Torre Agbar

Barcelona Spain

Torre Agbar – Barcelona Spain

The Torre Agbar, or Agbar Tower, is a 21st-century skyscraper at Plaça de les Glòries Catalanes, Barcelona, Catalonia, Spain. It was designed by French architect Jean Nouvel and built by Dragados. It opened in June 2005 and was inaugurated officially by the King of Spain on 16 September 2005. The Torre Agbar is located in the Poblenou neighborhood of Barcelona and is named after its owners, the Agbar Group, a holding company whose interests include the Barcelona water company Aigües de Barcelona.

Design

According to Jean Nouvel, the shape of the Torre Agbar was inspired by Montserrat, a mountain near Barcelona, and by the shape of a geyser rising into the air. Jean Nouvel, in an interview, described it as having a phallic character.[6][7] As a result of its unusual shape, the building is known by several nicknames, such as “el supositori” (the suppository), “l’obús” (the shell) and some more scatological ones.[6] It is also somewhat similar in shape to Sir Norman Foster’s 30 St. Mary Axe in London, often called “the Gherkin”. It has 30,000 m² (323,000 ft²) of above-ground office space, 3,210 m² (34,500 ft²) of technical service floors with installations and 8,351 m² (90,000 ft²) of services, including an auditorium. The Agbar Tower measures 144.4 m (473.75 ft) in height[8] and consists of 38 storeys, including four underground levels.

Details of the LED luminous devices

Its design combines a number of different architectural concepts, resulting in a striking structure built with reinforced concrete, covered with a facade of glass, and over 4,500 window openings cut out of the structural concrete. The building stands out in Barcelona; it is the third tallest building in Barcelona, only after the Arts Hotel and the Mapfre Tower, both 154 m (505.25 ft).

A defining feature of the building is its nocturnal illumination. It has 4,500 LED luminous devices that allow generation of luminous images in the façade. In addition, it has temperature sensors in the outside of the tower that regulate the opening and closing of the glass blinds of the façade of the building, reducing the consumption of energy for air conditioning. It will house the head office of the Aigües de Barcelona Group (Spanish: “Aguas de Barcelona“, English: “Waters of Barcelona”).

jean nouvel

La Sagrada Familia – Barcelona Spain

Cand m-am mutat in noul apartament si am iesit pe terasa m-am speriat de o cladire foarte cunoscuta  de multi ,nu si de mine,Torre Agbar .Cand am intrebat de ea mi s-a spus ca e vibratorul Barcelonei ).

Asa ca in fiecare dimineata cand ma uit pe geam si in fiecare seara cand stau pe terasa am o priveliste foarte interesanta…

Va las poze sa imi spuneti daca exista asemanare sau nu…

(I just moved into the new room and it seems to me like a good topic as an inaugurating post of my new day-to-day blog.)

The new room in the old dorm. I waited 4 years before it was my turn to get one of the rooms with this size/floor plan. (There are six in the dorm, and mine is on the 8th floor, or 6th in the local way of counting.)

From the entrance, the bathroom is on the right (left in the foto), followed by the kitchenette. What I am most glad about is the last window. I prefer my kitchen to have a lot of light. The blue drape is covering the shelf I store food stuffs. The shelf is quite an eyesore when looking from a bed, hence the drape (so that I won’t feel like I am sleeping in a kitchen.)

The sleeping quarter is much larger than the previous room. After 4 years of blue-dominated interior, I am in need of an anti-blue (red+pink).

The working quarter get a lot of light too with windows on both sides.

The window on the right overlooks the corner of the main BCN’s park, Parc Cuitadella. Too bad autumns here do not come with fireworks of red/yellow/orange folliage.

The large window mentioned earlier is my “breakfast area” where I sit eating cereals and having morning tea.

Though the view is nothing exciting. Jean Nouvel’s Agbar Tower can be seen not too far away. The building looks nicer at night.

El 2005 fue declarado el año de la física por la Unesco, del microcrédito por la Unión Europea, de la eucaristía por la iglesia Católica y del gallo por el horóscopo chino. Ese mismo año Google lanza Google Talk y en España nace Leonor de Borbón, hija de D. Felipe de Borbón y Dª. Letizia Ortiz. Ese mismo año en Roma, muere el papa Juan Pablo II y en Barcelona es inaugurada la Torre Agbar, hoy por hoy, uno de sus edificios emblemáticos.

