ก่อนสงครามโลกครั้ง, และชาวมุสลิมอาศัยอยู่ร่วมกัน Hindus ประเทศภายใต้การควบคุมของอังกฤษ. จำนวนชาวมุสลิมเกิด All อินเดียมุสลิมลีก. หลังจากสงครามโลกครั้งเมื่อแยกของอินเดียนำไปสู่การสร้าง: ปากีสถานธงชาติมุสลิมลีกทำหน้าที่เป็นพื้นฐานสำหรับการทำเครื่องหมายของปากีสถาน.

นักออกแบบชื่อ Amir-Din Khidwai ศึกษาธงของลีกเช่นเขาพยายามออกแบบธงใหม่สำหรับประเทศเอกราช. จนเขามาถึงที่การออกแบบและเขามอบให้คนที่จะรันรัฐบาลปากีสถานใหม่. รัฐบาลปากีสถานรับรองการออกแบบของเขาใน 11 สิงหาคม 1947.

ธงปากีสถานมีพื้นหลังสีเขียวเข้ม, สัญลักษณ์ของชาวมุสลิมในประเทศที่มีขนาดใหญ่. ยังคงให้ชาวมุสลิมในปากีสถานต้องการของ faiths ทุกคนรู้สึกยินดีในประเทศของพวกเขา. ด้วยเหตุที่ธงของปากีสถานมีแถบสีขาวกว้างข้างที่ touches เสาธง. บาร์นั่นสัญญาณต้อนรับเพื่อศาสนาทั้งหมดชนกลุ่มน้อย.

บนพื้นหลังสีเขียวเข้มของธงปากีสถานหนึ่งพบดวงจันทร์เสี้ยวสีขาวและสีขาวดาว. ดวงจันทร์มีขึ้นเพื่อแสดงความคืบหน้า; ดาวกำหนดความสำคัญของแสงและความรู้. ธงชาติปากีสถานระบุความพร้อมของประชาชนปากีสถานเพื่อดูการแสงและความรู้และสนับสนุนความก้าวหน้าในปากีสถาน.

รัฐบาลปากีสถานได้เด่นชัดกฎระเบียบเกี่ยวกับการบินของธงปากีสถาน. รัฐบาลได้เรียกการแสดงธงที่เสาอากาศเต็มมีนาคม 23 ในแต่ละปี. แสดงว่ายอมรับทั้งการนำของ Lahore มติใน 1,940 และประกาศสาธารณรัฐปากีสถานใน 1,956.

Raisers ธงชาติในปากีสถานยังทำให้จุดของ hoisting ธงปีในวันที่แปดสิงหาคมแต่ละ. ที่จะถือเป็นวันประกาศอิสรภาพของปากีสถาน. เจ้าหน้าที่ในปากีสถานเป็นอิสระจากการควบคุมของอังกฤษที่ 8 สิงหาคม 1947.

ดูแผนที่ของปากีสถานจะแสดงว่าข้าราชการคาดหวังที่จะเห็นธงสีเขียวเข้มที่มีสัญลักษณ์สีขาว. ธงปากีสถาน flies ข้ามจุดต่างๆตามแต่ละพรมแดนของปากีสถาน. พลเมืองของอินเดียประเทศไปทางตะวันออกของปากีสถานจึงสามารถดูธงปากีสถานจากชายแดนตะวันตกของอินเดีย.

ประชาชนของอิหร่านและ อัฟกานิสถาน สามารถดูธงของปากีสถานจากจุดทางตะวันตกของปากีสถาน. ส่วนของ อัฟกานิสถาน และส่วนของจีนพบทางตอนเหนือของปากีสถาน. ธงสีเขียวของปากีสถาน flies จากจุดพร้อมที่ชายแดนภาคเหนือ. น้ำที่ไหลมาจากอ่าวเปอร์เซียในอดีตใต้ปากีสถาน. เรือในท่อระบายน้ำที่สามารถคาดหวังที่จะเห็นธงสีเขียวของปากีสถาน.

หนึ่งส่วนในตอนเหนือของปากีสถานมีการกำหนดตำแหน่งของเชิงอรรถพิเศษบนแผนที่ของปากีสถาน. ที่มีพื้นที่ของที่ดินที่เรียกว่า Kashmir. ส่วนหนึ่งของที่ดินใน Kashmir ถูกปกครองโดยเจ้าหน้าที่จากปากีสถานแต่ไม่มีสถานะจังหวัดในปากีสถาน. ส่วนที่สองคือ Kashmirปกครองโดยเจ้าหน้าที่อินเดีย.

