This is a belated post. So before I continue with my Miss Earth blogs, I’d like to give way to the winners of the recently-concluded Cinemanila International Film Festival 2009. The Awards Night was held last October 23 at the NBC Tent in Bonifacio Global City, Taguig. The four major awards (Grand Prize Lino Brocka Award, Grand Jury Prize, Best Actor and Best Actress) were distributed one apiece to four entries and they are as follows:

Grand Prize Lino Brocka Award
HUNGER from the United Kingdom

Grand Jury Prize
TULPAN from Germany/Poland/Kazakhstan/Russia/Switzerland

Best Actor
Alfredo Castro for the movie “Tony Manero” (Brazil/Chile)

Best Actress
Tsilla Chelton for the movie “Pandora’s Box” (Turkey/France/Germany)

The other awardees are:

SEA (Southeast Asia) Competition
Best SEA Film: Talentime (Malaysia)

Special Mention – SEA Film: Woman on Fire Looks for Water (Malaysia/South Korea)
Best SEA Short Film: Focal Point (Malaysia)

Young Cinema in Competition
Best Short Film: To Siomai Love (Remton Siega Zuasola) – Philippines

Ishmael Bernal Most Outstanding Young Filipino Filmmaker: Remton Siega Zuasola

Digital Lokal
Lino Brocka Grand Jury Prize: Biyaheng Lupa

Lino Brocka Grand Prize: Anacbanua

Lifetime Achievement Award: Paul Schrader

Indie Spirit Award: Lav Diaz

Congratulations to all the winners!!!

Rosa,, inte riktigt min älsklingsfärg, men blommor är alltid vackra. Även i rosa
Så här på hösten blir det lite lugnare och mjukare färger, till skillnad mot vårens explosioner.

Vi börjar med en härlig hortensia, i rosa och grönt

Sedan blir det en blek höstanemon, underbart vackra i vitt och rosa

till sist leker vi lite med en rosa tulpan,  infrusen i en isbit

Fler rosa triss hittar du hos Helena

Kommer vi att ses på Fotomässan i Älvsjö 13-15 Nov??
Jag kommer att finnas i Stockholms Fotoklubbs monter (troligen bara Lördag),
och får dessutom förmånen att visa upp 6 av mina egna bilder.
Har du vägarna förbi, titta in och hälsa på, det vore jättekul.

/T

The 11th edition of Cinemanila International Film Festival has officially started last October 15 and will run up to October 25. Main venue of the film showings is at the Market! Market! Cinemas at Bonifacio Global City in Taguig with pocket screenings at Fully Booked Taguig’s U-View and the open-air outdoor field of Bonifacio High Street.

Due to the rich harvest of Filipino independent films for the past few years till now, the opening and closing films are locally-made. Cannes 2000 Best Director Brillante Mendoza’s Lola opened the festival last week, while Cannes 2000 Palme D’Or (Short Film) winner Raymond Red’s Himpapawid will close the same this coming weekend.

There are several sections to choose movies to watch, namely, the Main Competition, SEA (Southeast Asian) Competition, Digital Lokal, World Cinema, Asian Cinema, World Cinema Fund, Three from Mexico, Singapore Cinema Today, Documentary, Special Screenings, Critics’ Picks and Sights & Signs.

The Main Competition is the most interesting part of the festival, where eleven movies are in contention and they are:
Independencia (Philippines/Germany/France/Netherlands) 77 minutes

Mammoth (Sweden) 125 minutes

Ricky (France) 90 minutes

Tulpan (Kazakhstan) 100 minutes

Cheng Du, I Love You (China) 78 minutes

Samson and Delilah (Australia) 101 minutes

Hunger (UK) 96 minutes

Tony Manero (Chile/Brazil) 98 minutes

Pandora’s Box (Turkey/France/Germany/Belgium) 112 minutes

Milk of Sorrow (Peru) 95 minutes

Machan (Italy/Sri Lanka) 109 minutes

There are some very noteworthy flicks in competition that I would really like to watch like “Mammoth” and “Ricky” being a fan of both Gael Garcia Bernal and French Director Francois Ozon. But other than the 11 movies above, I am just as interested in two of the World Cinema picks, “Coco Avant Chanel” which stars one of my favorites, Audrey Tautou plus Engkwentro by Pepe Diokno which won the Orizzonti Section of the recently-concluded Venice Filmfest.

Here are the ticket infos:

Regular Admission: PHP 120.00
Students: PHP 100.00
Senior Citizen: 20% off Regular Ticket Price
Premiere Screenings: PHP 200.00
Manila Meets Paul Schrader: PHP 250.00
Tickets can be bought in advance through Cinemanila at the Cinemanila Secretariat.
Gold Tickets are priced at PHP 950.00 each and is equivalent to 8 films and the Master Class with Paul Schrader.

So to all film buffs out there, troop to the Market! Market! Cinemas this week to catch these movies and more before the tickets run out!

Tulpaner i det fria.

Movies I reviewed for the Herald this week.

Is that a giant robot in the distance, or the inexorable tread of time?

Transformers: Revenge of the Fallen. “From one stupefying situation to the next.”

Cheri. “A lurking empathy for their foolishness.”

Adoration. “Somewhat airless spaces.”

Tulpan. “A wry, funny intelligence guiding us.”

Treeless Mountain. “The emotional effect is sneaky. But strong.”

Plus a Rotten link: Mark Rahner and I interviewed by KPTK’s Jacques Pugh about the comic book: here. Our bit starts about halfway through.

It Might Get Loud (Davis Guggenheim, 2009). Interesting idea – put three generations of rock guitarists in a room for a summit meeting – although we spend less time in the room than we do tracking some conventional how-they-got-here background material. The three are Jimmy Page, The Edge, and Jack White; the most human of the bunch is The Edge.

