencës antike. Ai dhe dijetarët tjerë, flitnin shqip qysh para 12000 vjetëve, meqë ajo periudhë historike (parahistorike) konsiderohej si erë ilire, apo kuturë pellazgjiko – ilire e shqiptarëve të lashtë.

Filologu i shquar nga Roma Giuseppe Catapano, botoi si rezuitat të punës së tij kërkimore – shkencore 40 vjeçare, një vepër kapitale nga fusha, e shkencave i filologjike, të cilës i vuri një titull mjaft interesant: THOT – TAT PARLAVA ALBANESE (Thoti – Tati fliste shqip).

Është hartuar në italishte në formë proze dhe poezie, madje në italishte dhe arbërishte. Siç shihet nga vepra, autori, për studimin e vet delikat dhe të vështirë, është mbështetur kryesisht në veprat e shkrimtarëve antikë dhe në përmendoret e egjiptianëve, hititëve, grekëve dhe romakëve të vjetër, respektivisht edhe në shkrimet e ilirëve – shqiptarëve të lashtë. Duhet theksuar që në fillim se pohimet e Giuseppe Catapanos janë në harmoni me pohimet e shumë filologëve, historianëve dhe arkeologëve anglezë, francezë, turq, arabë dhe shqiptarë. Qëllimi im themelor është që me këtë shkrim t’ua prezentoj lexuesve tanë një vepër vërtet me rëndësi kolosale, e cila i dedikohet kulturës së lashtë të ilirëve shqiptarëve. Nga ana tjetër, shpresojmë se kjo do ta nxisë kritikën shkencore në këto fusha të dijes, e cila për fat të keq, deri në ditët tona nuk ka arritur të jetë në nivel të duhur. Sipas mendimit të Catapanos, shqipja, më drejtë, ilirishtja, po u flitka më se 12000 vjet, ndërsa sipas Horald Whitehall-it, profesor i linguistikës anglo gjermane në universitetin Indiana (SHBA), shqipja është dega më e vjetër e trungut të familjes së gjuhëve indoevropiane. Si e tillë, ajo nuk është degëzuar më tutje, por ka mbetur si gjuhë e parë dhe e vetmuar. Kemi lexuar dhe dëgjuar për hieroglifet e egjiptianëve të lashtë, të cilët si skalitje të shenjta, janë krijuar para 4000 vjetëve para e.s., por deri në ditët tona, nuk kemi ditur se hieroglifet egjiptiane kanë domethënie shqipe. Këtë dukuri na e zbuloi filologu Giuseppe Catapano në veprën e vet “Thoti – Tati fliste shqip”. Po kush ishte THOT – i ? THOT-i (ose TOT-i) (lat., gr. Thoth; egjip. Tehuti) ishte perëndia e mësimit, e shkathtësisë së të shkruarit, e shkencës dhe e magjisë së egjiptianëve të lashtë; pastaj ishte matës i kohës dhe zbulues i numrave dhe përpilues i hieroglifeve. Ai përshkruhej si qenie me trup të njeriut e me kokë të ibisit, përkatësisht të shqipes (shqiponjës). Ndërkaq, sipas Giuseppe Catapanos, Thot-i, i cili e “fliste shqipen”, i përpiloi hieroglifet, alfabetin fonetik të egjiptianëve të lashtë, duke u mbështetur në gjuhën e vet amtare” – në gjuhën shqipe.
Jo vetëm kaq, konstaton Catapanoja – nga hieroglifet egjiptiane u formuan edhe alfabetet, shkronjat tjera, ato të shqipes (të cilat njihen si shkronja latine, shih tabelën, të hebraishtes, samaritano – palestinishtes, sirianishtes, arabishtes dhe të greqishtes. Thoti ishte edhe krijues i shkencës antike. Ai dhe dijetarët tjerë, flitnin shqip qysh para 12000 vjetëve, meqë ajo periudhë historike (parahistorike) konsiderohej si erë ilire, apo kuturë pellazgjiko – ilire e shqiptarëve të lashtë. Sipas Giuseppe Catapanos, emërtimi Thot, padyshim, rrjedh nga folja e shqipes: thom, thua, thotë = me thënë, besim, lajm, etj. me kuptim “lajmëtar i zotave” (messagero degli dei). Për më tepër, emri Thot, në gjuhën shqipe ka edhe domethënien: me i thënë, të gjitha dituritë (urtësitë) e Atlantidës Atlasit – Atlashit, e cila, poashtu, shpjegohet, nga autori në fjalë, me shqipen: AT = at – baba, dhe LASH(TË) = i vjetër, që do të thotë: stërgjysh. Por, çfarë paraqiste Atlantida? Ajo sipas Platonit (427 – 347 p.e.s.) ishte vend i madh dhe i fuqishëm, i cili, 9000 vjet para tij, ishte mbytur në Oqeanin Atlantik. Sipas G.Catapanos, Atlasi – Atlantida ishte një nga vendet më të zhvilluara të stërgjyshëve të shqiptarëve të sotëm, të cilët, pas zhdukjes së saj (Atlantidës) para 12000 vjetëve, atlantidasit e mbetur gjallë kaluan në luginën e Nilit, ku e krijuan një kulturë të re, kulturën e egjiptianëve të lashtë, e cila, si duket, qe vazhdim i kulturës së Atlantidës. Në të mirë të këtij mendimi flasin edhe rezultatet shkencore të punës shumëvjeçare të G.Catapanos, i cili, përkitazi me këtë çështje, thotë: Atlantida quhej edhe Borei, d.m.th. e bardhë, nga fjala iliro shqipe: borë. Kjo fjalë përdorej te egjiptianët e lashtë në formë borea; në frëngjishte të vjetër si bore, kurse në italishte si borea. Nga ana tjetër borea në Egjiptin e lashtë identifikohej me sfingën. Sfinga në Egjipt ishte një amblemë guri, adhurues i DRITËS, që e personifikonte Zotin. Prandaj Thoti, sipas gjykimit të Catapanos, nuk i takonte erës egjiptiane, por asaj të boreo-s, d.m.th., të erës së Atlantidës. Sepse Thoti konsiderohej krijues i doktrinës VERBALO – DRITËS, që u manifestua në Tokë. E DIELLI, ishte simbol i NJË PERËNDIE, ATUM ose TEM, terma këto që kanë shpjegim iliro – shqip:

AIN
A,a
BROF
B
DORË
D

GATH
G
FJERË
F
HJETË
H

KUFË
K
MIRË
M
GJI
GJ

NU
N
U
U
PLIS
P

QULL
Q
BUZË
R
STOL-i
S

SIXHIR
S
TËRË
T
TËRË
T

ISË
I
ASHIM
A, O
ZVARANIK
Z,ZH

SH SH

• AT = at = at (babë) • U = unë • M = më = mëmë • T = tatë = babë • E = e • M = më = mëmë

