Talk about major Trip-Hop music orgasm. Tiesto has teamed up with Three 6 Mafia, Sean Kingston and Flo Rida to make this awesome Electro Hip Hop song, ‘Feel It’. Watch the music video that was obviously shot in Las Vegas and get pumped up… even though it’s a Monday.

Here’s the download.

Lansat in 2003, cel de-al doilea album al trio-ului finlandez este un amestec stilat de elemente downtempo, electro-jazz, funk si retro-groove.

Pepe Deluxé – Beatitude (tracklist)

1. Just Let Go 4:47

2. Salami Fever 3:31

3. Ask For A Kiss 4:45

4. Girl! 3:34

5. Little Miss Cypher 4:59

6. Daddy’s Blazin’ BBQ 3:19

7. Black Cadillac 3:44

8. A Moment In Black & White 4:09

9. Real Simple 4:59

10. Indifference 2:32

11. Little Miss Cypher – Reprise 1:23

12. Lying Peacefully 5:42

13. Cruel Youth 5:40

14. First Goodbye 4:22

Recomand cu caldura Pepe Deluxé, mai ales celor carora le plac Fila Brazillia sau Baby Mammoth.

Pepe Deluxé – Cruel Youth.mp3

Niemal pół roku temu, recenzując nowowydany wtedy album Archive Controlling Crowds, wspomniałem, że zespół zapowiedział, że to, co od nich otrzymaliśmy, nie jest kompletną całością. Ich koncepcja zakładała dzieło czteroczęściowe, a brakującą na wiosennym wydawnictwie czwartą część mieliśmy otrzymać w roku następnym. Udało się jednak wydać materiał nieco wcześniej, dzięki czemu już od kilku tygodni możemy się cieszyć jedenastoma nowymi utworami od Archive, zamykającymi nieukończone dotąd dzieło.

Po bardzo dokładnym zapoznaniu się z częściami I-III wiedziałem już, czego mogę się spodziewać po ostatniej. Byłem ciekaw, czy zespół utrzyma formę, ale nie obawiałem się szczególnie o to, że wyda coś „na siłę” – od początku mówili, jak wiele mają materiału, nie różnicowali go na właściwy album i odrzuty z sesji, a to, co nie wpasowało się w koncepcję, po prostu dorzucili do pierwszego wydawnictwa jako bonusowe utwory, cztery miniatury, dopracowane i zaprezentowane fanom oddzielnie, na dodatkowym krążku.

Kwestia treści pozostawała zagadką – trzecia część z jednej strony mogła stanowić jakieś zakończenie, ale w gruncie rzeczy nie odbierała zespołowi możliwości kontynuowania całej opowieści i snucia dodatkowych przemyśleń.

Niełatwym zadaniem jest ocena czwartej części jako mniejszej całości. Wprawdzie jest to prawie pięćdziesiąt minut muzyki, ale już sam początek płyty – Pills – wyraźnie pokazuje, że jest to kontynuacja, a nie nowa historia. Muzyka rozbrzmiewa w pierwszej sekundzie bez żadnej zapowiedzi, intra, po prostu zaczyna się tak, jakby trwała już w najlepsze od co najmniej kilku utworów. I płynie nieprzerwanie aż do końca – wszystkie kompozycje łączą się ze sobą.

Materiał utrzymuje poziom reprezentowany przez pierwsze trzy części. Part IV nie różni się znacznie, ale nie jest też powtórką z rozrywki. Maria Q, otwierająca krążek utworem Pills, prezentuje swoje wokalne możliwości w utworze utrzymanym w stylu ostatnich osiągnięć Archive, ale, paradoksalnie, trudnym do porównania z jakimkolwiek konkretnym dotąd wydanym przez zespół utworem. Zaskakiwać może nieco rozbujane, drapieżne Lines, łączące rap z wokalami wyznaczającymi refren. Wybrane na singiel The Empty Bottle porywa płynnością. Remove szybko wpada w ucho dzięki chwytliwej melodii, ale zbrodnią byłoby nie pochwalenie świetnego tła, jakie budują w tym utworze organy Hammonda. The Feeling of Losing Everything to z kolei utwór zahaczający nieco o stylistykę musicalową. Blood in Numbers przyciąga uwagę dziwnym, z pozoru nie pasującym do muzyki wokalem, jednak po kilku kontaktach z płytą nie umiałbym już wyobrazić sobie tej kompozycji z innym brzmieniem. To the End to kolejna niespodzianka – cichy fortepian i spokojny wokal przeradza się tu stopniowo w podniosły, wielogłosowy hymn, co ma zresztą swoje odzwierciedlenie w tekście – płynnie przechodzącym od prozaicznych drobiazgów do głównego przesłania utworu. Dwie miniatury zamykające album – Pictures i Lunar Bender na początku wywołały u mnie zdziwienie – kończą album tak spokojnie, minimalistycznie, bez wielkich fajerwerków, że wręcz pozostawiają niedosyt. Jednak słuchając Controlling Crowds w całości można zauważyć, że to To the End, jako ten patetyczny utwór niosący rozwiązanie sztuki i najważniejsze odpowiedzi, stanowi rzeczywisty finał. Dwa ostatnie utwory pojawiają się po chwili ciszy i pełnią funkcję epilogu – oszczędnego w tekście jak i muzyce, dopełniającego to, co w finale już zostało powiedziane, ostatecznie zamykającego całość.

