„Pewnego dnia małe cielątko musiało przeprawić się przez gęsty las, aby powrócić na swoje pastwisko.
Ponieważ było to niezbyt rozumne stworzenie, poszło okrężną drogą, która wiodła przez wszystkie możliwe wzgórza i doliny. Następnego dnia przechodził tamtędy pies i nie zastanawiając się długo, pobiegł ta sama ścieżką. Jakiś czas później pewien baran, zobaczywszy już przetartą drogę, poprowadził nią swoje stado.
Z czasem również ludzie mieszkający w okolicy zaczęli korzystać z tej ścieżki, która była bardzo kreta, wyboista i wiła się z lewa na prawo, biegła stromo pod górę i w dół. Ludzie z trudem pokonywali wszystkie na niej przeszkody, nieustannie na nią narzekali i przeklinali, na czym świat stoi- całkiem zresztą słusznie. Ale nie uczynili nic, żeby zmienić ten stan rzeczy.
Korzystano z niej tak często, że w końcu stała się traktem handlowym, którym z wielkim mozołem ciągnięto biedne zwierzęta objuczone ciężkim ładunkiem. Przeprawa trwała trzy długie godziny, choć tę sama drogę można było spokojnie przebyć w pół godziny, gdyby tylko komuś przyszło to do głowy.
Minęło wiele lat i każdy skarżył się na ruch, który tam panował, choć była to najgorsza z możliwych tras.
Przez cały ten czas stary mądry las śmiał się w duchu, widząc, jak ludzie ślepo podążają ścieżką wytyczoną  przez małe cielę, nawet nie zastanawiając się czy to najlepszy wybór.”

Paulo Coelho

Nie bójmy się iść własnonóżnie przedeptaną ścieżką!

//Artykuł z gazetki “Czuwaj”

I znow jak co roku w pieknych okolicznosciach przyrody… prawda… spotkalismy sie w Blizynie na plenerku foto. Tym razem zwiedzalismy fabryki w Suchedniowie i zaklady zbrojeniowe “Mesko” w Skarzysku Kamiennej:). Dzieki Bartus za stanik…tfu… skanik:D

Przy okazji focenia budowy DeTeeŚki na odcinku Zabrze-Zaborze. Tramwaj  wkrótce pojedzie po nowych torach.

Witam, w tym roku dane nam było spędzić je i na MAZURACH, i w GÓRACH!

Pozdrawiam serdecznie i zachęcam do przeczytania/ obejrzenia relacji z obu tegorocznych wypraw!

Był sierpniowy piękny wieczór i padał piękny deszcz, kiedy to otworzyliśmy wspólny sezon rowerowy z Niedźwiedziem. Obrana jako pierwsza trasa to szlak rowerowy mający początek w lesie przy zbiorniku wodny przy ul. Strzeleckiej w Wejherowie (od skrzyżowania Strzeleckiej z 3 maja będzie to około 1,2 km). Z ulicy do lasu skręca się w lewo na delikatnym łuku, po wjeździe do lasu trzymamy się lewej strony i pedałujemy prosto. Na początku lecimy leśną ścieżką, aż dojeżdżamy do leśnej drogi asfaltowej, która daje chwilę wytchnienia staczając się często w dół. Kiedy delektowaliśmy się dłuższym zjazdem, po prawej stronie, przy skrzyżowaniu z inną ścieżką zauważyłem tablicę, przy której z ciekawości się zatrzymałem; całe szczęście, ponieważ jak się okazało trzeba było właśnie skręcić w prawo, czego żaden znak wcześniej nie sygnalizował (lub też przy tej prędkości żeśmy nie zauważyli). Jeśli się nie skręci, wyjeżdżamy na trasie 224 kawałeczek za Wejherowem, wtedy mamy około 5 kilometrów by wrócić do centrum. Zgodnie z zaleceniem na tablicy , skręciliśmy w prawo i z  powrotem wjechaliśmy na typowo leśną ścieżkę, 9czyli piach i troszkę trawy) którą dojechaliśmy w okolice Gowina. Tam, nie mogąc na skrzyżowaniu dróg wydedukować gdzie jechać (zamazany znak) skręciliśmy na polną drogę i znaleźliśmy się w Gowinie. Ta część trasy nie jest związana z ścieżką rowerową, która biegnie delikatnie inaczej. Na szlak wróciliśmy w Ustarbowie. Przed samym Sopieszynem znajduje się piękny zjazd w dół, (uwaga ostre zakręty) aż do trasy 224. Na skrzyżowaniu mamy sklep, gdzie można co nieco kupić, jeśli nie ma takiej potrzeby, od razu po zjeździe skręcamy w prawo na trasie 224 i około kilometra jedziemy prosto, po czym skręcamy w lewo do lasu – to jest już ładnie oznaczone. Po krótkiej przeprawie dotarliśmy do jezior Pałsznik i Krypko (nie wolno w nich się kąpać, łowić itp), będących częścią Rezerwatu przyrody Pełcznica. Przy jeziorach można jechać w prawo, jak i w lewo, ponieważ trasa wiedzie wokół nich, ważne, aby nie przegapić zjazdu na Nowy Dwór i nie kręcić się w kółko. Po chwili byliśmy już obok jeziora Borowo; w jeziorze można się kąpać, jednak pewien bliski mi biolog uświadomił mnie, że jest to jezioro eutroficzne, co w prostym tłumaczeniu oznacza, iż wydaje się ono po prostu brudne, a jest to jedynie efekt procesów biologicznych zachodzących w wodzie (ono żyje:). Po przejechaniu Nowego Dworu i Zbychowa, czeka nas piękny zjazd w dół do Redy, delikatnie skręcając w lewo można również wyjechać w Wejherowie Śmiechowie. Trasa ma około 38 kilometrów, a przebycie jej zajęło nam trochę ponad dwie godziny, po których zadowoleni i przemoczeni (deszcz) wróciliśmy do domu. Poniżej ogólna mapka z widokiem, jeszcze niżej link do pliku mapy Google Earth – trzeba zainstalować program wgrać plik i dokładnie widać co, gdzie i jak.

