“A ta suknia nie była szyta, ale od góry cała tkana”.

“Lecz poddani znienawidzili go, wysłali więc za nim poselstwo z tymi

Rzym. 1:21-22

“A On [Duch Święty], gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu i o sprawiedliwości, i o sądzie”.

        II.

Niezaprzeczalną prawdą jest to, że co my bierzemy pod uwagę jest wieczne przeznaczenie każdej duszy, która umarła na zewnątrz ucieczki, którą Bóg zaoferował w Swoim Synu.Znowu, my znajdujemy w Liście do Hebrajczyków 9:27 fragment, który mówi o pewności sądu nad grzesznikiem: „Jest przeznaczone dla człowieka raz umrzeć a po tym sąd”. W tym fragmencie śmierć i sąd są zaznaczone i wyodrębnione od siebie nawzajem. Tak więc sąd nad grzesznikiem nie jest śmiercią samą w sobie, ale czymś po niej. Boże Słowo powiada; „Przez jednego człowieka grzech przyszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak więc śmierć przyszła na wszystkich ludzi, bo wszyscy zgrzeszyli.” oraz: „Zapłatą za grzech jest śmierć”( Rzymian 5:12, 6:23 ).Tak więc po śmierci na grzesznika, który umiera nie poznawszy Chrystusa przychodzi sąd Boży To dla niego Bóg przeznaczył sąd i gniew. Jeśli zostaniemy znalezieni w Chrystusie, jesteśmy bezpieczni, ale jeśli poza Nim, to jesteśmy pod sprawiedliwym i świętym gniewem Boga.Fakt przyszłej kary dla grzeszników jest wyraźnie stwierdzony w następujących fragmentach: „Raduj się młodzieńcze, w swojej młodości i bądź dobrej myśli, póki jesteś młody. Postępuj tak jak każe ci serce i używaj, czego pragną twoje oczy. Lecz wiedz, że za to wszystko pozwie cię Bóg na sąd”(Kaznodziei Salomona 11:9 ). My mówimy w tym miejscu, że młody człowiek może chodzić według własnej woli, w przyjemnościach grzechu, ale pewnego dnia musi zdać z tego Bogu rachunek, za wszystkie swe czyny i musi zostać osądzony za swoje grzechy. „Bóg bowiem odbędzie sąd nad każdą rzeczą tajną -dobrą, czy złą”(Kaznodziei Salomona 12:14 ).W Nowym Testamencie zapis jest ten sam: „Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go (Pana Jezusa Chrystusa) z martwych” i „wszelki sąd przekazał” w Jego ręce (Dzieje Ap. 17:31; Jan 5:22 ). „Albowiem my wszyscy musimy stanąć przed sądem Chrystusowym, aby każdy odebrał zapłatę za swoje uczynki dokonane w ciele, dobre czy złe” ( II Koryntian 5:10).Sąd jest opisany w następujących słowach: „I widziałem wielki, biały tron i tego, który na nim siedzi, przed którego obliczem pierzchła ziemia i niebo, i miejsca dla nich nie było. I widziałem wielkich i małych, stojących przed tronem; i księgi zostały otwarte; również inna księga, księga żywota została otwarta; i osądzeni zostali umarli na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami było napisane w księgach. I wydało morze umarłych, którzy w nim się znajdowali, również śmierć i piekło wydały umarłych, którzy się w nich znajdowali i byli osądzeni, każdy według uczynków swoich. I śmierć i piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego; owo jezioro ogniste to druga śmierć. I jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego”( Objawienie św. Jana 20:11 –15).To jest Boże Słowo i my nie wierzymy w niebezpieczeństwo dla naszych dusz, choć wszyscy ludzie staną w obliczu sądu, niezależnie czy wierzą w to, czy też nie. Wierząc, będziemy zbawieni, nie wierząc, potępieni. Boże Słowo jest napisane po to, aby w nie wierzyć, a nie dyskutować z nim, czy się z nim dochodzić. Nadchodzi dzień, kiedy Bóg osądzi grzeszników i ukarze za ich grzech. Nazwijcie mnie starym, niemodnym człowiekiem, nazwijcie mnie panikarzem, nazwijcie mnie jak sami chcecie, ale wciąż pamiętajcie, że dusza, która grzeszy umrze i każdy zły czyn zostanie sprawiedliwie osądzony.Pewność nadchodzącego sądu jest zapisana w II Liście Piotra 2:9, w następujących słowach: „Umie Pan wyrwać pobożnych z pokuszenia, bezbożnych zaś zachować na dzień sądu celem ukarania”. I nasz Pan zadaje pytanie w Ewangelii Mateusza 23:33, „Jakże będziecie mogli ujść przed sądem ognia piekielnego?” Tylko w Chrystusie w oparciu o Jego śmierć w nasze miejsce, możemy  uciec z potępienia piekła. Tylko przez wiarę w Niego i przyjęcie od Niego ducha upamiętania z grzechu naszej dumy, próżności, dogadzania sobie możemy być zachowani przed Jego gniewem.Inna niezmienna prawda przewijająca się przez karty Pisma Świętego mówi, że nie ma ani jednego przypadku zarówno w Starym jak i Nowym Testamencie, aby jakiś grzesznik został zbawiony po śmierci. Biblia jasno mówi nam, że śmierć przypieczętuje jego los. Biblia mówi, że nie ma nadziei dla tych co umarli nie poznawszy Chrystusa. Jeśli śmierć zaskoczy cię na zewnątrz Chrystusa wieczność spędzisz w takim stanie na wieki wieków. „Kto czyni nieprawość, niech nadal czyni nieprawość, a kto brudny  , niech nadal się brudzi” (Objawienie 22:11 ).Nic nie wyraża się tak jasno jak to, że nie nawrócony grzesznik jest skazany po śmierci.Boże Słowo mówi: „Ten kto zatwardza swój kark, ten nieoczekiwanie zostanie zniszczony bez poprawy”. Nie ma drugiej szansy po śmierci, ani wyznania, ani żadnej nadziei po śmierci, dla nie zbawionego. Jakże poważne ostrzeżenie nam daje Bóg ! Nasz Pan Jezus powiedział do swych wrogów, co jest zapisane w Ewangelii Jana 8:21: „ Ja odchodzę, a wy mnie szukać będziecie i w grzechu swoim pomrzecie; dokąd Ja odchodzę, wy pójść nie możecie.” Oni umarli w swoich grzechach i nie było to dla nich możliwe, aby poszli do nieba. Stąd oni musieli stanąć twarzą z nieuchronną konsekwencją drugiej śmierci w piekle, które jest oddzieleniem od Boga na zawsze.Nie tylko Pisma deklarują, że sąd Boży i śmierć z pewnością pieczętują przeznaczenie grzesznika, i to jest także przejrzyste, co czeka grzesznika po śmierci. Nasz Pan daje nam wyraźny i nieomylny obraz tego, co czeka grzesznika po śmierci. W Ewangelii Łukasza 16 Chrystus odsłania nam to, co było zakryte na temat tego co nas czeka po śmierci. On mówi nam o bogatym mężczyźnie, który: „umarł i został pochowany, i w piekle zwrócił ku górze swoje oczy, gdyż cierpiał męki”. Ten bogaty człowiek nie poszedł do piekła ponieważ był bogaty, ale dlatego ponieważ on żył i umarł ignorując Boga; On żył z dala od Boga i Jego Chrystusa. Jeśli my podążymy za tym bogatym człowiekiem, my możemy zanotować, że on nie zakończył swej egzystencji po śmierci, ale został znaleziony na zewnątrz tego, czego nie może nawet najmądrzejszy człowiek na ziemi poza Chrystusem nauczyć: mianowicie,, że śmierć nie jest końcem wszystkiego i bądź pewien, że Twój grzech zostanie osądzony. My odkrywamy tutaj, że bogaty człowiek był daleki od zakończenia swojej egzystencji ponieważ Pan powiedział: „ I w piekle on podniósł swe oczy ku górze ponieważ cierpiał męki”.Mamy tutaj świadome istnienie, świadomą osobę cierpiącą w zdefiniowanym miejscu- ponieważ jest poddawana torturom. Jak wielka jest udręka, podczas, której błaga o zamoczony w wodzie palec, aby schłodził jego język. On był świadomy, ponieważ ten werset stwierdza to wyraźnie, że on mógł czuć, mógł widzieć, mógł myśleć, mógł słyszeć i mógł pamiętać swoich pięciu braci, którzy jeszcze żyli na ziemi. On nie chciał, aby oni trafili w to miejsce sądu, gdzie on przebywał.On sobie przypominał jakie pędził życie wśród dostatku, ale nie użył tego, by poszukać Chrystusa i uczynić Go pierwszym w swoim życiu. Drogi przyjacielu, co ty robisz z czasem, który ci dał Bóg, abyś uwierzył w Ewangelię o Jego umiłowanym Synu i po to, abyś odwrócił się od twoich niegodziwych ścieżek? Co zrobisz ze zrozumieniem o tym co Ci daje Bóg?Pamiętaj, co dusza będzie robić w wieczności; one będą oddzielone od wszelkiej przyjemności, wypełnienia pożądania i będą również oddzielone od tych co są kochani i wszystkiego co jest związane z przyjemnościami. One nie znajdą żywego Boga dla, którego nie mieli miłości, ani Go nie cenili. Kiedy podczas ich życia na ziemi one miały swoje żony, swoich mężów, dzieci czy przyjaciół do kochania, to w piekle nic nie znajdą, ani Bożej miłości, którą wcześniej, kiedy mieli na to czas oni odrzucili i nienawidzili Go. I oto Jego świętości, której oni nie widzieli tylko popełniali grzechy.Pamiętaj! Będzie wiele czasu, aby rozważać wszystkie niewykorzystane okoliczności jakie miałeś, by poznać Pana, uwierzyć w Chrystusa, kiedy przebywałeś tu na ziemi, wszystkie sposobności, aby czytać Jego Słowo i odkryć Jego wolę i o wszystkich niewykorzystanych sposobności, by Go kochać.Także proszę, nie nazywaj naszego Błogosławionego Pana kłamcą, w tym co On mówi w tej historii, poprzez odkrycie zasłony i pozwala nam spojrzeć na życie po śmierci przeznaczone dla nieprawych, którzy umarli nie poznawszy Go. Nasz Pan nie może kłamać i to co On nam mówi jest prawdą.Możemy stać się winni grzechu świętokradztwa jeśli mówimy, że nasz Pan rozumie coś innego przez te słowa. Możemy zmienić sens słów Bożego Syna, aby się oszukać. On przemienia nie zliczone liczby tych, którzy czytają zapis Jego słów.Po pierwsze dziękuję Mu za pozostawienie nam ostrzeżenia. Zamiast odwrócenia się z niewiary i uprzedzeń, my powinniśmy usłyszeć to przesłanie i udać się do Chrystusa i u Niego schronić przed nadchodzącym gniewem. My powinniśmy płakać jak strażnik więzienny: „Co ja powinienem zrobić, aby być zbawiony?, lub celnik w świątyni: „Boże bądź miłościwy mnie grzesznemu”.Bóg przygotował nam Ucieczkę i Schronienie z ogromu Jego gniewu i to miejsce jest w Jego Synu, Panu Jezusie Chrystusie, który zstąpił z wysokości nieba na niskość ziemi i umarł w miejsce grzeszników. Chrystus przyszedł, by umrzeć: „sprawiedliwy dla niesprawiedliwych, aby was przywieść do Boga.”( I Piotra 3:18) „On grzechy nasze  sam na ciele swoim poniósł na drzewo, aby przywieść nas do Boga.”( I Piotra 2:24).„Wszak Chrystus, gdy jeszcze byliśmy słabi, we właściwym czasie umarł za bezbożnych…Bóg zaś daje dowód swej miłości ku nam przez to, że kiedyśmy byli grzesznikami, Chrystus za nas umarł.”( Rzymian 5:6, 8 ).Tak wszyscy jesteśmy niegodnymi grzesznikami, a Chrystus umarł za bezbożnych. Tak więc przyznaj się, że jesteś niegodnym grzesznikiem i uwierz w przesłanie nadziei położone w Chrystusie dla grzeszników! Spójrz na Niego poprzez wiarę, spójrz na Niego jako prawdę i upamiętaj się, wołaj do Niego o łaskę, powiedz Mu o swojej potrzebie, której rozpaczliwie potrzebuje twoja dusza, zasługująca jedynie na piekło. I wierz w Jego miłosierdzie. „Szukajcie Pana , dopóki można go znaleźć. Wzywajcie Go póki jest blisko! Niech bezbożny porzuci swą drogę, a przestępca zamysły, i niech się nawróci do Pana, aby się zlitował do naszego Boga, gdyż jest hojny w odpuszczaniu.”( Izajasz 55:6-7 ).

III

Tematem będzie powód, dlaczego ludzie żyją pod Bożym gniewem i dlaczego Bóg  musi posłać ich do nigdy nie kończącego się potępienia i niedoli.Te kwestie mogą uzyskać odpowiedź jedynie w oparciu o światło Pisma Świętego, w którym czytamy, że On swojej chwały nie odda nikomu innemu i Jego rada się ostoi, Jego tron będzie utwierdzony na wieki i każde kolano przyklęknie i każdy język wyzna, że Jezus Chrystus jest Panem w chwale Boga ojca ( Filipian 2:9-11 ).Kontynuujmy spojrzenie na 16 rozdziale Łukasza i zobaczmy obraz  samego Pana, który odsłonił zasłonę i spójrzmy i uchwyćmy spojrzeniem, to co zdarzy się duszy, która umrze nie poznawszy Pana Jezusa Chrystusa.Mówimy, że śmierć nie jest końcem wszystkiego, ale w pełni świadoma osoba-ten bogaty człowiek-był w ściśle określonym miejscu, gdzie cierpiał i przeżywał katusze. Jak wielkie musiało być jego cierpienie, że on błagał, aby ktoś umaczał koniuszek swojego palca w wodzie i schłodził jego język. On był świadomy ponieważ zapis mówi wyraźnie, że on mógł odczuwać, mógł widzieć, mógł myśleć, mógł słyszeć i mógł pamiętać o swoich pięciu braciach, którzy wciąż jeszcze żyli na ziemi, a on nie chciał, aby oni przyszli na to miejsce sądu, gdzie on przebywał.My także zauważyliśmy, że żadna modlitwa nie uzyskała odpowiedzi, nie było żadnego wyznania grzechów, ani tu nie ma nic na temat żalu za popełnione grzechy. Dlaczego? Ponieważ Pismo wyraźnie naucza, że człowiek, który umiera pozostaje w tym samym stanie; jeśli nie upamiętał się za swego życia, pozostanie na zawsze w takim stanie.My widzimy, że nauczanie jest sprzeczne w stosunku do Pisma, jeśli powiada, że przez osobiste cierpienie lub inne rodzaje cierpienia można się upamiętać lub przez pokutę czy zbawienie, które miały by mieć miejsce dopiero po śmierci. Tylko tutaj na ziemi, możemy się nawrócić i wyznać naszą winę. Tylko w tym życiu, Bóg będzie i może być łaskawy dla grzeszników w Panu Jezusie Chrystusie. Kiedy na nas przypadnie śmierć, wieczność będzie trwała na wieki wieków.Spójrzmy jeszcze raz na Łukasza 16 i zadajmy sobie pytanie: „Jaki był grzech tego człowieka-jaki był grzech tego bogatego człowieka, który spowodował wieczne oddzielenie od Boga i posłał go na miejsce męki? Odpowiedź daje nam list do Efezjan 2:12: On był „..bez Boga na świecie”, tak więc pozostał oddzielony od Boga przez całą wieczność.To prowadzi nas do cech naturalnego człowieka. Ten bogaty człowiek urodził się na świecie bez Boga i jego grzechem było życie pozbawione Boga, tak więc on żyje oddzielony od Boga w piekle przez ostatnie 20 wieków i będzie żył bez Boga przez całą wieczność.To jest gruntowna prawdą, zapisaną na kartach Pisma Świętego: ponieważ z powodu grzechu Adama rodzimy się bez Boga na świecie. Pozwólcie mi powiedzieć z całą wiecznością przeznaczona mojej duszy-słuchajcie mnie, posłuchajcie Bożego Słowa: rodzimy się na tym świecie bez Boga i jeżeli pomiędzy naszymi narodzinami i naszą śmiercią nie narodzimy się na nowo z Ducha Bożego, my będziemy żyć i umrzemy bez Boga. Podobnie, przypadkiem możemy pozyskać cały świat, ale było by lepiej dla nas nigdy się nie narodzić .Dlaczego? Ponieważ żyjąc i umierając bez Boga, my spędzimy całą wieczność w mękach i katuszach oddzieleni od Boga w jeziorze ognia..Posłuchaj mnie dzisiaj, starego podróżnika na ścieżce życia! Jeśli nie masz Boga, to nie masz także Chrystusa i ten co nie ma Chrystusa jest odosobniony i daleki do każdego, kto jest  dobry, święty,  prawy i żyjący w prawdzie. Tak więc jeżeli masz jakąś nadzieję na przyszłość, a ona jest nie biblijna. Jest ona fałszywą nadzieją, to jest pewne, że umrzesz bez Boga i zostaniesz zgubiony, tak jak ten bogaty człowiek, ponieważ jest tylko jedyna droga do poznania Boga zawarta w Nim i to jest możliwość osobistego poznania przez wiarę Jego Syna ,Pana Jezusa Chrystusa, który prowadzi nas z powrotem do Boga.         Znowu, grzechem tego bogatego człowieka było zadowolenie poza Bogiem. Narodzenie poza Bogiem było jego przekleństwem, zadowolenie pozbawione Boga było jego grzechem. O posłuchajcie mnie, zarówno bogaci jak i biedni! Jeśli jesteś zadowolony bez Boga, to żyjesz pod Jego przekleństwem; ponieważ dusza, która grzeszy ta umrze. Pismo deklaruje, że pobożność połączona z zadowoleniem jest wielkim zyskiem, ale zadowolenie bez Boga jest potępiona ( I. Tymoteusz 6:6 ). Błogosławiony jest człowiek, który może zawołać z Dawidem: Tak jak jeleń jest spragniony źródlanej wody, tak dusza moja jest spragniona Boga. Ja nie mogę znaleźć zadowolenia poza Nim. Również Jezus powiedział w Mateuszu 5:6: „Błogosławieni ci, którzy są głodni i spragnieni sprawiedliwości”.         Jeśli jesteś zadowolony przez Boga na tym świecie, ciąży na tobieBoże największe przekleństwo po tej stronie grobu! Jeśli jesteś bez Boga, jesteś pod panowaniem Szatana, który trzyma cię w niewoli według swojej woli ( II Tymoteusza 2:24-26 ).         Powodem tego dlaczego jesteś zadowolony bez Boga i Jego Chrystusa jest to, że ty nie widzisz, nie czujesz i nie rozumiesz i nie potrzebujesz Jego. Dlaczego? Ponieważ twoje duchowe oczy są zaślepione przez boga tego świata, Szatana. Nie tylko to, ale jesteś niewolnikiem, który spełnia jego wolę Tak więc, abyś został zbawiony i uwolniony z jego mocy i znalazł Boga objawionego w Biblii i abyś był szczęśliwy w Nim i Jego Chrystusie,musi przyjść i uwolnić ciebie ktoś mocniejszy niż Szatan. Ty sam nie możesz się uwolnić. Żaden człowiek z natury nie może być chrześcijaninem, ponieważ przez swoją naturę jest oddzielony od BogaMożesz chwalić się swoją wolną wolą i mówić, że ty możesz nawrócić się do Boga z łatwością, kiedy tylko zechcesz, i może przypuszczasz ,że kiedyś uwierzysz, ale obecnie uważasz, że lepiej żyć w grzechu. Nie oszukuj się jednak mój przyjacielu, ponieważ ty nie możesz nawrócić się do Boga kiedy tylko zechcesz. Nie okłamuj się, żyjesz w mocnym złudzeniu. Jest możliwe, abyś czynił doczesne rzeczy w sposób jaki tylko zechcesz. Możesz poświęcać swój czas, myśli, twoje pieniądze i twoje najlepsze aktywności w stosunku do wielu rzeczy tego świata, które cieszą się twoim zainteresowaniem, ale nie możesz odwrócić się od grzechu, szukać i znaleźć Boga, kiedy tylko zechcesz. To jest prawdą, że kiedy będziesz Go szukał, znajdziesz Go, bo On powiedział: „szukajcie a znajdziecie”, ale diabeł nie dopuści cię do Niego zanim Bóg nie zacznie działać w twoim życiu. Jest to powodem, dlaczego dzisiaj daję to poselstwo, aby powiedzieć ci, abyś uszedł przed nadchodzącym gniewem, ponieważ Bóg posłał swojego Syna, aby stał się ofiarą za twoje grzechy, aby pojednać cię z Bogiem.Ja przynaglam cię, abyś wołał o pomoc do Niego, kiedy Jego Duch pracuje ponieważ sam z siebie, bez Jego pomocy nie możesz nic w tym kierunku zrobić. Jeśli rzeczywiście jest wołanie do Niego, On pomoże, ponieważ przez naszą naturę jesteśmy zadowoleni bez Jego obecności.Jak bardzo wielu my widzimy, którzy poznają w całości swą zdeprawowaną naturę i kondycję oraz ich rozpaczliwą potrzebę pracy Mocarza- Ducha Świętego, w ich sercach, aby przełamać moc diabelską w ich sercach.Pozwól, że cię dzisiaj zapytam w duchu miłości, Czy ty rzeczywiście wierzysz, że jesteś chrześcijaninem i stoisz po Bożej stronie i masz Boga i Jego Chrystusa? To pytanie nie brzmi, czy ty jesteś moralnym i godnym szacunku dobrym ojcem, czy matką, mężem, żoną, dzieckiem, przyjacielem, czy sąsiadem? To nie jest to, czy ty naprawdę jesteś dobry w interesach, czy ty uczestniczysz we wszystkich kościelnych obowiązkach twojej religijnej denominacji? Wielu z tych co czynią te rzeczy i jeszcze więcej nie są prawdziwymi chrześcijanami- są nie zbawieni- ponieważ nie mają Boga i Jego Chrystusa. To jedyne pytanie brzmi: Czy ty znasz osobiście Boga i Jego Chrystusa? Czy ty posiadasz Go i Jego życie?Jeśli tak myślisz, że otrzymałeś Go dawno temu zanim się urodziłeś jest to niemożliwe, ponieważ ty nie przyszedłeś na ten świat z Nim, ty byłeś na świecie z daleka od Boga. Jeśli masz Boga i Jego Chrystusa, to doświadczyłeś drugich narodzin i w tobie pracuje Duch Święty i poprzez Ducha Świętego Chrystus jest formowany w tobie. On obdarzył cię wiarą, bo zbawienie należy do PANA( Jonasz 2:9).Widzisz, że obiektem pracy Chrystusa jest nie tylko uczynić drogę którą możesz się zbliżyć do Boga, ale przez którą Bóg w swoim miłosierdziu, daje przystęp do Siebie człowiekowi. To grzech ludzki  utworzył barierę pomiędzy nim, a Bogiem i aby zburzyć tę barierę Chrystus umarł. Chrystus przelał swoją krew, aby zaspokoić wymaganie Bożej sprawiedliwości wymierzonej przeciwko człowiekowi i usunął grzech przez ofiarowanie Siebie, uczynił drogę przez którą Bóg mógł zbliżyć się do człowieka.Tak więc jest to przysługą Ducha Świętego, by zabrać rzeczy, które należą do Jezusa Chrystusa i objawić je nam. Te prawdy o pracy Chrystusa dla nas i praca Ducha Świętego w nas w nawróceniu i uwolnieniu są konieczne do zbawienia: bez poznania ich i otrzymania ich  żaden człowiek nie może być zbawiony.Moim życzeniem dzisiaj jest, aby Duch Święty pracował w twoim sercu, w tobie, który jesteś bez Boga na świecie, abyś poznał twój zły stan, abyś ty, który jesteś bez Boga złożył całą twoją wiarę w Chrystusie dla Jego zbawienia i Jego uwolnienia z grzechu i spod Bożego gniewu. Prawdą jest to co zapisał Jan w rozdziale 3:36: „Ten kto wierzy w Syna ma życie wieczne, kto zaś nie wierzy w Syna, nie ujrzy żywota, lecz gniew Boży ciąży na nim.”
                            IV.My usiłujemy  przedstawić przed tobą nauczanie biblijne o gniewie Bożym i doświadczeniu Jego Boskiego Sądu. To, że Jego gniew jest jednym z Jego świętych atrybutów i dokładności jest widziane wszędzie w Biblii. Tak więc od tego czasu Pismo Święte nie próbuje ukryć faktu Bożego gniewu i Jego pomsty i pasji przeciwko grzechowi i grzesznikowi i tak oto biada mi jeśli byłbym niewierny, gdybym nie pisał o tym jako części całego świadectwa Bożego.Ja wierzę, że jednym z podstawowych błędów naszych czasów jest głoszenie miłości Bożej w oddzieleniu od Jego gniewu i sprawiedliwości. W tym z szacunkiem Pan Jezus pokazuje nam, że przyszedł pokazać nam miłość, dobroć i życzliwość Boga, które są prawdą, ale także On przyszedł w celu ostrzeżenia nas przed strasznym niebezpieczeństwem przebywania pod Bożym gniewem na zawsze jeśli nie odwrócimy się od swojego grzechu do Boga.My musimy trzymać spojrzenie na tym, że Pan Jezus Chrystus jako Wieczne Słowo Boże przyszedł pokazać nam Boga Ojca i objawić nam Jego umysł, wyrazić Jego wolę, uczynić znaną nam Jego doskonałość i odkryć Jego serce dla Jego stworzeń.Spójrzmy na to czego naucza Pismo o Bożym gniewie i wiecznej karze dla każdego kto odrzucił Chrystusa. Zobaczmy dwa fragmenty Pisma: Jan 1:1, 14: „Na początku było Słowo i Słowo było z Bogiem i Słowo było Bogiem…I Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas (I ujrzeliśmy jego chwałę, chwałę jaką ma  Jedyny Syn Ojca), pełne łaski i prawdy.”Teraz jako Słowo Boże zeszło z nieba, aby objawić nam Ojca i z tego z pewnością możemy zrozumieć, że On nie przyszedł nie przedstawić nam Go, ale powiedzieć nam wprzód o Nim.Przypuszczalnie możemy przeżyć wstrząs jeszcze bardziej, jeśli zrozumiemy czym jest to słowo i dlaczego Chrystus jest nazwany Słowem Bożym.1.Słowo jest środkiem manifestacji. Ja mam w moim umyśle myśl, ale inni nie znają jej natury, ale w momencie, gdy odkryję tę myśl słowami, ona stanie się możliwa do poznania. Słowa czynią obiektywnymi nie widzialne myśli. Tak samo dokładnie to co Jezus zrobił; jako Słowo, Chrystus był objawieniem niewidzialnego Boga.2.Słowo oznacza porozumienie. Przez zrozumienie słów ja przekazuję informację innym. Przez słowa ja wyrażam siebie i czynię znaną moją wolę i udzielam poznania. Tak więc Chrystus jako Słowo jest Boskim przekazicielem  komunikującym nam życie i miłość Bożą.3.Słowo jest metodą objawienia. Poprzez własne słowa mówca odkrywa zarówno swój poziom intelektualny jak też swój moralny charakter. Przez słowa możemy być usprawiedliwieni i poprzez nasze słowa możemy być potępieni. I Chrystus jako Słowo odkrywa przed nami cechy i doskonałość Bożą. Z jaką pełnią Jezus odkrywa Boga! Okazuje Jego moc, manifestuje Jego mądrość, wyjawia Jego świętość, czyni znaną Jego łaskę, odsłania nam Jego serce i wiernie deklaruje Jego sprawiedliwość i nienawiść do grzechu. On nie wziął nic z powrotem, czego nie objawiłby nam o chwalebnym żywym Bogu.Jeśli nasz Pan Jezus Chrystus Jako Słowo wiernie mówi o Bogu i Jego wspaniałych cechach, to nam pozostaje posłuchać Go, kiedy mówi nam o sprawiedliwości Bożej, Jego karze za grzechy i ostatecznym rozliczeniu na niegodziwych. Tak więc powinniśmy bardziej uważać na słowa Syna Bożego, ponieważ jest zapisane, że w tych ostatnich dniach Bóg przemówił do nas przez swego Syna (Hebr.1:2).Posłuchajcie teraz, to nie jest moje Słowo, ale słowo Tego, który przyszedł na dół, na ziemię z samego nieba jako wieczne Słowo aby przemówić do nas i nam objawić charakter, umysł i wolę Boga Ojca!W Ewangelii Jana 3:36nasz Pan wiernie deklaruje o Bożym gniewie ciążącym nad każdym, kto nie wierzy w Syna Bożego, którego posłał Bóg na dół z nieba, aby uczynić Go Drogą powrotna do nieba: „Ten, kto wierzy w Syna ma życie wieczne. Ten co nie wierzy w Syna nie ujrzy życia, ale gniew Boży ciąży na nim.” To jest  bardzo wyraźne, że każdy niewierzący, każdy kto odrzucił Chrystusa, każda osoba, która nie wierzy w zbawienie swojej duszy, sprawiedliwie żyje pod gniewem Bożym i prawnie jest obiektem Jego gniewu i zapalczywości ponieważ On jest święty i nienawidzi grzechu.To jest prawdą nie tylko w odniesieniu do jednostek, ale także dla całych narodów i miast, jak nasz Pan wiernie ostrzegł przed nadchodzącym sądem w których uczynił swoje Boskie dzieła. Przeczytajmy Ewangelie Mateusza 11:20-24; „Wtedy zaczął grozić miastom, w których dokonało się najwięcej Jego cudów, że nie pokutowały. Biada tobie, Chorazynie, biada tobie, Betsaido; bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się te cuda, które u was się stały, dawno by w worze i popiele pokutowały. Ale powiadam wam: lżej będzie Tyrowi i Sydonowi w dniu sądu, aniżeli wam. A ty Kafarnaum, czy aż do nieba wywyższone będziesz? Aż do piekła zostaniesz strącone, bo gdyby się w Sodomie dokonały te cuda, które stały się u ciebie, stała by jeszcze po dzień dzisiejszy. Ale powiadam wam: Lżej będzie ziemi sodomskiej w dniu sądu, aniżeli tobie.”To co nasz Pan powiedział tutaj, jest to, że kara za grzech w piekle będzie o wiele mniejsza dla tych, którzy kroczą przez życie tylko w naturalnym świetle, niż dla mieszkańców Stanów Zjednoczonych, którzy posiadają światło Bożego Słowa, by być mu posłuszni, ale oni odwrócili się, by kroczyć własnymi drogami (Rzymian 2:1-16)- ( ten przykład odnosi się również do Polski, gdzie ustawowo jest zapewniona wolność religijna i każdy może posiadać Biblię- przypis tłumacza).W Ewangelii Mateusza 5:29-30 18:7-9 i Marka 9:43-50 nasz Pan wiernie ostrzega nas przed konsekwencjami oddawania naszych cielesnych członków jako członków nieprawości i grzechu. Przeczytajmy jeden z najbardziej wstrząsających ostrzeżeń danych nam przez Pana, „Jeśli gorszy cię ręka twoja, odetnij ją, lepiej jest dla ciebie wejść kaleka do żywota, niż mieć dwoje rąk, a pójść do piekła, Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie. A jeśli cię gorszy noga twoja, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie wejść kulawym do żywota, niż mieć dwie nogi i być wrzuconym do piekła. Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie. I jeśli cię gorszy oko twoje, wyłup je; lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do Królestwa Bożego, niż mieć dwoje oczu, a być wrzuconym do piekła. Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie.”Słowo  „piekło”  jest użyte w oryginale jako gehenna-wąwóz zaczynający się od północno zachodniej części Jerozolimy i rozciągający się dookoła południowo zachodniej części miasta, w miejscu gdzie styka się Kedron z sadzawką Siloe. Ta dolina jest tradycyjnym miejscem ogniowych ofiar, które rozpoczęto za króla Ahaza; i po jej profanacji przez króla Jozjasza stała się powszechnym zbiornikiem na śmieci z miasta. Potem w tradycji żydowskiej stało się symbolem miejsca wiecznej kary. Miejskie odpadki, gdzie żerowały robaki i płonął ciągle ogień jest jaskrawym obrazem wiecznej kary i nasz Pan użył tego przykładu ponieważ ludzie, którzy żyli w Jego czasach wiedzieli o tym miejscu.Gehenna także jest słowem użytym w Nowym Testamencie, aby wyznaczyć miejsce ostatecznego miejsca pobytu dla umarłych grzeszników, którym jest jezioro ognia z Apokalipsy 21:8, gdzie czytamy: „Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników,i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga.”Robak podobnie do ognia, nie ginie , i jest symbolem sumienia, mieszkańców piekła, który odradza się i nęka tych ludzi przez całą wieczność z powodu ich głupoty, ponieważ kiedy, gdy żyli na ziemi spędzali czas na  czynieniu grzechu i przyjemności i nie przygotowali się do wieczności poprzez posłuszeństwo Ewangelii.Nasz Pan  także daje nam tutaj ślad w jaki sposób ciała i dusze ludzkie w piekle będą zachowane. Wyrażenie  „ solą i ogniem” daje nam pewien obraz. Sól ma właściwości konserwujące i z tego wnioskujemy, że „każdy”, kto jest wrzucony do Gehenny będzie „posolony z ogniem”. My uczymy się, że ten ogień  nie będzie się wypalał i będzie zachowywał. Jeśli zapytamy: „Jakże to może się stać?” Odpowiadam: „Stanie się tak ponieważ ten ogień jest przygotowany przez samego Boga”. My czytamy w Ewangelii Mateusza 25:41: „Idźcie precz ode Mnie w ogień wieczny , przygotowany dla diabła i jego aniołów.” Ten, który utrzymał ogień w płonącym krzaku, który płonął przed Mojżeszem i tym, który zachował trzech hebrajskich młodzieńców od śmierci w piecu ognistym króla Nabuchodonozora może także zachować ciała przebywające w piekle od zniszczenia.Wielu z was może powiedzieć, że te słowa naszego Pana są jedynie wyrażeniami symbolicznymi. Ja stawiam pytanie: „Skąd o tym wiecie? Gdzie Bóg powiedział wam w Swoim Słowie, że wyrażenie o Jego gniewie jest jedynie obrazowe?” Czy nasz błogosławiony Pan zszedł na dół z nieba, aby bawić się słowami? Czy On mówił o jednej rzeczy, a rozumiał przez to coś innego? Czy On przyszedł, aby fałszywie przedstawić Żyjącego Boga? Ja myślę, że nie.Osobiście wierzę, że kiedy nasz Pan powiedział „ogień”, to miał na myśli ogień. Odrzucam stępienie ostrego ostrza Jego Słowa. Czy potop był symboliczny? Czy może ogień i grad, które spadły z nieba i zniszczyły Sodomę i Gomorę? Czy plagi, które uderzyły w Egipt były obrazowe? Czy jest przenośnią ogień, który płonie na ziemi i powoduje, stopienie się wielu elementów w żarliwym płomieniu? Nie! W każdym  z tych przykładów my musimy brać słowa Pisma Świętego w ich literalnym zrozumieniu.Niech ktoś z was, kto zaprzecza  tym słowom naszego Pana zda Jemu odpowiedź. Ja im nie zaprzeczam, aby je odrzucić, czy rozmiękczyć je, ja nie zniżam tonacji, i nie wyjaśniam ich w zły sposób, ale głoszę wśród was rzetelne słowa, że jeśli umrzecie nie poznawszy i na zewnątrz Chrystusa, będziecie żyć pozbawieni Jego w nigdy niekończącej się wieczności w cierpieniu i nieszczęściu.Posłuchajcie znowu Słowa naszego Pana zapisanych w Ewangelii Jana 3:36! „Ten kto wierzy w Syna ma życie wieczne.” Cóż to za obietnica! Jakże wielkie błogosławieństwo, które  On zawarł w swojej obietnicy, uwolnienia poprzez wiarę w Niego, i złożeniu zaufania tylko na Nim dla zbawienia naszych dusz.Czy ty jesteś w Chrystusie? Czy ty powierzyłeś Mu swoja duszę?
                            V.Rozważmy teraz poważne słowo z Księgi Ezechiela 21:9-10: „Miecz, miecz jest naostrzony, aby uczynić ranę, rzeź: wyostrzony, wypolerowany tak więc czyż możemy się radować.” (wersja angielska-przypisek tłumacza).I nadszedł bardzo trudny i ciężki czas w Jerozolimie; tak, że proroctwo przekazane Ezechielowi wypełniło się i minęły trzy lata, zanim gniew Boży wylał się na to miasto. Po drugie; fałszywi prorocy prorokowali pokój i ludzie kochali to. Po trzecie nie powinno być wrzawy ale hulanki w tym pobożnym mieście. Ale w środku tej spelunki i hulanek samotny prorok słyszał szemranie odległego grzmotu. Ten wierny sługa Boży zobaczył Boga, zbrojącego się Siebie, podobnie do potężnego człowieka przygotowującego się do wojny z naostrzonym mieczem odpłaty, w Jego ręku. Ezechiel został wezwany do głośnego ostrzeżenia ludności swojego kraju, która żyła w totalnej beztrosce, „Miecz, miecz jest naostrzony, aby uczynić ranę, rzeź, wypolerowany tak, więc czyż możemy się radować?”.Drodzy przyjaciele, ci z was, którzy dzisiaj nie są zbawieni, i są pozbawieni Chrystusa, jesteście w tej samej sytuacji w jakiej była Jerozolima. Poprzez wiele lat, jak dużo poselstw słyszeliście od Boga? Jak wiele razy posyłał On do was swoje poselstwo przez Swoje Słowo? Czyż to nie Jego Słowo leżało w waszym domu jako cichy, ale najmocniejszy obrońca Boży? Czyż to nie Jego opatrzność przebywała w waszych rodzinach w czasie choroby i śmierci, obfitości i ubóstwie? Czy te wszystkie rzeczy nie skłoniły was do ucieczki przed gniewem, który ma nadejść? Czy one wszystkie nie nawoływały was uchwycenia się, wiary i ukrycia się przez wiarę w Panu Jezusie Chrystusie jako jedynym i całkowicie wystarczającym Zbawicielu?I co czyni to gorszym, to jest to, gdy mówicie: „Duszo odpoczywaj; jedz, pij, bądź szczęśliwa przez długi czas.” Ale mój przyjacielu posłuchaj: „Miecz, miecz jest wyostrzony, aby uczynić, ranę, rzeź .Wypolerowany tak, więc czyż możemy się radować?” Czy możecie być w stanie beztroski i radości, jeśli jesteście zgubieni i żyjecie pod gniewem Bożym?Jest pięć rzeczy, które pragnę przedstawić wam, którzy żyjecie bez Chrystusa, -Bożej ucieczki dla biednych grzeszników, abyście zobaczyli dzisiaj głupotę i brak rozsądku dla was, którzy żyjecie w radości i beztrosce waszych grzechów.Po pierwsze to jest głupota, ponieważ żyjecie w potępieniu. To jest powszechną ideą dzisiaj, że życie ludzi jest próbą, tak jak było dla Adama i pozbawione Chrystusa osoby są potępione zanim nadejdzie dzień sądu. Biblia wyjaśnia: „Ten kto nie wierzy jest potępiony” (czas dokonany), „Ten kto nie wierzy w Syna nie ujrzy życia, ale gniew Boży spoczywa na nim.”(Jan 3:36 ). „Przeklęty Każdy [ Teraz! ] który nie wytrwa w pełnieniu wszystkiego co jest zapisane w księdze zakonu.”( Gal.3:10 )Pozbawiona Chrystusa duszo posłuchaj mnie! Ty jesteś obecnie w okropnym dole, ty jesteś osądzona jako winna przed Bogiem. Jesteś już w więzieniu czekając i będąc gotowym na stracenie. Tak więc, czyż nie jest głupotą brnąć w grzechu i przyjemnościach, w beztroskach i cielesnej radości, podczas gdy miecz Bożego sądu wisi nad twoją głową?Posłuchaj znowu! Ty już przedtem byłeś próbowany na wadze i znalezionym lekkim. Jesteś potępiony wyrokiem sprawiedliwego Sądu. Twój wyrok jest ogłoszony. Jeśli ty umrzesz dzisiaj, tej nocy na zewnątrz Chrystusa, twoja pozycja jest skierowana na zawsze w miejsce nieskończonej męki.Po drugie. To jest nierozsądne dla ciebie żyć w beztrosce i stanie wesołości, ponieważ przyrządy tortur są przygotowane dla ciebie. Tak, jesteś nie tylko pozbawioną Chrystusa osobą już uprzednio potępioną, ale też narzędzia twojego potępienia są przygotowane i gotowe. Miecz odpłaty jest naostrzony i wypolerowany. Choroba na którą umrzesz, być może przepływa przez twoje żyły. Wypadek, po którym przekroczysz progi wieczności oczekuje na ciebie i wszystkie okoliczności są gotowe. Pocisk, który przeniesie cię w wieczność może za chwilę zostać wystrzelony z pistoletu, który tylko czeka, by zostać użyty. Tak więc czyż warto spędzić życie w wesołości i beztrosce i nie prosić Chrystusa o zbawienie dla twojej nieśmiertelnej duszy?Posłuchaj! Miejsce w piekle jest gotowe i my czytamy w Bożym Słowie, że piekło oczekuje na twoje przyjście ( Izajasz 14:9; 5:14 ). Och, jaką rzeczą jest to, że ty spędzasz czas na rozkoszach i szaleństwie, kiedy twoja choroba jest gotowa, wypadek jest przygotowany, pocisk jest gotowy i twój grób czeka na ciebie, tak i piekło jest poruszone aby przyjąć ciebie!Drogi pozbawiona Chrystusa ludzka duszo, jakże twarde musisz posiadać serce, które wciąż nurza się w wesołości, śmiechu i beztrosce i nie szukasz Pana, kiedy On może być znaleziony i nie wzywasz Go dopóki jest blisko! Jakże wielkim jest szaleństwo nie wołać do Niego, nie studiować Jego Słowa i nie wzywać i szukać Go z całego twojego serca.Po trzecie. To jest nierozsądne ponieważ miecz może spaść na ciebie w każdym momencie. Jako pozbawiona Chrystusa osoba jesteś już uprzednio potępiony i nie tylko miecz odpłaty jest gotowy, ale on może spaść na ciebie w każdej chwili.Twoja szyja jest pochylona przed Bogiem i naostrzony miecz wisi nad tobą, i czy ty nadal chcesz być wesoły? Czy ty rzeczywiście chcesz się zajmować interesami i światowymi rzeczami, zdobywaniem bogactwa, budowaniem i uprawą, kiedy przypuszczalnie tej nocy twoja dusza może być zażądana od ciebie, tak jak została zabrana bogatemu człowiekowi w Ewangelii Łukasza 12? Czy ty chcesz spędzać twój czas  na zabawach i rozrywkach, głupich książkach i ułudach? Czy też chcesz napełniać twój dom rozmowami i zachowaniem, dodając grzech do grzechu, zaskarbiając sobie gniew na dzień odpłaty, w czasie o którym nie wiesz, kiedy nastanie godzina Bożego gniewu nad tobą? Czy może położysz się bez modlitwy tej nocy, i pójdziesz do piekła przed nastaniem poranku? Och, co za okropna myśl, że ty pozbawiona modlitwy, czytania Biblii, żyjąca poza Chrystusem duszo, pławisz się w beztrosce, kiedy wieczność czeka na ciebie!Po czwarte, to jest nierozsądne ponieważ Bóg nie obiecał duszom pozbawionym Chrystusa, że zatrzyma swoją rękę choć na jeden moment .Wszystkie obietnice Boże są tak i Amen i są one prawdziwe; Bóg zawsze wypełnia swoje obietnice. Ale to samo Pismo stwierdza, że obietnice są „tak i Amen w Jezusie Chrystusie.” Tak wszystkie obietnice Boże są uczynione dla Chrystusa i dla grzeszników, którzy przyjdą do Chrystusa. Nie ma żadnej innej obietnicy w Biblii dla dusz żyjących bez Chrystusa, wyjąwszy obietnicę sądu. Och, jeśli dzisiaj usłyszysz Jego głos nie zatwardzaj swojego serca, ale przyjdź do Niego i Jego odpocznienia (Hebrajczyków 3:7-8).Pozwól mi przemówić duszo pozbawiona Chrystusa, która dzisiaj weselisz się. Wielu z was zdaje sobie sprawę, że jesteście pozbawieni Chrystusa, i wiecie, że jesteście teraz weseli i szczęśliwi. Dlaczego tak jest? Tak jest ponieważ wy macie nadzieję, że przyjmiecie Chrystusa zanim nadejdzie wasza śmierć. Ty mówisz, „Uczynię to innego dnia; Ja Go poznam w innym czasie, ale nie teraz.” Ale czy ty wiesz pozbawiony Chrystusa mój przyjacielu, że Bóg nigdy nie obiecywał, że cię przyprowadzi do Chrystusa zanim ty umrzesz? Bóg nie uczynił w żaden sposób zobowiązania w stosunku do ciebie. On nigdzie nie obiecał, że ty dożyjesz jutra lub, że ty usłyszysz kiedykolwiek inne kazanie. Blisko jest czas, kiedy ty nie dożyjesz jutra. Jeśli to jest ostatni przekaz, jeszcze jest kazanie głoszone, które może być ostatnim w twoim życiu.Och, abyś dzisiaj tylko zrozumiał, że miecz Bożej sprawiedliwości i gniewu wisi nad tobą, żebyś mógł ujść przed nadchodzącym gniewem przez ucieczkę do Chrystusa.Po piąte. To jest nierozsądne ponieważ to będzie mieczem boleści. Rozkaz dany prorokowi Ezechielowi w rozdziale 9 brzmiał; „Przejdźcie za nim przez miasto i zabijajcie bez zmrużenia oka i nie litujcie się! Wybijcie do nogi starców, młodzieńców i panny, dzieci i kobiety, lecz tych wszystkich, którzy mają na sobie znak, nie dotykajcie.” Tak więc bolesna rzeź jest przygotowana na nie zbawione dusze: wszystkie pozbawione Chrystusa dusze czeka zatracenie, zarówno młode jak i stare. Bóg nie będzie oszczędzał, nie zobaczysz w Jego oczach litości.Pomyślcie o tym siwowłosy mężczyzno i kobieto, wy którzy żyjecie w grzechu i nigdy nie przyszliście do Chrystusa! Jeśli umrzecie w tym stanie, będziecie z pewnością będziecie zgubieni w bolesnej kaźni!Pomyślcie o tym będący w średnim wieku mężczyzno i kobieto, ciężko pracujący kupcy i farmerzy, pracownicy i najemnicy, którzy zarabiacie pieniądze, ale nie sprzedający wszystkiego dla zdobycia perły wielkiej nagrody. Wy z pewnością będziecie zgubieni w bolesnej kaźni!Pomyślcie o tym młodzi ludzie, którzy nigdy się nie modlicie, zostańcie w stanie wesołości i beztroski, którzy uczyniliście przyjemności swoim bogiem. Wy także doświadczycie tej bolesnej kaźni!Pomyślcie o tym moje drogie dzieci, wy małe co, cieszycie serca swoich rodziców: Jeśli nie poznacie Chrystusa, wy także znajdziecie się w miejscu bolesnej kaźni!Pomyślcie ze mną znowu! To jest Słowo Boże, posłuchajcie go! „Nie obawiajcie się tym co mogą zabić ciało i po tym nie mogą oni nic więcej uczynić. Lecz ja was ostrzegę kogo macie się bać; Bójcie się tego, który gdy zabija ma moc wtrącić do piekła: tak powiadam wam bójcie się jego” ( Łukasz12:4-5 ).Czy wy wiecie, kto daje nam to ostrzeżenie- nikt inny jak tylko Bóg Syn osobiście!Pozwólcie mi podsumować te ostatnie punkty. Przedstawiłem wam w zrozumiały sposób stanowisko Pisma Świętego, jaka jest wasza pozycja: Po pierwsze, już jesteście potępieni; Po, drugie Boży miecz jest gotowy. Po trzecie, on może spaść w każdym czasie. Po czwarte ,Bóg nie dał wam obietnicy, że uchroni was swą ręką; Po piąte, to będzie bolesna kaźń. Weź to pod rozwagę pozbawiona Chrystusa duszo, czy to jest rozsądne wierzyć w kłamstwo, które zwodzi twoją duszę i mówi: „Pokój, pokój, kiedy nie ma pokoju”?Tak więc mądrość tak do ciebie  dzisiaj woła, „Uwierz w Pana Jezusa Chrystusa i zostaniesz zbawiony” ( Dz. Apostolskie 16:31 ). „Szukajcie Pana do póki można Go znaleźć. Wzywajcie Go, dopóki jest blisko! Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a przestępca zamysły i niech się nawróci do Pana, aby się nad nim zlitował, do naszego Boga, gdyż jest hojny w odpuszczaniu!”( Izajasz 55:6-7). Posłuchajcie Słowa naszego Pana! On dzisiaj nawołuje: „Chodźcie więc, a będziemy się prawować-mówi Pan! Choć wasze grzechy będą czerwone jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choć będą czerwone jak purpura, staną się białe jak wełna.”(Izajasz 1:18 ). „Dziś jeśli usłyszycie Jego głos nie zatwardzajcie waszych serc”. Dopóki trwa dzisiaj zwróć się do Chrystusa. Zwróć się do Niego z całego twojego serca wierząc w Jego obietnicę miłosierdzia( Hebrajczyków 3:7; 12-14).Co do ciebie, który znasz Chrystusa i jesteś w Nim bezpieczny: jakże wielkie uwielbienie powinno wznosić się z twojego serca do Niego, który poświęcił samego Siebie dla ciebie i dla Niego, który wyrwał cię z ciemności do swojej cudownej światłości.