Whatever Works (Woody Allen, 2009). It sounds like the same old thing: aging kvetch (this time played by Larry David), worried about germs and death, irresistible to very young women. Right? But Allen’s timing is back, and if this were a movie by a young unknown filmmaker I think it would look pretty good. (full review 7/3)

Tulpan (Sergey Dvortsevoy, 2008). From the first minute you can see that a crafty filmmaker is at work; not content to lean on the spectacularly empty Kazakh steppes, Dvortsevoy shows a talent for deadpan humor and a touch with actors. (full review 6/26)

Asa właśnie wrócił ze służby w marynarce wojennej. Na kaukaskim stepie można robić właściwie jedną rzecz: wypasać owce. Ale żeby Asa mógł dostać od naczelnika stado, musi spełnić jeden warunek: znaleźć sobie żonę. Byłoby nieźle, gdyby do ślubu doszło jak najszybciej – Ondas, szwagier Asy, w domu którego tymczasowo zatrzymał się bohater, niechętnie patrzy na kolejną gębę do wykarmienia. Asa jedzie więc czym prędzej do tajemniczej Tulpan, która jest jedyną wolną dziewczyną w promieniu pięciuset kilometrów. Rodzice Tulpan akceptują kawalera i jego pełne przygód opowieści z rejsów, przyjmują – kłopotliwy mimo wszystko – prezent (piękny żyrandol), jednak sama Tulpan odrzuca kandydata. Bo ten ma za duże uszy….

Fabuła nie jest szczególnie mocną stroną tego obrazu, jakby się zastanowić, to została ograniczona do nazbyt niezbędnego minimum i stanowi pretekst do zupełnie innych rozważań. Tulpan spełnia się bowiem nie jako film sensu stricto, a paradokument, które portretuje życie na Głodowym Stepie. Życie – trzeba to zaznaczyć – samotne, rodzinne jurty dzieli odległość trasy Gdańsk-Katowice (Kazachstan zajmuje dziewiąte miejsce na liście krajów o największej powierzchni). Formy kontaktu ze światem zewnętrznym są znacznie ograniczone: ciągle psujący się i trzeszczący radioodbiornik przekazuje najświeższe wiadomości z Astany, czasem wpada tajemniczy naczelnik, by zadecydować, czy rodzina może przenieść się z całym dobytkiem w inne miejsce, regularnie pojawia się też weterynarz, by zbadać zdrowie stada. Podział ról w jutrze jest jasny: mężczyzna pasie owce, kobieta gotuje i generalnie zajmuje się „domem”, starsze dzieci pomagają rodzicom w obowiązkach, młodsze: beztrosko biegają po planie filmowym.

Życie na Głodowym Stepie nie należy do najłatwiejszych, szczególnie z perspektywy siedzącego w wygodnym kinowym fotelu Europejczyka. Praca w niesprzyjających warunkach atmosferycznych (brak możliwości schronienia podczas opieki nad licznym stadem, nieustanne piaskowe burze), życie bez jakichkolwiek udogodnień (spanie na podłodze, kąpiele w zbyt małej rynience, zimna woda). Nic więc dziwnego, że najlepszy przyjaciel Asy, a także po części sam bohater, marzą o tym, by czym prędzej wyrwać się do pełnego neonów i dziewczyn wielkiego świata, o którym tyle mówią w wiadomościach radiowych. Paradoks polega na nawet nie na tym, że wielki świat niezbyt chętnie przyjmuje przyjezdnych, a na szczególnej, być może nawet i uprzywilejowanej sytuacji samych jurt, którym nie są straszne podejmowane przez Koreę Północną działania związane z bronią masowego rażenia. Jurty są tak zapomniane przez świat, że wszelkie zło ich się nie ima.

Ale Tulpan – oprócz podejmowania uniwersalnych tematów, typu emigracja z miast do wsi, ambicje i aspiracje (starszy syn Ondasa i Samal ma zostać księgowym, bo przecież ma doskonałą pamięć) – to przepiękna ilustracja umownego, jeszcze jednego bohatera opowieści: natury. Jurta, mimo że zdaje się być nudna, tętni życiem mocniej i prawdziwiej niż miejska dżungla. Biegający dookoła smyk wrzeszczy wniebogłosy, kobiety łkają smutnymi piosenkami, wielbłądzica chroni rykiem swoje chore maleństwo, konie rżą, owce meczą, jęczą, śmieją się, kopulują, rodzą, umierają. Tu konstansem jest ruch, dynamika, ktoś biega, ktoś się przewraca, ktoś goni zabłąkane zwierzęta. Ten cały rozgardiasz fotografowany jest w wyczuciem i wrażliwością przez polską operatorkę, Jolantę Dylewską (wcześniej pracującą z Przemysławem Wojcieszkiem), która spędziła na planie filmu, u boku reżysera Siergieja Dworcewoja jednego z najlepszych dokumentalistów świata, … cztery lata. Kamera raczej podgląda bohaterów niż ingeruje w ich życie, stąd tak wiele nieostrych, szybkich scen. Ten świat mami swą innością, nieposkromieniem, odrębnością. Tu rytmem rządzą oczywiste, najpierwotniejsze z praw: noc/dzień, praca/posiłek/odpoczynek, narodziny/śmierć. Człowiek jest niczym więcej niż tylko kolejnym elementem układanki, żyjącym w ramach wytyczonych przez naturę. Układa się z nią, nie mocuje, nieświadomie nawet wchodzi z nią w harmonijne relacje. Nie brzmi znajomo, prawda?

7/10

Snart är det slut med tulpaner här hos oss fast de höll sig väldigt länge i år.

電影節期間，忙得要命，只看了3部電影，其中一部是現正公映的《大耳無罪》。選它因為機會難得，電影在哈薩克 「飢餓草原」拍攝，說一個當代牧民的故事。香港自稱亞洲國際大都會，除了關心富國的股市及娛樂外，眼睛少向其他國家張望，小亞細亞的沙漠高原，最多包裝為 旅遊甜品，消費性的浪漫情懷。此電影呈現的，不是異國情調、動人愛情，卻是生活實感，小情小事，很好看。

哈薩克是個古老民族，族源多元，有 我們中史堂常聽見的──鳥孫、大月氏、匈奴、鮮卑、柔然、突厥、契丹、蒙古等等。他們是絲綢之路的開發者。近代被沙俄佔領，曾是蘇聯加盟共和國成員，後蘇 聯解體，哈薩克獨立。長年在沙漠高原游牧而生，跟大自然共處，國旗便是美麗的藍天金太陽和帳篷，古今孕育很多關於他們的傳說，如稱他們為「白鵝」、「自由 的戰士」、「逃難者」等。但電影難得沒用上獵奇目光，自然小巧，幾近紀錄片。

