Weh euch, Schriftgelehrte und Pharisäer, ihr Heuchler, die ihr das Himmelreich zuschließet vor den Menschen! Ihr gehet nicht hinein, und die hinein wollen, lasset ihr nicht hineingehen.

Jesus aus Nazaret zugeschrieben, Mt. 23, 13

In einem Traktat, das mir ein Zeitgenosse beim Betteln an Stelle eines Brotes vor seinem eiligen Weitergehen mit leicht mechanischer Geste in die Hand drückte, weil er wohl mehr um mein Seelenheil als um meinen Bauch besorgt war, stehen unter anderem die folgenden Worte zum durchaus beachtlichen Thema des gesellschaftlichen Werteverlustes:

In früheren Jahren wäre es unvorstellbar gewesen, dass in Deutschland jährlich etwa 130.000 ungeborene Kinder getötet werden.

In der Tat, das wäre in früheren Jahren unvorstellbar gewesen, da hat der (mutmaßlich männliche und übrigens keinen Deut katholische) Autor dieser Beschwörung der “guten alten Zeit” völlig recht. Da hat man die Kinder noch geboren, bevor man sie totschlug und in einen Grabstein mit einem Engel drauf verwandelte — und wo man sie nicht totschlug, da konnten sie in elenden Zuständen zum höheren Lobe Gottes verhungern oder ihre weichen Knochen in harter, ungerecht entlohnter Arbeit zerschleißen, auf dass sie nach Möglichkeit schon mit dreißig unter unerträglichen Schmerzen stürben. Kein Gott und kein Vertreter des Christentumes hat ihnen geholfen, alles hat das Pfaffengeschmeiß dafür getan, dass es so bleibt, dass es für immer immer so bleibt.

Schnell vergessen, die “gute alte Zeit”, nicht? Die Zeit in der keine ungeborenen Kinder getötet wurden, sondern als ausgewachsene, oft völlig unerwünschte Menschen ein Leben voller Leid und Elend vor sich hatten, ganz so, wie es der grausame, höllenkalte Gott der Christen will und wollte. Dafür gabs auch immer fein Nachschub von “Menschenmaterial” für die heiligen, gerechten Kriege der Besitzenden, gegen die noch kein Gläubiger dieses Gottes etwas hatte. Nein, alles wurde getan, um gesellschaftliche Zustände zu schaffen und zu erhalten, in denen ausgewachsene Menschen massenhaft elend im feldgrauen Hemd auf dem “Feld der Ehre” verreckten — und immer noch verrecken, ohne dass das so einen Traktatschreiber oder einen anderen Kirchenvertreter irgendwie stört. Hauptsache, der Militärgeistliche hat die Waffen gesegnet, Helm ab und Hirn aus zum Gebet!

Nein, schützen muss man das ungeborene Leben, das noch gar nicht richtig leiden kann, das von der Struktur seines Zentralnervensystemes ungefähr auf dem Entwicklungsstand jenes Fisches steht, den die Christen des Freitages essen. Das ausgewachsene Leben, das eine deutlich ausgeprägtere Fähigkeit zum Leiden erworben hat, bedarf des Schutzes nicht mehr. Das kann ruhig krepieren — aber bitte so, dass dabei die Besitzenden noch reicher gemacht werden.

Hauptsache ist es für diese christlichen Judasjünger doch, dass die Frau neun Monate an ihrem Kinde trägt, und sei es auch noch so unerwünscht und seien seine Lebensaussichten auch noch so düster, ja, und sei es das Produkt einer Vergewaltigung. Sie soll es als Strafe für die einzige Sünde tragen, die der geisteskranken christlichen Morallehre bekannt ist; als Strafe für die zweiarmige, körperliche Form der Liebe. Sie soll es mit Höllenangst vor dem grimmen Zorn des christlichen Mördergottes tragen, unter flehentlichem Betteln, dass sie doch nicht gebraten und in siedendes Öl getaucht, in schmerzempfindliche Scheiben geschnitten und zur weiteren ewigen Folter wieder zusammengesetzt werde. So eingeschüchtert, soll sie es als Segen empfinden, ihr kleines quengelndes Stück Fickstrafe, denn aus dieser Ambivalenz der Eltern entsteht jener an der Wurzel geknickte Nachwuchs, den Staat und Kirche zu allen Zeiten gebraucht haben.

Und wenn die Eltern nicht mehr klarkommen, gibt es noch die ganz tollen, von christlichen Organisationen betriebenen und mit staatlichen Zuwendungen geförderten Kinderheime voller betender und prügelnder Hände, bis auf den heutigen Tag.

Ich kann mich noch an die Zeit erinnern, als man in der Schule gebetet hat.

Ja, gebetet für Volk, Führer (oder Kaiser) und Vaterland. Und für den ewigen Erhalt des gottgewollten, mörderischen Unrechts. Und welches unter den Kindern sich weigerte, bei dieser zwangsweise verordneten Blasphemie mitzumachen, das wurde geschlagen, bis es gefügig war, bis zum Halleluja gefügig. In milderer Form gibt es das bis heute. Die mildere Form bezieht sich nicht auf die Gewalt, mit der man Kinder gefügig macht, sondern auf die Inhalte der Zwangsgebete. Die Szenen lassen sich in jeder Sonderschule erleben, die an so ein christliches Kinderheim angeschlossen ist. Wohl dem, der reiche Eltern hat, die so etwas vermeiden können!

Es hat fast 15 Grad Celsius, aber mir ist eiskalt, wenn ich so etwas lese. Da hat sich mal wieder ein Christ so richtig die Brust aufgerissen und jene Kälte in die Welt gepustet, in der allein er gedeihen kann.

Oh Gott, lass doch bitte Hirn vom Himmel regnen!

Und schmeiß mich bitte bitte bald in diesen untersten Bereich der Hölle, in dem ich niemals mehr mit diesen deinen durch den Taufzauber vor der Hölle geimpften Dienern und Traktatschreibern zusammenkomme, die sich auf ewig in deiner Gegenwart wähnen!

