Tyler schreef deze column voor de website Kloeken.nl.

Trendwatcher.
Dat wil ik worden.

Lijkt me schitterend. Een krant met van die gaten voor je snufferd en dan vanachter het struikgewas toekijken hoe bij de uitgang van de Appie Heijn gebedeld wordt om voetbalplaatjes. Want voor terreur van jeugdbendes hoef je tegenwoordig niet meer naar Brazilië. De straatkinderen uit de Tegelse getto staan gewoon voor de kruidenier, naast de kruk van de Bulgaarse accordeonist die eindeloos hetzelfde valse wijsje herhaalt met zo’n gezicht van als-je-geld-geeft-neem-ik-lessen. De meeste kids plakken de plaatjes meteen in hun album, maar sommigen snuiven in een donker hoekje het plaksel van de achterkant van de voetballers. Daar zouden ze in ClubZes eens een benefietavond voor moeten organiseren.

De trendwatcher wist als eerste van de wuppie, de flippo en Lowieke. Hij voorspelde de Tweede Wereldoorlog, het zinken van de Titanic en het proteïnedieet van Erica Terpstra. Alleen de trendwatcher had in de gaten dat minister Plasterk vorige week een kleine erectie kreeg toen hij alleen met Máxima achterbleef in de ijzige grotten van het Antarctische schiereiland, omdat de kroonprins even een koninklijke plas moest doen. De trendwatcher is de hoeksteen van onze multimediale maatschappij en weet dingen die de meeste mensen niet weten. Bijvoorbeeld dat er 1.600 mensen zijn die Annika allang gedaan hadden als ze Tommie zouden zijn. Zelf ben ik een van de ruim 1.400 leden van het genootschap ter bevordering van het gebruik van woorden als ‘droefgeestig’ en ‘wankelmoedig’ en geloof maar dat een beetje trendwatcher dat weet.

Niet Obama, maar de trendwatcher is onze redding. Als je dit jaar tot nu toe het gevoel hebt dat je maar wat koersloos van kroeg naar housewarming naar verjaardag naar afterparty stuitert, hoef je alleen maar even te googelen en de trendwatchers wijzen je de weg. Een kleine greep uit alle wijsheid: ‘Trendwatchers verwachten dat het niet lang meer zal duren voordat het Garden-in-a-box principe op de markt komt.’ ‘Trendwatchers verwachten dat een bleke, onaangetaste huid in de toekomst wel eens de schoonheidsnorm zou kunnen worden.’ ‘Trendwatchers verwachten dat Herm Pollux ooit nog prins wordt.’ En: ‘Trendwatchers verwachten dat trendwatchers in de toekomst steeds belangrijker worden.’

Het leven is simpel.

Confidently towards the city of your dreams.

Dromen is leuk, maar dromen leven is leuker. Dus waarom zou je niet in het vliegtuig stappen richting Hong Kong met niet meer dan wilde plannen over de nabije toekomst? Easy deed het en is nu – twee weken later – Chinees onder de Chinezen. Oké, hij is nog wat blond voor een Aziaat, maar dat is Keisuke Honda ook. Kleinigheden blijf je houden.

Volg de verrichtingen van Easy in Hong Kong.

Bepaalde muziek mag je niet mooi vinden. Van die weeïge liedjes, die iedere man onmiddellijk in het hokje ouwe truttenmuziek zal duwen. Neem Onderweg van Abel. Een vreselijk nummer maar niet onfijn om naar te luisteren. Nick en Simon hebben er ook een handje van. In het Engels heb ik het met Gilbert O’Sullivan.

Gilbert O’Sullivan heeft eigenlijk niet Gilbert O’Sullivan, maar Raymond O’Sullivan. Ik snap hem wel. De naam Raymond is veel te macho voor die zoete pop. Zijn geföhnde en gelakte haar raakt wel de juiste snaar. Een tedere knuffel-Ier, dat is Gilbert. Klein in zijn liedjes, big in Japan. Hij klinkt het best in kleine restaurantjes met bordeauxrode tafellakens. En in mijn huiskamer, maar dat hou ik stil.