Edhe G.Catapano është i mendimit se emri ilir rrjedh nga i lirë, dhe shqiptar nga shqiponja, d.m.th. ashtu siç e shpjegon tradita shqiptare, sepse shqipja (shqiponja) e simbolizon DRITËN, THOTIN, ZOTIN. Kështu edhe hierogiifi i parë >>>>, të cilin Thoti e quajti shqip AIN = IBIS = SHQIPE, e simbolizon vet THOTIN, d.m.th. ZOTIN, dhe ka këtë shpjegim në shqipen:

• A = ATË, fillimi premierës; Zot! At i përjetshëm
• I = fjalë (folje) krijuese (themeluese) e fillimit: Zot krijues
• N = (N = NU = në ujë) materie e parë (uji) për të gjitha krijesat; Zot i përhapjes së dashurisë.

AIN-i, pra, ishte simbol që tregonte edhe lindjen, vitalitetin e burrërisë, i cili frymëzonte krijesën Në të vertetë Thoti, me këtë hieroglif, i cili qe i pari dhe më i rëndesishmi në sistemin e hieroglifeve, e simbolizoi vetveten, sepse ishte krijues i tij, pra ishte perëndi – Zot. Ky hieroglif në alfabetin e shqipes paraqitet me A.
• Hieroglifi , të cilin Thoti e quajti me fjalën shqipe BROF, me kuptim në kembë, paraqiste tingullin e germës shqipe B. Tregon qëndrimin karakteristik të njeriut inteligjent krijuar nga periudha në pozite drejtë, me kokë lart, i cili është duke e ruajtur fuqinë lart në qiell e në mënyrë të përhershme. Tregon se ky qëndrim është njelëzor e vet njeriu, si qenie, është i përsosur. Fjala brof në shqipen e sotme ka këto kuptims: Ngrihem menjëherë në këmbë. Brofi ne këmbë. U ngrit (u çua) brof.
• Hieroglifi ; të cilin Thoti e quajti DORË, si simbolikë paraqiste punën e dorës së njeriut, apo të gjitha intervenimet e njeriut për pronësi, me qelli që puna të jetë e begatshme e dobishme për njeriun. Ky hieroglif në shqipen mori formën D.
• Hieroglifi , të cilin Thoti e quajti GATH (GARDH), e si simbolikë paraqiste ndalesën – pengimin – gardhin në afërsi të faltores, në alfabetin shqip e mori formën G.
• Hieroglifi të cilin Thoti e quajti FJERË, paraqiste shlingën ose neperkën, gjarpërin helmues, me kokë të shtypur në trajtë trekëndëshi, me dy dhëmbë në gojë dhe bisht të shkurtër. Edhe sot e kësaj dite nepërka quhet FjERË, në Malësi, në dialektin gegë. Në shqipen mori formën F.
Hieroglifi , të cilin Thoti e quajti HJETË, d.m.th. ashtu siç e quajnë edhe sot arbereshët bishtalecin e flokëve, thurrjen, nyjën, lidhjen. Në shqipen mori formën H.
• Simbolin , Thoti, në sistemin e hieroglifeve, e quajti KUFË, d.m.th. nga shqipja KOFË (KOVË), e cila si simbolikë paraqiste enën ku bëhej përzierja e fuqisë per krijimin e materies. Në shqipen mori formën K.
Është në interes të vihet në pah edhe një dukuri. Shkronja KAF e arabishtes, jo vetëm që ka ruajtur formën dhe shqiptimin e hieroglifit KUFË, por çdo pjesë (sure) e Kur’anit fillon me germën KAF ( ), çfarë supozohet se KAF – at paraqesin vet Kur’anin, d.m.th fjalët e perëndisë – Allahut.
• Hieroglifin , Thoti e quajti GJI, emërtim shqip i gjinjve të femrës, nga i cili u lind shhronja GJ në shqipen.
Ndërkaq, hieroglifin Thoti e quajti NU, fjalë kjo e përbërë nga: NË UJE. Nga ky hieroglif doli shkronja N. Shqiptari kosovar fjalën NË UJE e shqipton N’UJË ndersa këtë shkronjë hebreji e shqipton NUM, e arabi NUN, d.m.th. nga shqipja: N’UJË. Poashtu në Biblen e shenjtë thuhet: “Në fillim perëndia mori frymë n’ujë”. Do te thotë krijesat u krijuan në fillim n’uje, në dete. Kjo filozofi e stërgjyshëve të shqiptarëve aprovohet nga shkencat bashkëkohore. Në të vërtetë, hieroglifi NU simbolizonte materien e parë, Zotin dhe përhapjen e dashurisë.
• Hieroglifin Thoti e quajti U. nga shqipja unë, kështu që edhe në shqipen mori formën U.
• Thoti hieroglifin quaiti PLIS, që në shqipen do të thotë: tullë copë e madhe dheu që ngre pllugu kur çan tokën; copë e tillë dheu me bar, e prerë me bel a me ndonjë mjet tjetër; plisat e arës; plis me bar. Në shqipen mori formën P.
• Sipas Thotit hieroglifi quhej QULL, nga shqipja: materie pa formë, brumë, baltë, lloq, materie kjo që mund të transformohet me përzierje nga puna e njeriut. Ky hieroglif në shqipen mori formën Q.

