Omdat ze bij Kind en Gezin 2 weken geleden zeiden, dat Tibo te weinig was bijgekomen ben ik hem gisteren even laten wegen. Hij is nu 18 weken en weegt 6500g. 2 weken geleden woog hij 6040g dus hij is flink bijgekomen op die 2 weken. Nu ben ik weer gerust dat ik goed bezig ben. Het zal liggen aan de liters melk die onze kleinste kapoen ’s nacht drinkt. Sinds 2 weken heeft hij ’s nachts reuzehonger. De ene nacht om 4 uur, de andere al om 2 uur. Eerder sliep hij braaf tot half zes maar dat is er niet meer bij. Ach ja, ik zal maar genieten van de beslotenheid van de nacht zeker. Alleen Tibo en ik die tellen op dat moment. Heerlijk!

Dinsdag ben ik met Tibo naar Kind en Gezin geweest. En lap, hij is niet goed bevonden. Niet dat ik mij dat zo erg aan trek maar toch…

Volgens hun is hij dus te weinig bijgekomen en is hij een curve gezakt qua gewicht. Hij weegt nu 6040g en is 62 cm groot. Ik vind dat zo slecht nog niet. Op een maand tijd is hij toch 340 g bijgekomen. Ik geef nog altijd borstvoeding en om 22.00uur 1 flesjes Nutrilon Omneo van 180ml. Achter een maand moet ik terug gaan om te kijken hoe het dan is met zijn gewicht. Als ik me eerder zorgen maakte, kon ik beter naar de kinderarts gaan, zei ze. Maar volgens mij is het allemaal zo dramatisch niet. En is dit een typische borstvoedingscurve. Dus we doen door zoals we bezig zijn.

Vandaag zijn we nog eens naar Kind en Gezin geweest.

Tibo weegt ondertussen 5kg700 en is 60 cm groot of beter gezegd klein. Hij heeft zijn 2de spuitje gehad en zijn 2de Rotarix-drankje. Hij heeft even hard geweend maar onze stoere boy herpakte zich snel.

Voor de rest is alles in orde met ons ventje.

Dinsdag ben ik met Tibo naar Kind en Gezin geweest. Hij is ondertussen 7 weken oud of beter gezegd jong. Nadat hij pipi gedaan had gedaan op de weegschaal en de vrijwilligster dus had gezegend woog hij 4740g en was hij 55cm groot. Dit laatste geloof ik niet echt. 3 weken geleden bij de kinderarts was hij 54,5cm terwijl hij 2 dagen eerder bij Kind en Gezin 51,5cm gemeten werd. Dus zaten ze er ook 3 cm naast. Maar hij komt goed bij op mama’s melkje en daar ben ik blij om.

De dokter merkte op dat zijn bilplooien niet gelijk lopen en aan ene kant heeft hij een dubbele bilplooi. Dit kan wijzen op een heupdisplasie maar het kan net zo goed zijn dat ik gewoon een asymmetrisch manneke heb. Om zeker te zijn raadde ze me toch aan om een echo te laten maken van zijn heupjes. Gisteren zijn we al naar de huisarts geweest voor een voorschrift. Hij twijfelt ook een beetje maar denkt eerder dat er niets aan de hand is. Ik hoop het maar! Maandag moeten we gaan voor een echo in het ziekenhuis.

Enkele dagen geleden op het verzorgingskussen heeft Tibo voor de eerste keer bewust gelachen. Natuurlijk was dat op mij! Valentin zei dat zal wel een zenuwtrekje zijn. Van een jaloerse papa gesproken! Tot gisteren… Valentin had Tibo op zijn arm en kriebelde in zijn handje… en ineens kam er weer die schattige smile. Een echt ontroerend moment. Natuurlijk was het nu geen zenuwtrek meer volgens de jaloerse papa.

Nu is het wachten totdat we de eerste foto met een big smile kunnen maken.

Dinsdag is onze Tibo al 1 maand geworden. Man man man wat gaat dat snel.

Tibo weegt ondertussen 4.020g en is 54,5 cm groot. Hij groeit dus als kool. De laatste 2 weken is hij wel iets onrustiger geworden. Maandag zijn we naar de kinderarts geweest en mijn vermoeden werd bevestigd. Tibo heeft dus ook reflux. En ik dacht dat we met 1 refluxkindje onze portie wel gehad zouden hebben, niet dus. Ondertussen zitten we dus al aan de Zantac nadat hij met Gaviscon verstopt was geraakt. Het arme manneke heeft er uren persen en kreunen opzitten. Gelukkig komt het er nu vanachter weer vlotjes uit. Maandag gaan we naar de osteopaat met Tibo.

Na een maandje onderbroken nachten begint het slaapgebrek bij mama ook wel door te wegen. Dus als de kindjes namiddag slapen, probeer ik een dutje mee te doen. Maar dat lukt natuurlijk niet altijd. ’s Nachts vraagt hij nog 1 of 2 keer eten afhankelijk hoelaat hij ’s avonds de laatste keer heeft gegeten. Ik weet wel dat dat erbij hoort maar ik was toch alweer vergeten dat dat best wel zwaar is. Maar kom, het heeft ook wel iets romantisch vind ik als je je kindje midden in de nachten in het schemerdonker aan het voeden bent.

Valentin is sinds deze week terug werken dus ben ik met mijn 2 spruitjes alleen. En ik moet zeggen dat dat aardig lukt. Als Tibo aan het eten is, kijkt Jesse Tv en begint dan iets later te spelen. En als Tibo slaapt, krijgt Jesse lekker veel mama-aandacht. De poets en de strijk wordt gedaan door de kraamhulp dus daar moet ik mij niets van aantrekken.

