OK. I’ve put this together because I’ve been wanting to do this for a while but haven’t. These are my top 20 albums (I couldn’t just narrow it down to 10).

I want to see what yours are. Put yours into a comment

Starting from 20:

20. Before These Crowded Streets – DMB

19. Nevermind – Nirvana

18. No Code – Pearl Jam

17. Billy Breathes – Phish

16. Violator – Depeche Mode

15. Pulse – Pink Floyd

14. Cruel Sun – Rusted Root

13. Gish – Smashing Pumpkins

12. The Doors – The Doors

11. Skeletons From The Closet – Grateful Dead

10. Actung Baby – U2

9. In Concert – The Doors

8. Sublime – Sublime

7. Crash – Dave Matthews Band

6. Dirt – Alice In Chains

5. Core – Stone Temple Pilots

4. Ten – Pearl Jam

3. When I Woke – Rusted Root

2. Under The Table and Dreaming – Dave Matthews Band

1. A Live One – Phish

Am I a child of the ’90’s or what!

OK, your turn. Post them here in a comment!

OK λοιπόν το κάναμε και φέτος.
Countdown 2008.

H αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα ορεξάτος.
Αν και η χρονιά ήταν μέτρια, γούσταρα να ανεβάσω 20 δισκάκια και να γράψω κάτι για αυτά.

Στην πορεία έγινε ο φόνος του πιτσιρικά και για πολλούς λόγους η διάθεση έφυγε. Την μέρα του φόνου ανέβασα συμβολικά το Beautiful Future των Primal Scream αλλά δεν έγινε κατανοητό το υπονοούμενο

Λοιπόν τα ξαναείπαμε και πέρυσι. Από το πολύ περιορισμένο φάσμα μουσικής που ακούω, βγαίνουν κάθε μήνα 100 με 150 δίσκοι. Πάει να πει αρκετά πάνω από 1000 δίσκους τον χρόνο, πάει να πει για να τους ακούσεις ΟΛΟΥΣ πρέπει να ακούς 3 δίσκους την ημέρα Χ 3 φορές τον δίσκο = 8-9 ώρες την ημέρα μουσική.
Στα 43 μου απλά λέω την βαθιά φιλοσοφημένη φράση: “Δεν Γαμιέται Λέω Εγώ”.
Λοιπόν άκουσα φέτος γύρω στους 200 δίσκους. ΜΕ άρεσαν ΟΛΟΚΛΗΡΟΙ με το ζόρι 5. Από τους διακόσιους για την δουλεία μου βρήκα γύρω στα 50 τραγούδια = 3-4 ώρες πρόγραμμα.
Δίσκοι όπως των MGMT, Last Shadow Puppets και Primal Scream μου έδωσαν πάνω από 3-4 τραγούδια και γιαυτό βρίσκονται εδώ.
Η λίστα μου είναι αυτή:
No. 20 The Fall – Imperial wax solvent

No.19 SUGARMATE – SOMEDAY YOU WILL BE MINE

No18. Isobel Campbell & Mark Lanegan

No16.M83 – Saturdays = Youth

No.15 The Wedding Present – El Rey

Νο14. Primal Scream – Beautiful Future

No13. Gnarls Barkley – The Odd Couple

No12. Fujiya & Miyagi – Lightbulbs

No11. Get Well Soon – Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon

Νο10. My Brightest Diamond – A Thousand Shark’s Teeth

No9. Ladytron – Velocifero

No8. Wire – Object 47

No7.Beck – Modern Guilt

No6. Tricky – Knowle West Boy

No5. Mogwai – The Hawk Is Howling

No4. The Last Shadow Puppets – The Age Of The Understatement

No3. Poni Hoax – Images of Sigrid

No2. MGMT – Oracular Spectacular

(9 Βρετανοί, 6 Αμερικάνοι, 2 Γάλλοι, 1 Γερμανός και 1 Έλληνας)

Το Νο 1 μου είναι Αμερικάνος, ο δίσκος του όμως είναι διεθνής, 13 τραγούδια γραμμένα σε κάθε γωνιά του κόσμου, δίχως να είναι φολκλόρ και δίχως να είναι αυτό που λένε Ethnic.
Ladies and gentlemen Νο 1 είναι οι :

Ο Tod A δλδ των Cop Shoot Cop, που ανακάτεψε μουσικούς και μουσική και φέτος έβγαλε τον έκτο του δίσκο από το 1996 και με άφησε παγωτό.
.
.
Firewater “6:45 This is how it feels”
.

.

MySpace Εδω

.

Καλά να είμαστε και του χρόνου σπίτια μας 

Σκηνή πρώτη, Στο Σπίτι @ Home

Τι έπαθες γιαγιά;

- Μ’ έφαγε η αγωνία ΣΕ λέω αφού,

- Γιατί γιαγιάκα μ’;

- Περιμένω το Νο1 του Ίνδικτου γιά, μα ντιπ δεν νιώθεις;

- και σένα τι σε νοιάζει τζάτζο μ’;

- έμαθα ότι είναι Αμερικάνοι γιά,

- ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ???!!!