1 Jan 1,7

Jeśli zaś chodzimy w światłości, jak On sam jest w światłości, społeczność mamy z sobą, i krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu. Choć zawsze ten wiersz nosiłem w sobie, to pomimo wielu wątpliwości co do istoty jego znaczenia, tym razem nie będzie on celem dyskusji, lecz inny ważny punkt – wykorzystanie terminu Syn. Są tacy, którzy mając wątpliwości, co do używana terminu Syn, w zastosowaniu do Boskości naszego Pana, jeśli już nie wpadli w mieszanie Osób, to stoją na krawędzi. Jest to imię osoby, a nie jej natura; a Osoba jest osobiście nam znana, w pełnym objawieniu Boga w Jezusie. Lecz skoro nikt nie zna Syna tylko Ojciec, objawienie Boga w Synu – w Jezusie – powoduje, że język ludzki staje się całkowicie nie odporny na błędy, gdy usiłujemy stwierdzić różne rzeczy osobno, gdy chcemy stwierdzić naturę Syna, której objawienie jednak bardzo wyróżnia się, gdy mowa jest o Osobie, w której ludzkość została wykupiona. Jest zatem w porządku powiedzenie o Jezusie że Jezus jest Synem Bożym.  Niemniej, dzieła Boże tak jak są one bezpośrednio przypisywane Synowi przed wcieleniem Jezusa (czy raczej w Jezusa), uprawniają nas do mówienia o Synu, jak to robimy w przypadku Trójjedyności. Tak więc w liście do Hebrajczyków czytamy, że „przemówił do nas przez Syna   … przez którego, też świat stworzył.” Tak więc jesteśmy uczeni przez Pismo, że mamy mówić o Synu przed stworzeniem świata.  Ponownie w liście do Kolosan, gdzie cała Jego osobista chwała jest wynoszona – „w którym mamy odpuszczenie” (w Jego Synu umiłowanym) … przebaczenie grzechów: „On jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia, ponieważ w nim (tj. w Synu) zostało stworzone wszystko, … wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone.” „On też jest przed wszystkimi rzeczami (stan obecny) i wszystko na nim jest ugruntowane, On także jest Głową Ciała, Kościoła (Jego oficjalna chwała); On jest … pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim był pierwszy, ponieważ upodobał sobie Bóg, – [a nie Ojciec, tutaj wiele powstaje nieporozumień] -  żeby w nim (Synu) zamieszkała cała pełnia Boskości i żeby przez niego  wszystko, co jest na ziemi i na niebie, pojednało się z nim”. Ojciec mieszkał w Nim, a Duch Święty był nad Nim, w doskonałej pełni obecności. Mogło być, co należy powiedzieć, rozróżnienie, bo On nie był Ojcem, ani Duchem Świętym, lecz Synem. Pomimo, że wykonywał Swoje dzieła poprzez Ducha, a Ojciec, który mieszkał w Nim, wykonywał dzieła, cała pełnia mieszkała w Nim. On był  Synem i przez Niego wszystko zostało pojednane, przez Jego skuteczne dzieło. W Słowie, Bóg był w Chrystusie, lecz znów mamy tutaj nakaz wzywania Jego Osoby jako objawionej nam, jako Syna sprzed istnienia świata, pokazuje nam to wyrażenie:  „w którym..” Dalszą manifestacją tego jest zwrócenie się do naszego Pana jako Syna w Bogu, gdy powiedział, jak napisano: „lecz do Syna: Tron twój, o Boże, na wieki wieków, Berłem sprawiedliwym berło Królestwa twego.”Tak więc zdają się mylić ci, którzy naszemu Panu nie dają tytułu Syna, w połączeniu z Boskością, jeśli twierdzą, że to imię znane jest nam tylko poprzez Jego objawienie w ciele. Jestem całkowicie przekonany, że zarówno Ojciec, Syn jak i Duch Święty nie byliby znani nam, przed poznaniem wcielenia i objawienia Jezusa. Ojciec objawił się (w ciele), ukazując Swój charakter i otwierając pełnię bardziej jawnie. Byłoby otwarciem się na złego zatrzymywanie się nad tym dłużej, ponieważ Pismo nie zatrzymuje się nad tym, choć, jak stwierdzono poniżej, nie jest to tylko mocna, lecz również błogosławiona prawda. Lepiej jest jednak nie zatrzymywać się na niczym innym niż Pismo, ponieważ nikt nie wie dokąd mogłoby to nas zawieść. Słowo było nam osobiście znane jako Syn objawiający Ojca przez Ducha, a my ujrzeliśmy że chwała Słowa była chwałą nawet w jednorodzonym Jezusie, z Ojcem, z taką samą naturą, dziedzictwem i Boskością, pomimo tego, że uniżając się On, w tym wszystkim co zostało objawione,  oddawał wszelką cześć Ojcu. Obawiam się używania źródeł błogosławieństwa i czci w ludzkich grymasach, wypaczeniu i pysze. Lecz jak powiedziałem jesteśmy uczeni przez Biblię, i zobowiązani przez nią do związania tego grymaszenia, gdy mówimy o Synu, jako aktywnym swej twórczej zdolności w dziele stworzenia, pomimo tego, że znamy tą Osobę, czy którąkolwiek z Osób, przez Jego wcielenie, w którym skoncentrowane jest odkrywanie tajemnicy. Lecz jesteśmy zobowiązani do trzymania się tej najważniejszej i istotnej (bezpośrednio mówiąc istotnej) prawdy, która łączy się z każdym objawieniem i poddana jest każdej prawdzie, ponieważ wszelkie błogosławieństwo płynie z wiary i przyjęcia od Ojca przez Syna i poprzez Ducha Świętego – tak objawione i uwielbiane źródło błogosławieństwa, suma tajemnicy pobożności – Bóg objawiony w ciele.Nie jest mało ważne abyśmy zrozumieli,  że „Syn” jest imieniem Osoby, a nie określeniem Jego natury, ponieważ, jak widzimy, Bóg przez Niego stworzył światy. Ponad wszystkim błogosławiony na wieki, „Jezus Chrystus wczoraj, dziś i na wieki ten sam”  ma kompetencje aby siedzieć w chwale, którą miał u Boga zanim powstał świat. Wiemy również, że „Bóg dał swego Syna, który narodził się z kobiety i podległa zakonowi,”  nie ma nic piękniejszego, jako wywyższenie prawa, po czym „Syn podda Mu wszystko, aby wszystko poddane było  Bogu.” Jeśli spytamy jak to możliwe możemy mieć przekonanie, że to wszystko już było tak wcześniej, w ten sposób Pan utwierdza i umacnia naszą wiarę, Ojciec, Syn i Duch Święty wprowadzają nas do błogosławieństwa przez podanie nam faktów wiary, które już są dokonane, podczas gdy my możemy mieć trudności intelektualne, związane z ciasnotą naszego umysłu, który nam mówi, że jest to sprzeczne z naturalnymi możliwościami rzeczy. Jest napisane: „Ojciec posłał Syna jako Zbawiciela.” Jeśli powiemy, że nie był Synem przed wcieleniem, to wtedy tracę linię łączącą Jego przyjście z wysokości, ponieważ zostałby On wówczas posłany dopiero wtedy, gdy stał się Człowiekiem na świecie. Lecz nie tak – został On posłany na świat – aby już nie powiększać ilości fragmentów, których i tak jest nieskończoność, ponieważ nasza łączność z Bogiem zależy od tego czy uznajemy Pana Jezusa Chrystusa za wiecznego Syna Bożego.Jeśli zatem, jak twierdzą niektórzy, imię „Słowo” zostało wcześniej zastosowane w stosunku do Pana, aby zaprzeczyć Jego relacji Synostwa zamiast, jak już powiedziałem, dalszej ilustracji, tego Kim jest, Ten, którego nikt nie zna oprócz Ojca, to powiem, że jest to używanie „blasku Jego chwały” do niszczenia zdecydowanej chwały, pierwszej czci, oraz błogosławieństwa chrześcijaństwa tj. w stosunku do nas. Co więcej pełna chwała przewodnictwa naszego Pana zależy od rozpoznania tej prawdy, że jest On wiecznym Synem Bożym, ponieważ przez Niego, jako pierworodnego wszelkiego stworzenia, zostało stworzone wszystko. Tak więc przywództwo stworzenia w Synu, zależy od tego „ponieważ w Nim.” W związku z tym, jeśli uderzamy w stwórcze i wieczne Synostwo, uderzamy w sferę chwały naszego Pana. Jest to zatem problem największej wagi, jeśli chodzi o nasza relację z Bogiem, aby pierwsze ogniwo łańcucha prowadzącego nas do Boga, dawało nam społeczność z Ojcem, a zatem jest to bardzo istotne w każdym najmniejszym nawet punkcie aby znać Pana Jezusa jako wiecznego Syna. „Ojciec posłał Syna” … tym każdy z nich był, Posyłający i Posłany. Nie znam nic takiego przed tym. To Syn jest tą „światłością,” tylko, że ja nic o tym, ani o Nim nie wiedziałem, przed wcieleniem. Nie wiedzieli też o tym poganie, aż do chwili zmartwychwstania, ani też nikt nie wiedział, dopóki Ojcu nie upodobało się objawić tego w Nim, pomimo, że w Starym Testamencie pełno jest wskazówek i stwierdzeń na ten temat. Nie znałem również ani trochę więcej Ojca, ani Ducha Świętego i Jego zamieszkiwania, dopóki święci mężowie nie mówili przez Niego. Nic więcej nie wiedziałem o Synu dopóki nie zostałem o Nim pouczony (choć to On stworzył światy), ani o Ojcu dopóki Syn Go nie objawił. Lecz zadaniem chrześcijaństwa jest objawianie Ojca, Syna i Ducha Świętego, aby została poznana relacja w Bogu (ku naszej radości z wyników) w którym stworzenie jest wprowadzane do błogosławionego, mądrego, nauczanego przez Ducha i ożywionego zgromadzenia, pełni Tego, który napełnia wszystko we wszystkim, z powodu pełni w Nim mieszkającej. Najważniejsze, jeśli chodzi o Jego chwałę jest to, że Jego stwórcza moc jest tak powiązana z mocą zbawczą i jest powiązana z podstawą Jego chwały jako głowy.

Stół Pański i kto może przy nim być(fragment listu) – C.H.M.                 Przy rozważaniu zagadnienia przyjmowania do Stołu Pańskiego, musimy pamiętać o tym, że należy na nie patrzeć z dwóch punktów widzenia, Bożego i ludzkiego. Z Bożego punktu widzenia, przy Stole Pańskim jest miejsce dla każdego członka ciała Chrystusa. Równocześnie patrząc na to z ludzkiej strony, musimy pamiętać o tym, że nie jesteśmy obecnie w okresie z Dziejów Apostolskich 2, ale z 2 Tymoteusza. W Dziejach 2 Pan przydawał do Zgromadzenia tych którzy mieli być zbawieni. Wszystko dbywało się w sposób czysty i bez żadnych pomyłek. Ale, w 2 Tymoteusza, mamy już do czynienia z wielkim domem, naczyniami ku niesławie, fałszywymi wyznawcami, wszelkiego rodzaju błędami, złem i trudnościami. Dlatego, jeżeli mamy pragnienie być “przydatnymi dla Pana”, musimy “OCZYŚCIĆ” się od naczyń ku niesławie; “STRZEC się pożądliwości młodzieńczych”, “WYJŚĆ” spośród fałszywych wyznawców. Wszystkie te wymagania muszą być spełnione i rozstrzygnięte w sercu i sumieniu, oraz z największą uwagą i ostrożnością wzięte pod uwagę przy przyjmowaniu do Stołu Pańskiego.                Kolejną rzeczą godną uwagi jest przestudiowanie 1 Koryntian 11. W Zgromadzeniu w Koryncie mieliśmy do czynienia z rozłamami, i dlatego Apostoł powiedział: “muszą być stronnictwa między wami, aby ci którzy są DOŚWIADCZENI, byli jawni między wami”. On nie powiedział: “aby ci którzy są CHRZEŚCIJANAMI, byli jawni między wami”. Wierzę, że słowo: “doświadczeni” jest przeciwieństwem słowa: “heretycy”, albo przeciwieństwem wyrażenia: “ludzie działający według swych pożądliwości”. Esencją znaczenia słowa “herezja” jest działanie według własnej woli, i jest to korzeń rozłamów. Podczas gdy Apostoł mówi: “niechże człowiek samego siebie DOŚWIADCZA, a tak niech je z chleba tego”, to nie ma na myśli “sprawdza” ale “doświadcza” – to samo słowo jakie mamy w wierszu 19. Apostoł nie mówi: “Jeśli ktoś jest chrześcijaninem, niech z tego chleba je”.                Jeżeli “herezja” albo własna wola zacznie działać, i w rezultacie tego zaczną pojawiać się “schizmy” (rozłamy), mamy “doświadczać” samych siebie, w odniesieniu do naszego moralnego i duchowego stanu, i zająć nasze miejsce przy Stole Pana, gdzie najważniejsze są, nie NASZE lub innych ludzi, prawa i przywileje, ale tylko wymagania jakie stawia Chrystus jako Głowa ciała.                Nie mógłbym nigdy, przez łaskę Boga, zaakceptować żadnej innej podstawy dla społeczności z wyjątkiem chwalebnej prawdy przedstawionej w Efezjan 4: “Jedno ciało”. Stół Pański nie jest miejscem gdzie czyni się uprzejmości wobec ludzi, albo pokazuje NASZĄ wielką swobodę, otwartość umysłu, albo (catholicity = dosł “katolickość) ducha. Nie; Stół Pański jest miejscem gdzie tylko wymagania Chrystusa mają być respektowane; jest to miejsce gdzie prawda, świętość i praktyczna sprawiedliwość mają być szczególnie widoczne*.                1 Koryntian 9, wymaga naszej najgłębszej rozwagi, szczególnie w odniesieniu do tego, czego uczy  się powszechnie jako przedmiot “herezji”. Najczęściej towarzyszy temu słowu idea, że chodzi o fałszywą doktrynę. W historii kościoła, za heretyka uważa się osobę nauczającą czegoś co sprzeciwia się ortodoksyjnej wierze. Jednakże w istocie, prawdziwe znaczenie  słowa “herezja” to po prostu własna wola; i kiedykolwiek ona zaczyna działać, to jest to bezpośrednim poprzedzeniem powstawania sekt i rozłamów w Zgromadzeniu.                 Obecnie musimy także pamiętać o tym, że list do Koryntian był kierowany nie tylko do lokalnego świadectwa Zboru, ale do “WSZYSTKICH , którzy wzywają  imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa NA KAŻDYM MIEJSCU”. Dlatego ma to też obowiązującą wymowę dla nas, i jesteśmy przez to wzywani aby rozważyć tę ważną kwestię własnej woli, i aby zobaczyć jak dalecy jesteśmy od “doświadczania” samych siebie w obliczu tylu sekt i rozłamów Chrześcijaństwa. * Stół nie jest nasz, ale Pański. To jest bardzo istotny fakt wymagający naszego bardzo poważnego zastanowienia się. To On ma prawo decydować o tym kto ma prawo zasiadać przy Jego Stole, a nie my.