Tibo is vandaag geslaagd voor de gehoortest. Joepie! Eerst leek het erop dat het niet ging lukken. Ons meneerke was wakker en te actief. Na een paar minuten gepruts met die stickers op zijn hoofdje was het helemaal om zeep en begon hij luidkeels aan een concert. Dan hebben ze hem maar eerst gewogen en heeft hij als troost een slokje van mama’ s melkje mogen drinken. Eindelijk werd hij rustig en slaagde hij dus voor de test.

Ook is mijn vermoeden bevestigd dat hij spruw heeft. Hij heeft al meer dan een week een witte tong. Hij drink onrustig en wil constant wisselen van borst. Tussendoor begint hij te wenen en na de voeding is hij onrustig. De verpleegster van Kind en Gezin dacht wel dat het om spruw ging. Vanavond zijn we naar de huisdokter geweest en die zei dus ook dat het duidelijk spruw is. Nu moet hij behandeld worden met Daktarin. Hopelijk is het snel voorbij en kunnen we weer beiden genieten van de borstvoeding.

Na 6 weken platliggen en 2 weken weer rondlopen, duurde het wachten wel heel lang. Alhoewel het nog 10 dagen voor de uitgerekende datum was, was ik ongeduldig tot en met. We waren al aan het denken dat de bevalling weer ingeleid moest worden. En zolang wachten zag ik echt niet zitten.

Maar vrijdagavond 17 juli terwijl de Premiejagers bezig waren op TV, begon ik toch precies iets te voelen. Als het iets was, wist ik niet omdat ik nog geen spontane bevalling had meegemaakt. De doopsuiker voor de kinderen was nog niet klaar omdat dat zo vers mogelijk moest zijn. Ik heb er dan toch vrijdagavond nog 8 gemaakt.

Om 21.30 uur werd die menstruatiepijn al iets erger. Valentin zei ga maar naar bed dan stopt het misschien. Dit is geen weekend om te bevallen (verlengd weekend). Om 1.30 uur had ik nog altijd niet kunnen slapen van de pijn. Ik heb een douche genomen in de hoop dat warm water deugd deed en om proper te zijn voor de bevalling. Om 3 uur kwamen de weeen om de 5 minuten. We hebben dan toch maar de buurvrouw gebeld om bij Jesse te blijven en om half vier zijn we naar het ziekenhuis vertrokken. Ik had toen 5 cm opening. Niet lang daarna werd de pijn erger en erger en dan vooral in mijn rug. De vroedvrouw kwam met de bal maar dat deed niet echt deugd. Het beste voor mij was gewoon in bed op mijn zij liggen en tegen Valentin roepen dat hij moest masseren als er weer een wee kwam. Tegen 6 uur had ik 9,5cm opening en mochten we dus naar de verloskamer gaan. Om 6.46 uur kwam de gynaecoloog binnen en om 7 uur is Tibo geboren.

Onze vriendelijke gynaecoloog van wacht heeft direct na de bevalling zelfs foto’s van ons drietjes gemaakt. Zoals een echte fotograaf ging hij zelfs op een stoel staan. Best wel grappig voor een gynaecoloog!

Bevallen blijft een intense ervaring. Op het moment zelf denk je echt van dit kan niet meer. Ik wil niet meer, stop ermee! Maar nu een weekje later en een schattig zoontje rijker ben ik dat al helemaal vergeten en zou ik het zo weer opnieuw willen beleven.

LIEF

KLEIN

UNIEK

BIJZONDER

GROOT WONDER!

Onze lieve, kleine TIBO!

18 juli 2009 – 3560g – 51 cm

A fraga da Nédia é  a maior parede de Portugal e situa-se na Serra da Peneda. Apesar de não ser contínua, os cerca de 500 metros de comprimento, a aproximação e principalmente a longa descida fazem com que seja uma escalada algo comprometedora, tornando-se num bom desafio para quem procura a incerteza do “terreno aventura” ou da escalada clássica.

Há já alguns anos que falávamos (Sérgio Duarte e o Alcino) em escalar na Nédia. Sempre que fazíamos a estrada em direcção à aldeia da Peneda, a paragem para admirar esta parede era obrigatória e começávamos assim a sonhar… O facto de escalarmos com alguma regularidade na Fraga da Meadinha, juntamente com o nosso colega Emanuel Maio, assim como também andarmos a forçar mais a clássica, deu-nos confiança e automatismos, e a ideia de escalarmos os três uma via na Nédia foi amadurecendo.

Uma vez tomada a decisão de escalar na Nédia, a via eleita foi a clássica “Narizes”, aberta por Pedro e Faria Pacheco em Agosto de 1986, com uma dificuldade máxima de 6b+ quando escalada em livre ou 6a+ em artificial.

Agendamos o dia 26 de Abril para realizar a escalada. No entanto, tivemos de adiar devido ao mau tempo. Este factor originou sucessivos adiamentos e ao longo do mês de Maio ganhamos a rotina de consultar os sites de meteorologia, até que na última semana do mês surgiu uma onda de calor e consequente ausência de chuva. Sabíamos que as temperaturas seriam altas, mas já estávamos cansados de adiar e a ficar impacientes. Assim, dia 29 de Maio, depois do jantar, partimos rumo a Tibo, uma pequena aldeia na Serra da Peneda, onde bivacamos no palco no centro da povoação.

O despertador foi programado para as 5.30 h, mas como ninguém conseguiu dormir, às 5.00 h começamos a arrumar o material de pernoita, tomamos o pequeno-almoço e às 6.00 h saímos para fazer a aproximação à via que sabíamos seria demorada, pois para além da travessia  do rio teríamos de abrir caminho através do denso mato e giestas que não permitiam ver a base da parede. Após a dura caminhada, finalmente chegamos à base da parede, por volta das 7.30 h.

Acesso à parede, travessia do rio

Acesso à parede, selva!!

