Jæja, þá er tónlistarhléinu mínu lokið og ég aftur farin að hlusta á tónlist. Ég var aðeins farin að örvænta. Ég datt bara alveg út meðan ég var ólétt og þangað til núna. Ég hlustaði nánast eingöngu á Bob Dylan, The Carpenters og Cat Power á meðan ég var ólétt og síðan ég átti Þóru Maríu hef ég hlustað bara mest lítið á tónlist. Bob Dylan er að vísu það góður að það er allt í lagi að hlusta á hann eingöngu í eitt og hálft ár. Ég hlustaði lang mest á Blonde on Blonde, sem er algjört meistarastykki. Hann var ástfanginn af Edie Sedgewich þegar hann bjó til þessa plötu og það er því gaman að hafa séð Factory Girl, sem er bíómynd sem fjallar um hana, þegar maður byrjar að hlusta á plötuna. Mér fannst myndin góð, Sienna Miller leikur hana vel og maður sér Andy Warhol algörlega í nýju ljósi eftir að sjá myndina. Ég varð eiginlega þeirrar skoðunar eftir að sjá myndina að hann hafi verið algjört nutcase, en hins vegar frábær listamaður. Carpenter systkynin er líka fín, voða dúlló og þægilega tónlist sem kemur manni alltaf í gott skap. Cat Power er svo aðeins nýrra stöff. Ótrúlega þægileg, krúttleg “feel good” tónlist. Ég virðist hafa verið mikið í krúttlega og þægilega gírnum þegar ég var ólétt. En nú tekur annað við…

Þetta bar þannig að að áðan þá leiddist okkur Þóru Maríu aðeins og hún er eitthvað ponsu lasin þannig að við þurftum eitthvað til að hressa okkur við. Hvað er þá betra en tónlist? Sérstaklega þegar það er ekkert í sjónvarpinu nema fyrsta Batman myndin sem er verið að sýna í sirka fjórtánda skiptið í þessum mánuði. Hún er að vísu frekar góð. Jack Nicholson vinur minn fer á kostum sem Jokerinn. Maðurinn á alveg magnaðan feril að baki. Svo er önnur mynd með honum í sjónvarpinu í kvöld sem heitir The Border. Hún á víst að vera mjög góð líka. Samt spurning hvort ég kemst í gegnum hana með öllum auglýsingahléunum. Þau geta verið ansi þreytandi. En aftur að tónlistinni.

Hjalti hefur talað mikið um hljómsveit sem heitir Cut Copy upp á síðkastið og er algjörlega hooked á nýjasta disknum þeirra. Ég hafði aðeins heyrt í þeim en ekki dottið inn í þetta eins og Hjalti. En ég ákvað að gefa þeim séns og er núna algjörlega fallin fyrir disknum. Hann er frábær. Cut Copy er ástralskt band spilar hálfgerða indie elektró tónlist með smá disco og pop ívafi, m.ö.o. algjörlega eitthvað fyrir okkur. Þóra María er líka nokkuð ánægð með þá. Henni finnst við samt frekar skrítin þegar við erum að dansa við hana heima, en það kemur með tímanum.

Svo líst mér líka rosalega vel á Santogold. Ég er algjörlega með æði fyrir fyrsta laginu á disknum sem heitir L.E.S. Artistes. Þetta er líka svona indie elektró tónlist, en samt með svona skrítnu ívafi. Þetta er svipuð tónlist og M.I.A. hefur verið að gera, enda held ég að þetta séu vinir. Mér finnst Santogold samt eiginlega betri en M.I.A., það er aðeins of mikið flipp fyrir minn smekk. Ég býst ég að hlusta mikið á þessa tvo diska á næstunni. Svo þarf ég bara að fara að grúska og finna eitthvað nýtt og gott.

Ótrúlegt en satt þá finnst mér líka nýja Jay Z lagið gott. Hip hop hefur hingað til ekki beint verið minn tebolli, fyrir utan nokkrar undantekningar í Való, en það er eitthvað skemmtilegt við þetta lag. Sama er að segja um nýja lagið með Black Eyed Peas, eitthvað pínu gott í því líka. Ég geri að minnsta kosti ráð fyrir því að þessi tvö verði í blasti í ónefndum bústað í Biskupstungunum í desember….hlakka mikið til!