Het wordt tijd dat Nederland een blogcultuur krijgt, zoals Amerika die al jaren heeft. Met die boodschap zat Joshua Livestro maandag bij De Wereld Draait Door om te praten over een nieuwe weblog, De Dagelijkse Standaard.

Goed idee. Alleen GeenStijl haalde de afgelopen jaren regelmatig het nieuws. Versterking in de blogosfeer is dus welkom. Een bloeiende blogcultuur heeft de toekomst.

Of De Dagelijkse Standaard die ook heeft, moet ik nog zien. Gevraagd naar de bijdragen in de eerste dagen van de blog noemde Livestro trots de naam van Bart Jan Spruyt. Die had zijn Elsevier-column van vorige week op de site geplaatst.

Ik zou het een valse start willen noemen. Een beginnersfout. Volgende week geen oude tijdschriftcolumn, maar gewoon lekker vers bloggen. Anders wordt het nooit wat, Joshua.

Of beffer, als hij het zelf had mogen zeggen. Meestal denk ik niet aan hem en dat is rustig. Soms duikt hij opeens ergens op en steelt de show. Het maakt niet uit wie er verder aan tafel zit of langs vliegt, Herman steelt de show. Hij is het centrum van de wereld, al danst Joop van den Ende de ruimte binnen verkleed als Sugar Lee Hooper met twee dildo’s als voelsprieten op zijn hoofd. Dat zou ik overigens wel graag een keer zien, en Herman met mij.

Als ik hem zie, ben ik jaloers. Op zijn haar. Op zijn coole nonchalance. Vooral op zijn formuleringen. Daarom een citaat. Lees, geniet en adoreer (en klik verder voor een langere soundbite). Herman Brusselmans, held!

Het gebeurt vaak dat een mannelijke fan aan mij komt vragen: ‘Meneer Brusselmans, nu ik u hier toch zie, kan u mij vertellen waar ik de clitoris van mijn vrouw kan vinden?’
‘In het noorden van haar vagina’, zeg ik dan. ‘Kortom, redelijk bovenaan. Hij is enigszins anders van kleur dan de omringende kleine schaamflappen. Niet dat hij groen is ofzo, maar wel het soort lichtroze dat je in de negentiende eeuw wel eens aantrof als de door de aristocratie uitverkoren kleur voor lampenkappen.’

Het was meters meters meters buitenspel.
Het was meters meters meters buitenspel.
En Kloegie zag het niet.
Maar wij zagen het wel.
Het was meters meters meters buitenspel.

Tyler schreef deze column voor de website Kloeken.nl.

Hoera. Hoera. Hoera. Het is zover, de terugkeer van pannenkoek als scheldwoord. Ik heb er lang op gewacht en zaterdag verrukt een fles sjampoepel ontkurkt. Natuurlijk, vervelend dat er een nederlaag van Ajax voor nodig was, maar in de euforie heb ik daar nauwelijks bij stilgestaan. Zoals een vriend van me onlangs nog zei na een seksuele escapade met een meisje dat duidelijk geen bloedband met Bracha van Doesburgh had: ‘Daar proef je niks van’.

Hij deed het ook zo mooi, die boze supporter. Perfect getimed, duidelijk gearticuleerd, met de nadruk op dat ene woord: pan-nen-koek. Niet één keer, want dan had het door critici kunnen worden afgedaan als incident. Hij zei het twee keer, deze ambassadeur van de hoffelijke scheldkanonnade. Ik vond hem fantastisch, de pannenkoek. Geen ziektes, geen geslachtsdelen, heerlijk en oprecht. Toch wordt hij op internet weggezet als een malloot, een verslaafde, een trippende wildeman. ‘Iets minder slikken de volgende keer’, hoor ik de verslaggever nog zeggen. Terwijl deze supporter broodnuchter was. Teveel geslikt? Stroop misschien. Gesnoven? Hooguit poedersuiker.