Eram cerca das 8.00 h quando o Alcino iniciou a escalada abrindo os três primeiros largos. Percorridas as placas e fissuras no granito (em alguns locais bastante sujo), em cerca de 1.30 h alcançamos o patamar intermédio e preparamo-nos para iniciar a chamada segunda Nédia. Agora era a vez do Sérgio liderar, escalando os 60 metros de corda até ao final, usando alguma da vegetação existente como reunião e abrigo solar! A temperatura começava a aquecer e como levávamos cerca de 2,5 litros de água por pessoa, sabíamos que tinha que ser poupada de forma a fazê-la durar todo o dia.

Alcino, Emanuel e Sérgio

No largo seguinte foi a vez do Emanuel escalar à frente, fazendo uma alteração no traçado original, pois no sexto largo existe uma fissura bastante estética à espera de ser escalada, que pertence à via Érea. É uma fissura que descai para a direita, juntando com a via “Narizes” no 8º largo revelando-se uma óptima opção, pois este pode ter sido uns dos largos mais bonitos de toda a ascensão. Assim continuamos alternando a liderança entre todos até ao 8º largo, onde a dificuldade aumentou consideravelmente. Primeiro um largo através de um diedro fissurado bastante sujo resolvido pelo Emanuel. O largo seguinte, não muito evidente, alternando a escalada por diedro e por placa, tornando a protecção um pouco precária, revelou-se um dos mais difíceis de itinerário, onde montar reunião não foi tarefa fácil e que foi resolvido pelo Sérgio. Nesta reunião acabaríamos por fazer uma pausa para descansar antes do Emanuel entrar numa inesperada e dura fissura, mas que acabaria por escalar exemplarmente.

A fantástica fissura da via Érea

Vistas do sétimo largo

O calor começa apertar e a escalada também

Um dos largos mais estranhos

Emanuel a lançar-se a uma dura fissura

Aguardava-nos uma reunião bastante cómoda e com sombra “abençoada” antes de um dos largos mais duros no que respeita à escalada livre e ao factor psicológico, pois aqui existe o único ponto fixo de toda a via: um velho buril, que não transmite muita confiança, para transpor uma chaminé que mais acima se torna numa larga fissura impossível de proteger. Coube ao Sérgio escalar em primeiro e usando um estribo superou o passo mais difícil, percorrendo depois os cerca de 20 metros sem protecção, os quais não esperávamos serem tão expostos… Montada a reunião num cómico e doloroso azevinho, seguiram-se mais dois largos, o ultimo escalado em “estilo ensamble”, e 8.30 horas depois chegávamos ao topo da Nédia com uma enorme satisfação. O velho sonho tornara-se realidade.

O passo em artificial

Por fim o sonho tornado realidade!

Tiradas as fotos da praxe e arrumado o material, iniciamos a marcha rumo à Peneda. Devido a um “pequeno desvio“, o que esperávamos ser uma marcha tranquila veio a revelar-se bem mais longa, tornando-se mesmo penosa devido ao calor e à falta de água, mas cerca das 22.00 h chegamos finalmente à povoação conseguindo transporte de novo até Tibo onde tínhamos o carro e daqui seguiram-se mais duas horas até ao Porto.

Bonitas paisagens no complicado regresso

"Baptismo" o renascer do guerreiro!!!

Tratou-se de uma tremenda experiência no que respeita a aventura, sendo que o colectivo esteve em perfeita sintonia e provando que muitas das vezes a coisas correm melhor quando nos deixamos levar pela motivação!

Por fim num café na Peneda

Itinerário realizado

AHAHAHAHHAHAHAH !!!!!! thibaut-charron.com !!!! on P0CMAN !!!
Je suis sur Thibaut Charron, après, Thibaut Charron, ben il va sur p0cman, mais Thibaut Charron, n’aime pas Thibaut Charron, cependant Thibaut Charron, aime Thibaut Charron, mais voila, Thibaut Charron, aime Thibaut Charron, ou pas.

Et il y a aussi MONSIEUR DREAM, Cyprien IOV c’est mon blogue avec mes vidéos, mes illustrations, et plus généralement mes humeurs.

THIBAUT CHARRON

MONSIEUR DREAM

TIBO

Cyprien IOV

(via JESUISUNBLOG.COM)

edit : (j’aime prendre le contrôle de Google : donc OUI, c’est pour le ref)

L’année dernière, Karl Fisch, Scott McLeod et Jeff Bronman avaient publié un “Did you know?” voici donc la version mise à jour pour 2008.

Le principe ? Exposer les faits les plus incroyables causés par les nouvelles technologies.

Des questions plus ou moins pertinente mais très intéressante, ma favorite : ” Il y a 31 milliards de recherches sur Google tous les mois. Mais avant Google, à qui ces questions étaient posées ? ”

Via le blog de Thibaut Charron

]]> /?p=11 Wed, 03 Dec 2008 17:47:13 +0000 sabikonangaba /?p=11

Nilalabanan ng aking mga daliri ang antok. Ang galing nila. Type lang ng type kahit bagsak na sa laban ang ibang parte ng katawan. Ayaw pa kasing matulog kahit pagod na yung iba. Excited pa eh. Ayan o…nangangatal-ngatal pa. Tindi ng hangover. Nakakalasing kasi ang pagsipsip sa katas ng bawat sandali sa entablado (Naks). Gusto ko ulit tumagay, pare!