Ese año fue muy especial para nosotros/as y en demano pasaron muchas cosas, sobre todo colaboraciones con otros diseñadores y proyectos como Dorotea, Nina Powlowski, Julieta Suarez y Espai Bici

2005 was declared the year of Physics by the UNESCP, the Microcredit Year by the European Union, the year of  Eucharist by the Catholic Church and the Rooster’s Year of Chinese horoscope . That same year, Google launched Google Talk and  in Spain Leonor de Borbón, the daughter of D. Felipe de Borbon and Dª. Letizia Ortiz., was born. That same year in Rome, Pope John Paul II dIED. In Barcelona the Agbar Tower is inaugurated, and today it’s one of its distinctive buildings.

That year was very special for us as all and demano many things happened, especially cooperations with other designers and projects like Dorothy, Nina Powlowski, Julieta Suarez and Espai Bici.

]]> http://brickmortar.wordpress.com/2009/11/06/casa-mila-smokin-that-chimney/ Fri, 06 Nov 2009 01:29:19 +0000 brick http://brickmortar.wordpress.com/2009/11/06/casa-mila-smokin-that-chimney/

Casa Mila was designed by Antoni Gaudi and one of the major highlights of the place is the rooftop terrace with the many different chimney designs. It offers wonderful views of the surrounding city, with shots of the Segrada Familia and Torre Agbar. His swirling style and tiled work surround you with the city below.

This is possibly the ugliest building ever constructed.  It’s the Torre Agbar in Barcelona, Spain.

No shit. together with East Eric. click to see larger

De derde dag in Barcelona begint meteen met één van de attracties waarover we van tevoren geen ruzie hebben hoeven maken, te weten Camp Nou. De entree voor het stadion inclusief museum komt neer op 17 euro p.p. In tegenstelling tot onze verwachting zat daar geen live wedstrijd bij. Wel een 3D-presentatie waardoor het net lijkt alsof je met de Barcelona-spelers op het veld staat. Als je een zesjarige met een uit de hand lopende fantasie bent, ten minste.

Zodra we die tien minuten achter de rug hebben mogen we eindelijk de catacomben in en, nog beter, weer uit. By far het mooiste stadion wat ik ooit van binnen heb gezien. Dat zegt niet zo heel veel, want ook het Willem II Stadion staat nog in de top 5. Maar een arena met ruimte voor bijna honderdduizend man is sowieso indrukwekkend. En dan waren de stoeltjes nog leeg. Het letterlijke hoogtepunt van de tour door het stadion was de perstribune op de derde ring, ligt hellend naar voren, dus een prachtig zicht op het veld.

Het museum, vlak naast het stadion, bevat zoals te verwachten is een gigantische hoeveelheid memorabilia, variërend van het shirt van Maradona tot de schoen waarmee Ronald Koeman zijn vrije trap scoorde tegen Sampdoria. Ook een hoop dingen die niet eens interessant zijn als je van voetbal houdt, trouwens.

We nemen de metro naar het Plaça d’Espanya om vanaf daar de Montjuïc te beklimmen. Het is tijd voor lunch, die we op het plein met de magische fontein Font Màgica nuttigen. Een mooi uitzicht naar boven, naar de trappen die leiden naar het Catalaanse kunstmuseum, maar waar het magische vandaan komt is onduidelijk. Een leeg plein en de fontein zelf staat niet eens aan. Maar daarover later meer.

We gaan verder met onze beklimming en komen bij het Olympisch stadion. Juist, daar waar Ellen van Langen in 1992 haar gouden medaille op de 800 meter veroverde. En waar Espanyol tot en met vorig seizoen haar thuiswedstrijden afwerkte. Verder is het geen Camp Nou.

Ook hier ligt naast het stadion een museum, het Olympisch Museum wel te verstaan. Nadat ik Alain heb losgerukt van de gegoten voetafdruk van Roger Federer kunnen we naar binnen, voor de vriendelijke prijs van 4 euro per persoon. Wederom een collectie sportrelikwieën waar je u tegen zegt, zelfs van niet olympische sporten. Nadat ik Alain heb losgerukt van een auto waar ooit Mika Hakkinen in reed, komen we onder meer langs de tijdritfiets van Miguel Indurain en de handschoenen van Muhammad Ali. Op een gegeven moment moeten ze zelf ook niet meer hebben geweten wat er nog geplaatst kon worden, want de expositie eindigt met de postzegelverzameling van IOC-voorzitter Juan Samaranch.