“Dlatego Ojciec miłuje mnie, iż Ja kładę życie swoje, aby je znowu wziąć”.Ew. Jana 10,17

1 Jan 1,7Jeśli zaś chodzimy w światłości, jak On sam jest w światłości, społeczność mamy z sobą, i krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu. Choć zawsze ten wers nosiłem w sobie, to pomimo wielu wątpliwości co do istoty jego znaczenia, tym razem nie będzie on celem dyskusji, lecz inny ważny punkt – wykorzystanie terminu Syn.                    Są tacy, którzy mając wątpliwości, co do używana terminu Syn, w zastosowaniu do boskości naszego Pana, jeśli już nie wpadli w zamieszanie Osób, to stoją na krawędzi.          Jest to imię osoby, a nie jej natura; a Osoba jest osobiście nam znana, w pełnym objawieniu Boga w Jezusie.          Lecz skoro nikt nie zna Syna tylko Ojciec, objawienie Boga w Synu – w Jezusie – powoduje, że język ludzki staje się całkowici nie odporny na błędy, gdy usiłujemy stwierdzić różne rzeczy osobno, gdy chcemy stwierdzić naturę Syna, której objawienie jednak bardzo wyróżnia się, gdy mowa jest o Osobie, w której ludzkość została wykupiona. Jest zatem w porządku powiedzenie o Jezusie (and the connecting point of faith??? ), ?????????????????????????????not to know there is a Son,  lecz że Jezus jest Synem Bożym.  Niemniej, działa Boże tak jak są one bezpośrednio przypisywane Synowi przed wcieleniem Jezusa (czy raczej w Jezusa), uprawniają nas do mówienia o Synu, jak to robimy w przypadku Trójjedyności.  Tak więc w Hebr. czytamy, że „przemówił do nas przez Syna… przez którego, też świat stworzył.” Tak więc jesteśmy usprawiedliwieni mówiąc o Synu przed stworzeniem świata.  Ponownie w liście do Kolosan, gdzie cała Jego osobista chwała jest wynoszona – „w którym mamy odpuszczenie” (w Jego Synu umiłowanym)…. przebaczenie grzechów: „On jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia,ponieważ w nim (tj. w Synu) zostało stworzone wszystko,………………wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone.”„On też jest przed wszystkimi rzeczami (stan obecny) i wszystko na nim jest ugruntowane, On także jest Głową Ciała, Kościoła (Jego oficjalna chwała); On jest….. pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim był pierwszy,ponieważ upodobał sobie Bóg,   - a nie Ojciec, tutaj wiele nieporozumień -  żeby w nim (Synu) zamieszkała cała pełnia boskości i żeby przez niego (??? To wit in Jezus???? )  wszystko, co jest na ziemi i na niebie, pojednało się z nim….. Ojciec mieszkał w Nim, a Duch Święty był nad Nim, w doskonałej pełni obecności. Mogło być, muszę to powiedzieć ???? I need scarce say??? Rozróżnienie, lecz On nie był Ojcem, ani Duchem Świętym, lecz Synem.           Pomimo, że wykonywał Swoje dzieła poprzez Ducha, a Ojciec, który mieszkał w Nim, wykonywał dzieła, cała pełn9ia mieszkała w Nim. On był  Synem i przez Niego wszystko zostało pojednane, przez Jego skuteczne działo. W słowie, Bóg był w Chrystusie, lecz znów mamy tutaj nakaz wzywania Jego Osoby jako objawionej nam, jako Syna sprzed istnienia świata „w którym…” Dalszą manifestacją tego jest zwrócenie się do naszego Pana jako Syna w Bogu, gdy powiedział, jak napisano: „lecz do Syna: Tron twój, o Boże, na wieki wieków, Berłem sprawiedliwym berło Królestwa twego.”         Tak więc zdają się mylić ci, którzy naszemu Panu nie dają tytułu Syna, w połączeniu z Bogiem (Godhead), jeśli twierdzą, że to imię znane jest nam tylko poprzez Jego objawienie w ciele. Jestem całkowicie przekonany, że zarówno Ojciec, Syn jak i Duch Święty nie byliby znani nam, przed poznaniem wcielenia i objawienia Jezusa. Ojciec objawił się (w ciele), ukazując Swój charakter i otwierając pełnię bardziej jawnie.  Czuję, że byłoby otwarciem się na złego zatrzymywanie się nad tym dłużej, ponieważ Pismo nie zatrzymuje się nad tym, choć, jak stwierdzono poniżej, nie jest to tylko mocna, lecz również błogosławiona prawda. Lepiej jest jednak nie zatrzymywać się na niczym innym niż Pismo, ponieważ nikt nie wie dokąd mogłoby to nas zawieść.  Słowo było nam osobiście znane jako Syn objawiający Ojca przez Ducha, a my ujrzeliśmy chwała Słowa była chwałą nawet w jednorodzonym Jezusie, z Ojcem, z taką samą naturą, dziedzictwem i boskością, pomimo tego, że uniżając się On, w tym wszystkim co zostało objawione,  oddawał wszelką cześć Ojcu.  Obawiam się używania źródeł błogosławieństwa i czci w ludzkich grymasach ??? (cavils)?? Wypaczeniu i pysze.  Lecz jak powiedziałem jesteśmy biblijnie usprawiedliwieni, i zobowiązani do związania tego grymaszenia, gdy mówimy o Synu, jako aktywnym swej twórczej zdolności w dziele stworzenia, pomimo tego, że znamy tą Osobę, czy którąkolwiek z Osób, przez Jego wcielenie, w którym skoncentrowane jest odkrywanie tajemnicy.  Lecz jesteśmy zobowiązani do trzymania się tej najważniejszej i istotnej (bezpośrednio mówiąc istotnej) prawdy, która łączy się z każdym objawieniem i poddana jest każdej prawdzie, ponieważ wszelkie błogosławieństwo płynie z wiary i przyjęcia od Ojca przez Syna i poprzez Ducha Świętego – tak objawione i uwielbiane źródło błogosławieństwa, suma tajemnicy pobożności – Bóg objawiony w ciele.  Nie jest mało ważne abyśmy zrozumieli,  że „Syn” jest imieniem Osoby, a nie określeniem Jego natury, ponieważ, jak widzimy, Bóg przez Niego stworzył światy. Ponad wszystkim błogosławiony na wieki, „Jezus Chrystus wczoraj, dziś i na wieki ten sam”  ma kompetencje aby siedzieć w chwale, którą miał u Boga zanim powstał świat.  Wiemy również, że „Bóg dał swego Syna, który narodził się z kobiety i podległa zakonowi,”  nie ma nic piękniejszego, jako wywyższenie prawa, po czym „Syn podda Mu wszystko, aby wszystko poddane było  Bogu.”  Jeśli spytamy jak to możliwe możemy mieć przekonanie, że to wszystko już było tak wcześniej; w ten sposób Pan utwierdza i umacnia naszą wiarę , Ojciec, Syn i Duch Święty wprowadzają nas do błogosławieństwa przez podanie nam faktów wiary, które już są dokonane, podczas gdy my możemy mieć trudności intelektualne, związane z ciasnotą naszego umysłu, który nam mówi, że jest to sprzeczne z naturalnymi możliwościami rzeczy.  Jest napisane: „Ojciec posłał Syna jako Zbawiciela.”  Jeśli powiemy, że nie był Synem przed wcieleniem, to wtedy tracę linię łączącą Jego przyjście z wysokości, ponieważ został On posłany dopiero wtedy, gdy stał się Człowiekiem na świecie. Lecz nie tak – został On posłany na świat – aby już nie powiększać ilości fragmentów, których i tak jest nieskończoność, ponieważ nasza łączność z Bogiem zależy od tego.  Jeśli zatem imię „Słowo” zostało wcześniej zastosowane w stosunku do Pana, aby zaprzeczyć Jego relacji Synostwa zamiast, jak już powiedziałem, dalszej ilustracji, tego Kim jest, Ten, którego nikt nie zna oprócz Ojca, to powiem, że jest to używanie „blasku Jego chwały” do niszczenia zdecydowanej chwały, pierwszej czci, oraz błogosławieństwa chrześcijaństwa tj. w stosunku do nas. ?????????  Co więcej pełna chwała przewodnictwa naszego Pana zależy od rozpoznania tej prawdy, ponieważ przez Niego, jako pierworodnego wszelkiego stworzenia, zostało stworzone wszystko. Tak więc przywództwo stworzenia w Synu, zależy od tego „ponieważ w Nim..”  W związku z tym, jeśli uderzamy w stwórcze Synostwo  (?? Creative Sonship???), uderzamy w sferę chwały naszego Pana.  Jest zatem największej wagi, jeśli chodzi o nasza relację z Bogiem, aby pierwsze ogniwo łańcucha prowadzącego nas do Boga, dawało nam społeczność z Ojcem, a zatem jest ????? is spring therefore of all this very point.????  Ojciec posłał Syna… tym każdy z nich był, Posyłający i Posłany. Nie znam nic takiego przed tym.  To Syn jest tą „światłością,” tylko, że ja nic o tym, ani o Nim nie wiedziałem, przed wcieleniem. Nie wiedzieli tez o tym poganie, aż do chwili zmartwychwstania, a nie też nikt nie wiedział, dopóki Ojcu nie upodobało się objawić tego w Nim, pomimo, że w Starym Testamencie pełno jest wskazówek i stwierdzeń na ten temat.  Nie znałem również ani trochę więcej Ojca, ani Ducha Świętego i Jego zamieszkiwania, dopóki święci mężowie nie mówili przez Niego. Nic więcej nie wiedziałem o Synu dopóki nie zostałem o Nim pouczony (choć to On stworzył światy), ani o Ojcu dopóki Syn Go nie objawił.           Lecz zadaniem chrześcijaństwa jest objawianie Ojca, Syna i Ducha Świętego, aby została poznana relacja w ???? Godhead???? (ku naszej radości z wyników) w którym stworzenie jest wprowadzane do błogosławionego, mądrego, nauczanego przez Ducha i ożywionego kościoła, pełni Tego, który napełnia wszystko we wszystkim, z powodu pełni w Nim mieszkającej.  Najważniejsze, jeśli chodzi o Jego chwałę jest to, że Jego stwórcza moc jest tak powiązana z mocą zbawczą – ????????????Most important as regards His glory because the creative power is thus associated with redemptive power – is associated with, as the basis of the headship glory. ???????????????????? Ów  ????? Przyp 1- 6 jest najważniejszym fragmentem, upokarzającym nas, abyśmy na tym zyskali, otwierającym na wiarę w to, w co człowiek nie może wejść – bardzo ważny fragment.  Zrobiłem te notatki, nie po to aby udowodnić (wiem o tym w swym duchu, tj przez społeczność z Ojcem w Nim), lecz aby pokazać wagę tego, z powodu destrukcyjnych skutków przerwania tej błogosławionej linii. Słowo jest naszym najważniejszym objawieniem tego, czym On, nasz Pan jest – najważniejszym.  Syn jest następny najważniejszym objawieniem tego, Kim On, Jezus jest – objawieniem imienia, prawdy o Jego relacji w Osobie Bożej czy też w ??Godhead??  Jeśli nie wiedzimy Go w tym w Ojce, tracimy wszelkie wartości tego w Nim jako wcieleniu. Jest jeszcze jedno Jego objawienie…Nikt nie może mi dać udziału w  boskiej naturze. Nikt nie może wezwać mnie do tej społeczności, dopóki sam nie jest w niej ożywiony, dopóki on sam nie znajduje się w niej, w jedności Chrystusa z Ojcem.  Dlatego święte, które się narodziło z dziewicy, nazwane jest Synem Bożym, a w Nim manifestuje się pełnia boskości, a my zostaliśmy zaadoptowani do niej.  ?????? ??????????????//Oficjalnie Słowo, nie mogę tego nie powiedzieć, konstytuuje apostolstwo, kapłaństwo Chrystusowe (??? The Son the priesthood of Christ????), obydwa wykonane w Człowieku lecz  w obu przypadkach ?????Jednym słowem, On jest Synem.  Jeśli chodzi o jakiekolwiek pytania dotyczące terminu „jednorodzony,” wynikają one tylko ze słabości samego terminu. Ponieważ jak argumentujemy ze Słowa, jeśli był Synem zanim został jednorodzonym,  i dzień zmartwychwstania stał się dniem jego jednorodzenia, to czyż nie był też Synem, gdy chodził po ziemi?    Gdy stworzył światy był Synem. Znam Go jako Syna we wszystkim czym On jest, w niektórych dziełach Jego. „Chociaż był Synem” – wiedzę to tak jasno, jak Bożą własną prawdę i w tym muszę przyjmować prawdę przez Bożą łaskę, a nie osądzając tego przez mój biedny, niezdolny intelekt.  Miłość prawdy ma wielkie znaczenie w duchowemu poddawaniu się. Nie stawianie ludzkich wyobrażeń, lecz bycie wdzięcznym za społeczność z Bogiem, a nie odstępowanie, lub ponoszenie odstępstwa od Pisma. Gdy musimy mówić, Boży Duch będzie uczył nas co mówić. Jeśli chodzi o mnie, to może mi się wydawać, że błądzę na każdym słowie. Całkowicie sprzeciwiam się, gdy prawda Boża jest odstawiana na bok, lecz za każdym razem ufam Bogu.  Ja sam jestem jak bestie, które giną nie potrafiąc poznać tych rzeczy. Jako objawione, są dla mnie wszelkim błogosławieństwem, ponieważ Bóg objawia się (objawia Siebie Samego)  w nich mnie. Tak więc nauczani jesteśmy przez Ducha Bożego, nie mogę w żaden sposób odstąpić od nich, muszę się ich mocno trzymać. Są one pomiędzy mną, a Bogiem w myślach, bronię ich i nie dyskutuję o nich z ludzkimi wątpliwościami. ????(with men as questions.??? Mówię o istocie wiary ,która została mi dana przez wiarę, gdy Bóg daje wypowiedź i powracam do Jego słowa, strzegę go, gdy uczy mnie tych prawd tam gdzie jest Jego Duch.  Trzymam je żywe, aby trzymać się Synostwa przed światem. To jest prawda.   ZAŁĄCZNIKChoć to co jest zwane „wiecznym Synostwem” będzie albo żywotną prawdą, albo stracimy Ojca posyłającego Syna, Syna stwarzającego, i nie mamy Ojca jeśli nie ma Syna, , tak więc leży tu fundament prawdy, a w historycznej prezentacji Chrześcijaństwa, Syn jest zawsze przedstawiany w postaci w jakiej był tu na dole, w swym człowieczeństwie, jak w całej ew. Jana, choć w niebie jako Jedno z Ojcem. „Ten” – jako Osoba – „jest mój Syn umiłowany.” – Ten, który był tutaj jako człowiek W ew. Mateusza 3, cały Trójjedyny Bóg jest objawiony i po raz pierwszy możemy powiedzieć, że w pełni.  W związku z tym  „nie, nie Syn” – nie ma problemu (Mat 13.32  ————–

BIBLIJNE ŚWIADECTWO O:

Prawdziwym BOGU

Opracowano na podstawie książki “The Rock of Ages”.

Rzym. 1:16

Rzym. 1:1

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 Wieczne bezpieczeństwo przez krew

Krew Chrystusa naszym ratunkiem przed sądem Bożym

Jedynym środkiem ratunku przed gniewem i sądem wszechmogącego Boga jest krew Jezusa Chrystusa. Kiedy przyjmiemy Chrystusa jako swojego Zbawiciela i Pana i wyznamy Bogu swoje grzechy szczerze za nie żałując, Jego drogocenna krew okryje nas i oczyści od każdego grzechu. To jest to co Biblia, Słowo Boże, oferuje wszystkim.

Chrystus wybrany i posłany

Był to własny Boży plan i wybór, że Jego umiłowany Syn powinien stać się naszym Zastępcą – ofiarą Bożego sądu za nasze grzechy. Dlatego posłanie Go na nasz świat przez Boga nie było ani niezaplanowane, ani nie bezcelowe. “Lecz gdy nadeszło wypełnienie czasu, zesłał Bóg Syna swego …. aby wykupił tych, którzy byli pod zakonem” (1). “A my widzieliśmy i świadczymy, iż Ojciec posłał Syna jako Zbawiciela świata” (2).

Jezus jest zapowiadanym przez Boga Zbawicielem wszystkich ludzi i Bóg pokłada nieskończoną wartość w Jego krwi. Czy ty, jako grzesznik potrzebujący wybaczenia i oczyszczenia, doceniasz tę ogromną wartość? “Pan Jego dotknął karą za winę nas wszystkich” (3). Jezus umierając na krzyżu oznajmił: “Wykonało się!” (4). Teraz On jest w stanie uratować ciebie. Czy ty pozwolisz Mu pomóc sobie?

Cierpienia i śmierć Chrystusa

Skieruj swoje spojrzenie na ów krzyż przez chwilę i zobacz Jezusa skrwawionego i umierającego za ciebie. Zobacz koronę cierniową okrutnie kaleczącą Jego głowę. Zobacz Jego ręce bestialsko przybite do krzyża. Zobacz Jego twarz umęczoną bardziej niż u jakiegokolwiek innego człowieka. Zobacz Go w agonii śmierci! Biblia mówi że On “raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was przywieść do Boga” (5).

Pamiętaj, że On był prawdziwym człowiekiem. Krzyż był również prawdziwy. Faktycznie była tam taka Osoba i ona umarła, tak jak to zostało powyżej opisane.

Pomyśl przez chwilę. Krew tego Człowieka była ceną mojego zbawienia. “Nie rzeczami znikomymi, srebrem albo złotem, zostaliście wykupieni … lecz drogą krwią Chrystusa, jako baranka niewinnego i nieskalanego” (6). Jeśli chcesz być uratowany, musisz zaufać Chrystusowi i Jego przelanej krwi. Bóg mówi: “Gdy ujrzę krew, ominę was” (7).

Polegaj wyłącznie na Jezusie Chrystusie

Nic innego, tylko krew Chrystusa może ocalić twoją duszę. Twoje uczynki, twoje modlitwy, twoje łzy nie mogą ciebie uratować; tylko krew ma moc aby ciebie wykupić od gniewu Bożego. Sakramenty nic tu nie pomogą. Przypuszczalnie pokładasz swoją ufność w chrzcie, bierzmowaniu, wieczerzy Pańskiej, albo starasz się zachować dziesięć przykazań aby uzyskać zbawienie, lecz nic, tylko krew Jezusa może ciebie ocalić.

Nie ma żadnej różnicy jak prawidłowy jest sposób w jaki oddajesz hołd Bogu, jak prawdziwa jest jego forma, jak Biblijna jego praktyka. Jeśli polegasz na nich aby uzyskać zbawienie – jeśli czynisz je podstawą zbawienia swojej duszy, są one zupełnie bezużyteczne. Nie ma nigdzie – powtarzam to znowu – najdrobniejszego atomu zbawiennej mocy poza krwią Jezusa. Jeśli zaufasz czemukolwiek innemu poza krwią będziesz zgubiony. Polegaj tylko na Jezusie, a będziesz uratowany.

Mogłeś tkwić w brudzie swoich grzechów przez wiele lat, ale krew Chrystusa może oczyścić ciebie zupełnie, tak że nie zostanie na tobie najmniejsza plamka.

“Krew dokonuje przebłagania za życie.” (8)

“Krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu.” (9)

“Niechże więc będzie wam wiadome … że przez tego (Jezusa Chrystusa) zwiastowane wam bywa odpuszczenie grzechów, i że w nim każdy, kto wierzy, bywa usprawiedliwiony.” (10)

“I są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną przez krew jego.” (11)

Cytaty z Biblii:

   1. Gal. 4:4-5 (5) I Piotra 3:18 (9) I Jana 1:7

   2. I Jana 4:14 (6) I Piotra 1:18-19 (10) Dz. 13:38-39

   3. Iz. 53:6 (7) II Mojż. 12:13 (11) Rzym. 3:24-25

   4. Jan 19:30 (8) III Mojż. 17:11

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:  

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 DOSKONAŁOŚĆ OFIARY CHRYSTUSA

“Gdy ujrzę krew, minę was” rzekł Bóg do narodu izraelskiego owej pamiętnej nocy, gdy zamierzał zgładzić wszystkich pierworodnych Egipcjan. Krew baranka paschalnego, która miała ochraniać Izraelitów przed mieczem anioła śmierci, powinna była według zarządzenia Bożego pokryć nadproże i obydwa odrzwia. Domowników nie niepokoiło to, że krew nie była widoczna od wewnątrz, gdyż istotne było, iż zobaczy ją Bóg; On rzekł: “Gdy ujrzę krew, minę was” (2 Moj. 12,13). Na tym polegało zapewnienie. W domu, na którego drzwiach Bóg zobaczył krew zabitego baranka, pierworodny syn został zachowany przy życiu. Jedynym zadaniem Izraelitów w tym czasie było pozostanie w domu pod osłoną krwi i zaufanie Słowu Bożemu. W zaufaniu mogli się zgromadzić przy wieczerzy paschalnej, aby w ciszy i w pokoju uwielbiać Boga za Jego zbawienną miłość. Tak samo jest i z nami. Bóg przyjął ofiarę Jezusa Chrystusa – Baranka bez skazy – i widzi jego krew Wiemy też, tak jak Izraelici, że sąd, na który zasłużyliśmy, dotknął wyznaczonego przez Boga Baranka, którego krew “obmyła nas od wszelkich grzechów”. Oto źródło naszej pewności. Nie jest kwestią decydującą, jaką wartość my przypisujemy krwi Chrystusa, ale co Bóg o niej myśli. Oczywiście, nie jest Bogu obojętne, jaką wartość ma dzieło Chrystusa w naszych oczach, chociaż i tak nie jesteśmy w stanie właściwie go ocenić, ale nasza ocena nie może być podstawą naszego pokoju i pewności naszego zbawienia. Jedynie Bóg jest w stanie w pełni uznać i właściwie ocenić wartość ofiary Chrystusa, ale nasza radość zostanie pomnożona, jeśli będziemy zgodni z Bożą oceną. Niejeden Izraelita mógł ze strachem zapytać: “Czy rzeczywiście krew, znajdująca się na nadprożu i odrzwiach, może uchronić mego pierworodnego syna od śmierci…?” Czy przez to zmalało bezpieczeństwo jego syna? W żadnym wypadku! Bóg powiedział: “Gdy ujrzę krew, minę was”. Krew baranka i słowo Pana były tamtej strasznej nocy, nocy sądu nad pierworodnymi Egiptu jedyną podstawą, gwarancją i uspokojeniem. Również i my nie mamy dzisiaj innego fundamentu. Krew Chrystusa, Syna Bożego, jest tak kosztowna w oczach Bożych, że usprawiedliwia każdego, kto w wierze stanie pod jej ochroną. Bóg został w pełni zadowolony, więc nie dotknie nas żaden sąd i nie będziemy straceni. Czy nie jest to powód, aby za wszystko mu dziękować? Ponieważ powinniśmy dążyć do poznania myśli Pana dotyczących dzieła Chrystusa, chciejmy zająć się tym tematem i rozważyć niektóre wiersze z 10 rozdziału Listu do Hebrajczyków Niezliczone ofiary Starego Testamentu nie były w stanie zgładzić grzechów Gdyby to było możliwe, nie byłoby konieczności ich powtarzania. Okoliczność ta dowodzi, że grzechy istniały nadal i wszyscy, którzy składali ofiary, nie byli oczyszczeni od “złego sumienia”. Wielokrotnie przynoszone ofiary “…przywodziły na pamięć grzechy co roku” (Hebr. 10, 1-3). Dlaczego jednak nie mogły one zgładzić grzechów? Gdyż “Jest rzeczą niemożliwą, aby krew wołów i kozłów mogła gładzić grzechy” (w 4). Człowiek zgrzeszył i przez to zasłużył na śmierć, dlatego potrzebna była interwencja kogoś, kto usunąłby ten grzech i pojednał człowieka z Bogiem. Nie można było jednak znaleźć na ziemi człowieka, który mógłby ponieść za ludzkość ofiarę, gdyż: “Wszyscy zboczyli, razem stali się nieużytecznymi, nie masz, kto by dobrze czynił, nie masz ani jednego” (Rzym. 3,12). Wszyscy zgrzeszyli i popadli w śmierć, więc nie było możliwe, aby ktoś z grzesznych ludzi mógł ponieść karę za innych. Gdyby Bóg osobiście nie upatrzył sobie ofiary, człowiek musiałby ponieść za swoje grzechy zasłużoną karę i zostać wiecznie od niego oddalony W obliczu tej sytuacji na pierwszy plan weszła Boża miłość”…przez zesłanie swego Syna w podobieństwie grzesznego ciała, ofiarując je za grzech, potępił grzech w ciele” (Rzym. 8,3). Oznacza to, że chcąc uporządkować problem grzechu, musiał On przyjąć ciało i stać się człowiekiem. “Bez przelania krwi nie ma odpuszczenia grzechów” – bez ofiary pojednanie nie było możliwe. Ponieważ na ziemi nie było odpowiedniej, tzn. bez skazy ofiary, Bóg zesłał ją z nieba – swego umiłowanego Syna. Aby zbawić ludzi, musiał On stać się człowiekiem i być do niego we wszystkim podobny, z wyjątkiem grzechu. Tak więc, stał się “Barankiem niewinnym i nieskalanym”. Gdyby w Jezusie był choć jeden grzech, musiałby On najpierw złożyć ofiarę za siebie i nie mógłby stać się Zbawicielem innych. Lecz o Nim powiedziano: “On grzechu nie popełnił” (1 Piotra 2,22) oraz “nie znał grzechu” (2 Kor. 5,21), a także “grzechu w nim nie było” (1 Jana 3,5). Chociaż narodził się z niewiasty, “przyjąwszy ciało i krew”, był bez grzechu, co wyrażają słowa “to, co się narodzi, będzie święte” (Łuk. 1,35). Dlatego mógł zostać naszym Zbawicielem. Świętość i sprawiedliwość Boża znalazła w nim całkowitą czystość i Bożą doskonałość. Przyszedł na świat ze słowami: “Nie chciałeś ofiar krwawych i darów, aleś ciało dla mnie przysposobił. Nie upodobałeś sobie w całopaleniach i ofiarach za grzech. Tedy rzekłem: Oto przychodzę, aby wypełnić Twoją wolę, o Boże” (Hebr. 10,5-7). Ponieważ niezliczone ofiary Starego Przymierza nie mogły zgładzić grzechów, a płynąca strumieniami krew oczyścić sumienia człowieka, przyszedł Pan Jezus ze wspomnianymi wyżej słowami, aby wypełnić to, czego nie mogły dokonać licznie składane ofiary. Dobrowolnie przyszedł na ziemię, dobrowolnie przyjął cierpienia, wyśmianie i szyderstwa ludzi, a następnie poszedł na śmierć, aby wypełnić wolę Bożą. Któż może zrozumieć taką miłość? Nasze serce napełnia się radością, gdy myślimy o tym, co zaszło, gdy spoglądamy na tę miłość i w pełni z niej korzystamy. Rozważmy teraz, jakie błogosławione następstwa ma ta ofiara dla nas. Czytaliśmy już, że Pan Jezus przychodząc na ziemię powiedział: “Oto przychodzę, aby wypełnić wolę twoją, o Boże”. Boża wola pragnęła nas uświęcić. Paweł wyjaśnia to dalej w Liście do Hebrajczyków: “Mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie Jezusa Chrystusa raz na zawsze” (Hebr. 10,10). Zostaliśmy więc uświęceni, tzn. odłączeni (tak na podstawie Pisma Świętego można wyjaśnić znaczenie tego słowa). Pan Jezus mówi o sobie, że został przez Ojca “…poświęcony i posłany na świat” (Jana 10,36). Od czego zostaliśmy odłączeni? Od świata, grzechu, śmierci i diabła. A kto to sprawił? Odpowiedź brzmi – sam Bóg. A w jaki sposób tego dokonał? Przez “ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa”. Podstawą tego odłączenia była wola, a środkiem ofiara Jezusa Chrystusa. Cóż za zapewnienie! Znieważyliśmy Boga, wyśmialiśmy, odrzuciliśmy i nasze potępienie byłoby tylko aktem sprawiedliwości. Bogu upodobało się jednak nas ratować i wykupić, lecz realizacja tego zamiaru została okupiona ceną życia umiłowanego Syna Bożego. Ofiara ta odpowiada całkowicie wymaganiom Bożego serca, gdyż został On przez nią uwielbiony w najwyższej mierze i wykonała się w pełni jego sprawiedliwość. Czy może być większy dowód na to, że ofiara Pana Jezusa została przyjęta? Kiedy w wierszu 10 czytamy: “Mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze”, to Duch Święty poświadcza nam, że ofiara ta jest wystarczająca i dlatego nie musi być ciągle powtarzana, gdyż jej wartość jest niezmienna. Ponieważ starotestamentowe ofiary były wielokrotnie składane i ciągle przypominały o grzechu, nie mogły “przywieść do doskonałości” tych, którzy je składali. Natomiast wszyscy, którzy znajdują schronienie w krwi Pana Jezusa, w Jego doskonałej ofierze, są “na zawsze doskonałymi”. Dla nich nie ma ciągłego przypominania grzechów, gdyż sam Bóg poświadcza im: “A grzechów ich i nieprawości nie wspomnę więcej” (Hebr. 10,17). Gdy Pan zawołał na krzyżu “wykonało się”, wtedy zasłona świątyni rozdarła się na dwoje, od góry aż do dołu (Mar. 15,38). Pojednanie zostało dokonane. Bóg sam umożliwił wejście do najświętszego miejsca w świątyni. Grzechy zostały oddalone nie tylko na dzień lub rok, nie tylko pojedyncze albo większość grzechów, nie – wszystkie nasze grzechy zostały usunięte. Gdyby chociaż jeden grzech nie został przebaczony, musiano by dokonać następnej ofiary, ale tak nie jest, gdyż wszystkie grzechy zostały zmazane. Tak też wszyscy wierzący w Chrystusa, nie mają przed Bogiem “świadomości grzechów”, gdyż zostali na zawsze oczyszczeni przez jego ofiarę. Znają Boga, który stał się ich Ojcem i mogą teraz bez przeszkód zbliżać się do niego i z pokojem w sercach przebywać w Jego bliskości. Mamy jeszcze dalsze dowody na doskonałość ofiary Chrystusa. “A każdy kapłan sprawuje codziennie swoją służbę i składa wiele razy te same ofiary, które nie mogą w ogóle zgładzić grzechów. Lecz On, gdy złożył raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, usiadł po prawicy Bożej. Oczekując teraz, aż nieprzyjaciele jego położeni będą jako podnóżek stóp Jego. Albowiem jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni” (Hebr. 10,11-14). Kapłan pełniący służbę w świątyni musiał stać. Nie mógł ani chwili odpocząć, gdyż ciągle miał wiele pracy. Ciągle zabijano nowe ofiary i przynoszono je Bogu. Służba kapłańska odbywała się nieustannie, a kapłan nigdy nie mógł powiedzieć: “Nareszcie praca została zakończona, pojednanie stało się faktem”. Pan Jezus jednak, gdy stał się ofiarą za grzech, usiadł po prawicy Bożej, co jest dowodem na to, że dzieło pojednania zostało zakończone. Dlatego w Liście do Hebrajczyków 8,1 czytamy: “Główną zaś rzeczą w tym, co mówimy, jest to, że mamy takiego arcykapłana, który usiadł po prawicy tronu Majestatu w niebie”. On nie musi już niczego kończyć. Nie potrzebuje też, tak jak starotestamentowi kapłani, ustawicznie składać nowych ofiar. Jego dzieło zostało na wieki dokończone i zamknięte, a Bóg potwierdził to, gdy go posadził po swojej prawicy. Stanie się dla nas jasne, jak fałszywa i niezgodna ze Słowem Bożym jest nauka o potrzebie ciągłego pojednywania się i przynoszenia jakichś innych, nowych ofiar. Kto to czyni, ponownie wchodzi na grunt starotestamentowych ofiar, które usunął Pan Jezus. Jak bardzo znieważany jest przez to Pan! On “kiedy dokonał oczyszczenia przez samego siebie” – swoim doskonałym dziełem, – usiadł po “prawicy Majestatu na wysokościach” (Hebr. 1,3). Jeżeli nie wierzymy, że Jego krew dokonała doskonałego oczyszczenia i nadal uważamy, że konieczne jest powtarzanie ofiar, to musimy przynieść ofiary krwawe, gdyż “bez przelania krwi nie ma odpuszczenia grzechów”. Jest to jednak niepotrzebne, gdyż ofiara Chrystusa okazała się całkowicie wystarczająca, co Bóg potwierdził, gdy wzbudził go z martwych i posadził po swej prawicy. Wprawdzie powstanie On jeszcze raz i ukaże się w swojej wspaniałości na obłokach, ale nie po to, by zajmować się sprawami grzechu, lecz aby osądzić swoich wrogów Ponieważ miejsce naszego Pana po prawicy Bożej jest pewne i nienaruszone, tak samo pewne jest stanowisko wierzących. “Albowiem jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni”. Nie są oni doskonali sami z siebie, gdyż mieszka w nich jeszcze grzech, lecz w Chrystusie. Tak widzi ich Bóg. Dla niego są święci i nienaganni. Czy może być więc mowa o jakimś ponownym pojednaniu? Nie! Kto tak twierdzi, staje w konflikcie ze Słowem Bożym i pomniejsza wartość ofiary Chrystusa. Można to czynić nieświadomie, ale czy nie zasmuca to Boga, jeśli ciągle zajmujemy się swoimi grzechami i bez pokoju w sercach podążamy dalej, zamiast dziękować mu za niewysłowioną miłość i odpocząć w Jego dziele? Wielu chrześcijan postępuje tak, jak Izraelici, którzy mając świadomość grzechów”, nieustannie składali za nie ofiary. Kiedy najwyższy kapłan wszedł za zasłonę, pełni obaw oczekiwali na dziedzińcu świątyni, czy Bóg przyjmie składaną ofiarę. Trzymajmy się więc mocno tego, że przez, “jedną ofiarę”, ofiarę Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, dokonane zostało całkowite wykupienie, a grzechy zostały usunięte. Zechciejmy odpocząć w dziele odkupienia, gdyż sam Bóg w nim odpoczął. Jeśli pokutowaliśmy i uwierzyliśmy Panu Jezusowi, to wszystkie nasze grzechy zostały przebaczone i to nie tylko te, które popełniliśmy przed swoim nawróceniem, lecz wszystkie, bez wyjątku. Pismo Święte nie różnicuje w ogóle grzechów przeszłych od przyszłych z prostego powodu – Chrystus niósł na drzewie krzyża wszystkie nasze grzechy w czasie, kiedy nie było nas jeszcze na świecie. Pan Jezus umarł za wszystkie nasze grzechy, również za te, które popełnimy w przyszłości. On, który kiedyś będzie Sędzią, został nimi obciążony i poniósł za nie karę. Zatem Sędzia osobiście je usunął. Czy można więc jeszcze wątpić? Wszystko, czego domagała się Boża sprawiedliwość, zostało uporządkowane przez Chrystusa. Jest to Boże dzieło za nasze grzechy i każdy, kto w pokucie i z wiarą przyjmie je dla siebie, może być oczyszczony przez krew Jezusa ze swoich grzechów Wchodzi wtedy w społeczność z Bogiem i staje się Bożym dzieckiem. Nie byłoby to możliwe, gdyby jakiś grzech był jeszcze przeszkodą. Wprawdzie potrzebne jest nam przebaczenie, jeśli jako dzieci zgrzeszymy przeciw Ojcu Niebieskiemu, ale jest to zupełnie coś innego. W takim przypadku nie potrzebujemy nowego pojednania z Bogiem przez krew Jezusa Chrystusa, gdyż stanowisko dziecka Bożego, które otrzymaliśmy przy nawróceniu nie zostało utracone przez grzech. Została natomiast przerwana nasza społeczność z Bogiem i musi być ona ponownie przywrócona. Przychodzimy teraz do naszego Ojca jako nieposłuszne dzieci, a nie jak kiedyś, jako zgubieni grzesznicy. Jeśli czynimy to w szczerości, to Bóg, który jest nie tylko “łaskawy i miłosierny”, ale także “wierny i sprawiedliwy”, odpuści nam grzechy i “oczyści od wszelkiej nieprawości” (1 Jana 1,9): Nie możemy mieszać tych dwóch różnych spraw. Kto w skrusze i wierze przychodzi do Pana Jezusa, ma przebaczenie wszystkich grzechów, jest uświęcony, oczyszczony, obmyty, usprawiedliwiony i na zawsze doskonały. Tak jak Bóg okazuje swoją sprawiedliwość i usprawiedliwia grzesznika, który uwierzył w Pana Jezusa (Rzym. 3,24), tak samo wierny jest Ojciec (sobie samemu i swojemu Słowu) i sprawiedliwy (na gruncie doskonałego dzieła odkupienia swojego umiłowanego Syna), gdy przebacza winę przyznającego się do niej dziecka Bożego. Ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze” oraz Jego wywyższenie po prawicy Bożej, to dwa niezaprzeczalne dowody na doskonałość ofiary naszego Pana.: List do Hebrajczyków ukazuje nam jeszcze trzeci niewiarygodny dowód: “A świadczy nam to Duch Święty; powiedziawszy bowiem: Takie zaś jest przymierze, jakie zawrę z nimi po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich serca i na umysłach ich wypiszę je. A grzechów ich i nieprawości nie wspomnę więcej” (Hebr. 10,15-17). Przyjęcie Pana Jezusa i zesłanie Ducha Świętego dowodzi, że dzieło zostało zakończone i przyjęte i dlatego Bóg nie wspomni więcej naszych grzechów i bezbożnego życia. Cóż za wiarygodne świadectwo! Chrystus jako Najwyższy Kapłan usiadł uwielbiony w niebieskiej świątyni po prawicy Bożej. Zesłał stamtąd na ziemię Ducha Świętego, czym poświadczył, że Bóg przyjął krew pojednania i rozprawił się na zawsze z naszymi grzechami. Bóg został zadowolony, a wszyscy wybawieni mogą się zbliżać do Boga jako jego dzieci. W podobnym tonie brzmi inna zachęta: “Mając więc, bracia ufność, że przez krew Jezusa mamy dostęp do świątyni drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje oraz Kapłana Wielkiego nad domem Bożym, wejdźmy na nią ze szczerym sercem, w pełni wiary, oczyszczeni w sercach od złego sumienia i obmyci na ciele wodą czystą” (Hebr. 10,19-22). Mamy więc nie tylko możliwość, ale i prawo przystępować przed oblicze Boga. Bóg zawsze widzi krew Chrystusa i ocenia nas na podstawie jej wartości. Pan Jezus jest także “Wielkim kapłanem nad domem Bożym”, który po wykonanym dziele zbawienia, zajął w niebie chwalebne miejsce na wieki. Jeśli zrozumiemy wartość Jego ofiary, to będziemy też cieszyć się z jej skutków i w pokoju przychodzić przed oblicze Boga jako “święte kapłaństwo”, składając Mu “przyjemne ofiary chwały i dziękczynienia” (Hebr. 13,15; 1 Piotra 2,5). Czy wszyscy posiadamy tę “ufność”? Odłóżmy swoje własne myśli i nie dajmy się zwieść błędnym naukom! Wierzmy jasnemu świadectwu Boga i Jego słowom, odpocznijmy w doskonałym dziele Chrystusa, w którym odpoczął też Bóg. Jeśli On jest w pełni zadowolony, to czy nie powinniśmy być i my? Bóg potwierdził swe zadowolenie przez rozerwanie świątynnej zasłony, przez wywyższenie swego Syna po swej prawicy i przez zesłanie i świadectwo Ducha Świętego. Czy te dowody nie są wystarczające? Dlaczego jeszcze wątpisz i pozostajesz w oddaleniu, zamiast z radością, chwałą i dziękczynieniem wejść “do świątyni”? Czy chcesz dalej zasmucać Boga swoją niewiarą? A niewiarą jest ciągłe oglądanie się na swoje błędy, braki, uczucia oraz przeżycia. Spójrz w wierze na Chrystusa i Jego doskonałe na wieki dzieło, w którym Bóg znalazł swe upodobanie.