Mahigit walong buwan akong hindi nakaarte at halos nalimutan ko na yung sarap ng pag-apak sa stage para magpakawala ng isang karakter na ako mismo ang nagpalaki. Kahit biglaan yung performance kanina (kulang sa rehearsals…sobra!), nagawa ko pa rin namang mahalin yung pagiging tibong LB-lover ng kuwento. At malamang, ilang bukas ang darating na mamimiss ko ang ganung klase ng pagpapakalalaki’t pagmamahal bago ko tuluyang mapakawalan ang pagiging Joshua. Mula kuto hanggang paa, matinding hangover ang drama! (Rhyming…kadiri)

Tinatamad akong ipaliwanag ng maayos pero ang pag-arte lang kasi ang nakapagbibigay sakin ng sayang nakaka-high. Yung tipo ng tuwang nakakatakot maramdaman minsan kasi kaya nitong lamunin ang isang buong minuto o oras o araw o linggo ko. Sa ganung mga sandali, halos wala akong ibang maisip kundi ang pagtatanghal–Pano ko sasabihin ang bawat linya? Pano ‘ko sasagot? Pano ‘ko gagalaw? Pano ko gagawing interesting yung pag-atake sa character? Pano ‘ko didikit sa mensahe ng play? Nakakabaliw na nakakabuhay na nakakapagpangiti.

Maraming bagay ang tinatamad akong ipaliwanag ngayon. Para sa’n nga ba kasi? E-w-a-n. Dahil wala naman akong readers, kuntento na kong maintindihan ang lahat ng mag-isa. Para sa’kin lang naman talaga kasi ‘to. Ha! Parang nakikipag-usap lang ako sa sarili ko o sa kawalan. Blah blah.

At nawawala pala kasi yung natatanging black bolpen ko kaya type-type na lang muna imbis na guri-gurihan ang aking special notebook ng mga special thoughts for the day.

Oh well. Hindi na rin kaya nina eyes. Mahirap mag-type nang nakapikit ha. Hindi ako expert. Kaya ito…sa tingin ko, oras na para managinip, managinip, managinip. Nakakaawa na si ulong mabigat and the others.

Afgelopen zaterdag ging de elfde manche van het ASFC-kampioenschap door. F1-Club Racing was wederom actief met Tibo Verkest bij de lichtgewichten en Stefan Jacobs, Jorg Soens en Rutger Vanhee in de klasse ’+75 kg.’ Voor Tibo, Stefan en Jorg was het een teleurstellende puntenloze race. Rutger probeerde de eer van het team te redden met een vijfde plek.

Zoals elk weekend werd eerst de race van de ‘-75 kg’-klasse verreden. Tibo Verkest werd opnieuw slachtoffer van een minder goede kwalificatie. De jongeman uit Izegem kan tijdens de race steeds een hoog tempo aanhouden, maar kan zich dikwijls niet bewijzen in de kwalificatie. Ook afgelopen zaterdag liet Tibo zich vangen door op het einde geen vrije baan te hebben. Een elfde startpositie was het gevolg.

Tibo voerde al snel druk op, maar slaagde er niet in de rijder voor hem in te halen. Het was duidelijk dat hij sneller was, maar Danny Deweirdt verdedigde zijn tiende plek heel keurig. Toen Michael Verhille plots een probleem had met z’n kart schoof Tibo een plaatsje op, maar uiteindelijk greep hij naast de punten met een tiende plek.

Bij de zwaargewichten was het opnieuw Gregory Laporte die zowel in de kwalificatie als in de race wist te domineren. Rutger Vanhee – die vorige maand zijn eerste podium behaalde – mocht net na Jeroen Devos plaatsnemen op P4, terwijl Stefan Jacobs aansloot op de achtste startpositie. Het was duidelijk dat de Limburger niet tevreden was met zijn kwalificatiepositie en er alles aan zou doen om beter te eindigen. Jorg Soens had spijtig genoeg een slechte kart geloot, en startte als laatste.

Bij de start van de race wist Rutger zijn vierde positie te behouden en probeerde hij zo dicht mogelijk bij de top drie te blijven, wat aardig lukte. Michael Decock zat hem echter op de hielen en stak regelmatig zijn neus aan het venster.

Bij Stefan verliep het al beter dan tijdens de kwalificatie. De Tongerenaar verschalkte vrij snel Nicolas Leroy en opende zo de jacht naar P6. Hij kreeg al snel Davy Demeire in het vizier, en een aantal ronden later slaagde hij erin om ook Davy te passeren.

Jorg maakte in de aanvangsfase van de race twee posities goed, maar werd even later achteraan aangetikt waardoor hij tijdens de daaropvolgende strijd met drie piloten het onderspit moest delven.

Toen Matthias Maas na twaalf ronden een verdedigende lijn aannam in de eerste bocht, dook Jeroen Devos binnendoor in de hoop de tweede positie in te palmen. Matthias maakte een klein foutje en ging even te wijd, alvorens terug de ideale rijlijn op te zoeken. Jeroen werd daardoor echter naar buiten gedwongen naar de aanloop van de tweede bocht, en Rutger zat nog eens naast Jeroen waardoor Michael Decock hem gewoon binnendoor kon voorbij gaan. De top drie veranderde niet, maar Rutger zakte terug naar P5.

Niet veel later had teamgenoot Stefan ook aansluiting gevonden bij Rutger. Stefan zette al snel de aanval in voor de vijfde positie, maar was daarbij wat te optimistisch. Rutger was bij deze gewaarschuwd dat Stefan geen cadeautjes zou geven aan zijn ploegmaat, dus Rutger concentreerde zich goed op zijn rijlijnen. Stefan wist echter naast Rutger te komen wanneer die achteraan het circuit de deur regelmatig openliet. Het kwam soms tot licht contact, maar er werden geen posities gewijzigd.

Plots werd het leuke duel tussen Rutger en Stefan afgebroken wanneer de motor van Stefans kart er de brui aan gaf. Twee ronden achterstand ten opzichte van de rest van het veld, was het resultaat voor de teleurgestelde man uit Limburg.

Zo eindigde Rutger dus op een vijfde plek, terwijl Jorg twaalfde werd en Stefan het rijtje afsloot op P13.