Nog hoger ligt het Castell de Montjuïc, inderdaad, het kasteel op de heuvel. Dat stelt weinig meer voor dan een stel oude muren, maar lopend over die muren zit je wel een dikke tweehonderd meter boven zeeniveau. Dat resulteert dus in een immens uitzicht over de gehele stad enerzijds, en een oerlelijke blik op het havengebied en in de verte het vliegveld anderzijds.

Inmiddels beginnen we door al die klimmeters de beentjes aardig te voelen, dus nemen we de bus terug naar beneden. Als we door de Avinguda de Mistral lopen begint het zowaar, what’s in a name, licht te regenen. We schuilen op een terrasje en werken gelijk maar een risotto met funghi naar binnen, want dat is het enige op de kaart waarvoor we niet drie kwartier hoeven te wachten.

Het klaart weer zodanig op, dat we de weg terug naar het hotel lopend afleggen. Door de op het oog gezellige wijk El Raval, met allerlei multiculturele eettentjes. Bij thuiskomst kom ik er dankzij een tip van Alexis achter dat het daar enkele uurtjes later nogal ranzig kan worden. Ik zal geen link plaatsen, maar google desnoods maar eens op ‘Rottend vlees in de Boqueria’. Not safe for work, in ieder geval. Wij worden slechts één keer in het voorbijgaan aangesproken of we hash willen kopen, maar dat kan eventueel in Nederland ook wel voor een tiende van de prijs en een stuk minder illegaal. Eenmaal ‘thuis’ ploffen we neer op het bed en kijken voor het slapen gaan de niet geweldige maar op zijn minst vermakelijke film ‘Push‘.

De vierde dag beginnen we met een korte wandeling door het stadscentrum, op zoek naar het ouderlijk huis van Pablo Picasso. De Carrer de la Merce is makkelijk te vinden, een ingang met nummer 3 erboven lijkt echter niet te bestaan. We lopen voor de tweede keer over de Rambla de Mar, door Maremagnum en langs de jachthaven zodat Alain zijn verloren foto’s kan inhalen, en steken dan door het 18e eeuwse wijkje Barceloneta naar Vila Olímpica. Dat was in ‘92 het onderkomen van de atleten. Er is niet al te veel meer van te zien, behalve een podiumpje, waar we natuurlijk even op de hoogste trede poseren voor een foto. We nemen een stukje strand mee, zonder werkelijk door het zand te lopen of course, en halen wat te eten bij de lokale supermarkt.

In de verte staat het 144 meter hoge Torre Agbar. Een opvallend blauwgrijs glimmend fallusvormig ding waar je in de skyline niet omheen kunt. Sinds onze aankomst vragen we ons al af wat daar toch in zou kunnen zitten. En nog belangrijker, of je bovenin kunt komen. De reisgids zegt er niks over, dus we lopen ernaar toe. Bij de ingang vragen we aan de vrouw van security of we naar binnen mogen. Het goede nieuws is, dat mag. Het slechte nieuws is, alleen een gedeelte van de benedenverdieping is toegankelijk. Nog slechter nieuws is dat de Torre het kantoor van het lokale waterleidingbedrijf is, en de benedenverdieping een daaraan gewijd museum. Maar om de vriendelijke vrouw die ons zo netjes in haar beste Engels te woord staat nu de rug toe te keren is geen optie. Dus we kijken netjes tien minuten rond in het minst boeiende museum ooit.

De wisselingen tussen snikhete zon en airconditioning beginnen inmiddels hun tol te eisen, met als gevolg een behoorlijke verkoudheid mijnerzijds. Iets eerder dan gepland gaan we dus maar terug naar het hotel, kijken ‘Last House on the Left‘ en ‘The Jacket‘ en komen tussendoor alleen nog even buiten om aan de overkant van de straat een al even grote als heerlijke kip te consumeren.

En hiermee komen we wederom bij een pauze, maar binnenkort het verslag van de laatste twee dagen van de reis. Met onder meer de architectonische hoogtepunten Palau De La Música Catalana en Casa Milà en meer over het magische aan de Font Màgica.

La semana que viene pasaré unos días en Barcelona, y otra vez (ya van tres) me quedaré con las ganas de hacer una foto a la Torre Agbar iluminada.

Díta sea!… Al menos ésta vez estoy informado de los horarios de iluminación y me evito dar el paseo en balde. Te resistes, pero te pillaré…

La Torre Agbar, de Jean Nouvel. Barcelona

La Torre Agbar Di Notte

La Torre Agbar di Giorno

Quando arrivi a Barcellona con l’aereo la noti subito, alla tua destra. Alta, colorata con sfumature indefinite, dalla forma provocatoria. La Torre Agbar è come un proiettile di centoquarantadue metri sparato sullo skyline di Barcellona.

