Bryllupsfotograferne ved vores store dag arbejder som landsdækkende bryllupsfotografer og har lavet billeder mange spændende steder i det danske feststedslandskab. Se nogle af deres bryllupsbilleder og bryllupsfotos HER :

Skal det være ungt og friskt, skal det være de professionelle bryllupsfotografer Vores Store Dag

‘t Waren er nogal wat, dit voetbalweekeinde. Rode kaarten, daar heb ik het over. De één wat terechter dan de ander, maar over het algemeen was het een weekend waarin we eens een keer niet over de besluiteloosheid van het arbiterkorps hoefden te klagen.

Voor mij het meest voorbeeldige voorbeeld van een rode kaart: de actie van Feyenoorder Nieveld. Niet omdat deze tegen een speler van FC Groningen werd begaan (in casu Koen van der Laak), bijvoorbeeld omdat de FC de laatste weken heeft aangetoond dat de ploeg nu niet bepaald beter gaat spelen als er ineens tien tegenstanders op het veld staan (zie NAC, zie Ajax).
Maar omdat ook ik eerst dacht, toen ik de beelden (live via Eredivisie Live) zag: ‘Een stevige overtreding, maar zo worden er meer gemaakt. Moeten we hier nu rood voor geven, meneer Kuipers?’ Net als commentator Philip Kooke, overigens.

Jaaaah, zag ik al snel bij de herhaling. Wát een schandelijke overtreding, maar vooral: wat goed gezien van de scheidsrechter. En meneer Nieveld, wat deed de (jonge) meneer Nieveld? Geen verontschuldigingen aanbieden ofzo, maar vooral heel erg verbaasd zijn over het feit dat hij een rode kaart kreeg. En nog erger, wat deed meneer Hofland? En meneer Tomasson? Briesend op de scheidsrechter aflopen en hem uitmaken voor van alles en nog wat. Ja, dat zijn echt spelers die een voorbeeldfunctie hebben…

Ik neem toch aan dat in de rust in de kleedkamer over het voorval is nagepraat? En dat alles wat Feyenoord is moest constateren dat het gewoon een meer dan terechte rode kaart was? En ik neem toch ook aan dat heel Feyenoord heel erg blij is dat Nieveld slechts drie wedstrijden is geschorst? Of ben ik nou gek?

Feyenoord: schaam je!

UPDATE: Supportersvereniging Feyenoord: Hulde!

UPDATE 2: Reactie van Feyenoord.

Wie wordt er volgend jaar kampioen? Vorig seizoen faalden de topclubs AZ, Ajax, Feyenoord en PSV allemaal. Daarom zijn de subtoppers naar mijn mening ook nog kanidaat om de titel te veroveren; FC Groningen, SC Heerenveen, FC Twente, en Roda JC. Stuk voor stuk neem ik elke club door.

AZ heeft vorig seizoen zeker een terugval gehad. De ploeg van Louis Van Gaal had de afgelopen seizoenen vaak onbekende talenten gehaald, maar dit seizoen ging het vooral om bekende namen en dure transferbedragen. Toch heeft AZ een aardige kans dit jaar weer hoog te eindigen. In de zomer hebben ze weer spelers gehaald die nog geen naam hebben. Ook zijn er meer ervaren spelers gehaald. Met Nick Van Der Velden hebben ze een goede middenvelder die op veel posities uit de voeten kan, maar deze 26-jarige Amsterdammer heeft niet heel veel kwaliteit. Wel hebben ze Gill Swerts, een goede vervanger van Gretar Steinsson. Al is Steinsson wel fysiek iets sterker. Jeremain Lens is terug. Hij zal wel flinke concurrentie ondervinden met aanvallers als Pelle, Ari en El Hamdoui. Toch denk ik dat Lens beter is dan al deze dure spelers. El Hamdoui is te lui, en Pelle en Ari brengen gewoonweg te weinig. Achterin is er ook nog Niklas Moisander. Een sterke verdediger die AZ goed kan helpen met zijn opbouwende kracht.

Dan heb je Ajax. Ik denk dat Ajax een goede aanval heeft, maar niet zo’n goede verdediging. Ajax heeft met Suarez, Sulejmani en Huntelaar een top aanval, de beste van de Eredivisie. Toch kan Ajax nooit aanpoten met PSV. Dit seizoen lijkt hetzelfde te gebeuren. Ze doen nog te veel miskopen.

En dan Feyenoord. Feyenoord is een goede kanshebber. De slechte talenten doen ze weg. Ze rekenen af met de slechte resultaten door spelers als Tomasson te halen. Met hem kun je echt op een x aantal doelpunten rekenen. Karim El Ahmadi kan hem goed ondersteunen in de aanval. Op het middenveld heb je het meeste talent van de hele Eredivisie. Met Bruins en De Guzman heb je veel creativiteit. En dan nog de verdediging. Die is niet zo goed. Van Hofland werd veel verwacht, maar hij faalde. Zo heeft Feyenoord niet echt een leider achterin.

