some yarn, a hook,

do some Crochet and some *other* craft and

Abracadabra!

and you get… yeah.. that….

Joanna Newsom in Armani; image courtesy of wmagazine.com

So W just dropped news that Joanna Newsom has a proper follow-up to Ys and the subsequent Joanna Newsom and the Ys Street Band EP, the particulars to which twentyfourbit.com elaborated, all of which I know about thanks to GRCA’s Emily Marks.

Now, I’m not sure why it’s taking her so long to make another full-length, which I’m assuming Drag City is releasing. Some might speculate that her hiatus might be due to her relationship with SNL’s Andy Samberg. And while I have no problem with giving Samberg a good feminist hard time, I’m not entirely sure if her absence can be attributed to playing house. With recent appearances in trendy fashion magazines like W, much as she did earlier in her career with publications like PAPER, I think it might have something to do with playing dress-up.

The boys of Lonely Island with their dates at the 61st Annual Primetime Emmy Awards; image courtesy of aceshowbiz.com

Yikes! I realize those last two sentences might have infantilized the singer, something choruses of music critics do any time they call her voice “child-like.” What I mean is that Newsom has been mingling in the fashion world. Perhaps it’s no surprise that a long-haired, full-lipped, leggy white lady recording artist can get designers to take notice. However, I find it particularly interesting who she’s syncing up with, how this might help construct her image, and what all this might suggest about the commodification of indie. Because she’s not just putting on Armani. She’s friends with Rodarte, waxing pretentious about the collaborative process and wearing their designs to in-the-know, downtown fêtes. 

Joanna Newsom representing Rodarte's Fall 2008 collection; image courtesy of obsoleteantics.blogspot.com

Sisters Kate and Laura Mulleavy, who created a label honoring their mother’s maiden name, Rodarte, have made quite a splash in the fashion world and on the red carpet over the past few years. They seem like cool ladies with whom I’d definitely want to watch some movies. Yet I’m still on the fence about their decidely avant-garde design aesthetic. I almost like a lot of it, but it gets way too drapey and twee at times — particularly when factoring in the cost.

Natalie Portman and Reese Witherspoon’s dresses for the 2009 Oscars were vivid shades of pink and blue, but the knotty bodice patterns and woozy detailing made me a bit nauseous. Similar situation with the dress Tilda Swinton wore for a premiere of The Curious Case of Benjamin Button – loved the color palette, wanted to rip off the sleeves. And in theory, I like the Rodarte sweater Kristen Stewart wore in last January’s Teen Vogue, but in actual practice, I have a hunch that I could find some moth-eaten angora free of charge if I just brave the family attic. 

Cute sweater or is Kristen Stewart just wearing the empress's new cardigan?; image courtesy of flickr.com

That said, I like that Rodarte work with retailers like the Gap and Target to make their clothes more accessible and affordable. And they have made some killer, coveted items that I’d snap up if I had the money.

Reese Witherspoon's minty fresh Rodarte minidress; image courtesy of girladvantage.com

Michelle Obama wore a 2007 Rodarte dress to meet with Queen Rania in April 2009; image courtesy of paulrfrost.blogspot.com

But Newsom and Rodarte seems an interesting match. Though musicians pairing up with designers is nothing new (see also: Cher and Bob Mackie, Madonna and Jean-Paul Gaultier, Courtney Love and Christina Aguilera representing Versace, M.I.A. representing Marc Jacobs), something seems pretty perfect with the alignment here. Perhaps with the three ladies’ talk about collaborative processes, we’ll get to see a Newsom-designed collection, as we did with Chloë Sevigny’s 2008 collection for Opening Ceremony.

Chloë Sevigny models her own designs for Opening Ceremony, convincing this blogger that t-shirts can be successfully paired with strapless dresses; image courtesy of stylefrizz.com

This pairing might be read alongside what commercial ventures Newsom has entertained. In an era that has seen many independent artists rely upon advertising and television shows to get their music heard, Newsom’s music has been featured in several places. Often she has elected that her music be used in documentary work. However, The Milk-Eyed Mender’s “Sprout and the Bean” was featured in Victoria’s Secret’s Dream Angels ad campaign. Note that her voice is not heard in this spot.

Or it could be that a dress is just a dress. Which is fine too. But while I’m excited about hearing Newsom’s new album, I’ll have two labels on my mind when it comes out: Drag City and Rodarte.

Burn After Reading – A prova di spia è un film del 2008 scritto, prodotto e diretto da Joel ed Ethan Coen. Il film è interpretato da George Clooney, John Malkovich, Tilda Swinton, Frances McDormand, Richard Jenkins e Brad Pitt.

Leggi altre notizie su: | Ethan Coen | Joel Coen | Brad Pitt | George Clooney | John Malkovich | Tilda Swinton

Je donne plus l’oreille que je ne prends la parole, j’ai l’humanisme économe.