Davanti a lei, poco distante in linea d’aria la Sagrada Familia di Antoni Gaudi: il vecchio e il nuovo. I due edifici si guardano, quasi si chiamano. Forse si sfidano. Per Jean Nouvel, l’architetto francese che assieme al collega madrileno Fermin Vazquez è il padre di quest’opera che ospita il Gruppo Aguas de Barcelona (Agbar), «la Torre diventerà il nuovo simbolo della città».

L’hanno costruita in plaza de Las Glorias al confluire delle tre grandi strade della capitale catalana, l’Avenida Diagonal, la Meridiana e la Gran Via. E’ a dieci minuti di auto dal centro, in quella che dovrebbe diventare la Barcellona degli affari e della tecnologia. Stamane l’inaugurazione ufficiale con il re Juan Carlos.

Trentadue piani, un cuore di calcestruzzo, il rivestimento in acciaio, la Torre racchiude il suo segreto nelle 4.400 finestre che la vestono. «Sono in cristallo trasparente e la loro posizione non è regolare – spiega Fermin Vazquez -. La parte di muro che sta sotto è dipinta, quaranta tonalità diverse scelte da un artista amico di Nouvel. Questo fa sì che il suo colore cambi con il passare delle ore del giorno. Ed anche con la luce diversa delle stagioni». Così la si può osservare con una tonalità terra o azzurro chiaro; oppure verdastra o grigia. La notte sarà illuminata da quattromila faretti indipendenti. Un effetto prevalente su tutti: l’azulgrana della squadra di calcio del Barcellona.

E poi c’è quella forma, tanto criticata. Dapprima hanno accusato Jean Nouvel di essersi ispirato troppo alla «Swiss Re Tower» che Norman Foster ha costruito nella city di Londra; poi c’è stata la corsa a ribattezzarla: supposta, vibratore o, più elegantemente, proiettile.

«In realtà – dice l’architetto francese – è come un grande geyser a pressione permanente che ha perforato il suolo. La definirei un’architettura che viene dalla terra ma non ha il peso della pietra». «E’ comunque innegabile – aggiunge il suo compagno di lavoro Vazquez – che quella forma doni un tocco di sensualità a tutta la città». La capitale catalana dopo lo scetticismo iniziale (l’avvio dei lavori risale al 2001) con il passare del tempo sembra apprezzare questo strano grattacielo. «Sì, penso proprio diventerà uno dei simboli di Barcellona -dice convinto il mago della cucina Ferran Adria-. E’ spettacolare. Mi piace molto. Troppo facile criticarla per la forma». Va oltre Javier Mariscal, disegnatore di fama internazionale: «Al contrario di ciò che dicono in molti, per me dialoga bene con la Sagrada Familia. Ed è interessante il luogo dove è stata costruita: ha una prospettiva fantastica. Venendo con la nave dal mare o con l’aereo la si vede perfettamente. L’altra cosa importante è la sua trasparenza, il gioco dei colori».

Nouvel sembra aver messo d’accordo per una volta anche il mondo politico catalano. Pasquall Maragall, socialista presidente della Catalogna: «Troppo moderna? Non c’è dubbio. Ma a me piace». Josep Pique, ex ministro degli Esteri, leader dei popolari: «Un nuovo simbolo che rimarca ancor di più la peculiarità di Barcellona». Xavier Trias, uno dei capi dei nazionalisti: «E’ una costruzione di grande qualità, ne servirebbero altre. Solo così possiamo dare un’immagine di città che continua a rinnovarsi».

La parte di chi non ci sta l’interpreta il giovane scrittore Carlos Zafon, conosciuto in tutto il mondo per i suoi romanzi ambientati nella città catalana,  «Non mi pare un esempio di architettura brillante o intelligente. Certo non si può dire sia il nuovo simbolo della nostra città, ne abbiamo altri come Gaudi o il Tibidabo»

E per il gran Finale godetevi questo video di Capodanno 2008/2009 .

http://www.youtube.com/watch?v=1vgqCgp4eqw

http://www.torreagbar.com/home.asp

                                                                                                                                          The Hills

                                                                                                                                        12-05-09.

U,

Greetings from India. Hope everything is going great in the land of Hercules and Hannibal. Yes, of course your regular updates on Facebook have kept us informed about your stay in Catalonia. Having said that, I would like to bring to your notice some important things that seem to be missing on your Facebook updates. But first, some news from the Hills.