• Thoti hieroglifin e quajti BUZË, për tingullin R. sepse buzët, me këtë rast, përfaqësonin gojën, respektivisht, buzët që bënin rojë, ruanin “fjalën, gjuhën, dhëmbët.
• Ndërkaq, për tingullin S. Thoti përdori dy hieroglife: , të cilin e quajti STOL, STOLI, dhe , të cilin e quajti SlXHIR term ky që përdoret edhe sot e kësaj dite te shqiptarët gegë në formë singjir, apo zingjir.
• Edhe për tingullin T, Thoti përdori dy hieroglife; dhe nga fjala shqipe TERË, me kuptim fitim.
• Për tingullin I dhe J Thoti përdori hieroglifin , të cilin e quajti ISË, që do të thotë DRITË, e me kuptim: FILLIMI I JETËS. Simbolizon DIELLIN, i cili rrezaton forcë kreative. Shkronja I qe emër i parë që iu dha perëndisë së njeriut; PERËNDIA E DRITËS SË PËRHERSHME. Nga fjala ISË doli emri; IDISË – simbol i dritës. Kështu, pra, shkronja i te shqiptarët hyn në tingullin e fjalëve që shpreh dritën, bukurinë, stolinë. Pra kjo urtësi ISIAKE (isiakë = nga isë = DRITË), në arbërishte do të thotë DRITË.
• Hieroglifin ,Thoti e quajti ASHIM nse ASHËR, me kuptim degë, filiz dru i çarit (i plasaritur, i ndarë). Hieroglifi në fjalë paraqet veprimin ose aktivitetirl e njeriut në natyrë. Zaten edhe në gjuhën e sotme të shqipes flala ASHËR do të thotë ashkëll dru i vogël, i çarë për zjarr. Copë druri i çarë si dërrasa e hollë, që përdoret si petavër ose për të mbuluar çatinë, pullazin. Çati me ashra. Çaj (bëj) ashra. Me fjalë të tiera hieroglifi “ashër” i paraqiste tingujt â,tinguj këta që janë guturalë, por të zhdukur te toskët. Në shqip mori formën à.
• Për hieroglifin , Thoti e përdori shprehjen shqipe ZVARANIK ose ZHVARANIK = zvarranik i tokës. Simbolizonte vuajtjen e shfrenuar, por zvarraniku konsiderohej frymezim i tërbuar e sentimentai. Hieroglifi në fjalë në shqipen dha tingullin Z dhe Zh.
• Kurse hieroglifin e fundit , Thoti e quajti me fjalën shqipe SHI. Si hieroglif paraqiste një liqe me ujë të shiut origjinal. Për më tepër, jeta, vdekja, rilindja, gjithmonë janë të lidhura me ujin “NU” ose “SHI”, sepse në “NU” krijohet jeta. Nga ky hieroglif u krijua shkronja shqipe SH.

Është shumë interesant edhe dukuria e kësaj shkronje, meqë në hebraishte dhe arabishte quhet SHIN dhe forma e tyre është e njëjtë me hieroglifin SHI; “bazeni me pika të shiut”, që do të thotë se gjuha, kultura dhe prejardhja e shqiptarëve, hebrejve dhe e arabëve është identike, si duket, është nga ilirët e lashtë, apo nga stërgjyshët e shqiptarëve të sotëm.

Mendimi mbi prejardhjen e njëjtë të shqiptarëve, hebrejve dhe arabëve është vallë fakt historik, apo fantazi? Në vështrim të pare duket si endërr, por nëse merren parasysh burimet historike, kërkimet arkeologjike, të dhënat gjuhesore dhe Bibla e Kur’ani, atëhere mund të bindemi mjaft edhe për këtë pohim jo aq të zakonshëm.

Këto lidhje të shqiptarëve me popujt më të lashtë të Afrikës dhe të Azisë së Afërme janë shumë të hershmë, më të hershmë se sa është menduar deri tash, çka tregon fakti se perëndia THOT (stërgjysh i shqiptarëve), e barti, pas katastrofës së Atlantidës, që ndodhi para 12000 vjetëve, kuLturën ilire – shpiptare në Afrikë, sigurisht edhe në Azi. Kurse, para 6000 vietëve Thoti e krijoi edhe sistemin e hieroglifeve në bazë të ilirishtes – shgipes, sistem ky që shërbeu si mostër për përpilimin e sistemeve të tjera të alfabeteve, si ai i shqipes, që gabimisht e njohim si alfabet latin, i hebraishtes, samaritaro – palestinishtes, sirianishtes, arabishtes dhe i greqishtes! Ky fakt tregon se ilirët, si stërgjyshër të shqiptarëve, nga gjuha e zakonet shtriheshin që moti, jo vetëm në gjithë Siujdhesën Balikanike, por edhe në Siujdhesën Apenine, në ishujt e Detit Mesdhe, Egje, ne Azinë e vogël, në Siujdhesën Arabike, në Gadishullin e Pirinejeve. Shkurt, kultura iliro – shqiotare, Si kulturë e qytetërimit të parë të këtij ambienti, shtrihej nga Irani në lindje, deri në Atlantik në perëndim dhe nga Alpet në veri, deri në Afrikën Veriore në jug.

Në këtë pjesë të vështrimit tim – nënvizon Catapanoja – u demonstrua vetëm THOTI, i cili e krijoi alfabetin hieroglifik fonetik, me çelës të shqipes (të ilirishtes – S.R.), që u muar për çdo hieroglif te tingulFit të parë, vokali ose konsonanti, të qenies së emrit shqip kuptim ky që zbulon shpjegimin e sigurt, i cili nuk mund të mohohet:

1. Që origjina ilire na shpie në kohe më të vjetra, histori kjo e cila na mahnit, apo histori që na shpie në neolit (koha e re e gurit). Ndoshta origjina e civilizimit neolitik fillon me zhdukjen e Atlantidës (para 12000 vjetëve), epokë kjo qe solli nevojën e krijimit të THOT-it në Egjipt, si mënyrë e shpjegimit të fillirnit të punës.

2. Ky studim, si pohim i së vërtetës, korrigjon datën e historisë, korrologjisë (disciplinë që studion ndarjen gjeografike), etnologjisë dhe filologjisë.

3. Rishikimi i Thotit zgjeron kufijt e shkencave që deshëm s’deshëm ndikon në metafizikën e cila është me rendësi për njeriun dhe njerëzimin sepse arrihet rishtazi në kuptimin e mendimit së ndjenjës së të vërtetës për jetën që është vërtet natyre shpirtërore, është erë e vërtetë e shkëlqimit të lavdishem të DRITËS SË PARË, përfundon G. Catapano.

Rezultatet shkencore të arkeologëve anglezë, amerikanë, gjermanë dhe turq (J.E. Gauter më 1894, R. Campbell – Thompson më 1910, E. Pitard më 1927, Kurt Bittel më 1831, Shevket Aziz Konsu, Kiliç Kokten, Enver Bostanci, Muzaffer Shanyurek, Fikret Ozansoy, që nga viti 1936 e tutje, Halet Çambel John Brandwood më 1968, etj.) pasqyrojnë në mënyrë plastike në veprat e tyre ketë çështje. Sipas mendimit të këtyre dijetarëve kuptojmë:

-se vala e parë e furishme e dyndjes së hititëve të cilët përfaqësonin, një fis të veçantë të ilirëve, ose i takonin njërit nga fiset e shumta të dardanëve, u shpërngulën, kuptohet në disa faza nga Ballkani i Epërm, apo nga Dardania, kah brigjet perëndimore dhe veriore të Detit të zi, kah Kaukazi për në Anadollin Qendrore;

- se kjo shpërngulje u bë në kohën e paleolitikut, mezelitikut, neolitikut dhe halkolitikut;

- se hititët e sollën teknologjinë e xehetarisë dhe të metalurgjisë nga Ballkani në Anadoll;

- se kah 2000 – vjetshi para e.s. filloi periudha historike në Anadoll, e cila nga shkencëtarët u quajt “periudhë e hititëve” (2000 – 700 parae.s.);

- se në shekullin XII para e.s. përmenden tre perandorë me emrin Arnuvanda l,II,III, prej të cilit emër si duket, u krijua, sipas ligjit të metastezës, njëri nga siononimet për shqiptarët – arnavudë;

- se në vitin 3000 para e.s. shkaktohet; vala e dytë e furishme e dyndjes së ilirëve dardanë, prej të cilëve u krijua Troja, dhe me emrin e dardanëve u emërtuan: njëra derë e Trojës Dardanos. ngushtica detare mes Anadollit dhe të Ballkanit – Dardanelet, dhe një qytet Dardania apo Dardanos në veri të Trojës.