À la croisée des chemins, on se trompe de route afin d’avoir un entretien avec le destin, même si je ne le comprends pas en suivant mon instinct.

Le silence fait partie de mon histoire sans fenêtre sur vous, ni porte de sortie pour vendre une morale donnant un sens à mes actes.

Allez savoir qui je suis derrière mon masque fait de chair et de sang, ce que je sais sur mes commanditaires comme mes victimes et où je vais d’un pas meurtrier tel le temps qui passe.

Ma mélancolie est assassine et mon tourment est une tombe d’où je ne m’extirperai qu’au dernier souffle.

Mais un doute subsiste lorsque l’on fixe machinalement les cibles mouvantes plutôt que cet horizon bancal plus résigné que fidèle.

Et le planisphère ? Il nous écrase de toute son autopsie, de toutes ses rides guerrières.

Je préfère le paysage aux voyages !

Une ville reste une ville, ces odeurs de peur quand les pas claquent sur le sol en se faisant de plus en plus pressants, le bruit des ruelles orphelines de la lumière du jour, son visage raisonnable pour le tourisme plastique, son charme pour les cartes postales, sans oublier son calme invisible et anonyme.

Ce qui me plaît le plus ce sont les fenêtres, on devine ce qu’elles cachent négligemment, on se protège dans leurs angles morts, pour ne pas être de vu, pour rester méconnu.

J’ai cet instinct de conservation presque animal qui me préserve de ce mauvais goût bien humain pour l’héroïsme de manuel scolaire.

Alors mon nom n’est qu’une anecdote dans le monde des illustres qui cherchent des échos à leur nostalgie dans un regard, dans une guitare.

Une clef fatiguée, une porte à la fois étrangère et familière, un lit d’infortune pour une personne, un cendrier vide et un horizon imparfait me renvoyant à mes respirations inégales.

Peu importe l’endroit, c’est la même chose, sans les mêmes gens…

La limite entre habitude de l’usine humaine et paranoïa des oppressés de service ? Ceux qui en parlent en observant ceux qui sont censés le vivre, ils doivent avoir plus de réponses que de questions.

À force de me demander constamment ce que j’aime, je vais finir par savoir ce que vous pensez.

De retour à la case départ en avançant sur ma piste, le décor habite mes songes éveillés, quitte à y laisser leur mémoire.

J’entends des voix, mais je préfère les mots.

Je pourrais apprendre ta langue, mais tes hésitations en disent long !

Va savoir ce je fais du temps qu’il m’est est arbitrairement imparti puisque la petite mort ne m’attend plus ?

Si l’information c’est le contrôle, nous devons être bien suicidaires!

Le problème des messagers en transit qui rêvent d’être des passagers en stand by, c’est qu’ils oublient que les autres peuvent épouser la solitude.

Dans le doute, on confond mystère et zone d’ombre, mieux vaut ne pas comprendre que de ne pas savoir dans le vaste monde.

Me taire, apparemment, c’est ce que j’ai de mieux à dire.

…

Le temps est aux adieux, nullement aux présentations.

Les choses commencent et se terminent dans un aéroport, là où les hommes viennent de nulle part et vont forcément quelque part pour quelque chose ou quelqu’un !

J’atterris paisiblement, j’arrive tranquillement, je pars sur la pointe des pieds, mais ne peut me résoudre à rester ici. Le mouvement, c’est tout ce qu’il me reste.

Avoir plus de solitude que de questionnement, voilà bien la seule preuve que le silence existe.

Les images défilent à vive allure comme pour mieux satisfaire la boîte à souvenirs.

Je ne prends pas de plaisir particulier dans mon travail. Comme les autres, les plans se suivent mais ne se ressemblent pas, tout est une question d’imagination.

Les hallucinations modernes ne valent pas les pertes de conscience d’antan, quand tout n’était que supposition et illusion.

Je suis parti comme je suis venu, sans un bruit, sans un mot, il ne me reste qu’à choisir entre les limites du contrôle et le contrôle des limites.

Título: Quemar después de leer
Título original: Burn after reading
País: USA
Estreno en USA: 12/09/2008
Estreno en España: 10/10/2008
Productora: Working Title Films
Director: Joel Coen y Ethan Coen
Guión: Joel Coen y Ethan Coen
Reparto: George Clooney, Frances McDormand, John Malkovich, Tilda Swinton, Brad Pitt

Sinopsis:

El analista Osborne Cox llega al cuartel general de la Agencia Central de Inteligencia (CIA) en Arlington, Virginia, para una reunión ultrasecreta. Por desgracia para él, el secreto no tarda en salir a la luz: le han despedido. Cox no encaja muy bien la noticia y regresa a su casa en Georgetown, Washington DC, para entregarse a la redacción de sus memorias y a la bebida, el orden no altera el producto. Su esposa Katie está consternada, aunque no parece muy sorprendida. Ya hace tiempo que tiene una aventura con Harry Pfarrer, un agente federal casado, y empieza a hacer planes para dejar a Cox por Harry. En un barrio a las afueras de la capital, en un mundo totalmente diferente, Linda Litzke, empleada de Hardbodies Fitness Centers (Gimnasios Cuerpos Duros), tiene dificultad para concentrarse en su trabajo. Sólo piensa en hacerse la cirugía plástica total y decide confiar su plan a su compañero Chad. Linda no se da cuenta de que Ted Treffon, el director del centro, está loco por ella. Cuando un disco de las memorias del analista de la CIA llega accidentalmente a manos de Linda y Chad, los dos deciden sacar provecho de esta casualidad. Pero Ted se preocupa con razón: “No puede salir nada bueno de esto”. Los acontecimientos se precipitan en una serie de oscuros e hilarantes encuentros fortuitos.

Opinión:

A los Coen les encanta este tipo de personajes. Exagerados e imbéciles. Tan idiotas que son fácil objeto de burla. El problema es que aquí han dado en hueso. En su intento de ridiculizar a los servicios de inteligencia, les ha salido una película confusa, en el que la trama no avanza y los personajes van y vienen o aparecen y desaparecen sin ningún sentido. Y para colmo el largometraje no es tan divertido como otros de su filmografia.

Litros y litros de laca

Pena, porque el reparto es de los de aúpa, destacando sobremanera un estupendo Brad Pitt, de lo mejor de la película, en un papel de bobo adorable que clava a la perfección. Por contra, ni George Clooney ni John Malkovich están a la altura. Sobreactuando y siendo demasiado gesticulantes para mi gusto en esta comedia coral y esperpentica, pero muy desigual en sus resultados.

¿¿Comorrrr??

Y ese es el problema fundamental, que el film te deja la sensación de que había podido ser mucho mejor de lo que es. Esperemos que para la próxima ocasión, los Coen nos ofrezcan algo mejor.

Puntuación:

5 / 10

Jakiś czas temu ktoś podsunął mi dwa tytuły: „Nil by Mouth” i „War Zone”, ale nie miałem okazji, czasu albo najprawdopodobniej chęci by się z nimi zapoznać. Niedawno natrafiłem na rekomendację dokładnie tych samych dwóch filmów i okazało się, że często przy jednym z nich pojawia się odwołanie do drugiego i vice versa. Skąd ta zależność ? A stąd, że w obu obrazach poruszana jest pokrewna tematyka – mroczne zakamarki ludzkiego umysłu. W obu produkcjach główną rolę odgrywa brytyjski aktor – Ray Winstone. W obu filmach po drugiej stronie kamery stanęli znani aktorzy – Tim Roth i Gary Oldman. Czytaj dalej, jeśli chcesz wiedzieć czy są to udane debiuty reżyserskie.

„Nil by Mouth” jest pewną formą rozliczenia się Gary’ego Oldmana z własnymi korzeniami, wywodzącymi się z robotniczej, południowej części Londynu. W filmie ukazana jest społeczność nękana problemami biedy, narkotyków i alkoholu. Na główny plan wybija się wątek Raya (Ray Winstone), drobnego rzezimieszka, pijaka, który cały swój niepohamowany gniew kieruje w stronę swojej rodziny – szwagra i żony (za tą rolę Kathy Burke otrzymała nagrodę w Cannes). Przez cały film jesteśmy świadkami ćpania, drobnych rozbojów, mordobić, przemocy w rodzinie itd., a wszystko to ukazane w dość surowym, mrocznym stylu. Film jest dość nierówny głównie przez zupełnie niepotrzebnie wydłużony wątek szwagra – amatora wszelkich form narkotyków. Gary Oldman pokazuje nam mocny obraz klasy robotniczej w Anglii, nękanej narastającą frustracją, poczuciem beznadziejności i brakiem porozumienia, mimo chwilowych przejawów ludzkich uczuć, ale na tym się kończy. Ot, zwykły wręcz dokumentalny portret dobrze znanej reżyserowi społeczności.