Wiadomością dnia jest niewątpliwie orzeczenie czeskiego TK stwierdzające zgodność Traktatu Lizbońskiego z konstytucją Republiki Czeskiej. W efekcie tego pierwszy hamulcowy jednoczącej sie Europy Vaclav Klaus zdecydował się podpisać Traktat. teraz urzednicy w Brukseli mają już z górki, mogą wybierać prezydenta Europy, wprowadzać w zycie postanowienia Traktatu. Wypada mieć nadzieję, że pójdzie im to sprawniej niż polskim posłom wylonienie składu komisji śledczej d/s hazardu. Kto tam się awanturuje o stanowiska, kto z gorejącą czapką woła “łapaj złodzieja!” nie muszę przypominać. Tak, tak to ta sama partia, która Pazurami i Szponami trzyma się stołków w telewizji publicznej. Prezesem TVP ma zostać były kierownik sekretariatu Gosiewskiego, Tomasz Szatkowski.

Tomasz Szatkowski z wykształcenia jest prawnikiem. Za czasów rządów Prawa i Sprawiedliwości był szefem sekretariatu wicepremiera Przemysława Gosiewskiego, wiceprezesem i członkiem rady nadzorczej Bumaru, państwowej spółki zbrojeniowej oraz członkiem komisji weryfikacyjnej WSI. Od końca lipca zasiadał w radzie nadzorczej TVP. Znalazł się tam z rekomendacji PiS. (źródło TVN24)
I w ten sposób jest jasne kogo telewidzowie tej stacji będą oglądać najczęściej. O kim będzie się w TVP mówiło dobrze, a kogo posypywało popiołem i kropiło wrzątkiem. Pisowskie porządki medialne nie znają litości: albo dziennikarzu wykonujesz zadania dla dobra partii, albo szukaj sobie innej pracy. Przykładem są byli dziennikarze z Kielc, którzy byli straszeni wyrzuceniem z pracy za niedostatek zaangażowania partyjnego.

Teresa Czajkowska 25 czerwca musiała w pośpiechu opuścić uroczystość wręczania doktoratu honoris causa Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach poecie Tadeuszowi Różewiczowi. Od wydawcy “Informacji” dostała SMS: “Jest na wesolej. Natychmiast masz tam jechac, bo dyr. cie zwolni”. Gdy próbowała protestować, przyszło ponaglenie: “Natychmiast”.
W siedzibie PiS przy ul. Wesołej czekał poseł Gosiewski.
Michał Łagowski we wrześniu pojechał na uroczystości 70. rocznicy wybuchu wojny do Starachowic. Od wydającej “Informacje” też otrzymał SMS z poleceniem nagrania Gosiewskiego: “Zrób cokolwiek i wracaj, nagraj setki [dźwięk i obraz] pare obrazków i tyle… wiesz czym to grozi, mnie i tobie”. Za chwilę kolejny SMS: “Już dyro dzwonil i pytal czy nagrales. Zaczyna sie”.
Łagowskiego i Czajkowską we wrześniu (dyrektor TVP Kielce)Tarczyński odsunął od współpracy. Nie musiał zwalniać, bo jak większość dziennikarzy nie byli zatrudnieni w TVP Kielce, ale w zewnętrznej firmie. Bujak sam zrezygnował 21 października. Obsługiwał spotkanie samorządów z minister Elżbietą Bieńkowską. Twierdzi, że od wydawcy dostał przed wyjazdem instrukcję zmiażdżenia marszałka województwa Adama Jarubasa z PSL i dokopania PO. Do materiału miał dorzucić telefoniczną wypowiedź Gosiewskiego.
- Nie będzie miejsca w redakcji dla malkontentów. Jeżeli ktoś uważa, że promuję Gosiewskiego, nie znam się na pracy redaktora naczelnego i nie czuje się komfortowo w TVP Kielce, powinien zrezygnować i udowodnić swoją wartość na rynku pracy mediów lokalnych – komentuje Tarczyński. (źródło: GW)

Dyrektora rozumiem: nie ma innego wyjścia, tylko dobierać sobie podwładnych wg własnego uznania, które to uznanie nie uznaje poety Różewicza, uznaje natomiast przemowy Gosiewskiego. Jego zaniedbywać medialnie nie można. Wszak dyr. Tarczyński też kiedyś będzie musiał wypowiedzieć sławetną frazę: “melduję wykonanie zadania”. Cieżki dyrektorski chleb na partyjnych drożdżach.
A to, że w pracy pozostają jedynie dziennikarze usłużni, nie jest żadną tajemnicą: poznajemy po owocach. Czy są to owoce jadalne? – nie mnie oceniać. Wybredny jestem szalenie.
Swoją drogą ciekawe, czy obecni studenci dziennikarstwa zdają sobie sprawę z tego, czym jest ten zawód lub czym może być pod rządami pazernych na władzę prostaków? Jeśli nie, trzeba im to powiedzieć.

W kolejnej, trzeciej wiadomości dnia znowu pojawia się temat owocowy. A raczej owocowo-warzywny. Na Ukrainie zaczyna brakować trzech strategicznych produktów zwalczających objawy przeziębień. Ceny Cytryn, Czosnku i Cebuli wzrosły ponad 30 procent. Specjalna komisja ma przeciwdziałać spekulacjom rynkowym.
Czy polski prezydent już zareagował? Wszak grypa u przyjaciół to prawie jak pożar w Kamieniu Pomorskim. Czy głowa państwa zechce medialnie wykorzystać te okoliczność? Sądzę, że tak. W chwili gdy to piszę, Szczygło osobiście podczepia parowóz do składu towarowego z owocami bogatymi w witaminę C. Oczywiście na całej trasie od Warszawy przez Terespol do Kijowa stoją wyposażone w kamery brygady dziennikarzy TVP. Ukraińska epidemia może się Pisowi przydać, bo z komisją hazardową to nie będzie tak łatwo. Dla Pisu może to być rosyjska ruletka.

PS. Przerwa w pisaniu bloga do 12 listopada. Ukłony dla czytelniczek i czytelników. Laudate

Auf einem Traktat, das mir jemand beim Betteln an Stelle eines Brötchens in die Hand drückte, war nicht nur ein entzückendes, in der Sonne stehendes kleines Mädchen mit blonden Haaren, blauen Augen und einem weißen Kleid abgebildet, dass selbst Joseph Goebbels das Herz geschmolzen wäre. Nein, daneben standen auch noch die Worte “Gott lädt sie ein”. Das freilich, das empfand ich als eine unwiderstehliche Nachricht und ich nahm das Traktat an mich, um im Ganzkleingedruckten unter V.i.S.d.P endlich einmal die Anschrift dieses Gottes zu finden; vielleicht gibt es dort ja auch eine Beschwerdestelle, ich hätte so vieles zu reklamieren. Aber stattdessen fand ich dort wieder nur die Anschrift eines so genannten Missionswerkes…

I dag kapitulerede Tjekkerne og de sender derved deres befolkning imod en uvis fremtid som egnsudviklingsområde for Tysk industri om føje år.