電影有齊最難處理的成分：動物、小孩及風沙，但導演拍得細緻而真實，如片中的 3歲幼兒，視鏡頭為無物，奔跳笑弄、流著鼻涕、拖著烏龜、真情流露；老夫婦倆小動作如交換眼鏡，顯出對眼前婚事的懷疑；而獸醫被駱駝母親追撞，好笑又顯出 游牧群族如何跟野生動物和平相處。電影也反映了當今牧民的困境，原來已沒自己的羊，只替人打工，生活並不自主，而年輕人多想往外走，熱愛西方的流行玩意。 但喜見導演帶出新意，如女方家長已不是傳統的父權主導，拒絕大耳的求婚，不因為甚麼，只因女兒想讀書，開創自己的世界，母親強悍地支持，絕不悲情。而小孩 天天為父親背誦國際新聞，也一反對少數族群定型的想像，他們並不封閉，並不跟世界無關。太陽下，有新意，原來，真好。

am730
M37 |  小歇 |  730視角 |  By 俞若玫

Visst kan man på sätt och vis förstå dem som ruinerade sig på tulpanlöksspekulation…
Tulipomanin rådde i Holland mellan 1634 och 1637. En enda lök kunde säljas för summor som motsvarade priset på ett hus i Amsterdams bästa kvarter. När tulpanfebern rasade som värst såldes en lök Admiral van Enkhuijsen för 5400 gulden, motsvarande 15 års genomsnittslön för en murare i Amsterdam. I Anna Pavords nästan 450 sidor tjocka bok Tulpanen (The Tulip 1999) kan man läsa detta och mycket mer om de facinerande tulpanerna med ursprung i centralasien.

Tulpan – La ragazza che non c’era
(Tulpan)

Un film di Sergei Dvortsevoy. Con Ondas Besikbasov, Samal Esljamova… Germania 2009

Francamente non sapevo che il tulipano fosse originario della Turchia, dove cresce spontaneamente e dove iniziò ad essere coltivato circa 1000 anni fa.

Una leggenda turca fa risalire l’origine del fiore alle gocce di sangue versate per amore da un giovane innamorato deluso. Il tulipano nel mondo orientale significa amore perfetto.

Il paese europeo dove i tulipani hanno avuto più successo è stato senza dubbio l’Olanda.

Qui tra noi ha assunto un’altro significato: incostanza.

Nel Kazakistan vive Tulpan, una ragazza la cui massima aspirazione è di trasferirsi in città, di studiare e lavorare e non certo andare in sposa ad un pastore dalle orecchie a sventola e continuare la sua esistenza nella steppa ad allevare animali.

Il sogno di una vita non cadenzata delle esigenze delle capre, non dal ritmo delle stagioni; non sotto una tenda senza  libri e riviste; e dove se piangi le tue lacrime non bagnino solo sassi, sabbia o magari carne di capra.

Veronica Lario è triste e mentre le sue lacrime bagnano l’aragosta che il maggiordomo le ha servito, ripensa alla sua vita; ed allora in uno scatto di rabbia, indossa il primo visone che trova, sbatte la porta in radica di noce e si siede nella berlina maltrattando l’autista che le aveva aperto la porta.

Poi ritorna sui suoi passi , e scrive una lettera con la montblanc d’oro infarcita di brillanti .

Tulpan non può scrivere, perché non ha neanche una vecchia bic, ma soprattutto perché è analfabeta.

Tulpan si consola con un tè ; anche Veronica sorseggia un tè nel pregiato servizio regalatole da una sua amica e comprato a Londra…

Questo è ciò che andavo scrivendo qualche giorno fa, dopo aver visto il film Tulpan; in contemporanea c’è stata la lettera della Signora Veronica.

Poi mi sono fermato. Pubblico adesso queste sciocchezze dettate dall’iniziale fastidio ed dall’immediata irritazione per i lamenti di una donna tanto ricca…

Ho riflettuto, neanche tanto a lungo.

Tulpan, nella stessa situazione, avrebbe fatto la stessa cosa,magari usando i mezzi non altamente sofisticati a disposizione in quel paese sperduto e povero di tecnologia.

Veronica incarna un archetipo : la donna offesa ed umiliata nel suo essere donna, nel suo essere moglie e nel suo essere madre. E mi fermo qui; anche perché tutto è chiaro a tutti ( anche ai cortigiani ben pagati ).

Chiedo scusa alla Signora Veronica per le cose inizialmente pensate; e le invio in omaggio trecento Tulipani ( anche se virtuali ), uno per ogni parola di questo scritto.

Sì, tulipani , ma con il loro significato originario.

Comunque andate a vedere il film Tulpan: asciutto, senza fronzoli, efficace, che a “forza di paesaggi, prove da superare, intimità fra adulti, bambini, animali, evoca un mondo in via di estinzione ma sepolto nella memoria ancestrale di ognuno di noi”.

Il neorealismo italiano fa ancora scuola.

Voto: sette su dieci

Tulpanerna håller sig väldigt länge i år, för lite sol helt enkelt och därför sträcker man sig mot de sista solglimtar.

inte det bästa vädret till Linköping. .

Margareta G som ändå gav lite näring till växterna och de verkar trivas, tack vare mig?

Förlåt alla Linköpingsbor, men jag tyckte mig ha läst på andra bloggar att ni har haft alldeles för mycket sommar i södra Sverige redan -  det var dags för lite väderutjämningsbidrag över landet.

2008లో వచ్చిన ఈ కజకిస్థాన్ సినిమా చాలా అవార్డులు గెలుచుకుంది.గోవాలో జరిగిన ముఫ్ఫై తొమ్మిదివ ‘IFFI’ అంతర్జాతీయ చలన చిత్రోత్సవంలో ఈ చిత్రం బంగారు నెమలి(గోల్డెన్‌ పీకాక్‌) పురస్కారాన్ని గెలుచుకుంది. జర్మనీ, స్విట్జర్లాండ్‌, రష్యా, పోలెండ్‌ సహకారంతో దీన్ని నిర్మించారు. Sergei Dvortsevoy ఈ చిత్రానికి దర్శకుడు. అప్పటి సోవియట్‌ యూనియన్‌లో భాగమైన కజకస్థాన్‌లో నేవీ శిక్షణ పొందిన ఓ యువకుడి కథ (క్రింద trailerలో కొంత చూడొచ్చు). ఈ చిత్రం 2008 Oscar Foreign Language విభాగంలో కజికిస్దాన్ నుండి నామినేట్ చేయబడింది. ఈ చిత్రం DVD రిలీజ్ కోసం ఎదురుచూస్తున్నా. ఈ సినిమా కు సంబధించిన కొన్ని వీడియోలు ఇక్కడ చూడొచ్చు:

సినిమా ట్రైలర్

దర్శకుడితో ఇంటర్వ్యూ (భాగం-1)

దర్శకుడితో ఇంటర్వ్యూ (భాగం-2)

Ja jag vet. Jag är lite som en nybliven mamma som baaara pratar om sitt barn och visar bilder på sitt barn…och pratar lite mer om sitt barn.