Tim Roth przedstawia nam z kolei obraz, złudnie szczęśliwej rodziny, która po przeprowadzce na wieś, oczekuje dziecka. „War Zone” początkowo ukazuję trudy codziennego życia w nowym miejscu (trudy asymilacji w nowym otoczeniu, przejawiający się w rozmowach ojca brak pracy itd.), aby nagle zaatakować widza problemem molestowania w rodzinie. Ray Winstone, początkowo zwodniczo ukazany jako przykładny mąż, okazuję się być dewiantem i seksualnym oprawcą, który wykorzystuje swoją córkę. Świadkiem tego wszystkiego jest syn, dla którego dom stanie się tytułową strefa wojny i to na jego reakcji skupia się reżyser (praktycznie nie ma sceny bez jego udziału). Zdjęcia w dość ascetyczny sposób ukazują odludnioną, wzmagającą poczucie niepokoju wioskę, aby w kulminacyjnej scenie gwałtu przytłoczyć widza pełnym naturalizmem. Film wymęczył mnie swoją wtórnością i analizą tematu. Mamy tu żonę (Tilda Swinton) kompletnie nie zdającą sobie sprawy z zaistniałego problemu, mamy zagubioną seksualnie córkę, no i mamy też walecznego syna, który nie potrafi zidentyfikować genezy tej chorej sytuacji, więc miota się pomiędzy nienawiścią do siostry i ojca. Zostaje nam chyba najciekawsza postać zdeprawowanego ojca (Ray Winston), który nie postrzega siebie jako złą osobę i do końca pozostaje nieodgadniony.

Żaden film mnie nie zachwycił, żaden nie był nawet wystarczająco dobry, aby zasłużyć na notę 2/3. Nie wystarczy podjąć się ciężkiej tematyki i naszpikować film nieprzyjemnymi scenami, aby zrobić film dobry. A niestety takie jest podejście obu panów w swoim debiucie – stworzyć przytłaczające obrazy z dominacją ciemnej zieleni, brązu i żółci, czyli kolorów potęgujących wrażenie brudu i moralnej degradacji. Zdecydowanie na pierwszy plan wybijają się kreacje Raya Winstone’a, który stworzył w miarę barwne, niejednoznaczne postacie. Przyszła pora ocen i nie będzie wysoko. Pojedynek wygrywa nieznacznie „Nil by Mouth” z oceną 1/3+, a „War Zone” dostaje 1/3-.

Quatro links sobre o tema da queda do muro. Todos em inglês.

a) artigo da Revista New Yorker;

b) artigo da Times Online;

c) Fotos do Boston Globe (muito bacanas, diga-se de passagem);

d) The Invisible Frame, Filme fresquinho da diretora Cynthia Beatt que pode ser visto online no ótimo The Auteurs. O filme é com a atriz Tilda Swinton.

:::::::::::::::::::::::::::::;

Four links about the fall of the Berlin Wall.

a) article from New Yorker Magazine;

b) article from Times Online;

c) Photos of Boston Globe (very nice big sized images);

d) The Invisible Frame, a film by director Cynthia Beatt made this year which can be streamed online at the excellent The Auteurs. The film is with the actress Tilda Swinton.

Un film del 2009, regia di Jim Jarmusch, con Tilda Swinton / Bill Murray / Gael García Bernal / Isaach De Bankolé. Prodotto da Mikado ()

Drammatico / Poliziesco / Thriller

Un misterioso criminale è sul punto di portare a termine un lavoro. L’uomo non si fida di nessuno e non ha intenzione di rivelare a cosa stia lavorando. Per completare il colpo, è costretto a mettersi in viaggio per la Spagna, ma nel tragitto si troverà a dover fare i conti con la propria coscienza.

Wreszcie nadszedł dzień, w którym mogłem uraczyć się nowym tworem Jima Jarmuscha. Na samym wstępie napiszę, że jestem entuzjastą jego kina, co całkowicie pozbawia mnie obiektywizmu. Powszechnie wiadomo, że reżyser jest kwintesencją ascezy we współczesnym kinie, a mimo to zdołał pójść krok dalej tym razem. Do obecnej w „The Limits of Control” surowości nie przyzwyczaiły mnie nawet takie obrazy jak „Dead Man” czy „Stranger Than Paradise”.

Bohaterem filmu jest tajemniczy mężczyzna wynajęty do początkowo nieokreślonej, brudnej roboty, której cel jest nieznany, aż do finału historii. W tej roli celowo oszczędny aktorsko Isaach De Bankolé. Widniejący w obsadzie jako Lone Man, wędruje (a jakże !) po terenach Hiszpanii, gdzie spotyka się z  personami równie enigmatycznymi jak on (w ich rolach m.in.: Tilda Swinton, Bill Murray i Gael Garcia Bernal). Często stosowanym zabiegiem jest powtarzalność motywów, zachowań i wypowiedzi. Bohater nieustannie uprawia tai chi między spotkaniami, nigdy nie zasypia, w kawiarni zamawia zawsze dwie kawy, jest witany przez zagadkowe postacie tym samym pytaniem o znajomość języka hiszpańskiego (coś na kształt szpiegowskiego potwierdzenia tożsamości) itd.