- se m; 1200 para e.s. ndodh vala e tretë e dyndjes së ilirëve frigas nga Dardania e Ballkanit, prej të cilëve u krijua Mbretëria Frigase (750 – 546 para e.s.) në Anadollin Perëndimor;

- dhe se, me sa duket, nga koha e dyndjes së hititëve daton historia e një krahine në Kaukaz, e cila quhej në kohën antike ALBANIA, kurse banorët e saj albanë, sigurisht nga emri i një fisi të ilirëve të Ballkanit, të cilët quheshin albanë.

Tani për tani do t’i vë në pah edhe disa fjalë hitite që kanë lidhje me shqipen e sotme, fjalë këto që janë zbuluar në plisat (tullat) e pjekura, të cilat kanë shërbyer si mjet për të shkruar, me shkronjat e veta karakteristike kunjore dhe hieroglifike.

Ní = tani Asht = asht-i
Ata = ati, baba Maje = ngritje, rritje
Mat = mas, matje Njoj = njoh
Wit = vit-i Ane = anë,-a
Gjun = gju-ri Qend = qind
ili = yll-i, zoti Bait = oborr,-i
Et = etj:e,-a; etjeje Lule = lul:e,ja
Est = është Dor = dorë
Gurta = kala, fortifikatë Mial = mjaltë
Wesha = veshj:e,-a Miel = miell,-i
Shur = ranë, ranishtë Urirn = urim,-i
Turija = turi,-ri Nakt = natë
Ara = të lashtat Sojoti = sit:ë,-a
Shkal = shpoj, shërthej Hur = uri.-a
Leiht = lehtë (i,e) Lissi = lis,-i,sh.-a

Sipas G. Catapanos edhe vet Moisiu e ka folur shqipen e Thotit dhe se emri hebrej- jevrej, për izraelitët rrjedh nga shqipja iliro hitite: JHVE = Tl JE VET: JE VE(T). H e cekur, në hebraishten e vjetër është shqiptuar edhe si E.

Disa historianë arabë mendojnë se shqiptarët dhe arabët kanë prejardhje të përbashkët qysh nga kohët më të hershme. Kurse Elvia Çelebiu (1611 – 82) vë në pah se nga fisi Kurejsh, nga i cili rrjedh Muhamedi, profeti i islamizmit, rrjedhin edhe shqiptarët. Mirëpo, origjinën e përbashkët të shqiptarëve dhe të arabëve, nëse këto pohime kanë bazë shkencore, duhet kërkuar qysh nga koha e lashtë ilire, së paku para 4000 vjetëve, d.m.th. qysh nga koha e profetit Ibrahim, prej të cilit, thuhet në botën arabe e hebreite, rrjedhin arabët dhe hebrejt. Ndërsa Willy Borgeaud-i thotë se palestinezët (filistinët) kanë emër ilir, dhe se Argolida dhe Elida në Greqi janë vatra të rëndësishme ilire në pjesën e Mesdheut. E sipas mendimit të Faik Reshit Unatit, palestinezët (filistinët) u tërhoqën nga Kreta për në Palestinë rreth vitit 1200 para e.s. Palestinezët ishin banorët e ish qytetit ilir Paleste – Palasa e sotme në Himarë.

Në fund do t’i vë në pah edhe disa konstatime të Giuseppe Catapanos lidhur me lashtësinë e gjuhes shqipe. Sipas tij, kërkimet e ndërgjegjshme apo studimi komparativ i gjuhëve të vjetra të llojilojshme, na shpien te “ESKUERA” baskisht (E – SHKUERA, që në shqipen do të thotë gjuhë e shkuar – e kaluar), d.m.th. na bien te shqipja, hititishtja, hebraishtja, arabisht- ja, arameikishtja (gjuhë semite perëndimore e folur në kohën e lashtë në Siri, Mesopotami, Palestinë) dhe koptishtja – gjuhë liturgjike e të krishterëve të Egjiptit, që do të thotë gjuhë e THOTIT.

Këtë e dëshmojnë edhe faktet që vijojnë:

- Shprehja PAN – AMEN, përbëhet nga Zoti Amon, emër i përbërë nga fjalët shqipe:
A = AT = babë
M = MË = mëmë
ON = Onë = Yn = Yni (joni)
-mos të harrohet se është NJË ZOT

Kjo shprehje përdoret te të gjithë popujt dhe në të gjitha gjuhët në dy forma: AMEN ose AMIN.
- THOTI, që është atribut i të gjitha shkencave antike, nga Nili e shtriu dritën në gjithë botën, sepse në Egjipt u krijua civilizimi i përparuar.
- Prania e ilirëve në Egjipt mund të datohet para 12000 vjetëve, peridhë kjo që përputhet me zhdukjen e Atlantidës, e cila u përshkrua nga Platoni në dialogun e “TIMEO”-s dhe të “CRIZIA”-s.
-Shqipja flitej para 12000 vjetëve, jo vetëm në tokën e Nilit, por edhe gjetiu, duke qenë se:
1. Ilirishtja ishte shumë më e vjetër se sa që mendohej deri më sot.

2. Kultura e lashtë e POPULLIT TË LIRË (ilir) në Egjipt ishte e vjetër, së paku 12000 vjet.

- Emri POSEIDON, emërtim i zotit të deteve dhe të tërmeteve i cili qe vëllau i Zeusit (ZOTIT), shpjegohet me shqipen: PO Sl – E – DON = me kuptim: shumë e dëshiron.

- Emri FARAON, me kuptim I NJERËZISHËM, poashtu rrjedh nga shqipia: FARA – JONË.

- THOTI është lajmëtar i perëndive.