W świątynię wprowadziłeś nas, gdzie Jezu Cię sławimy.

I nic nas nie rozdziela już, w pokoju Cię wielbimy.

Przez miłość Twą krew dałeś Swą:

Od grzechów oczyszczeni i z Tobą złączeni
Informacje na temat wydania “papierowego”:

Tytuł oryginału niemieckiego: Die Volkommenheit des Opfers Christi Wydawca oryginału: Ernst-Paulus-Verlag, Neustadt/Weinstr., Germany (c) Copyright by Ernst-Paulus-Verlag, Neustadt/Weinstr, 1989. (c) Copyright for the Polish Edition by Gute Botschaft Verlag, Dillenburg, 1992 Tłumaczył: Piotr Baron Redagował zespół Korekta: Jolanta Smon Wistawa Bertman; Drugie wydanie polskie – poprawione ISBN 83-85930-05-1 Wydawnictwo: Gute Botschaft Verlag PO.B. 80 D-35673 Dillenburg Fax 0-049-2771-36960 Cytaty z Pisma Świętego podane są według: Biblia to jest Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu Nowy przekład z języków hebrajskiego i greckiego opracowany przez Komisję Przekładu Pisma Świętego, Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1988.

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:
 

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 ZMARTWYCHWSTANIE WIERZĄCYCH

Bóg przeznaczył nas do życia, a nie do śmierci.

Śmierć, jak powiedzieliśmy, nie była pierwotnym planem Boga. Człowiek poznał ją jako zapłatę za swój grzech, lecz Bóg nie poprzestał na tym. On nie omieszka nigdy zrealizować Swoich planów, Poprzez zmartwychwstanie ciała i duszy dokonuje się zadośćuczynienie i przenosi nas na jeszcze wyższą pozycję niż w ogrodzie Eden. Bóg zrealizuje to, co obiecał. On odnowi (Dz. Ap. 3,21), a nawet uczyni jeszcze więcej ponad to: ..Jakom żyw – mówi Wszechmocny Pan – nie mam upodobania w śmierci bezbożnego, a raczej, by się bezbożny odwrócił od swej drogi, a żył. Zawróćcie, zawróćcie ze swych złych dróg! Dlaczego macie umrzeć, domu izraelski” (Ezech. 33.11).

Zmartwychwstanie według Starego Testamentu.

Słyszy się często, że Stary Testament mówi mało o zaświatach. W pewnym sensie to prawda, bo objawienie postępuje stopniowo, i dopiero w pełni naświetla nam ten problem Pan Jezus Chrystus i Jego Apostołowie.

U Żydów bezpośrednia obecność wieczności była tak rzeczywistością, że zakrywała ona perspektywę przyszłego życia. Stary Testament nie daje żadnej nauki o nieśmiertelności, lecz przedstawia wierzącego w bezpośrednim kontakcie z Żyjącym Bogiem, który prowadzi go do nieśmiertelności.

O ludziach Starego Przymierza można powiedzieć, że przewidywali oni głównie następujące rzeczy:

miejsce zmarłych – pod ziemią, ale jeszcze nie wieczne piekło, i w tym samym czasie

królestwo mesjaniczne – na ziemi – lecz jeszcze nie wieczne niebo.

Gdy zagłębimy się jednak w treść Starego Testamentu, zadziwi nas jak wiele powiedziane jest o zmartwychwstaniu, oczywiście w odpowiedniej formie.

  a) Wskrzeszenia w Starym Testamencie. Trzy przykłady wskrzeszeń w historii Izraela świadczą o tym, że – jeżeli Bóg tego zechce – śmierć nie jest definitywna. 1 Król. 17,20-22: Eliasz wskrzesza syna wdowy z Sarepty. 2 Król. 13,21: Samo dotknięcie zwłok Eliasza wzbudza martwego którego wrzucono do grobu Eliasza.

  b) Pochwycenia: Enoch (1 Moj. 5,24) i Eliasz (2 Król. 2.11) pochwyceni zostali do nieba nie zakosztowawszy śmierci (Hebr. 11,5). Te różne przykłady wskrzeszeń i pochwyceń zapowiadają zarazem proroczo to, co kiedyś spotka wierzącego: zmarli w Chrystusie zmartwychwstaną – żyjący wierzący zostaną zarazem porwani na obłoki, bez przechodzenia przez śmierć (1 Tes. 4,16-17).

  c) Symbole zmartwychwstania. Wspomnieliśmy już o trzech, mianowicie: Izaak (1 Moj. 22,5) laska Aarona (1 Moj. 17,8) Jonasz (Ew. Mat. 12,39-40). Jeszcze jeden znajdujemy w wizji wyschłych kości (Ezech. 37,1-14). Prorok widzi szerokie pole kości, które przedstawiają dom izraelski. Pełno leżało kości w dolinie i były one bardzo suche. Bóg pyta go: “Czy sądzisz, że te kości mogą znów ożyć? I Ezechiel odpowiada: “Ty, Panie, wiesz najlepiej.” (To znaczy, że taka możliwość przekracza pojęcie i moc człowieka). Potem Bóg kazał powiać dwukrotnie swojemu Duchowi nad kośćmi. Zbliżyły się one do siebie, obrosły mięśniami i skórą, wstąpiło w nie tchnienie, i znowu ożyły, i stanęły na swoich nogach, a był ich duży zastęp Wizje te Bóg zamyka wspaniałą obietnicą. “Otworzę wasze groby i wyprowadzę was z wszystkich grobów, ludu mój… i tchnę w was moje ożywcze tchnienie i ożyjecie” (Ez. 37,12.14). Poza przepowiednią narodowego odnowienia Izraela miejsce to zawiera dziwne dla Starego Testamentu omówienie zmartwychwstania. Wkrótce Duch Boży powieje nad wszystkimi kościami, które nie tylko są rozbite, lecz również zamienione w proch ziemski. Wzbudzi on martwych do życia, a będzie ich naprawdę wielki, bardzo wielki zastęp (Ez. 37.15-28).

  d) Inne obietnice i aluzje do zmartwychwstania. Jezus zinterpretował następująco historie gorejącego krzewu (2 Moj. 3,6): “A że umarli wzbudzeni będą, to i Mojżesz zaznaczył przy krzaku gorejącym, gdy nazywa Pana Bogiem Abrahama i Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Nie jest On przeto Bogiem umarłych, lecz żywych. Dla niego bowiem wszyscy żyją” (Łuk. 20,37,38). “A co do zmartwychwstania, czy nie czytaliście, co wam Bóg powiedział w słowach: Jam jest Bóg Abrahama i Bóg Izaaka i Bóg Jakuba! Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych” (Mat. 22,31.32). (Gdyby martwi nie byli dla Boga “żyjący” i gdyby nie byli przeznaczeni do zbawienia, wtedy nie powiedziałby On: “Ja jestem”, lecz: “Ja byłem Bogiem Abrahama”.

Prawdziwie wspaniałe jest zawołanie Joba: “Wiem, że Odkupiciel mój żyje i że jako ostatni nad prochem stanie. Że potem, chociaż moja skóra jest tak poszarpana, uwolniony od swego ciała będę oglądał Boga. Tak! Ja sam go ujrzę i moje oczy go zobaczą, nie kto inny. Za tym tęsknią moje nerki w moim ciele” (Job. 19,25-27). Izajasz zapowiada zmartwychwstanie Mesjasza i dodaje: “I zniszczy na tej górze zasłonę rozpostartą nad wszystkimi ludami… Wszechmocny Pan zniszczy śmierć na wieki i zetrze z każdego oblicza łzę…” (Iz. 25.7.8).

“Ożyją twoi umarli, twoje ciała wstaną! – Powstańcie i śpiewajcie radośnie wy, którzy leżycie pod ziemią!… Ty zniszczysz kraj zmarłych” (26,19).

Daniel pisze: “A wielu z tych którzy leża w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie… Lecz ty idź swoja droga, aż przyjdzie koniec, i spoczniesz, i powstaniesz do swego losu u kresu dni” (Dan. 12,2.13).

W Księdze Ozeasza 13,14 napisano: “Mamże ich wyzwolić z Krainy umarłych, od śmierci ich wykupić? O, śmierci, gdzie są Twoje plagi, o piekło, gdzie jest twoja zaraza? Moje oczy nie znają litości”.

Dzięki tym objawieniom Starego Testamentu Żydzi za czasów Pana Jezusa Chrystusa wierzyli w zmartwychwstanie, za wyjątkiem Saduceuszy, ówczesnych liberałów (Mat. 22.23). W obliczu cudów Jezusa Herod nie wiedział, co myśleć: “Niektórzy mówili, że Jan Chrzciciel został z martwych wzbudzony… a inni, powstał któryś z dawnych proroków” (Łuk. 9,7.8).

Paweł powiedział do Feliksa: “Służę Ojczystemu Bogu wierząc we wszystko, co jest napisane w zakonie i u proroków, pokładając w Bogu nadzieję, która również im samym przyświeca, że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dz. Ap. 24.14.15; zobacz również Dz. Ap. 23,6-8).

Wzbudzenia w Ewangeliach i Dziejach Apostolskich

Do trzech wzbudzeń w Starym Testamencie możemy dodać sześć w Nowym Testamencie:

  Syn wdowy z Nain (Łuk. 7,13-15)

  córeczka Jaira (Łuk. 7,25-43)

  Łazarz (Jan 11,41-44)

  święci, który powstali przy śmierci Jezusa (Mat. 27.52.53)

  Tabita (Dz. Ap. 9,40)

  Eutychus (Dz. Ap. 20,9-12).

Należy tutaj zrobić kilka uwag:

  a) wzbudzenia stanowiły cześć cudów, które przeznaczone były dla potwierdzenia posłannictwa tych, którzy zmartwychwstali i Jego Apostołów (Jan 5,36; Mat. 10,8).

  b) były one stosunkowo liczne i powinny wystarczyć, by w tym czasie udowodnić możliwość i realność życia po śmierci. Przygotowały one doskonalsze objawienia, które wkrótce po tym zesłały podane.

  c) jak już zauważyliśmy, wszystkie one były tymczasowe. Wszyscy ci wskrzeszeni musieli umrzeć po raz drugi nieprzyjemne doświadczenie którego Pismo Święte nie pokazuje ani razu. Chrystus jest i pozostanie aż do swego Powtórnego Przyjścia Jedynym prawdziwym zmartwychwstaniem pierwszym pomiędzy tymi, którzy umarli.

  d) Żaden ze wskrzeszonych, ani Starego, ani Nowego Testamentu, nie daje nam żadnej informacji, nic nie opowiada o swojej drodze po śmierci i o miejscu, gdzie znajdują się umarli. Nasza ciekawość chętnie zadawałaby szereg pytań, lecz Pismo Świcie mówi niewiele o tamtym świecie, i to, co mówi, musi nam wystarczyć.

  e) zmartwychwstanie było nadzwyczajnym wydarzeniem dla zmarłych i ich rodzin. Nam Bóg przygotował coś jeszcze nieskończenie lepszego. Jedenasty rozdział listu do Hebrajczyków mówi nam: “Kobiety otrzymały z powrotem swoich zmarłych przez wskrzeszenie: inni zaś zesłali zamęczeni na śmierć, nie przyjąwszy uwolnienia aby dostąpić lepszego zmartwychwstania (w. 35).

Dla Pawła o wiele lepsze jest rozstanie się z życiem i bycie z Chrystusem (Fil. 1 ,23). Cieszymy się razem z nim że Bóg przewidział dla nas lepsze zmartwychwstanie.

Również natura poucza nas o zmartwychwstaniu.

Jedyny Bóg stworzył świat ziemski i duchowy. Nic dziwnego więc, że te dwie sfery mają często te same prawa. Po przywołaniu Pisma Świętego na świadka, co niniejszym czynimy również, my – Paweł szuka w naturze dowodów na to, co twierdzi. (1 Kor. 15.4.35-4 1).

   1. Śmierć rodzi życie.

      “Ale powie ktoś: Jak bywają wzbudzeni umarli? W jakim celu przychodzą? Niemądry! To, co siejesz nie ożywa, jeśli nie umrze” (1 Kor, 15.35.36).

      “Jeśli ziarnko pszeniczne, które wpadło do ziemi, nie obumrze, pojedynczym ziarnem zostaje, lecz jeśli obumrze, obfity owoc wydaje” (Jan 12,24).

      Do tych ogólnych, zasad dodajmy dwa przykłady.

      Ziarno pszeniczne.

      Na konferencji biblijnej w Norges usłyszeliśmy na ten temat dwa wykłady wielkiego uczonego prof. Hense Deyaux z Rordcaux, członka “Instytut de France”. W mistrzowski sposób przyjaciel nasz udowodnił nam doskonałą naukową dokładność wersetu z Ew. Jana 12.24. Ziarno pszeniczne umiera dosłownie. Jego śmierć oznacza narodziny nowej rośliny, która przyniesie owoc.

      Ziemniak

      Kto nie widział zbioru ziemniaków? Czasami można znaleźć bulwę, którą zasadzono na wiosnę. Jest ona brązowa, twarda i wygląda jak gdyby nic się nie zmieniła. W tym wypadku nie przyniosła ona żadnego zysku. Natomiast ziemniak, który przyniósł bogaty plon, w zasadzie nie istnieje. Poświecił on swoje siły, swoje życie dla nowej rośliny. Istnieje tylko zbutwiała, niepozorna resztka.

      Śmierć rodzi więc życie. Jeżeli to prawo rządzi w ziemskim, naturalnym świecie, dlaczego tedy wydaje się nam ono bezsensowne lub przerażające w świecie duchowym?
   2. Istnieje różnica między nasieniem a rośliną, lub ciałem. które z niego powstaje:

      “A to co siejesz nie jest przecież tym ciałem które ma powstać, lecz gołym ziarnem, może pszenicznym, może jakimś innym: ale Bóg daje mu ciało, jakie chce, a każdemu z nasion właściwe jemu ciało (1 Kor. 15.37.38). Gorczyca “jest najmniejszym ze wszystkich nasion, ale kiedy urośnie, jest największa ze wszystkich jarzyn i staje się drzewem, tak iż przylatują ptaki niebieskie i gnieżdżą się, w gałęziach jego” (Mat. 13.32). Gdy pomyślimy, zobaczymy, że ziarnko nasienne uczy nas czegoś szczególnego: różnica wielkości pomiędzy ledwo dostrzegalnym nasieniem a nową rośliną jest niesamowita. Z żołędzia wyrasta ogromne drzewo. Tak samo będzie istnieć niesłychana różnica miedzy ciałem, które złożymy w ziemi, a ciałem po zmartwychwstaniu. Nasienie rodzi życie poprzez pozorną śmierć. Suche, twarde ziarno, pył nasienny, pestka, wszystkie rodzaje nasion wydają się martwe, a jednak skrywają w sobie życie. Aby rozpoznać rzeczywiście martwe nasiona, istnieje tylko jeden środek: musimy je wszystkie rzucić w ziemię i odczekać, które z nich są jeszcze zdolne do kiełkowania.

      Jeżeli tak, dlaczego dziwimy się, gdy Bóg traktuje nasze ciało jako ziarno nasienne; ciało, które złożone zostaje do ziemi, kryje w sobie przedziwną zdolność odradzania się do nowego życia?

      Nasienie bardzo długo zachowuje swoją zdolność kiełkowania. Lata, a nawet setki lat nasienie może pozostać żywe. Po wykarczowaniu lasu poręba wkrótce pokrywa się tysiącami kwiatów, których nasiona w tak ogromnej ilości nie mogły przywędrować z daleka. Po prostu od niepamiętnych czasów były w ziemi i czekały na korzystną okazję, by zakiełkować i wyrosnąć. Stwierdzono również, że ziarna nasion mogą wytrzymać temperaturę do -253.

      Ten sam Bóg, który powoduje ten cud, może po tysiącach lat rozbudzić śpiące ciała.

      Jeżeli różnica miedzy nasieniem a nową roślina jest taka duża, to to samo nasienie może dać zawsze tylko taką samą roślinę. Co człowiek sieje, to będzie zbierał, a nie coś innego. Z nasiona marchewki nie będzie sałaty, ani z fasoli grochu. Nie dziwi nas przeto, jeżeli Paweł pisze: “Co człowiek sieje, to i żąć będzie… kto sieje dla Ducha, z Ducha żąć będzie żywot wieczny”. (Gal. 6:7,8).

      Życie, jakie tu prowadzimy, będzie kontynuowane w drugim świecie i wyda te same następstwa. Jedni żyli dla Boga i zmartwychwstaną do wspanialej wieczności, inni żyli dla siebie samych i zmartwychwstaną na sąd.

      Przemiana ziarna nasiennego w nową roślinę jest dla nas tajemnicą. W małym ziarenku zawarte są jako zarodek wszystkie najważniejsze części składowe tworzące jednostkę i rodzaj, i formę, proporcje wielkości, kolor, różnicujące własności (cechy). Dla każdego obiektywnego ducha jest to prawdziwy, niewytłumaczalny cud. Jak ze szczątków leżących w grobie powstaje zmartwychwstałe ciało, nie potrafimy wyjaśnić. Tylko Bóg wie, jak ponownie znajdują się podstawowe czynniki ciała rozsypanego w proch. I nie sprawia Mu to żadnej trudności.

      Starzy “ojcowie kościoła” i różni katoliccy uczeni są zdania, że najmniejsze cząsteczki naszego ciała w przyszłości spotkają się i utworzą ciało zmartwychwstałe. Dlatego też są oni zagorzałymi przeciwnikami kremacji (palenia zwłok). Ciało Pana Jezusa wprawdzie tak szybko Zmartwychwstało i przemieniło się, że nie zdążyło się rozłożyć. Jak jednak wygląda w Biblii na przykład sprawa ciała Adama i patriarchów? Co stałoby się z ciałami tych, którzy spłonęli w czasie bombardowań, jeżeli ogień uniemożliwiałby zmartwychwstanie ciała? Jeżeli już zastanawiamy się nad tym problemem, należałoby również zapytać, które ciało powinno właściwie zmartwychwstać: czy ciało młodości, czy dojrzałego okresu życia, czy też ciało, jakie mieliśmy przy śmierci? Stwierdzono, że nasze ciało zużywa się, że jego komórki odnawiają się zupełnie na przestrzeni 7 lat i tworzą inne ciało. Które z tych komórek będą brać udział w naszym własnymi zmartwychwstaniu? Wystarczy postawić tych kilka pytań, by zrozumieć, że w tej sprawie decyduje tylko Bóg. Ten który stworzył tak wiele dla nas niezrozumiałych rzeczy, wypełni również, to co nam obiecał. On w Swojej mocy powoła do życia nowe ciało, które będzie wspaniałą kontynuacją naszego obecnego ciała. Ponieważ poruszaliśmy kwestię kremacji, powinniśmy dodać jeszcze następująca rzecz: W starożytności palenie zwłok było związane z pogańskimi obyczajami i dlatego Żydzi czuli dla niego odrazę.

      Kanaanici palili swoje dzieci żywcem ku czci swojego bóstwa Molocha (5 Moj. 12,31). W naszych czasach niektóre pogańskie religie zachowały jeszcze zwyczaj palenia zmarłych, a nawet nie tak dawno indyjskie wdowy rzucały się na stos żałobny swego małżonka. Dlatego też niektórzy chrześcijanie maja zastrzeżenia w stosunku do kremacji. Pogrzebanie ciała wydaje im się naturalnym sposobem wypełnienia słów (1 Moj. 3,19): “…aż wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty.” Możemy zważyć na te uprzedzenia, ale musimy wiedzieć, że te problemy nie maja znaczenia dla naszego zbawienia i zmartwychwstania.
   3. Świat zwierząt ucz
      y nas o zmartwychwstaniu.

      Po omówieniu ziarna i rośliny apostoł Paweł wspomina ciało człowieka, bydło, ptaki, ryby (1 Kor. 15,39). W życiu tych istot istnieją różne okresy: zapłodnienie, ciąża lub brzemienność, narodziny i następnie w pełni rozwinięte życie.

      Możemy porównać obecny stan człowieka ze stanem ciąży. Wprawdzie jest mu dane życie, lecz jest ono ograniczone. Dąży ono do codziennego wzrostu. Wkrótce zmartwychwstanie – zrodzi nas i będziemy cieszyć się w pełni rozwiniętym, doskonałym życiem w niebie.

      Również wiele mówią nam insekty, przede wszystkim gąsienica, która staje się motylem. Jej rozwój przebiega w trzech fazach: gąsienica, który często posiada niepozorną powierzchowność, ociężale pełznie i zjada liście: poczwarka, w której owad leży nieruchomo i jest zarazem martwy jak w trumnie, motyl ze wspaniałymi skrzydłami, który lata w promieniach słońca i pije sok kwiatów. Jeżeli nie znalibyśmy tego z doświadczenia, skąd moglibyśmy sądzić, że te trzy istoty są w zasadzie jedną i tą samą która przechodzi różne stopnie rozwoju. Tak również niektórym ludziom sądzone jest smutne, ponure życie ziemskie; zostają oni złożeni do grobu i wydaje się, że wszystko się skończyło, lecz następuje wspaniałe zmartwychwstanie w obecności Bożej.

      Larwa ważki żyje w wodzie, a ukształtowana ważka pozostawia dotychczasowe otoczenie i wzbija się, w powietrze. Czy jest więc rzeczą bardziej niezwykłą że człowiek opuszcza ziemię i zamienia ją na niebo?
   4. Wszechświat zaludniony jest nieskończenie różnymi ciałami.

Istnieją rośliny, człowiek, różne rodzaje zwierząt: bydło, ptaki, ryby itp. (1 Kor. 15:37,38). Nowożytni naukowcy ustalili 790000 różnych gatunków.

Tę samą różnorodność wykazują ciała nieożywione, zarówno ziemskie, jak i niebieskie.

Słońce, księżyc, miliardy gwiazd wskazują, na nieskończone bogactwo stworzenia. Bóg, który to wszystko stworzył, jest w stanie zapewnić nam po pierwszym ciele, inne nowe ciało.

Jeżeli wyjdziemy poza tekst Pawła, możemy w naturze znaleźć jeszcze inne porównania do zmartwychwstania, np. pory roku.

- Wiosna, młodość roku – młodość, wiosna życia

- Lato, dojrzałość obarczona owocami!

- Jesień żniwa, ubytek!

- Zima, rzekoma śmierć, którą póki pokrywa śnieg swoim lodowatym całunem.

Lecz później następuje nowe krążenie. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, pojawiają się pąki, wszystko zieleni się i kwitnie, ptaki śpiewają, kwiaty pachną i wszystko jest przepełnione radością. Człowiek i ludzkość przechodzą przez podobny krąg. Młodość, wiek dojrzały, starość, śmierć. Lecz ta śmierć jest tylko pozorna i przemijająca. Wkrótce nastąpi zmartwychwstanie i wieczna wiosna. Ta wielka nauka natury jest jasna i cudowna. Mogą ją zrozumieć nawet dzieci, podczas gdy dorośli zatykają sobie uszy, by nic nie słyszeć.

Temu, który pyta: “Jak bywają wzbudzeni umarli”. Paweł odpowiada bezwzględnie: “głupcze!” (1 Kor. 15). Następnie przypomina różne fakty, o których właśnie mówiliśmy. Czy będziemy pomiędzy mądrymi, którzy chylą głowę przed prawdami duchowego i ziemskiego świata, czy też pośród głupców, którzy przyjmują tylko to co im się podoba, a zaprzeczają temu, co jest jasne jak słońce?

Jakie będzie zmartwychwstałe ciało?

“Ale powie ktoś: Jak bywają wzbudzeni umarli i w jakim ciele przychodzą?” (1 Kor. 15).

Na to pytanie Pismo Święte daje nam jedną odpowiedź, która musi nas całkowicie zadowolić.

Najpierw zaznacza, że zmartwychwstanie będzie na wskroś cielesne po duchowym zmartwychwstaniu, które miało miejsce po naszym odrodzeniu. Cielesna śmierć przyszła z powodu grzechu, a nie według pierwotnej woli Bożej. Jeżeli odkupienie ma być doskonałe, musi ono również odnowić ciało. Nie jest ono odkupieniem “poza ciałem, lecz odkupieniem samego ciała” (Rzym. 8:23).

  Ciało sieje się skażone, a zmartwychwstaje nieskażone (1 Kor. 15,42).

Nasze śmiertelne ciało jest materiałem skażonym. Jakiej walki trzeba, by uchronić je przed niebezpiecznymi infekcjami, przed bakteriami, które mu nieustannie zagrażają! Gdy duch nie ożywia go więcej, gdy serce zatrzyma swą pracę, zastraszająco szybko rozkłada się ono. Wszystko ciało jest jak trawa: więdnie i znika. Uroda, siła, młodość, wszystko pogrąża się w grobie.

“Lecz umarli wzbudzeni zostaną jako nieskażeni, …..albowiem to co skażone musi przyoblec się w to, co nieskażone” (1 Kor. 15:52-53). Wkrótce nie będzie żadnych chorób, żadnych jątrzących ran, żadnego rozkładu, będzie pewność i nieskażoność.

  “Sieje się w niesławie, bywa wzbudzone w chwale (1 Kor. 1-13).

Biblia nie uczy nas, że mamy gardzić ciałem. Ciało samo w sobie nie jest złe. Jest ono ze

wszystkimi swymi organami cudownym dziełem Stwórcy, który wszystko stworzył dobre (1 Moj. 1,31). Ponadto ciało wierzącego jest świątynia Ducha Świętego (1 Kor. 6.19).

Paweł przestrzegał przed pewną ascezą i pogardą dla ciała (Kor. 2,20-23).

Dlaczego tedy ten sam apostoł w innym miejscu mówi, że ciało jest siane w niesławie? Dlatego, że ciało, które samo w sobie jest dobre, stało się narzędziem grzechu i naszej buntowniczej woli. Przy pomocy niego zadowalamy nasze bezecne pożądliwości, przy jego pomocy mówimy i postępujemy nieprawnie. Dlatego też musimy to ciało trzymać mocno na uwięzi, aby nie zeszło z dobrej drogi: “Umartwiam ciało moje i ujarzmiam, bym przypadkiem, będąc zwiastunem dla innych, sam nie był odrzucony” (1 Kor. 9,27). “Jeśli Duchem sprawy ciała umartwiacie, żyć będziecie” (Rzym. 1,13). Pewnego dnia ciało to powstanie z martwych w chwale. Nie będzie mieć ani plam, ani zmarszczek, będzie doskonale wypełniało wolę Pana, ponieważ będzie Jemu ofiarowane jako ofiara żywa, święta i przyjemna.

Grzech nie tylko zbrukał nasze ciało, lecz uczynił je strasznym. Gdy Adam z Ewą wyszli spod ręki Stwórcy, musieli być prześliczni. Dzisiaj brzydota jest bardziej rozpowszechniona pomiędzy ludźmi niż piękno. Musimy to przyznać, nawet jeżeli nam osobiście lustro mówi coś innego. Ciało chwalebne będzie bez wątpienia doskonałe i promiennie piękne. Tu na ziemi często cielesna moda jest nadużywana, dla wielu jest ona prawdziwą zasadzką. Tam w górze będzie tylko wielbić Pana i przyczyniać się do naszego zbawienia.

  Sieje się w słabości, bywa wzbudzone w mocy (1 Kor. 15,43).

Nasze, poświęcone śmierci ciało jest “słabe”, tzn. bez mocy. Możemy powiedzieć, że od urodzenia “niszczeje nasz zewnętrzny człowiek” (2 Kor, 4,16). Ubywa sił życiowych, rozwijają się choroby, a następnie wiek ze swoimi ułomnościami i słabościami nadchodzi.

Pewien dowcipny osiemdziesięcioletni senator powiedział kiedyś: “Jestem młodym mężczyzną, który męczy się w starym ciele.” Wielu ludzi nigdy nie może cieszyć się pełnym zdrowiem, są oni dotknięci różnymi ułomnościami, nieszczęśliwy przypadek uczynił z nich kaleki na całe życie, brakuje im jednego z głównych zmysłów. Wielu dręczonych jest ustawicznie cielesnymi bólami i po ludzku mówiąc – nie mogą nigdy cieszyć się swoim życiem. Nawet dla ludzi, którzy są zupełnie zdrowi, ciało oznacza w zasadzie tylko więzienie. Jego siły są ograniczone, jego zmysły w części mniej wykształcone niż u wielu zwierząt. Jest ono w sobie “słabe”, gdyż ustawicznie potrzebnie nowego pożywienia i jego długość życia jest bardzo ograniczona.

  Sieje się ciało cielesne, bywa zbudzone duchowe” (1 Kor. 15,44).

Użyte przez Pawła określenia wymagają objaśnienia. Wyrażenie “ciało cielesne” w greckim pierwowzorze oznacza “ciało psychiczne” — psyche oznacza duszę. Ciało to jest więc ożywione przez psyche, dusze. Również w 1 Kor. 2,14 Paweł mówi o “naturalnym człowieku” (w tym przypadku nie odrodzonym), w przeciwieństwie do “człowieka duchowego”, który prowadzony jest przez Bożego Ducha.

Z tego “naturalnego ciała” powstanie więc “ciało duchowe”. Czy w tych dwóch ostatnich słowach nic ma sprzeczności? To, co jest cielesne, nic może przecież być duchowe! Musimy jednak powiedzieć sobie, że Bóg jest w stanie stworzyć według Swego upodobania nieskończenie wiele i nieskończenie rożne ciała. W naszym przykładzie o gąsienicy i motylu ciało gąsienicy możemy określić jako “ciało naturalne”. Czy nie byłoby to zbyt śmiałe, jeżeli przedstawilibyśmy ciało motyla jako “ciało duchowe?” Ciało, które przy podmuch wiatru wznosi ku niebu? Podczas pochwycenia zboru nowe duchowe ciało zmartwychwstałych zostanie przeniesione podmuchem Ducha Świętego do nieba, na spotkanie Pana (1 Tes. 4,16-18).

Gdy zmartwychwstaniemy, Duch Boży będzie rządził nie tylko naszymi duszami i sercami, lecz również naszym ciałem, które uwolni z ziemskich i cielesnych więzów.

Z drugiej strony wiedza o strukturze ciała rozwija się coraz bardziej. Promienie X, fale radiowe przenikają ciała i mury przemierzają nieustannie przestrzeń kosmiczną nie przestając być fizycznym (materialnym) promieniowaniem. Odkrycia w dziedzinie atomistyki prowadzą do stwierdzenia, że materia składa się z pewnej mocy, która znajduje się w ruchu, prawdopodobnie ze zgromadzonej elektryczności. Dla Boga będzie łatwą rzeczą przekształcenie mocy, która tworzy nasze obecne ciało, w “ciało duchowe”, o którym pisze Paweł. Pewien nowożytny astronom tak pisze o tej sprawie: “Przyrodnicy udowodnili (lub sądzą że udowodnili ), że materia składa się z nieważkich cząstek elektryczności, które właściwe są cząsteczkami mocy. Lecz czy jest to moc i skąd się ona bierze to tajemnica!…” W ten sposób nowożytni przyrodnicy w pewnym sensie uduchowili materię, lub co najmniej odmaterializowali. A czas i przestrzeń, których trzymaliśmy się jako stałych linii, by uchronić się od oszustwa, ulotniły się, rozwiały się w mistycznej mgle. Można zobaczyć, jak duża jest pomyłka tych, którzy naukę stawiają w kontekście z mistycyzmem. Mistycyzm: uczucie, przeczuwanie nieznanego, niepojętego, niewypowiedzianego, sam w sobie jest celem końcowym, logiczny koniec nowoczesnej nauki (Charles Nordmann Laudela, Hachete, Paris 1927. str. 251-252). Widzimy tu, jak dalece Paweł wyprzedził ludzkie wyobrażenia.