Film rozpoczyna się cytatem Arthura Rimbauda z wiersza „Statek pijany”, który zapowiada transcendentalną podróż, jaką film odbędzie podobnie jak jego literacki odpowiednik – okręt. Jest to swoistymi ostrzeżeniem reżysera przed abstrakcją, której zaraz doświadczymy. Z minuty na minutę, faktycznie film staje się coraz bardziej mglisty i dziwaczny, ocierając się powoli o granice realności i snu. I gdy abstrakcja staje się nieznośna i wręcz przesadnie nudna, postać grana przez Tilde Swinton wyjaśnia taki bieg wydarzeń (o ile można tu w ogóle mówić o jakichkolwiek wydarzeniach). Blonde (bo tak nazywa się najciekawsza chyba z napotkanych przez bohatera osób), ujawnia swoje upodobania filmowe następującymi słowami:  „The best films are like dreams, you’ve never sure you‘ve really had. Sometimes I like in films, when people just sit there, not saying anything”. Jarmusch drwi z nas, doprawadza do stanu frustacji, aby nagle oświadczyć, że takie były jego zamiary. Ta charakterystyczna scena jest dumną afirmacją osobistego podejścia do sztuki i kina.

Co się z kolei tyczy sztuki, film jest hołdem oddanym artystycznej twórczości, swoistą zbieraniną dzieł cenionych przez Jarmuscha. „The Limits of Control” jest naszpikowany kulturowymi nawiązaniami, poczynając od pojawiających się obrazów, poprzez wspomniany cytat, do ukradkiem rzuconych tytułów filmów Hitchcocka czy Wellesa. Zresztą postacie napotkane przez bohatera, są uosobieniem szeroko pojętej sztuki. Mamy tu Blonde – miłośniczkę kina, Nude – nagą panne, Violin – fana muzyki, a nawet Molecules, która dostrzega typową dla sztuki magię w nauce.

Sporym atutem jest forma, co jest zasługą zdjęć Christophera Doyle’a. Dzięki niemu film ogląda się miło dla samych kadrów. Co chwilę doświadczamy barwnych, ostrych obrazów Hiszpanii, sprawiających wrażenie sterylności i elegancji (nawet gdy ukazują prowincjonalny dworzec).

Możliwe, że zdradziłem zbyt wiele szczegółów z filmu i doszedłem do niekoniecznie ciekawych wniosków, ale mam to srogo gdzieś. Kolejny film Jarmuscha, wpisany w schemat drogi i niejako kino gangsterskie (w zupełnie inny sposób niż hip-hopowy „Ghost Dog”), jest najbardziej odrealnionym i dziwacznym obrazem reżysera. Zdecydowanie brakuje abstrakcyjnego humoru tak charakterystycznego dla jego filmów, ale chyba zaakceptowałem drogę, która podąża Jarmusch od ostatnich 3 filmów. W moim odczuciu film zasługuje na notę 2/3 z plusem, choć zdaje sobie sprawę z nieuzasadnionej fascynacji filmami ostatniego beatnika.

Remember remember the fifth of November
Gunpowder, treason and plot.
I see no reason why gunpowder, treason
Should ever be forgot…

Be careful with the fireworks.

Hmm, Hugo Weaving wore a mask for the whole of this film. Would he make a good Judge Dredd?

Oh and remember, remember the flux capacitor was invented on this day.

Happy Birthday to Sam Rockwell, Famke Janssen, Corin Nemec, Robert Patrick, Armin Shimerman, Tilda Swinton and whoever else had a birthday today.

Forget about “balls out” acting, what really impresses me these days are the actresses who bare their bushes, and it’s about time. I’m not talking your average porn star. I mean respected actresses who win prizes at Cannes (although I must admit that line is getting blurred all the time). Let’s take a look at some notable examples of renowned actresses who have exposed their nether regions for art:

A terrific actress and truly beautiful, Julianne Moore proved she was a real red head in Altman’s Short Cuts (1993).

Another fabulous redhead is the great Tilda Swinton in an equally great film Julia (2008). Tilda acts with her boobs and her crotch in this movie and she’s genius. Trust me, see it! Plus she utters probably the best line reading in the past thirty years of cinema, “You! I wouldn’t wipe my ass with you!”

Kate Winslet in Holy Smoke (1999). I love seeing Kate Winslet nude in movies and Jane Campion captures a nice full frontal shot of her young, gorgeously zaftig body in this film that I loved and hardly anyone saw. Kate Winslet is probably the best film actress alive today, and she’s famous for revealing a “less than perfect” body. Of course “less than perfect” means she’s a size 8 as opposed to a size 2, which by Hollywood standards makes her a plus size, which means that I’m really fat.