“Pain is good” sagði munkur í frægri og umdeildri bók, “pain is my mentor” sagði talsvert mikið öðruvísi munkur í bók sem gerist á undan frægri bíómynd. Þessir tveir hefðu sennilega orðið góðir trompetleikarar. Ég var að koma heim af sameiginlegum marsatónleikum Lúðrasveitar verkalýðsins og Lúðrasveitarinnar Svansins og varirnar á mér eru alveg dofnar eftir átökin. Suma tónlist er auðvelt að spila, aðra er erfitt að spila og enn aðra er bara sárt að spila. Marsar eru almennt í síðastnefnda flokknum svo heilir tónleikar af engu nema mörsum eru með því svakalegasta sem maður gerir.

Svo maður fái kannski eitthvað af kommentum þá hef ég spurningakeppni með engum verðlaunum. Sá fyrsti sem getur nefnt báða munkana sem ég nefni í byrjun fær réttinn til að monta sig af að hafa vitað hverjir þeir eru…

Flestir sem þessa síðu lesa kannast eflaust við ýmsa fylgifiska þess að hlusta of hátt á tónlist í lengri eða styttri tíma. Hver hefur ekki vaknað “daginn-eftir” með ýlfur eða suð í eyrunum eða bara hálf heyrnarlaus. Öll ættum við auðvitað að vita að þetta er ekki gott fyrir heyrnina né eyrun, og sömuleiðis ættum við að muna að þegar þessi viðkvæmu skynfæri okkar skaddast er sá skaði oftast óendurkvæmur.

Í nafni lýðheilsu danstónlistarunnenda og annara hafði DansiDans því samband við Ellisif Katrínu Björnsdóttur heyrnarfræðing og eigenda Heyrnar sem sérhæfir sig í þjónustu til þess að bæta úr heyrnarskerðingu. Spurðum við Ellisif út í ýmsar sögur og sögusagnir um heyrnarskaða og hvernig maður mætti varðveita heyrnina fram á elli árin.

Farðu vel með eyrun þín (Mynd: Banlon1964)

DansiDans[DD]: Hvað er heyrn?
Ellisif Katrín [EKB]: Heyrn er skynjun en við gleymum oft mikilvægi hennar. Að heyra hljóð eins og tónlist, mal kattar, suð í flugu eða hjal smábarns hefur tilfinningalegt gildi. Að geta haft samskipti við annað fólk er grunnþörf flestra og það sem við lifum fyrir. Án heyrnar er lífið allt annað. Því er mikilvægt að passa vel og vernda þessa fullkomnu en viðkvæmu skynjun.

DD: Hvað er hávaði og hvernig skaðar hann heyrnina?
EKB: Hljóðstyrkur er kallaður hávaði ef hann er það mikill að hann getur skemmt heyrnina. Heyrnarskerðing er einn algengasti atvinnusjúkdómurinn í okkar iðnvæddu veröld.

Verði einstaklingur fyrir miklum hávaða getur hin viðkvæma bygging innra eyrans skemmst. Ef það gerist hefur hann orðið fyrir varanlegri heyrnarskerðingu sem getur bæði orðið af völdum mikils hvells, s.s. sprengingar, og viðvarandi hávaða.

Fólk í dag er mjög ómeðvitað um þær hættur sem of mikill hljóðstyrkur getur valdið á heyrninni. Rangmæli eru á kreik um að ef maður fílar tónlistina þá geti hún ekki valdið neinum skaða. Þetta er alrangt, er svipað og að segja að ef manni finnst eitthvað gott á bragðið að þá sé það ekki óholt.

Hávaði skemmir fyrst skynhárin neðst í kuðunginum en þar er hátíðni greind, efst uppi er lágtíðnin/bassinn greindur og skemmist hann síðast.

Í um 90% tilfella er um skynheyrnarskerðingu að ræða. Orsakir hennar eru oftast þær að hin örfínu skynhár í innra eyranu hafa annaðhvort brotnað eða skaddast. Skynhárin nema hljóðbylgjur og breyta þeim í rafboð sem berast til heilans um heyrnartaugina en heilinn túlkar rafboðin sem hljóð.

DD: Hefur hávaði einhver önnur áhrif á heilsu?
EKB: Hávaði er slæmur heilsunni, líkaminn spennist upp og fer í varnarstöðu, blóðþrýstingur hækkar og að vera í hávaða í lengri tíma veldur mikilli þreytu og minnkar einbeitningu.