- THOTi konsiderohet gjithashtu si personalitet më i ditur, “më i urti prej të urtëve” i të gjitha kohëve më të vjetra, nga doktrina e të cilit dolën fillet e mëdha të humanizmit, sikurse RAMA, KRISHMA, MOISIU, ORFEU, PITAGORA, PLATONI, të gjithë: lajmëtarë, sub velo, të DRITËS SË ARDHSHME, ekzistues të përhershëm, DIVIN LOGOS FIGLIO di DIO (ARSYEJA HYJNORE BIRIT TË ZOTIT), që do të mishërohej për çlirimin e njeriut dhe shpëtimin e botës.

THOTI është themelues i religjionit të DRITËS dhe i shkencave sekrete (okulte) të mistereve dhe është gfithashtu në përgjithësi shpikës i shkrimit.

Prandaj, bazuar në shënimet e sipërshënuara mund të konkludohet:

- se pellazgët – ilirët ishin stërgjyshët e shqiptarëve;

- se pellazgët – ilirët, me emra të ndryshme, d.m.th. me emra të fiseve pellazgo – ilire (gegë, toskë, albanë, arbër, arnautë, dardanë, maqedonë, hetitë a hititë, trojanë, ejiptianë, etruskë, etj. etj.) jetonin në një sipërfaqe shumë më të gjerë në tri kontinente: në Evropë, Afrikën Veriore dhe në Azi, deri në Iran dhe Indi;

- se ilirishtja – shqipja, si degë më e vjetër e familjes së gjuhëve indoevropiane, është çelës i qytetërimit njerëzor;
- se nga gjiri i ilirëve dolën shumë perëndi, profetë, perandore e dijetarë;

- se stërgjyshët e shqiptarëve, pellazget-ilirët, me kulturën e tyre të lartë kontribuan jo vetëm në civilizimin e popujve tjerë, të cilët i sundonin, por, me anë të vetë asimilimit, kontribuan në krijimin e shumë kombeve dhe kulturave (feve, gjuhëve, shkrimeve) të veçanta në tri kontinente;

- se shkatërrimi i pellazgëve – ilirëve të shumtë dhe të kulturuar u shkaktua jo vetëm nga katastrofat natyrore, por edhe nga luftat e brendshme që u zhvilluan mes fiseve të tyre, luftë kjo që vazhdoi, tradicionalisht, deri në ditët tona;

-se nga bërthama e pellazgëve -Ilirëve shumë të lashtë – vetëm shqiptarët mbetën pa u shkrirë në popuj apo kombe të tjera – në grekë, hebrej, arabë, italianë, austriakë, sllavë të jugut, turq, etj.;

- se vetën gegët, në një masë të konsiderueshme, e kanë ruajtur shqiptimin e ilirishtes – shqipes së lashtë;

- dhe se fjalën vendimtare, përkitæi me çështjet e shtruara, duhet ta japin, në radhe të parë, filologët, arkeologët dhe etnologët.

Dia 15/09 na China comemora-se a Lua Cheia comendo batatas, Dia 19/09 é dia de acender uma vela lilás, 1 incenso de mirra colocar um copo de água mineral e uama pedra ametista em honra de Thot, um bondoso mestre deus egípcio. 22/09 dia de Santa Ifigênia. Já no dia 24/09 acenda uma vela laranja para agradecer seus desejos que já foram atendidos e no dia 30 de setembro acenda uma vela lilás e um incenso de jasmim para a deusa Tenis e não esqueça que é dia de São Jerônimo, viu?

Archives départementales de l’Aube recherche un(e) archiviste qualifiée

La personne recrutée sera intégrée au sein de l’équipe W. Elle bénéficiera d’un encadrement de qualité et de formations aux procédures et outils de travail utilisés aux Archives de l’Aube.

Les Archives comptent 17 collaborateurs et conservent 20 km linéaires de documents. Elles sont installées dans un bâtiment moderne, offrant des conditions de travail confortables. Troyes est une ville au patrimoine riche, située à 1 h 30 de Paris, bien desservie par l’autoroute et par le train.

Mission :

Renforcement de l’équipe chargée des archives contemporaines (série W).

Participation à la collecte et au traitement des versements entraînés par la redéfinition des services déconcentrés de l’Etat suite à la Révision générale des politiques publiques (RGPP) – transfert de service au niveau régional, redéfinition des missions, changements de structure, départ de personnel, déménagement.

Activités spécifiques :

- Gestion des archives contemporaines :

o Relation avec les services versants et collecte – nombreux déplacements dans les services à prévoir ;

o Instruction des versements et des visas d’élimination ;

o Instruction éventuelle des demandes de communication par dérogation.

- Classement de fonds d’archives ;

- Participation à l’équipe d’accueil de la salle de lecture (1/2 journée par semaine en moyenne).

Profil :

- Formation en archivistique (licence professionnelle ou master);

- Expérience de l’informatique documentaire : la connaissance des progiciels THOT et CINDOC serait appréciée

Poste basé à : Troyes (10)

Type de contrat : CDD temps plein

A pourvoir à partir du : 01/01/2010 jusqu’au 30/06/2010

Rémunération : Selon profil

Date limite de dépôt des candidatures : 19 octobre 2009

Merci d’adresser votre candidature et votre curriculum vitae dès maintenant, sous la référence Cepid-090922-1, à :

Monsieur le Président du Conseil général de l’Aube,

Direction des ressources humaines,

Hôtel du département – BP 394

10026 TROYES CEDEX

Renseignements auprès de :

Dohrmann Nicolas

Archives départementales de l’Aube

131, rue Etienne Pédron

10000 Troyes

France

Source : Cepid

Two Mondays ago, i was texting Louise about my accident and her last message, before i went for my class, was this…

“Oh okie… no worries pray more, u gonna pay him less… hehe”

That certainly surprised me cuz she isn’t of the same religion, yet that text encouraged me that day… and it was certainly true as the repair costs were way lower than i expected and mom got discount some more.. THANK GOD…

A few days after the accident, i saw the man driving behind me again… haha… surprised me there too.. not too sure if he knew it was me in front.. LOL…

Anyways…

Things have been very long left untouched…

And i wonder if things would always be this FUN and FUNNY and ENJOYABLE…

I had a GREAT time on Fri… The whole day was full of different things…

Lunch with UNI besties… minus Xin Min…

*My goal for the next few weeks : have a proper meet up with the 4 of them…*

Lunch was full of laughter because Mandy’s food was the last to arrive and she was REALLY hungry… and she ordered the spicy set when she can’t really eat spicy.. hehe…

Talked about different stuff… mentioned a small plan but it looks as if it can’t be carried out… hmmm… *wonders*