Isabella Rossellini went from gorgeous lounge goddess draped in a blue velvet gown to emerging from the hedges of a suburban lawn naked, brutally exposed and bruised in David Lynch’s Blue Velvet (1986). Her full frontal reveal was done in a long shot, but it sent shock waves of fascination and repulsion. Lynch later trumped it in with his hot lesbian scene in Mulholland Drive (2001), but for some reason gorgeous brunette actress Laura Harring’s “down there” is digitally scrambled. WTF? I wonder why that decision was made. Ratings perhaps? Who knows, it’s one of the hottest sex scenes ever filmed. Mulholland Drive is a great film, probably my favorite film from the past decade. In fact, I think it’s time for another screening.

Speaking of Mulholland Drive, Naomi Watts’ masturbation scene is Oscar worthy for its realism, but the big prize for baring it all, and I mean ALL is Charlotte Gainsborough in Antichirst (2009). I just saw it last week and it’s still fresh in my mind and in my nightmares.
Charlotte Gainsborough looking like a young Patti Smith with a soft voice that is capable of escalating into horrific shrieks is the perfect casting for Von Trier’s twisted fairy tale of a movie. I threw my scarf over my head and closed my eyes during the genital mutilation scenes, but they were wide open during the scene when she’s down on the ground in a forest masturbating completely naked. Whoa! That shocked me just because it was so raw and so real.

I am sure there are other examples, but these are the ones that come to mind. Art cinema will always push the boundaries, and I think it’s about time that sex is depicted truthfully. I don’t know if Antichrist is a great film, but its power to break through a barrier of what can be considered appropriate for cinema versus pornography cannot be denied. I don’t think I will ever want to film what Von Trier does in Antichrist, but his willingness to “go there” encourages me to be bolder in my vision as a filmmaker. And the actresses who also “go there”? Sexuality is part of being human. For an actress to depict that truthfully in the hands of a director’s artistry is an exercise in trust. It’s very interesting to contemplate what separates a Charlotte Gainsborough, looking chic on the red carpet at Cannes and a porn star doing the same thing in Vegas. And while we’re showing it all, why not show the guys’ stuff too. Did Willem Dafoe’s dick double have to belong to a well-endowed porn actor? Couldn’t he just be an average size, or can’t we handle that naked truth yet?

by Nate Bell

Mother is bolstered by a powerful performance by Kim Hye-ja, whose credits prior to this one were so sparse (this is only her third film in three decades) that it took a little digging to discover that she is actually a respected Korean star of television and stage. It’s unlikely that she will ever be forgotten after Mother is released. This is the kind of role that actresses long for their entire careers, and Kim does wonders with it, filling every close-up with intense fascination.

Bong Joon-ho’s latest film tells the story of an overly nurturing mom (Kim) who lives in a quiet suburb with her 28-year-old son Do-joon (Bin Won). Their relationship is close-bordering-on-creepy—she eyes him watchfully through the window of the herb shop where she works, observes him as he relieves himself in an alley, and, in a scene that easily trips the Oedipal alert, shares a bed with him (though nothing more is implied). Do-joon is a good-looking kid but not very bright, and prone to blackouts brought on by inexperienced boozing. When a local girl is murdered, her body found conspicuously slumped over a ledge in the center of town, Do-joon becomes the prime suspect. Despite all evidence pointing his way, Mother decides to investigate the crime and free her son from blame.

The story, on which Bong shares credit with Park Eun-kyo, bears a faint resemblance to the superb 1949 Max Ophuls thriller The Reckless Moment, later remade as The Deep End with Tilda Swinton. It differs crucially in this way: The mother in The Reckless Moment acts under the assumption that her son is guilty; the mother in Mother is convinced her son is innocent. (“He wouldn’t hurt a water bug!”) Both, however, are motivated by single-minded devotion to family. Later we are given clues as to why she is so committed to her son, and they are not particularly pretty.

Bong, one of the bright lights of Korean cinema, made a small splash on this side of the pond with The Host in 2007, although his real breakthrough was the 2005 serial killer procedural Memories of Murder. Mother suggests the work of a minor master—steady, controlled, carefully calibrated, and with that distinctively Eastern sensibility that pauses to look at things like wood being sinisterly sliced, a pool of water creeping over kitchen tile, an expanding pool of blood. The film is about 20 minutes too long, but it reveals its disturbing secrets at exactly the right moments, and there is a sly sense of humor that works to temper the suspense without lessening its impact.

Mother is extremely well made but it’s a difficult film to get behind because its vision is so bleak. It’s about self-delusion, and no film that ever dealt with that subject left anyone dancing for joy. There are certain scenes that are meant to be half-funny, half disturbing (as when a character’s front tooth is knocked out during an interrogation), but it’s the disturbing part that sticks in the craw.

A friend sitting next to me at the screening joked that he’d never seen a Korean film that ended happily (even the comedies are downers). He may have been onto something. Certainly Mother, with its pungent, disturbing performance by Kim and its guilty secrets, won’t break the mold.