mapa

http://www.speedyshare.com/177257784.html

Era dia, estava frio, porém o sol que entrava pela janela tocava a costa nua de Justine a acarinhando. A noite fora longa e a preguiça lhe tomava o corpo, ela sentiu o cheirinho doce do café, mas não conseguia abrir os olhos. Fora tudo tão bom, tão perfeito, que ela não queria despertar para a realidade. Foi quando sentiu o toque dos dedos másculos de Gustavo percorrendo sua espinha.

- Bom dia flor do dia! Hora do café!

Justine de espreguiçou enquanto resmungava.

- To com sono ainda…

- É, eu sei linda, mas já te ligaram milhões de vezes, inclusive seus pais.

- MEU DEUS! – disse apavorada.

Ela havia esquecido completamente deles em seu surto histérico. Ela deveria ter ligado e avisado onde estava, pois deveria imaginar que Lucas e Marcela ligariam lá atrás dela.

- Meu Deus, como pude esquecer deles? – ela se levantou abruptamente e colocou a camiseta que estava no chão ao lado da cama.

Correu para a sala e pegou o celular que estava na mesa, haviam mais de 50 chamadas não atendidas.

- Meu Deus! To morta!

Ela verificou quem ligou quantas vezes, haviam 13 chamadas de sua casa, 6 do celular de seu pai, 3 do celular de sua mãe, 15 da casa de Marcela, 10 do celular de Lucas, 2 do celular de Marcela e uma de um numero desconhecido.

- Calma Ju, depois de 20 chamadas da Marcela, eu resolvi que era melhor atender.

- Você disse que eu estava aqui? – disse desolada.

- Não, eu só disse que você havia me ligado e que estava bem, que estava em um hotel, mas não queria me dizer onde.

- Ela acreditou?

- Sim! Pedi que avisassem seus pais, pois percebi o que deveriam estar desesperados em meio a tantas ligações.

- Realmente, vou ligar para eles agora… – disse amargurada – coitado do meu pai.

- Eu disse a ela que você só queria pensar. Por isso não atenderia o celular.

- Obrigada! Você foi um grande amigo.

Ele sorriu gentilmente e lhe propôs tomarem o café.

Os dois sentaram na bancada que dividia a cozinha da sala, ele havia feito café, comprado pão, suco e queijo. Os dois não falaram nada, apenas se olharam durante todo o café. Ele satisfeito, e ela com desejos, ao percorrer cada detalhe do seu peito nu, de cada toque, cada beijo, sem duvida ele era mais quente que o Fabiano na cama. Mas nada superava o que acontecia entre ela e Lucas, os lençóis pegavam fogo literalmente. Era como se ambos precisassem realmente um do outro para sobreviver. Mas logo a imagem de Lucas e Marcela sentados, ele segurando as mãos da sua amante, lhe invadiu os pensamentos e sua expressão amargurada voltou a face.

- Melhor eu ligar agora pros meus pais.

Gustavo sorriu e assentiu com a cabeça.

Justine respirou fundo e disse a si mesma.

- Bem! Prepare os ouvidos garota.

Discou para o celular da mãe, mesmo sendo mais histérica que seu pai seria, Justine sabia que a dureza na voz do pai, lhe partiria ainda mais o coração.

- JUSTINE! CADE VOCÊ MENINA? – disse Maria em meio à histeria.

- Oi mãe… – sussurrou ao celular – eu to bem, não se preocupe ta?

- Então porque estava sussurrando? Você foi seqüestrada? Se foi, de um sinal, uma tosse! Ande menina me diga algo.

