“EEN FLES CHIANTI EN EEN HANDVOL TOSCAANSE KLAPROZEN”

Al surfend op zoek naar een vakantiewoning in Italië, stootte ik op “Villa Bramasole”. In mijn achterhoofd ging een belletje rinkelen, dit kwam me meer dan bekend voor. Bramasole in Cortona met uitzicht op het Trasimeno-meer…. Dat is toch de villa van de wereldwijde bestseller ‘Een huis in Toscane” van Frances Mayes, een boek dat bij iedere Italiëliefhebber in de kast staat. Bah, flauw, iemand profiteert gewoon van de wereldwijde naambekendheid. Dit kan toch niet “het” huis zijn? Gewoon te huur? Waar zit Frances dan ondertussen?

Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. Ik neem het boek geregeld in de hand, als ik weer eens weg wil uit het sombere België. Villa Bramasole is steen voor steen opgebouwd in mijn hoofd, net zoals ze in het boek stap voor stap gerestaureerd werd. Ik zie de keuken, de terrassen, de slaapkamers, de olijfgaard, de ijzeren toegangspoort, het “kapelletje”. Ik heb me er een eigen voorstelling van gemaakt. En ik heb dat zo soms met de dingen, ik heb er nooit bij stil gestaan dat dit huis ook effectief echt en wezenlijk daar in Cortona zou staan. En evenmin is het ooit in me opgekomen dit huis te gaan (be)zoeken. Voor mij is het een fantasie, een droom.

Zou ik verder klikken op de foto’s? Zou ik mijn imaginaire voorstelling van het sprookjeshuis verbreken? Voor altijd? Ja, het is sterker dan mezelf, ik wil weten of dit het huis is. Ik bekijk de vele foto’s. Mmm, wat moet ik daar nu van denken? Dat het in elk geval niet is zoals het in mijn gedachten geconstrueerd was. Neen, dit kan het zeker niet zijn. Geen uitbundige bloemenpracht zoals beschreven in het boek, geen geborgenheid, geen “thuis”.

Met het boek naast me en wat nog in mijn geheugen zit begin ik de foto’s te bestuderen. De trap in de zitkamer. Klopt. De gezandstraalde en gebeitse balken. Klopt. Een naar buiten openslaande deur in de keuken, luiken, twee niveau’s, een langgerekt huis, een gemetste boog in een doorgang, gebeitste balken, ruwe stenen. Klopt allemaal. Maar geen vijf cm dik carrera marmeren blad in de keuken. Geen rieten manden in nissen die er niet zijn. Geen “battiscopa“, een vijftien centimeter hoge grijze strip langs de onderkant van de muren, als een soort “plint”.

Ik weet niet meer wat ik er moet van denken. In Toscane en Umbrië zullen veel huizen aan deze beschrijvingen voldoen; sommige dingen kan je zo matchen, anderen dan weer totaal niet. Googelen op “Villa Bramasole” brengt soelaas. Oef, er zijn wel tien villa Bramasole’s in Cortona en omstreken met uitzicht op het Lago Trasimeno te vinden. De bekende naam wordt inderdaad als commerciële troef gebruikt. En een nog grotere opluchting als ik overeenkomsten vind met beschrijvingen in het boek en andere vakantiehuizen. En ook weer niet.

Gelukkig maar. Mijn “Villa Bramasole” in mijn hoofd kan blijven bestaan. En een andere “Villa Bramasole ” ga ik niet huren. Je kan toch niet twee weken in een droom gaan wonen. Wat blijft er dan nog over om van te dromen?

En hopelijk leeft Frances nog steeds lang en gelukkig in haar eigen Villa Bramasole in Cortona. En verhuurt ze haar villa niet aan pottenkijkers.

(eigen foto, juni 2006)