The times i’ve been away, there were changes… small ones… which kinda affect a bit…

But i’ll try NOT to let them affect me…

*Random thot: Louise’s hugs are one of the BEST around… Not easy to find comforting hugs*

On Thurs, Min told me that everyone of them had a phone chain and they got me one too… in my heart,  i went “awww”

This chain will remind me of the our friendship… and it’ll remind me that no matter what, they’ll still be my friends… my MOST treasured friends in uni…

To Lu Lu, Min MIn, Sha Sha and Mandy: Friends ALWAYS…

Love,

Belle

Non, je ne vais pas réfléchir plus. Non, je vais prendre cette arme, je vais refermer mon poing autour, jusqu’à ce que mes phalanges en blanchisses. Puis, je lèverai mes yeux pour les darder, vers eux, alors, je brandirai le poignard, vers eux. Ils ne comprendront pas tout de suite, se contentant de me regarder avec, dans leurs iris une lueur d’incompréhension amusée. Moi aussi, je sourirai, mais pas comme eux. Ce sera un rictus de rage mêlé à une pointe de folie. J’avancerai petit pas par petit pas; de plus en plus menaçante à chaque mètre parcouru. Certains comprendront et s’enfuiront. Mais, il y a toujours un ou une, incapable d’esquisser le moindre mouvement, dans ce genre de situation. Je ne m’arrêterai pas, et l’acculerai contre un mur. Doucement, j’approcherai mon visage du sien, et je lui soufflerai que son rêve est sur le point de se terminer, que le réveil va sonner. Non, il ne comprendra rien, tout en priant pour que je n’eut pas tord. De la pointe de mon arme, j’appuierai à la limite du déchirement de la peau, contre son ventre. Lentement, presque délicatement, je promènerai le couteau sur son torse, toujours vers le haut. Une fois arrivée au cœur, j’arrêterai pendant quelques secondes, juste pour sentir le stress monter en face de moi. Mais bien vite, le cheminement de la lame reprendra, jusqu’à venir caresser le cou, sentir palpiter la veine jugulaire. Mes yeux quitteront alors mon arme pour les pupilles dilatées par la peur de ma victime. Après un dernier sourire, j’avancerai comme pour l’embrasser, la bouche entrouverte. Oui, étreinte de la mort. La chair cèdera facilement, le sang coulera à flots, son regard deviendra vitreux et vide en même temps que se perdra dans l’air son dernier cri.

Die Hermetik hilft uns zu Verstehen. Wir wissen, dass sie ursprünglich von dem ägyptischen Gott der Weisheit, Thot, stammt. Die Griechen nannten diesen später Hermes Trismegistus. Hermes gab den Menschen eine Reihe von Lehren oder Axiome, welche die Philosophie und die Religionen seither beeinflusst haben. Seine gesamte Philosophie begründet sich auf sieben  einfachen Prinzipien.

1) Alles ist Geist; das Universum ist mental.

2) Wie oben so unten; wie unten so oben.

3) Nichts steht still; alles bewegt sich; alles vibriert.

4) Alles ist dual. Alles besitzt Pole. Alles besitzt zwei paare an Gegensätzen; mögen und nicht mögen sind dasselbe. Gegensätze sind identisch in ihrer Natur aber unterschiedlich im Grad. Extreme treffen sich. Alle Wahrheiten sind nur Halbwahrheiten.

(Geist und Materie sind zwei Pole derselben Sache )

Alles fließt rein und raus. Alles hat seine Gezeiten. Alle Dinge steigen auf und fallen. Das Schwingen des Pendels manifestiert sich in allem.

6) Jede Ursache hat eine Wirkung. Alles was geschieht basiert auf diesem Gesetz. Zufall wird nur das genannt was nicht als Gesetzmäßigkeit erkannt wird. Es gibt viele Ebenen dieser Ursache, aber nichts entkommt diesem Gesetz.

7) Geschlecht ist in allem. Alles besitzt maskuline und feminine Prinzipien

El Ojo de Horus o Udyat se utilizó en el antiguo egipto como amuleto potenciando la vista, protegiendo y remediando enfermedades oculares, contrarestando el “mal de ojo” y protegiendo a los difuntos; y como talismán que simboliza la salud, prosperidad, indestructibilidad del cuerpo y la capacidad de renacer.

Para empezar tenemos que saber la historia:
Horus era hijo de Osiris, el dios que fue asesinado por su hermano Seth.
Horus mantuvo combates contra Seth como venganza por la muerte de su padre y, a raíz de las luchas, sufrieron muchas heridas y mutilaciones como el ojo izquierdo de Horus. Thot, el dios de la sabiduría, sustituyó el ojo de Horus por el Udyat para que pudiera recuperar la vista. Pero el Udyat tenía cualidades mágicas.

Más tarde Horus utilizó los dones de su ojo, el Udyat, para resucitar a su padre Osiris. De este hecho se entiende que se creyera que el Udyat utilizado como talismán diera la capacidad de renacer y la indestructibilidad del cuerpo.

Pero los egipcios, que eran unos tíos muy listos, no solo utilizaban el Ojo de Horus como talismán, sino que también lo utilizaban como sistema de representación de fracciones en medidas agrarias de superficie y volumen. Así cuando ibas a comprar tenías una manera de medir cuánto querías (el cuarto de kilo no se llevaba todavía).
Cada fracción se representaba con una grafía del propio ojo, como podéis observar en la siguiente imagen:

Primera tira |   Tira anterior | Tira siguiente | Principal

Primera tira | Primera tira razonablemente buena |   Tira anterior | Tira siguiente | Principal

Entrada siguiente (para la lectura completa)

Thot finds your lack of faith disturbing

Todos los dioses egipcios se sienten discriminados en los crucigramas (salvo Ra, claro)

Siento la brevedad de la tira. He estado haciendo la mudanza y ordenando cosas. Muchas cosas. Pero ha sido exitoso.

En el seno del país de los faraones existe un lugar conocido como la cuna de toda inspiración y el hogar de la sabiduría. Poetas egipcios por siglos han tratado de encontrarle y obtener de él inspiración eterna, pero solo unos pocos le han hallado como demuestra el reciente descubrimiento de una tumba en el valle de las reinas. En sus jeroglíficos se narra la travesía de un joven príncipe poeta, quien se convirtió en uno de los poetas más aclamados de su era. Este hallazgo le devuelve las esperanzas a Nailah, una joven escritora que tras la muerte de su padre, quien era un famoso autor y su inspiración, entra en una depresión nacida por sus temores que la inhibe en su escritura. Es así, que acompañada de su mejor amiga y una egiptóloga, viaja a Egipto para encontrar el Valle de la Inspiración como le llaman los arqueólogos. Pero antes, debe hallar a los seguidores de la antigua religión egipcia, quienes son los únicos que la pueden dirigir al valle. 