- Calma mãe! Que coisa, você ta loca? – logo percebeu que sua mãe andava vendo TV demais – Olha, eu to bem ta legal, só precisei de um tempo. Briguei com o Lucas e foi isso. Marcela não te avisou que eu estava em um hotel e só queria paz?

- Sim, mas ela estava desesperada, eles ligavam sem parar para ter noticias, na esperança de que você nos desse noticia. Menina! Você quase enfarou seu pai de tanta preocupação.

Aquela palavra lhe atravessou o peito como um punhal, em meio à raiva ela havia esquecido completamente de avisar os pais.

- Me desculpe mãe… Olha, logo eu volto pra casa, vou tomar um banho, respirar fundo e volto pra casa, certo?

- Qual hotel você esta?

- A senhora jura que vou contar né? Nada pela senhora mãe, mas sei que vai ligar correndo pro Lucas, e por hora não desejo vê-lo.

- Volte logo. Vou falar com seu pai que você ligou. Ele ainda está dormindo, tivemos de dar calmante.

Aquilo parecia uma tragédia grega. Ela desligou o celular e não saiu do sofá.

- Você esta bem pequena?

- Estou, é só que esqueci dos meus pais cara, como eu pude não avisa-los?

- Marcela não os avisou?

- Sim, mas a minha mãe… Ai! E o meu pai… Sabe, eu devia ter ligado.

- Relaxa – disse ele ao se sentar ao lado dela – tudo vai se explicar, você deve conversar com Marcela e com o Lucas, acho que o que você viu foi tudo um mau entendido.

- Será?

- Pelo que ela me contou, certeza!

Então ela havia traído seus dois amores sem motivos, e ainda pior, traídos com o melhor amigo de Marcela. Que tipo de pessoa era ela? Sua cabeça girava em um turbilhão de pensamentos. Como ela era fraca e covarde. Como ela era egoísta e só queria usar daquele momento uma desculpa para satisfazer seus impulsos. Em meio à lagrimas ela disse.

- Por favor, quero que fique só entre nós o que aconteceu esta noite. Sei que você não esconde nada da Marcela, mas isso a mataria.

- Calma pequena. Não fique nervosa novamente, eu não sou o tipo de cara que sai por ai contando quem comeu ou deixou de comer. Não sou do tipo que conta vantagem nem coisa do tipo. Os calados comem mais – resumiu com um sorriso presunçoso.

- Isso é… Obrigada mais uma vez, por tudo!

- Capaz! Eu que lhe agradeço, afinal, tive uma noite de folga, ao lado de uma mulher maravilhosa.

Justine sorriu sem graça com as bochechas coradas.

- Não acredito! A senhorita envergonhada?

- Ah! Não é porque eu sou meio porra louca que não sinto vergonha de ouvir elogios.

- Então, já que você vai conversar com o Lucas e a Má, e eu sei que tudo vai voltar ao normal entre vocês. Tipo, já que pecou e a penitencia é a mesma… Que tal um banho a dois?

Justine abriu um sorriso sacana e pulou em cima dele no sofá, os dois começaram a se beijar e ele tirou a camiseta que ela usava sob o corpo nu. Ele baixou a calça de moletom e seu pau já estava rijo sentindo a buceta de Justine lambuza-lo. Sem pensar muito, ele a segurou pelo quadril, a levantou um pouco e encaixou seu pau no buraquinho lambuzado, ela inclinou a cabeça para trás e gemeu.

De joelhos ela se movimentava como se cavalgasse, o sobe e desce, os calor dos corpos, os gemidos baixos de Gustavo, e excitavam mais, ela queria muito mais. Então de virou de costa para ele, sentada em seu pau, ela começou a se movimentar cuidadosamente, Gustavo logo ocupou as mãos, uma para massagear o seio esquerdo a outra para massagear o clitóris. Aquela era uma sensação maravilhosa, suas pernas mau a agüentava, tremiam tanto que ela sabia, iria explodir em gozo.

Logo ele também gozou, e seus copos ficaram imóveis no sofá como estatuas, o cheiro do sexo pairava pelo ar. Agora era hora de enfrentar a realidade.

(Continua)

Freak Butterfly.

Photowalk 2009 | Spcaer po fabrycznej Łodzi...

W sobotę 18ego Lipca odbyła się w Łodzi pierwsza edycja ogólnoświatowego event’u worldwidePHOTOWALK’2009 Impreza odbyła się pod hasłem “Spacer po fabrycznej łodzi…” a organizatorem była łódzka eMeMKa której z tego miejsca wielkie podziękowania. Cel spotkania, zrobić jak najwięcej, jak najlepszych zdjęć które staną się swoistym dziedzictwem naszego miasta… Czyli cel szczytny;) Trasa? Zaczęliśmy na Targowej zobaczyliśmy PWSFTViT, Beczki Grohmana, Pałac Grohmana, Wille Herbsta, Osiedle  “Księży Młyn”, “Textorial Park”, altane w Parku Źródliska a co szybsi i sprawniejsi może nawet trochę więcej.

