Ben bilmem beyim bilir sözünden yola çıkarak beyim kelimesinin yerine Mayalar’ı monte ettiğimizde 21 Aralık 2012 tarihinde ” Marduk geldi hepimizi sikti ” olayına tanıklık etmiş olacağız. Olayları daha geniş bir yelpazeden araştırmak isteyenler interaktif dünyanın imkanlarını kullanarak marduk ile ilgili birçok bilgiye rahatlıkla ulaşabilirler, ben buradan bahsetmeye başladıkça götümün derdine düşüyor, acaba acıtacak mı diye daha fazla düşünmeye başlıyorum. O yüzden kendi açımdan değil de ” türk futbolu ” açısından ele almaya karar verdim bu olayı.

Seneye Türk Telekom Arena’nın inşası sonlanıyor, negzel. Yıllık 70 milyon euro gelir elde edeceğiz. Yayın gelirleri, gs store gelirleri ve şampiyonlar ligi gelirlerini de hesaba katarsak stat gelirlerimizle birlikte 90 milyon papele çıkıyor. Ooo tamamdır, amına koyarız ortalığın, getirtemeyeceğimiz futbolcu kalmaz. Teknik ekibimizi de bünyemizde tutarsak, 2014 yılında şampiyonlar ligi’nde final oynarız. Yarrağımı oynarız, marduk’u ne çabuk unuttunuz amına koyayım.

Türk futbolu ilk defa gelişmeye ve çağ atlamaya bu kadar yakınken marduk çıktı başımıza. Üzücü bir durum ama kısfmet, ne diyelim. Güzide köşe yazarlarımız, sırf boğazın karşı yakasında konuşlanan takımın taraftarlarını kızdırmak için başarılı olmasını can-ı gonülden istediğimiz galatasarayımız, bu duyguyu bize yaşatamayacak. Neden? Sırf bu Mayalar’ın takviminin 2012 yılında son buluyor olup Marduk gelecek hepimizi sikecek dalgasından. ” Tüh ya, ulan Marduk ne güzel kızdıracaktık fenerbahçelileri, neden geliyorsun ki yeeaa ” şeklinde hönkürmeleri duyar gibiyim. Hiç şaşırmadım. Neden şaşırayım abi, bizim taraftar takımın başarılı olmasını sırf fenerbahçelileri kızdırmak için istiyor, gerçekten başarılı olmasını istediği için değil.

Loser, asosyal, toplumdan soyutlanmış olan bir sürü insan bu ezikliğini gidermek için tutmuyor mu galatasaray’ı ya da barcelona sempatizanı olmuyor mu sırf bu sebepten? Güçlünün destekçisi olayım ki kazandığı zaman egom tatmin olsun mantığı ağır basıyor işte. Az kaldı ama, Marduk sizi de es geçmeyecek.

Bir zamanlar Hakan Şükür yüzünden gelişme sürecini paso erteleyen Türk Futbolu, şimdi de Marduk ile karşı karşıya. Hakan Şükür yüzünden neden mi gelişemedi? Şişir topu, Hakan indirsin, Arif koşsun tamamlasın ya da o koşsun bu koşsun tamamlasın. Sistem bu; Şişir Hakan’a. Hani lan bloklar arası bağlantı, hani lan kollektif futbol. Hadi Galatasaray’da Hagi vardı, Popescu vardı ama ya Aanadolu kulüplerinde? Anadolu kulüplerinde görev yapan teknik direktörler bu sistemi benimsediler, çünkü onların Hagi gibi Popescu gibi adamları yoktu. Al forvete uzun boylu bir adam, defans topu şişirsin, o uzun boylu adam indirsin ve 3. bölgede iki üç kişiyle tehlike yaratalım, belki atarız. Hal böyle olunca da futbolumuz Ömer Üründül vizyonu kazanamadı halliyle. Ah Ömer abi seninle çok taşşak geçtiler ama vizyonunu anlayamadıkları için, hiç takma kafana, ben anlıyorum seni. Mucks bu arada.