- YA

Σκηνή δεύτερη, Στο Μπαρ  @ the Bar

- καλά ρε ούστη μου ακόμα να το ανακοινώσει;

- τώρα το γράφει, αύριο μάλλον.

σκηνή τρίτη, στην εξοχή, Outdoors

- Ακούς τίποτα ρε μαλάκα;

- Μπα το σκέφτεται μάλλον

- Δεν το αποφάσισε ακόμα;

-Το αποφάσισε αλλά δεν ξέρει πως να το πει στην Βασίλισσα

Μόνο δυό δαιμόνιοι ρεπόρτερς όμως θα λύσουν το μυστήριο

Αύριο θα ξέρουμε!!!

(Εδώ ο κόσμος καίγεται (κυριολεκτικώς) και ο Ίνδικτος χτενίζεται.)

.

MGMT – Time To Pretend

.

.

.

.

Poni Hoax – Pretty Tall Girls

.

.

.

The Last Shadow Puppets – My Mistakes Were Made For You

.

.
.
Mogwai – I’m Jim Morrison, I’m Dead
.
.

.

Puppy Toy

.

.
.
Live @ Thessaloniki
.

.
Chemtrails – Beck
.

.

Wire – One Of Us

.

.
.
Ladytron – Ghosts
.

A Thousand Shark’s Teeth

.

My Brightest Diamond – Inside a Boy

.

.

.

.

.
Primal Scream – Can’t Go Back
.

.
The Wedding Present – Spiderman On Hollywood
.

.
M83 – Kim and Jessie
.

So I decided to migrate over to WordPress due to ease of use and the aesthetic advantages it offers.

A bit about me:

I am a 22 year old guy living in Ultimo. I work in digital media and love social media. I play guitar and I’m a passionate musician. I am @JoelyRighteous on Twitter.

My top 10 albums of all time, in no particular order:

• The Cure - Disintegration
• Radiohead – OK Computer
• Elliott Smith – XO
• The Raconteurs - Consolers Of The Lonely
• Queens Of The Stone Age – Queens Of The Stone Age
• Pink Floyd – Wish You Were Here
• Eagles Of Death Metal – Death By Sexy
• Nick Cave & The Bad Seeds – B-Sides & Rarities 
• Birds of Tokyo – Day One
• At The Drive In - El Gran Orgo

I will be attempting to update this blog every few days with bits and pieces on tech, advertising and any other junk I find interesting.

On a final note:

Let the Blind Lead Those Who Can See but Cannot Feel

Ο δίσκος των Atlas Sound του Bradford James Cox δλδ, είναι από τους πρώτους δίσκους που άκουσα το 2008 και από την πρώτη στιγμή θεώρησα ότι θα είναι από τους καλύτερους της χρονιάς.
Στην πορεία βέβαια τον ψιλοξέχασα. Επέστρεψα σε αυτόν κανα δυό φορές, όταν είχα μπουκώσει από τα pop και mainstream ακούσματα που πρέπει να κάνω για την δουλειά. Αυτός πρέπει να είναι ο μοναδικός δίσκος στην εικοσάδα που δεν έχω παίξει ποτέ κανένα τραγούδι του στην δουλειά.
Δεν θα θυμάμαι τον δίσκο και του χρόνου μάλλον, αλλά για φέτος την έκανε την δουλειά του.

(-Γιατρέ μου στα 4 πρώτα έχω βάλει ήδη δύο Αμερικάνικα, ένα Ελληνικό και τους απαραίτητους Fall, πρέπει να το κοιτάξω;
-μην στεναχωριέσαι παιδί μου θα το ξεπεράσεις, το Νησί θα κάνει την δουλειά του.)

Sunday at devil dirt

Σαν άνθρωπος έχω πολλά κολλήματα. Σαν μουσικόφιλος ακόμα παραπάνω.

Ακούω ας πούμε μουσική ΜΟΝΟ από την Μεγάλη Βρετανία.

Το να βρεί κάποιος Αμερικάνικο τραγούδι ή μπάντα στο Playlist μου ή στην δισκοθήκη μου είναι αρκετά δύσκολο. Τα εκτός νησιού πράγματα που ακούω μετριούνται στα δάχτυλα των δυό μου χεριών. (Velvet, Sonic Youth, Pixies, Birthday Party άντε και 5-6 ακόμα).

Επίσης δεν ακούω βαθιές/βραχνές/μπαρουτοκαπνισμένες/αλκοολικές/πονεμένες φωνές (ούτε Tom Waits ούτε Leonard Cohen ούτε Johnny Cash ούτε τπτ).

Βαριέμαι απίστευτα τις κιθάρες και ειδικά το slide στις κιθάρες (μιλάμε για αλλεργία).

Δεν με αγγίζουν εδώ και χρόνια τα μπλούζ του Αμερικάνικου Νότου. Ντιπ.
Υπό αυτές τις συνθήκες το Sunday at devil dirt των Isobel Campbell & Mark Lanegan όχι μόνο δεν θα έπρεπε να ανέβει στα πλατώ μου, αλλά ούτε καν να μπει στο σπίτι μου.