Photowalk 2009 | Spcaer po fabrycznej Łodzi...

Sporo zdjęć wykonałem w technice B&W, ale to chyba ze względu na niepowtarzalny klimat odwiedzanych miejsc który nie sposób oddać w kolorze, przynajmniej takie jest moje zdanie – nie musicie się zgadzać;)

Photowalk 2009 | Spcaer po fabrycznej Łodzi...

Photowalk 2009 | Spcaer po fabrycznej Łodzi...

I jedno takie śmieszne na sam koniec… może nie jest najbardziej udane, ale Cenzor byłby na pewno zachwycony;)

Photowalk 2009 | Spcaer po fabrycznej Łodzi...

Więcej zdjęć z PHOTOWALK’2009 znajdziecie na stronie organizatora. Dla tych którym nie chce się szukać podaje bezpośredni sznurek na eMeMKe. No i oczywiście nie zapomniałem o MAPCE… patrz niżej;)

View Larger Map

Na początku wpisu niestety muszę nadmienić, iż wyprawa ta nie była zbyt udana mimo, że początkowo nic nie wskazywało na jej niepowodzenie.

Dla zainteresowanych mapa trasy dostępna pod TYM LINKIEM.

Około 12:00 wyruszyliśmy na zdobywanie NW części poznańskiego pierścienia, niezbyt zobowiązująco, gdyż objeżdżając  wzdłuż jezioro Kierskie -dopiero napotkaliśmy oznaczenia owego Pierścienia (przynajmniej tak nam się wydawało)… ale po kolei…

Ruszyliśmy na znaną nam już trasę Poznań -Kiekrz, tym razem inną drogę, bowiem poprzez Wolę:

Grób z łbem konia, intrygujący i na swój sposób piękny:

:

Dotarliśmy do Strzeszynka:

Dalej do Kiekrza i nad jezioro, jechaliśmy wzdłuż niego:

Bardzo przypomina mi ono jeziora na Mazurach… pewnie poprzez te żaglówki…

Na pierwszym planie (jacht? łódka? -maszyna ) WOPRowców:

Następnie dotarłwszy do końca jeziora -wspięliśmy się na dość dużą górkę i już byliśmy w Baranowie;

tutaj też ujrzeliśmy owy ‘czerwony szlak (pierścieniowy?)’;

widok z takiej wysokości przywodzi mi na myśl widoki z greckich pejzaży i widokówek:

Ech, piękne… Na pewno nie raz powrócimy w to przypadkiem odkryte miejsce

Kolejne zdjęcie zrobione jest na przedpolach Baranowa i Lusowa:

Niestety, co muszę stwierdzić, duża ilość miejsc w dotychczas opisanym szlaku Pierścienia jest niedostatecznie oznakowana; czasami mieliśmy wątpliwości, cze jedziemy w ogóle prawidłową ścieżką, zero oznaczeń :/

Jednak prawdziwe kłopoty z tym zaczęły się odrobinę za Lusowem, w licznych lasach okalających Lusówko

Stamtąd nie mam już zdjęć, ponieważ opóźnienie było na tyle spore, że zaniechaliśmy zatrzymywania się w ogóle na rzecz powrócenia do domu w jak najkrótszym czasie :/Jednym słowem -gonitwa z czasem i odległością! (Droga Buk -Poznań).

Oznaczenia niekompetentne i niewłaściwe! Wręcz -niestety- mylące, do tego stopnia, że jadąc -niby- jednym szlakiem od Poznania do Dopiewa- za Lusówkiem nagle zaczyna się nieświadomie zawracać w stronę Tarnowa Podgórnego!

Totalny chaos, zbyt mało oznaczeń, do tego niekompetentne i mylące! -Słowa kieruję do Departamentów Sportu i Turystyki Wielkopolskiego Urzędu Marszałkowskiego, gdyż to one nadzorują tenże szlak (uzasadnienie)

Moim i innych zdaniem przydałoby się ujednolicenie oznakowania na JEDNYM przecież Pierścieniu Poznańskim tak, by i inni nie gubili się w trasach, które i tak raczej nie są uczęszczane na tyle, by choć wywnioskować kierunek drogi na rozstaju

Także apeluję o zadbanie o infrastrukturę pracowników Departamentów WUM!

Nie wiem, jak innych będących pierwszy raz na owej drodze, ale mnie i innych jej użytkowników odstraszyło ww. słabe (!) oznaczenie. I nieprędko na niej zawitam; przynajmniej do czasu, gdy nie wprowadzą nowych oznaczeń, bądź nie zmienią i nie ujednolicą już istniejących…

Oto jak niekompetencja urzędników może zepsuć nawet nieźle zapowiadający się wyjazd zwykłych ludzi

Miała być jeszcze przed odlotem historyjka o tym, jak się jeździ autem po Kostaryce, ale źli trochę zamieszali plany i opowieści się opóźniły. Podobnie galerie z Kostaryki, które dopiero szykujemy (uaktualnienie: galerie z Kostaryki już są). Ale co miało być, to będzie i właśnie dziś w pokoju hotelowym w Quito (stolica Ekwadoru) skrobię te kostarykańskie wspomnienia kierowcy.