La aventura de Nailah se complica, pues lo feligreses de la antigua religión han vivido en el anonimato por siglos. Si ella no los encuentra las esperanzas de recobrar su inspiración y volver a escribir como lo hacía antes, quedarían en el olvido y su vida no tendría significado alguno, pues Nailah es al fin y al cabo, forjadora de letras y nada más.

 Armada con el símbolo sagrado de la religión egipcia que la ayudará a encontrar a los feligreses, Nailah emprende la aventura de su vida.  El Valle de la Inspiración es una historia de aventura y fantasía, que te llevará a explorar el mitológico mundo egipcio a través de los ojos de una joven forjadora de letras, y a comprender que hay veces que necesitamos perder nuestras fuentes de inspiración, para darnos cuenta que somos capaces de alcanzar nuestras metas si creemos en nosotros mismos.

Para más información sobre esta novela inédita, por favor comunicarse con la autora, Alexandra Román de Hernández, a aroman_9 (at) hotmail.com.

Saludos a todos. Ya se acabó el periodo Hardcore de arquitectura. Ahora un montón de cosas que aún quedan por hacer, flecos, dibujos y diversión. ¡y todo ello durmiendo lo que Ra quiere de sus súbditos -salvando el Faraón, que como es su hijo le tiene más cariño-!

Así que mientras  ponemos la galería, dejemos a Thot deleitándonos con su solo a doble piano a lo Nacho Cano:

Una pieza especial que compuso John Cage después de morir

Por orden de llegada, primero el de la postald e Olgus, con palomitas para cangrejos

Seguro que el cangrejo se ha revelado y ahora es él quien toma palomitas de Hugo y Ben

Ahora, el de Burés y Moriam, con dedicación y tó.

Sacaros  de la isla, sí, ahora mismo…

Y ahora un par de dedicatorias del salón del cómic de Barna, la primera de unos fanzinerosos (Epicentro creo que se llaman)

Las virtudes cangrejiles

And last but not least, conseguí un dibujo de Monteys! (una dedicatoria de un libro “Para ti que eres joven”)  una ilusión que me hizo…

Mis cangrejos van multiplicándose.

Y aquí queda todo el relato, os dejo con el solo final de Thot:

Si no podéis oír esta pieza de  John Cage, es que os falta fe

Primera tira |   Tira anterior | Tira siguiente | Principal

Primera tira | Primera tira razonablemente buena | Tira anterior |Tira siguiente | Principal

Muy buenas.  Esta semana actualizo antes, y no sé si cómo actualizaré la que viene (imagino que con el guest de Augusto sin problemas, pero no lo sé).

La arquitectura va mal, mu chunga. Tanto que he tenido que prescindir de los fondos y otras filigranas para hacer la tira. Me ha ahorrado tiempo, pero no tanto como esperaba. También quería probar otras técnicas…

Ah, y si no cogen el chiste, Deus ex machina es un recurso del guión para hacer que las cosas encajen a costa de la coherencia interna de un guión. También significa literalmente “Dios salido de la máquina”.

Bueno ánimo. Yo voy a seguir con esto de arquitectura >.<

Estamos en el 3000 A.d.C. y de Mesopotamia nos vamos a Egipto. Thot, un dios lunar representado como un hombre y con cabeza de ibis, inventa los jeroglíficos. Este mítico creador simboliza el inicio de la cultura escrita y es el patrono de los escribas y de los matemáticos.

La escritura ideográfica denominada jeroglífico (hiero= sagrado, glifo=signo) se utiliza en primer momento para dar a conocer las intenciones del dios (el Sol) y los preceptos que mandaba cumplir. Así pues estamos delante de sagradas escrituras que condicionarán y muchísimo el transcurso de la historia sacra de posteriores culturas. En el antiguo Egipto no solo se inventa la escritura sino también “la iglesia”, y el papel o papiro.

Adresse internet: http://www.cursus.edu/

Ce site est un must pour la formation à distance. Il s’agit d’un répertoire de cours, payant ou gratuit, classés par catégorie. Il y en a pour tous les goûts, de l’artisanat à l’informatique en passant par les langues.  Les cours sont classés par domaine et par niveau. Plusieurs centaines de cours y sont répertoriés.

On y trouve en complément des critiques de logiciels, des articles sur des sujets liés à la formation en ligne et l’actualité du e-learning (communiqués, offres d’emplois, appel). Thot est un bon moyen de faire connaître ses cours en ligne.

Billets reliés:

• E-learning
• Piaf: initiation en ligne à l’archivistique
• Quiz en histoire: web pédagogique
• Devenir historien

Lets see how this thing works…. there are so many things happening… some people get outraged at the same things…some people feel touched… while some find it really funny vunny!