Picture Source:

http://outnow.ch/Movies/2009/Mother/Bilder/movie.fs/02

**WARNING/Clarification**  This post is not addressing transsexual lifestyles.  The subjects of this post are guys and girls who are “guys” and “girls” Ex. Guy = penis, girl = vagina.  Guys that want to be guys but happen to look, dress and act like girls.  Girls who want to be girls but look, dress and act like guys.**

In fashion, androgyny is a style.  Many celebrities have adopted this style – see photos below.  But what really adds to an already confusing world is day-to-day androgyny.  Unexpected androgyny!

Have you ever been out and about, and had someone walk by you and had no idea if they were a guy or a girl?

For many of us, this is an every day occurence. With the large number of fat people in this day and age, it’s becoming harder and harder to tell. There are many men who have breasts larger than 50% of the female population. This is disgusting. Most of them make no attempt to hide their hideousness with a mumu or large baggy clothing. Some even resort to buying a man-bra to hold those fatty love sacks in place. We do not want to see this. Please get another XXXL shirt, and write “I AM A MAN” on the back, that way there will be no confusion.

The number of men and boys these days that are wearing skinny jeans is increasing, attempting to make themselves more attractive and show off their skinny legs. The number of men with long flowing locks is also increasing, many men purchase female hair products to maintain such hairstyles. These two factors combined with a sharing of clothes amongst genders provides a large amount of people who look like the opposing sex. This needs to be stopped. If you choose to wear the opposite sexes clothes, for their style, then please use the rest of your outfit to clearly state whether you are male or female.

This problem doesn’t just apply to men. Women are just as bad.  Some girls go out of their way to HIDE their distinct womanly features making it even harder to distinguish. Ladies, you were given boobs so show them off. At least let us know that you have them. It’s not like we all have X-Ray vision and can see through your pants to tell if you have a vagina or not. We are all aware that women in the workplace choose to wear coats and suits with broader shoulders to make themselves seem more masculine and equal to their male counterparts. You do not have to look like a man to be powerful. We all know straight men are more turned on by attractive women then women trying to be equal to them. Be a woman, rise above the men and make them unequal to you.

The Queens of Androgyny: Sinead O’Connor, Cate Blanchett and Tilda Swinton

People get mad when you accidentally address them as the wrong gender. And who are they to get mad at you? It’s their fucking fault for being a fatty or wearing manly clothes. If you look like a man, I’m going to address you as a man. I am not going to take the time to try and figure out “what you are.”  This isn’t London Fashion Week, you are not famous and cannot pull off the look.

This is even worse when a couple has one member that is genderless. Then you don’t know if the couple is gay, or straight, or IS one a girl? Or which one is the girl?

This is why the The Extreme Tomboy Effect is the bitch of the day. So please, ladies, let us know you’re ladies. And fat guys who look like ladies, lose some fucking weight.

Tak, tak, Jim Jarmusch znowu w natarciu z kolejnym filmem wpisanym w swój specyficzny sposób w kanon kina drogi. Nie na darmo mówi się o nim jako ostatnim beatniku, w którego świadomości mocno utarło się dzieło Jacka Kerouacka “W drodze” – kultowa pozycja wśród buntowniczego, lubującego się w jazzie, alkoholu i narkotykach Beat Generation. Dość o tym, wróćmy do filmu.  Czy będzie to typowa dla reżysera bezproduktywna podróż (patrz “Broken Flowers”, “Mystery Train”, “Stranger Than Paradise” etc.), to okaże się już 13 listopada 2009 (premiera w Polsce). 

Bohaterem ma być zagadkowy mężczyzna trudniący się nie do końca jasnym, lecz prawdopodobnie nielegalnym fachem. W tej roli Isaach De Bankolé, przewijający się dość często w filmach Jarmuscha (kierowca taksówki z epizodu w Paryżu z “Night on Earth”  czy typ z budki w “Ghost Dog”). W obsadzie znaleźli się też Bill Murray, Tilda Swinton i Gael Garcia Bernard. Poniżej trailer i dwa clipy:

Julia (2008)
★★★ / ★★★★

Tilda Swinton stars as the title character who is an irresponsible alcoholic and liar who one day agrees to kidnap a kid (Aidan Gould) after the mother (Kate del Castillo) claims that she wants to rescue him from the multimillionaire grandfather. I understand that this can be a difficult film to swallow because of its two hours and twenty minutes running time. Although even I have to admit that it did drag during some parts, I thought that showing Julia’s journey from deep trouble to really, really deep trouble was fascinating in its own strange way. Another reason is that this is primarily a character-driven picture where we see Swinton’s character evolve in subtle ways from beginning to end. I definitely did not expect this film to be so visceral. I thought I was going to see a movie about a woman who was way out of her league as she tries to fight off henchmen and ultimately achieve redemption. I was so wrong because the main character did not want to change, unapologetically lewd and racist. There were times when I thought she really should stop lying to herself (and to others) and admit that she had a problem and that she needed help. But then there were also times when I was glad she was a great liar because her lies sometimes got her out of very complicated (and scary) situations. Without Swinton’s charisma and great timing, I think this film would have essentially fallen apart. Even though the lead character had the negative qualites mentioned prior, I still wanted her to succeed in her plight. In the end, even though she was not the character who appreciated other people’s pity, that’s exactly how I felt toward her. I got the feeling that she was not happy with her life and she ultimately wanted escape because it was too late to turn her life around. I’m giving “Julia” a strong recommendation because it very realistically portrayed people who were drowning in their own desperation. Other people may not agree but I think this film is a diamond in the rough.