Tak więc także tekstowo część czwarta jest kontynuacją i zamknięciem. Jeśli komuś wydawało się, że Funeral, kończący trzecią część jest wystarczającym rozwiązaniem, to tutaj nie tylko dowie się nieco więcej, lecz też odnajdzie kilka odpowiedzi, na stawiane przez teksty pytania. Integracja warstwy lirycznej i muzycznej jest chyba jeszcze silniejsza niż w poprzednich tekstach, w dodatku wokaliści w interpretacji swoich partii brzmią naturalnie, szczerze i emocjonalnie, co oczywiście jeszcze bardziej podkreśla wydźwięk każdego utworu.

Właściwie trudno mi wskazać jakikolwiek mankament części czwartej. Wszystko, co zaprezentowało w niej Archive podoba mi się bez zastrzeżeń i wskazać potrafię tylko jeden brak – na jedenaście utworów, tylko w jednym możemy usłyszeć Marię Q. To mało, szczególnie, że na cztery części składające się z dwudziestu czterech  kompozycji Maria udziela się tylko w trzech z nich. Pozostaje nam nadzieja, że usłyszymy jej więcej w kolejnych projektach.

Part IV dobrze sprawdza się w słuchaniu oddzielnie, jako mała całość, jednak najlepiej wypada jako element całości stanowionej przez wszystkie cztery części. Controlling Crowds to prawdziwa muzyczna uczta, zaopatrzona w wielki ładunek emocjonalny i dopracowaną treść godną lepszego poznania, interpretacji i przemyślenia. Archive udało się stworzyć dzieło spójne, o równym, wysokim poziomie, na dodatek bogate w szczegóły, ukazujące się uważnemu słuchaczowi stopniowo, w miarę dokładnego zapoznawania się z muzyką. W mojej opinii jest to tegoroczna pozycja obowiązkowa i zarazem muzyka, która ma wszystko, czego potrzeba, by przetrwać każdą próbę czasu.

We’ve just discovered the music of illumined phonetiks and we like it! It encompasses dubstep and glitch hop and more. Codi Kodama, who is illumined phonetiks is based in Portland, Oregon, USA and you can find out more and hear some tunes here:

http://dubstepxclusive.ning.com/profile/illuminedphonetiks

and here:

http://www.myspace.com/illuminedphonetiks

or follow him on Twitter here: twitter.com/Illuminphonetik

When trip-hop became safe music that were played by the litterati at the vernissages and the slams, pioneered by the assault of Massive Attack onto the pop charts, one of the former members was working on an album that was going to turn my head.

Adrian Thaws, also known as Tricky, released the album in Maxinquaye, a swirling dark record that took from a bit of everywhere into a experience akin to the wall of sound made famous by Phil Spectre in the seventies. Swoshing beats, industrial patter, mechanical clangs blend on the record to form something quite unique.

This is a record that’s stayed with me since I bought it in 1995. I’ve had to replace it a few times, but it still has a given place in my CD-rack, or any CD rack that wants to call itself eclectic.

I’m happy that it is being re-released now, because it will allow younger generations to discover the record, and inspire because it’s up there with more popular artists’ records that lay claim to be groundbreaking. Prince’s Purple rain comes to mind.

Oceanlook se lance aujourd’hui dans la périlleux exercice de la revue de concert!