Afgelopen zondag startte het FIK Club-kampioenschap met de Kick Off-race te Worldkarts Kortrijk. F1-Club Racing is ook in dit kampioenschap van de partij, deze keer met de twee West-Vlaamse rijders van het team: Rutger Vanhee en Tibo Verkest. Rutger en Tibo zagen hun kansen op een goed resultaat slinken toen de ene grote concurrent na de andere aankwam in Kortrijk. Zo waren er bijvoorbeeld twee sterke teams van het Waaihof en van BlueStar Racing. En niet te vergeten: Ook de twee kampioenen van het WK Indoorkarten kwamen in actie. F1-Club Racing kijkt dan ook tevreden terug naar de Kick Off-wedstrijd waar ze als vijfde eindigden.

Zowel Tibo als Rutger wisten dat het een zware race ging worden. Geen van beiden had immers al eerder 45 minuten aan een stuk in de Alpha-karts gereden. Maar dat vergaten beide piloten even toen ze in de kwalificatie zich voor het eerst konden meten met de concurrentie. Een negende startpositie op een deelnemersveld van achttien teams was het resultaat.

Vastbesloten dat ze beter konden eindigen dan de kwalificatiepositie, nam Rutger de start van de 90 minuten durende wedstrijd. Die start verliep niet zoals de Kortrijknaar gepland had. De rijder voor hem sloot namelijk niet aan bij P7. Het gevolg was dat Rutger pas over de start reed toen de eerste zeven karts al de eerste haarspeldbocht naderden.

Rutger zocht vervolgens een gat om de tragere deelnemer voor zich in te halen, en op het einde van de tweede ronde slaagde hij erin de rijder voor hem uit te remmen. Op dat moment kwam hij een stilstaande kart van BlueStar tegen met een furieuze Gregory ‘world champion’ Laporte ernaast. Wat er precies gebeurd was, wist Rutger niet, maar hij zag wel dat het gat met de groep voor hem serieus verkleind was. Hij zette alles op alles en wist even later nog één rijder in te halen. Op dat moment reed Rutger op een zesde plek. Nog wat verder in de wedstrijd werden blijkbaar enkele penalties gegeven, en daardoor schoof Rutger op naar een vijfde positie.

Na 45 minuten wedstrijd was het tijd om van piloot te wisselen. De jongste rijder van F1-Club Racing voldeed aan de verwachtingen door constant te rijden. Dat hij daarbij zelfs heel regelmatig sneller ging dan de besttijd van Rutger, was een heel aangename verrassing.

Toen Tibo enkele minuten aan het rijden was – nog steeds op P5 – zagen Rutger en Jorg (hij was aanwezig om het team te steunen, waarvoor een dankjewel) dat Mathias Grooten, wereldkampioen bij de heavies van het indoorkarten, ongeveer een kleine seconde per ronde wist te naderen op Tibo. De Izegemnaar werd daarop attent gemaakt via het pitbord, maar hij verstond de boodschap niet helemaal goed. Toen Grooten een tiental ronden later achter hem zat, liet Tibo de deur open waarbij hij de vijfde plek weggaf.

Even was er teleurstelling bij het team, maar sowieso zou Tibo toch niet lang voor Mathias kunnen blijven rijden hebben. Dus moedigden Rutger en Jorg de jonge rijder aan. Al een hele poos bedroeg het verschil met Senna McLaren (P5 nadat Mathias Grooten hen ook ingehaald had) minder dan twee seconden. Met minder dan een kwartier op de klokken wist Tibo met een mooi inhaalmanoeuvre de vijfde positie terug te pakken, die ze niet meer afstonden.

Het team kan zo terugkijken op een geslaagde wedstrijd. F1-Club Racing staat dus vijfde in het kampioenschap, een positie die ze zo goed mogelijk zullen proberen te verdedigen. Dat zal zeker niet simpel zijn, want tijdens de volgende race zullen beide BlueStar-teams er bijvoorbeeld alles aan doen om wel voor ons te eindigen. De volgende race gaat door op zondag 23 november in het kader van de Masters Trophy.

De tiende manche van het Ayrton Senna Fan Club-kampioenschap werd vandaag gereden in Worldkarts, Kortrijk. Rutger Vanhee, Jorg Soens en Stefan Jacobs waren van de partij bij de 75+, Tibo Verkest kwam naar goeie gewoonte in actie in de -75 kg.

Tibo Verkest kwalificeerde zich bij de lichtgewichten als twaalfde, en reed een degelijke race. Een goeie vijf minuten voor het einde moest hij echter opgeven omdat z’n kart het begeven had. Ondertussen had ook iemand motorproblemen waardoor de helft van het circuit er glad bij lag omwille van olie op de baan. Dat zorgde ook voor een incident aan de brug waarbij leider Kenny Geldhof spinde. De olie bleek later ook een klein nadeel te zijn voor de 75+ die even later moesten rijden.

Het circuit werd terug raceklaar gemaakt, maar glibberigheid was onoverkomelijk. Dit speelde Rutger alleszins in de kaarten, want de Kortrijknaar slaagde erin om een derde plaats te veroveren op de grid – en dat met zijn eerste ervaring met de Alpha’s. Stefan volgde in zesde stelling, terwijl Jorg zich tevreden moest stellen met P13. Hij had vooral problemen met de balans van de kart, waardoor hij zijn zitpositie enkele keren probeerde te veranderen tijdens de kwalificatie. Tevergeefs, zo bleek op de startgrid.