En Grecia se le llamó Hermes, que significa mensajero o intérprete. Es hijo de Júpiter y de la ninfa Maya. Mercurio, el mismo día de su nacimiento se sintió ya tan apuesto y robusto que luchó con Cupido, le derribó de una zancadilla y robó su carcaj. Mientras los dioses le felicitaban por su victoriosa hazaña, el pequeño dios robó la espada a Marte, el ceñidor a Venus, el tridente a Neptuno y el cetro a Júpiter; y estuvo a punto de hurtarle el rayo a su padre, Zeus, si no hubiera sentido temor de quemarse los dedos. Es el dios de los ladrones y de los tramposos. A pesar de que el joven dios era el niño mimado de Júpiter, a su padre se le terminó la paciencia y lo envió a la tierra para que se formara en su juventud. Mercurio fijó su residencia terrestre en Tesalia, donde pasó su juventud. El también desterrado Apolo se dedicaba entonces por allí a guardar el ganado del rey Admeto y, el dios de la rapidez, se aprovechó de un momento en que el dios solar tocaba la flauta para llevarse el rebaño y esconderlo en el bosque. Apolo le descubrió y se enfadó tremendamente con él, pero hizo las paces con Mercurio, porque éste dio al inmortal solar su lira de 7 cuerdas, inventada por él y hecha con una concha de tortuga y cuerdas de tripa de buey tirante. A su vez, Apolo obsequió a Mercurio con una varilla de avellano que tenía la propiedad de apaciguar las disputas y reconciliar a los enemigos. Mercurio, para asegurarse de que la varilla tenía ese poder, la interpuso entre dos serpientes que luchaban ferozmente, enroscándose las dos inmediatamente alrededor de la varilla, formando el famoso Caduceo de Mercurio. Otra denominación de este símbolo es la de Gran Arcano. Mercurio aspiró a mayores triunfos, recorriendo las grandes ciudades y mostrándose hábil en los lugares públicos con las facultades de la elocuencia y la disertación. Por ello los oradores y los retóricos se pusieron bajo su protección. No tardó en ser adorado por los comerciantes y mercaderes. Hay que hacer notar que las palabras mercader, mercancía, mercantil, etc., derivan de Mercurio. Mercurio maduró y se gano la confianza de Júpiter, quien le llamó de nuevo a la corte celestial, nombrándole mensajero de los dioses. Allí es el más ocupado de los dioses y bien felicitado por los demás. El realiza los encargos de los demás miembros del Olimpo, dando recados y realizando negociaciones públicas, secretas, serias o frívolas, haciendo prácticamente de todo: espía, embajador, etc. Se puede decir que está siempre a las órdenes de los dioses. Cuando Io, víctima de los celos de Juno o Hera (esposa de Júpiter), fue convertida por ésta en oveja y entregada a Argos, Hermes, mandado por Zeus, durmió al monstruo tocando la flauta, cerrándole así sus cien ojos y luego le mató. Libertó a Marte de la prisión en que le habían encerrado los Gigantes, usando para ello el casco de Hades, que hacía invisible a quien lo llevaba. Dio a Nefele el carnero llamado vellocino de oro, que salvó a sus hijos Friso y Hele. Entregó a Ulises la rama de moli, planta mágica que salvó al héroe de los hechizos de Circe. Guió a Hércules a los infiernos y lo vendió a Onfala. Salvó a Dionisios, recién nacido, de la persecución de Juno. Acompañó a Juno, Afrodita y Atenea al monte Ida, donde se iba a celebrar el juicio de Paris. Encadenó a Prometeo en el monte Cáucaso, condujo a Baco hasta donde estaban las ninfas de Nisa, acompañó a Plutón cuando éste raptó a Proserpina, y mucho más. Hermes inventó el arte de encender fuego frotando dos maderos. Se representa a Mercurio como un hombre de eterna juventud (física y mental). Su gorro, su caduceo y sus talones están provistos de alas. En su mano derecha empuña el caduceo y en la izquierda tiene una bolsa con dinero. En los caminos de gran tránsito había estatuas de Mercurio para señalar a los viajeros el camino correcto y, también en las encrucijadas de varias vías, con tantas caras como caminos convergían allí. Mercurio también es el encargado de conducir a las almas, después de la muerte física, hasta el reino de Hades sin que equivoquen el camino.
Los filósofos consideraban a Hermes el creador del lenguaje y la expresión viva del pensamiento divino y humano. En tiempos de Platón se le relacionaba con la divinidad egipcia Thot o, lo que es lo mismo, Hermes Trimegisto.

El Tarot es el libro inspirador de todos los libros sagrados de los antiguos pueblos; es la clave de todas las potencias y de todos los dogmas; es, a causa de la precisión analógica de sus figuras y de sus números, el instrumento de adivinación más perfecto. Los oráculos de este libro son siempre verdaderos, y aún cuando entendamos sus predicciones, revelará siempre cosas ocultas y ofrecerá al consultante los más sabios consejos. Sin el Tarot la Magia de los antiguos sería un libro cerrado para nosotros y sería imposible penetrar en los grandes misterios de la Qabalah. Es un arte adivinatorio, y por adivinatorio se entiende al hecho del contacto con las divinidades. El encarar el estudio del Tarot con el único propósito de ser utilizado para la consulta, es una mala decisión;  el valor más importante del Tarot radica en el autoconocimiento. Implica, además, el maravilloso mundo de el entendimiento de los símbolos, los colores, las posiciones y los rasgos. Es un lenguaje, y como tal debemos saber interpretarlo.

Entre los probables orígenes del Tarot, la filología ofrece unas comparaciones curiosas: Torah (la Ley), Troah (portal) de origen hebreo, Rota (rueda de la vida y la muerte), Orat (habla, hombre que reza) de origen latino, Tar (sendero) Ro (real), de origen egipcio. Tal vez no haya mejor definición para el Tarot que aquella que dice: “el Tarot es la representación pictórica del Árbol de la Vida”. Todas las religiones han conservado el recuerdo de este libro primitivo escrito en figuras por los sabios de los primeros tiempos del mundo, y cuyos símbolos, simplificados y vulgarizados más tarde, han suministrado a la Escritura sus letras, al Verbo sus caracteres, a la Filosofía Oculta sus signos misteriosos y sus péntaculos. Este libro, atribuido al dios Thot por los egipcios, a Enoch por los hebreos, a Cadmo por los griegos, era el resumen simbólico de la tradición primitiva, llamada después Qabalah.  El origen de las cartas del Tarot es incierto y, desde luego desconocido. Lo que parece que sí está claro es que su introducción en Europa y Occidente se lo debemos a los zíngaros o gitanos, ese pueblo nómada o tribu perdida en su eterna peregrinación por los pueblos de la tierra. A ellos les debemos muchos de los sistemas de adivinación utilizados en nuestros días. Lo más probable es que el Tarot fuese inventado por los antiguos egipcios, ya que sus sacerdotes viendo venir la destrucción de su civilización, querían preservar los secretos ocultos de su herencia. Según la tradición hermética quedan dos claves de la Astrología y del Tarot en el interior de la gran pirámide, en la cual hay un pasillo que conduce por debajo y a través de las Patas de la Esfinge, a un templo de Iniciación Egipcia. Se cree que en sus paredes existen 108 cartas, nosotros sólo conocemos 78, quedan 30 que constituirían el Tarot Esotérico que no han sido presentadas aún en el plano físico.

Los Arcanos Mayores  del Tarot están relacionados con los diez planetas y los doce signos del zodíaco.

I Mago (Mercurio)           

II Sacerdotisa (Luna)

III Emperatriz (Venus)         

IV Emperador (Aries)      

V Sacerdote (Tauro)          

VI Enamorados (Géminis)             

VII Carro (Cáncer)          

VIII Fuerza (Leo)             

IX Ermitaño (Virgo)                        

X Rueda (Júpiter)              

XI Justicia (Libra)              

XII Colgado (Neptuno)         

XIII Muerte (Escorpio)   

XIV Templanza (Sagitario) 

XV Diablo (Capricornio)

XVI Torre (Marte)          

XVII Estrella (Acuario)      

XVIII Luna (Piscis)

XIX Sol (Sol)                   

XX Juicio (Urano)               

XXI Mundo (Saturno)

0 Loco (Plutón)