Mardi soir avait lieu le concert de Massive Attack au zénith de Paris. Absent depuis plusieurs année sur scène, le groupe revient sur scène pour célébrer leur mini-album Splitting The Atom! Et également pour promouvoir la sortie du prochain album, Weather Underground, puisque des chansons jouées dans ce concert en sont issues.

Il faut déjà savoir que Massive Attack est groupe particulier, pas du tout comme les autres. Aux concerts de Massive Attack, vous n’allez pas remuer comme des malades sur des sons bougeant! Du tout du tout! Si, il faut le reconnaitre, le son est souvent dense et puissant, cette musique s’écoute avant tout posément, sans se poser de question, en sachant se laissant porter par les sonorités intenses qui vous assaillissent. D’ailleurs la plupart des personnes qui assistaient au concert restaient immobiles, comme absorbés par la prestation du groupe.

On se surprend soi-même à être transporté dans une autre sphère, très agréable par ailleurs. C’est ainsi que l’on pourrait définir la musique de Massive Attack : absorbante, fascinante voire délirante à certains moments. C’est en tout cas le ressenti que j’ai eu en écoutant la prestation.

Après une première partie plutôt molle, le concert démarre violemment avec une intro fondée sur des sonorités très particulières, à la limite de l’électro répétée avec intensité. La prestation du groupe est franchement maitrisée musicalement. Aucune fausse note, les morceaux s’enchaînent en une quasi-perfection. La particularité du groupe est de compter sur scène un nombre de membres impressionnant, permettant de varier les sons, les voix, etc.

On notera peut-être comme fausse note l’interprétation timide du titre-phare Teardrop qui, comme le dit Xidius, reste meilleure dans sa version studio, sublime. En revanche, l’autre titre très connu et reconnu de Massive Attack, Unfinished Sympathy, a été joué et a été un moment très fort, en fin de concert. Les autres titres qui m’ont scotché, Marrakesh, issu du prochain album, et Inertia Creeps, assez connue, elle aussi très intense et hypnotique.

De plus, l’écran, à la fois simple et de taille réduite,  donne cependant un aspect, une coloration particulière aux chansons. Il plonge le spectateur dans l’ambiance même de la musique.

Setlist

Intro : Bulletproof Love
01.  Hartcliffe Star
02. Babel
03. 16 Seeter
04. Risingson
05. Red Light
06. Future Proof
07. Teardrop
08. Psyche
09. Mezzanine
10. Angel
11. Safe From Harm
12. Inertia Creeps
13. Splitting The Atom
14. Unfinished Sympathy
15. Marrakesh
16. Karmacoma

Crédit photos : © ImmortalizR – www.soundofviolence.net
Oceanlook.

TRIP HOP.  Literally.

If Shirley Bassey went on a 12 month opiate binge & linked up with the Rza during her withdrawal period, you get Portishead.  My uncle Paul put me on to this group in 1997 & this album has been a part of me since.  Sometimes in hip-hop there are certain albums that producers will not touch due to the projects inability to be made hotter.  I am really surprised some of these underground cats haven’t attacked this album & chopped it for all its worth, leaving nothing behind except deteriorated bass lines & filtered out vocals.  DO NOT let this post be your introduction to ruining something that is already perfect.  The album sparks with “Cowboys”, a rugged never smooth compilation of wailing guitars, choppy pulsating rhodes chords, a ride symbol that must have been hit with the tip of a knife, and something that sounds like Godzilla moaning as a bass line. It automatically shoots chills down your spine when Beth Gibbons opens with “Did you sweep us far from your feet?/ reset in stone, this stark belief/”.

Tributes to hip-hop break beats, dope scratches, filtered samples, and excellent engineering make this album one of my favorites of all time in any genre.  You cannot exactly pin point the musical family you would find this album a part of, which is one of the qualities that make it so dope.  The beat from “Elysium” drops at 0:12 and it might be one of the hardest tracks that came out in 1997.  “Over” was an all time favorite for Little Vic when I used to puffa-lotta-pot.  Being completely obsessed with music since I was able to understand it, I always made sure I had a dope stereo system rigged up in my bedroom.  That song would blast holes in my 12 inch Sansui’s & devastate my 15 inch Pioneers until my neighbors were humming the melody.  You might NOT want to listen to Portishead if you take mushrooms…I mean…I wouldn’t know…but…yeah…anyhow.  “Seven Months” always reminded me of a Bond theme.  When those 1/16 triplet boom baps hit at 0:25, you have no choice but to bob your head like you are dodging bullets from Francisco Scaramanga’s barrel.