Przewodnik mówi, że drogi w Ameryce Środkowej są w bardzo złym stanie – no i rzeczywiście w porównaniu do któregokolwiek cywilizowanego kraju Europy Zachodniej, tak jest. Ale mieszkaniec Wrocławia jeżdżący często ulicą Karmelkową nic specjalnie złego o kostarykańskich drogach powiedzieć nie może. Są owszem dziury i czasami dziwne dla nas oznaczenia (np. ograniczenia prędkości tylko wymalowane na drodze), ale ogólnie nic strasznego. Jedynie niektóre stare mosty (zdjęcie obok) wywołują dreszczyk emocji. Najciekawszy nie miał na kilku metrowych odcinkach blach pokrywających konstrukcję (pewnie ciężarówki rozwaliły) i trzeba było kołami celować w stalowe belki, bo inaczej opona mogłaby wpaść do dziury. A na dnie dziury rwąca rzeka! Standardem są też druty stalowe leżące w poprzek mostu – przejeżdża się nie po metalowej płycie, tylko po leżących drutach. Hałas, jaki to wywołuje, jest nie do opisania. Nie wszystkie mosty są takie – jest wiele nowych, całkiem porządnych. Natomiast ogólnie drogi podrzędne są tak podrzędne, jak wioskowe drogi u nas. Duże drogi zaś takie, jak nasza “ósemka” do Kudowy – tylko bez poboczy. A autostrady koło San Jose mniej więcej takie, jak “autostrada” koło naszej stolicy (czyli zwykła dwupasmówka zatłoczona jak diabli).

Osobnej opowieści wymagają drogi szutrowe po górach! Są takie miejsca, gdzie asfalt nie dochodzi i już. Częściowo podobno celowo – chodzi o to, aby turyści danego regionu nie zalali. Częściowo pewnie politycznie, a w większości przypadków rządzi twarda ekonomia. Wypożyczając auto dostaje się mapkę z zaznaczonymi drogami asfaltowymi i szutrowymi oraz (do podpisania) długą instrukcję co należy robić, a czego nie (np. nie przejeżdżać przez zbyt głębokie rzeki, używać napędu na 4 koła w górach, nie pytać nieznajomych o drogę i tym podobne rady). Muszę przyznać, że jadąc po górach szutrową drogą i widząc gnający z naprzeciwka wielki trąbiący na zakrętach autobus zerkasz nerwowo na prawo, gdzie zieje spora przepaść i brak jakichkolwiek barierek. Albo taki widoczek zarejestrowany w ułamku sekundy: droga ostro w dół zakrętami, a przy ostatnim na wprost ciebie wielka skała, ostry zakręt w lewo tuż przed nią i malutka kapliczka z palącymi się świeczkami. Dopiero jak już ją miniesz i otrzesz pot z czoła, przychodzi refleksja: widocznie wielu zakrętu nie wyrobiło. A znowu na półwyspie Osa, gdzie byliśmy w parku narodowym Corcovado pagórki były niewielkie, za to niezliczona liczba rzeczek i strumyków do przejechania (najszersze jakieś 20 metrów). Szczególnie po ciemku robiło to niezłe wrażenie, bo nie do końca było widać, jak jest głęboko. Reflektory tylko trochę wydobywały leżące kamienie. W każdym razie przejechaliśmy, a zabawa była spora – wszystkim fanom 4 kółek polecam!