Irerne har også tidligere sagt ja. Stillet overfor en kommende katastrofe på linie med den fejlslagne katoffelhøst i årene 1845-49 havde de intet valg. Hvor at deres engang så stolte forfædre udstod at blive tortureret ved at få en løkke om halsen og blive hængt indtil at de var bevidstløse for derefter at blive genoplivet så de kunne få en tur til, så ved den moderne Irer at det er mulighederne for at kunne skattedumpe indenfor rammerne  af EU der muliggører etablering af arbejdspladser i deres land i det hele taget.

Det medfører et forøget pres imod Danmark. Vi bankede de andre lande på plads med vores fire forbehold. Vi var EU’s indgangsdør til de Nordiske lande, der måske ville med. De havde dengang intet andet valg end at kysse vores sko og bøje sig i støvet for vores krav.

Idag er verdenen en anden indenfor EU. Vi har en række lande som er nye i Øst-Europa. Når man taler om at harmonisere, så taler man i virkeligheden om at forringe forholdene i alle lande indtil at man når laveste fællesnævner. Vi er ikke længere interessant og de ved godt at den eneste årsag til at vi skulle være med – landbrugsstøtten – er væk. Der  er ingen motivation for os mere. Det siger sig selv at når vi skal tillade vores politikere at rejse og spise på linie med de andre politikere i denne superelitære kaffeklub og prisen for dette rejseri er pinsel for vores befolkning, så må det mindste krav da være at Danmark netto for flere penge ind end vi giver ud.

Men stemmefordelingen er uretfærdig for Danmark. En af tidens største Europæiske politikere – den nu pensionerede Mogens Camre – udtrykte det så smukt at man næsten får tårer i øjnene. Det var en af de store øjeblikke i Europæisk politik efter årtusindeskiftet. Desværre gik han som bekendt på pension.

Den stemmefordeling EU har nu og de ændrede retsvilkår som landets borgere møder hvor at kravet om dobbelt strafbarhed bortfalder mellem EU landene, så Danske statsborgere kan blive straffet i udlandet for handlinger der ikke er strafbare i Danmark indikerer klart at vores tid i EU er ovre.

Vi kan ikke acceptere at fotos af fremmede eller ens egen bil bliver sendt til ens adresse med krav om betaling uanset at man har gjort noget galt men er sluppet ud af landet i tide. Vi kan slet ikke acceptere at man kan risikere udlevering til et fremmed land, hvis blot et EU-land har love som er markant anderledes end de Danske. Tænk på hvilke love f.eks. Tyrkiet har og de er efter eget udsagn kandidat til EU.

Vi har været medlem af EU siden 1972. Må 2010 blive det år vi melder os ud.

Ketika enam negara di Eropa (Belgia, Belanda, Luksemburg, Jerman Barat, Italia, dan Prancis) membentuk Komunitas Ekonomi Eropa (EEC) pada 25 Maret 1957, mereka memang mendambakan sebuah Eropa bersatu.

Pemikiran itu juga menhinggapi benak banyak pemimpin Eropa sehingga secara bertahap jumlah anggota komunitas itu terus bertambah.

Kini Uni Eropa (UE) yang semula beranggotakan 15 negara sudah meluas menjadi 27 negara, dan mereka ingin lebih maju lagi dari sekadar Eropa Bersatu.

Traktat Lisabon adalah wujud dari kesepakatan batu negara-negara Eropa yang akan membawa Eropa lebih berdaya di abad ke-21. Traktat ini resmi ditandatangani pada 13 Desember 2007 dan diharapkan akan memberi arah baru kepada masyarakat Eropa dalam menghadapi berbagai tantangan baru di era sekarang.

Dalam situs resmi UE dijelaskan, dalam dunia yang terus berubah, dunia yang jauh lebih terhubung satu sama lain, Eropa bergulat dengan isu-isu baru : globalisasi, pergeseran demografi, perubahan iklim, kebutuhan atas sumber-sumber energi berkelanjutan, dan ancaman-ancaman keamanan baru.

“ Negara-negara UE tidak bisa menghadapi masalah-masalah itu sendirian. Dengan bertindak sebagai satu kesatuan, Eropa bisa membuahkan hasil dan merespons tuntutan-tuntutan publik. Untuk itu, Eropa perlu memodernisasi diri, “ demikian penjelasan resmi UE mengenai latar belakang disepakatinya Traktat Lisabon.

UE belum lama ini bertambah dari 15 menjadi 27 anggota. Selama ini UE beroperasi dengan dasar aturan-aturan yang didesain untuk 15 negara anggota (Traktat Maastricht, 1992). Keadaan terus berubahm karena itu sangat dibutuhkan perangkat-perangkat baru yang efektif dan koheren sehingga UE bisa berfungsi selayaknya dan merespons perubahan-perubahan yang cepat di dunia. “ Itu artinya kita harus memikirkan kembali penyusunan sejumlah aturan-aturan dasar untuk bekerja bersama, “ demikian pernyataan UE.

Traktat baru itu merupakan hasil dari negosiasi di antara negara-negara anggota UE dalam sebuah konferensi antarpemerintah. Dalam konferensi itu komisi-komisi dan Parlemen Uni Erpa juga dilibatkan.

Trakat Lisabon mengamandemen traktat-traktat UE dan EC yang sudah ada, tetapi tidak menggantikannya. Traktat baru itu menyediakan kerangka hukum dan perangkat-perangkat yang diperlukan untik menghadapi tantangan-tantangan masa depan dan merespons berbagai tuntutan rakyat.

Ada tiga alasan mendasar mengapa Traktat Lisabon diperlukan, UE perlu lebih efisien dalam proses pengambilan keputusan, lebih demokratis melalui peran yang lebih besar lembaga Parlemen Eropa dan parlemen-parlemen nasional, dan meningkatkan keterpaduan Uni Eropa di forum-forum internal.

Proses negosiasi untuk memodifikasi institusi UE dimulai pada 2001 sehingga menghasilkan “Konstitusi Eropa” pertama. Namun, konstitusi ini gagal diterapkan karena ditolak oleh rakyat Prancis dan Belanda pada 2005.