Seit 1960 verwandelt sich Wien im Oktober traditionell in eine internationale Filmfestivalstadt.

Die Viennale zeigt in ihrem jährlichen Hauptprogramm eine akzentuierte Auswahl neuer filmischer Arbeiten aus allen Ländern, nationale, zum Teil internationale Premieren, durchwegs Beispiele einer lebendigen Kinematographie von ästhetischem Eigensinn und politischer Aktualität. Neben der umfangreichen aktuellen Spielfilmproduktion in allen ihren Formen, Genres und Erzählweisen widmet das Festival besondere Aufmerksamkeit dem dokumentarischen Kino, dem internationalen Kurzfilmschaffen sowie experimentellen Werken und Arbeiten aus dem crossover Bereich.

Eröffnet wurde die Viennale am 22.10. von Tilda Swinton. Der Schottin ist eines der beiden Tributes gewidmet, gezeigt werden Filme wie “Orlando”, “The Garden”, “Julia”, “Caravaggio” und “Michael Clayton”, in dem Swinton an der Seite von George Clooney den Oscar gewonnen hat.

Im Verlauf des Festivals wird der FIPRESCI-Preis der Internationalen Filmkritikervereinigung vergeben, ebenso der hochdotierte Wiener Filmpreis der Stadt Wien, sowie der Preis der DER STANDARD-Publikumsjury. Eine Reihe von Galavorführungen, Special Events und Feste gehört ebenso zum lebendigen und vielfältigen Geschehen des Festivals wie Diskussionen, Publikumsgespräche und Begegnungen zwischen internationalen Gästen und Besuchern.

Mehr Infos unter: http://www.viennale.at

L’ultimo film di David Fincher, regista di capolavori come Seven e Fight Club, non si può definire un capolavoro ma è comunque un ottimo film grazie ad una storia eccentrica, originale e commovente e grazie ad una messa in scena molto curata. Il curioso caso di Benjamin Button presenta una fotografia molto particolare, con i colori che virano verso il seppia e che quindi creano un’atmosfera molto rarefatta… IL BLOG HA UN NUOVO INDIRIZZO, CLICCA QUI PER CONTINUARE A LEGGERE

One Star out of Ten Stars (*/**********)

The Limits of Control is Jim Jarmusch’s follow-up to Broken Flowers. It basically consists of a travelling man, on some sort of secret mission, going around Spain collecting match boxes from various different people. Each episode follows the exact same pattern; he goes to a room somewhere and doesn’t sleep, does some tai-chi, then goes to a café and orders two shots of espresso in separate cups, then meets whomever it is he is meeting (a selection of characters each more boring than the last, played by a range of actors from Tilda Swinton to John Hurt to Gael Garcia Bernal). They swap match boxes with little codes in them. Oh God, the whole thing is just too tedious for words. I’m surprised they didn’t fall asleep MAKING this film it is that boring.

It seems to be toying with the idea that language and symbols are meaningless, but meaningless in some grand existential way. That perhaps these pointless symbols and exchanges convey an overall, more significant, meaningless. Whatever, I don’t really know. The film left me with NOTHING, and by fuck was it a schlep to get through. Just absolutely unrewarding in every way. The idea that random visuals and dreams and the imagination are actually much more tangible than any sort of imposed order felt in the world is all well and good, if it wasn’t such a DEATHLY BORING concept to begin with, and then on top of this, delivered by Jarmusch in the most tedious and unrewarding way. Urgh just thinking about it makes me angry.

I feel very sorry for anyone who derives any pleasure from film-making such as this, because life is too bloody short. If I ever see Jim Jarmusch I’m going to kick him in the shins for bleeding two hours of my life from me that I can never get back. What a bastard.

Io sono l’amore è un film di Luca Guadagnino con Tilda Swinton, Pippo Delbono, Flavio Parenti, Edoardo Gabbriellini, Alba Rohrwacher, Maria Paiato, Diane Fleri, Waris Ahluwalia, Gabriele Ferzetti, Marisa Berenson.

Leggi altre notizie su: | Drammatico | Luca Guadagnino | Tilda Swinton | Pippo Delbono