Pewne porównanie pomoce nam zrozumieć tekst Biblijny mówiący o ciele naturalnym i duchowym. Woda występuje w trzech różnych formach: lód, woda, para. Jest to wciąż to samo ciało. Jakiż rozumny człowiek zaneguje Bogu Stwórcy moc, dzięki której może On naszemu obecnemu naturalnemu ciału nadać inną formę? W przypadku ciała naturalnego główny nacisk położony jest na duszę. Ciało naturalne – psychiczne ciało – ,”.. pierwszy człowiek stał się istotą (duszą) żywą. Nowe ciało podkreśla ducha: duchowe ciało – “ostatni Adam (Jezus) stał się duchem ożywiającym” (1 Kor. 15,45). “Wszakże nie to, co duchowe jest pierwsze, lecz to, co cielesne, potem dopiero duchowe” (w. 46). Wiersz ten wypowiada jedno z praw, którego Bóg nieustannie przestrzega przy realizacji Swego planu dotyczącego ludzkości. Ustawicznie daje On Swoim stworzeniom możliwość wykorzystania ich woli i wolności. Lecz Pan zastrzega sobie możliwość ingerencji, aby naprawić to, co zostało źle zrobione, aby wspaniale wyprowadzić Swój plan.

Najpierw istnieje:
 

Potem będzie:

Niebo i ziemia
 

Nowe niebo i nowa ziemia

Ziemski raj
 

Niebiański raj

Pierwszy Adam
 

Ostatni Adam – Jezus

Hagar, pierwsze przymierze
 

Sara, Nowe Przymierze (Gal. 4.24-25)

Ismael, syn niewiary
 

Izaak, syn wiary

Ezaw, człowiek świecki
 

Jakub złamany przez Boga

Izrael
 

Zbór

Aaron, arcykapłan (cień przyszłości)
 

Jezus, prawdziwy arcykapłan

Cielesne narodziny
 

Odrodzenie

Ciało naturalne
 

Ciało duchowe

Konieczne jest podkreślenie postępu, jaki dokonuje się od jednego pojęcia do drugiego i ostatecznie charakter tego wszystkiego, co Bóg dokona w królestwie Ducha.

Jeżeli chodzi o rolę duszy w naszym starym i nowym ciele, Erich Sauer tak pisze o tym przypominając, że atomy naszego ziemskiego ciała odnawiają się co siedem lat “Dusza w mocy, która otrzymała od Stwórcy, tworzy ustawienie nowe ciało materiału występującego w jej otoczeniu, a mimo to jest to wciąż to samo ciało. Dusza jest równocześnie “magnesem ciała”, który wpływa na tajemniczą strukturę jego atomów. Przez śmierć traci ona swą magnetyczną moc… lecz podczas zmartwychwstania otrzyma ją ponownie, i to w dużo większej i doskonalszej mierze. Niebiański “materiał odnosi się do ziemskiego tak, jak błyszczący diament do węgla”. (Erich Sauer, ..Der Triumph des Gekreuzigten).

Zanim postawimy ten problem, musimy jeszcze stwierdzić, że naszym zdaniem “wyznanie wiary” niewłaściwie – mówi o “ciała zmartwychwstaniu”. Określenie to nie jest Biblijne. Biblia mówi o zmartwychwstaniu ciała duchowego, a nie cielesnego. Fakt ten powoduje ogromne następstwa w szczególności:

  Nowe ciało będzie podobne do ciała Zmartwychwstałego Jezusa.

Pierwszy człowiek, Adam, który został stworzony prochu ziemi, jest ziemski. Drugi człowiek Jezus, pochodzi z nieba. “Jaki był ziemski, tacy są i ziemscy ludzie, jaki jest niebieski człowiek tacy są i niebiescy. Przeto jak nosiliśmy obraz ziemskiego człowieka, tak będziemy też nosili obraz niebieskiego” człowieka (1 Kor. 15,48.49). “Nasza zaś ojczyzna jest w niebie skąd też Zbawiciela oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa, który przemieni nasze znikome ciało w postać podobna do uwielbionego ciała swego, ta mocą, która też wszystko poddać sobie może” (Fil. 3,20,21).

W poprzednim rozdziale widzieliśmy, w jakim przemienionym i uwielbionym ciele Jezus wstąpił do nieba. Jakież to, szczęście wiedzieć, że nasze ciało będzie podobne do Jego ciała! Co za upokorzenie dla pięknej duszy, która zachowała swą jasność, upokorzenie dla szlachetnego ducha, który uchronił swą głęboką wiedzę, podczas gdy ich ciało wygląda słabo i chorowicie, jest na końcu tylko ruiną.

Paweł miał zupełną racje, gdy mówił o naszym obecnym ciele jako o “ciele znikomym”. Jednak Bóg dotrzymuje Swej obietnicy i przekonuje nas, że ..staniemy się podobni do obrazu Syna Jego, a On był pierworodnym pośród wielu braci (Rzym. 8,29). “Będziemy do Niego podobni, gdyż ujrzymy go takim, jaki jest” (1 Jana 3:2). Słowa te oznaczają nie tylko, że przybrani zostaniemy w duchową doskonałość Pana. Bóg uczynił kiedyś człowieka na Swoje podobieństwo. Gdy Jezus przyszedł w ciele, stał się Podobny do nas we wszystkich rzeczach (Hebr. 2:17). Teraz chce nas upodobnić do Siebie w naszym duchu i naszym zmartwychwstałym ciele.

  Nowe ciało odziane będzie w nieśmiertelność

“To co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność (1 Kor. 15,53.54). Zmartwychwstanie będzie ostateczne (definitywne). W niebie “nie będzie więcej śmierci” (Obj. 21,4). Fakt ten będzie miał doniosłe znaczenie: “Lecz ci, którzy zostają uznani za godnych dostąpienia tamtego świata i zmartwychwstania, ani się nie żenią, ani za mąż nie wychodzą. Gdyż już nie mogą umrzeć, są bowiem równi aniołom, a jako uczestnicy zmartwychwstania są synami Bożymi” (Łuk. 20,35.36). Nie będzie to nam jednak przeszkadzać, by powitać z radością tych, których kochaliśmy na ziemi. Oczywistą rzeczą bowiem jest, że ludzie, którzy stali się nieśmiertelni, nie potrzebują więcej płodzić dzieci w celu przedłużenia swego gatunku.

  Czekamy na odkupienie naszego ciała.

“Bo stworzenie z tęsknotą oczekuje objawienia synów Bożych … a nie tylko ono, lecz i my sami … wzdychamy w sobie, oczekując synostwa, odkupienia ciała naszego. W tej bowiem nadziei zbawieni jesteśmy” (Rzym. 8:20-24).

W czasach Apostołów niektórzy zboczyli z drogi prawdy i twierdzili, jakoby zmartwychwstanie miało już miejsce. Przez to “niektórych wiara została podważona” (2 Tym. 2:1). Wszystkie te rozważania służą wrogowi. Gdy nie można zniweczyć wiary w zmartwychwstanie (1 Kor. 15:12), dyskredytuje się je rozsiewając bezsensowne plotki na jego temat, (Również w naszych czasach tzw. “Świadkowie Jehowy” czynią tak, a tzw. “Aniołowie Pańscy” podają, jakoby od ponownego przyjścia Chrystusa w roku 1914 już zmartwychwstali, Uważają, że są częścią stu czterdziestu czterech tysięcy i już weszli w tysiącletnie królestwo, stąd też nigdy nie umrą. Pozostaje jedynie powiedzieć, że im więcej lat przemija, tym więcej spośród nich umiera tak jak inni ludzie, włącznie z najsłynniejszym “Aniołem Pańskim” M. Freytagiem. Nie przeszkadza to jednak, że znajdują wciąż nowych zwolenników).

Słowa “oczekujemy na odkupienie naszego ciała” (Rzym 8:23) powinny chronić nas przed niebezpieczeństwem, które wprawdzie nie jest ogromne, lecz zawsze wystarczająco duże. Polega ono na tym, że niektórzy mówią, jakoby Jezus całkowicie odkupił na krzyżu nasze ciało, jak i nasza duszę. Powołują się oni na tekst zawarty w (Mat. 8:16-17): “A gdy na stał wieczór, przywiedli do niego wielu opętanych, a On wypędzał duchy słowem i uzdrawiał wszystkich, którzy się źle mieli, aby się spełniło, co przepowiedziano przez proroka Izajasza mówiącego: “On niemoce nasze wziął na siebie i choroby nasze poniósł.”

Musimy stwierdzić, że ten cytat Ewangelii Mateusza nie mówi o Jego dziele na krzyżu lecz, o Jego zadaniu uzdrawiania ludu palestyńskiego. Ponadto mówi się: Ponieważ Jezus odkupił nasze ciało, wierzący nie powinien i nie może więcej chorować. Bóg nie chce niczego więcej, niż nas uzdrowić, a my obrażamy Go, gdy mówimy do Niego: “Panie, uzdrów mnie, jeżeli taka jest Twoja wola!” Gdybyśmy byli tu logiczni, musielibyśmy pójść jeszcze dalej i stwierdzić, że wierny uczeń nie może się również zestarzeć i umrzeć, jeżeli posiada już odkupienie swego ciała.

Bóg chroni nas przed mówieniem czegoś przeciw uzdrowieniom poprzez wiarę. Wstydźmy się, jeżeli nie szukamy ucieczki u naszego Wielkiego Lekarza, a bardziej niż Mu, ufamy ludzkiej sztuce, lub przez naszą niewiarę narażamy tych, którzy znoszą swą smutną dolę. Chciejmy postępować bardziej zgodnie z napomnieniami Apostoła Jakuba, by modlić się nad chorymi (Jak. 5:14,15) i zaakceptować dar uzdrowienia, o którym pisze Paweł (1 Kor. 12:9), jeżeli je Bóg rzeczywiście dał. Lecz nie przekraczajmy tego, co mówi Pismo Święte, jak długo oczekujemy na nasze zmartwychwstanie, tak długo nie posiadamy chwalebnego ciała, jakie opisuje Paweł w 1 Kor. 15. Musimy pogodzić się z tym, że nasz, zewnętrzny człowiek niszczeje, że starzejemy się, i że jeżeli przyjście Pana jeszcze się opóźni, pewnego dnia będziemy musieli umrzeć. Paweł, Tymoteusz i Trofim cierpieli cieleśnie (2 Kor. 12:7-10, 1 Tym. 5:23; 2 Tym. 4:20), a Bóg nie interweniował, jak tego niektórzy dzisiaj chcą.

Chciejmy być pełni wiary, a równocześnie pełni poddania, uległości woli Bożej i pełni rozwagi. Nie utrudniajmy naszą niewiarą Bożego działania w naszym życiu. Podporządkujmy się Jego woli, która jest zawsze dobra i święta. Pamiętajmy, że jesteśmy błogosławieni w nadziei i z radością czekamy na synostwo, na odkupienie naszego ciała. (Erich Sauer pisze: “Na wszystko, co mamy, jeszcze oczekujemy, a to, czego oczekujemy, już posiadamy”).

Mamy życie wieczne Ew. Jana 3:36
 

i mamy jeszcze uchwycić 1 Tym. 6:12

Mamy odkupienie Ef. 1:7
 

i oczekujemy na nie Rzym. 8:23

Jesteśmy dziećmi Rzym. 8:14
 

i oczekujemy synostwa Rzym. 8:23

Jesteśmy w Królestwie Bożym Kor. 1:13
 

i odziedziczymy je Dz. Ap. 14:22

Otrzymujemy Królestwo
 

i odziedziczymy je Kor. 6,9:10

Jesteśmy uwielbieni Hebr. 12:28
 

mamy zostać uwielbieni Rzym 8:13

Tak więc mamy już wszystko, lecz cieszymy się tym dopiero częściowo, aż do odkupienia naszego ciała naszego “ogłoszenia pełnoletności” (Rzym. 8:23), nasz ustalony kapitał przechowywany jest w niebie (1 Ptr. 1:4; 2 Tym 1:12; Kor. 1:3). Na razie korzystamy z procentów. To, że mamy je, już dowodzi, że cały kapitał jest nasz, a i nasz obecny stan posiadania jest gwarancją przyszłego, “zaczątkiem pełni żniw” (Rzym. 18:23), “rękojmią” i “zadatkiem” przyszłych dóbr (Ef. 1:14; 2 Kor. 1:22; 5:5).

  Gdy otrzymamy ciało zmartwychwstałe nie będziemy obnażeni, przyobleczeni

W 2 Kor. 4:16 i 5:4 Paweł pisze o naszym “zewnętrznym człowieku” – ciele – który niszczeje, podczas gdy wewnętrzny odnawiany jest z dnia na dzień. Następnie porównuje nasze ciało do namiotu, który również zostanie zburzony. Obraz ten jest trafny: nasze ciało nie jest bardziej wytrzymałe niż lekka tkanina, która wystawiona jest na rozdarcia i przeciwności aury i wytrzymuje najwyżej kilka lat. Natomiast w niebie mamy “budowlę od Boga, dom w niebie, rękoma Boga zbudowany, wieczny. I dlatego też w tym doczesnym wzdychamy, pragnąc przyoblec się: w domostwo nasze, które jest w niebie. To “domostwo jest zarazem niebieskim miastem”, którego “budowniczym i stwórca jest Bóg” (Hebr. 11:10), i nowym ciałem, które przyobleczmy – a które nie jest już namiotem ani “chatą”, lecz wieczną budowlą. “Dopóki bowiem jesteśmy w tym namiocie wzdychamy, obciążeni, ponieważ nie chcemy być zewleczeni, lecz przyobleczeni, aby to co śmiertelne zostało wchłonięte przez życie” (2 Kor. 5:4).

Powiedzieliśmy już, gdy mówiliśmy o śmierci sprawiedliwego: pożegnanie z tym światem nie oznacza dla niego prawdziwej śmierci, gdyż przez odrodzenie duszy i zmartwychwstanie ciała “to, co śmiertelne, pochłonięte zostanie przez życie”. Pewien niewierzący próbuje pocieszyć umierającego chrześcijanina i mówi do niego: “Mój drogi przyjacielu tak żałuję pana, że musi pan wkrótce opuścić krainę żywnych!” Umierający odpowiada radośnie: “Pan się myli opuszczam krainę umierających i idę do krainy żyjących”.

Kiedy będzie miało miejsce zmartwychwstanie wierzących?

Musimy na początku zaznaczyć pewną różnicę. Duchowe zmartwychwstanie duszy ma miejsce w momencie nowonarodzenia wierzącego. Przechodzi on wtedy ze śmierci do życia. Otrzymuje życie wieczne (Jan 5:24). Lecz kiedy odbędzie się zmartwychwstanie ciała? Pismo Święte daje nam jasną odpowiedź:

  a) W dzień sądu.

Jezus czterokrotnie uroczyście Oświadczył, że w dzień sądu zbudzi wszystkich którzy w Niego wierzą (Jan 6:39,40,44,54).

  b) Przy Powtórnym Przyjściu Jezusa.

“W Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. A każdy w swoim porządku: jako pierwszy Chrystus, potem ci, którzy są Chrystusowi w czasie Jego Przyjścia” (1 Kor. 15:22,23).

  c) Podczas Pochwycenia zgromadzenia.

Paweł potwierdza to w dwóch znanych miejscach: (1 Kor 15:51-53 i 1 Tes. 4:13-18). Ograniczymy się tylko do powtórzenia tego, co bezpośrednio związane jest zmartwychwstaniem.

To wielkie wydarzenie, jakim jest Pochwycenie, Paweł opisuje następująco: nastąpi ono

  1. W momencie ustalonym przez Boga, który tylko On zna

  2. w jednej chwili

  3. Zstąpi Pan Jezus Chrystus z nieba

  4. Przywiedzie z sobą “umarłych w Chrystusie” i Daruje im zmartwychwstałe ciało (1 Tes. 4:14-18).

  5. “Przemieni” On również ciało wierzących, którzy w tym momencie żyć będą na ziemi, tak że nie będą musieli oni wejść w grób. Paweł wyraźnie mówi: “Oto tajemnicę wam objawiam: nie wszyscy zaśniemy, ale wszyscy będziemy przemienieni… umarli zostaną wzbudzeni jako nieskażeni, a my zostaniemy przemienieni (1 Kor. 15:51,52).

  6. Wszyscy wierzący, czy przemienieni, czy też zmartwychwstali, zostaną porwani na obłoki i po wsze czasy będą z Panem (1 Tes. 4.17). Jak uprzednio wyjaśnialiśmy, dlaczego przyjmujemy, że pochwycenie zgromadzenia (zboru) odbędzie się przed okresem wielkiego ucisku. Wydaje nam się również, jasnym, że miejsca z (1 Tes. 4:14-17 i Obj. 20:4-6) przedstawiają dwie fazy zmartwychwstania:

według 1 Tes. 4:14-17
 

Według Obj. 20:4-6

Pan zstąpi z nieba
 

Miejscem akcji jest ziemia (Obj. 19,19:20,1)

Umarli w Chrystusie zostaną wzbudzeni. Żyjący zostaną przemienieni
 

Najpierw odbędzie się sąd (Obj. 20:4) ci którzy sądzą, są świętymi, o których mówi Ap. Paweł w 1 Kor. 6:2 – sędziowie ci siedzą na tronach.

Wszyscy zostaną porwani na niebiosa, na powietrze na przeciw Pana
 

Wspomniane jest tylko zmartwychwstanie tych, którzy w czasie wielkiego ucisku nie oddali czci zwierzęciu i przeszli przez męczeństwa.

Jezus jest pierwszym pośród tych, którzy zasnęli. Zbór obrazuje żniwa. Męczennicy zmartwychwstali po okresie wielkiego ucisku są pokłosiem.

Jeżeli dziwnym wydaje się fakt, że pierwsze zmartwychwstanie odbędzie się w dwóch nawzajem oddzielonych od siebie przez okres ucisku fazach, możemy przytoczyć następujące argumenty: Jezus mówi o zmartwychwstaniu duchowym, które chroni wszystkich grzeszników, którzy wierzą w Syna Bożego: “Kto… wierzy… przeszedł z śmierci do życia, Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, zbliża się godzina, owszem już nadeszła, kiedy umarli usłyszą głos Syna Bożego i ci, co usłyszą, będą żyć (Jan 5:24,25). Ta “godzina łaski”, w której możliwe jest odrodzenie, trwa już więcej niż dziewiętnaście wieków. Następnie Jezus mówi o zmartwychwstaniu cielesnym: “Nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos Jego: I wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia: a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd” (Wiersze 28-29). Jeżeli dobrze rozumiemy, ta “godzina” będzie trwać rzeczywiście długo, mianowicie od pochwycenia zboru aż do zmartwychwstanie męczenników z okresu wielkiego ucisku i do końca tysiąca lat. (Zobacz również, co apostoł Jan mówi o “ostatniej godzinie”, w której to jesteśmy od pierwszego pojawienia się Pana na ziemi (1 Jana 2:18).

  d) W czasie zmartwychwstania pierwszego (Obj. 20:5-6).

Zmartwychwstanie wierzących zwane jest “pierwszym”, w przeciwieństwie do zmartwychwstania potępionych, które będzie miało miejsce tysiąc lat później. Oba wyżej przytoczone wersety są jedynymi miejscami w Biblii, które nadają mu to określenie. Oczywistą rzeczą jest również, że to “pierwsze zmartwychwstanie” odnosi się zarówno do pochwyconego zboru, jak również do męczenników, którzy zostaną wzbudzeni po okresie wielkiego ucisku – jeżeli dobrze zrozumiemy, wezmą w nim udział wszyscy zwycięzcy, którzy najpierw będą rządzić razem z Chrystusem tysiąc lat na ziemi, a potem na wieki w niebie (Obj. 2:27, 3:21; 20:4; 22:5). Druga śmierć nie będzie mieć nad nimi władzy. Ich imiona zapisane są w księdze żywota (Obj. 2:1 20:6,14,15). Wszyscy staną się kapłanami Boga i Chrystusa (Obj. 1:6; 20:6; 1 Ptr. 2:5-9). Co za cudowna perspektywa!

Przez kogo będziemy wzbudzeni

Widzieliśmy, że zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa spowodowane było zjednoczonym działaniem Trójcy. Tak samo będzie w czasie naszego zmartwychwstania.

“A Bóg i Pana wskrzesił, i nas wskrzesi przez moc swoją (1 Kor 6:14) zobacz również 2 Kor. 4:14).

“Bóg przez Jezusa przywiedzie z Nim tych, którzy zasnęli (1 Tes. 4:14).

“Ten, który Jezusa Chrystusa z martwych wzbudził, ożywi i wasze śmiertelne ciało: przez Ducha swego, który mieszka w was” (Rzym. 8:11).

Jezus Chrystus mówi: “Jam jest zmartwychwstanie i żywot, kto we mnie wierzy, choćby umarł, żyć będzie” (Jan 11:25). “Kto widzi Syna, wierzy w Niego”. Ja go wzbudzę w dniu ostatecznym (Jan 6:40). (Objaśnienie to powtórzone jest w wierszach 39,40 i 54). Jak bowiem Ojciec ma żywot sam w sobie, tak dał i Synowi, by miał żywot sam w sobie … Nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego (Chrystusa) i wyjdą (Jan 5:26,28,29). Pan Jezus Chrystus “przemieni nasze znikome ciało w postać podobną do uwielbionego ciała swego, tą mocą, którą też wszystko poddać sobie może” (Fil. 1:3,21).

Duch Święty jest Tym, który ożywia (Jan 6:63). Jeżeli nasza dusza jest przez Niego odrodzona (Jan 3:5-8), to Bóg ożywi przez Niego nasze ciało. “A jeśli Duch Tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, tedy Ten, który Jezusa Chrystusa z martwych wzbudził, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez Ducha Swego, który mieszka w was”. (Rzym. 8:11).

Ezechiel po przepowiedni odrodzenia przez Ducha, przepowiedział również wskrzeszenie kości zmarłych przez Ducha: “Tak mówi Wszechmocny Pan do tych kości: Oto Ja wprowadzę do was ożywcze tchnienie i ożyjecie… Przyjdź ożywcze tchnienie, z czterech stron i tchnij na tych zabitych, a ożyją… wtem wstąpiło w nich ożywcze tchnienie i ożyli …” Ezech. 37:5,9-10).

Nic dziwnego, że Pismo Święte tak wiele mówi o działaniu Ducha Świętego. Tak jak Ożywił On pierwsze ciało z prochu ziemi w żywego człowieka (1 Moj. 2:7), tak tym bardziej Ożywi nasze duchowe ciało (1 Kor. 15:44).

Wszystkie dzieła Boże są doskonałe. Wszystkie powstają przez zjednoczoną moc Ojca, Syna i Ducha Świętego. Z jakąż pewnością możemy oddać się w ręce Tego, Który wszystko wspaniale Przeprowadził!

Kto weźmie udział we wspaniałym pierwszym zmartwychwstaniu?

Jasne, że nie wszyscy zmartwychwstaniemy tak, jak to właśnie pokazaliśmy. Później powiemy o drugim zmartwychwstaniu, zmartwychwstaniu niewierzących.

Aby mieć udział w pierwszym zmartwychwstaniu, należy:

    * c
      zynić dobro

“I wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia (Jan 5:29). “Tym, którzy przez trwanie w dobrym uczynku dążą do chwały i czci i nieśmiertelności, da żywot wieczny” (Rzym. 2:7).

    * należeć do Jezusa Chrystusa Pana

“A to jest wola Tego, Który Mnie Posłał, abym z tego wszystkiego, w Mi Dał, nic nie stracił, lecz wskrzesił to w dniu ostatecznym … Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie Pociągnie Ojciec, Który Mnie Posłał, a Ja go wskrzeszę, w dniu ostatecznym” (Jan 6:39,44), “W Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni… którzy są Chrystusowi w czasie Jego przyjścia” (1 Kor. 15:22,23).

    * wierzyć w Jezusa i Jego ofiarę “Kto widzi Syna i wierzy w Niego … Ja wzbudzę w dzień ostateczny… Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, ten ma żywot wieczny, ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (Jan 6:40,54). “… Jam jest zmartwychwstanie i żywot. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie” (Jan 11:25).
    * być gotowym do utraty życia tu na ziemi, by odnaleźć je w górze, w niebie (Mat. 10:39). “Jeśli z Nim umarliśmy, z Nim żyć będziemy (2 Tym. 2:11).
    * być pomiędzy sprawiedliwymi (Dz. Ap. 24:15).

Wiemy, co oznacza to określenie. Wszyscy ludzie są grzesznikami, nie ma żadnego, który byłby sprawiedliwy sam z siebie (Rzym. 3:10). Kto jednak wierzy w Jezusa, jest usprawiedliwiony i bez zasług doskonale sprawiedliwy (Rzym. 3:24; 4:5).

    * otrzymać Ducha Świętego Który jednoczy nas z Chrystusem, wkrótce Ożywi nasze śmiertelne ciała (Rzym. 8:9,11).
    * być między umarłymi i żyjącymi w Chrystusie (1 Tes, 4:16,17).

Oczywiście, najpierw należy stać się nową osobą w Chrystusie przez wiarę (2 Kor. 5:17), jeżeli chce się mieć udział w tym wspaniałym pierwszym zmartwychwstaniu.

Czy spełniamy te warunki? “Błogosławiony i święty ten, który ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu: nad nim druga śmierć nie ma mocy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i panować z Nim będą przez tysiąc lat” (Obj 20:6).

Fakt, że nie wszyscy będą mieć udział w pierwszym zmartwychwstaniu, wyjaśnia, dlaczego Pismo Święte określa to pierwsze zmartwychwstanie jako “powstanie z martwych”. Określenie to występuje 49 razy w Biblii i zawsze w odniesieniu do Chrystusa i wierzących. Oni powstaną z martwych. A niewierzący pozostaną dalej w grobach aż do zmartwychwstania zmarłych (to znaczy wszystkich martwych), w dzień ostateczny.

Gdy uczniowie po raz pierwszy usłyszeli Jezusa mówiącego to, nie rozumieli tego. (Mk. 9:9,10). Jak dotąd bez wątpienia liczyli się oni z ogólnym zmartwychwstaniem wszystkich zmarłych i oni zrozumieliby, gdyby Jezus mówił o zmartwychwstaniu “ze zmarłymi”. Natomiast Paweł nie zadowala się już takim zmartwychwstaniem. Chce on należeć do zmartwychwstania od umarłych, które to jest święte i wspaniałe. W liście do Filipian mówi dosłownie: “…aby dostąpić szczególnego zmartwychwstania, które jest od umarłych” (3:11).

W jakiej mierze mamy już tu udział w zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa?

Mówiliśmy o zmartwychwstaniu Pana, i naszym. Pozostaje nam do omówienia jeszcze jeden ważny punkt: jesteśmy powołani do wzięcia udziału w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa już teraz, i to uczestnictwo jest nawet najważniejszym warunkiem w naszym zwycięstwie nad śmiercią. “Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z nim przez, chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus Wskrzeszony został z martwych przez chwałę, Ojca, tak i my nowe życie prowadzili. Bo jeśli wrośliśmy w podobieństwo Jego śmierci wrośniemy również w podobieństwo Jego zmartwychwstania … Jeśli tedy umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że też z Nim żyć będziemy … Podobnie i wy uważajcie siebie za umarłych dla grzechu, a za żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie, Panu naszym (Rzym. 6:4,5,6,11) “Prawdziwa to mowa: Jeśli bowiem z Nim umarliśmy, z Nim też żyć będziemy” (2 Tym. 2:11).

Jeżeli jesteśmy gotowi umrzeć z Chrystusem przez całkowite ofiarowanie naszego życia i woli, to w zasadzie już zmartwychwstaliśmy z Nim przez wiarę “I nas którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem … i wraz z Nim wzbudził i wraz z Nim posadził w okręgach niebieskich (Ef. 2:5,6).

Nasza dusza odrodziła się i jesteśmy teraz “zapieczętowani Świętym Duchem Bożym na

dzień odkupienia (Ef. 4:30). “Wraz z Nim zostaliście pogrzebani w chrzcie, w którym też zostaliście wespół wzbudzeni przez wiarę w moc Boga, Który Go wzbudził z martwych, i was, którzy umarliście w grzechach w nie obrzezanym ciele waszym, wespół z Nim ożywił, odpuściwszy nam wszystkie grzechy” (Kor. 2:12,13).

Od teraz żyje w nas żywy Chrystus. Możemy powiedzieć za Apostołem Pawiem: “Albowiem ja przez zakon umarłem zakonowi, abym żył w Bogu. Z Chrystusem jestem ukrzyżowany, żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus” (Gal. 2:19,20).

To wspaniałe doświadczenie może uzyskać każdy, lecz zawsze jest ono powiązane z tym warunkiem: “Zawsze śmierć Jezusa na ciele swoim noszący, aby i życie Jezusa na ciele naszym się ujawniło. Zawsze bowiem my, którzy żyjemy, dla Jezusa na śmierć wydawali bywamy, aby i życie Jezusa na śmiertelnym ciele naszym się ujawniło. Tak tedy śmierć wykonuje dzieło swoje nas, a życie w was” (2 Kor. 4:10-12), Paweł uważał wszystko za stratę, za błoto, za śmiecie od czasu gdy zyskał Jezusa i poznał Go i doznał mocy zmartwychwstania Jego i uczestnictwa w cierpieniach Jego, stając się podobnym do Niego w Jego śmierci; aby tym sposobem dostąpić zmartwychwstania (Fil 3:8-11).

Od kiedy Zapłacił tą cenę, wierzący żyje już teraz jako prawdziwie zmartwychwstały człowiek, który należy do górnego świata i oczekuje wspaniałego dnia Chrystusowego: “A tak, jeśliście wzbudzeni z Chrystusem, tego co w górze szukajcie, gdzie siedzi Chrystus po prawicy Bożej … Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu. Gdy się Chrystus, Który jest życiem naszym Okaże, wtedy się i wy okażecie razem z Nim w chwale (Kor. 3:1-4).

Zakończenie

Po rozważeniu tak wielu miejsc z Biblii, rozumiemy o wiele bardziej ogromne znaczenie zmartwychwstania: jest ono jednym z głównych filarów chrześcijańskiej wiary “Jeśli tylko w tym życiu pokładamy nadzieje, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej pożałowania godni (1 Kor. 15:19). Lecz Bogu dzięki, że jesteśmy tymi najszczęśliwszymi! Chcemy więc umrzeć, by zostać godnymi “dostąpienia tamtego świata i zmartwychwstania” (Łuk. 20:35).

Bóg pomaga nam, abyśmy mogli ze wszystkiego zrezygnować, by poznać Chrystusa i “mocy Jego zmartwychwstania i uczestniczyć w cierpieniach Jego, stając się podobnym do Niego w Jego śmierci, aby tym sposobem dostąpić zmartwychwstania” (Fil. 3:11).

Gdy Paweł głosił w Atenach kazanie o zmartwychwstaniu, “jedni naśmiewali się, drudzy zaś mówili: O tym będziemy cię słuchali innym razem, lecz niektórzy … uwierzyli” (Dz. Ap. 17:32-34).

Ten sam apostoł wykrzykiwał przed królem Agrypą: “Dlaczego uważacie za rzecz nie do wiary, że Bóg wzbudza umarłych?” (Dz. Ap. 26:8). Wiemy, że wszędzie będziemy napotykać sprzeciw tych, którzy zaprzeczają temu, co jasno stoi przed oczyma i niedoceniają swego własnego zbawienia. My jednak będziemy, wzmocnieni Duchem Świętym, wszędzie świadkami Jego zmartwychwstania, jak pierwsi uczniowie. Wkrótce bowiem zanucimy ze wszystkimi wierzącymi hymn pochwalny nad ostatnim wrogiem:

“Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie!

Gdzież jest, o śmierci, zwycięstwo twoje?

Gdzież jest, o śmierci, żądło twoje?

Ale Bogu niech będą dzięki, który nam daje

zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa”

(1 Kor. 15:54-57)

Rene Pache

Sąd Chrystusowy

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 CZY MOŻNA MODLIĆ SIĘ ZA, UMARŁYCH? CZY JEST CZYŚCIEC?

Kto z nas nie pomyślał o takiej chwili, w której możnaby jeszcze raz spotkać się z drogimi, którzy od nas odeszli! O, ile mielibyśmy im jeszcze do powiedzenia, za co chcielibyśmy im jeszcze podziękować, za co jeszcze przepraszać! Niestety jest to niemożliwe i czegośmy naszym drogim nie uczynili za życia, tego po ich śmierci już nie nadrobimy. Pomniki im stawiane, mogą tylko jeszcze nam sprawić przyjemność, ale nie im.