MEN! Jag tycker det är så fasligt spännande när det växer så det knakar ute i trädgården. Jag blir förvånad varje gång jag går ut till vår lilla plätt. Det händer verkligen mycket, vissa saker växer nästan en centimeter om dagen om inte mer. Som rabarbern!

En riktig uppstickare!

Snart blir det blommor av de där fula lökarna jag pulade ner i jorden förra året. Undrar vad det blir för färg, jag tycker mig skymta en gul ton på just den här knoppen...

Lupinbladen fångar upp vattendropparna från regnet så fint tycker jag

Våran gamla julgran verkar inte må så bra...lite väl brun i topparna va?

Grannens träd blommar så fint

Underbart!

Nu är det vår i trädgården! Äntligen!
Det är så ljuvligt härligt med alla vårblommor och den skira ljusa grönskan. Idag lyser solen över oss. Lönnen blommar medan asken fortfarande syns väldigt tveksam… Musöron i björken, grönska i sälg och syren.

Ovanligt tidigt blommar tulpanerna mot gatan, helt otroligt. Löjtnantshjärtan på väg upp, liksom pionerna och aklejor. Små fina blad i rosor och kaprifol. Snödroppar och krokus har blommat över. Nu slår hyacinterna ut!

Grace

ِExtract

Emilio

Julie & Julia

Objectified

In A Dream

The Girlfriend Experience

Tulpan

24 City

Arthur And The Vengeance Of The Maltazard

Beyond A Reasonable Doubt

Bitch Slap, Oscar for best picture of ‘09? Me thinks so.

Black Dynamite

The Broken

Coco Avant Chanel, I love love love Audrey Tautou!

Drag Me To Hell

Fanboys

G.I. Joe: Rise Of Cobra, I really can’t wait to watch this!

The Haunting In Connecticut

Tokyo Sonata, I want this, now!

Ice Age: Dawn Of The Dinosaurs, I love this trailer!

Jennifer’s Body

Lymelife

Disney’s Surrogate

Witchblade

Three Blind Mice

The Poughkeepsie Tapes

X-Men Origins: Wolverine

Brüno, how ironic is that this poster and the one before look alike?

Transformers 2: Revenge Of The Fallen

The Proposal, I love Sandra.

Red Sonja, looks AMAZING, and I love love Rose McGowan + Robert Rodriguez. I really can’t wait!

Terminator: Salvation

Harry Potter and the Half-Blood Prince, my most anticipated movie of the year by a clear mile.
Check the trailer below, and watch it in HD, it’s EPIC, they really went all out for this one!

2008: Tulpan di Sergey Dvortzevoy

Strepitosa accoglienza da parte del pubblico al Festival di Cannes 2008 per questo film che si svolge interamente nella steppa kazakha, immersi in una natura madre e matrigna tra nomadismo e pastorizia.

La descrizione degli usi locali e degli splendidi paesaggi non può non coinvolgere emotivamente, ma non è l’unica componente del fascino di questo film. Lo stile asciutto e ironico e mai folkloristico, la buona sceneggiatura, la narrazione interessante, il rifiuto di facili sentimentalismi e di qualsiasi forma di retorica, i molteplici personaggi dalla ricca umanità, la presenza di sentimenti e valori universali che ci appartengono… catturano immediatamente la nostra partecipazione e, anche se non ci fanno gridare al capolavoro, ci regalano due ore intelligentemente spese bene. L’uso della macchina da presa a mano, l’abbondanza di piani-sequenza, la presa diretta, l’attenzione ai minimi dettagli, contribuiscono a dare un senso di verità a quanto vediamo sullo schermo e a trasmetterci interamente l’evidente amore che Sergei Dvortsevoy ha per la sua terra.

Non una semplice commedia questa opera prima di un regista che viene dal documentario, che “si rivela un vero artista” (Il Messaggero) e che possiede la non comune dote di far dimenticare al pubblico di assistere a una finzione cinematografica.
Si avverte il rimpianto per un mondo che prima o poi scomparirà. Tutto il film è centrato sulla contrapposizione tra modernità e tradizione, tra futuro e passato, tra illusione e innocenza, tra nuovo e vecchio, tra globalizzazione e arcaicità. Scopriamo un pianeta per noi misterioso, sogniamo e siamo portati a credere con rammarico che un ultimo Paradiso (?) è destinato ad allontanarsi per sempre. E’ appunto un sogno, una fiaba… ma perché non abbandonarvisi?

Perfetta la scelta degli interpreti, professionisti e non.

Pubblicato su Cineocchio

tuttelerecensioni

Regia: Sergey Dvortzevoy
Sceneggiatura: Sergey Dvortzevoy, Gennadi Ostrovsky
Cast: Askhat Kuchencherekov, Ondas Besikbasov, Samal Esljamova, Tulepbergen Baisakalov, Bereke Turganbayev, Nurzhigit Zhapabayev, Mahabbat Turganbayeva, Amangeldi Nurzhanbayev, Tazhyban Kalykulova, Zhappas Zhailaubaev, Esentai Tulendiev
Paese: Svizzera, Germania, Polonia, Russia, Kazakhistan (2008)
Genere: Commedia
Durata: 100’
Uscita Italia: 24 Aprile 2009
Uscita Kazakistan: 9 Aprile 2009
Trama:
Dopo aver assolto il servizio militare in marina, il giovane Asa torna nella steppa Kazaka dove sua sorella e suo marito – che fa il pastore – vivono una vita da nomadi. Per iniziare la sua nuova vita da pastore, Asa si deve prima sposare…
Note:                                                                                                                                                                                                                                      Il film ha vinto il Premio Un Certain Regard – Festival di Cannes 2008. Premiato anche agli Asian Film Awards, British Film Institute Awards, Cottbus Film Festival of Young East European Cinema, Dubai International Film Festival, International Film Festival of India, Karlovy Vary International Film Festival, Montréal Festival of New Cinema, Tokyo International Film Festival, Zurich Film Festival

As you can see from the sidebar I’ve been feeding on a healthy diet of 2009 releases. I have also put up the ‘grade’ page which you can view by clicking on (here it comes) Grades and then the Where The Wild Things Are image (who isn’t salivating over everything about that movie right now?).