Jeszcze parę słów o autostradzie panamerykańskiej. Otóż jest tu taka droga przechodząca przez całą Amerykę od północy na południe (ponad 25 tyś km długości). Wije się przez wszystkie odwiedzane przez nas kraje (z małą przerwą w między Panamą a Kolumbią – już o tym pisałem rozważając trasę). Jej nazwa brzmi bardzo nostalgicznie i aż wzywa do przejechania jej wzdłuż (jak Tony Halik) – trzeba będzie któregoś dnia to zrobić. Ale chcę rozwiać złudzenia – to nie jest wcale dwupasmowa autostrada, tylko zwykła droga pełna ciężarówek i autobusów. Jak się utknie za takimi, to koniec. W Kostaryce zresztą budują już szereg porządnych dróg omijających Panamerican Highway (jak to się szumnie na mapach nazywa), bo jest ona krótko mówiąc lekko przedpotopowa. Przejechaliśmy nią jednak w sumie kilkaset kilometrów, a najciekawsza była przeprawa przez najwyższy punkt autostrady – szczyt, a raczej przełęcz śmierci (ang. Peak of Death, hiszp. Cerro de la Muerte)  – wysokość 3335 m. n.p.m. Wjeżdża się tam od poziomu zero (jechaliśmy od strony Pacyfiku) w ciągu około 3 godzin. To jest w sumie jakieś 120 km, a różnica wysokości powalająca. Czuje się lekkie zawroty w głowie (przynajmniej ja czułem). Zużycie paliwa wzrosło zabójczo i całe szczęście, że do stacji benzynowej już po drugiej stronie przełęczy okazało się niedaleko. Widać też było jak na dłoni różnicę w roślinności, bo ruszyliśmy z lasu tropikalnego nad oceanem, a na górze zastaliśmy taki widoczek, jak obok. Karłowate drzewka, mgła i zimno. Bluzy z polaru zostały szybko wyciągnięte! Na szczęście ruch był niewielki i nie utknęliśmy w żadnym korku, więc szczęśliwie i sprawnie dotarliśmy do celu czyli do miasta Alajuela niedaleko lotniska (gdzie nas wieczorem obrobili). Sumarycznie pokonaliśmy autem około 900 km w ciągu 7 dni, czyli średnio dziennie niezbyt wiele, ale głównie rzeczywiście odbywało się zwiedzanie stacjonarne – bardzo, bardzo nam się podobało. Galerie wkrótce! Uktualnienie: galerie z Kostaryki już są.

Niestety tym razem brak zdjęć ze względu na brak sprzętu.

Obraz szlaku pod TYM linkiem

Kilometraż: całość (powielona razy dwa, gdyż jechaliśmy i wracaliśmy tą samą drogą) wyszła ok. 80 km.

Szlak zaczyna się w Parku Sołackim, i wiedzie docelowo aż do Międzychodu (my zaczynaliśmy z Dębca).

Dobrze oznaczony, praktycznie wcale nie ma problemów z orientacją -jechaliśmy bez mapy;

minimalna większość to fajne szutry i drogi polne, a i asfalt jest w bardzo dobrym stanie (czyt. -brak połatanych połaci ) -przez całość dosłownie się płynie

Sprężając się jest się w stanie pokonać go nawet w 1 godz. 30 min. -i nawet nie zauważycie, kiedy go pokonacie, sama przyjemność

Ale również bardzo polecam nieco mniej forsowne zwiedzanie tego odcinka -w sam raz na leniwe niedzielne popołudnie

Wrócić zawsze można pociągiem relacji Krzyż Wlkp. -Poznań, który zatrzymuje się w Pamiątkowie

Pozdrawiam!

Trasa do obejrzenia TUTAJ

Jak w tytule -całość trasy, licząc od wyjazdu z domu, do przyjazdu do domu -w przybliżeniu miała 150 km.ns

Podzieliliśmy sobie ten dystans na 3 dni, tak, by dziennie pokonywać maksimum 50 km, gdyż wyjazd zaplanowany był jako typowo rekreacyjny (a nie “gnanie na oślep” i stawianie na ilość kilometrów)

1 maja 2009: DZIEŃ 1

Poznań -Świebodzin -(Lubrza – Boryszyn -Wysoka -Pieski -Kursko) -Chycina

Początek wyjazdu był troszkę nerwowy, a to ze względu na kilka nałożonych na siebie okoliczności.

Na dworcu głównym byliśmy po godz. 10:00 -kolejki do kas straszne (więc nie było mowy o kupieniu w nich biletu), a na peronie dodatkowo okazało się, że w podstawionym już pociągu niestety zabrakło wagonu rowerowego!

Dodam tylko, że  nie byliśmy bynajmniej jedynymi rowerzystami wybierającymi się w stronę Frankfurtu nach Oder…

Tradycyjnie nasze “kochane PKP” zawaliło sprawę swoim totalnym brakiem wyobraźni co do długiego majowego weekendu (!), co niestety m.in. poskutkowało bezradnym pozostaniem w Poznaniu kilkorga rowerzystów niemających gdzie zmieścić się ze swoimi pojazdami.

W końcu jednak -mimo przeciwności- ruszyliśmy o 10:45 w stronę Świebodzina.

Po godz. 12:00, a właściwie przed 13:00.

Po prszestudiowaniu map zdecydowaliśmy się pojechać do Lubrzy inną, niż dotychczas, drogą -która notabene okazała się spoooorą moreną i najwyższym punktem w okolicy <zdjęcia poniżej>

Czekał nas zatem spory podjazd… Uff… Ale daliśmy radę i w nagrodę zatrzymaliśmy się na chwilę podziwiać widoki

Dalsza droga była dla nas sporą niespodzianką, gdyż jechaliśmy nią po raz pierwszy. Ale już we wsi Rusinów Wojtek kupił swój uwielbiany napój, na który potocznie mówimy “Jasiek”:D dlatego, szczęśliwy i wzmocniony, chętnie pojechał w dalszą drogę

Niedługo potem na naszej trasie napotkaliśmy wieżę -patrzalnię przeciwpożarową <zdjęcie poniżej>, na szczycie której pan leśnik (?) spokojnie słuchał sobie U2 -akcent muzyczny nam się spodobał, a pana pozdrawiamy!