Şimdi fiestacıların, boğa güreşçilerinin ülkesinde futbolda devrim gerçekleştirmiş bir adam gelmiş Galatasaray’ın başına, tam da senin istediğin gibi top oynatacak, bu ülkeye futbolu öğretecek ama o da ne? Marduk çıktı başımıza, hay amına koyayım dememek işten değil. Neyse en azından önümüzde 2 sene var, bari bu son 2 senemizin keyfini çıkaralım, ot geldiler ot gitmesinler diyerek eşe dosta, çoluk çocuğa futbol anlatalım diyerekten interaktif dünyaya attık kendimizi. Hoş bir platform da bulduk, bir süre takıldık ama olmadı, kalitefililerin mecrasına düşmüşüz.

İstifa ettim geçenlerde, daha fazla uğraşamadım, yazdığım tüm yazıları da tek tek sildim. Herkes hakettiğiyle yaşıyor Ömer abi, merak etme. İstifayı verdikten sonra geçen süre içerisinde gördüm ki olmuyor, Galatasaray adının geçtiği yerde işlerin piç edilerek platformun koskoca bir hiçliğe doğru sürüklenmesine gönül el vermiyor. Birkaç değerli arkadaşın da arkasından atıp tutulmuş, içim acıdı. Başlığa dedikodu kelimesini eklememin sebebi de bu Ömer abi. Marduk dedik, Türk Futbolu dedik ama kişisel dedikodular hız kesmiyor. Futbolun gelişim süreci, bu süreçte yapılması gerekenler, bizim üzerimize düşen görevler, maç öncesi analizler, maç sonrası analizler hakkında tek bir kelime edilmezken, Marduk 2012 yılında gelip hepimizi sikecekken kişisel dedikodularla günü gün etmeye adamışız kendimizi, yazık. Bir gün bu bloga da iflit olup gidersem ve giderken de yazılarımı silersem aptal ve şovmen ilan edilir miyim? Bırakırsam yazılarımı taşşak geçerler mi yazılarımla? Ulan ben Marduk diyorum, adamlar Cassio Lincoln devre arasında dönüp Elano’nun yerine oynasın diyorlar. Eskiye rağbet olsaydı bit pazarına nur yağardı diyen atalarını da görmezden geliyorlar. Bir tek 10 Kasım, 29 Ekim gibi özel günlerde anıyorlar. Bir de bunların bir mottosu var Ömer abi, ” Ata’m izindeyiz ” diyorlar. Evet Ömer abi, hakikaten de izindeler. Kafa izninde.

Elano tırtmış, Franco zırtmış, gitsin bunlar diyorlar. Bari gönderilsin de, yönetimi göreve davet etmiş ol. Bir de bu yöneticiler ve Rijkaard futbolcudan anlamıyor, sanal dünyada iki tuşa basabilen adam elano, franco gitsin diyor. Neden gitmesini, gittiği taktirde nasıl hareket edilmesi gerektiğini söylemeden tabi. Tayyip gitsin, e tamam gitsin gitmesine de, yerine kim gelsin onu da söylesene. Söyleyemiyorsan, gitmesini isteme sebebin de hiç inandırıcı ve rasyonel olmaz. Aslında kafaya takılacak şeyler değil bunlar, Marduk düşündürüyor beni. Türk Futbolu’nun gelişim sürecinin önündeki en büyük engel olan Marduk. Bir nesil uefa kupası’nın alındığını görmüş olduğu için kendini şanslı hissederken, göremeyenler ve gördüğünü zannedip o duyguyu idrak edemeyen şimdinin 19-20 yaşlarındaki danone nesli zerre kadar üzülmüyordur. Üzülmezler abi şaşırma, hepsi 150 gramlık et parçasının peşinde. Upskirtçü, Beyaz pantolonun altından, düşük bel üstünden g-string röntgenciliği, göğüs çatalı otuz biri ( italyan 31 i de deniyor, anlaşılması için göğüs çatalı 31 i yazdım ) ve ağza vermecilik peşinde. Ha Galatasaray kazanınca, takımın galip gelmesinden çok rakip takım taraftarlarını kızdırma fırsatını yakalayacağı için sevinir.