17 movies into 2009. Currently playing here in Toronto there are about five movies I feel the urge or the duty to catch (Gommorah, The Pool, Tulpan, The Soloist and Coraline) and hopefully I’ll be able to screen those before next Friday when the onslaught of summer noise begins.

Anyways, the point of this post isn’t to talk about the inevitable disappointment that comes every summer, instead I want to stay firmly in the present and discuss the movies of the past four months (wait a minute . . .).

Let’s start with the bad shall we . . .

The Uninvited

My interest was peaked after the ad for this proclaimed it to have the “greatest ending in movie history”. Nope. The Uninvited was a laughable wanna-be psychological horror movie from the extremely dull-sounding Guard brothers. About as well-crafted as a porno, and as subtle as Plan 9 from Outer Space. And that ending? The greatest? Well, not quite, seeing as it uses the most over-used twist cinema’s history. D- (and it should probably be an F.)

Knowing

I admit to being intrigued by this concept since I first heard it, even if I never quite believed a quality film would emerge. So, while I cannot attest to being bored, I certainly can to groaning and laughing quite consistently throughout Knowing. Nicolas Cage has developed into one of the dullest, most un-natural actors working today; he doesn’t utter one line of dialogue that resembles anything close to a human being. Blame also has to go to director Alex Proyas who seems unsure of what movie he wants to make (horror? disaster? sci-fi?) and instead comes out with an odd and unsatisfactory amalgamation of different genres and ideas that have been utilized much more effectively in other movies. D+

The Burning Plain

(Screened at TIFF last year but due to be released this fall.)
The Burning Plain is all of the worst aspects of screenwriter turned director Guillermo Arriaga’s previous films rolled up into one. Rehashing familiar ideas and narrative contrivances, that by now have become cliche, yet lacking Innaritu’s directorial flair, the film’s drama falls flat mainly due to Arriaga’s stunted storytelling and poor characterizations. Handsomely filmed by Robert Elswit and John Toll, but lacking Innaritu’s dynamic cinematic sensibilities that shaped Babel, 21 Grams and Amores Perros into more involving and emotionally rewarding experiences. C-

Sunshine Cleaning

Despite two likable leads in Amy Adams and Emily Blunt, Sunshine Cleaning is simply the latest quirky indie that features neither profound drama nor humorous comedy. Filled with half-baked plot lines and false uplift, the film neither capitalizes on its central premise or it’s more than capable stars. C

Watchmen

By now olds news, but one month ago the talk of the town, Watchmen, for me at least, turned out to be not worth the fuss. Not the disaster I believed it could be (and certainly a more engaging and intelligent picture than the abomination that was 300) but also not anywhere near the masterpiece many hoped it would be.

While Zack Snyder certainly seems to have made the film he wanted to make, that’s simply not the film I find myself attracted to. Snyder seems more interested in slow-motion action sequences and lurid violence than he does in honouring the book’s compelling ideas and themes, and while he hasn’t obliterated them altogether, he’s certainly watered them down. Moments of glory, such as Dr. Manhattan’s backstory, are simply unable to makeup for the one-note acting of Malin Akerman and Patrick Wilson, a cliched soundtrack (All Along The Watchtower? The Sound of Silence?? Hallelujah???), poor CGI and running time of close to three hours. Mediocrity at its finest. C

The rest to come tomorrow!

ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΛΠΑΝ

ΓΕΝΙΚΑ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ
ΤΟ SITE ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ-ΥΠΟΘΕΣΗ
ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΛΠΑΝ (TULPAN) του Σεργκέι Ντβορτσεβόι
με τους Ασκάτ Κουτσιτσιρέκοβ, Σαμάλ Γιεσλιαμόβα
ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ, ΡΩΣΙΑ-2008-100′
Μία εικαστικά πανέμορφη ταινία, γεμάτη χιούμορ, λυρισμό και ανθρώπινη συγκίνηση, που εντυπωσίασε στις Κάνες, με πιο φανατικό υποστηρικτή τον Φατίχ Ακίν, πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής στο Un Certain Regard. Ο νεαρός Άσα έχει μόλις τελειώσει τη στρατιωτική του θητεία και επιστρέφει στο Καζακστάν, για να ζήσει μια νομαδική ζωή στη στέπα, μαζί με την αδελφή του και τον άντρα της. Ο Άσα θέλει να παντρευτεί, προκειμένου να ξεκινήσει την καινούρια του ζωή ως βοσκός. Η μόνη υποψήφια νύφη είναι η Τουλπάν, κόρη και αυτή βοσκών, αλλά δεν θέλει να τον παντρευτεί γιατί, όπως υποστηρίζει, έχει μεγάλα αυτιά! Ο Άσα όμως είναι αποφασισμένος και κάνει όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον.
↑ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ↑