These days, the Hills are blazing hot. No wonder, it doesn’t matter how much beer you gulp to appreciate the art of the Creator! On the other hand, I have to tell you that we have missed quite a lot of things earlier on in our lives. Despite our stay in the Hills for a long while, we have completely ignored a certain sizeable population which seem to be a breed apart. Our lives took a different turn the moment we decided that we have to go THE FARM.  Afterall, despite all these years, I still feel alien here. The only saving grace is that I speak their language. But desperate situations demand desperate attempts. Although, I am far from being a celeb of the Hills, I am just a common man who has come to terms with something which he hadn’t noticed, but only had heard legends about it. It’s not a legend anymore, but a deeper sense of mysticism prevails. No matter, how hard you try, you can’t break into the cordon. You can’t break the code. The only wise thing to do is to be the New Guy! Crazy Eyes! (Just Kidding!)

Coming back to your updates on Facebook, I can empathize and sympathise with your situation of your office building!..:P. But that doesn’t give you an excuse to ignore the larger picture. You have less than a month to go, and all you can think of is Football, Grand Prix and Rock Concerts!!! Come On!!! I know that you don’t take much interest in arts and literature, but you have a brilliant opportunity to explore the country side of the land which inspired some of the greatest artists like Piccaso. ‘Am talking about the Bison on the Walls deep in the mountains near Santander. It’s just 7 hour drive from where you stay. Coming back to your own city, I am pretty sure, you haven’t visited all the major works of Gaudi! And for a moment stop using the camera!!..:P We know it takes some wonderful pics, but am sure the naked eye captures a more graphic representation of heavenly creations. You have to be full of stories of things you have seen, certainly you can’t carry your photo album/laptop everywhere you go to!

Oh, Yes! How can I forget this! A distant cousin of Salsa called Flamenco is very very popular there! We expect you to come back with some cool moves!..;). You have stopped telling me the news about “ics”!! Arrrgh! And DO something in the coming few days. Time is running out and then USandA beckons you! You are probably coming back to The Hills at the right time. There are so many movies in the next 2 months that you will have to watch atleast 2 per day to cover everything. Hope you make enough time sometime in July for a trip to the Orient! I wanna hear to all your stories and 2-3 hours @ The Hills is not gonna be enough.

Seeya Soon. Write to me sometime.

Hastala Vista,

Hemanth

P.S: By the way, did you look around the Sagrada Familia Church and Torre Agbar?!!

P.P.S: For more details, please refer to Wikipedia!..Hehehe…:)

Hoy como Ayer, el Fascismo necesita de Iconos con los que manipular a las masas, prometiendo un futuro de progreso y felicidad, algo parecido a lo que antaño hacían las religiones clásicas. Hoy en día, la Torre Agbar se ha convertido en el icono principal de esa “nueva Barcelona” (Nueva Babilonia y Gran Feudo de la Especulación), fruto de una desmesurada campaña propagandística de los “media” y el ” Cristo del Gran Poder” ($), sin parangón desde los fastos del 92.
Ayer , un 6 de Mayo del 1937, el dirigible Zeppelin “Hindenburg” , orgullo de la ciencia y la tecnología alemana se paseaba imponente mostrando en su cola la svástica nazi. Aquel día un accidente significó el fin del futuro comercial de los dirigibles. Hoy la torre Agbar, que pretende ser el estandarte de esa Barcelona global, deslocalizada y comercial, significa el trágico fin de un barrio obrero, el Poblenou, y el de muchos de sus vecinos, ahuyentados y desposeídos de su espacio y de su pasado. Bajo la pantalla del 22@, que ha solapado impunemente al antiguo barrio, y a través de su TV3, el Poder Económico con un inusitado fervor onanista ha maquillado la barbarie y nos ha “regalado” por tres años consecutivos las “campanadas de fin de año” desde la “Torre” aderezando “el evento” con un gran derroche lumínico, lo que por cierto no ha impedido que pocos días más tarde organizase una apagada en la “Hora del Planeta”. Hipocresía a tope de una “ciudad del conocimiento” que no sabe de donde viene, ni siquiera donde está.
El arquitecto Jean Nouvel, sin pretenderlo(?) ha plasmado la dimensión trágica que se vive en el barrio y para rematarlo nada mejor que el Parc Central, esa recreación de Muros Antiguos y Modernos, seccionando de paso su yugular, la antigua arteria principal, la carretera de Pere IV.
Descanse en paz el Poblenou !