Şimdi düşündüm de Marduk olayı hiç fena olmayacak gibi görünüyor. Bu tipler yüzünden Türk Futbolu, akabinde Türk Spor Basını gelişimini tamamlayamıyordu. Kaostan beslenenler ve rakip taraftarı kızdırmak için elde edilecek olan başarıya odaklananlar Marduk sayesinde gidecek, 22 aralık 2012 günü yeni ve daha iyi bir hayat başlayacak belki de. Ulan Marduk, bakış açısına göre kendini sevdirdin ya, gel amına koyayım gel. Sırf şu futbolun içinden karton taraftarlar ayıklansın, sırf şu futbolumuz bir arpa boyu yol alsın diye gel. Türk Telekom Arena’ya dokunma, zira yıllık gelirimizi 70 milyon dolara çıkaracak ha, buradan amına koydurtma durduk yere. Gel şu, Hasan Şaş’ın bahsettiği ” anlatsam insanlar galatasaraylılığından soğur ” cümlesindeki galatasaray’dan soğuyacak karton taraftarları ayıkla.

Bir Fenerbahçe travmasını daha atlatan Galatasaraylıların bol bol Uefa kupası geyiklerine maruz kalıyoruz. 9 yıldır beraberlik dahi alamadıkları ortamda, 10. yenilgiyi de alınca hemen akıllara geldi;

”Büyük takımlar kupalarıyla, ufaklar yendikleri büyük takımlarla” filan falan diyorlar.Yahu en başından diyorum. Sindirmeye çalışsanız, efendi efendi sineye çekseniz problem yok. Bakın büyük harflerle tekrar yazıyorum;

”YE-NE-Mİ-YOR-SU-NUZ..”

Herkese geçmiş olsun… Bol bol bloglayın. Sindirmeye iyi gelir…

Geçen sene turuncuydunuz tanıdık. Bu sene morsunuz yine tanıyacağız… Hiç şüpheniz olmasın… Gelmeyen ibnedir demiştik. Nooldu?

Milli takıma Rıdvan lazım dediğimde Fatih Terim’in pek de gideceği yoktu. Rüzgar yön değiştirdi, bir de baktık hemşerimiz yol almış. Uzunca zamandır Rıdvan’ın milli takımda olmasını, milli maç izlerken heyecanlanan bünyemle tekrar buluşmak istiyorum.

Önce dedikodusu çıkar, sonra anketleri yayılır, Rıdvan ”Hay hay” der, federasyon göz kırpar, bir de bakmışız geminin dümenine Rıdvan geçer.

Bekliyorum.. Sabırla…

34 Maçta 34 Galibiyet alacağına inanan salaklara ve buna inandıran kolpa medyaya hediye olsun…

Ek: Sevgili Galatasaraylılar’a salak dediğim çıkarımını yapan asıl salaklar.. Milyonluk taraftarı genelleyip, hepsine salak diyebileceğimi mi zannettiniz! Hakkaten numuneliksiniz…

Tekrar ediyorum. 34 maçta 34 galibiyet alacağına inanan insan düpedüz salaktır.. Bunun Galatasaraylısı, Fenerbahçelisi yok.. Ama bu kadar fazla olduğunuzu da tahmin etmiyordum.

Soda için. İyi gelir…

Gazetelerde yazılmaya,çizilmeye başlandıysa, o futbolcu valizini hazırlar Türkiye’de. Fink’in devre arasında bir takıma kiralanması gündemde. Delgado dönecek, orta sahada tabata, yusuf,tello ile beraber oynayacak… Kahkahaları duyar gibiyim..