Abstrahując od tematu -jak łatwo zauważyć, część dróg, po których poruszamy się po woj. lubuskim w swoich wyjazdach -jest brukowana; co jest z kolei oryginalną pozostałością po bytowaniu tu Niemców i budowaniu przez nich różnego typu budowli taktycznych (np. panzerwerków). Bruk lepiej niż nawet dobrze ubita ziemia -służył dojazdowi do nich, stąd jeśli przebywa się w woj. lubuskim i dostrzegamy drogę zmieniającą się we wybrukowaną -możemy być pewni, że w pobliżu znajduje się np. poniemiecki panzerwerk

Ok, dotarliśmy do Lubrzy!

Krótki posiłek (i kilka fotek) na środku miasteczka w towarzystwie czołgu to równie miła odmiana od kilku godz. już spędzonych na rowerze <foto poniżej> Czołg na środku Lubrzy to rosyjski T34, przemalowany “na modne moro” W każdym razie warto zobaczyć!

Później mijamy wieś Wysoka, w lewo skrótem przez las do Piesków i już coraz bliżej Chyciny!

W Kursku (czy Wam też kojarzy się z Rosją? ), ciągle smagani prawie już letnim słońcem (zero nawet jednej chmurki!) zatrzymujemy się właściwie tylko na chwilę -po kilka zielonuśkich młodych szparagów rosnących sobie beztrosko przysamej drodze Smakowały wybornie

Jeszcze chwila i już jesteśmy u celu -w Chycinie!

Pierwszą rzeczą, która dała nam “w kość” natychmiast -był istny ogrom komarów!

Ale cóż, rozbiliśmy się na oficjalnym miejscu biwakowym nad jez. Chycina, szybko rozstawiliśmy namiot i popsikaliśmy się anty-komarem Jednak muszę przyznać, że nic tak na nie działa, jak ognisko -dym jest dla nich nie do przebolenia.

Była również i pierwsza kąpiel! Czysta i ciepła woda wręcz zachęcała do zanurzenia się.

Na biwakowisku towarzyszyła nam również m.in. spora grupa studentów -kajakarzy ze Szczecina

Tak oto minął pierwszy dzień wyjazdu

2 MAJA 2009: DZIEŃ 2

Chycina (-Bledzew -Skwierzyna -Twierdzielewo -Kalsko) -Lubikowo

Początek drugiego dnia minął pod znakiem ataku komarów -zaraz po wyjściu z namiotu zaatakowały masowo

Trzeba więc było zwijać się jak najszybciej i ruszać w dalszą drogę…

Opuściliśmy Chycinę i skierowaliśmy się w stronę Bledzewa.

Tam odpoczęliśmy chwilkę na rynku, przypatrując się jakimś gorączkowym przygotowaniom do jakiegoś święŧa (-może Dni Bledzewa?).

Szczególnie zaskoczyły nas bledzewskie cheerleaderki <foto poniżej>

Zjedliśmy coniecoś, spojrzeliśmy na mapę i już byliśmy na drodze do Skwierzyny. Przy wjeździe minęliśmy zabytkową pruską budkę dróżniczą <foto…>

Trzeba wspomnieć, że początkowy plan wycieczki przewidywał dalszy jej bieg w kierunku skraju Puszczy Noteckiej, ku miejscowości Mokrzec -i stamtąd do Krzyża Wlkp.

Jednak będąc w Skwierzynie, nad Wartą <foto poniżej> -zmieniliśmy zdanie; Wojtek skusił mnie Lubikowem, który już kiedyś odwiedziliśmy. Teraz byliśmy na tyle blisko, że taki przejazd nie byłby problemem, a i miejscówka: piękna i pewna (wiedzieliśmy o “legalnym” biwakowisku LP).

Decyzja była więc prosta: zmieniamy plan i jedziemy do Lubikowa

Odbiliśmy z wyjazdowej drogi ze Skwierzyny -na Chełmsko i dalej na Twierdzielewo, Kalsko i właśnie jezioro Lubikowskie.

Droga przez las do biwakowiska była trochę trudna i zawiła, ale z rewelacyjną wojtkową pamięcią daliśmy radę

Na miejscu okazało się, że jesteśmy jednymi z nielicznych osób zamierzającymi pobiwakować w tym miejscu a już na pewno jedynymi zostającymi na noc. Być może więcej ludzi przyjeżdża tu w sezonie, ale póki co -grono było wyjątkowo zawężone

Nadal cudowna pogoda, szybko rozbiliśmy więc biwakowisko, wykąpaliśmy się w pięknej czyściutkiej wodzie i rozpaliliśmy ognisko, by odstraszyć wyjątkowo natrętne komarzyska, które ani na chwilę nie dawały o sobie zapomnieć…

Pod wieczór “odwiedziła nas” jeszcze bardzo sympatyczna grupa z Międzyrzecza -pozdrawiam!