De hele scène was wat mij betreft promotie voor het voetbal. Want terwijl de hoofdpersoon zich focuste op zijn verbale beslag stonden Tjibbe, Sjoerd en Wibbe in de achtergrond te zwaaien met een door de nijvere elfstedenhanden van Fokkelyn gebreide sjaal met plompeblaren. Uitbundige Friese fans in het Ajax-vak, volkomen veilig. Iedereen die na afgelopen weekend nog durft te beweren dat een voetbalstadion gevaarlijk terrein is, moet zich laten nakijken door Ted Troost.

Ik hoop dat de pannenkoek een doorbraak betekent in de moderne vloekcultuur. Dat we de tyfus, tering en kanker van ons afschudden en onze kutten en lullen alleen gebruiken in de slaapkamer (of op de eettafel, of onder de douche, of in smalle steegjes direct na zonsondergang als de geur van een afgeronde zomerdag er nog rondtolt). We moeten terug naar de kreeftenlikker en de ouderwetse boompoeper. Naar wentelteefjes en kamelenbulten. Naar de oer-Hollandse knakworst. En de pannenkoek.

‘Hé Marco. Bedankt hè, pannenkoek.’ De boze supporter was niet de eerste die de legendarische woorden uitsprak. Rinat Dassajev zei het 21 jaar geleden al in München. Het was iets na half vijf en de Generaal greep naar zijn hoofd.

Youp van ‘t Hek treint eerste klas. Het sterke vermoeden had ik al en sinds vrijdag weet ik het zeker. De trein van Maastricht naar Amsterdam. Ik was erbij vanaf Eindhoven. Om in de NS-plebejersafdeling terecht te komen, moest ik een stukje over patriciërsgebied. Daar zat Youp.

Youp met een felgele sjaal.
Of beter: een felgele sjaal met Youp.

Want die sjaal viel me het eerst op. Op dat indringende geel, als van een markeerstift aan de cocaïne, ben je nooit voorbereid,  zeker niet in de eerste klas van Maastricht naar Amsterdam. De sjaal verblindde me en dwong me tot een paar keer knipperen. Toen mijn ogen zich hadden aangepast aan de situatie zag ik dat aan de sjaal een cabaretier vastzat.

“Heeee Youpieeeee!”, riep ik in gedachte. Ik besefte dat dit mijn kans was om met een stupide uitspraak zijn volgende show te halen, maar de Hollander in me won het. Dus zette ik mijn ik-weet-dat-je-een-bekende-Nederlander-bent-maar-die-worden-al-vaak-genoeg-lastig-gevallen-en-ik-sta-daar-boven-gezicht op en liep voorbij.

Pas toen ik allang in Amsterdam was, bedacht ik dat hij waarschijnlijk teleurgesteld was. Hij schreeuwde namelijk om aandacht. Youp, maar vooral zijn sjaal.

Weinig leuker dan een spontane, onverschrokken mening van een mens op straat. Zoals vorige week die mevrouw over Geert Wilders. Om aan te geven hoe vol Nederland tegenwoordig is, noemde ze de overvolle wegen. Een causaliteit tussen immigratie en het fileprobleem, het is het onderzoeken waard.

‘Maar dat zijn toch vooral de Duitsers?’, probeerde de verslaggeefster nog.
‘Ja, die ook!’

Straatinterviews, het blijft een vak apart. En zeker niet zonder gevaar, sinds de mannen van Draadstaal op hilarische wijze laten zien hoe het ook kan.

Tyler schreef deze column voor de website Kloeken.nl.

Ik werk hard aan een nieuw geschrift. Een soort van bijbel, maar dan voor uitgaanspubliek. De titel willen jullie weten? Het Grote Spelregelboek voor de stamgast. Verplichte literatuur voor alle heren die het niet iedere week leuk vinden om op donderdag en op vrijdag en op zaterdag vanaf de bank naar het hoofd van Renée Zellweger te staren. Maar ook voor dames die er doordeweeks tussenuit piepen, voordat vriendlief de kans krijgt om uit te leggen hoe de krachtmeting tussen de kampioen van Portugal en de nummer drie in Engeland ook de lokale economie beïnvloedt en ‘dus eigenlijk ons hele leven’.