Nie ma także (normalnego) człowieka na ziemi, który nie zastanawiał się jeszcze nad tym, co się z nim dzieje po jego śmierci. A ważna to myśl. Zwierzę się nią nie zajmuje. To czyni tylko człowiek. Zwierzę jest niejako “ożywioną materią”. Przy jego śmierci umiera jego ciało i jego dusza. Ale człowiek jest istotą duchową. On ma ducha, który odłącza się od ciała w czasie śmierci i żyje nadal życiem już tylko duchowym. A życie to nie jest dostępne badaniom naukowym. Nauka ludzka może nam tylko powiedzieć dlaczego ciało przestało działać, że zamienia się w proch, ale nie może nam nic powiedzieć o “mieszkańcu”, który ten swój dom cielesny opuścił. (Próbuje to uczynić pewna nauka – parapsychologia – ale na tej polegać nie można). Jest to rzecz wiary i dlatego będziemy ją próbowali wyjaśnić przy pomocy Pisma Świętego, na którego nauce polegać możemy. Nie będziemy opierać się na tym, co pochodzi od ludzi, a więc na uchwałach i postanowieniach soborów, synodów, teologów, nawet na katechizmach, bo w tych doborem wyjątków z Pisma Świętego mogli kierować ludzie a nie Duch Święty Który jest jego Autorem. Pismo Święte wyraźnie nam mówi: “Tak mówi Pan: Przeklęty mąż, który ufa w człowieku (…) błogosławiony mąż, który ufa w Panu”, (Jer 17:5,7). Biblia, ten jedyny i nieomylny fundament nauki Chrystusa, dużo mówi o modlitwach w Starym i Nowym Testamencie. Czytamy tam o modleniu się za naród (1 Sam 12:23; Neh 1:4) o życie i zdrowie (2 Król 4:33; Dz 28:8; Jak 5:13,16) o wybawienie z rąk wroga (2 Król 19:19) o pogodę (Jak 5:17,I8), Bóg kazał Izraelitom przez proroka Jeremiasza modlić się za miasto (Babilon) w którym zamieszkać musieli na wygnaniu (Jer 29:7), że mamy modlić się za władze państwa (Ps 72:15; l Tym 2:1-3) Paweł prosił, by się za niego modlono (1 Tes 5:25; Hebr 13:18) i mówił, że i on się modlił za drugich (Kol 1:9); Pan Jezus każe modlić się za prześladowców naszych (Mt 5:44) itd, itd. Ale nigdzie w całym Piśmie Świętym nie ma mowy o modlitwach za umarłych. Dlaczego? Bo człowiek tutaj na ziemi nie ma dostępu do tego, co jest wieczne. Drogi do tego strzegą cheruby (1 Moj 3:24). Człowiek musi załatwić swoją sprawę zbawienia tutaj na ziemi, bo czytamy wyraźnie: “Oto teraz czas łaski, Oto teraz dzień zbawienia” (2 Kor 6:2) i “Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, Nie zatwardzajcie serc waszych” (Heb 3:15). Człowiek zgrzeszył tu na ziemi i tu musi pojednać się z Bogiem i tu dostępuje zbawienia (Rz 5:10,11). Nie czytamy nigdzie w Biblii o tym, żeby sprawę zbawienia można było załatwić albo uzupełnić po śmierci. Dodajmy także, że dana nam jest tylko jedna możliwość osiągnięcia zbawienia, a drugiej (takiej co miałaby miejsce po śmierci) nie ma. Dużo uczy nas przykład dany w osiągnięciu zbawienia przez złoczyńcę na krzyżu: Jeden ze złoczyńców, których (tam) powieszono, urągał Mu: Czy nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas”. Lecz drugi, karcąc go, rzekł : “Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz ? My przecież- sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił “. I dodał:” Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”, Jezus mu odpowiedział: “Zaprawdę powiadam ci: Dziś ze mną będziesz w raju”, Łk 23:39-43. Widzimy stąd, że ten jeden wyznał Jezusowi, że zasłużył na karę – jest więc grzesznikiem i jako taki zwraca się do Zbawcy i prosi Go o przyjęcie do Królestwa Bożego, czego Jezus mu nie odmawia i zapewnia go, że jeszcze tego samego dnia będzie z Nim w raju,- Ot, jaka prosta jest sprawa zbawienia ; Czy i ty , drogi Czytelniku, załatwiłeś ją już? Jeżeli nie, to uczyń to już teraz. Wyznaj Mu wszystko szczerze, a On cię przyjmie. On w tej chwili stoi koło Ciebie i czeka, abyś i Ty przjął Go jako zbawiciela swego. – Ale wróćmy do naszego tematu. – Zauważmy, że Jezus nie mówi:, “Najpierw wezmę cię do pewnego miejsca; które nazywamy czyśćcem, a tam omówimy; sprawę przyjęcia ciebie. Może będziesz tam musiał spędzić jeszcze pewien czas. To zależy od tego, jak się twoi będą za ciebie modlić, ile na tę sprawę poświęcą pieniędzy itd.,”. Nie, pokutujący złoczyńca słyszy tylko zapewniające słowa Zbawiciela : ” Zaprawdę; powiadam ci: Dziś ze mną będziesz w raju”. – Tak, Jezus może przyjąć grzesznika w ostatniej chwili życia.

Jacy szczęśliwi są ci, co przyjęli jako zbawiciela Jezusa Chrystusa, bo o tych Pismo Św., mówi: “Przeto teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie” (Rz 8:1). Ale co się dzieje z tymi, co umierają w grzechach swoich bez pojednania się z Bogiem ? – Tych czeka los bogacza o którym mówi sam Pan w Ew. Łukasza (16:19-31). Ten cierpi w piekle (otchłani, krainie umarłych) męki , chce nawiązać kontakt z Łazarzem , który jest na łonie Abrahama, ale to nie jest możliwe, chce ostrzec swoich jeszcze żyjących na ziemi braci przed czekającym ich nieszczęściem, ale i to jest niemożliwe, bo nie ma żadnej łączności między tymi, co żyją a tymi co umarli ,Według Pisma Św. umarłych należy pozostawić w, spokoju ( I Sam 28: 15 ). Pismo Św. mówi do tych, co żyją na ziemi : “Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy, i oczyści nas od wszelkiej nieprawości”. (l Jan 1:9); “Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; Nie z uczynków, aby się kto nie chlubił ” ( Ef 2: 8, 9 ). Zauważmy, że gdy Bogu wyznajemy nasze grzechy, On je nam odpuści i oczyści nas od wszelkiej nieprawości. I nic nie zostaje – do uzupełnienia po śmierci – nie potrzeba czyśćca: Zbawienie to dar Boży, na który nie potrzeba zbierać pieniędzy, nie potrzeba wykupywać żałobnych mszy itd. Oczyścić od grzechu może nas tylko krew ofiarowana za nas na Golgocie. Kto próbuje oczyścić z grzechu przy pomocy modłów za pieniądze, ten znieważa Dawcę tej świętej krwi – Jezusa Chrystusa, Pana i Zbawiciela naszego. (1 Jan 1:7; Dz 4.12). Rzymski kościół uczy, że częściowego odpuszczenia grzechów ludziom na ziemi i w czyśćcu może udzielić biskup albo inna do tego uprawniona osoba, ale całkowitego odpuszczenia udzielić może tylko papież. Gdy Pismo Św. mówi, że mamy drugim odpuszczać grzechy, to chodzi tam o przewinienia przeciwko nam (np. krzywdy nam wyrządzone) i wybaczanie (2 Kor 2:10; Ef 4:32), lecz oczyszczanie z grzechów popełnianych w ogóle, czy też oczyszczanie z grzesznej natury ( Rz 3:23) pomsta, te należą do Boga. (Por. Mt 18:21; Rz 12:19; Heb10:30; 5 Moj 32:35). Nikt z ludzi nie może odpuszczać grzechów poczynionych nam przez innych- to czyni Bóg. Modły za umarłych praktykowane są do dziś dnia. Uprawiano je w pogańskim Egipcie (za dusze faraonów), wśród dawnych Etrusków i niektórych starożytnych Greków i innych pogan, W drugim wieku przed Chrystusem zwyczaj ten zaczął się pojawiać w grupach zeświecczałych Żydów. Wzmiankę o tym spotykamy w 2 Księdze Machabejskiej 12:38-45. Czytamy tam, że Judasz Machabeusz po bitwie po powstaniu, w którym sam był wodzem, zarządził składkę między ludźmi, która dała ok. 2000 srebrnych drachm, które posłał do Jerozolimy na modły za dusze poległych żołnierzy. Nie twierdził , że robił to z nakazu Boga, ale uważał to za myśl dobrą. Jako zdrowomyślni chrześcijanie powiedzieć musimy, że ten uczynek Judy Machabeusza nie może dać podstawy ani do modłów za umarłych, ani do doktryny o czyśćcu, Chrześcijanie biorą nakazy od Boga, a nie od ludzi co sami nie znają dobrze Słowa Bożego i działają według swego widzimisię. Pamiętać też musimy o tym, że księgi Machabeuszów nie były uznane za kanoniczne (inspirowane) ani przez Żydów, ani przez pierwszych chrześcijan. Dlatego, też nadaremnie szukać będziemy powtórzenia, czy potwierdzenia omawianego uczynku w całym Piśmie Św. Około r. 3l0 chrześcijaństwo było już dość zeświecczone i obfitowało w zwyczaje przejęte od pogan W tym czasie zaczęto wprowadzać znak krzyża i modły za umarłych W r. 593 Grzegorz Wielki wprowadził doktrynę o czyśćcu, która w r. 1439 na soborze we Florencji ogłoszona została jako dogmat. Z praktykowanego zwyczaju wyspowiadywania się chorego przed śmiercią, odpuszczania mu grzechów i namaszczania go olejkami powinno się sądzić, że przygotowany został do pójścia na drugi świat – dlaczego więc jeszcze zamawianie modłów za jego duszę? Z doświadczenia wiemy że najwięcej tych modłów odbywa się za zamożnych. Czyż z tego nie wynika, że zbawienie uzależnia się od pieniędzy i odsuwa się od niego biedaków? Jak ci ludzie wprowadzający takie praktyki czytają i rozumieją słowa Pisma Świętego, które mówi: “(…) nie, rzeczami znikomymi, srebrem albo złotem, zostaliście wykupieni, (…) Lecz drogą krwią Chrystusa, jako baranka niewinnego i nieskalanego”. I Piot 1:18,19. “Paście trzodę Bożą (…) nie z przymusu, lecz ochotnie, po Bożemu, nie dla brzydkiego zysku, lecz z oddaniem”. I Piot 5:2. “(…) darmo wzięliście darmo dawajcie”. Mt 10:8. “Niech zginą wraz z tobą pieniądze twoje, żeś mniemał, iż za pieniądze można zdobyć dar Boży”. Dz Ap 8:20. Modlenie się za umarłych i branie za to pieniędzy nie jest zgodne z nauką Słowa Bożego, a czyściec jest wymysłem ludzkim. Słuchajmy i trzymajmy się nauki Boga a nie ludzi!

Otto Heit

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 ZMARTWYCHWSTANIE JEZUSA CHRYSTUSA

Jego znaczenie.

Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa jest kamieniem węgielnym całej chrześcijańskiej nauki o wiecznym życiu po tamtej stronie. Jeżeli Jezus zmartwychwstał i ukazał się po Swojej śmierci jako żywy, to rzeczywiście istnieje coś po tamtej stronie grobu. Jako kontrargument niewierzący przytaczają przede wszystkim to, że jeszcze nikt nie powrócił z grobu i, że w związku z tym nie ma żadnego drugiego świata. “Jeżeli jest się umarłym”, mówią oni “to jest się umarłym” “Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy! (1 Kor. 15,32). Wydarzenia wielkanocne niweczą te wnioski i dają niezaprzeczalny dowód, że istnieje życie wieczne.

Dlatego apostoł Paweł koncentruje istotę chrześcijańskiej wiary na Krzyżu i na zmartwychwstaniu Zbawiciela: Najpierw bowiem podałem wam to, co i ja przejąłem, że Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism i że został pogrzebany, i że dnia trzeciego został z martwych wzbudzony według Pism… To samo opowiadamy, i tak uwierzyliście (1 Kor. 15,3.4.11). “Wierzymy w tego, który wzbudził Jezusa, Pana naszego z Martwych, który został wydany za grzechy nasze i wzbudzony z martwych dla usprawiedliwienia naszego (Rzym. 4,24-25; zob. również 2 Kor. 5,15).

Apostoł Piotr posunął się jeszcze dalej mówiąc, że Bóg zbawia nas przez zmartwychwstanie Pana Jezusa Chrystusa (1 Ptr. 3,21).

Przyjrzyjmy się, dlaczego to zmartwychwstanie jest tak pewne i tak istotne.

Zmartwychwstanie Chrystusa było przepowiedziane w Starym Testamencie.

Apostoł Paweł mówi, że Chrystus zmartwychwstał według Pism (1 Kor. 15,4). W dzień Wielkanocny Jezus powiedział do apostołów, gdy otworzył ich umysły na rozumienie Pism: Musi się spełnić wszystko, co jest napisane o mnie w zakonie Mojżesza i u Proroków, i w Psalmach… Jest napisane, że Chrystus musiał cierpieć i trzeciego dnia zmartwychwstać (Łuk. 24,44-46).

Zakon Mojżeszowy, tak u Żydów nazwane jest pięć ksiąg Mojżesza, zawiera dwa trafne obrazy Zmartwychwstania Pana Jezusa:

         1. Izaak na górze Moria Bóg obiecał Abrahamowi, że przymierze i obiecane zbawienie zagwarantowane jest przez jego syna Izaaka (1 Moj. 17,19), z drugiej strony zażądał On tego syna jako ofiary (1 Moj. 22,2). Gdy Abraham odprawił u stóp góry swe sługi, rzekł do nich: “Ja i chłopiec pójdziemy tam, a gdy się pomodlimy, wrócimy do was” (w. 5
         2. ). On wierzył w to, że Bóg odda mu w jakiś sposób ponownie Izaaka (Hebr. 11,19 wyjaśnia: “Sądził, że Bóg ma moc wskrzeszania nawet umarłych; toteż jakby z umarłych, mówiąc obrazowo, otrzymał go z powrotem”. Abraham otrzymał polecenie udania się na jedną z gór w kraju Moria. Również świątynia Salomona została postawiona na górze Moria (2 Kron. 3,1). Ponieważ jest tam dużo wzniesień, można przypuszczać, że miejscem ofiarowania Izaaka mogło być wzgórze Golgoty. W każdym razie Wieczny Ojciec ofiarował Swego Syna na krzyżu jako doskonalą ofiarę. A poprzez rzeczywiste zmartwychwstanie otrzymał Go z powrotem. Laska Aarona

Według Listu do Hebrajczyków Aaron był prototypem naszego Arcykapłana Jezusa. Lecz różni Lewici i dostojnicy ludu izraelskiego zostali zwiedzieni przez Koracha, Datana i Abirama, którzy zazdrościli Aaronowi urzędu kapłańskiego i zbuntowali się przeciwko Bożemu wyborowi (4 Moj. 16,1-3; 8-11). Aby potwierdzić ten wybór, Pan polecił wnieść do Namiotu Zgromadzenia po jednej lasce od każdego rodu i jedną dla Aarona. A gdy nazajutrz wszedł Mojżesz do Namiotu Świadectwa, oto laska Aarona, z domu Lewiego (zwyczajny suchy, martwy kij), zakwitła, wypuściła pączki i wydala kwiat i dojrzale migdały (Moj. 17,16-23). Wybór Jezusa jako Mesjasza i Arcykapłana był mocno kwestionowany przez przywódców żydowskich. Lecz Bóg potwierdził go we wspaniały sposób przez wzbudzenie Jego martwego ciała z grobu. Chrystus Okazał się Synem Bożym przez zmartwychwstanie (Rzym. 1,4).

Prorocy przepowiadali zawsze “cierpienia mające przyjść na Chrystusa, ale też mające potem nastąpić uwielbienie” (1 Ptr. 1,10-11). Po ukazaniu cierpień i śmierci Mesjasza Izajasz dodaje: Gdy złoży swoje życie w ofierze, ujrzy potomstwo, będzie żył długo i przez niego wola Pana się spełni. Za mękę swojej duszy ujrzy światło i jego poznaniem się nasyci… Dlatego dam mu dział wśród wielkich i z mocarzami będzie dzielił łupy za to, że ofiarował na śmierć swoją duszę” (Iz. 53,10-12).

Prorok przewiduje nawet wszystkie perspektywy, jakie otwiera Ukrzyżowanemu zmartwychwstanie.

Jonasz jest też prototypem tego zmartwychwstania według własnych słów Jezusa: “Pokolenie złe i cudzołożne żąda znaku, ale nie otrzyma innego znaku jak tylko znak Jonasza proroka. Albowiem jak Jonasz był w brzuchu wieloryba trzy dni i trzy noce, tak i Syn Człowieczy będzie w łonie ziemi trzyj dni i trzy noce” (Mat. 12,39.40).

Psalmy uczą tego samego. Dawid pisze “Dlatego weseli się serce moje i raduje siej dusza moja, nawet ciało moje poczywać będzie bezpiecznie, bo nie zostawisz duszy mojej w otchłani, nie dopuścisz, by twój pobożny oglądał grób” (Ps. 16.9.10).

Apostoł Piotr objaśnia to miejsce w Dzień Zielonych Świąt. Przypomina o tym, że Dawid pozostaje w swoim grobie i dlatego nie mógł mówić o sobie samym. “Będąc jednak prorokiem i wiedząc, że mu Bóg zaręczył przysięga, iż jego cielesny potomek (zasiądzie na tronie jego, mówił, przewidziawszy to, o zmartwychwstaniu Chrystusa, że nie pozostanie dusza jego w otchłani, ani ciało jego nie ujrzy skażenia” (Dz. Ap. 2,29-31). Paweł w Psalmie 2, wierszu 7 widzi aluzję do faktu, że Ojciec “zrodził” (czyli w znaczeniu “wyposażył”) Syna, aby uczynić go pierworodnym (w znaczeniu: “szczególnym”) wśród zmarłych. “My zwiastujemy wam dobrą nowinę. Tę obietnicę, którą dał ojcom, wypełnił teraz Bóg dzieciom ich przez wzbudzenie nam Jezusa jak to napisano w psalmie drugim: I Synem moim jesteś, dzisiaj cię zrodziłem” (Dz. Ap. 13,32-33: przeczytaj również, wiersze 34-37), Psalm 110,1 głosi według Dz. Ap, 2,32-36 uwielbienie Zmartwychwstałego Zbawiciela: “Rzekł Pan Panu memu: Siądź. po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół twoich jako podnóżek pod nogi twoje!”. Stary Testament potwierdza więc, że Zmartwychwstanie Chrystusa nie jest wymysłem bądź urojeniem, lecz, że było od początku przewidziane w Bożym planie zbawienia. Dla nas, którzy wierzymy w nieomylność Biblii, świadectwo to ma duże znaczenie. Burzy ono bez reszty żałosne wymysły niewierzących uczonych, którzy utrzymują, jakoby myśl o Zmartwychwstaniu Chrystusa doszła do apostołów z pogańskich legend, np. legenda o śmierci i zmartwychwstaniu Adonisa, ukochanego bogini Astarty, lub poprzez eleuzyńskie święta kościelne.

Jezus sam zapowiada Swoje zmartwychwstanie.

Jezus całkowicie zdawał sobie sprawę z końca swojej ziemskiej pielgrzymki. Ustawicznie zapowiadał Swoją śmierć, jak również Swoje zmartwychwstanie, które miało nastąpić po trzech dniach. (Zobacz np. Mat. 16.21; 17.22.23; 20,19 itp.). W Wielkanocny poranek aniołowie przypominali kobietom Słowa Pana (Łuk. 24,6-8). Żydom, którzy w swej niewierze żądali znaku, dwukrotnie Jezus zapowiedział największy ze wszystkich cudów, a mianowicie swoje Zmartwychwstanie. Powołuję się tu na paralelę do Jonasza (Mat. 12,38-40). Innym razem Żydzi powiedzieli do Niego: Jaki znak pokażesz nam na dowód, że ci wolno czynić? Jezus odpowiadając rzekł im: Zburzcie świątynię tę, a ja w trzy dni ją odbuduję. Na to rzekli Żydzi: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a ty w trzy dni chcesz ją odbudować? Ale on mówił o świątyni ciała swego. Gdy więc został wzbudzony z martwych, przypomnieli sobie uczniowie, że to mówił i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus (Jan 2,18-22). Podczas przemienienia, które poświadczyło jego świetność, Mojżesz i Eliasz rozmawiali z Chrystusem “o jego zgonie, który miał nastąpić w Jerozolimie” (Łuk. 9. 18-22). Gdy zeszli z góry, Jezus przykazał swoim uczniom, by nikomu nic opowiadali o tym, co widzieli, dopóki Syn Człowieczy nie Zmartwychwstanie (Mk. 9,9.10). Uczniowie nie wymyślili więc takiej przestrogi. Na koniec Jezus ciągle wspomina o działalności, jaką podejmie po śmierci na krzyżu! Jego Powtórne Przyjście, Jego sądy, Jego panowanie i Jego chwała (Mat. 16,27; 24,30; 25,31 itp.). Ustawicznie Głosił więc On, że Zmartwychwstanie (czyli że Sam Siebie wzbudzi z martwych). I gdyby to się nie wypełniło, jak moglibyśmy wtedy jeszcze w Niego wierzyć?

Zmartwychwstanie poprzedzone jest oficjalnie potwierdzoną śmiercią.

Wielu niewierzących przypuszcza, że Jezus, gdy był zdjęty z krzyża, stracił tylko przytomność. Został On rzekomo ponownie przywrócony do życia dzięki spokojowi i chłodowi panującemu w grobie. Dlatego też następnie mógł o własnych siłach zniknąć. Śmierć Pana jest jednak potwierdzona przez wielu świadków w licznych dowodach:

 Setnik i żołnierze przerazili się bardzo i rzekli: Zaiste ten był Synem Bożym (Mat. 27,54).

 Kobiety, które były tam z obiema Mariami i przyglądały się (Łuk. 23,49).

 Wszyscy jego znajomi stali opodal (Łuk. 23.49).

  A wszystkie te rzesze, które się zeszły na to widowisko, ujrzawszy to co się stało, bijąc się w piersi, zawracały (Łuk. 23,48).

 Aby zakończyć egzekucję, żołnierze połamali łotrom golenie, lecz gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że On już umarł, otworzyli włócznią jego bok (Jan 19,32-34).

 Za raz wyszła krew i woda, czyli krew poddana już rozkładowi (Jan 19,34).

 Piłat chcąc zadość uczynić prośbie Józefa, zdziwił się, że Jezus już umarł i kazał potwierdzić tę wiadomość setnikowi (Mk. 15,41-45).

 Józef z Arymatei, znakomity członek Rady, zdjął Jezusa z Krzyża. Owinął w prześcieradło i złożył w grobie (Mk. 15, 3-46; Mat. 27.57-60).

 Był on poparty przy tym przez inne znaczące osobistości, m.in. przez Nikodema (Jan 19,39).

 Obaj zawinęli zwłoki w lniane prześcieradła, “jak Żydzi mają zwyczaj chować umarłych” (Jan 19,40).

 Aby Go zabalsamować, wzięli około 100 funtów aloesu i mirry (Jan 19,39-40). W tak małym pomieszczeniu tak ogromna ilość mocno pachnących wonności wystarczyłaby, by zadusić Jezusa, jeżeli nie byłby On jeszcze martwy.

 Przed wejście do grobu przytoczono olbrzymi kamień (Mat. 27,60).

 Nad wszystkim tym czuwały kobiety (Łuk. 23,55; Mk. 15,47).

 Arcykapłani i faryzeusze są całkowicie pewni, że Jezus jest martwy i obawiali się, że Jego uczniowie mogą przyjść i wykraść zwłoki, by zainscenizować zmartwychwstanie (Mat. 27,62-64).

 Piłat pozwolił im postawić przed grobem straż (Mat. 27,65-66).

  Dla większej pewności kamień, zamykający wejście do grobu, został opieczętowany (Mat. 27,66).

 Szczególne cuda zwracające uwagę na śmierć Jezusa, która nie mogła wydarzyć się niezauważona: rozrywa się zasłona w świątyni, ziemia drży, wiele ciał świętych zostało wzbudzonych: i wyszli z grobów i weszli do świętego miasta i ukazali się wielu (Mat. 27,51-53).

 Czterej ewangeliści i apostołowie w całym Nowym Testamencie zgodne dali świadectwo wielkiego faktu śmierci Jezusa. Fakt ten jest więc niepodważalny. Zobaczmy, czy ma to miejsce również w stosunku do Zmartwychwstania.

Świadkowie zmartwychwstania Chrystusa.

Apostoł Piotr wyjaśnia: “Bóg wzbudził go trzeciego dnia i pozwolił mu się objawić. Nie całemu ludowi, lecz świadkom uprzednio wybranym przez Boga, nam, którzyśmy z nim jedli i pili po jego zmartwychwstaniu (Dz. Ap. 10,40-41), Kim są ci świadkowie i jaką przedstawiają gwarancję?

 Kobiety razem widzą pusty grób (Mk. 16,1-8).

 Maria Magdalena jako pierwsza spotyka żywego Jezusa i rozmawia z Nim (Mk. 16,9-10; Jan 20,11-18).

 Piotr biegnie do grobu, gdzie wchodzi jako pierwszy (Łuk. 24,12). Krótko po tym ukazuje się sam Jezus (Łuk. 24,34).

 Jan, który wraz z Piotrem biegł do grobu, wchodzi do niego również Natychmiast jest przekonany, ponieważ tekst dodaje: “Zobaczył i uwierzył” (Jan 20,8).

 Strażnicy “zadrżeli i stali jak nieżywi. Potem pobiegli do arcykapłanów i oznajmili im, co się wydarzyło”. (Mat. 28,4.11).

 Arcykapłani i starszyzna dali żołnierzom dużą sumę, aby ci rozgłaszali fałszywą wiadomość i obiecali im, że w razie potrzeby uspokoją namiestnika (Mat. 28,12-15). Gdyby starszyzna nie była przekonana o tym, że żołnierze mówią prawdę, to ani nie obiecywaliby im tej sumy, ani nie odważyli na to ryzyko.

 Obaj uczniowie zdążający do Emaus (Łuk. 24,13-33).

  Jedenastu uczniów i ci, którzy byli z nimi zebrani (Mk. 16,14-19: Łuk, 24.36-51).

 Uczniowie z Tomaszem osiem dni później (Jan 20,20-29).

  Jedenastu z Galilei (Mat. 28,16-20).

 Więcej niż 500 braci na raz, o których apostoł Paweł mówi, że “wielu jeszcze żyje” (Kor. 15,6). Dość długo więc istniała możliwość sprawdzenia ich świadectwa. Prawdopodobnie spotkanie to odbyło się w Galilei, dokąd wysłali uczniów i braci Jezusa Jego aniołowie (Mat. 28,7.10).

 Ze względu na straszne prześladowania, jakie szalały w Jerozolimie, i stan uczniów przed dniem Pięćdziesiątnicy, to wielkie i publiczne zebranie nie mogło w żadnym razie odbyć się w stolicy. Często przyjmuje się, że wydarzenie, jakie przeżyło tych pięciuset braci, przypada razem ze wspomnianym już spotkaniem Pana Jezusa z jedenastoma uczniami (Mat. 28,16 i Jana 20,18-22).

  Jedenastu uczniów nad Jeziorem Tyberiadzkim (Jan 21, 1-23).

  Jakub (1 Kor. 15.7).

 Apostołowie, o których powiedziano wielokrotnie, że widzieli zmartwychwstałego Pana przez 40 dni i byli z Nim aż do Jego wniebowstąpienia na górze Oliwnej (1 Kor. 15,7, Dz. Ap. 1,3-12).

  Saul z Tarsu na drodze do Damaszku (1 Kor. 15,8).

Ta liczba ponad pół tysiąca świadków, których Bóg wcześniej wybrał, jest wystarczająco przekonywująca i niemożliwe jest obalenie tego, co oni do nas mówią. Ich świadectwo ma tym większą wagę, że sami uczniowie musieli dołożyć największych starań, by uwierzyli w to, i w końcu – że tak powiem wbrew ich woli – musieli się poddać niezaprzeczalnej, naocznej prawdzie. Wynika to z wielu miejsc. Mat. 28,17: Zanim Jezus wszedł między nich (wiersz 18), niektórzy wątpili. Marek 16,8; Kobiety “wyszedłszy uciekły od grobu, ogarnął je bowiem lek i zdumienie, i nic nikomu nie mówiły, bo się bały”. Marka 16,10-11: Maria Magdalena “poszła i oznajmiła to tym, którzy z nim przebywali, a którzy się smucili i płakali. Lecz oni, gdy usłyszeli, że żyje i że się jej ukazał, nie uwierzyli”. Marka 16,13-14: Uczniowie zdążający do Emaus też wrócili i opowiadali pozostałym, ale i tym nie uwierzyli. Na koniec ukazał się jedenastu uczniom, gdy siedzieli u stołu i ganił ich niewiarę i zatwardziałość serca, że nie uwierzyli tym, którzy go widzieli zmartwych-wskrzeszonego

W Ew. Łukasza: Kobiety “nie znalazły ciała Pana Jezusa, gdy były z tego powodu zakłopotane, stało się, że przystąpili do nich dwaj aniołowie, a one zatrwożyły się i schyliły twarze ku ziemi”.

Ew. Łukasza 24,11: Kiedy kobiety w końcu – zachęcone przez Marie Magdalenę – opowiadały o tym uczniowie przyleli “ich słowa niczym baśnie i nie dawali im wiary”.

Ew. Łukasza 24,22-25: Obaj uczniowie idący do Emaus wiedzieli o świadectwie kobiet i tych, którzy widzieli pusty grób, lecz nie uwierzyli. Jezus powiedział im na to: “O głupi i gnuśnego serca, by uwierzyć we wszystko, co powiedzieli prorocy…. I dopiero po ich powrocie do Jerozolimy po raz pierwszy słyszą uczniów mówiących: “Pan wstał prawdziwie” (Ew. Łuk. 24,34).

Ew. Łukasza 24-36-41: Kiedy Jezus w końcu stanął pomiędzy nimi, “oni zatrwożyli się i pełni lęku mniemali, że widzą ducha. Nawet gdy oznaczało to dla nich radość, nie wierzyli jednak nadal i tylko się dziwili. Pan Jezus postanowił z nimi spożyć posiłek”.

Ew. Jana 20,6-9: Pełni niepokoju Piotr i Jan wchodzą do grobu. Jan “ujrzał i uwierzył”. Albowiem jeszcze nie rozumieli Pisma, że musi powstać z martwych”.

Ew. Jana 20,11-18: Maria Magdalena w swej rozpaczy nie była prawie w stanie pojąć istoty zmartwychwstania. Ona płakała i była przekonana, że wrogowie wynieśli Pana. Jej oczy były tak pełne łez, że początkowo wzięła Jezusa za ogrodnika, by go następnie gwałtownie rozpoznać po głosie.

Ew. Jana 20,19: Uczniowie w wieczór wielkanocny zamknęli drzwi “w obawie przed Żydami. Również i oni nie wierzyli więc jeszcze w zmartwychwstanie Pana.

Ew. Jana 20,24-29: Tomasz powiedział wyraźnie: “Jeśli nie ujrzę na rękach jego znaku gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej w bok jego, nie uwierzę. A Pan Jezus odpowiedział mu: “Nie bądź bez wiary, lecz wierz”!

Powyższe wyliczenie miejsc tekstu biblijnego niweczy zarzut, według którego jakoby uczniowie tak mocno pragnęli za wszelką cenę zobaczyć Jezusa Żywego, że halucynacje przyjęli za rzeczywistość: tak jak rozmawia się w ciemnościach z nieznajomym wędrowcem, jak o zmierzchu w oddali widać, że wierzba porusza swymi gałęziami, tak i oni wyobrazili sobie jakoby rozmawiali i widzieli tego, którego nie chcieli utracić. Przytoczony tekst biblijny udowodnił nam jednak coś przeciwnego.

Uczniowie tak mało liczyli na zmartwychwstanie, tak mało wierzyli w obietnicę Chrystusa, że z wielkim trudem dali się przekonać. Dopiero wielka liczba dowodów umocniła i ujednoliciła w końcu ich wiarę w zmartwychwstanie.

Nie tylko rzuca się w oczy niewiara uczniów, lecz również ich przerażenie, ich bezgraniczne zakłopotanie w związku z tym wydarzeniem, które całkowicie wytrąciło ich z równowagi. Dlatego aniołowie i sam Jezus musieli ich uspokoić. Anioł powiedział do kobiet: Nie bójcie się! Nie trwóżcie! (Mat. 28,5; Mk. 16,6).

Sam Pan Jezus podkreśla jeszcze wyraźniej: “Nie bójcie się!. Czemu jesteście zatrwożeni i czemu wątpliwości budzą się w waszych sercach? Pokój wam!” (Mat. 28,10; Łuk. 24,38; Jan 20,19.21).

Duchowa postawa świadków zmartwychwstania nie była więc taka jak ludzi, którzy życzą sobie czegoś, czekają i w końcu na gwałt tworzą urojone wydarzenie.

Czy potrzebujemy jeszcze zaznaczać, że świadkowie, których wybrał Bóg, odznaczali się powagą i roztropnością? Ci zdrowi rybacy z Galilei na pewno nie byli ekscentryczni. Apostołowie i Saul z Tarsu podczas całego swego życia udowodnili, swe zdrowe umysły i swą szczerość.

Kobiety odznaczały się samozaparciem i odwagą. Sami strażnicy i kapłani pomimo wszystko świadczyli wbrew swoim własnym interesom. Gdyby jakiekolwiek wydarzenie zostało poświadczone przed normalnym sądem przez tak wielu godnych uwagi świadków, uważano by je bez wahania i wątpliwości za prawdziwe. Co dotyczy zmartwychwstania, wiele się mu jeszcze zarzuca.

Inne fakty towarzyszące zmartwychwstaniu Chrystusa i potwierdzające je.

 Odsunięty kamień. Kamień ten był bardzo duży i kobiety rozmawiały między sobą: Któż nam odwali kamień od drzwi grobu? Gdy jednak przyszły, zauważyły, że kamień był odwalony (Mk. 16,3-4).

 Świadectwo aniołów. Wszystkie relacje mówią wyraźnie: aniołowie mówili do uczniów przed i wewnątrz grobu, aby uspokoić ich i ich przerażenie, i oznajmić im zmartwychwstanie Pana. Było ich jeden lub dwaj aniołowie – w czym nie ma sprzeciwu. Według Mateusza jeden z nich odrzucił kamień od drzwi grobu i tak przeraził straże, że byli jak nieżywi (Mat. 28,2-4). Według Łukasza aniołowie mówili te piękne słowa: “Dlaczego szukacie żywego wśród martwych?” (Łuk. 24,5). Jak wielu dzisiejszym chrześcijanom może być postawione to pytanie!

 Trzęsienie ziemi towarzyszy odsuwaniu kamienia. Mat. 28,2 opisuje ten fakt tak, że wydarzenie to nie mogło ujść uwadze.

 Pusty grób jest najmocniejszym dowodem. Jak można by wytłumaczyć ten pusty grób, skoro Żydzi byli wystarczająco ostrzeżeni i mieli w tym największy interes, by zaprzeczyć zmartwychwstaniu, i dlatego podjęli tego typu środki ostrożności? Dlaczego nigdy nie mogli przynieść zwłok Jezusa, co zamknęło by wszelkie dyskusje na ten temat? Jak mogliby uczniowie wykraść zwłoki i co zrobiliby z nimi? W takim przypadku ich świadectwo o zmartwychwstaniu byłoby świadomym kłamstwem.

 Czy byliby gotowi udowodnić swoją śmiercią to, w co nie wierzyliby? Wierzymy bez cienia wątpliwości, że zarówno pierwsi chrześcijanie, jak również uczeni w Piśmie Żydzi byli całkowicie przekonani, że grób był pusty.