Besides Beth’s lyrics being completely insane, depressing, eerie, chilling & all the other things we love…the production is not to be fucked with for lack of better words.  If I could completely bite someone’s entire style & call it my own… it would be Portishead’s.  The group split a few years ago, which really got me tight.  I would love to hear what type of insanity would be coming out of their studio today.  I can only imagine.  What I do know is that I will pursue them & offer them my first born child to produce a song for me…(Kidding.)

Anyhow… It is nearing 6am, and I have to gather alcohol & food for tomorrow nights PPV fight between Pacman & Cotto.  I hope I put you on to something new that will never leave your iPod.  I would link you to the free download but this really is something you should buy if you crave meaningful lyrics, fiend for boom baps, and live for incredible engineering.  If you already know about Portishead, good for you.  If I put you onto this, hit me up at LittleVicBlog@gmail.com and give me your thoughts on this monstrosity of an album.

DO NOT SAMPLE ANYTHING FROM THIS ALBUM.  SAVE YOURSELF THE EMBARRASSMENT!  ALSO CHECK OUT PORTISHEAD’S FIRST ALBUM “DUMMY”… ANOTHER INCREDIBLE PEICE OF WORK WITH PRODUCTION THAT COULD STAND UP TO ANY HIP HOP ALBUM.

1

Jermook is an independent Moscow formation. Their Armenian ethnic sounds and trip-hop influences gives their sound a great personal feeling.

download Jermook – Have a Nice Trip

************************

Artiste de la semaine :  EMILIANA TORRINI

Emiliana Torrini

en vidéo :

Emiliana est italienne/islandaise et elle fit ces débuts en 1995 avec un album solo, mais se fit connaître en 1999 avec Love in the Time of Science.

Le premier album de sortie mondiale (Love in the Time of Science) est plutôt ambiance/trip hop/électronique, alors que les autres albums sont plus pop ou acoustique.

Son style est très varié et on aime son authenticité et sa voix. Artiste définitivement complète, elle vient chercher tout le monde.

Elle fait la pièce de Lord of the Ring “Gollum’s Song”, une pub pour Fiat et elle a joué avec plusieurs artistes comme Moby, sting et d’autres.

Ses albums :

- Me and Armini          -pop-

- Fisherman’s Woman             -acoustique/folk-

- Love in the Time of Science              -trip hop/électronique/ambiance

- Merman

- Crouçie d’où là

Rodeo events

Promote Your Page Too

Ο Rob Dougan έγινε ευρύτερα γνωστός από το το soundtrack της ταινίας The Matrix, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν το κλασικό, πλέον, κομμάτι “Clubbed To Death”. Το 2001, ο Rob Dougan, κυκλοφόρησε την ολοκληρωμένη δουλειά του, με τίτλο “Furious Angels”. Trip Hop ολκής, με ηλεκτρονικά στοιχεία αλλά και cinematic ατμόσφαιρα, το “Furious Angels” αποτελεί ένα μοναδικό soundtrack, ονειροπόλο και ταξιδιάρικο, με μελωδίες που θα σε συγκλονίσουν… 4/5!

robdougan.org

myspace.com/douganrob

A good live music concert experience is a trinity of 3 elements: sound quality, stagecraft, and not standing behind awkwardly tall people.

When Massive Attack played the Zenith in Paris last night, they pulled ticked all 3 boxes on my scorecard (even if some people behind me could only tick off 2).

Earplugs. I forgot earplugs. Ever since working in that shitty Australian bar down south, my ears ring and sometimes it feels like I am wearing a sock on one ear.

Kandy, our friend who had calmed down a lot since getting stoned two minutes ago, had found a tissue and stuffed it into her ears.

“Can I have some of that tissue,” I asked.

“What?”

“The tissue. Can I have some tissue?”

“Je ne comprends pas.”

Well of course you bloody well don’t – you have tissue in your ear and you can’t hear me properly.

During summer, I met a guy who had done an MBA and had hit on an idea he was not at all passionate about, but that he believed was going to make him rich. It was to sell deee-luxe earplugs at clubs and concerts, for $25 a pop no less, and they were going to come in a neat little box.

Good luck to him, but tissues, which come wrapped in plastic in denominations of 25, and cost about 50 cents, work just fine, with the added bonus you can discard them at leisure.