Die bijbel komt eraan, daar kunnen jullie op rekenen. Toch voel ik de drang om nu alvast iets te bespreken. Iets wat niet kan wachten. Waarbij haast geboden is. Ik wil aandacht voor het allergrootste cafévergrijp. Datgene waar tegenover voordringen aan de bar of het betere ellebogenwerk om wat territorium af te bakenen zo futiel zijn als de rol van Irene Moors in Life & Cooking. Het gaat om de overtreding der overtredingen.

Een tik tegen de drinkarm.

Een tik tegen de drinkarm treft de drinker snoeihard als hij net wat vocht naar binnen giet. Een gemene tik, zoals die tegen het standbeen van een voetballer die net vol wil uithalen. Het is dat ene moment, waarop je in de actie zit en je verdediging even hebt laten zakken. Het moment dat je op je kwetsbaarst bent. En dan is er die tik en het onvermijdelijke gevolg. Herstel is onmogelijk als het bier, de sinas of de Malibu-cola langs je wang een weg zoekt naar je hals en dieper. Ik stel me voor dat het is zoals vrouwen zich voelen als een tampon niet opgewassen blijkt tegen de menstruatie en hun maandelijkse vocht als een glimworm langs de binnenkant van het been naar beneden sijpelt, zich daarbij beroepend op Newton’s wet van de zwaartekracht.

De uitgaansbijbel laat er geen twijfel over bestaan. Dit is een direct gevaar voor de leefbaarheid in het café. De eerste tik tegen de drinkarm komt de overtreder te staan op een forse reprimande. Twee keer is wegwezen. Simpel. Horecaverbod en verplicht resocialiseren tot je hebt aangetoond dat je jezelf in een kroegomgeving kunt gedragen. Helaas kunnen we van kasteleins niet verwachten dat ze na het rookverbod ook op dit verbod gaan toezien. Daarom doe ik een beroep op jullie. Spreek lomperiken erop aan, zodat we de smerige tik tegen de drinkarm uitbannen. Op naar een schone en sportieve kroeg.

Hier was het stil. Tyler zat gebiologeerd te kijken naar de inauguratie van Obama, de analyses van die inauguratie en de discussies over wat er nu misging bij het afleggen van de eed en de diepere betekenis van de kleding van mevrouw Obama.

In de zeldzame uurtjes dat het niet over Obama ging schreef ik twee columns over Venlose actualiteit. Check en check.

Gegroet.

Er wordt weer gevoetbald. Zonder Verbeek, maar met Hofland. Zonder Huntelaar, maar met Wielaert in Ajax-shirt. Zonder De Kromme, maar met Albert.

Albert? Inderdaad, Albert Heijn. Die zorgt ervoor dat het alweer leuk is, voordat we echt begonnen zijn.

De dooi grijpt woest om zich heen en verandert Winter Wonderland in een natte, Hollandse kliederzooi. Gelukkig liggen hier en daar nog resten wit. Maak daar gebruik van, nu het nog kan.

Nog twaalf nachten. Dan komen mannetjes van de Wehkamp me van mijn nachtelijke symfonieën verlossen.

Tot die tijd, stilliggen!

x: “Second Life, dat is toch die wereld voor mensen die normaal in een rolstoel zitten, maar dan opeens kunnen lopen?”
y: “Vandaar dat de username Koos Alberts al bezet was.”

Kortom, het is weer weekend. Tijd om te converseren over de belangrijke zaken in het leven. En dat ene liedje dat ik maar niet uit mijn hoofd krijg.

En dus heb ik een nieuw exemplaar nodig. Liefst geluidloos.

Iemand tips?

De jaarwisseling is bij uitstek het moment voor cabaretiers op televisie. Dit jaar kregen we Guido Weijers, Youp van ‘t Hek, Javier Guzman en Dolf Jansen voorgeschoteld. Twee jongelingen en twee oudgedienden. Youp won het op kijkcijfers, maar wat mij betreft ook op kwaliteit. Hij zorgde voor troost en een brede lach.