 Prześcieradła wraz z bandażami leżały w grobie, a chusta, która była na głowie Jego,

 nie leżała wraz z prześcieradłami, ale zwinięta leżała osobno na jednym miejscu. (Łuk. 24,12, Jan 20,5-7). Te szczegóły są stwierdzone przez naocznych świadków. Nic tu nie dodano. Jasne jest, że ciało nie było wyniesione z całym pośpiechem, co miałoby miejsce, gdyby uczniowie je wykradli, gdy strażnicy spali (Mat, 28,13). W takim przypadku nie mieliby czasu odwijać bandaży i nie sililiby się, by zwinąć chustę i położyć ja w określonym miejscu.

 Głos Jezusa i sposób, w jaki wypowiedział imię Marii Magdaleny, pozwalał Go rozpoznać (Jan 20,16). Glos jest jednym z najpewniejszych środków bezbłędnego rozpoznania kogoś.

 Sposób, w jaki Pan łamie chleb, dziękował, otworzył nagle oczy dwom z uczniów, zdążających do Emaus (Łuk. 24,30-31).

 Aby im udowodnić, że nie jest tylko zjawą, Jezus pozwala dotknąć uczniom Swojego ciała i blizn. “Spójrzcie na ręce moje i nogi moje, że to Ja jestem. Dotknijcie mnie i patrzcie: Wszak duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam (Łuk. 24,39). Do wątpiącego jeszcze Tomasza powiedział: “Daj tu palec swój i oglądaj ręce moje, i daj tu rękę swoją, i włóż w bok mój, a nie bądź bez wiary, lecz wierz. Odpowiedział Tomasz i rzekł mu: Pan mój i Bóg mój! Rzekł mu Jezus: Że mnie ujrzałeś, uwierzyłeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli (Jan 20,27-29).

 Aby całkowicie przekonać uczniów, Jezus kazał sobie “podać kawałek ryby pieczonej i plaster miodu, a On wziął i jadł przy nich” (Łuk. 24,41-49). Fakt ten wywarł na Piotrze tak wielkie wrażenie, że opowiadał o tym w domu Korneliusza (Dz. Ap. 10,41).

 Po swym zmartwychwstaniu dokonuje Zbawiciel znanego cudu, cudownego połowu ryb, który każe Janowi natychmiast zawołać: Pan jest! (Jan 21,6-8.11). Podano nawet dokładnie, że w sieci znajdowało się sto pięćdziesiąt trzy duże ryby.

 Jak zawsze i teraz jest On pełen trosk o Swoich. Dla swych głodnych uczniów “rozniecił On ognisko i położył na nim rybę i chleb. Rzekł im Jezus: Pójdźcie i spożywajcie!… A Jezus zbliżył się, wziął chleb i dał im, podobnie i rybę”(Jan 21,5.9-13).

 Rozmowa, w czasie której Jezus zrehabilitował Piotra, nie pozostawia wątpliwości w realność Zmartwychwstałego. (Jan 21,15-24). Apostoł wspomina ją jeszcze w swoim drugim liście (1,14).

 Przez czterdzieści dni ukazywał się żywy Pan swoim uczniom, dawał im różne polecenia: “objawił się jako żyjący… i opowiadał im o Królestwie Bożym” (Dz. Ap. 1.3).

 Czy nie można twierdzić, że te czterdzieści dni wewnętrznego połączenia ze zmartwychwstałym były ukoronowaniem trzech lat przygotowań przed śmiercią na krzyżu?

 Czy może tu pozostać jakaś niepewność? Nigdy nic zobaczyliśmy również potem ani jednego zaparcia się pomiędzy tymi wyróżniającymi się świadkami.

 Cud wniebowstąpienia pogłębił jeszcze – jeżeli to zgoła możliwe – ich przekonanie. Na własne oczy, razem widzieli uczniowie, jak żywy Pan wzniósł się do chwały, i jeszcze raz usłyszeli świadectwo aniołów (Łuk. 24,50-52; Dz. Ap. 1,9-11).

 Otrzymali więc dowód, że Pan ostatecznie Zmartwychwstał, i że, jak zapowiedział, od teraz zasiądzie w swoim przemienionym ciele po prawicy Boga.

 Również cud w Dzień Pięćdziesiątnicy nie byłby dla wierzących możliwy bez zmartwychwstania, którego jest ukoronowaniem. Piotr mówi: Tego Jezusa wzbudził, czego my wszyscy świadkami jesteśmy; Wywyższony tedy prawicą Bożą i otrzymawszy od Ojca obietnicę Ducha Świętego, sprawił to, co teraz widzicie i słyszycie… Niechże tedy wie z pewnością cały dom Izraela, że Panem i Chrystusem uczynił Go Bóg, tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście (Dz. Ap. 2.32-36). Lecz my wiemy również, że Chrystus żyje, abyśmy mogli mieć udział w Jego życiu, że możemy być połączeni z Nim i że jesteśmy członkami Jego żywego ciała.

Poważnym dowodem dla tych, którzy wątpią, jest stwierdzenie: Chodźcie i zobaczcie! Użyli go aniołowie, gdy pokazali kobietom pusty grób (Mat. 28,6). Jezus powiedział do swoich uczniów: “Spójrzcie… To ja jestem. Dotknijcie mnie i patrzcie!” (Łuk. 24,39). “To samo powtórzył jeszcze wyraźniej niewiernemu Tomaszowi” (Jan 20,27). A o Janie powiedziano nam: “Ujrzał i uwierzył!” (Jan 20,8).

A co uczynimy my?

W jakim ciele ukazał się Zmartwychwstały Pan?

Problem ten jest z dwóch względów bardzo ważny;

   1. Czy Jezus podczas Swego ukazania się miał rzeczywiście ciało, czy też powrócił tylko duc
   2. howo? Jeżeli nasze ciało ma być podobne przemienionemu ciału Zmartwychwstałego, jak będzie ono wyglądać? (Fil. 3,20-21).

 Gdy Jezus powstał z grobu, miał rzeczywiście ciało, którego pozwalał dotykać: “Wtedy zatrwożyli się i pełni lęku mniemali, że widzą ducha. Lecz On rzekł im: “Spójrzcie na ręce moje i nogi moje, że to Ja jestem. Dotknijcie mnie i patrzcie: Wszak duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam” (Łuk. 24,37-40).

 Ciało to posiadało jednak coś nowego, innego, dlatego uczniowie wahali się w rozpoznaniu Pana: Lecz niektórzy powątpiewali (lub mieli wątpliwości), a Jezus przystąpiwszy do nich, rozmawiał z nimi (Mat. 28,17-18). ,A potem ukazał się w innej postaci dwom z nich, gdy szli do wsi… a gdy tak rozmawiali… sam Jezus przybliżywszy się, szedł z nimi. Lecz oczy ich były zasłonięte tak, że go poznać nie mogli (Mk. 16,12; Łuk. 24,15-16). (Zobacz również miejsce w Łuk. 24,36-37, które już przytoczyliśmy). Maria Magdalena obróciła się za siebie i ujrzała Jezusa stojącego, a nie wiedziała, że to Jezus… Jej pierwszą myślą było nawet, że jest to ogrodnik (Jan 20.14-15).

 Jezus stanął na brzegu: ale uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus (Jan 21,4).

 Teksty te mówią, że było w Nim coś zmienionego. Lecz można to zrozumieć, że zmartwychwstanie dało Jego ciału inny wygląd.

 Bez wątpienia jednak było w tym zarazem coś ze starego ciała, że uczniowie po chwili wahania byli przekonani, że to był On Jezus mógł im powiedzieć: To Ja Jestem. Dotknijcie mnie i patrzcie (Łuk. 24,39). Uczniowie zdążający do Emaus, których serce pałało już, gdy do nich mówił, rozpoznali Go bez wątpliwości po sposobie, w jaki łamał chleb i dziękował (Łuk. 24,30-35). Maria Magdalena była zrozpaczona, nie rozpoznała Go, prawdopodobnie nawet Go nie widziała. Gdy wypowiedział jedno słowo: Mario!, natychmiast wiedziała, że to był On, odwróciła się i powiedziała do Niego: “Mistrzu! Coś w akcencie i dźwięku jego głosu stanowiło dla niej niezaprzeczalny dowód” (Jan 19.14-16).

 Jezus niósł znamiona Swojej śmierci. Swym uczniom pokazywał Swoje ręce i Swoje nogi (Łuk. 24,40). Lecz Tomasz wykrzyknął: “Jeśli nie ujrzę na rękach Jego znaku gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej w bok jego, nie uwierzę”. Jezus zezwolił mu na to i powiedział: Daj tu palec swój i oglądaj ręce moje, i daj tu rękę swoją, i włóż w bok mój, a nie bądź bez wiary, lecz wierz” (Jan 20,25.27). Ten dowód rozproszył wszelkie wątpliwości niewiernego ucznia.

  Czy zmartwychwstały Chrystus miał rzeczywiście potrzebę jedzenia, jak uczynił to przed swymi uczniami? (Łuk. 24,41-43). Miejsce to nie mówi nam, że był On głodny, lecz że w ten poglądowy sposób chciał udowodnić rzeczywistą obecność Swego ciała. On jadł, by przekonać swych uczniów. Na podstawie innych miejsc w Biblii, które dotyczą duchowego ciała po zmartwychwstaniu (1 Kor. 15,44), możemy sobie wyobrazić, że Pan i jego wybrani nie będą potrzebowali w drugim świecie materialnego pożywienia.

 Podczas gdy ciało Jezusa było namacalną rzeczywistością, miało jednak nowe, dla nas niewytłumaczalne właściwości. Gdy uczniowie zdążający do Emaus rozpoznali Go, zniknął im (Łuk. 24,31). Dwukrotnie wszedł pomiędzy swych uczniów, mimo iż drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami (Jan 20,19.26). W dniu wniebowstąpienia wzniósł się ku niebu na oczach apostołów. Prawo ciążenia nie obejmowało Go już. Bóg, Stwórca świata, mógł dać Synowi według Swego upodobania nowe ciało, które różni się od naszego. (Nowe odkrycia dotyczące mocy, jaka spaja materię, pozwalają przewidzieć nieskończone możliwości rozwoju tej właśnie mocy).

 Jeżeli Jezus wzywał uczniów, by Go dotknęli, aby więcej nie wątpili, dlaczego powiedział do Marii całkiem wyraźnie: “Nie dotykaj mnie!” (Jan 20,17). Jak powiedziano, Pan pozwolił się dotknąć uczniom, aby oni przekonali się o realnej obecności Jego ciała. Z drugiej strony jednak dał Marii do zrozumienia, że rzeczywiście opuścił ten świat. Nie chciał, by dotykała Go w uniesieniu ziemskich uczuć. Wkrótce powrócił do Swego Ojca, by zasiąść po prawicy Jego Majestatu. Mamy też opis apostola Jana, ulubionego ucznia, który gdy zobaczył Syna Człowieczego w Jego chwale, upadł do Jego nóg jakoby umarł (Obj. 1,17). (W tym sensie pisze Paweł: “a jeśli znaliśmy Chrystusa według ciała, to teraz już nie znamy”).

Czy Jezus Chrystus po wniebowstąpieniu zachował swe zmartwychwstałe ciało?

Na pewno! Pismo Święte poświadcza to. Gdy Ezechiel zobaczył w niebie tron Wiecznego, zobaczył kogoś z wyglądu podobnego do człowieka otoczonego blaskiem, to pojawiło się jako chwała Pana (Ezech. 26-28).

Daniel pisał: Oto na obłokach niebieskich przyszedł ktoś, podobny do Syna Człowieczego: doszedł do Sędziwego (Boga-Ojca)! … i dano mu władzę i chwałę i królestwo (Dan 7.13.14).

Jan na wyspie Patmos widział Zmartwychwstałego Chrystusa: “Zobaczył kogoś, podobnego do Syna Człowieczego”. Następnie Apostoł daje nam wyczerpujący opis uwielbionego Ciała Pańskiego. Mówi o Jego głowie. Jego oczach, Jego nogach, Jego głosie, Jego ustach. Jego twarzy. Mówi, że wkrótce oglądać Go będą wszystkie oczy (Obj. 1,13-16). Sam Jezus używa określenia: “Syn Człowieczy”, gdy mówi o Swym chwalebnym, powtórnym przyjściu. (Stanie się, że Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca Swego z aniołami swymi… Odtąd ujrzycie Syna Człowieczego siedzącego na prawicy mocy Bożej i przychodzącego na obłokach nieba… A gdy przyjdzie Syn Człowieczy w chwale swojej i wszyscy aniołowie z nim, i będą zgromadzone przed Nim wszystkie narody) (Mat. 16.27; 25,31-32, 26,64).

Jakże szczęśliwymi czyni nas pewność, że w niebie będziemy przyjęci nie tylko przez wspaniały Boży Majestat, lecz przez Jednego z nas, przez Zmartwychwstałego Syna Człowieczego. Zaprawdę Jezus był człowiekiem nie tylko tu na ziemi, On zachował aż po wieczność cechy uwielbionego człowieczeństwa.

Kto wskrzesił Jezusa?

Jezus jest “zmartwychwstaniem i życiem” (Jan 11,25). Posiada “życie Sam w sobie” (Jan 5,26). Jest “duchem, który ożywia” (1 Kor. 15,45).

On powiedział: “Ja kładę życie swoje, aby je znowu wziąć. Nikt mi go nie odbiera, ale Ja kładę je z własnej woli. Mam moc dać je i mam moc znowu je odzyskać: taki rozkaz wziąłem od Ojca mego” (Jan 10,17-18). Dodaje również, gdy mówi o swoim ciele: “Zburzcie tę świątynię, a ja w trzy dni ją odbuduję” (Jan 2,19). Bóg wzbudził Go, rozwiązawszy więzy śmierci… Tego to Jezusa wzbudził Bóg (Dz. Ap. 2.24.32 itp.) Z tych miejsc w Biblii możemy wywnioskować, że Jezus, źródło życia, Wzbudził się Sam.

Inne miejsca przypisują wskrzeszenie Ojcu: “Paweł, apostoł… przez Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który Go wzbudził z martwych” (Gal. 1,1). Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca (Rzym. 6,4). Swą potężną moc okazał “w Chrystusie, gdy wzbudził Go z martwych” (Ef. 1,20).

Na koniec Pismo Święte mówi: Zmartwychwstanie dokonało się przez Ducha. A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych mieszka w was, tedy ten, który Jezusa Chrystusa z martwych wzbudził, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w was (Rzym. 8,11). Duch ożywia (Jan 6,63).

Biblia przypisuje wskrzeszenie równocześnie wszystkim trzem Osobom Trójcy. Są one nierozdzielne i działają wspólnie.

Stworzenie świata przypisane jest Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu (1 Moj. 1,1.2; Ps. 104, 29.30; Hebr. 1,2.10). Również dzieło zbawienia przypisane jest wszystkim trzem Bożym Osobom:

Tak więc Bóg umiłował świat, że dał Syna Swego Jednorodzonego (Jan 3,16).

“A nie ma w nikim innym zbawienia” (Dz. Ap. 4,12).

Duch ożywia (Jan 6,63). Jeśli się kto nie narodził z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego (Jan 3,5).

Nic więc dziwnego, że potrzebna była współpraca całej Trójcy Świętej, by dokonał się wielki cud zmartwychwstania.

Jakie następstwa dla Jezusa wyłoniły się z Jego zmartwychwstania?

  “Według ducha uświęcenia okazał się Synem Bożym, w mocy przez zmartwychwstanie” (Rzym. 1,4).

  Synostwo Boże Jezusa Chrystusa aż dotąd było poświadczone już przez Pismo Święte (Hebr. 11-13), przez Boga-Ojca (Mat. 17,5) i przez samego Zbawiciela (Jan 5.17-1 8: 10.30). lecz te deklaracje byłyby całkowicie znikome, gdyby Jezus pozostał w grobie. Gdyby On nie Zmartwychwstał, oznaczałoby to, że Pismo Święte się pomyliło, a On sam był bezsilnym człowiekiem, a nawet kłamcą. Lecz gdy wyszedł z grobu, Bóg udowodnił, że Jego Słowo jest prawdziwe i że całkowicie potwierdził Osobę i dzieło Swego Syna. Tak, jak Piotr powiedział, rzeczą niemożliwą było, by Jezus pozostał w więzach śmierci (Dz. Ap. 2,24).

  Zmartwychwstałemu Panu dana jest wszelka moc. Jezus powiedział do swych uczniów: “Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mat. 28,18.20). Od teraz Jezus siedzi po prawicy Bożej. Jest On ukoronowany chwałą i czcią. Wkrótce Pan “sądzić będzie świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkimi przez wskrzeszenie go z martwych” (Dz. Ap. 18,31).

  Chrystus, z martwych wzbudzony, już nie umiera, śmierć nad Nim już nie panuje (Rzym. 6,9). “Nigdy nie ulegnie On skażeniu (Dz. Ap. 13,34). “Ale Ten sprawuje kapłaństwo nieprzechodnie, ponieważ trwa na wieki. Dlatego może też na zawsze zbawić tych, którzy przez Niego przystępują do Boga, bo żyje zawsze, aby się wstawiać za nami (Hebr. 7,24-25).

  Bez zmartwychwstania nie byłoby dla nas dziś ani obecności, ani działania Jezusa Chrystusa.

  Dzięki Swemu zmartwychwstaniu Pan jest bardziej czynny i obecny niż kiedykolwiek. Dzieje Apostolskie są w zasadzie źle zatytułowane. Tytuł tej książki powinien właściwie brzmieć: “Historia Żywego Chrystusa, który mocą Ducha Świętego działa poprzez swych uczniów”.

Pan działa poprzez czyny swych uczniów (Mk. 16,20).

On daje swym świadkom swoje rozkazy i wysyła ich (Dz. Ap. 1,2.8).

On przyjmuje ducha Szczepana, pierwszego męczennika (Dz. Ap. 7.55-60).

On nawraca i powołuje Saula z Tarsu (Dz. Ap. 9,3-19).

On dodaje otuchy swojemu apostołowi w Koryncie (Dz. Ap. 18,9-10).

Następnie On posyła Go do Rzymu (Dz. Ap. 23,11).

“Historia Pańska zakończy się dopiero wraz z Jego Powtórnym Przyjściem, gdyż żyje On w sercach swoich uczniów: “Chrystus żyje we mnie” (Gal. 2,201). “Chrystus w was, nadzieja chwały” (Kol 1,27).

Wszystkie świadectwa, wszystkie teksty biblijne nie miałyby sensu, gdyby Chrystus nie Zmartwychwstał.

Jakie następstwa wynikają dla wierzących ze zmartwychwstania Chrystusa?

Aby nie powtarzać się w następnym punkcie, rozwiniemy tu tylko trzy punkty:

  Zmartwychwstanie Chrystusa jest podstawą naszego zbawienia i naszego zmartwychwstania.

  “Jezus został wydany za grzechy nasze i wzbudzony z martwych dla usprawiedliwienia naszego” (Rzym. 4,25). Zmartwychwstanie potwierdziło, że Bóg przyjął ofiarę na krzyżu. W przeciwnym razie nie mielibyśmy Zbawiciela, który by nas usprawiedliwiał.

  “Jeśli bowiem będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Syna jego, tym bardziej, będąc pojednani, dostąpimy zbawienia przez życie jego” (Rzym. 5,10). Krzyż odsunął nasze grzechy i pojednał nas z Bogiem. Zmartwychwstanie dokonało w nas dobre dzieło i pozwoliło nam żyć przed Bogiem. Zmartwychwstały Chrystus trwa wiecznie, a Jego arcykapłaństwo jest nieprzemijające, gdyż nie zostało przełamane przez śmierć. “Dlatego też może zbawić na zawsze tych którzy przez Niego przystępują do Boga, bo żyje zawsze aby się wstawiać za nimi” (Hebr. 7,23-25).

  Jeżeli On żyje i my żyjemy z Nim, i wkrótce tak jak On zmartwychwstał, my zmartwychwstaniemy: “Jeszcze tylko krótki czas i świat mnie oglądać nie będzie: lecz wyglądać mnie będziecie, bo Ja żyję i wy żyć będziecie” (Jan 14,19). “Ten, który wzbudził Pana Jezusa, tenże i nas z Jezusem wzbudził i razem z wami przed sobą stawi” (2 Kor. 4,14).

  Teraz zrozumiałe są świadectwa apostołów Piotr wyjaśnia, że przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa otrzymaliśmy zbawienie (1 Ptr. 3,21). Paweł powtarza stanowczo, że gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, nasza wiara byłaby daremna, i że bylibyśmy najbiedniejszymi pośród ludzi (1 Kor. 15.14-17.19).

  Chrystus, ostatni Adam, stworzył nową ludzkość.

  Paweł w Rzym. 5,12-21 porównał Adama z Jezusem Chrystusem. Pierwszy człowiek przez jedno wykroczenie pociągnął wszystkich ludzi na potępienie. Chrystus przez posłuszeństwo — Swoją śmierć na krzyżu — dał wszystkim ludziom usprawiedliwienie. W 1 liście do Koryntian Paweł posuwa się dalej. Mocno podkreśla działanie zmartwychwstania Jezusa Chrystusa na całą ludzkość: “Skoro bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka przyszło też zmartwychwstanie, albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni” (1 Kor. 15.21-22).

  Adam, pierwszy człowiek, stał się istotą żywa.

  Chrystus, ostatni Adam, stał się duchem, który ożywia (rozdziela życie).

  Adam jest ziemski, naturalny, a jego synowie są na jego podobieństwo również ziemscy.

  Chrystus, drugi człowiek, pochodzi z nieba. Ci, którzy są przez Niego zrodzeni, będą na Jego podobieństwo również niebiańscy, (1 Kor. 15,45-49).

  Chrystus jest pierworodnym pomiędzy tymi, którzy zasnęli (1 Kor. 15,20; Dz. Ap. 21-23). Przed i po Chrystusie było wielu wskrzeszonych z martwych, lecz wszyscy bez wyjątku musieli powrócić do grobu. Tylko Chrystus “wzbudzony z martwych, już nie umiera” (Rzym. 6,9). “On nie został już skażony (Dz. Ap. 13,34). Tylko On jako Zwycięzca wkroczył na tamten świat. Wszyscy zmarli wierzący, nawet ci najświętsi, w tej chwili są jeszcze pod panowaniem śmierci — to dotyczy ich ciał. Ich dusza jest zbawiona i znajduje się u Pana, lecz ich ciało jest w grobie i oczekują oni “odkupienia ciała” (Rzym. 8,23). W czasach ostatecznych ulegnie to zmianie. “W Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. A każdy w swoim porządku: jako pierwszy Chrystus, potem ci, którzy są Chrystusowi w czasie Jego przyjścia” (1 Kor. 15,22.23).

Na koniec podsumujmy jeszcze jedno: Jeżeli Chrystus jest pierworodnym pomiędzy tymi, którzy zasnęli, to jest to wspaniała rękojmia zmartwychwstania umarłych. Jeżeli zebrane są pierwsze owoce, żniwo wkrótce nastąpi.

Jaki skutek wywarło zmartwychwstanie Chrystusa na pierwszych uczniach?

Widzieliśmy skutek, przerażenie, niewiarę, z jakimi uczniowie na początku przyjęli zmartwychwstanie. Gdy jednak przekonali się o niezaprzeczalnym fakcie, dokonała się w nich ogromna przemiana.

Kobiety zostały napełnione niewypowiedzianą radością. Gdy zobaczyły z zmartwychwstałego, upadły przed Nim na kolana, podobnie jak uczniowie (Mat. 28,9.17). Uczniowie udający się do Emaus czuli gorejące w nich serca, w tej samej godzinie powrócili ponownie do Jerozolimy, by o Nim świadczyć (Łuk. 24,32-33). Tomasz zawołał: Pan mój i Bóg mój (Jan 20.28). Po uwielbieniu oddalającego się Chrystusa bracia powrócili z wielką radością do Jerozolimy i ustawicznie w świątyni chwalili i wielbili Boga (Łuk. 24,52.53). Następnie głosili wszędzie dobrą nowinę; odtąd Jezus dla swego wiernego zboru nie był cieślą, skromnym prorokiem z Nazaretu. Był On tym, który zwyciężył śmierć.

Można powiedzieć, że uczniowie w szczególnym sensie stali się świadkami zmartwychwstania. Najpierw i przede wszystkim ci, którzy w dzień wielkanocny zobaczyli pusty grób i zmartwychwstałego Pana, byli zobowiązani do głoszenia wszędzie nowiny.

Ew. Mat. 28,7.8: “Idźcie spiesznie i powiedzcie uczniom jego, że zmartwychwstał… i odeszły prędko… oznajmić to uczniom jego”.

Ew. Marka 16,7: “Idźcie i powiedzcie uczniom jego i Piotrowi!”

Ew. Marka 16,10: “Ona poszła i oznajmiła to”.

Ew. Marka 16,13: “Oni też wrócili i opowiadali pozostałym”.

Ew. Marka 16,15: “Idąc na cały świat głoście ewangelię”.

Ew. Łuk. 24,9: “One doniosły o tym jedenastu”.

Ew. Łuk. 24.35: “Oni opowiedzieli o tym. co zaszło w drodze i jak go poznali”.

Ew. Jana 20,17: “Idź do braci moich powiedz im: Wstępuję do Ojca mego”.

Gdy powstał i rozwinął się zbór, uczniowie byli “świadkami zmartwychwstania”.

Dz. Ap. 1,15-26: Aby zastąpić Judasza, Piotr zażądał, by jeden został dołączony do nich jako “świadek Jego zmartwychwstania.”

Dz. Ap. 2,32: “Tego to Jezusa wzbudził Bóg, czego my wszyscy świadkami jesteśmy” (Zob. również 3,15).

Dz. Ap. 4,33: Z wielką mocą świadczą apostołowie o zmartwychwstaniu Pana Jezusa.

Dlatego też łatwo można rozpoznać, że to posłannictwo wielkanocne – obok krzyża – tworzy istotę kazań zawartych w Dziejach Apostolskich. Zobacz, na przykład kazanie Piotra (Dz. Ap. 2,24-36: 3,15; 5,31,1 10,40-41) i Pawła (Dz., Ap. 13.32-37; 17,31; 26,6-8.23). Ich dosadność jest tego rodzaju, że Festus w następujący sposób przekazuje spór pomiędzy Żydami a apostołem pogan: “Lecz wysuwali przeciwko niemu jakieś zagadnienia sporne, dotyczące ich własnej wiary i jakiegoś Jezusa, który umarł, a o którym Paweł utrzymywał, że żyje (Dz. Ap. 25,19). A Paweł podaje, że został przez Żydów oskarżony i uwięziony z powodu nadziei i zmartwychwstania (Dz. Ap. 23,6; 26,6-8,20). Ten sam apostoł pisze również do Rzymian: “Jezus Chrystus, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który jest po prawicy Boga” (Rzym. 8,34).

Czy przypisujemy w naszym życiu i naszym świadectwie również takie znaczenie zmartwychwstaniu?

Zaprzeczenie zmartwychwstania i jego następstwa.

Ten, który ma moc śmierci, diabeł, zapienił się z wściekłości, gdy zobaczył, że Pan Zmartwychwstał. Odtąd ten wielki kłamca próbuje zażarcie zaprzeczyć obu wielkim faktom, które niszczą jego królestwo: krzyżowi i zmartwychwstaniu. Za czasów apostołów, jak i dziś wciąż, na nowo wielu powstaje i twierdzi, że historia wielkanocna jest tylko legendą. Ci zaprzeczający znajdują się nie tylko wśród ateistów, lecz również wśród kaznodziejów. (W pewnym znanym dziele jeden z najbardziej nowoczesnych teologów pisze, że mity z Nowego Testamentu musza być wykorzenione, a za największy uważa Zmartwychwstanie Chrystusa. Bultmann, “Die Entmyskologisierung des Neuen Testaments”. Twierdzi się, że Jezus Zmartwychwstał tylko “duchowo, jego ciało pozostało w grobie, gdyż cud cielesnego zmartwychwstania w ogóle nie jest możliwy, a Jezus żył jakoby nadal w duszach swych uczniów, którzy całkowicie przeniknięci byli wspomnieniem o Nim, Jego przykładem i Jego nauką, także pozostała legenda zawarta w ewangeliach”. Lecz powiedzmy na to całkiem wyraźnie; “duchowe” zmartwychwstanie Jezusa jest nonsensem. Zaprawdę, dusza Pana przebywała w królestwie śmierci, lecz nigdy nie była martwa (Dz. Ap. 2,27). Ciało Chrystusa zostało ponownie wzbudzone do życia – i bez tego zmartwychwstania całe ewangeliczne poselstwo byłoby niczym. “A jeśli się o Chrystusie opowiada, że Został z martwych wzbudzony, jakże mogą mówić niektórzy pomiędzy wami, że zmartwychwstania nie ma? Bo jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wzbudzony: A jeśli Chrystus nie został wzbudzony, tedy i kazanie nasze daremne, daremna też wasza wiara” (1 Kor. 15,12-14). W tym sławnym cytacie Paweł występuje przeciwko zaprzeczeniu zmartwychwstania i ukazuje jego okropne skutki:

    * Zmartwychwstanie Chrystusa ściśle związane jest ze zmartwychwstaniem umarłych (w. 12).
    * Jeżeli zabraknie jednego, i drugie nie będzie miało miejsca (w. 13.16).
    * Kazania i listy apo
    * stołów byłyby w takim przypadku tylko kłamstwem fałszywych świadków (w. 14-15). Nasza wiara byłaby daremna, a Ewangelia bez treści (w. 14.17). Czy moglibyśmy wierzyć w Zbawiciela który jest jeszcze w grobie, a zatem jest bezsilnym grzesznikiem?
    * Dzieło zbawienia Chrystusa byłoby daremne, my trwalibyśmy jeszcze w naszych grzechach, ci, którzy zasnęli w Chrystusie, byliby zgubieni (w. 17.18).
    * My wierzący bylibyśmy najbiedniejszymi pośród ludzi. W tym życiu bylibyśmy oszukani, a nasze nadzieje położylibyśmy na ułudzie – i w drugim świecie nie moglibyśmy oczekiwać zbawienia (w. 19).
    * Wiara pierwszych zborów w zmartwychwstanie, która wyrażała się również w tym, że dawali się chrzcić za zmarłych, byłaby szyderstwem (w. 29).
    * Cierpienia i bólu sług Bożych (z powodu swej wiary Piotr walczył nawet w Efezie z dzikimi zwierzętami byłyby zupełnie bezsensowne (w. 30-32), i gdzie byłaby Boża sprawiedliwość?
    * Jeżeli rzeczywiście umarli nie zmartwychwstaliby, to ludzie świeccy mieliby zupełną słuszność mówiąc: “Jedzmy, pijmy, bo jutro pomrzemy” (w. 32). Życie nie miałoby więcej żadnego sensu. I tylko ziemskie dobra miałyby wartość. Lecz widzimy – że one – dalekie od tego, by nas zadowolić – ostatecznie pozostawia nas samych wobec rozpaczy. Jeżeli “jutro pomrzemy
    * ” zamieni się dla niewierzących w dziś, będzie to oznaczało straszne spotkanie z Bogiem i wieczne potępienie. Ci
      którzy zaprzeczają zmartwychwstaniu – są złym towarzystwem i psują dobre obyczaje (w. 33). Kto zadaje się z takimi ludźmi, igra z własna wiarą, i ostatecznie również ze swym życiem. Jeżeli poddani jesteśmy wpływowi takiego towarzystwa, zastanówmy się sami nad sobą i nie grzeszmy więcej. Ci, którzy zaprzeczają Wielkiej nocy, nie znają Boga. są bez Chrystusa, bez nadziei i bez Boga w świecie (Ef. 2,12).

Módlmy się za nich i spróbujmy podzielić się z nimi nasza wiarą, my którzy wierzymy, że:

Chrystus prawdziwie zmartwychwstał!

Rene Pache

Zmartwychwstanie Wierzących

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 SĄD CHRYSTUSOWY

Wierzący nie pójdą na potępienie.

Co stanie się w momencie, gdy zmartwychwstali wierzący spotkają swego Pana?

Dla każdego grzesznika straszną rzeczą będzie pojawienie się przed wielkim Sędzią. Lecz wybawieni nie muszą obawiać się ani Bożego gniewu, ani potępienia.

Chrystus przyszedł przede wszystkim nie po to, by sądzić, lecz by ratować. “Kto wierzy w Niego, nie będzie sądzony … Kto słucha Słowa Mego i wierzy Temu, który Mnie posłał, ma żywot wieczny i nie stanie przed sądem, lecz przeszedł z śmierci do żywota” (Jan 3:17-18; 5:24).

Wierzący wstanie ułaskawiony, usprawiedliwiony, omyty i oczyszczony krwią Zbawiciela ze wszystkich grzechów. (Rzym. 3:24: 1 Kor. 6:11; 1 Jana 1:7,9). “Przeto nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie” (Rzym. 8:1). “Chrystus za nas umarł, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami. Tym bardziej więc teraz, usprawiedliwieni krwią Jego, będziemy przez niego zachowani od gniewu” (Rzym. 5:8-9).

Gdy nawróciliśmy się do Boga, oczekujemy na Jego Syna z nieba, “Który nas Ocalił przed nadchodzącym gniewem … Gdyż Bóg nie przeznaczył nas na gniew, lecz na osiągnięcie zbawienia przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1 Tes. 1:10; 5:9). Jezus może zbawić na zawsze tych, którzy przez Niego przychodzą do Boga (Hebr. 7:25), a Pan po przebaczeniu nam grzechów nie wspomni ich więcej (Hebr. 8:12).

Prawdziwie wierzący z nieskończoną radością i w pewności swego wiecznego zbawienia oczekuje spotkania ze swoim Panem. “W tym miłość do nas doszła do doskonałości, że możemy mieć niezachwianą ufność w dzień sądu, gdyż jaki On jest, tacy i my Jesteśmy na tym świecie. W miłości nie ma bojaźni, wszak doskonała miłość usuwa bojaźń, gdyż bojaźń drży przed karą” (1 Jana 4:17,18); “Trwajcie w Nim, abyśmy, gdy się objawi, mogli śmiało stanąć przed Nim i nie zostali zawstydzeni przy przyjściu Jego” (1 Jana 2:28).