Það getur verið háð erfðum hversu mikinn hávaða einstaklingar þola, sumir eru mjög viðkvæmir og hafa lægri sársaukamörk en aðrir. Ekki er hægt að dæma um það fyrirfram hversu mikinn hávaða maður þolir.

Rangmæli eru á kreik um að ef maður fílar tónlistina þá geti hún ekki valdið neinum skaða. Þetta er alrangt, er svipað og að segja að ef manni finnst eitthvað gott á bragðið að þá sé það ekki óholt.

DD: En tinnitus? Hvað er tinnitus og er hægt að lækna það?
EKB: Eyrnasuð/tinnitus er oft fylgikvilli heyrnarskerðingar en það er ýlfur eða sónn í eyrum eða höfði. Eyrnasuðið getur horfið, en er oft sleitulaust eða kemur og fer tímabundið alla ævi.

Hvernig má verjast þessum fylgikvillum hávaðans?
Til eru nokkrar gerðir af búnaði, sem velja má um, til að hlífa heyrninni. Þessi búnaður er mismunandi allt frá hefðbundnum frauð- eða silíkontöppum og heyrnarhlífum, sem loka næstum á allt hljóð, til heyrnarsía sem dempa skaðlegan hávaða án þess að breyta blöndun og tónblæ hljóðsins, þær dempa allar tíðnir hljóðs álíka mikið.

Hjá Heyrn er boðið upp á bæði sérsmíðaðar síur og staðalsíur en báðar gerðirnar er þægilegt að nota. Heyrnarsíur henta vel fyrir þá sem þurfa að verjast hávaða svo sem fyrir stóriðjustarfsmenn, atvinnutónlistarfólk, hljóðmenn, tannlækna, hljómleikagesti, vélhjólamenn, iðnaðarmenn, vélstjóra, flugmenn o.fl.

(Mynd Vísindavefurinn)

DD: Hvaða hlutverk spilar notkun heyrnartóla og vasadiskóa/ipodda?
EKB: Hægt er að finna á netinu rannsóknir sem gerðar hafa verið á heyrn þeirra sem nota Ipod og MP3. Niðurstöðurnar eru ætið þær að heyrnin skemmist við notkun á þessum tækjum. Viðvaranir hafa verið gefnar út allt frá árinu 1980 um skaðsemi heyrnartóla og sérstaklega litlu inn í eyra heyrnartólanna.

Langvarandi notkun spilara og hár hljóðstyrkur skemmir heyrnina. Hlustendur eiga það til að stilla spilara of hátt þegar einhver bakgrunnshljóð eru og geta við það náð sársaukamörkum. Það er betra að nota heyrnartól með spöngum heldur en þau sem fara inn í eyrun. Gallinn er að hlustendurnir eru að hugsa meira um útlitið heldur en heyrnina sína.

Ipod sem seldur er í Evrópu á að hafa innbyggt hámark í spilurunum en gallinn er sá að margir taka það af til að geta spilað hærra. Slíkt ætti engin/nn sem vill halda heyrninni óskemmdri að gera.

DD: Hvaða ráð myndir þú gefa tónlistarfólki og plötusnúðum til þess að forðast þær hættur sem starfsumhverfi þeirra býður heim?

EKB: Þau ráð sem tónlistarfólk og plötusnúðar ættu að hafa í huga er að halda hljóðstyrknum í hófi og vera með heyrnarsíur. Það er mikil ábyrgð sem hvílir á stjórnendum tónlistar og mikilvægt að verða ekki valdur að því að aðrir verði heyrnarskertir. Mikil lífsgæði tapast þegar maður missir heyrnina.

Verndaðu heyrnina á meðan þú hefur hana!

DansiDans þakkar Ellisif fyrir upplýsingarnar. Því má svo að lokum við bæta að undirritaður fjárfesti í sérsniðnum heyrnarsíum/eyrnartöppum hjá Heyrn fyrir um tveim árum og er það einhver besta tónlistartengda fjárfesting hans undanfarin ár. Allt annað líf að fara á tónleika og skemmtistaði þegar maður hefur þann valkost að “lækka” örlítið í tónlistinni. Mæli hiklaust með því að skoða slíkt fyrir þá sem kenna sér meins vegna hávaða.