Traktat Lisabon semula diharapkan sudah bisa diratoifikasi dan hasil ratifikasi sudah dimasukan pada akhir 2008. Akan tetapi, target waktu itu tidak tercapai. Hingga akhir September lalu, 27 negara anggota telah menyetujui traktat itu.

Namun demikian agar, Traktat Lisabon berlaku efektif, semua parlemen setiap negara anggota UE harus meratifikasi. Setelah ratifikasi parlemen, persetujuan pemimpin negara juga dibutuhkan.

Tinggal menunggu Ceko

Hingga pekan lalu semua parlemen UE sudah meratifikasi. Namun demikian, baru 24 pemimpin negara yang membubuhkan tanda tangan atas ratifikasi itu.

Sada tiga negara terakhir yang belum menyerahkan instrumen ratifikasi, yakni Irlandia, Polandia, dan Ceko. Rakyat Irlandia pada 3 Oktober lalu dalam referandum akhirnya menyatakan persetujuan pada Traktat Lisabon itu.

Polandia kemudian menyusul memberikan persetujuan pada 10 Oktober, setelah Presiden Polandia Lech Kaczynski akhirnya menyelesaikan seluruh administrasi penyerahan dokumen ratifikasi, setelah sejak April 2008 lalu parlemen Polandia meratifikasi.

Sementara itu Ceko, meski parlemen telah meratifikasi, terganjal pada keinginan Presiden Ceko Vaclav Klaus untuk memberikan catatan tambahan pada dokumen Traktat Lisabon itu.

Presiden Ceko itu mengkhawatirkan Traktat Lisabon membolehkan klaim properti masa lalu, di mana sekitar 3,5 juta kelompok minoritas Jerman yang diusir dari Republik Ceko setelah Perang Dunia II bisa mengklaim kembali harta milik mereka di Ceko. “ Saya selalu menganggap traktat ini sebuah langkah yang salah, “ ungkap Klaus.

Apa yang istimewa dari Traktat Lisabon itu ? sekretariat UE menjelaskan, traktat itu akan membuat Eropa lebih demokratis dan transparan ; Eropa yang menjunjung tinggi hal-hal dan nilai-nilai, kebebasanm solidaritas, dan keamanan ; dan Eropa yang bisa lebih berperan sebagai aktor di panggung global.

Pengejawantahannya adalah melalui penguatan peran Parlemen Eropa yang dipilih langsung oleh rakyat Eropa sehingga Parlemen Eropa mempunyai posisi setara dengan Dewan Eropa.

Suara rakyat Eropa pun diberi tempat, di mana mereka diberi hak untuk “menggugat” kebijakan atau usulan kebijakan Komisi Eropa, dengn mengumpulkan satu juta suara rakyat Eropa.

Hubungan di antara negara-negara anggota dan UE akan lebih jelas dengan kategorisasi kompetensi masing-masing pihak.

Traktat Lisabon memberi peluang kepada negara-negara anggota untuk mundur dari UE. Tampaknya UE akan beranjak maju.

Sumber  :

Traktat Lisabon, Perangkat Menghadapi Tantangan Abad Ke – 21 | Kompas, 12.10.2009

Keinginan kuat Eropa memperkuat persatuan melalui Traktat Lisabon, sebuah konstitusi awal Uni Eropa, tidak berjalan semulus yang diharapkan. Model pengambilan keputusan semata-mata disandarkan pada pemerintahan dan parlemen di setiap negara anggota Uni Eropa. Ini sangat rentan.

Impian Eropa untuk menjadi sebuah negara bersatu, seperti halnya Amerika Serikat, relatif lebih banyak tumbuh di kalangan politisinya dan belum sampai di kalangan rakyatnya.

Oleh karena itu, ketika rancangan konstitusi Uni Eropa (UE) ditujukan ke rakyat di 27 negara anggota UE pada tahun 2005, langsung ditolak di sejumlah negara/

Akan tetapi, keinginan di kalangan para politisi untuk Eropa bersatu itu tetap sangat kuat. Karena itu, dibuatlah upaya lain dengan persetujuan tidak dilakukan lewat referandum, tetapi lewat ratifikasi di parleneb setiap negara anggota.

Ini adalah mandat dari Traktat Lisabon, yang ditandatangani para pemimpin 27 negara anggota UE di Lisabon, Portugal, 13 Desember 2007.

Traktat ini akan menjadi dasar bagi terbentuknya lembaga-lembaga yang lebih efisien. Ini diperlukan agar UE bisa bergerak cepat menghadapi berbagai tantangan global, seperti pemanasan global. Namun, Traktat Lisabon juga akan mengakibatkan pudarnya kedaulatan setiap negara.

Traktat ini cukup diratifikasi parlemen, bukan lewat plebisit. Hasilnya, sampai saat ini 25 negara anggota sudah meratifikasi, tinggal Polandia dan Ceko yang belum melakukan.

Mandat dari Traktat Lisabon yang baru itu memang akan membawa perubahan besar terhadap UE, termasuk pemberian kewenangan lebih besar kepada Presiden Dewan Eropa dengan masa jabatan lima tahun penuh, tidak enam bulan seperti sekarang.

Struktur-struktur UE lainnya, seperti kepala kebijakan luar negeri, juga akan mempunyai kewenangan lebih besar. Pengambilan keputusan di UE juga berubah. Negara-negara besar, seperti Jerman, Prancis, Inggris, dan Italia, akan memiliki hak suara lebih besar. Hal ini akan memudahkan pengambil keputusan dan penentuan arah kebijakan UE sebagai sebuah negara kelak.

Melalui traktat baru yang diposisikan sebagai konstitusi Eropa itu, peran setiap pemerintahan di negara anggota UE akan sedikit berkurang dan harus terus berpegang pada panduan UE. Akibatnya, rakyat UE pun harus tunduk pada berbagai kesepakatan yang mungkin mayoritas rakyat di negaranya sendiri tidak menyetujuinya, tetapi disetujui mayoritas parlemen UE secara keseluruhan.

Kabar terbaru menyebutkan, Presiden Polandia Lech Kacynski, yang sangat ingin mendapatkan kekuasaan lebih besar dalam urusan-urusan UE dan juga pengaruh lebih besae negaranya dalam blok UE, juga setuju dengan Traktat Lisabon.

Adapun Presiden Ceko Vaclav Klaus, Rabu (7/10), seperti dilaporkan harian Inggris The Telegraph, menyampaikan kepada Swedia yang menjabat kepresidenan YE saat ini bahwa dia ingin menambahkan sebuah catatan kaki dalam dokumen Traktat Lisabon itu sebelum memberikan persetujuan. Pendirian Presiden Ceko itu berbeda dengan parlemen Ceko yang justru sudah meratifikasi Traktat Lisabon versi baru.