PSV staat op instorten. De afgelopen seizoenen waren ze nummer één. Maar dit jaar stort alles in elkaar. De topverdediging van PSV is weg. Gomes vertrekt, dat was de absolute vedette. Daarvoor komt Isaksson. Isaksson is goed, maar niet goed genoeg. Achterin heb je Bréchet. Aardige speler, daardoor heb je weer wat meer mogelijkheden. Met Rodríguez heb je een aardige vervanger voor Salcido. Voorin staat Amrabat, maar die is gewoon te licht voor de top en niet zo goed als Farfán. Maar hij kan wel groeien. Dan nog Manco. Dat is echt een goede speler en nog maar 17 jaar! Maar PSV kan gewoon niet verder. Ze verliezen teveel goede spelers.

Groningen heeft ook nog een kans, maar omdat Ajax al haar toppers heeft gehaald( B. Silva, Lindgren, en Suarez), heb je niet genoeg kwaliteit. Roda JC is te wisselvallig en kan zonder Tioté en Lamah geen bergen verzetten. SC Heerenveen is Gertjan Verbeek kwijt. Daardoor zijn er te weinig meestertacktieken. En Twente is aardig, maar is Rutten kwijt. 

De kansen van alle clubs:

35% feyenoord

25% PSV

20% AZ

25% Ajax

15% Overig  

Feyenoord wordt denk ik dus kampioen!’

In deze rubriek schrijf ik een aantal keer per maand over een belangrijke of opvallende gebeurtenis uit de sportgeschiedenis. Vandaag: de uitschakeling van Ajax in de Champions League, seizoen 2002-2003.

PSV werd zondag voor de vierde keer op rij kampioen en plaatste zich rechtstreeks voor de Champions League. Het toernooi waar Ajax, áls ze het hoofdtoernooi al bereiken, al jaren geen potten kan breken. Het seizoen 2002-2003 was een uitzondering; de Amsterdammers strandden in de kwartfinale in San Siro, vandaag precies 5 jaar geleden.

Trainer Ronald Koeman had destijds een uitstekend elftal, met spelers als Zlatan, Hatem Trabelsi, Christian Chivu en Wesley Sneijder. Een seizoen eerder had het team de dubbel gewonnen. Voor de eerste groepsfase werd Ajax gekoppeld aan Olympique Lyon, Rosenborg en Internazionale. Poulewinnaar Inter was twee keer te sterk, maar tegen de andere clubs bleef Ajax ongeslagen. De Amsterdammers eindigden net als Lyon op acht punten en mochten op basis van onderling resultaat door naar de tweede pouleronde.

De loting voor die tweede ronde was loodzwaar. Ajax moest het opnemen tegen AS Roma, Arsenal en Valencia. De Romeinen hadden in de eerste poule slechts drie keer gescoord, maar plaatsten zich ten koste van Genk en AEK Athene. Arsenal, regerend landskampioen in Engeland, had in Eindhoven PSV met 4-0 van de mat geveegd. Ook Valencia was regerend kampioen in eigen land. De Spanjaarden hadden in de eerste groepsfase zestien van de maximaal achttien punten gehaald. Alleen FC Basel haalde een punt tegen de Spaanse nummer 1. Ajax verbaasde heel Europa door tweede te worden in deze poule, vóór Arsenal en AS Roma.

In de kwartfinale moest Koeman het met zijn jonge team opnemen tegen AC Milan. De zuinige Rossoneri waren al na vier poulewedstrijden verzekerd van een plek in de kwartfinale door vier maal met 1-0 te winnen. Milan werd groepswinnaar, ook al werden de laatste twee wedstrijden verloren van Real Madrid en Dortmund.

Het eerste duel, in de Amsterdam ArenA, eindigde in 0-0. In Milaan maakte Ajax dus een goede kans om de halve finale van het kampioenentoernooi te bereiken. Met het nodige geluk kwam Milan twee keer op voorsprong, maar na doelpunten van Jari Litmanen en Steven Pienaar leek Ajax het te gaan halen. Uit pure wanhoop wisselde Carlo Ancelotti drie Rossoneri. De blessuretijd was nog niet ingegaan, of het ging mis. Bij een lange bal vanaf de middenlijn glijdt Christian Chivu onderuit, waardoor Pipo Inzaghi uit zijn rug kan lopen. De Italiaan lobt de bal over Lobont en denkt te scoren, maar invaller en oud-Feyenoorder (!) Jon Dahl Tomasson geeft de bal het laatste zetje: 3-2.

Precies vijf jaar na dato is er van het succesvolle elftal niets meer over. Ajax wist zich de laatste twee jaar niet eens te plaatsen, en het is de vraag of de Amsterdammers volgend jaar wél weer van de partij zijn. Hopelijk kan Marco van Basten van Ajax weer een Europese topclub maken.