Youp over de Gay Pride en het Holland Heineken House (uit Troost, 2008)

Laat ik dit jaar eens op Bohemian Rhapsody van Queen stemmen.
Zouden er echt mensen bestaan die dat denken als ze hun lijstje voor de Top 2000 invullen? Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Jaarlijks peins ik me in deze tijd van gourmet en sterrenflitsers een ongeluk over de heerschappij van het nummer. Mijn theorie: Bohemian Rhapsody geeft mensen een behaaglijk gevoel. Het hoort bij deze tijd als Macaulay Culkin en glühwein. Zolang Queen op 1 staat, zijn we veilig.

Gelukkig heb ik daar niks mee te maken en is een eigen top 10 het ultieme protest tegen de lijst van Frits Spits en Daniël Dekker. Dus bij deze presenteer ik vol trots Tyler’s Top Tien / Hoe die er echt uit had moeten zien.

1. Pink Floyd – Comfortably Numb
De beste plaat ooit? Lastig. Maar de nummer een positie heeft ook een symbolische functie. Daarom hoort Pink Floyd daar te staan. En is Comfortably Numb het nummer dat het meest in aanmerking komt.

2. Radiohead – Paranoid Android
Wat Pink Floyd was in de jaren zeventig, was Radiohead in de jaren negentig: de meest invloedrijke band. In de Top 2000 daarvan geen spoor. Was het publiek van Radio 2 toen al bekeerd tot Marco Borsato?

3. The Beatles – A Day In The Life
Algemeen beschouwd als de grootste band allertijden, maar niet terug te vinden aan kop van de Top 2000. Wel in Tyler’s Top Tien.

4. Deep Purple – Child In Time
Staat op nummer vier in de lijst op Radio 2. En daar staat ie goed.

5. Led Zeppelin – Stairway To Heaven
Zie Deep Purple. Wegens kwaliteit gehandhaafd. Reden om op zaterdagavond tegen sluitingstijd de Locomotief binnen te sluipen.

6. Joy Division – Love Will Tear Us Apart
Ian Curtis maakte uiteindelijk nog geen vijf maanden van het decennium mee, maar toch bepaalde Joy Division het geluid van de jaren tachtig. En eigenlijk al het geluid dat daarna is gekomen.

7. Jeff Buckley – Hallelujah
Het bewijs dat een cover het origineel kan overtreffen. Hallelujah!

8. Counting Crows – Round Here
Ahoy 2004. Mijn eerste keer Counting Crows. Wachten op dat ene nummer. Ze zullen het toch wel spelen? Ze speelden het. Met improvisatie door Adam nog veel mooier dan de albumversie. Pas na een paar minuten verdween de brok in mijn keel.

9. Johnny Cash – Hurt
Johnny Cash was sinds de beginjaren van zijn carrière al geen lullige artiest, maar bewaarde het beste voor het laatst. Ook een cover, dat wel. Maar Trent Reznor van Nine Inch Nails heeft zijn eigen, originele versie niet meer geluisterd sinds de betovering door Cash.

10. Dire Straits – Telegraph Road
Hij was oud geworden, de vliegensvlugge vingers vertraagd. Toch was het goed om Mark Knopfler dit jaar live aan het werk te zien. Noem het jeugdsentiment. Noem het prachtig!

Vorige week heb ik drie agenda’s gekocht. Een rode, een blauwe en een zwarte. Ze liggen netjes opgestapeld op een kastje in mijn slaapkamer te wachten op het nieuwe jaar.

De blauwe agenda gaat bijhouden wat ik van dag tot dag creatief heb bereikt. Columns, verhalen, programma-ideeën en andere plannen om de wereld te veroveren, de blauwe agenda turft mee. De zwarte doet hetzelfde op financieel gebied, de rode is voor sport en gezonde voeding (lees: “Zondag 4 januari. Naar de stad gefietst voor een stevige pizza pollo bij Pronto.”).