Να φταίει που (όλως παραδόξως) γουστάρω τον Λάνεγκαν; (το Bubblegum είναι από τους ΠΟΛΥ αγαπημένους μου δίσκους) Να φταίει ότι ο δίσκος παρότι 100% Αμερικάνικος είναι ουσιαστικά δημιουργία της Isobel Campbell η οποία, όσο να πεις Σκωτσέζα είναι και κάτι φέρνει μαζί της από το Νησί;
Το θέμα είναι ότι και μόνο για το The Raven, ένα από τα καλύτερα φετινά τραγούδια, (μιλάμε για τεράστια κλάψα), ο δίσκος παίρνει μιά θέση στην 20άδα μου.

Μιά καλή μπάντα από την Θεσσαλονίκη που ήδη έχει έξι χρόνια ζωής και επιτέλους κατάφερε να βγάλει δίσκο με δική τους παραγωγή και γραμμένο στο δικό τους ιδιόκτητο studio.
Οι Sugarmate με τον δίσκο αυτό δεν ανακαλύπτουν την Αμερική, δεν αλλάζουν τα (Ελληνικά) μουσικά δεδομένα. Παίζουν μιά συμπαθητική pop στα όρια της Βρετανικής αλλά με κάπως πιό Velvet Underground κιθάρες. Συμπαθητικές μελωδίες, συμπαθητικές κιθάρες, 2-3 τραγούδια που με κάποιο σωστό promotion μπορεί να γίνουν χιτάκια, μιά παραγωγή που έχει τις αδυναμίες μεν του “κάν’ το μόνος σου” αλλά σε καμία περίπτωση δεν ενοχλεί, αρκετά ισορροπημένος ήχος, ο δίσκος βρίσκει θέση στην 20αδα μου επειδή δεν βρίσκω καμιά διαφορά στην έμπνευση από τους διάφορους (φετινούς) Kaiser Chiefs και Kings of Leon (θου Κύριε…) που σίγουρα θα δω στις διάφορες λίστες (πέρα από την υποστήριξη από την μουσική βιομηχανία)

Το MySpace τους εδώ
Το Site εδώ

Είναι γνωστό στους τακτικούς μου αναγνώστες, ότι δεν υπάρχει για εμένα λίστα, συλλογή (κασέτα παλιότερα, Cd πλέον) και playlist δίχως τον Μοναδικό Αληθινό Καλλιτέχνη που ακούει στο όνομα Mark E. Smith.

Όταν έμαθα ότι βγάζει δίσκο, έγραψα στο Indiblog αυτό.

Και όταν τον άκουσα έγραψα στο Mic αυτό.

Καλή αρχή λοιπόν στο countdown στο οποίο φέτος συμμετέχουν σχεδόν οι διπλάσιοι από πέρυσι και όπως αντιγράφω από τον gone4sure:
Στους 52 έχουν φτάσει οι συμμετέχοντες για την ψηφοφορία των καλύτερων albums 2008. Κατά σειρά εμφανίσεως οι
dustroad,
lkrory21,
Aggelos,
Stratos,
Schottkey,
Homo Ludens,
Thod,
Killah,
T-drom,
Antiparos-blog,
Fantasmenios,
Indictos,
Mixalis E,
kapetank,
Kostas K,
No Heathen,
Depecher,
Zeugolator,
dimhap,
Elafini,
Mitrelino,
Fotis Vallatos,
Gsus,
Jangel,
Profylaktiko,
Bug In The City,
Greg,
Fuzzyburlesque,
Long Medley,
Silent Crossing,
Twee,
Mimis,
J.McManus,
mictsant,
flp,
Laviebohemie,
Paraffine,
Impressed guy,
Bolek,
Chemical Robert,
Cartoon Dandy,
Dumb Dog
Dark Tyler,
A Pagan Place,
Mediocrity Rules

Ο mhulot, o Enteka, o River Pheonix o mouxlaloulouda, ο Vencerem και ο Vague Tourist θα ανεβάσoυν ολόκληρες τις λίστες τους (φαρσί top 20) στις 20 Δεκέμβρη. (Αν έχουν τις λίστες τους έτοιμες, οι συγκεκριμένοι έξι, ας μου τις στείλουν με ένα mail, από τώρα -εγγυημένη εχεμύθεια- για να με διευκολύνουν στην καταμέτρηση, αλλά και για να μην μπουν στον πειρασμό να τις παραλλάξουν μέσα στο εικοσαήμερο της ψηφοφορίας. Ευχαριστώ!)

O Another Day Full Of Dread έχει ήδη ανεβάσει τη λίστα του διότι λόγο ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν μπορούσε να παραστεί στο εικοσαήμερο 1 με 20 Δεκέμβρη.

Ο lkrory21 αναλαμβάνει να τα περνάει εδώ συγκεντρωτικά κάθε μέρα.