Dikendalikan politisi

Untuk sementara ini, belum banyak penentangan dari rakyat UE secara keseluruhan, karena sebagian besar rakyat Eropa yang tergabung di UE belum sepenuhnya memahami isi Traktat Lisabon baru itu dan dampaknya terhadap kehidupan mereka.

Akan tetapi, proses memahami “konstitusi” UE hanyalah soal waktu, sehingga para politisi UE pun berkejaran dengan waktu untuk membangun suatu fondasi yang kuat terlebih dulu, agar siap menghadapi guncangan dari rakyatnya pada masa datang.

Bisakah Eropa Bersatu seperti halnya sebuah Amerika Serikat diwujudkan ? Hitung-hitungan politik para politisi pastilah mengatakan, “ Ya bisa diwujudkan “. Akan tetapi, sebuah proses persatuan yang dipaksakan seperti itu pastilah membawa sejumlah penyakit yang bisa membunuh persatuan itu sendiri di kemudian hari.

Beberapa penyakit tersebut telah disadari sejumlah kalangan kritis di Eropa. Situs lisbontreaty.net yang dibuat kalangan kritis Eropa menyebutkan, ada 13 fakta kritis penting yang harus dipahami dari Traktat Lisabon baru itu.

Salah satunya, sistem pengambilan keputusan atas dasar ukuran jumlah penduduk, yang praktis membuat negara-negara berpenduduk kecil akan lebih banyak menjadi obyek kebijakan/keputusan UE. Padahal, ketika mayoritas rakyat di sebuah negara UE yang penduduknya sedikit itu dan hidup dengan tingkat kesejahteraan yang juga rendah, beban keputusan UE seperti pengenaan pajak yang tinggi akan membuat rakyat di negara itu semakin terpuruk dalam kesulitan.

Masalah lain, besarnya kekuasaan eksekutif UE yang dibarengi dengan kekuasaan Mahkamah UE, akan melemahkan berbagai aturan perundang-undangan, traktat-traktat, dan bentuk-bentuk aturan hukum lainnya di negara anggota, dengan alasan harmonisasi atran hukum UE.

Parlemen UE pun bisa melahirkan sebuah konstitusi yang menempatkan negara-negara anggota sebagai negara federal, yang perlahan akan menghilangkan identitas setiap negara tersebut karena terkubur dalam identitas Eropa Bersatu.

Konstitusi di setiap negara federal tersebut otomatis bisa kehilangan maknanya, terlebih lagi bila isi konstitusi itu dalam beberapa hal bertentangan dengan konstitusi UE.

Seluruh sistem dan perangkat hukum pun kemungkinan harus mengalami perubahan radikal di beberapa negara, yang belum tentu sesuai dengan situasi dan kondisi rakyat di setiap negara federal itu.

Hal itu cukup riskan karena keberagaman di ke-27 negara UE jauh lebih mendalam ketimbang keberagaman warga pendatang di Amerika ketika memutuskan membentuk Amerika Serikat. Simbol-simbol kebangsaan, etnis, dan ras yang tertanam selama berabad-abad tidak akan bisa digantikan begitu saja dalam waktu yang singkat dan dipaksakan.

Masalah ketiga yang tak kalah pelik, kekuasaan eksekutif yang besar membuat rakyat Eropa pun tidak dilibatkan sama sekali dalam pemilihan presiden UE yang memiliki masa jabatan lima tahun. Ini merupakan degradasi demokrasi di Eropa secara keseluruhan. Selain dalam pemilihan presiden, suara rakyat Eropa pun tidak dihargai lagi karena semuanya telah diserahkan kepada kalangan politisi di pemerintahan dan parlemen.

Jika dibandingkan dengan sejarah terbentuknya Amerika Serikat, upaya pembentukan sebuah “Serikat Eropa” itu sangatlah jauh berbeda. Kesamaan pengalaman sejarah yang cukup kuat dalam sejarah Amerika, tidak ada dalam sejarah Eropa yang bersatu itu. Oleh karena itu, diragukan pakah ada nilai-nilai “ideal” sama di kalangan pemimpin Eropa.

Hal lain yang lebih mengkhawatirkan adalah fakta bahwa demokrasi justru didegradasi demi sebuah impian Serikat Eropa. Itu sama saja artinya dengan memelihara api dalam sekam, karena perlahan-lahan akan membakar dan menghancurkan bangunan Serikat Eropa yang dipaksakan itu. Ketika banyak negara Eropa mendengung-dengungkan tuntutan demokratisasi dan penghargaan terhadap hak-hak asasi manusia, justru mereka sendirilah yang mengangkanginya.

Sumber  :

Mimpi Uni Eropa Menjadi Sebuah Negara – Rakaryan Sukarjaputra
Kompas, 11.10.2009

Od paru dni media zapowiadają kolejną żenująca szopkę w wydaniu pisowskiego prezydenta.
W samo południe cała Europa zwróci się ku Polsce. Po długim oczekiwaniu prezydent Lech Kaczyński złoży podpis pod Traktatem Lizbońskim. Uroczystość ma się odbyć z pompą. Swoją obecność zapowiedzieli…
Największe stacje telewizyjne i goście z Europy. Wszyscy będą świadkami…(tvn24)
Na razie nie trafilem na żaden komentarz nazywający rzecz po imieniu. A przecież wszyscy będą świadkami kolejnego blamażu. Oto zakompleksiony przywódca kraju, który dopiero wydostał się spod sowieckiego buta usiłuje pokazać światu, że robi łaskę Starej Europie i podpisuje coś, co miał obowiązek podpisać kilkanaście miesięcy temu. Obserwatorzy w Europie nie zatracili jeszcze poczucia proporcji. Pamiętają, kto kilka lat temu zabiegał o przyjęcie do grona elitarnych krajów.
Przypuszczam, że w zaproszeniu Baroso i innych oficjeli krył się szantaż: “jeśli nie pozwolicie mi zrobić tej CEREMONII, to ja łatwo mogę się obrazić i nie podpisać”.
Więc Baroso z Buzkiem i Tuskiem usiedli i uzgodnili: ech, pozwólmy mu jeszcze raz poudawać, że jest kimś ważnym. Udawajmy, wszak jesteśmy dyplomatami, że nie widzimy jaka nędza wyłazi z jego fochów i demonstracji. Niech żoliborski książe Farquad (ze Szreka) nacieszy się obecnością kamer, światełek i świecidełek. Niech nawet każe bić w dzwon Zygmunta, wypuści sto baloników w kształcie kaczuszek i tańczy z “Arką Noego”, niechże w nagrodę za złożony podpis sam sobie order przypnie do marynarki i ucałuje sam siebie dwa razy w lustrze. Byleby już na litość boską to traktatowe zatwardzenie się skończyło, bo ważniejsze sprawy czekają.
A w niedzielę niech sobie jedzie Watykanu, wyspowiadać się z grzechu.
PS. Jak pamiętacie z filmu z Himilsbachem, monidło to rodzaj portretu ślubnego. Im bardziej malarz starał się z plebejskich twarzy wyciągnąć dostojeństwo i urodę, tym większa wychodziła karykatura. Miłego weekendu!