(Kristina) Barcelona söndag 26 april – Torre Agbar, granne med hotellet och en mycket märklig byggnad. Inte snygg direkt men iögonfallande får man ju lov att säga. Lyser som den bästa batteridrivna leksaken i natten, inte svårt att hitta hem alls.

(Kristina) Nä, man kanske skulle ta och gå igenom alla bilder och rekapitulera den härliga weekenden och dela med sig till intresserade. Jag tror jag kör det sekventiellt, dag till dag. Med start i söndags. Resväskan får stå halvt uppackad så länge. Bjuder på en panoramabild över Barcelona och vårt hotell ligger precis till vänster om jättedildon, en högst inspirerande utsikt!

Barcelona offers a full range of options for saying “out with the old and in with the new.” If you feel like an evening out of doors you have the area around the Torre Agbar. This bullet-shaped tower, the last word in architectural modernity, has aroused quite a polemic and inspired not a few jokes due to its form which to many is reminiscent of a giant…well check out the attached Youtube and judge for yourself. And on New Year´s Eve there is a full sound and light show.
La Plaza Catalunya and the area around the Cathedral are more traditional places to gather, sing, shout and eat the twelve “uvas de la suerte”. You traditionally gulp down one grape with each of the twelve bells of midnight. If you get all twelve down in the allotted time you will have good luck for all twelve months. Eleven grapes, eleven months, and so on. And all is washed down with copious quantities of cava (Spanish champagne). The atmosphere is very “animado”: warm, friendly, and a bit raucus. Or you can go to “El pueblo español”, an open-air space with reproductions of iconic Spanish buildings, restaurants, bars of all kinds, and a huge party in la Plaza Central.
For those who prefer a quiet dinner most of Barcelona´s best restaurants such as old favorites Can Culleretes and Els Quatre Gats offer special menus which traditionally include two courses, various wines and cava as well as the usual New Year´s paraphernalia: paper hats, comfetti…
But for Catalans midnight is just the start of New Year´s Eve. The discos and bars are open all night long full of those wanting to keep the party going.

Jornades a la torre Agbar, i qui diu jornades tècniques diu maleteta amb papers, un cd de propaganda institucional que mai posaré al ordinador i un boli, en este cas bic. A les pauses ixes de la sala de conferències buscant sol, cafè i lavabo i les tres mereixerien un comentari. Amb tant de coloraino no entra la llum del sol com Déu mana allà dins i sembla que estigues en una discoteca cool, el cafè ja és d’estos moderns que anuncia el George Clooney i no pas el termo d’altres llocs i els lavabos d’homes semblen trets de la Taronja mecànica. No cregueu que renego de la modernitat però hi ha coses que se’n van de mare.

El sol se’n va a la torre Agbar, de Miquel Marin.

New photographs from Petr Svarc Images: Barcelona, Catalonia (Spain). Photos of Torre Agbar; Frank Gehry’s Sphere (Esfera) sculpture at Port Olimpic; Homenatge a la Barceloneta sculpture by Rebecca Horn on Platja de Sant Sebastia; Sagrada Familia; chimneys on terrace roof of Casa Mila (La Pedrera) building designed by Antoni Gaudi; and Van der Rohe Pavilion.

Link: http://www.petrsvarc.com/barcelona

Torre Agbar en Barcelona, España

Autor: David Iliff
Fotografía tomada en Enero de 2007

La torre Agbar es un rascacielos situado en la plaza de las Glorias Catalanas, que marca la puerta de entrada al nuevo distrito tecnológico de Barcelona, el 22@. Tiene 144 metros de alto y 34 plantas (más cuatro plantas subterráneas), convirtiéndose, en el momento de su apertura (junio de 2005) en el tercer edificio más alto de la capital catalana, después del Hotel Arts y de la Torre Mapfre.

La torre fue diseñada por el estudio del francés Jean Nouvel en colaboración con la firma de arquitectos barcelonesa b720.

Un elemento muy característico del edificio es su iluminación nocturna. Dispone de más de 4.000 dispositivos luminosos que utilizan la tecnología LED y que permiten la generación de imágenes luminosas en su fachada. El sistema ideado permite iluminar de forma independiente cada una de las 4500 luminarias que componen el alumbrado de la Torre.

30 st Mary Axe – London - Foster and Partners – Office Building – 1997-2004

Torre Agbar – Barcelona-Spain –  Jean Nouvell Architect – 1999

The Garden Tower – Ramat Gan – Israel – Ilan Pivco Architect – 2005

“Hanging Gardens”- RMJM’S Architects -Ekaterinburg – Russia – 2008