-Karl Tryggvason | ktryggvason@gmail.com

Jæja, þá er ég búinn að uppfæra Flickr síðuna mína uppí Pro og henda inn fullt af myndum svo nú get ég dundað mér við að skrifa í kringum þær smátt og smátt hér á blogginu. Biðst enn og aftur velvirðingar á hvað hefur lítið hreyfst hérna, en vonandi skánar það núna aðeins, a.m.k. svona rétt á meðan ég er í fríi milli anna. Annars er Björk líka búin að lofa mér að fara að skrifa eitthvað hérna inná og stendur vonandi við það fljótlega.

Ég er að hugsa um að byrja á að segja ykkur aðeins frá því hvernig Japanir halda uppá allra heilagra messu. Það er víst reyndar tiltölulega ný til komið að þeir séu nokkuð að hafa áhyggjur af henni en meðfram sífelldri Ameríkanseringu hér í landi hafa þeir á seinustu árum tekið uppá því að halda uppá “Halloween”. Börn eru þó víðast hvar enn ekki farin að ganga hús úr húsi og betla sælgæti einsog í Bandaríkjunum heldur er stemningin frekar eins og á öskudaginn heima. Börn og unglingar klæða sig í búninga, sumstaðar eru skrúðgöngur og einhverjar búðir gefa nammi. Einnig eru verslunarmenn duglegir að selja hrekkjavökuskraut, hrekkjavökunammi og vera með allskyns hrekkjavöku tilboð. Hérna í hverfinu okkar var skrúðganga og kom Björk meðal annars auga á svaðalega flottan hrekkjavökubúning byggðan á hinni frábæru teiknimynd Hayao Miyazaki, Nausicaa.

Að kvöldi hrekkjavöku dró ég svo amerískan skólafélaga minn, sem heitir David, með mér á svakalega tónleika í Roppongi. Þetta var kvöld sem er kallað “Super DaDa RoyaLe Deluxe” á skemmtistað sem heitir Super Deluxe. Þar voru 3-4 hljómsveitir og fullt af plötusnúðum að spila og samhliða því sýndu mjög færir vídjósnúðar listir sýnar í takt við tónlistina. Á meðan þetta var allt að gerast voru svo líka þrír hópar listamanna sem teiknuðu og máluðu í sameiningu stærðar listaverk á dúk á einum veggnum. Ég er ótrúlega ánægður með að hafa kíkt og eru þetta einhver bestu not sem ég hef haft úr þúsund yenum síðan ég kom. Það var reyndar ein af aðal ástæðunum fyrir því að ég ákvað að skella mér, yfirleitt kostar morðfjár á tónleika og viðburði hér í borg .

Tónleikarnir voru líka frekar seint miðað við margt hér í borg en húsið opnaði klukkan níu og tónleikarnir byrjuðu af alvöru um tíu. Þetta þýddi hinsvegar að til að ná meira en bara fyrstu atriðum á svið þurfti maður að vera þar til lestirnar voru hættar að ganga. Það var samt í góðu lagi þar sem dagskráin náði til fimm og við David gátum náð fyrstu lest heim á leið klukkan tíu mínútur yfir fimm.

Kvöldið byrjaði vel, með nokkuð hráu Drum’n'Bass skotnu DJ setti og mjög flottum VJ verkum í bakgrunninn. Því var fylgt eftir með mjög hörðum Japönskum rappara sem ég held að hafi kallað sig Reito. Eftir annað DJ sett steig svo á svið noize rokk bandið VOVIVAV en þau eru með svalari hljómsveitum sem ég hef séð á sviði. Hljómsveitin samanstendur af trommara bassaleikara og fíngerðri Japanskri söngkonu sem öskrar einsog svakalegasti metalhaus á milli þess sem hún sönglar barnaleg í nágreni við háa C-ið.

Á meðan þetta fór fram var eins og fyrr segir líka verið að mála stærðar málverk, eða raunar þrjú. Mér fannst það fyrsta reyndar mun flottara en þau tvö sem fylgdu á eftir og tók þess vegna bara myndir af því fyrsta. Það var reyndar líka vegna þess að þegar það fyrsta var tilbúið var ég farinn að sjá fyrir það sem síðar reyndist rétt að mér tókst að fylla minnið bæði í myndavélinni, vídjóvélinni og símanum mínum töluvert áður en öllu lauk. Einn af listamönnunum tók sig til og fékk að teikna skopmyndir af fólki sem hann valdi úr áhorfendaskaranum og það vildi svo skemmtilega til að David var einn þeirra. Síðan í miðju DJ setti rétt eftir að málverkið var tilbúið byrjaði allt í einu að hljóma eitthvað kunnuglegt stef. Það var punjabi-electro-remix af afmælissöngnum í tilefni þess að einn af málurunum og einn af tónlistarmönnunum áttu afmæli og voru þau bæði dregin uppá svið og látin blása á kerti á sínhvorri kökunni.