Velhasıl Beşiktaş yine eleştirilecek. “Niye aldın ki zaten? ” Tamam, doğrular da söylenecek, ama itibar kaybeden yine Beşiktaş olacak. Sezon sonuna kadar parası ödenecek. Ne ala… Ya oynayacak, ya oynamayacak. Ne ala.. Bonservis vermeden aldım diye atılıp tutulacak.. Sonuçta Beşiktaş borçlandırılacak.

Kulislerde Murat Aksu’nun saygın bir yönetim ve Demirören’in harcamalarından hesap sorma iddiasıyla aday olacağı konuşuluyor.. Olsun, o da güzel.. Hatta sorsun o da. Yalnız kafama takılan bir nokta var ki; Aksu’nun ikinci başkanı olduğu Demirören’e rakip olması çok manidar. Yoksa Beşiktaş uzunca bir zamandır bilinçli ve planlı bir şekilde mi borçlandırıldı sorusunu sormadan edemedim. Beraber kürek çekenlerin yolu neden ayrıldı ki!

Sorular, sorular, sorular…Son soru da başlıktaki Abbas’ın kim olacağı? 3 aday var.. Denizli,Demirören,Fink…

- Yarın ne ligi başlıyor?
+ UEFA Avrupa Ligi

- Bu lig kiminle başlıyor?
+ Fenerbahçe’yleeee…

Ufaklıktan beri temiz sayfa açanlara inancım sonsuzdur. Yusuf Şimşek’e, Tarık Daşgün’e, Aygün’e, Boliç’e, Kostadinov’a, Kezman’a ve onlarca örneklerine hep inandım. Sonbaharın karanlık ve iç boğucu atmosferini, hep bu temiz sayfa açan futbolcular sayesinde aydnlık ve huzur verici bir biçimde geçirdim.

”Bu sefer farklı oğlum” dedim. Polyanna oldum, futbolu bilmez oldum, pembe gözlüklü oldum. Ama her seferinde farklı olmasını istedim. Tartışmaları ”Göreceksiniz oğlum” diyerek bitirdim…

Kötü giden 3-4 maçın ardından, cuma günkü antremanda verilen galibiyet sözlerine vuruldum.  Maç başlarken orta sahada kenetlenmeyi beğendim. Bu maçta inanç var, bu maçta ruh var dedim.

Yenilen gol takımı ateşleyecek, kırmızı kart futbolcuları çakmaklayacak, başkanın soyunma odasına girişi bizi coşturacak, santra ile omuz omuza rakibi şaşkına çevirecek dedim.

Bu sezon da makus talihim pek farklı olmadı.

Sezon başında kadroya dahil olan oyuncuları alkışlama ritueline bayıldım. Tamam dedim, Roland Koch bu işi biliyor dedim. Daum‘un kaçırılan golde saçını başını dağıtıp, gırtlak patlatmasına hayran kaldım. İşte dedim, teknik direktörüm böyle olmalı dedim. Maçın ertesinde yenilen gole çekilen şınavlara imrendim. Maçın adamını omuzlarda taşımaya özendim. Bu sene farklı başlasın dedim…

Bir kış günü Dinamo Kiev‘e elendikten sonra otobüste kaybettiğim şevkimi, Avrupa’da bizden bir halt olmayacak düşüncesini, Sevilla‘yı elediklerinde, Chelsea‘ye ”Üç üç üç” diye Kadıköy’de bağırırken tekrar bulmuştum. Küstürdüğü kadar sevindirmişlerdi…

Bu gruptan çıkacağımıza yine inancım sonsuz. Beni üzen tek şey kaybolan şevkim.

Bu şevk gittiğinde inan hiçbir spor sayfası renkli olmuyor. Hiçbir haber ilginç gelmiyor. Hiçbir maç da heyecanla beklenmiyor. Bir kez daha böyle derinden üzmeyin. Başka ihsan istemem…