Een goede start voor Rutger, die zijn derde positie wist te verzilveren. Stefan keek uit zijn doppen en probeerde naar het achterwiel van Rutger te rijden. Twee andere piloten verstoorden zijn plan echter. Jorg kon in het begin van de wedstrijd nog de rijders voor hem volgen, maar na tien ronden had hij remproblemen. Hij had eveneens last van overstuur, en ging zelfs de lucht in toen hij Eddy Devos wilde voorbij laten. Karting is echter een sport op vier wielen, en Jorg reed vaak slechts op twee. Na twaalf ronden besloot de Lovendegemnaar de pits op te zoeken om zijn wedstrijd te staken.

Voorin was het echter veel spannender. Wereldkampioen Gregory Laporte zette druk op polezitter Mathias Maas. Hiervan kon Rutger Vanhee duidelijk profiteren, alsook de piloten achter hem – waaronder Stefan Jacobs. 

Gregory zette zijn kart naast die van Matthias Maas en oefende een inhaalmanoeuvre uit. Zijn opzet slaagde, en daar zag Rutger een gouden kans. Hij plaatste zijn kart ook naast die van Matthias, maar wist nog niet direct de tweede plek in te palmen. Toen Gregory een kat-en-muis-spel speelde met Matthias probeerde Rutger steeds te profiteren, maar hij raakte er niet voorbij via de buitenkant van de eerste bocht, niettegenstaande zijn hogere snelheid. Toen even later Gregory opnieuw iets vertraagde en aan de binnenkant bleef op het rechte stuk voor de eerste bocht, koos Matthias de buitenkant. Rutger zag toen z’n kans en dook links het gat in achter Gregory. Rutger had zo de binnenkant en haalde Matthias in.

Zijn manoeuvre zorgde voor heel wat commotie voor de piloten achter hem. Stefan, die ondertussen al op P5 reed, zag zijn kans en probeerde naast de man in vierde stelling in te halen – de gelegenheid bood zich aan ten gevolge van Rutgers inhaalpoging. Helaas liep het minder af voor Stefan. Hij kreeg een waarschuwsvlag, en verloor zelfs nog posities aan Nicolas Vanpuyvelde en Davy Demeire.

Rutger reed weg van P3 en wist Gregory goed bij te blijven. Eén keer moest die zelfs een verdedigende lijn aannemen om zijn leiding niet in gevaar te brengen. Rutger realiseerde zo een stevige podiumfinish, waar hij voortdurend in duel zat voor de overwinning.  Hij zette ook de snelste ronde van de wedstrijd neer. Stefan  besloot na zijn waarschuwingsvlag geen onnodige risico’s te nemen en finishte als zevende. Jorg moest met lege handen naar huis.

“Vooraleerst een dikke proficiat aan Rutger. Hij reed vandaag een uitstekende race. Hij was agressief en snel, en dat was nodig om een stevige podiumfinish te realiseren. Ik ben enorm tevreden voor hem, maar ik had hem graag vergezeld op het podium. Ik had de snelheid zeker te pakken, maar ik kon in de race nooit echt goede beslissingen nemen. Ik kwam vaak onder vuur te leggen, maar in zo’n gekke situaties is het altijd gokken wat de beste uitweg is,” vertelde Stefan. “Maar ik ben niet verbitterd. Het was een enorm toffe race, waar ik eigenlijk toch gedeeltelijk vocht voor een podiumfinish. Jammer dat Jorg de race moest staken, want zijn kwaliteiten werden nooit zichtbaar gemaakt.”

“Dit is super!” begon Rutger. “Ik kon het al moeilijk geloven dat ik op P3 mocht starten tijdens mijn eerste wedstrijd in de Alpha-karts. Ik was toch een tikkeltje nerveuzer dan anders voor de start. Nog nooit was ik zo geconcentreerd. Ik wist immers dat ik hier een goeie zaak kon doen in het kampioenschap. De race verliep goed, maar het was lastig. Ik ben uiteraard heel tevreden met mijn tweede plek, want ik kon nog maar twee keren punten pakken in dit kampioenschap, één keer met een zevende plek en één keer met een achtste plek. Ik weet evenwel ook dat het heel moeilijk zal zijn om deze prestatie te herhalen. Ik ga in ieder geval op z’n minst jagen voor de punten tijdens de twee laatste races. Ik wil ook Gregory proficiat wensen met zijn overwinning. Naast een dankjewel voor Stefan en Jorg, die mij steeds vertrouwen geven, ook een merci voor Gregory. Hij steunde mij altijd, en door zijn spelletje met Matthias kon ik profiteren.”

Ook Jorg wilde na afloop van de wedstrijd nog een korte reactie kwijt: “Het enige lichtpuntje van vandaag was niet te vinden in mijn race, maar die van mijn teamgenoot Rutger, die verbazingwekkend goed heeft gereden en met een tweede plaats, zijn beste resultaat van het seizoen, heeft getoond wat hij waard is.”

Stefan heeft in de ASFC-race van afgelopen zaterdag zijn beste resultaat van het seizoen behaald. Met een vierde plaats verzamelde hij vijf waardevolle punten, wat hem in de stand voor het kampioenschap doet opschuiven naar een elfde plaats. Ook Jorg scoorde punten met een zevende positie. Tibo moest jammer genoeg opgeven in zijn race.

Voor de negende keer dit seizoen werd de ASFC-race in Kortrijk verreden. Door uitzonderlijke omstandigheden werd de race van september verplaatst naar vandaag. F1-Club Racing-piloten Tibo Verkest, Jorg Soens en Stefan Jacobs waren van de partij ; Rutger Vanhee miste de race van vandaag.

Voor de eerste keer dit seizoen werd er ook met de Alpha-karts gereden, de nieuwe clubkarts van Flanders Indoor Karting, Kortrijk. Deze werden hoofdzakelijk gebruikt op het wereldkampioenschap indoorkarting die eerder deze maand verreden werd in Kortrijk.