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ο Σκηνοθέτης
Σεργκέι Ντβορτσεβόι: Γεννημένος το 1962 στο Chimkent του Καζακστάν, αποφοίτησε από το κολέγιο Aviation της Ουκρανίας και το Ραδιοτεχνολογικό Ινστιτούτο στο Novosibirsk. Σε ένα ταξίδι του, είδε μια ανακοίνωση για σπουδές σκηνοθεσίας και σεναρίου στη Μόσχα και έτσι άλλαξε πορεία επαγγελματικής πλεύσης.
Το “Tulpan” είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ντβορτσεβόι. Έχει όμως σκηνοθετήσει αρκετά ντοκιμαντέρ και φιλμάκια μικρού μήκους, που έχουν αποσπάσει αμέτρητα βραβεία σε φεστιβάλ στην Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία. Ο Ντβορτσεβόι προτιμά να περιγράφει τις βραβευμένες ταινίες του (”In the Dark”, “Bread Day”, “Paradise”) ως “κινηματογράφο ζωής”. Ο στόχος του ήταν πάντοτε να δείξει την απλότητα και τη ζεστασιά αυτού του κόσμου με μια μίξη νατουραλισμού και ποίησης.
↑ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ↑
Συνέντευξη με τον Σκηνοθέτη
Πού έγιναν τα γυρίσματα;
Στο νότιο Καζακστάν, σε μια περιοχή που λέγεται Betpak Dala. Είναι ένα τεράστιο κομμάτι στέππας, με πολλές πεδιάδες. Κανείς δεν ζει εκεί παρά μόνο βοσκοί. Βρίσκεται στη μέση του πουθενά, με ένα μικρό χωριό. Η πιο κοντινή πόλη είναι το Chimkent, σε απόσταση 500 χιλιομέτρων.
Τι είδους δυσκολίες αντιμετωπίσατε στα γυρίσματα στην στέππα;
Πρώτα απ’ όλα, είναι πολύ δύσκολο για το συνεργείο να βρίσκεται σε ένα τέτοιο απομακρυσμένο μέρος για τόσο μεγάλο διάστημα. Η φύση επίσης έχει δυσκολίες. Δεν έχει να κάνει μόνο με τον καιρό, αλλά και με τα ζώα. Υπάρχουν όλων των ειδών τα έντομα, δηλητηριώδη φίδια και αράχνες, ειδικά γύρω στον Μάιο, στην καρδιά της άνοιξης. Βρίσκαμε αράχνες στα παπούτσια μας κάθε μέρα. Όμως το πιο δύσκολο ήταν ο τρόπος που κάναμε τα γυρίσματα, καθώς απαιτούνταν πολύς χρόνος και υπομονή από την παραγωγή.
Χρειάστηκε εσείς και το συνεργείο να ζήσετε σαν νομάδες για τις ανάγκες των γυρισμάτων;
Παρόλο που φτιάξαμε τη δική μας κατασκήνωση 1 χιλιόμετρο μακριά από τον τόπο των γυρισμάτων, όπου είχαμε νερό και ηλεκτρικό ρεύμα από γεννήτριες, το συνεργείο έζησε κάποιες μέρες όπως οι νομάδες στην στέππα. Επίσης περάσαμε χρόνο μαζί με ντόπιους βοσκούς και με τους ηθοποιούς, επειδή ήδη είχαν μετακινηθεί σε μια σκηνή ένα μήνα πριν από τα γυρίσματα και έζησαν εκεί μαζί σαν οικογένεια νομάδων. Η Σαμάλ Εσλιάμοβα έκανε όλη τη δουλειά της γυναίκας ενός βοσκού και ο Οντάς Μπεσικμπάσοφ δούλεψε πραγματικά ως βοσκός. Πολλά από τα πράγματα που κάνει στην ταινία τα έμαθε μόνος του εκείνη την περίοδο.
Όλα αυτά ήταν απαραίτητα για να δοθεί αυθεντικότητα στο φιλμ. Ο Οντασίν και η Σαμάλ δεν είχαν ζήσει ποτέ σε σκηνή. Η Σαμάλ είναι από το βόρειο Καζακστάν, όπου η ζωή είναι πολύ πιο ευρωπαϊκή. Επομένως τα γυρίσματα ήταν ιδιαίτερα δύσκολα γι’ αυτήν.
Περίπου πόσοι βοσκοί με τις οικογένειές τους ζουν ακόμη αυτή τη νομαδική ζωή στην στέππα; Μήπως εξαφανίζονται, καθώς όλο και πιο πολλοί νέοι άνθρωποι, όπως ο Άσα, μετακομίζουν στην πόλη;
Στην πραγματικότητα υπάρχουν ακόμη πολλές οικογένειες που ζουν νομαδικά στο Καζακστάν. Όμως είναι διαφορετικά, σε σύγκριση με τις εποχές της Σοβιετικής Ένωσης. Είναι πολύ κοντά στη ζωή που έχουν η Σαμάλ και ο Οντασίν στην ταινία, που θεωρείται μοντέρνα ζωή. Επίσης υπάρχουν διαφορετικά είδη νομάδων. Πολύ λίγοι έχουν τα δικά τους ζώα. Οι περισσότεροι προσλαμβάνονται από ανθρώπους που έχουν πρόβατα, προκειμένου να τα φροντίζουν, και πληρώνονται γι’ αυτό με μετρητά ή με ζώα. Ζουν όμως όλοι τους σε σκηνές στην στέππα και ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα κάθε χρόνο. Κάποιοι είναι πολύ φτωχοί. Αυτό που παρουσιάζεται στην ταινία είναι ένα ρεαλιστικό πορτραίτο της σημερινής κατάστασης. Σχεδόν όλοι οι νέοι άνθρωποι θέλουν να πάνε να ζήσουν στην πόλη, γιατί πιστεύουν ότι μπορούν να βγάλουν καλά λεφτά εκεί. Όμως έπειτα τους βλέπεις στην μεγάλη πόλη Chimkent, για παράδειγμα, να κάθονται και να περιμένουν για μια δουλειά που δεν μπορούν να βρουν. Έτσι καταλήγουν να δουλεύουν ως οικοδόμοι ή εργαζόμενοι προσωρινά κάπου, αν δεν έχουν κάτι ιδιαίτερο να κάνουν. Άνθρωποι, όπως ο Άσα και ο Μπόνι, δε θα έβρισκαν αυτό που ψάχνουν.
↑ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ↑
Πώς ήταν τα γυρίσματα με τα πρόβατα και πώς πραγματοποιήσατε τη σκηνή της γέννησης των αρνιών;
Η μέθοδος των γυρισμάτων ήταν πολύ ασυνήθιστη. Ξεκινήσαμε με το γύρισμα των δύο βασικών σκηνών πρώτα, οι οποίες ήταν οι σκηνές της γέννησης των δύο αρνιών. Έπρεπε να κάνουμε άμεσα το γύρισμα και με χρονική πίεση. Ένα πρόβατο που γεννά δεν μπορεί να περιμένει.
Ήξερα εκ πείρας ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να πάρεις ένα πρόβατο που γεννά, γιατί συνήθως αυτά ξεφεύγουν. Έτσι είπα στους καμεραμέν να είναι έτοιμοι για σκληρή δουλειά. Αρχικά έπρεπε να ακολουθούν τα πρόβατα χωρίς κάμερα για να καταλάβουν πώς κινούνται, έπειτα με μια μικρή video camera και μόνο έπειτα από αυτές τις δοκιμές, θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την κινηματογραφική κάμερα. Τους είπα ότι αυτό θα έπαιρνε ώρες, ίσως και μέρες. Η διευθύντρια φωτογραφίας Γιολάντα Ντιλέβσκα είναι σπουδαία και καταλαβαίνει απολύτως αυτό που θέλω. Το συνεργείο ξόδεψε 2 εβδομάδες, απλά ακολουθώντας τα πρόβατα κατά πόδας. Την τρίτη εβδομάδα, προσπαθήσαμε πολλές φορές να καταλάβουμε ποιες κινήσεις κάμερας έπρεπε να χρησιμοποιηθούν, όταν θα γεννούσε το πρόβατο. Από τη στιγμή που το συνεργείο ήταν τεχνικά έτοιμο, περιμέναμε τη στιγμή που ένα από τα χιλιάδες πρόβατα θα γεννούσε. Ο βοσκός είχε ένα ραδιοφωνικό σταθμό και θα μας ειδοποιούσε όταν ένα από αυτά θα ήταν έτοιμο.
Όταν γυρίστηκαν αυτές οι σκηνές, κατάλαβα ότι είναι τόσο μοναδικές και ισχυρές ώστε έπρεπε να προσαρμόσω την υπόλοιπη ταινία σε αυτές τις σκηνές παρά το αντίθετο.
Πώς προετοιμάσατε τον πρωταγωνιστή για την σκηνή της γέννησης του αρνιού;
Δεν έκανα καμιά πρόβα με τον πρωταγωνιστή πριν τη σκηνή αυτή. Του είπα τι έπρεπε να κάνει σύμφωνα με το πώς θα διαμορφωνόταν η σκηνή. Δεν ήξερε ότι στην ουσία θα έπρεπε να βοηθήσει το αρνί να βγει από τη μήτρα. Μόνο όταν είδα ότι το αρνί μπορούσε να πεθάνει, αποφάσισα ότι έπρεπε ο ηθοποιός να βοηθήσει. Φάνηκε πολύ σοκαρισμένος, μιας και δεν προέρχεται από την ύπαιθρο. Ήταν η πρώτη φορά που έκανε κάτι τέτοιο. Όμως αυτός είναι ο λόγος που αυτή η σκηνή ήταν τόσο δυνατή. Σταθήκαμε πολύ τυχεροί.
Στο τέλος, το πιο δύσκολο για τους ηθοποιούς ήταν να είναι τόσο δυνατοί όσο τα ζώα. Όλα τα ζώα στην ταινία είναι φανταστικά, επομένως οι ηθοποιοί δε θα έπρεπε να είναι κατώτεροι. Τα πάντα έπρεπε να είναι αυθεντικά. Ήταν πολύ δύσκολο για τους πάντες: τους ηθοποιούς, τους ηχολήπτες, τους καμεραμέν, να προσπαθούμε να πετύχουμε το επίπεδο αληθοφάνειας που θέλαμε. Κάποιες φορές έπρεπε να γυρίσουμε μια σκηνή 25 φορές.
↑ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ↑