Listening to a live gigs with ear plugs is not necessarily a worse experience, but it is certainly different, and, for electronic music, often even better. The treble sounds are muted and you become much more aware of the bass. This can be good, since I find shrieking sounds unpleasant to listen to.

I snatched the tissue from Kandy’s fingers.

The genre-defying experience

Massive Attack like to say they are a genre defying group that cannot be classified. Everyone else said: “yeah, woteva, we’re going to dub your genre as Trip-Hop, regardless of how many groups are doing it.”

I say that it’s electronic, which was potentially going to pose a problem for the show…After all, when was the last time you say a decent electronic live act, not playing at a club?

The thing is that watching two skinny guys twiddling knobs isn’t necessarily that special. Hell, even the homeless man outside Monoprix was doing it last night, and that was just a one-man show.

Case in point, Justice playing the Zenith at Montpellier, 2007. Two guys, a crowded basketball stadium, and not a lot else happening. It was like watching mixed netball at high school.

Massive Attack, however, normally just two guys with a lot of friends, had no less than six on stage at any time, the number of musicians required to not just replicate their sound, but write it large for the live show.

They did a good job of it, event if, due to the tissues, the sock and the alcohol, or a combination, the notes lacked distinction. What they didn’t lack was force – each beat pulsed through like a heartbeat.

Lights go on

The lighting was effective. The showpiece was a large backboard of small leds (presumably), that flashed as bars of light, transformed into giant television screens, or screamed headlines and power words.

In fact, it was too effective. Not content making powerful music, the group had combined every song with a, not necessarily related, political message.

Hence for their opening number, the backboard started listing the price of the cost of living compared to wages, moving from the mundane to the increasingly extravagant.

Biscuits: 4 pounds

Annual wage for Ethiopian healthcare worker: 2,500 pounds*

Private jet hire in the Gulf: 375,000,000**

Getting fondled by uncle while sleeping off a Christmas food coma: Priceless!!!

In a different song, the screen displayed words such as “RAPE”, “BEATINGS”, “GREED”, “BLACK”. I think it was called “Happy Song,” or perhaps, “MIKE TYSON“.

In fact, it was tiring to look at. Tiring to either read the text or listen to the music. As a male, I cannot be expected to do both, I am told.

However, by the time, one hour later, the group performed a song that was accompanied by text representing the departure lounge of an airport, I was starting to understand the connection – I felt like I was at the business end of a long-haul flight; the moment when you’ve already watched 5 films in miniature including Transformers. Twice.

I see dead people

What was the rest of the audience doing throughout? I turned 180 degrees, and saw dead people. “I can really feel a connection with you tonight,” the singer told the audience. Was this psychic John Edward’s latest reincarnation, as an electronica musician?

How disheartening for the group, to be putting so much energy into a performance with only minimal reaction from the audience.

It was surely even less reassuring that when they finally did get an enormous repsonse, with foot stamping and all, it was for walking off stage after playing their last song.

I fished the tissue from my ear for the encore. Even if the group hadn’t played to deafening approval, they had a least been met with muted satisfaction.

* (i’m making up these figures, so don’t quote me – but those biscuits sound expensive, don’t they!)

** (I’m not sure of the currency or where the decimal point was supposed to go, but it looked long)

Claudia Dorei – foto: Elza Cohen

Nesta sexta-feira 13 no Berlin – show da cantora Claudia Dorei no projeto La Noche Cool Claudia Dorei. Ex-parceira de Gerald Thomas e Denise Stoklos, a cantora, trompetista e compositora faz um trip-hop tropical, com elementos do dub e do jazz e partes iguais de clima praieiro (ela é do Rio) e espírito cosmopolita (vive em São Paulo). A banda, que inclui Gil Duarte extrapola o formato tradicional e explora texturas com auxílio de escaleta, trombone, flauta e sax, THG (beatbox), Rogê (baixo), Estevan Sincovitch (guitarra).