Tibo kwam uit bij de lichtgewichten en kwalificeerde zich op een virtuele laatste plaats. Enkel een kinderkart stond achter hem, wat dus een zware race ging worden voor de 16-jarige Izegemnaar. In de race ging het er niet veel beter aan toe. De jongste F1-Club Racing-rijder kreeg een zwarte vlag voor onsportief rijgedrag en moest zijn wedstrijd staken. Een race dus om snel te vergeten.

Bij de 75+ moesten Jorg en Stefan het zonder Rutger stellen, maar dit maakte hen niet minder competitief. Integendeel zelfs; Stefan en Jorg kwalificeerden zich respectievelijk op een vierde en vijfde positie. Dit is het beste teamresultaat van het seizoen.

Jorg reed een vrijwel perfecte kwalificatie en was tevreden na afloop: “Ik heb gewoon de rondjes aan elkaar geregen, en ik moet zeggen dat het een vrijwel perfecte kwalificatiesessie was. De tijden lagen heel dicht bij elkaar, en ik was tevreden dat ik achter Stefan kon starten. Dit was het beste resultaat van het seizoen.”

Met een vierde tijd loste Stefan zijn verwachtingen in. “Het was een goede kwalificatie, waarbij ik de focus heel scherp hield. Ik gebruikte de bocht-per-bocht aanpak, en dat bracht me naar P4. Ik was zeer tevreden dat Jorg met de nieuwe karts een vijfde plaats reed.”

Voor de half uur durende race stonden de twee teamgenoten dus vooraan het veld – een grote opluchting – en beiden probeerden hun dromen waar te maken. Stefan maakte een goede start en kon geleidelijk aan wegtrekken van zijn achterliggers. Jorg kreeg heel wat concurrentie te verduren van Matthias Maas. De 18-jarige piloot slaagde erin Jorg in te halen, waardoor onze man uit Lovendegem niet enkel de positie aan Matthias verloor, maar ook aan Emlyn. Stefan, die al een drie seconden voorsprong had op Matthias, kon zijn vierde plaats verstevigen.

“Ik kon een rustige start nemen, omdat ik wist dat Jorg achter me stond, maar ik wilde de top-3 bijblijven, omdat ik mijn podiumambities niet wilde opbergen. Jorg verloor echter een positie aan Matthias en Emlyn, waardoor Matthias achter mij reed. Ik maakte enkele fouten, maar hij kon mij nooit bedreigen. Dit is één van mijn beste resultaten ooit, en ik ben blij met dit resultaat. Ongelofelijk, ons harde werk werd vandaag beloofd,” vertelde een zeer tevreden Stefan na afloop van de race.

Jorg eindigde op een zeven positie met voldoende strijd. Na de race had Jorg gemengde gevoelens over de race: toch tevreden met twee punten, maar ook teleurgesteld dat hij zijn vijfde positie niet kon verzilveren. “Een vijfde plaats was mijn beste kwalificatiepositie van het seizoen, maar het was jammer dat ik na vier ronden al ingehaald werd door Matthias omdat ik de deur niet genoeg gesloten liet bij de tweede bocht. Emlyn kon mee profiteren, en dus kostte het manoeuvre van Matthias me meteen twee posities. Daarna kon ik wel aanklampen bij Emlyn maar het was vooral de bedoeling om Davy, die net achter mij reed, geen kans te laten mij voorbij te gaan. En dat lukte…”

Stefan staat nu elfde in het kampioenschap. Hij heeft één punt voorsprong op zijn teamgenoot, Jorg. Door deze dubbele puntenfinish, in combinatie met de afwezigheid van Rutger, komen beide F1-Club Racing-rijders voor hun teamgenoot Rutger te staan. De Kortrijkzaan heeft drie punten en staat momenteel vijftiende in de stand.

Het F1-Club Racing team is vierde geworden in haar eerste streetrace. Op het parcours in Izegem strandden Tibo Verkest, Rutger Vanhee, Jorg Soens en Kristof Osselaere op een ronde van het podium.

Op het bedrijventerrein van KTO verschenen 15 teams aan de start voor een vier uur durende race, voorafgegaan door een uur kwalificatie. Het team van F1-Club Racing liet haar rijders elk een kwartier rijden in de strijd om de pole positie. Het circuit lag er enorm vuil en stoffig bij, en dat was dan ook niet bevorderlijk voor de tijden. Toch kon het team een zevende plaats in de wacht slepen nadat het erop leek dat sommige karts wat meer tijd nodig hadden om op snelheid te komen.

Vanaf de zevende plaats was het een kwestie van ons op te werken naar voren en dat lukte aardig. Er werd een hevige strijd geleverd en voor we het goed en wel beseften reden we rond op een vierde positie met uitzicht op het podiumplaats. Senna Racing zat bij momenten maar dertig seconden van ons verwijderd, maar omdat we door een surplus een piloten meerdere stops moesten uitvoeren, lagen we algauw een ronde achter.

Het tempo lager leggen stond echter niet in ons woordenboek. Het laatste uur konden we ons weer ontdubbelen en sneller rijden dan de piloten voor ons, maar het pleit was al beslecht. Temidden de dreiging van regen maar de aangename temperaturen keerden we met een vierde plaats tevreden terug naar huis. Veel meer zat er niet in deze race.

Alle piloten haalden het onderste uit de kan. We waren snel en consistent, maar qua strategie zat het niet altijd even goed. Er moest meer gewisseld omwille van de fysieke inspanningen en dat betaalde zich dubbel in de einduitslag. Maar het belangrijkste was dat het team zich heeft vermaakt tijdens deze uithoudingsrace, en dat was zeker het geval!

F1-Club Racing-rijder Tibo Verkest, actief bij de lichtgewichten in het Ayrton Senna Fan Club-kampioenschap, heeft als enige rijder van het team punten weten te scoren tijdens de afgelopen manche. Stefan Jacobs, Jorg Soens en Rutger Vanhee, alledrie ingeschreven in de +75 kg-klasse, slaagden er niet in om punten binnen te halen.