Wyjawię od razu: nie boję się jednorękich bandytów. Niech się mnożą na potęgę, niech błyskają swiatełkami, niech brzęczą bilonem, niech zapełniają świetlice, poczekalnie dworcowe i klubo-kawiarnie, skoro jest na nie zapotrzebowanie. Stojąc sobie tam nieruchomo, podłączone na stałe do sieci elektrycznej nie zrobią mi nijakiej krzywdy, nie pobiegną za mną w ciemnej ulicy, nie przeskoczą muru, nie zaatakują na klatce schodowej. Kto się chce do nich zbliżać, bardzo proszę, może im oddać swoją a nawet cudzą wypłatę, nie moja i nie Wasza, czytelnicy to sprawa. Byleby właściciel hazardowych automatów odprowadzał podatki.
Mamy wszelakie powody bardziej bać się bandytów dwurękich, obdarzonych siłą fizyczną i sprytem a jednocześnie pozbawionych skrupułów, skłonnych niewinnego człowieka zaatakować, ograbić, poturbować albo co gorszego. Tak więc głupawe media ( unikam uproszczeń, ale tym razem trudno powstrzymać sie przed epitetami) od paru dni plotą o wspomnianych “jednorękich” jak gdyby one stanowiły jakieś realne zagrożenie. Najnowszy tytuł z poczytnego portalu: “lawinowo rośnie liczba jednorękich bandytów” Mocna rzecz. Prawie jak “agresywni Marsjanie opanowują kolejne części globu”. Hm… świńska grypa przeminęła z wiatrem, trzeba sobie o czymś popisać. Najlepiej chwytliwie, głupio i bezrefleksyjnie.
Tymczasem są sprawy, które aż proszą się o refleksję. Kto mianowicie rządzi w pałacu prezydenckim? Nie od dziś wśród rozumniejszej części społeczeństwa krążą domysły, że prawdziwym szefem tego towarzystwa jest Jarek, bo Leszek jakby nie teges. Nieżyty, małpeczki, gruzińskie wycieczki i takie tam. Dlatego Leszek nie ma na razie sposobności, żeby zgodnie z obietnicą i n-tymi zapowiedziami podpisać Traktat. Doniosła chwila, o ile pamiętam, miała nastąpić wczoraj czyli we środę. Nic z tego nie wyszło, bo Premier Tusk rekonstruował rząd, zatem jakiś tam podpisik jakiegoś tam człowieczka do mediów by się nie przebił. Jeśli już to jako jedna z ciekawostek krajowych, gdzieś między relacją z Psiej Wólki o włamaniu do pasieki proboszcza a materiałem filmowym o niesłabnącym popycie na używane opony do Stara. Rozumiemy, że miło szaleć, gdy czas po temu, a podpisywać tylko wówczas, gdy w pobliżu jest dostateczna ilość kamer. Nie takie słabości Naród wybaczał miłościwie panującemu prezydentowi. Naród jest gotów nadal pochylać się nad nim z troską, niechby tylko pozbył się ministra Szczygły. Przecież to człek niekompetentny. Wygaduje w telewizji bajki, że w niedzielę PODPIS BĘDZIE SKŁADANY, ŻE SŁOWO CIAŁEM SIĘ STANIE. I w pałacowym refektarzu pojawi się główny aktor o obliczu nalanym powagą i patriotycznym zadęciem i zabłysną reflektory i będą warczeć traktory, trzaskać flesze, a powietrze wypełni niezwykła moc, wieczne pióro zaskrzypi po papierze i tak się spełni uroczysta chwila, za którą Naród Polski długo będzie prezydentowi dziękować.
Tymczasem klops. Szczygło kłamał! Jest ministrem nie od dziś, z napastliwymi dziennikarzami zdążył się oswoić, dlaczego wiec nieborak nieprawdę społeczeństwu podaje? Zamiast powiedzieć, że prezydent w niedzielę leci do Watykanu na nieszpór, gada coś o podpisywaniu. Złudną nadzieję robi Euroentuzjastom, albo co gorsza bawi się z nimi w kotka i myszkę. Jak nic powinien podać się za to do dymisji, oczywista oczywistość.
Dobrze, że Jarek jak zwykle wykazał się refleksem i mylną informację sprostował. Z właściwą sobie subtelnością stwierdził, że Szczygło g… się zna na prezydenckim harmonogramie, bo przecież niewyobrażalne jest by prezydent będąc w Watykanie składał jakies podpisy . W końcu Watykan to nie miejsce składania podpisów tylko datków. Tak czy owak, dobrze że Jarek sprostował, bo w końcu on wie najlepiej, co robi prezydent w niedzielę po południu albo we czwartek rano.
Przy okazji my uzyskaliśmy potwierdzenie, że Szczygło to marionetka i kto naprawdę rządzi w pałacu, kto wydziela Leszkowi małpeczkowe racje.
Po takiej lekcji tym bardziej wolę jednorękiego bandytę niż dwugłowego prezydenta.
http://www.tvn24.pl/12691,1623007,0,1,prezes-pis-prezydent-nie-podpisze-traktatu-w-niedziele,wiadomosc.html

Zamieszczam opowieść zasłyszaną, czy przeczytaną – dla samej opowieści jest to nieistotne. Dość na tym, że dotyczy miejsca istniejącego i całkiem realnego. A przy tym mającego magię…

Sebagaimana telah dikemukakan sebelumnya, tidak ada badan legislatif internasional untuk membuat ketentuan-ketentuan yang mengatur secara langsung kehidupan masyarakat internasional.