25 Set 08

Lietta Tornabuoni

Cinquecento soldati inviati nel Sud a combattere la camorra: e cosa faranno? Se non conoscono il territorio né la criminalità organizzata, sarà piuttosto improbabile che possano svolgere con un profitto anche minimo un’attività di investigazione. Ma no, il ministro della Difesa dice che serviranno soprattutto a formare posti stradali di blocco e di controllo. Ora, a proposito dell’esercito usato in funzioni di ordine pubblico, ci sono un paio di cose su cui si può riflettere.

I soldati-poliziotti rappresentano, nel nostro sistema, una criticabile novità. Certo, si ricorda quando vennero impiegati brevemente dopo il rapimento di Aldo Moro: formarono posti di blocco per le strade, stettero a pencolare in piedi per un po’ senza sapere contro chi applicare i propri sospetti (non fermavano le auto con donne incinte o con persone dai capelli bianchi, ritenendoli terroristi impossibili), poi vennero ritirati. Utilità, quasi zero. L’allora ministro dell’Interno Cossiga sosteneva che costituissero un deterrente, che la loro presenza potesse limitare la circolazione di terroristi come lo spaventapasseri intimorisce gli uccelli: e infatti i terroristi stavano dentro un appartamento con Moro interrogandolo, mentre alle commissioni fuori casa erano addetti altri ragazzi dall’aspetto innocente o almeno comune. Nella storia europea o latinoamericana, poi, l’esercito in piazza è sempre stato un segno di minaccia, di situazioni estreme di rivolta o d’invasione: e l’Italia non è in queste situazioni, almeno in queste situazioni non è.

Per istruzione e addestramento, i soldati sono inadatti alle indagini. Per di più, in passato si trattava di soldati di leva, mentre ora sono volontari: e non si possono usare i volontari come domestici, spedendoli qua e là a fare un lavoro diverso dal proprio. Anche se vengono all’occasione pagati più del solito, inviarli sul fronte della spazzatura, della sicurezza o della camorra è una decisione abusiva, che può soltanto suscitare malcontento, mortificazione, protesta. Lo spadroneggiare, in questo settore, del presidente del Consiglio e dei suoi ministri, esprime esclusivamente il desiderio di dare (a spese altrui) l’impressione di star facendo qualcosa, di decidere, di compiere gesti forti e drastici: ma non è così, e la gente non è tanto scema da non saperlo.

29 Mag 08

Lietta Tornabuoni

Pallidissimo, il prefetto di Napoli ripete: «Sono sereno, sono molto sereno». E come mai? Se non avesse pure guai giudiziari personali, dovrebbero bastare i guai di Napoli (rifiuti, ritardi, rivolta) a renderlo inquieto. Invece no: sereno. L’espressione (sono sereno, siamo molto sereni) è adesso la prediletta, è usata da Berlusconi e da tutti: concretamente indica la massima preoccupazione, ma in sede oratoria vuol dire «nulla al mondo mi turba». Ci sono altre parole per dirlo, però «sereno» ha in sé qualcosa di serafico, di calmo, di santa letizia o di temperamento chiesastico, che suona bene.

Non per gli ascoltatori, naturalmente. A quelli la serena impassibilità provoca invece esasperazione: ma come, noi non sappiamo più come cavarcela, siamo aggrediti dall’ansia e dall’insicurezza, e tu sei sereno? Come si potrebbe far capire ai politici questa reazione indispettita, questo senso di presa in giro? Ci sono poi persone a proposito delle quali la serenità non risulta credibile. Il ministro La Russa, per dire, col suo dinamismo verbale sulfureo e chiassoso; l’ex presidente della Camera Casini, con la sua eloquenza fluviale segnata da scoppi ed esplosioni vocali regolari; il ministro Tremonti, con i suoi toni monotoni e ostinati, un sussurro implacabile che non finisce mai; l’onorevole Di Pietro, con i suoi irritati accenti dialettali.

Dichiarare d’essere sereni non serve, soprattutto in questo periodo in cui l’azione di governare è un groviglio inestricabile: impossibile stabilire quale delle innumerevoli emergenze affrontare per prima, impossibile aver fiducia nella eventualità di risolvere anche problemi minori, impossibile fare qualcosa perché mancano i soldi così che quello che levi con la sinistra lo aggiungi con la destra, impossibile appagare i grandi desideri e bisogni dei cittadini. Impossibile anche tirare la gente dalla propria parte: ormai ha imparato i meccanismi, sa stare in guardia, è capace di rinfacciare il tradimento oppure l’alterazione delle troppe promesse, gli atteggiamenti da forzaioli senza forza. A pensarci bene, forse sarebbe più opportuno (e anche più schietto, meno provocatorio) dire, anziché «sono sereno», «sono preoccupato».