Tibo Verkest boekt duidelijk vooruitgang. De 16-jarige jongeman uit Izegem bewijst dat hij het waard is om in het F1-Club Racing Team te rijden. Tibo wist zich immers opnieuw binnen de top acht te kwalificeren. Zoals ondertussen al geweten is, is de kwalificatie erg cruciaal voor de race. Tibo slaagde erin om vanop een zevende positie te starten en zette al snel de jacht in op de meer ervaren piloot Danny Deweirdt. Tibo was duidelijk sneller, en daarom ondernam de jonge wolf enkele inhaalspogingen. Helaas slaagde hij er niet in om Danny voorbij te gaan, en zo finishte Tibo op een zevende plek. Op deze manier scoort Tibo opnieuw twee punten in het kampioenschap.

Bij de zwaargewichten was het een minder positieve race voor F1-Club Racing. Stefan Jacobs reed zijn beste kwalificatie tot nu toe en kon de wedstrijd starten vanop een achtste positie. Het leek erop dat zijn eerste punten binnen handbereik zouden liggen. Rutger Vanhee volgde drie plaatsen verder op P11, net voor Jorg Soens op P12.

Stefan maakte in de eerste bocht een fout, maar kon zijn positie behouden. De jongeman uit Tongeren reed een stresserende wedstrijd met voortdurend twee meer ervaren ASFC-piloten in z’n zog. Op een bepaald moment ondernam Michael Decock succesvol een inhaalspoging op onze rode rijder. Hierdoor verloor Stefan twee plaatsen, waardoor hij net voor Rutger uitreed, met zo’n 5 seconden voorsprong op de thuisrijder.

Rutger kampte echter met problemen met de koppeling van z’n kart. De 20-jarige rijder uit Kortrijk kreeg het steeds moeilijker in de aanremzones, en ook tijdens het optrekken kwam de kart wat vermogen tekort. Toen Jorg voor een tweede keer Rutger wilde inhalen, liet Rutger de deur open. Jorg reed langzaam maar zeker weg van Rutger, terwijl deze laatste er alles aan moest doen om zijn achterliggers ook achter hem te houden. Uiteindelijk lukte hem dat nog, met slechts 9 tienden voorsprong op de man in dertiende stelling.

Met P10, 11 en 12 scoorde F1-Club Racing geen punten bij de zwaargewichten. Stefan zat aanvankelijk dichtbij, maar moet nu nog minstens één maand wachten alvorens hij zijn eerste punten zal binnenhalen.

F1-Club Racing heeft afgelopen zaterdag punten kunnen scoren tijdens de zesde manche van het Ayrton Senna Fan Club-kampioenschap. Tibo Verkest reed bij de lichtgewichten naar een vijfde positie, goed voor vier punten. Bij de zwaargewichten had Rutger Vanhee een kart met te weinig vermogen waardoor hij geen punten wist te scoren. Jorg Soens en Stefan Jacobs waren niet aanwezig voor de wedstrijd.

Bij de lichtgewichten reed Tibo Verkest een goeie kwalificatie. Met een koude kart reed hij twee ronden lang aan de leiding, en dan zakte hij terug naar een derde positie. Toen zag teamgenoot Rutger Vanhee dat hij tijd verloor achter een andere deelnemer, waarop hij teken deed dat Tibo vrije baan moest zien te krijgen. De jongeman uit Izegem snapte de bedoeling en sloot aan achter Stoffel Vandoorne, één van de snellere piloten. Tibo reed z’n snelste ronde toen hij enkele meters achter Stoffel kon blijven, en zette zich zo op een voorlopige P2. Met nog twee ronden voor de boeg kon Tibo z’n tijd echter niet meer verbeteren, en daardoor zakte hij terug naar een zevende startpositie, al bij al geen slecht resultaat.

De start verliep goed voor Tibo. In de eerste haarspeldbocht waren enkele incidenten met karts voor hem, en daarvan kon hij profiteren. Tibo palmde de zesde plaats in en maakte jacht op P5. Bij het vallen van de finishvlag was Tibo nog steeds zesde, maar Stoffel Vandoorne werd omwille van onsportief rijgedrag gediskwalificeerd, waardoor hij nog een plaatsje opschoof. Zo brengt de jonge F1-Club Racing-piloot vier punten naar huis, meteen ook z’n beste resultaat van het seizoen.

Bij de +75 kg-klasse had Rutger Vanhee iets minder geluk. De 20-jarige piloot uit Kortrijk merkte al snel dat z’n kart vermogen tekort kwam. Omdat er geen reservekarts klaarstonden, besloot Rutger niet te wisselen van kart. Een koude kart zou naar zijn mening immers niet veel sneller gegaan zijn. Zo startte hij vanop een twaalfde positie.

Tijdens de start kon hij zijn plaats behouden, maar in de bocht richting achterkant van het circuit, maakte iemand voor Rutger een foutje. Daardoor moest hij remmen om niemand in de flexi te duwen. Tijdens dat remmanoeuvre werd Rutger zelf opzij geduwd en verloor hij een positie. Twee ronden later zag hij echter een gaatje in tweede haarspeldbocht. Hij waagde zijn kans en kon terug zijn twaalfde plaats innemen. Voor de rest van de race was het treintje rijden tot aan de finish. Al na enkele ronden was de top acht uit het zicht verdwenen en kleefden de mannen op P9, 10, 11 en 12 als het ware aan elkaar. Het was een mooie strijd, maar helaas veel te veel naar achteren. Rutger eindigde dus op een twaalfde plek.

De volgende wedstrijd gaat door op zaterdag 5 juli, één dag voor dat F1-Club Racing ook deelneemt aan de Streetrace van Red Attack in Izegem.