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ 23/04/2009

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ-ΤΑ ΝΕΑ

Από το Καζαχστάν ο αριστοτέχνης σκηνοθέτης με το όνομα Σεργκέι Ντβορτσεβόι (47 σήμερα). Αυτός μάλιστα. Να βλέπουν οι δικοί μας και να τρέχουν τα σάλια τους από τη ζήλεια. Το στόρι απλό σαν παραμύθι παιδικό. Μόλις ο Άσα επιστρέψει στη στέπα και τα βοσκοτόπια από τη στρατιωτική του θητεία, θα ερωτευτεί και θα ζητήσει για νύφη την όμορφη Τουλπάν. Από εκεί και πέρα η παράδοση, τα έθιμα, η άνυδρη φύση, ο έρωτας, ο σαρκασμός, ο λυρισμός και τα αισθήματα κάνουν τα μάτια μας να χορεύουν καντρίλιες με τη μαγεία. Παίζουν τα πάντα. Από την άμμο, τη σκόνη και τα πρόβατα μέχρι τις πέτρες. Σαν ο Θεός να κα τέβηκε από τον ουρανό και να έγινε σκηνοθέτης τρανός!

ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ενας νέος προσπαθεί να κερδίσει την καρδιά ενός κοριτσιού στις αφιλόξενες στέπες του Καζακστάν, σε μια δοσμένη με δύναμη, λυρισμό και ποίηση ταινία.

Η ενηλικίωση είναι το κύριο θέμα της όμορφης αυτής πρώτης ταινίας μυθοπλασίας του Καζάκου ντοκιμαντερίστα Σεργκέι Ντβορτσεβόι, με φόντο τις απέραντες, άγονες στέπες του Καζακστάν. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Ασά, ενός νεαρού που, όταν επιστρέφει από τη θητεία του στο ναυτικό, προσπαθεί να πείσει τα μελλοντικά πεθερικά του να του δώσουν το χέρι της Τουλπάν («Τουλίπα» είναι το όνομα του μοναδικού ανύπαντρου στην περιοχή κοριτσιού που ο Ασά θέλει να παντρευτεί), η οποία συνεχώς τον αντικρούει βρίσκοντάς τον άσκημο.

Ο Ντβορτσεβόι κινείται ανάμεσα στην κωμωδία κι ένα λυρισμό, καταφέρνοντας να ξεφύγει από τον μελοδραματισμό ή την εθνογραφική καταγραφή, ενώ, παράλληλα, χρησιμοποιεί τη στέπα και γενικά τη φύση για να δώσει μια διάσταση ποιητική, θα έλεγα ονειρική, σχεδόν εξωπραγματική, στην όλη ατμόσφαιρα. Η κάμερά του καταγράφει με επιμονή και λεπτομέρεια τις πιο σημαντικές στιγμές από τη ζωή του Ασά, γεμίζοντας τους έρημους χώρους με ζώα και ανθρώπους, τοποθετώντας έξυπνα και με ευρηματικότητα τους διάφορους ήχους και επιλέγοντας τις σκηνές εκείνες που όχι μόνο προωθούν την ιστορία αλλά και δημιουργούν την αυθεντικότητα της σκληρής ζωής των νομάδων των απομακρυσμένων αυτών περιοχών. Με τη δύναμη, την ενέργεια και την ομορφιά που οφείλονται στη ντοκιμαντεριστική προσέγγιση του σκηνοθέτη και η οποία κυριαρχεί σ’ όλη την ταινία, θυμίζοντας κλασικά ντοκιμαντέρ όπως «Ο Νάνουκ του βορρά» του Φλάερτι. Στην προσέγγιση αυτή ανήκουν και σκηνές όπως εκείνη -από τις πιο θαυμαστές που έχουμε δει σε ντοκιμαντέρ ή ταινία- όπου ο άπειρος Ασά αναγκάζεται να ξεγεννήσει μια προβατίνα.
↑ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ↑

ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ-ΕΘΝΟΣ

Δράμα της «βουκολικής» σχολής η ταινία του Ρώσου Σεργκέι Ντβορτσεβόι, με άφθονο όμως χιούμορ και εκκεντρικότητα. Θυμίζει πού και πού το σινεμά του Κουστουρίτσα, δεν χάνεται όμως μέσα στον χείμαρρο της υπερβολής, όπως στις τελευταίες δουλειές του Βόσνιου δημιουργού, γιατί επικεντρώνεται στις δοκιμασίες ενός βασικού χαρακτήρα χωρίς να απλώνεται σε παράλληλες ιστορίες ούτε και να φλυαρεί.

Οχι ότι αποφεύγονται εντελώς οι γραφικότητες, επισκιάζονται, πάντως, από το έντονο φλερτ με την αισθητική του ντοκιμαντέρ και την προσαρμογή του κινηματογραφικού φακού στις αυθεντικές φυσικές (καιρικές, περιβαλλοντικές) συνθήκες, στις οποίες διαβιώνουν και συμβιώνουν άνθρωποι και ζώα στη νομαδική καθημερινότητα στις στέπες.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Με το βραβείο του τμήματος «Ενα κάποιο βλέμμα» στο φεστιβάλ των Καννών, έρχεται στις αίθουσες το «Για τα μάτια της Τουλπάν» του Σεργκέι Ντβορτσεβόι. Ηρωάς της είναι ο Ασα, ο οποίος γυρίζει στις στέπες του Καζαχστάν έπειτα από τη θητεία του στο ναυτικό. Στόχος του είναι να αποκτήσει το δικό του κοπάδι και να παντρευτεί. Ομως θα χρειαστεί να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι για να κερδίσει την καρδιά της μόνης διαθέσιμης γυναίκας στην περιοχή. Η ταινία, ένα ασυνήθιστο road movie με καμήλες και πρόβατα, έχει κωμικές στιγμές και ανθρωπολογικό ενδιαφέρον. Πέρα όμως από το δραματουργικό κομμάτι της, η γοητεία της ταινίας είναι στην απεικόνιση αυτής της άγριας και απρόσιτης περιοχής.

Κ. ΤΕΡΖΗΣ-ΑΥΓΗ

Ο νεαρός Ασα μόλις έχει απολυθεί από το Ναυτικό και επιστρέφει στο χωριό του, που στην πραγματικότητα είναι ένα σημείο στη μέση του πουθενά, στη στέπα. Τα διλήμματα που αντιμετωπίζει είναι πιεστικά και δεν παίρνουν αναβολή. Θα γίνει κι αυτός βοσκός ή θα πάει στην πόλη; Θα παντρευτεί την Τουλπάν, τη μοναδική υποψήφια νύφη σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων ή εκείνη θα τον απορρίψει; Πέρα από τις ιστορίες για το γιγαντιαίο χταπόδι του Ειρηνικού, το εάν τα αφτιά του Ασα είναι μεγαλύτερα από εκείνα του πρίγκιπα Καρόλου, την «άδεια» στέπα που επενδύεται με τη μουσική των Μπόνεϊ Εμ, η ταινία είναι ένας ευφυής συνδυασμός εθνογραφικής προσέγγισης, νατουραλισμού και ποιητικής διάθεσης.

Ανάμεσα στους παραγωγούς της ταινίας ανακαλύπτει κανείς και τον Θανάση Καραθάνο, ο οποίος με έδρα το Βερολίνο διαπρέπει τα τελευταία χρόνια στις ευρωπαϊκές συμπαραγωγές.

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΪΜΑΚΗΣ-CITY PRESS

Στην αχανή και αφιλόξενη στέπα του Καζακστάν μας μεταφέρει ο φακός του Σεργκέι Ντβορτσεβόι για να μας διηγηθεί μια απλή ιστορία. Ο Ασά επιστρέφει στη γενέτειρά του ύστερα από τη λήξη της στρατιωτικής του θητείας και ζητά να παντρευτεί την Τουλπάν, το μόνο ελεύθερο κορίτσι της περιοχής. Η Τουλπάν, όμως, αντιδρά, επειδή δεν της αρέσουν τα μεγάλα αυτιά του Ασά! Με μια τέτοια κωμική χροιά, το φιλμ δεν θα μπορούσε να περάσει αδιάφορο ακόμη και για τον πιο δύσκολο θεατή. Είναι εξαιρετικά ανθρώπινη και τρυφερή η ταινία του σκηνοθέτη από το Καζακστάν, ο οποίος μέσω του κωμικού οχήματος (ο κολλητός φίλος του ήρωα ακούει Boney Em) πετυχαίνει να δώσει καταπληκτικά ενσταντανέ της βουκολικής ζωής στη στέπα. Επιπλέον προσφέρει εικόνες μιας φύσης που πολλές φορές καθηλώνει με την ποιητική ομορφιά της.
↑ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ↑

 Dessa foton tog jag under en promenad i Halmstad i maj -08.

Min hund, Pasha, var med och hamnade givetvis också på bild.

Pasha

Syrén som doftade sagolikt gott

Blommande Oxel

Såg en ensam tulpan som jag inte kunde låta bli att kika i.

Nyponros

 Detta tror jag är en Björkspirea… någon som vet?

Tulpan; a Kazakh film by Sergey Dvortsevoy, tells the age-old boy meets girl love story, but spins the narrative (and the audience) into a reverie set in an unseen – yet strangely familiar – world.

Achieiving critical acclaim the world over and taking out 3 awards at Cannes Film Festival in 2008, Tulpan won’t disappoint.

Tulpan is relased nationally in cinemas on Thursday, 23rd April 2009.

Check out the trailer.