Þessu næst steig svo á svið elektro-noize hljómsveit skipuð tveimur mönnum. Annar spilaði ýmist á trommur eða bassa en hinn á allskonar raftónlistargræjur og tölvu. Þær voru ágætir á meðan trommurnar voru ekta, en þegar bassinn var læv gleymdu þeir sér svolítið í að vera listrænir frekar en að vera skemmtilegir. Á eftir þeim kom svo aðal atriði kvöldsins í mínum huga en það  var DJ sett með hinum stórskemmtilega Olive Oil en hann spilar djass-skotið raf-hiphop. Ekki brást hann heldur væntingum, spilaði mjög flott og skemmtilegt sett. Á eftir honum fylgdu tvö létt noizy elektró DJ sett sem voru svosem ágæt, þannig séð, en fljótlega eftir að seinustu DJ-arnir stigu á svið gáfumst við David þó upp og ákváðum að fá okkur smá ferskt loft og reyna að finna kannski eitthvað að borða áður en lestirnar byrjuðu aftur að ganga.

Fyrir utan reyndist múgur og margmenni og ótrúlega margir í búningum. Ég var hinsvegar búinn að fylla myndavélina þá svo ég á engar myndir af því. Það kom mér reyndar mest á óvart hve stór hluti djammarana voru útlendingar, þá sérstaklega kanar. Ég frétti reyndar nokkru síðar að Ameríska sendiráðið bæði fólk um að vera ekkert að fara að skemmta sér í Roppongi, veit ekki alveg af hverju, en það er greinilega ekkert að hlíða því. Inni á staðnum voru reyndar líka mjög margir í búningum, sem var gaman að sjá en þar sem það var frekar dimmt þar inni náði ég nú heldur ekkert svakalega góðum myndum af því. Spiderman og einhverskonar töframaður hlupu fram og tilbaka við að róta fyrir plötusnúðana og einn af vídjólistamönnunum var ofursvalur með White Russian í annari, klæddur eins og “The Dude” úr myndinni The Big Lebowski. Flottast var þó eitt par sem var klætt upp í fínasta púss, jakkaföt og dragt, með risastóra hausa af einhverjum loðnum furðuverum sem mér finnst einsog ég hafi séð einhverstaðar áður en kem ekki alveg fyrir mig.

Ég tók reyndar líka upp fult fullt af vídjóum þetta kvöldið en ég er enn ekki farinn að klippa þau neitt til og þau eru aðeins of hrá til að setja hér beint inn. Vonandi kemst ég samt í að hlaða einhverjum þeirra upp líka á næstunni. Hvað sem því líður er planið allavega að vera duglegri að uppfæra og á næstu dögum er von á 2-3 færslum í viðbót um eitthvað af afgangnum af myndahrúgunni sem er nú þegar hægt að skoða á Flickr síðunni.

Kominn tími á föstudags-playlistann
Svona rétt til að hefja helgina með smá fíling…

1. Robyn – Should Have Known
2. Sahara Hotnights – Fall Into Line
3. Bergþóra Árnadóttir – Gott áttu veröld
4. The Ravonettes – My Boyfriend’s Back
5. Des’ree – You Gotta Be
6. The Searchers – Sweets for My Sweet
7. Opus – Life Is Life
8. Retro Stefson – Montana
9. Sébastien Tellier – Divine
10. Yelle – Ce Jeu

P.s. mottóið mitt um helgina (sem og alla aðra daga) ætti að vera þetta hér:

Arts and Crafts: Blogs um Talent og sköpun

Listrænn sköpunargáfa er eitt af mest framúrskarandi eiginleika manneskjur: er þörf á að tjá tilfinningar, langanir, ótta og hefðir í gegnum tungumál, tákn, hljóð og manufacts má vissulega til kynna eins og einn af þeim þáttum sem aðgreina greindur verur og sentient verur frá minna þróuð lifandi verur. Í gegnum sögu, hafa gríðarlega mismunandi innihaldi, menningu, greinum og skilaboðum verið fulltrúa í teikningum, málverkum, graffitis, poems, lyrics, styttum, bókum, dönsum og coreographies, í öllum löndum og á öllum aldri, með mest fjölbreytt tilgangi. En í þessu afar mismunandi víðsýni á skapandi vara, getum við viðurkennum að stöðugum rannsóknum á gæði, fegurð, frumleika og ágæti, sem eru örugglega sumir undirstöðu-hugmyndir um hvað er listamaður að stunda þegar list er skilgreind sem færni og starfsgreinarinnar.