Satu-satunya organisasi internasional yang kira-kira melakukan fungsi legislatif adalah majelis umum PBB, tetapi resolusi-resolusi yang dikeluarkannya tidak menyangkut kehidupan organisasi internasional itu sendiri. Memang ada konferensi-konferensi internasional yang diselenggarakan dalam kerangka PBB untuk membahas masalah-masalah tertentu, tetapi tidak selalu merumuskan law making treaties.

J.G. Starke menguraikan bahwa sumber-sumber materiil hukum internasional dapat didefinisikan sebagai bahan-bahan aktual yang digunakan oleh para ahli hukum internasional untuk menetapkan hukum yang berlaku bagi suatu peristiwa atau situasi tertentu. Pada garis besarnya, bahan-bahan tersebut dapat dikategorikan dalam lima bentuk yaitu:

1. kebiasaan;
2. Traktat;
3. keputusan pengadilan atau badan-badan arbritasi;
4. karya-karya hukum;
5. keputusan atau ketetapan-ketetapan organ-organ/lembaga internasional.

Sedangkan pasal 38 ayat 1 statuta mahkamah internasional menetapkan bahwa sumber hukum internasional yang dipakai oleh mahkamah dalam mengadili perkara-perkara adalah:

1. perjanjian internasional (international conventions), baik yang berupa umum maupun khusus;
2. kebiasaan internasional (international custom);
3. prinsip-prinsip umum hukum (general principles of law) yang diakui oleh Negara-negara beradab;
4. keputusan pengadilan (judicial decisions) dan pendapat para ahli yang telah diakui kepakarannya (teaching of the most highly qualified publicists) merupakan sumber tambahan hukum internasional.

Pasal 38 statuta mahkamah internasional tersebut tidak memasukkan keputusan-keputusan badan arbritasi sebagai sumber hukum internasional karena dalam praktiknya penyelesaian sengketa melalui badan arbritasi hanya merupakan pilihan hukum dari kesepakatan para pihak pada perjanjian. Di lain pihak, prinsip-prinsip umum hukum dimasukkan kedalam pasal 38 tersebut sebagai sumber hukum, sebagai upaya memberikan wewenang kepada mahkamah internasional untuk membentuk kaidah-kaidah hukum baru apabila ternyata sumber-sumber hukum lainnya tidak dapat membantu mahkamah dalam menyelesaikan suatu sengketa. Prinsip-prinsip umum tersebut harus digunakan secara analog dan diperoleh dengan jalan memilih konsep-konsep umum yang berlaku bagi semua sistem hukum nasional.

Så er Lissabon traktaten på banen igen. Irland har fået en række indrømmelser.

De må selv bestemme:

• Deres abortpolitik
• Deres skattepolitik
• Deres famile- og uddannelsespolitik
• Deres forsvarspolitik og neutralitet

Selvom disse garantier er falske efter nogens opfattelse, så er det at give et land forbehold på skatteområdet en falliterklæring for EU.

Hvis et land kan dumpe skatterne for at lokke virksomheder til, så fungerer et markedet ikke. Her i landet har vi netop droppet den kommunale skatteligning fordi blot mistanken om at der politisk kan ske en lokalpolitisk favoritisering ville være ødelæggende for landet.

EU har rigelig med problemer i forhold til at tredjelande dumper alt for at trække arbejdpladser til, så der er intet behov for at lande indenfor EU måtte dumpe deres skatter på de andre landes bekostning.

Så er der forsvarspolitiken. EU skal ikke kaste sig ud i militære operationer. Nogle lande har nogle lig i lasten fra deres dage som koloni-magt – især i central-afrika, hvor at de panisk har forsøgt at fastholde lokale dialekter som hovedsprog i deres tidligere kolonier. Hvis vi tillader en Europa hær, så kommer både Irere og Danskere til at blive ofre for andre landes synder fra fortiden. Derfor bør dette punkt ikke være en undtagelse. Det bør slet ikke være et punkt i traktaten.

For år tilbage så bankede vi ga nske som Irerne det samlede fællesskab på plads. De slikkede vores fødder da vi kaldte flokken sammen og dikterede dem vores fire forbehold. De lærte deres plads i forhold til vores højt udviklede kultur.

Når nu Irene har pisket de andre lande på plads efter at have lært af os, så vækker det undren hos mig, at vi skulle være parate til at fjerne nogle af disse forhold.

Selvfølgelig vil indførelse af Euroen vise hvor meget ekstra vi betaler for varene her i landet, men det ved vi jo godt i forvejen. Vi husker alle politikernes løfter om at sænke afgifterne på brændstof til vores bilflåde, hvis de internationale priser sted. Det skete bare aldrig.

Men det positive vi kan opnå står ikke i mål med de tab vi vil lide.

Vi må formulere et folkekrav om at vi vil stemme om Lissabon traktaten, så vi igen kan sende et kraftigt signal om hvem der bestemmer.

Men EU har igen vist hvad vi hele tiden har vidst. EU er en joke!

Układ Sikorski-Majski był to układ między Polską a ZSRR, który miał na celu wspólną walkę z III Rzeszą w czasie II wojny światowej.

Został podpisany 30 lipca 1941 roku w Londynie. Układ przewidywał przywrócenie stosunków dyplomatycznych między obydwoma krajami oraz budowę armii polskiej w Związku Sowieckim pod dowództwem polskim. Układ podpisany został przez polskiego premiera Władysława Sikorskiego i radzieckiego ambasadora w Londynie Iwana Majskiego. Kreml w układzie Sikorski-Majski uznał, że traktaty radziecko – niemieckie z 1939 roku tracą moc, a rząd polski stwierdzał, że nie jest związany żadnym układem skierowanym przeciw ZSRR. W protokole dodatkowym rząd radziecki udzielił amnestii obywatelom polskim pozbawionym wolności na terenie ZSRR (najczęściej zresztą bezpodstawnie przetrzymywanym w łagrach).

Traktat został jednostronnie wypowiedziany przez ZSRR 25 kwietnia 1943 po odkryciu przez Niemców zbiorowych grobów oficerów polskich zamordowanych przez NKWD w Katyniu.

Ksiądz Grzesiek robił właśnie porządki w swojej skromnej biblioteczce na plebani, kiedy zjawił się Konrad. x.Grzesiek pracował wtedy w pobliskim liceum (do którego uczęszczał również Konrad) i zwykle miał wielu młodych gości, z którymi prowadził dysputy na przeróżne tematy. Starał się wraz z nimi doszukiwać odpowiedzi na trudne pytań.