Com discotecagem de DJennipher, sempre explorando o lado mais cool da música pop.

www.myspace.com/claudiadorei

CLUBE BERLIN: Rua Cônego Vicente Miguel Marino, 85, Barra Funda entrada: R$ 10. A partir das 23h.

http://soundcloud.com/publicspaceslab/sets/ps012-dustmotes-beats-for-the-subverted

Release Summary |10 Tracks | Available in Wav [243Mb Zip] or Flac [135Mb Zip]

Artist: dustmopes | Album: Beats for the Subverted | File under: ambient,trip-hop,downtempo

Release Details:

http://lab.pubspaces.com/2009/11/ps012-dustmotes-beats-for-the-subverted-ps012-netlabel/

http://rs49.rapidshare.com/files/23045467/Thievery_Corporation_-_The_Cosmic_Game.rar

01 Live at Serály Budapest
Recorded on October 24th, 2009 during Live-Session at Sirály Club, Budapest/Hungary.

www.archive.org/details/kreislaufextra007

http://kreislauf.org/v10/?p=1196

ich hör ihn nicht sonderlich oft und der ein oder andere wird sich wundern, dass sowas überhaupt von mir kommt. aber wenn ich was in der richtung an mich ranlasse, dann isses tycho! unfassbar gut! kann einen entweder krass zu boden ziehen oder übertrieben beflügeln. je nach stimmung halt.

auch gut: past is prologue, sunrise projector

ebenfalls ist der typ als iso50 für mich ein grafik/design/typo-gott! unbedingt mal seinen kram checken, wenn’s interessiert.

Andrew Vowles, Brit musician with Massive Attack

Zilele astea mi-am imbogatit playlistul cu multe melodii dreamy.

http://www.youtube.com/watch?v=NT9qMTX6c9k&feature=PlayList&p=AB4C04535A74AE4C&index=166

http://www.youtube.com/watch?v=MSgnf-tBN9s&feature=PlayList&p=AB4C04535A74AE4C&index=164

http://www.youtube.com/watch?v=ZKkuUHjPbGA&feature=PlayList&p=AB4C04535A74AE4C&index=170

Mai mult, dupa ce am cautat melodii trip hop (cand imi spusese Diana ca e genul de muzica pe care il asculta cel mai des, imi cam prinsesem urechile), am ajuns din una in alta la aceasta melodie sublima :

Revisando el blog de Massive Attack y esperando noticias del “LP5″, me encontré con este nuevo video de la canción United Snakes.

Me siento en 1998 otra vez en parte gracias a los visuales de United Visual Artists

1. “Angel” – 6:18
2. “Risingson” – 4:58
3. “Teardrop” – 5:29
4. “Inertia Creeps” – 5:56
5. “Exchange” – 4:11
6. “Dissolved Girl” – 6:07
7. “Man Next Door” – 5:55
8. “Black Milk” – 6:20
9. “Mezzanine” – 5:54
10. “Group Four” - 8:13
11. “(Exchange)” – 4:08

[RS] [MU]

Highly recommended [dg]

Violent Public Disorderaz @ Comics Club, Varna
dj set, warming up DJ FOOD, 06 Nov 2009

Violent_Public_Disorderaz_at_Comics_Club_06_11_2009.mp3

www-tracey.archive.org/details/DWKlive005

http://dustedwax.org

Tracks list:
Domeneko – The Drunk Trumpeter
Bradata & Rare – Girl (Remix by Bradata)
Super Love – Oh, Why
Domeneko – Conscious
Daakoon – Mind Still
Mr. Moods & Ennio Morricone – Once Upon A Time In The West (Tribute Mix)
Rare – Harder
Mr. Moods – Mirage
Strad – Crash
Abstracode – 2 Days 2 Ways
Defiant Kinetics – Epistate
Prototype 68 – La Harpie
Violent Moods – Place For Crazy People (feat. DJ Hotwings)
2 Bone Giants – The Sight of Things To Come
Rare – Closer
Mr. Moods & The Slowdowns – Land of The Midnight Sun (Quebec Mix)
Le Gooster – Le Funkster
Strad – Warhead
Violent Public Disorderaz – Bright Expressing Time (2008 Edit)
Strad – Soulstone
Citizen Crane – Mystical Forces
Innereyefull – Listen
Lo-Fi Scientists – Ego Tripin’
DJ Spooky Vs Scanner – Uncanny
Passion – Stop (mixed with DJ Goatt – Heaven On Earth Is All You See)
Air – Casanova 70 (The Secret of Cool By Brendan Lynch)
Goldi (Osete) – Legenda
Dobie – B Boy Anthem
RJD2 – Up To No Good Again
Pretz – Texas Exhale
Violent Public Disorderaz – Bad, Mad & Jazzy
Strad – Better World
Citizen Crane – Stress
Bulimic Orgy – Reefer Madness
Strad – Nacho Libre
Merlune & Daakoon – Apocalypse
DJ Food – The Sky At Night (Violent Public Disorderaz’ Remix)