VAKMANSCHAP IS MEESTERSCHAP

Is dit vakwerk? Dat vraag ik u. Ik weet het, ik val in herhaling, maar de keukenverzuchtingen bij Chelone waren herkenbaar. En ik vraag me af bij wie nog meer. Onkunde blijkt tegenwoordig meer regel dan uitzondering.

In januari liet ik mijn voortuin aanleggen door een vakman. “Tuinaanleg”, zo stond het op zijn vrachtauto. En op het bordje aan zijn voordeur. Nu heb ik mijn volledig achtertuin in de loop der jaren eigenhandig aangelegd, op de vlonders en de (scheefstaande, aja want geplaatst door een vakman) schutting na, maar deze keer pastte ik. Te zwaar werk. Vergroten oprit, herleggen van een bestaand padje, gazon verwijderen, beplantingen, waaronder een meer dan twintig meter lange haag. Werk voor professionals, besloot ik.

Ik liet hem doen, de tuinman. Ook toen hij de grond vijftig centimeter diep weggeschraapt en afgevoerd had (achteraf heb ik bedacht dat hij waarschijnlijk elders dringend grond nodig had). “Madammeke, die grond is verzuurd, daar moet nieuwe in”. Ik liet hem ook doen toen er achteraf slechts twintig centimeter nieuwe grond aangevuld werd. “Madammeke, wij doen dat zo, iedereen zet zijn planten veel te hoog, dit is veel beter voor de opvang en afvoer van het regenwater”. Ook toen ik me de bedenking maakte dat zijn bodembedekkers wel érg diep stonden, hield ik mijn mond. Zijn uitleg hield ergens steek: “Madammeke, een bodembedekker, dat zit overal te hoog, wij steken dat lager dan de boordjes, dan bedekt dat pas echt goed de bodem, bij een ander komt dat daar bovenuit.”

Nu heb ik wel door de jaren heen wat struiken en bomen aangeplant en toch al wat tuinboeken doorgenomen. Met argusogen volgde ik zijn aanplantingen, maar wat zou ik me moeien, hij was per slot van rekening toch de aannemer van tuinwerken. De kenner, ik had een vakman in huis. Wat moet een amateur zich dan moeien? De haagplantjes (Viburnum Tinus) plantte hij volgens mij véél te dicht bij elkaar en ik was verbaasd toen die er na een uurtje al “ingegooid” waren. Vanzelfsprekend heb ik niet op zijn handen staan kijken, wat ik wel had moeten doen, achteraf bezien.

Sinds mijn prille kinderjaren op de boerderij van mijn grootvader werd me de gouden regel ingepeperd: nieuwe aanplantingen -> water, water, water. Mijn tuinaannemer heeft geen drup gebruikt tijdens de werken. Wanneer ik hem vroeg toen alles klaar was of ik de komende dagen de planten moest begieten was het antwoord kordaat: “Neen, niet nodig”. Goed, hij zal het wel weten, de wetten van de natuur zijn misschien veranderd zonder dat men mij daarvan op de hoogte heeft gesteld. Hij is de vakman. Blindelings vertrouwen. Zo hoort dat toch?

In april maak ik me echt zorgen. De haag slaat niet aan. Integendeel. Ze wordt bruin. Ze verdort. Ik bel de tuinaannemer of hij even kan komen kijken. “Och madammeke, niks aan de hand, geeft da ewa water, dat komt er wel door.” Het gaat van kwaad naar erger, ondanks mijn plichtsbewust dagelijks gieten. Eind mei bel ik nogmaals, dat het echt helemaal de verkeerde kant uitgaat. Hij zal eens komen kijken. Hij komt niet. Natuurlijk niet.

Omdat de haag mijn tuinpad afboort, loop ik er elke dag minstens een paar keer langs. Ze is ook te zien vanuit de woonkamer. Triestig. Erg. Niet in het minst om het geld (947 eur énkel en alleen voor de 45 plantjes, het planten zelf niet inbegrepen) maar vooral ook omdat ik gehoopt had tegen volgende zomer al een groenscherm te hebben van minstens een meter. De haag is namelijk vooral bedoeld voor meer privacy.

Vandaag kreeg ik het er zodanig van op de heupen dat ik me afvroeg of er misschien toch niet op één of andere manier iets te redden viel. Ik ben begonnen met een eerste plantje uit te graven. Dat het niet diep zat, wist ik al. De kluit zit amper voor een derde in de grond, de rest is aangevuld met boomschors. Maar mijn verbazing was nog groter toen ik de kluit zelf zag (zie foto). Is de regel niet goed de wortels uit elkaar halen voor je iets plant? Zo heb ik het altijd geleerd. Of doen vaklui ze er in met elastiek en al? Zelf doe ik het zorgvuldiger, geduldiger en vooral met veel meer liefde.

Kijk, ik vind dit onbekwaamheid. Of vergis ik me en heb ik gewoon tegenslag? Wat vinden andere vaklui hiervan? Is dit beroepsernst? Getuigt dit van vakkennis? Of nogmaals, heb ik het gewoon (weer eens) niet getroffen?

De grijze betonnen afsluiting is van de buren. (Vandaar de haag.) Maar je kan goed zien hoever de grond weggegraven is, de funderingen van hun paaltjes zijn duidelijk zichtbaar over hele lengte (20 m)

]]>