Układając podręczniki teologii x.Grześka, Konrad natrafił na zbiór esejów traktujących o grzechu. Pod wpływem impulsu, zapytał:

- Jak to jest, że mimo iż wiemy, że coś jest złe, robimy to? Dlaczego nikt nie przestrzega nad przed złem?

x. Grzesiek w odpowiedzi wręczył mu książkę, która wcale nie należała do wykładów teologicznych i powiedział by przyszedł po przeczytaniu jej.

Kilka dni później chłopiec znów zawitał w mieszkaniu księdza.

- Czy znasz już odpowiedź na swoje pytanie? – spytał x. Grzesiek

- Poniekąd. Chociaż nie wiem dlaczego uważasz, że Oskar Wild jest odpowiedni do udzielania tego typu odpowiedzi.

- Wyobraź sobie, – zaczął x.Grzesiek siadając wygodniej w fotelu – że hrabia Henryk jest ucieleśnieniem wszelkiego dobra. Na początku lubimy Henryka. Zawsze będziemy go lubili.

- Przesiąknięty jest cynizmem – przytaknął Konrad – ale może się podobać.

- Jesteś nim zafascynowany – stwierdził x.Grzesiek zgadując myśli Konrada.

- Kto nie byłby? Nawet Dorian powiedział „Hary w dzień opowiada niewiarygodne rzeczy, a wieczorem popełnia rzeczy niewiarygodne. Zupełnie tak, jakbym ja pragnął żyć.” 

- Zgadzasz się z nim?

- Naturalnie.

- Henryk wywiera wpływ na rozmówcę – x.Grzesiek podniósł ze stolika książkę i przerzucił kilka stron. – Tylko nieliczni potrafią mu się oprzeć.

- Masz na myśli Bazylego?

- To artysta, jemu wystarczy miłość.

- A Dorian?

- Jest niewinny, nie zna zła – zatrzymał się jakby powiedział coś nie tak, po czym poprawił się. – To znaczy na początku go nie zna. To dlatego Henryk mu tak imponuje. Wpaja mu swój światopogląd.

- Jest interesujący. Wszystko co mówi Henryk jest interesujące.

x. Grzesiek przytaknął wciąż przerzucając kartki ksiązki.

- A sumienie? – pytał dalej chłopak – Wy księża zawsze mówicie o sumieniu.

- Sumienie jest obrazem nas samych – westchnął ciężko. – To ono odbija nasze występki.

- Racja, Dorian patrząc na obraz postanawia się zmienić.

- Ale tego nie robi – zauważył x.Grzesiek

- Bo zjawia się Henryk. Henryk pomaga mu zapomnieć o smutku.

- I Dorian podąża za tą przyjemnością – odłożył w końcu książkę. Zmarszczył czoło – Co więcej, tkwi w tej przyjemności.

- A zmienia się obraz, jest tak brzydki, że nie może na niego patrzeć.

- To usypianie sumienia, – wytłumaczył – albo nie zwracanie na niego uwagi. Zauważ, że Dorian trzyma obraz pod kluczem.

- Ale było przecież wiele momentów, w których chciał się zmienić – próbował bronić Doriana – Przecież nie raz patrzył na obraz szukając w nim pozytywnych zmian.

- Ale było to złe dobro. Wspomina o tym Henryk. W jego hedonizmie nie określa się grzechu grzechem. Grzech to tylko przyjemność, na którą zasługuje żyjący. A sumienie czyni z nas tylko egoistami, bo bycie grzesznikiem potęguje naszą próżność – tak mówił. Możemy to nazywać znieczuleniem, bo wydaje nam się, że grzech popełniany wielokrotnie przestaje być grzechem.

- Dlatego dobre uczynki Doriana nie odnoszą skutku?

- Dorian dobrym uczynkiem nazywa mniejsze zło. Popełnia je tylko ze względu na siebie.

- Ale w końcu jest tego świadomy.

- Tak, w końcu to sobie uświadamia. Ale to tylko potęguje samodestrukcję.

- Chcesz powiedzieć, że chociaż wie, co jest grzechem i chociaż chciałby się poprawić, nie uda mu się?

x. Grzesiek kiwnął głową.

- Dlaczego?

- Bo odrzucił ostatnią możliwość poprawy. Odtrącił wyciągniętą do niego rękę, a wiesz, że czasami sam nie jesteś wstanie podnieść się z upadku. Bóg dał nam sumienie po to, żeby pomagało nam naszych wyborach. To człowiek decyduje się czy będzie słuchał sumienia, czy woli słuchać pragnienia.

Urwał na chwilę. Pociągnął łyk herbaty ukradkiem zerkając na gościa.

- Dorian – powiedział w końcu – popełnił największy błąd, chciał zabić własne sumienie. Nie wiedział tylko, że zabijając sumienie zabije samego siebie.

Chłopiec pogrążył się w milczeniu.

- Czasami – mruknął podsumowując słowa x.Grześka – grzech jest tak fascynujący, że nie możemy mu się oprzeć.

- Nawet sumienie nie jest w stanie cię powstrzymać – zgodził się x.Grzesiek. – Ale zanim go popełnisz, pomyśl przez chwilę, jak będzie wyglądała twoja dusza po fakcie.

Po dość długiej i bardzo interesującej rozmowie z Jego Królewską Mością Królem Morinii Danielem I Maksymilianem jaką odbyłem dzisiejszego popołudnia zakończył się ona sukcesem dla Cesarstwa Arctiq.

Tuż po godzinie 16:00 po omówieniu szczegółów dotyczących wzajemnego uznania obu państw i nawiązaniu wspólnych stosunków dyplomatycznych Cesarstwo Arctiq oraz Królestwo Moriini podpisały i ratyfikowały wspólny traktat. Jest to pierwszy traktat który udało mi się podpisać co traktuję za wstęp do naszej oficjalnej polityki zagranicznej. W sprawie nawiązania oficjalnych stosunków dyplomatycznych zwróciłem się również do takich państw jak Okoczia, Królestwo Nowalu oraz Królestwo Skarlandu i będę starał się nawiązać z nimi bliską współpracę oraz zawrzeć traktaty podobnie jak z innymi państwami.

Pozdrawiam Czytelników “Arctiq News”:

Wasz Redaktor, JCW Arctos I (-)