References: hiphopmusic, electronicmusic, housemusic, heavymetal, drawing, rapmusic, ballet, classicalmusic, canvas, broadwayshow, cast, tablet, sing, artauction, artcollection, artdealers, dailyhoroscope, lovepoem, virgo, poems,

Art geta hlýtur að consacration, provocation, arfleifð og áskorun til samfélagsins, almennings og gagnrýnendur, hvort sem það er útsett í ferninga eða varðveitt í söfnum. Art er einnig ríkur markaður fyrir bókasafnara, pundits, kaupmaður og auctioneers eins og heilbrigður. Við erum meðvituð um möguleika Internet til að upplýsa fólk um listræn og skapandi innihald, því við höfum skráð eru hér nokkur af þeim vefsvæðum sem http://www.thenew.com og http://www.euroserve.cn (með http : / / www.esw3.eu DNS þjónustu) hafa þróað til að færa þér fréttir og staðreyndir um Contemporary Aesthetics, Visual Creativity, Design Services og Artwork Markaður

References: rapper, painters, postmodern, taste, graffiti, symphony, archaeologists, archaeology, abstractart, acrylic, architects, artdealer, artfair, artadviser, artadvisor, artconsultant, artindex, artistsretreat, auditions contemporaryart,

Einn af leiðinlegri fylgifiskum þess að vera plötusnúður eða pródúsent er að þróa með sér það sem ég kýs að kalla plötusnúðaheyrn eða plötusnúðaeyra. Fyrir fólk með plötusnúðaheyrn gegnir tónlist öðru hlutverki en fyrir fólk almennt, hlutverki sem tengist starfi eða áhugamáli plötusnúðsins.

Tónlist hættir að vera list sem er einungis til upplýsingar, yndisauka eða skemmtunar og sætir í stað þessi sífelldri greiningu og gegnir öllu hagnýtara hlutverki. Einstaklingur með plötusnúðaheyrn yfirheyrir því sem næst alla tónlist sem hann kemst í kynni við, í hugarskoti hans leynast óteljandi spurningar um tónlistina sem er í gangi.

Þannig spyr plötusnúðaheyrandinn sig hvort það mætti lúppa eða sampla þessu lagi? Á hvaða tempói/bpm er tónlistin? Myndi þetta virka á dansgólf? Ætli það sé hægt að nálgast hana á vínyl? Í hvaða tóntegund er þetta lag? Mætti mixa þetta við aðra tónlist? Og svo mætti lengi telja.

Hlustaðu (mynd e. Alex//Berlin as photography)

Sá sem er með plötusnúðaheyrn er því ávallt að máta tónlistina við plötusnúðahlutverkið, þannig er hætta á því að önnur svið tónlistarnautnarinnar víki og er það miður. Geri ég mér í hugarlund að svipaðar hlutir geti komið fyrir annað “alvöru” tónlistarfólk.

Athugið að ég er ekki að halda því fram að plötusnúðar njóti ekki tónlistar, að þeir hafi ekki gaman af henni eða þyki ekki vænt um hana. Heldur að starf þeirra geti gert það að verkum að þeir nálgist og hlusti á tónlist með öðrum og minna “hreinum” hætti. Að það hvernig plötusnúðar “hagnýta” tónlistina hafi varanleg áhrif á hvernig þeir neyti hennar. Því held ég að það sé verðug áminning til plötusnúða að skilja plötusnúðaeyrun stundum eftir, að reyna að setja minna funktíónal þætti tónlistarinnar í fyrsta sæti og njóta hennar á hreinni hátt. Spyrja sig frekar að því hver hafi verið ætlun tónskálds, hvaða tilfinningar er verið að tjá og hvaða tilfinningar vakna í brjósti manns sem hlustanda. Nú eða að sleppa spurningum og greiningum og hlusta bara. Það er gott að hlusta.