Co do wrażeń ogólnych muszę jeszcze wspomnieć o jednej ważnej rzeczy -cały czas, podczas pobytu nad Lubikowskim jeziorem słychać było dziwny odgłos -miarowy, systematyczny… o dziwnym brzmieniu, jakby dmuchanie w butelkę…  niesie się echem po całej tafli wodnej, z różnych kierunków. Głos, którego na pewno nie słyszeliśmy będąc zeszłym razem nad tymże jeziorem.

Zaciekawił nas do tego stopnia, że postanowiłam po powrocie sprawdzić jego pochodzenie w Internecie.

Okazało się, że to ptak: bekas, który najprawdopodobniej powrócił w te rejony po dłuższej nieobecności

Ale nie dawał zasnąć nawet w nocy -sprawdziłam…

3 MAJA 2009: DZIEŃ 3

Lubikowo (-Pszew -Trzciel) -Zbąszyń

Dzień pod znakiem powrotu do Poznania.

Zwijając obozowisko w Lubikowie spotkaliśmy grupę płetwonurków z Wrocławia i okolic, która wybrała się nad jez. Lubikowskie ponurkować. Tego dnia było wyjątkowo gorąco, więc niemal od razu po wyjeździe z lasu krótkie rękawy poszły w ruch

Śniadanie zjedliśmy na dawnym boisku piłkarskim za wsią Stołuń, ale znów zaatakowały nas wstrętne owady (tym razem meszki -w pełnym słońcu!), więc pośpieszyliśmy się i znów w drogę!

Droga wiodła przez Pszczewskim Park Krajobrazowy i nawierzchnią przypominała naszą swojską podpoznańską greiserówkę -drogę z betonowych płyt. “Najlepszą akcją” tej drogi -i to w cudzysłowiu, wykazał się pewien wrocławski kierowca…

Mianowicie, gdy spokojnie jechaliśmy “gęsiego” ową drogą, na której równie spokojnie mijały nas czasem pojawiające się samochody -nagle pojawił się bohater owej historii. Podjechał do nas z tyłu, trąbiąc, byśmy ustąpili mu całość drogi -zmuszając nas tym samym na zjazd na piasek znajdujący się z naszej prawej strony. Nie było tam jednak znaku dotyczącego pierwszeństwo przejazdu, co oznaczało, że jesteśmy równorzędnymi z autami -pojazdami; skoro inne auta bez problemu zmieściły się z nami na drodze, to i ten wrocławski kierowca będzie musiał

Kierowca narobił szumu bezpodstawnym klaksonem ( spokojnie metr szerokości od naszych rowerów), po czym -nagle wyprzedzając nas -pojechał dalej. Pointą było jednak to, co zrobił za chwilę: rozładowując swoją frustrację zjechał na chwilę na ww. piaskowe pobocze, czym wzbił lekkie tumany piasku i kurzu w górę prosto na nas; po czym znów spokojnie zjechał na betonową drogę i pojechał dalej.

Achhh, jak odegrał się niedobrym rowerzystom niechcącym ustąpić drogi jego wypasionemu autku z importu!

Takiego braku kultury jazdy dawno już nie widzieliśmy; szkoda, że niektórzy kierowcy nadal traktują rowerzystów jak kogoś gorszego. :/

W sumie jednak owy kierowca nas rozbawił, i szybko o nim zapomnieliśmy

W drodze minęliśmy piękny, coraz bardziej turystyczny Pszczew, Trzciel, minęliśmy Obrę i tak oto dojechaliśmy do Zbąszynia -w samą porę, pociąg mieliśmy o 15:26

Tak minęła wycieczka

OTO ZDJĘCIA z wyjazdu:

Jeszcze nie znamy trasy powrotu, ale wiemy jedno – po dojechaniu do mety jedziemy dalej na północ naszym autkiem w celu odwiedzenia Nordkapp .

Wyświetl mapę

Vishetskonsulterna har slagit till igen. Smack bara. Andra delen på vår invigningspodcast är nu utlagd:

ladda å lyssna

Tema denna gång? Kanske en fortsättning på förra podcasten. Men!

Inför kommande podcast har frågor ramlat in. Bland annat från Det Stora Vita Hoppet. Håll i er!

Vi kör hårt med podcast nummer ett:

ladda och lyssna

Detta historiska avsnitt avhandlar namnet till podcasten under en promenad i skövdenatten.

Håll till godo. Rss-flödet är på gång. Vi försöker lista ut några saker så det blir smidigt bara.

Min syster gav mig denna i julklapp.