» Video: Ajax in de Champions League, 2002-2003

La Liga ofrece visibles signos de resolverse antes de lo que algunos aventuraban. A la solvencia del Real Madrid, escaso de recursos pero con la fiabilidad de un reloj suizo, el Barcelona responde con un fútbol pobre, trastabillado y tan sólo maquillado por el delicioso juego de Iniesta. Pero el manchego no es suficiente. El Villarreal, con la eliminación copera todavía en su retina, aterrizó con las ideas claras y un planteamiento más que correcto. Aprendida la lección, el equipo castellonense sirvió en frío su venganza, como mandan los cánones. Los de Pellegrini devolvieron el ‘ko’ de la Copa del Rey con una victoria que dilapida gran parte del crédito azulgrana (el Madrid amplía su ventaja a 8 puntos) y descubre las carencias del ciclotímico conjunto de Rijkaard, que confunde a su parroquia entre esperanzadoras actuaciones y notables decepciones.

El Camp Nou presenció un choque viril. Un cuerpo a cuerpo aderezado de constantes forcejeos, entradas a ras de hierba y acciones al límite del reglamento. Quizá por este motivo, el holandés puso en liza toda la artillería pesada. Apostó por el tridente formado por Ronaldinho, Henry y Eto’o en la punta de ataque, y dejó en el banquillo al imberbe Giovanni a priori, el remiendo más lógico para paliar la dolorosa ausencia de Messi. Un planteamiento radicalmente opuesto al de su homólogo Pellegrini. El entrenador chileno dejó las jerarquías a un lado e introdujo en el equipo titular a Matías Fernández en lugar de Nihat, que habitualmente ofrece buenas faenas en el coliseo azulgrana.

La ausencia del turco restó verticalidad al conjunto castellonense, que se aferró al contragolpe para superar a su rival. Sin embargo, pudo adelantarse el Barça en el primer minuto, cuando Eto’o cazó un balón en el interior del área y puso a prueba las todavía gélidas manos de Diego López. Superado el sobresalto, el Villarreal devolvió el golpe unos instantes después. Guille Franco y Matías, en permanente brega con Thuram y Milito, fabricaron una jugada en la que el joven delantero chileno enfiló la portería de Valdés con decisión y trazó una bella parábola a la que respondió con mucho acierto el meta de L’Hospitalet.

Entre los envites particulares y el juego de pizarras, el Barça asumió el dominio del partido. El talento de sus estrellas comenzó a aflorar, aunque en el caso de Ronaldinho y Henry, con cuenta gotas. El brasileño sirvió dos buenas asistencias, mientras que el francés, exento de chispa, recurrió a su gran clase para colaborar en las incisivas internadas de Abidal. Tan sólo Eto’o ofrecía soluciones de garantías, pero maniatado el camerunés, el Villarreal preparó el golpe de efecto para enmudecer el Camp Nou. Al filo de la media hora, Guille Franco tumbó a Milito con dos fintas pero cuando se disponía a marcar, Valdés le derribó. Senna, perfecto en la contención y fino en la creación, no tuvo piedad del guardameta azulgrana y transformó la pena máxima con autoridad. El tanto desdibujó al Barça hasta el descanso, que carente de argumentos, apenas sembró peligro sobre la portería de Diego López a excepción de un empujón de Cazorla sobre Henry en el que Pérez Burrull pudo haber señalado penalti.

Iniesta no es suficiente

La segunda mitad era un todo o nada para el Barcelona. Con media Liga en juego, Rijkaard decidió sustituir a Henry y dio entrada a Bojan entre la estruendosa acogida de la grada. El descaro del ariete blaugrana y el creciente protagonismo de Iniesta insuflaron aire fresco al encasquillado juego del equipo catalán. El medio manchego tomó el mando y reactivó al resto de sus compañeros. En el minuto 60′, Andrés tomó el esférico en la banda izquierda, dribló sobre la línea de fondo a dos defensores castellonenses y sirvió en bandeja de plata el gol de Xavi, que entraba como una exhalación desde segunda línea.

Como en los últimos enfrentamientos, se masticaba la remontada. Sin embargo, el buen hacer del Villarreal, bien plantado sobre el césped y ansioso de vendetta, obtuvo sus frutos. A diez minutos de la conclusión, Eguren leyó bien un magistral pase de Cazorla desde la frontal, y acto seguido, centró para que Tomasson perforase la meta azulgrana y enterrase un porcentaje muy alto de las esperanzas ligueras del equipo de Rijkaard. El Barça trató de reaccionar, siempre con más corazón que cabeza y sumido en la mediocridad de su fútbol. El Camp Nou, sobrecogido, despedía a los suyos entre pitos y rostros desencajados. Pinta mal la cosa en Can Barça. Siempre quedará Europa. O eso se dice.

Eto’o dialoga con Godín en un lance del encuentro

Imagen encontrada en: http://www.elpais.com/articulo/deportes/Barca/entrega/media/Liga/elpepudep/20080309elpepudep_21/Tes

After studying ballet for 12 years, I now cannot hear anything by Debussy, Chopin, Tchiakovsky, and most of Mozart without going through floor and barre work in my head. I suppose I still consider myself a dancer, taking class from time to time. I was once a dream to dance professionally, or to at least make it past the stage of apprenticeship.

The San Francisco Ballet is truly one of the top companies in the world. Classic full-lengths are performed with both perfection and emotion. And Tomasson is risky. We are lucky.

Sometimes, when I’m feeling down, I put on my pointe shoes and flit around my apartment for a bit.