-Karl Tryggavson | ktryggvason@gmail.com

Djöfull er ég að fýla þetta lag í klessu

Chill

þessi:

Mikið ofsalega, svakalega, æðislega var gaman á Heimilistónaballinu á laugardaginn! Næstum því meira gaman en í fyrra!

Við byrjuðum í sushi og hvítvíni hérna heima, allar uppstrílaðar og fínar í kjólunum okkar og með hárið uppsett og smart (sumar meira en aðrar). Við fengum svo skutl í bæinn og alveg upp að dyrum á Iðnó. Það var ekkert verra því við vorum allar á svo svakalega elegant ballskóm.

Iðnó skartaði sínu fínasta og við komum okkur vel fyrir á borði nálægt sviðinu. Þegar klukkan fór að nálgast miðnætti og allar Öskubuskur hefðu verið farnar að hugsa sér til hreyfings, steig loksins hljómsveit kvöldsins á svið. Eftirvæntingin leyndi sér ekki:

Enda voru þær Heimilistónakonur; Ólafía, Elva Ósk, Ragga, Katla og Vigdís, hver annarri smartari og skemmtilegri. Svo maður tali nú ekki um hina ýmsu gestasöngvara og -dansara. Að öðrum ólöstuðum átti Smári rótari þó salinn og var klappaður upp margsinnis.

Eftir að hafa dansað af okkur skó, hæla, kálfa og hné fórum við örþreyttar heim í koju.

(takið eftir fína bútasaumsteppinu á bak við trommusettið, systir hennar Ólafíu gerði það )

Áhugaverður fylgifiskur þess að spila með Lúðrasveit Verkalýðsins er að fljótlega er Nallinn orðinn svo innprentaður í vöðvaminnið að maður gæti spilað hann sofandi.  Hann er sko aldeilis ekki bara tekinn fram 1. maí!

Nýjasta söfnunaræðið er vinylplötusöfnun. Ég fer varla í Góða hirðinn nú orðið án þess að kippa með mér nokkrum plötum. Það er eitthvað alveg sérstakt við að sitja heima í stofu og hlusta á plötur. Hlaupa svo til ef nálin festist í rispum og gefa plötuspilaranum smá selbita.

Ég sá líka þennan fína plötuskáp á vefnum (designspongeonline.com). Ef stofan væri aðeins stærri væri hann algjört möst!

Ef karlkynsorð endar á (n)^2k+1 í nefnifalli þá er þolfallið aðeins með (n)^j í greininum, hér er j = k*p þar sem p er minnsta prímtalan sem gengur upp í 2k+1. Slík orð eru ekki til í þágufalli né eignarfalli.

Kvenkynsorð eru ekki tekin fyrir vegna þess að þau eiga að vera í eldhúsinu. Hinsvegar eru til almennar leiðbeiningar um áherslunotkun.

Ef orð gegnir meginhlutverki í setningu og inniheldur að minnsta kosti eitt n, þá má fjölga þeim til áhersluaukningar. Almennt gildir að viðbót fjögurrar n’a dugar í flestum tilvikum. Ef bæta þarf fleirum við þá er fjöldi þeirra sem við er bætt alltaf veldi af tveimur af ókunnum ástæðum.

Önnur tilvik finnast ekki, augljóslega. Sjii.

Lag dagsins:
Remix frá Dubsteppurunum Crookers á einhverjum fáráðling Kid Cudi.
Bassinn 1:15 gerir mig óðann.

Sit hérna í stofunni í danskri “hygge-sig”-stemningu. Í raun mætti kalla hana skilningarvitasúpu.

Heyrn: Gamlir revíusöngvar af plötu, því að pólitíkin var einhvern veginn svo skemmtilega kómísk í gamla daga. Fátt skemmtilegt við pólitík í dag.

Sjón: Lestur bókar um ferðalag á Kínamúrnum eftir Huldar Breiðfjörð.

Bragð: Myntute úr svörtum bolla.