Zie ze als mijn objectieve ik, de drie agenda’s. Een alter ego dat gevoel moeiteloos kan uitschakelen. Ze zien niks door de vingers. Ik zal ze inkijken op momenten dat ik wil weten of de progressie naar wens is. En ze zullen steenhard oordelen.

2009 wordt een mooi jaar!

Vandaag was zijn laatste werkdag. Rond half drie trok directeur Robert Bouten de deur van Omroep Venlo definitief achter zich dicht. Vorige week nam hij al officieel afscheid. Voor die gelegenheid hebben we met een aantal collega’s een speciale dvd gemaakt, die terugkijkt op de jaren van Robert bij de omroep. Niet geschikt voor tv, maar wel hier op Tyleritus.nl. Exclusief voor alle liefhebbers.

Door de grootte van het bestand noodgedwongen in twee delen.

De warmte van opkomende tranen in de vrieskou. Drie jaar lang loerde hij, in gedachte een veer op zijn hoed. Meer dan honderd keer volgde op het doorladen een feilloze knal. Voor het laatst blies hij vandaag het Amsterdamse kruit van zijn wreven, klaar voor de koffer naar Madrid.

Hoe omschrijf je een vreemde omgeving? De gebouwen, de mensen, de sfeer die als een voortdurende nevel over een stad ligt. Ik had het geluk dat ik dit jaar regelmatig naar woorden mocht zoeken.

Over New York kon ik zeggen dat het een unieke plek is. Zonder in de meeste andere wereldsteden ooit geweest te zijn, durfde ik te stellen dat er geen enkele stad is als New York. New York haalt het beste in je naar boven, zoals een geliefde dat kan doen.

Dan Dublin. Dublin is anders, rustiger. Prettig. De leukste stad van Europa, smste Meef. Maar ook Dublin bruist. Ieren kunnen zingen, drinken en de mooiste verhalen vertellen en ze benutten die talenten elke avond weer.

Honderden woorden zouden kunnen proberen de vele verschillen tussen twee heerlijke steden zo goed mogelijk te vangen, maar één beeld zegt ook in dit geval meer. Twee dieren: een koe en een stier. Dublin versus New York.

Links: liggende koe, standbeeld in Jervis Street, Dublin. Rechts: Wall Street Charging Bull, New York.

Ook Tyler twijfelt ieder jaar weer. Wordt er ook fijne kerstmuziek gemaakt? Dankzij Mariah Carey, Wham en de Tokkies is die twijfel gerechtvaardigd. Maar ze bestaan echt, die fijne kerstliedjes. Bij deze een top vijf.

1. Sufjan Stevens – Put The Lights On The Tree
Als je een cd-box uitbrengt met vijf cd’s vol kerstliedjes, verdien je de eerste plaats. Sufjan Stevens weet hoe kerst gevierd moet worden en dit is een van de leukste liedjes in de box.

2. Ron Sexsmith – Maybe This Christmas
Rustig, ingetogen, prachtig.

3. Eels – Christmas Is Going To The Dogs
Kerst door de ogen van Mark Oliver Everett, en dat kan soms best verhelderend zijn. (Clip met een vleugje Flappie.)

4. John Lennon – Happy Christmas (War Is Over)
Omdat klassiekers niet per definitie slecht zijn.

5. The Killers – Don’t Shoot Me Santa
De nodige knipoog. Plus een goeie clip. Don’t shoot me Santa Clause, no one else around believes me, but the children on the street they tease me.

Voor ik het vergeet: vrolijk kerstfeest iedereen!

Zelf twijfel ik nog hoe vrolijk het hier wordt. Deze week kreeg ik namelijk schokkende beelden van mezelf onder ogen. Beelden waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Ik kreeg ze van mijn moeder. Sindsdien verwringt mijn zelfbeeld.

Help, I need serious therapy!

Leesvoer voor de verloren kerstuurtjes.

Kunst- en cultuurmagazine Uit in regio Venlo vroeg Tyler een column te schrijven voor het decembernummer. Die column is nu ook te lezen op de website van het magazine.