Ég var að átta mig á merkilegum hlut.  Ég var áðan á aðalfundi Lúðrasveitar Verkalýðsins og hafði (eins og flestir á fundinum sýndist mér) það helst fyrir stafni að láta sem minnst á mér bera svo engum dytti í hug að stinga upp á mér í stjórn eða nefndir.  Þegar fundurinn var búinn rann upp fyrir mér ljós.  Það eina sem maður þarf að passa þegar kemur að svona fundum er að raka sig ekki í nokkra daga á undan (þó ekki svo marga að broddarnir sé að verða að virðulegu skeggi, það er allt of trausvekjandi), vera í krumpuðum fötum eða á annan hátt óaðlaðandi og þá tekur enginn upp á því að reyna að koma manni í stjórn.  Jafnvel þótt það yrði samt reynt þá fengi maður varla mörg atkvæði.  Pottþétt!

Þá er komið að því að setja fyrsta efnið inn á vefinn. Hér er á ferðinni upptaka frá því 1978. Sá sem syngur er Þorleifur Magnús Magnússon (Brói), sonur Laufeyjar Jakobsdóttur, “Ömmu” í Grjótaþorpi, sem bjargaði mörgum ofurölvi unglingnum á þessum árum.  Upptakan er líklega frá því í febrúar 1978 og tekin upp í Skálholtsskóla þar sem við báðir, Brói og ég, stunduðum nám veturinn 1977-1978. Tekið var upp á Kenwood KX520 kassettutæki með dynamískum Kenwood MC511 hljóðnemum. Á þessum árum voru kassettur mjög dýrar. Því var oftast nær tekið upp á mjög lélegar kassettur eins og heyra má á upptökunni.

Sækja MP3 skrá (128kbps / 5mb)

Enn og aftur situr hér maður, svo ölvaður að vart hann ritað getur orð. Skrítin er nú tilvistin, enn skrítnari er tilvist ykkar. Sérstaklega ykkar sem heimsækjið þessa síðu og látið orð ykkar ekki standa. Jag tycker inte så mycket om att ni kommer hit og säge inte nånting. Fucking pieces of shit.

lag vikunnar er fyrir ykkur sem viljið grúva, eins og ég.

Hér er smá playlisti fyrir þá sem þurfa að hressa sig við í ógeðslegu veðri:

1. Robyn – Cobrastyle
2. Lily Allen – Fuck You
3. Noisettes – Wild Young Hearts
4. Modern Talking  – Cheri, Cheri Lady
5. Lykke Li – Dance, Dance, Dance
6. M.I.A. – Bird Flu
7. Little Boots – Meddle
8. Regina Spektor – Hotel Song
9. La Roux – In For The Kill
10. The Chifftons – One Fine Day

Þegar bunkurinn er lágur. Hvað gerir maður þá? Hugsar maður sinn gang? Heldur maður áfram, ótrauður. Lætur sig ekkert stoppa. Veður áfram eins og Katrína, hrifsar hús og híbýli. Ókunnug borg er skrítið fyrirbæri. Erfitt að gera sér í hugarlund áður en á stað er komið.
Bjór var hafður við hönd sem endranær, móðir getur glaðst yfir því, enda baráttukona áfengisdrykkju um allan heim. Fyndið hvernig allar mínar setningar eru töluvert styttri þegar ölvun sækir á. Gleðiefni. Jafnvel. Frábært. Lag:

Elsku ljúflingurinn Grandpa Elliot lætur til sín taka. Góðmennskan skín í gegn sem og gleðin. Yndislegt.

HHHHHEAAARmenow.

Nú ku ég hafa áfengi í mínu blóði. Stafsetningin svo gott sem fullkomin þó. Bsiiiiaacc. Kíkti á breiðgötu kóngsins og át dansgólfið. Brjósk og liðamót ekki undanskilin.

Nú að öðru. Skilaði heimadæmum til Ulf, ég vonast til að fá ekki svívirðingar fyrir forheimsku vegna þeirra. Djöfull getur maðurinn verið viðbjóðslegur þrátt fyrir geðslegt viðmót. Maðurinn kann þó sitt fag og er með allt á hreinu. Hann minnir óneitanlega á Jón Kr. nema aðeins færari og aðeins viðbjóðslegri.

Flest gengur vel, ég er næstum því búinn að redda peningamálum, aðeins eitt eyðublað í viðbót. Frábært. Vei. Fuck. Ég sótti um vinnu, 10% vinnu hjá fyrirtæki í eigu Chalmers. Vonandi fæ ég það og mun það þá létta aðeins á budduvandamálum. Pungvandamálum.

Ég vildi að þetta væri ég. Ég vildi að ég hefði eitthvað að segja. Ég vildi að heimurinn myndi hlusta.