Sąd Chrystusowy.

Chociaż z łaski unikniemy sądu, Pismo Świcie mówi jednak, że Jezus Chrystus sprawdzi nasze dzieła i naszą służbę, aby stwierdzić, czy zasłużyliśmy na nagrodę.

Sam Pan mówi: “Oto przyjdę wkrótce, a zapłata moja jest ze mną, by oddać każdemu według uczynku jego” (Obj. 22:12). Dla bezbożnego “zapłatą” jest żołd grzechu: Śmierć i wieczne potępienie. Dla wierzących jest obiecana nagroda. “Znamy przecież Tego, Który powiedział: Pomsta należy do Mnie, Ja odpłacę” (odnosi się to do niewierzących) oraz: “Pan sądzić będzie lud swój” (odnosi się do Izraelitów – czyli Jego ludu) (Hebr. 10:30).

Wszystkie dzieci Boże muszą pojawić się przed Nim: “Ty zaś czemu osądzasz brata swego? Albo i ty, czemu pogardzasz swoim bratem? Wszak wszyscy staniemy przed tronem Bożym … Tak więc każdy z nas za samego siebie zda sprawę Bogu” (Rzym. 14:10-12).

“Dlatego też dokładamy starań, żeby, niezależnie od tego, czy mieszkamy w ciele, czy jesteśmy poza ciałem, Jemu się podobać. Albowiem my wszyscy musimy stanąć przed tronem Chrystusowym, aby każdy odebrał zapłatę za uczynki swoje, dokonane w ciele, dobre czy złe” (2 Kor. 5:9,10).

Nieustanne porównania w Ewangeliach pouczają nas, że Pan kiedyś zażąda zdania rachunku od swoich sług. “Dlatego Królestwo Niebios podobne jest do pewnego króla, który chciał robić obrachunek ze swoimi sługami”. Pan tych sług powrócił i zażądał zdania rachunku (Mat. 18:23,25; 25:19-30).

Bogaty człowiek powiedział do swego niewierzącego zarządcy: “Zdaj sprawę z twego szafarstwa, albowiem nie będziesz mógł dalej zarządzać” (Łuk. 16:2). Czy byliśmy wierni, czy niewierni. Bóg wkrótce zażąda od nas dóbr, które nam powierzył i zapyta, co z nimi zrobiliśmy. Niemożliwe będzie ukrycie czegoś, gdyż wszystko jest “obnażone i odsłonięte przed Jego oczami” (Hebr. 4:13).

Paweł pisze: “Lecz co się tyczy mnie, nie ma najmniejszego znaczenia, czy wy mnie sądzić będziecie, czy jakiś inny sąd ludzki … bo Tym, Który mnie sądzi, jest Pan. Przeto nie sądźcie przed czasem, dopóki nie przyjdzie Pan, Który Ujawni to, co ukryte w ciemności i objawi zamysły serc” (1 Kor. 4:3-5).

Ojciec przekazał cały sąd Synowi, albowiem jest On Synem Człowieczym (Jana 5:22,27). Dlatego Jan opisuje Pana jako Syna Bożego, który oczy ma jak płomień ognia i bada serca i nerki (Obj. 2:18,23). Paweł aż do swej śmierci usiłował zachować czyste sumienie i pomimo swych słabości nie obawiał się wielkiego Sędziego, który równocześnie Jest jego Zbawicielem. Z całą pewnością pisał: “A teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy” (2 Tym 4:8).

Na czym opiera się wyrok sądu Chrystusowego?

Życie i służba każdego wierzącego zostaną gruntownie sprawdzone, gdyż Pan nie jest niesprawiedliwy, aby zapomnieć choć jeden dobry czyn i pozostawić go bez obiecanej nagrody (Hebr. 6:10). Z drugiej strony jest On jednak zbyt święty, aby tolerować niedoskonałości tych, którzy mają mieć udział w Jego obecności.

  a) Czyny

Z łaski zostaliśmy zbawieni, nie z uczynków, lecz ponieważ zostaliśmy w Chrystusie na nowo narodzeni, jesteśmy w Nim “Stworzeni do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili” (Ef. 2:8-10). Jest więc rzeczą naturalną, że Pan sprawdzi uczynki każdego: “każdy, czy niewolnik, czy wolny otrzyma od Pana zapłatę” (Ef. 6:8). “Pan jest Bogiem, Który wie wszystko Bogiem, który waży uczynki” (1 Sam. 2:3). Paweł mówi o “objawieniu sprawiedliwego sądu Bożego, Który odda każdemu według uczynków jego; tym, którzy przez trwanie w dobrym dążą do chwały i czci i nieśmiertelności, da żywot wieczny… Bóg sądzić będzie ukryte sprawy ludzkie przez Jezusa Chrystusa” (Rzym. 2:5-8,16). “A czynić dobrze nie ustawajmy, albowiem we właściwym czasie żąć będziemy bez znużenia. Przeto, póki czas mamy, dobrze czynić wszystkim, a najwięcej domownikom wiary” (Gal. 6:9,10).

Klasycznym miejscem w Biblii dotyczącym tej sprawy jest 1 Kor. 3:10,15. Dzieła (czyny) nasze są znikome, jeżeli położone nie są na Jezusie Chrystusie, Jedynym Fundamencie (wiersze 10,11,15). Na tym fundamencie jednak wierzący może budować z bardzo różnego materiału. Może to być materiał kosztowny i trwały, zły i przemijający. W pierwszym rzędzie chodzi tu o świątynię Bożą jaką budujemy – jeśli dołączamy do domu Bożego nieodrodzonych ludzi, którzy w dzień sądu pójdą na wieczne potępienie, gdyż mimo religijnej gorliwości, tak naprawdę nie są “ze złota”, lub trwałego materiału – czyli nie są zbawieni. To szkodę poniesiemy, a więc będziemy bez nagrody. W drugim rzędzie dzieła, które porównane są do drewna, siana, są naszymi dziełami – nawet religijnymi – które poddane są egoizmowi, pysze, miłości własnej i własnej woli. Można modlić się, dawać jałmużnę, głosić Ewangelię, a jednak równocześnie szukać w tym tylko siebie samego. (Zobacz np. Ew. Mat. 6:1,2,5; 7:22; Fil. 1:17 itp.). Dzieła te nie oprą się ogniowi sądu. Inne czyny porównane są do złota, srebra, szlachetnych kamieni. Są one dokonane z miłości, szczerej żarliwości woli, oraz by uwielbić Boga. One to ostaną się w ogniu sądu (1 Kor. 3:12,14). Czy nasze dzieła (czyny) są tego rodzaju? O takich dziełach myślał Jan, gdy pisał: “Błogosławieni są odtąd umarli, którzy w Panu umierają. Zaprawdę, mówi Duch, odpoczną po pracach swoich, uczynki ich bowiem idą za nimi” (Obj. 14:13).

  b) Praca

Bóg, Który działa nieustannie, darował nam prawo współpracy z Nim. Nasza praca jest miernikiem naszej żarliwości i naszej wdzięczności. Nie pozostanie ona bez zapłaty: “Każdy własną zapłatę odbierze według swojej pracy. Albowiem współpracownikami Bożymi jesteśmy… Dlatego, bracia moi, bądźcie stali, niewzruszeni, zawsze pełni zapału do pracy dla Pana, wiedząc, że trud wasz nie jest daremny w Panu” (1 Kor. 3:8,9; 15:58). Wszak Bóg nie jest niesprawiedliwy, aby miał zapomnieć o dziele waszym i o miłości, jaką okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i gdy usługujecie (Hebr. 6:10).

“Rolnik, kiedy pracuje, powinien najpierw korzystać z plonów” (2 Tym. 2:6). Pewien pan w podobieństwie podzielił swoje dobra pomiędzy swe sługi i liczył na ich pilną pracę: “A ten, który wziął pięć talentów, za raz poszedł, obracał nimi i zyskał dalsze pięć… Ten jednak, który nie pracował i zakopał swój talent, został skarcony jako sługa leniwy i nieużyteczny i wrzucony w ciemności” (Mat. 25:14-30). Stracił on jakąkolwiek nadzieję na zbawienie.

Paweł, wzór człowieka wierzącego, mógł przed innymi apostołami powiedzieć, że “pracował daleko więcej niż oni wszyscy” (1 Kor. 15:10). Czy możemy również my ofiarować Panu jakąś pracę?

  c) Zmagania we współzawodnictwie

Paweł porównuje życie chrześcijanina do wysiłku zawodnika, który ćwiczy i biegnie, by otrzymać nagrodę. “Czy nie wiecie, że zawodnicy na stadionie wszyscy biegną, a tylko jeden zdobywa nagrodę? Tak biegnijcie, abyście nagrodę zdobyli. A każdy zawodnik od wszystkiego się wstrzymuje, tamci wprawdzie, aby znikomy zdobyć wieniec, my zaś nieznikomy” (1 Kor. 9:24,25).

“Zapominam o tym, co za mną, i zdążam do tego, co przede mną, zmierzam do celu, do którego zostałem powołany przez Boga w Chrystusie Jezusie” (Fil. 3:13,14). Sąd Chrystusowy objawi, czy byliśmy tylko słabymi początkującymi, czy też wytrwałymi biegaczami.

  d) Świadczenie

Chrystus wyraźnie powiedział: “Kto wyzna mnie przed ludźmi, tego Ja wyznam przed moim niebieskim Ojcem” (Mat. 10:32). Pan sprawdzi, czy w słowach i czynach rozgłaszaliśmy tu na ziemi Jego imię.

  e) Urząd

Wszyscy wierzący powołani są do świadczenia i do służby w ogólnym sensie. Komu jednak Bóg powierzył specjalny urząd, ten ponosi równocześnie większą odpowiedzialność: “Niechaj niewielu z was zostaje nauczycielami, gdyż wiecie, że otrzymamy surowszy wyrok” (Jak. 3:1). “Bądźcie posłuszni przewodnikom waszym i bądźcie im ulegli; oni to bowiem czuwają nad duszami waszymi zdadzą z tego sprawę” (Hebr. 13:17). “Powołałem cię na stróża… Jeżeli powiem do bezbożnego: Na pewno umrzesz, a ty go nie ostrzeżesz i nic nie powiesz, aby bezbożnego ostrzec przed jego bezbożną drogą… wtedy ten bezbożny umrze z powodu swojej winy, ale Ja uczynię cię odpowiedzialnym za jego krew” (Ezech. 3:17-18).

Dlatego też Paweł jest szczęśliwy mogąc powiedzieć przed starszymi w zborze efeskim: “Dlatego oświadczam przed wami w dniu dzisiejszym, że nie jestem winien niczyjej krwi; Nie uchylałem się bowiem od zwiastowania wam całej woli Bożej” (Dz. Ap. 20:26,27). Bóg mówi również o zapłacie dla tych, którzy wielu wiedli do sprawiedliwości (Dan. 12,3). Wartość sprawowanego urzędu objawia się owocami – widocznymi, bądź znanymi tylko Bogu – i pozyskanymi duszami. Paweł pisze Filipianom: “Świecicie jak światła na świecie… ku chlubie mojej na dzień Chrystusowy, na dowód, że nie na próżno biegałem i nie na próżno się trudziłem” (Fil. 2,15-16).

  f) Użycie otrzymanych darów.

Każdemu członkowi Ciała Jezusa Chrystusa zapewnił Pan dar, przy pomocy którego może on działać w mocy Ducha Świętego (1 Kor. 12,7.11.27). Dar ten należy użytkować i używać go w służbie innym ku ogólnej korzyści (1 Ptr. 4,10).

Bóg udziela nam również innych darów: rozumu, plastycznego i muzycznego talentu, zdrowia, urody itp. Przypowieść o powierzonych talentach poucza nas, że powinniśmy zużywać te talenty z myślą o przyszłym obrachunku, a nie zakopać je (Mat 25,15-18). Jeżeli popatrzymy na ubóstwo naszych chrześcijańskich kół, na brak poświęcenia, brak poważnych współpracowników, okazuje się, że bez wątpienia wielu tak zwanych chrześcijan zakopało swoje talenty, aby nie użyć ich w służbie. Gdy pomyślimy o dniu, w którym Pan przyjdzie i zażąda zdania rachunku, każdy drży na myśl o tym, co należy do niego. Inni wierzący być może nie zaszli tak daleko, lecz również im musimy zacytować słowa Pawła do Tymoteusza: ”Przypominam ci, abyś rozniecił na nowo dar łaski Bożej, którego udzieliłem ci przez włożenie rąk moich. Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, lecz mocy i miłości i powściągliwości” (2 Tym. 1,6.7), Jak smutno będzie, gdy będziemy musieli pojawić się przed tronem sędziowskim Chrystusa ze zmarnowanym darem, który przyniósł mało owocu, podczas gdy Pan oczekiwał od nas dużo i coraz więcej owocu.

  g) Używanie naszych ziemskich dóbr.

Ludzie są dziwni: albo z pieniędzy czynią sobie bożka, albo uważają, że są one za ziemskie, by łączyć je w jakikolwiek sposób z życiem duchowym. Tak mawiają oni, by móc korzystać z nich nadal według upodobania. Na pewno Bóg dał nam “obficie ku używaniu wszystkiego” (1 Tym. 6,17). Lecz chce On również, by Jego dzieci dały Mu swoje dobra do dyspozycji i używały je według Jego woli. To używanie czasowych dóbr zostanie w dzień sądu Chrystusowego osądzone lub nagrodzone.

“Aby twoja jałmużna była ukryta, a Ojciec twój który widzi w ukryciu, odpłaci tobie” (Mat. 6,4). “Miłujcie nieprzyjaciół waszych i dobrze czyńcie, i pożyczajcie nie spodziewając się zwrotu, a będzie obfita nagroda wasza i Synami Najwyższego będziecie… Sprzedajcie majętności swoje, a dawajcie jałmużny. Uczyńcie sobie sakwy, które nie niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej nie ma przystępu ani mól nie niszczy… Gdy urządzasz przyjęcie zaproś ubogich, ułomnych, chromych, ślepych. A będziesz błogosławiony, bo nie mają ci czym odpłacić. Odpłatę bowiem będziesz miał przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych” (Łuk. 6,34-35; 12,33.34; 14,13.14). Bogaczom tego świata nakazuj, ażeby czynili dobrze, bogacili się w dobre uczynki, byli hojni i chętnie dzielili się z innymi, gromadząc sobie skarb jako dobry fundament na przyszłość, aby dostąpić żywota prawdziwego (1 Tym. 6,17-19).

W podobieństwie o nieuczciwym zarządcy (Łuk. 16,1-13) Pan Jezus dokładnie omawia jeszcze raz tę sprawę. Nieuczciwy zarządca przy pomocy majątku swego pana uczynił sobie przyjaciół, którzy mieli go przyjąć po usunięciu ze służby. Został pochwalony, oczywiście nie za nieuczciwość, lecz za mądrość, przy pomocy której zapewnił sobie swoją przyszłość. Jezus mówi, że dzieci światłości nie umieją tak mądrze działać i dodaje: “Zyskujecie sobie przyjaciół mamoną niesprawiedliwą, aby, gdy się skończy, przyjęli was do wiecznych przybytków… Jeśli więc w niesprawiedliwej mamonie nie byliście wierni, któż wam powierzy prawdziwą wartość? A jeśli nie byliście wierni w sprawie cudzej, kto wam poruczy rzecz własną? (wiersze 9.11.12). “Niesprawiedliwa mamona” to nie niesprawiedliwie uzyskane dobro, lecz niewłaściwie wydane. Czy rzeczywiście jest to sprawiedliwe, że jeden urodził się bogaty, drugi biedny, jeden mądry, drugi głupi, jeden piękny, drugi brzydki? Nasze dobra nie należą do nas lecz do Boga. My jesteśmy tylko zarządcami i będziemy musieli zdać z nich rachunek i zwrócić je do ostatniego grosza. Wtedy Bóg, jeżeli byliśmy wierni, da nam prawdziwe dobra, które będą należeć do nas, to znaczy wieczne dobra, które będą nam dane na zawsze.

Zwróćmy uwagę jeszcze na jedną ważną zasadę, która dotyczy hojności: “Kto skąpo sieje, skąpo też żąć będzie… ochotnego dawcę miłuje Bóg (2 Kor. 9,6.7). Jeżeli nagroda naszej ofiarności polega na tym, że możemy dawać jeszcze więcej (wiersze 8-11), jeżeli Bóg zwraca uwagę nawet na grosz wdowy, to każdy z nas ma możliwość użytkowania swoich dóbr w sposób duchowy, aby spodobać się prawdziwemu właścicielowi.

  h) Cierpienia.

Życiu wiernego chrześcijanina ustawicznie towarzyszą cierpienia, w naśladowaniu swego Pana ma udział w Jego Krzyżu, aby kiedyś mieć udział w Jego chwale.

“Błogosławieni jesteście, gdy wam złorzeczyć i prześladować wam będą… Radujcie się i weselcie, albowiem zapłata wasza jest w niebie” (Mat. 5,11.12).

“Ale w tej mierze, jak jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, radujcie się, abyście i podczas objawienia chwały jego radowali się i weselili” (1 Ptr. 4,13). “Przyjęliście z radością grabież waszego mienia, wiedząc, że sami posiadacie (w niebie) majętność lepszą i trwałą” (Hebr. 10,34). “Nieznany chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały (2 Kor. 4,17). Nie łatwo jest cieszyć się ze swych cierpień. Potrafimy to tylko przy pomocy Bożej, gdy mamy przekonanie, że “utrapienia tego czasu nic nie znaczą w porównaniu z chwałą, która ma się nam objawić”(Rzym. 8:18).

  i) Mocna wiara i żywa nadzieja wierzącego.

“Nie porzucajcie więc ufności waszej, która ma wielką zapłatę” (Hebr. 10,35). “Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem; a teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, a nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego” (2 Tym. 4,7-8).

Umiłować przyjście Pana oznacza bez wątpliwości: najpierw umiłować samego Pana, później oczekiwać i dążyć do chwalebnego powrotu, przygotowywać się na to każdego dnia i próbować przygotować na to swoje otoczenie.

Według jakich kryteriów zapadnie wyrok Chrystusowy?

Stwierdziliśmy, ocena życia człowieka wierzącego będzie polegała na sprawdzeniu go pod względem służby. Pojawimy się przed Panem jako słudzy, świadkowie, posłańcy, stróże, zarządcy, szafarze. Czego głównie żąda się od tych ludzi?

“Tak niech każdy myśli o nas jako o sługach Chrystusowych i o szafarzach tajemnic Bożych. A od szafarzy tego się właśnie żąda, aby każdy okazał się wierny” (1 Kor. 4,1.2). Słowo “wierny” powraca wciąż, na nowo, gdy mówi jest o wielkim obrachunku. “Kto więc jest tym sługą wiernym i roztropnym, którego Pan postawił nad czeladzią swoja… Dobrze, sługo dobry i wierny! Nad tym co małe byłeś wierny, wiele ci powierzę” (Mat. 24,45; 25.21). Kto jest wierny w najmniejszej sprawie… jeśli więc w niesprawiedliwej mamonie nie byliście wierni… jeśli nie byliście wierni w sprawie cudzej (Łuk. 16,10.11.12). Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota (Obj. 2,10).

Bóg nie wymaga od nas ani wielkich sukcesów, ani wielkich zdolności. (Każdy otrzymuje je według “swoich potrzeb”) (Mat. 25,15). Ale wymaga, abyśmy byli wierni, najpierw w błahych rzeczach – później w ważnych, które On nam powierzy. Nie chciejmy być usunięci wraz z niewierzącymi (Łuk. 12,46). Sam Pan pozostaje wierny i nawet wtedy, gdy my zawiedziemy, On nas się nie zapiera. Dlatego Obiecuje On swoim wybranym: “Ja dam im słuszną nagrodę i zawrę z nimi wieczne przymierze” (Iz. 61,8).

Jak duża będzie nagroda?

Będzie ona stosowna do służby. Zbawienie jest według podobieństwa z Ew. Łukasza 20,1-16 takie samo dla wszystkich. Wszyscy pracownicy otrzymają po denarze, czy pracowali cały dzień, kilka godzin, lub tylko ostatnią godzinę. Istnieje bowiem tylko jedno życie wieczne, jedno niebo, które zapewnione jest zarówno łotrowi na krzyżu, jak i Apostołowi Pawłowi, który “daleko więcej pracował niż oni wszyscy” (1 Kor. 15:10).

Zapłata jednak będzie uzależniona od służby pojedynczej osoby: “każdy własna zapłatę odbierze według własnej pracy” (1 Kor. 3,8). Tak jak potępieni zostaną ukarani mniejszą lub większa karą (Łuk. 12,47-48), tak i wierni słudzy zostaną nagrodzeni większą lub mniejszą nagrodą; jeden będzie panował nad dziesięcioma miastami, inny otrzyma tylko pięć. Ten, kto otrzymał dziesięć miast, otrzyma jeszcze jedenaste, według zasady: Kto ma, temu będzie dane, dzięki jego wierności i wytrwałej pracy (Łuk. 19,17-26). Ci, których Ojciec przygotował, będą nawet siedzieli po prawicy i lewicy Pana (Mat. 20,23).

Jakie będą te rożne nagrody?

  a) Korony.

Zawodnicy są koronowani, gdy walczą dobrze. Pan obiecał:

Koronę żywota tym, którzy wytrwali w walce i byli wierni aż do śmierci (Jak. 1,12; Obj. 2,10);

Koronę sprawiedliwości tym, którzy miłowali Jego powtórne przyjście;

Niezwiędłą koronę chwały tym, którzy byli wzorem dla trzody (1 Ptr. 5,4).

Tu na ziemi wieniec laurowy więdnie, a chwała wkrótce wygasa. Tam w górze nasza korona nigdy nie straci swego blasku i my nie bieglibyśmy po koronę przemijającą (1 Kor. 9,25).

Tę zwycięską koronę można uzyskać i zachować dzięki ustawicznym wysiłkom: “Trzymaj, co masz, aby nikt nie wziął korony twojej (Obj. 3,11). Możemy jeszcze powiedzieć, że prawdziwie wierzący człowiek powinien być i będzie zwycięzcą (Rzym. 8,37; 2 Kor. 2,14). Zwyciężeni, ci, którzy nie wytrwali do końca, udowodnili tym, że nie należą do Chrystusa.

  b) Panowanie.

Tym, którzy byli wierni aż do śmierci, obiecał Pan panowanie: “Odziedziczcie Królestwo woła Chrystus do tych, którzy służyli Mu w postaci Jego braci (Mat. 25:34).

Wierni słudzy otrzymają władzę nad dziesięcioma lub pięcioma miastami (Łuk. 19,17.19).

Jezus przekaże Królestwo apostołom, którzy wytrwali przy Nim w walce i posadzi ich na 12 tronach (Łuk. 22,28.30).

“Zwycięzcy i temu, kto pełni aż do końca uczynki moje, dam władzę nad poganami… Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze mną na moim tronie” (Obj. 2,26; 3,21). Jeśli z Nim wytrwamy, z Nim królować będziemy (2 Tym. 2,12).

  c) Dziedzictwo.

“Słudzy, bądźcie posłuszni… cokolwiek czynicie, z duszy czyńcie jako dla Pana, a nie dla ludzi, wiedząc, że od Pana otrzymacie jako zapłatę dziedzictwo (Kor. 3,22-24). Dziedzictwo obiecane jest wszystkim, którzy “są uświęceni” (Dz. Ap. 20,32). A pieczeć Ducha Świętego jest rękojmią naszego dziedzictwa (Ef. 1,14).

“A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Bożymi i współdziedzicami Chrystusa… Jedynego Syna, któremu wszystkie rzeczy są poddane” (Rzym. 8,17; Hebr. 2,8).

Jest to tak niesłychany dar, że Bóg musi oświecać oczy naszego serca, abyśmy mogli poznać, “jakie bogactwo chwały jest udziałem świętych w dziedzictwie jego” (Ef. 1,18). W dziedzictwo są wliczone nieskończenie wielkie błogosławieństwa; Cisi posiądą ziemię (Mat. 5,5).

Kto porzuci wszystko, by naśladować Pana, odziedziczy życie wieczne (Mat. 19,28).

Aniołowie służą tym, którzy odziedziczą zbawienie (1 Hebr. 1,14), Wiarą i wytrwałością odziedziczymy obietnice (Hebr. 6,12). Zarówno kobiety, jak i mężczyźni są współdziedzicami i łaski życia i błogosławieństwa (1 Ptr. 3,7.9). Bóg wybrał biednych, którzy są “bogatymi w wierze i dziedzicami Królestwa, obiecanego tym, którzy Go miłują” (Jak. 2,5).

Dziedzictwo to otrzymaliśmy przez śmierć Chrystusa. Aby na ziemi coś odziedziczyć, musi umrzeć spadkobierca. Dlatego musiał również umrzeć Chrystus i Jego krew musiała być rozlana, aby nasze wieczne dziedzictwo zostało zapewnione (Hebr. 9,15-18). Abyśmy mogli je przyjąć, konieczne jest nasze nowonarodzenie i przyjęcie do rodziny Bożej. “Tak więc już nie jesteś niewolnikiem, lecz synem, a jeśli synem, to i dziedzicem przez Boga” (Gal. 4,7).

Na razie jesteśmy jeszcze jak niepełnoletni dziedzic, którego pełnomocnik zarządza dobrami, lecz w czasie, który wyznaczył Ojciec, posiądziemy wszystko, co nam przeznaczone (Gal. 2,4). Konieczna jest jednak zwycięska wiara, aby dostąpić tej własności. Jesteśmy dziedzicami “na podstawie usprawiedliwienia z wiary”, to znaczy “z łaski”, a obietnica, która została dana Abrahamowi, znajduje swoje wypełnienie w nas (Rzym. 4,13-16). Po objawieniu chwały niebios Pan powiedział: Kto zwycięży, odziedziczy wszystko, a Ja będę jego Bogiem, a on będzie Moim synem (Obj. 21:7). Kto to zrozumiał, może zaśpiewać wraz z Psalmistą “Cześć moja przypadła w miejscach uroczych, także dziedzictwo moje podoba mi się” (Ps. 16,6). “Dziękując Ojcu, który nas zdolnymi uczynił do uczestniczenia w dziedzictwie świętych w światłości” (Kor. 1:12). “Błogosławiony niech będzie Bóg… Który…odrodził nas… ku dziedzictwu nie znikomemu i nieskalanemu, i niezwiędłemu jakie zachowane jest w niebie” (1 Ptr. 1,3-4).

  d) Żniwa.

Co człowiek sieje, żąć będzie. Wszystkie nasze teraźniejsze działania znajdą wieczna zapłatę, czy to jako błogosławieństwo, czy też jako przekleństwo. “Kto sieje dla ciała swego, z ciała żąć będzie skażenie, a kto sieje dla ducha, z ducha żąć będzie żywot wieczny. A czynić dobrze nie ustawajcie, albowiem we właściwym czasie żąć będziemy bez znużenia” (Gal. 6,7-9).

Jezus mówi, że żniwa odbędą się na końcu świata (Mat. 13,39), wtedy Pan odpłaci nam za nasze dobre czyny. Ale żniwa składać się będą z dusz, które pozyskane zostały naszym świadectwem i zebrane zostaną w niebiańskie szeregi Paweł pisze do Tesaloniczan i Koryntian, swoich duchowych dzieci: “Bo któż jest naszą nadzieją albo radością, albo koroną w chwili Jego przyjścia?” (1 Tes. 2.19). “Jesteśmy chlubą wasza, jak wy naszą, w dzień Pana naszego Jezusa” (2 Kor. 1,14).

Świadczeniu chrześcijan często towarzyszy cierpienie i poniżenie. Lecz “kto we łzach sieje, żąć będzie w radości. Kto wychodzi z płaczem niosąc ziarno siewne, będzie wracał z radością, niosąc snopy swoje” (Ps. 126,5-6). Jaką radością dla nas rodziców, kaznodziei lub przyjaciół będzie pojawienie się przed Bogiem z tymi, których przez Jego łaskę doprowadziliśmy do wiary! Tym bardziej, że Pan często posługuje się najbardziej skromnym (prostym) człowiekiem, aby pozyskać duszę. Jakąż radością będzie możliwość powiedzenia: “Jestem tu i dzieci, które Ty mi dałeś!” Jak smutni natomiast będą ci, którzy nikogo nie pozyskali dla Pana i będą musieli pojawić się przed Nim sami.

Będziemy musieli stwierdzić, że żniwa będą o wiele większe niż sobie to wyobrażamy. Rozdawaj chleb w obfitości, a po wielu dniach znajdziesz go!.. Z rana siej swoje nasienie, a niech nie spoczywa twoja ręka do wieczora” (Kazn. 11,1.6), Słowo Boże nigdy nie wraca do Niego puste, a nasienie, które zasialiśmy w sercu, może wzejść bez naszej wiedzy. Podstawą zawsze jest nasza wierność, nawet wtedy gdy nie widzimy rezultatów.

Obietnica mówi wyraźnie: “Kto sieje skąpo, skąpo też żąć będzie, a kto sieje obficie, obficie też żąć będzie” (2 Kor. 6:9).

  e) Pochwala.

Cudowną rzeczą jest dla każdego wierzącego, gdy Pan powie do niego: “Dobrze, sługo dobry i wierny! Nad tym, co małe byłeś wierny, wiele ci powierzę, wejdź do radości pana swego! (Mat. 25.21). “Wtedy każdy otrzyma pochwałę od Boga” (1 Kor. 4,5) Nasza wiara zostanie znaleziona uczciwie “ku chwale i czci, i sławie, gdy się objawi Jezus Chrystus” (1 Ptr. 1,7).

Uznanie Pana i zaakceptowanie pracy Jego sług zostanie oznajmione w sposób, jakiego nie oczekujemy: “Błogosławieni owi słudzy, których pan, gdy przyjdzie, zastanie czuwających. Zaprawdę powiadam wam, iż posadzi ich przy stole… i będzie im usługiwał” (Łuk. 12,37). Jezus Chrystus tu na ziemi był pomiędzy Swymi apostołami jako sługa, aby dać im przykład. Ale czy nie jest to niesłychane, że również w Chwale Niebios wstanie ze Swego tronu, by nam służyć.

  f) Niebiańska służba.

Nagroda dla wiernego sługi będzie rozległą i ważną służbą. Tu na ziemi możemy być wiernymi tylko w niewielkiej sprawie i możemy być wiernymi służąc niedoskonale. Lecz w niebie radością naszą będzie nieskończenie więcej czynić. Któż jest tym wiernym i roztropnym szafarzem, którego Pan nad czeladzią swoją ustanowił, aby im dawał wyżywienie we właściwym czasie. (Co jest czynnością bardzo ograniczoną). Błogosławiony ów sługa, którego pan jego, gdy przyjdzie, zastanie tak czyniącego. Zaprawdę powiadam wam, że postawi go nad całym mieniem swoim (Łuk. 12,42-44). Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę… Każdemu bowiem, kto ma, będzie dane i obfitować będzie (Mat. 25,21.29). Będziemy mówić jeszcze o naszej służbie w niebie i zobaczymy, jakie nieograniczone możliwości otworzą się tam przed nami.

  g) Chwała.

Tym, którzy służą Mu w cierpieniach i poniżeniu, obiecał Pan wspaniałą nagrodę: “Albowiem nieznaczny, chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały” (2 Kor. 4,17-18). Jesteście zasmuceni różnorodnymi doświadczeniami, ażeby wypróbowana wiara wasza okazała się cenniejsza niż znikome złoto, w ogniu wypróbowane, ku chwale i czci, i sławie, gdy się objawi Jezus Chrystus… A gdy się objawi Arcypasterz, otrzymacie niezwiędłą koronę chwały (1 Ptr. 1:7; 5:4). A chwała i cześć i pokój każdemu, kto czyni dobrze (Rzym 2:10).

“Roztropni (nauczyciele) jaśnieć będą jak jasność na sklepieniu niebieskim, a ci, którzy wielu wiodą do sprawiedliwości, jak gwiazdy na wieki wieczne (Dan. 12,3). Wtedy sprawiedliwi zajaśnieją jak słońce w Królestwie Ojca swego (Mat. 12,43).

Kiedy zostaną rozdane nagrody?

Nie przy śmierci wierzącego, lecz dopiero podczas Powtórnego Przyjścia Pana. Wszyscy słudzy zostaną wtedy zgromadzeni przed awansem do wieczności. Pismo Święte mówi o tym: A po długim czasie powraca Pan… i rozlicza się z nim… (Mat. 25,19).

Tak samo: “Odpłatę będziesz miał przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych” (Łuk. 14,14).

“To wyjdzie na jaw w jego dziele: dzień bowiem to pokaże… a jakie jest dzieło każdego, wypróbuje ogień” (1 Kor. 3,13). Dniem tym jest bez wątpienia wielki dzień Pana – Dzień Jego przyjścia.

Póki nie przyjdzie Pan… a wtedy otrzyma każdy pochwalę od Boga (1 Kor. 4,5).

Ku chlubie mojej na dzień Chrystusowy, na dowód, że nie na próżno biegałem i nie na próżno się trudziłem (Fil. 2,16).

Któż jest naszą koroną chwały przed obliczem Pana naszego Jezusa Chrystusa w chwili Jego przyjścia? (1 Tes. 2,15).

W tym miłość do nas doszła do doskonałości, że możemy mieć niezachwianą ufność w dzień sądu (1 Jana 4.17).

Oto przyjdę wkrótce, a zapłata moja jest ze mną, by oddać każdemu według jego uczynków (Obj. 22,12; zobacz również Iz. 62,11).

Ponowne Przyjście Pana jest bliskie i wkrótce wypełni się Słowo Pana: I nastał czas sądu nad umarłymi i oddawanie zapłaty sługom twoim, prorokom i świętym, i tym którzy się boją imienia twego, małym i wielkim (Obj. 11:18).

Utrata nagrody.

Wiele przytoczonych miejsc Biblii pozwala nam przypuszczać, że można swoją nagrodę również utracić.

Znane miejsce w Biblii: 1 Kor. 3,10-15 mówi, że czyje dzieło spłonie, ten poniesie szkodę. Uwaga! chodzi tu nie o ogień czyśćcowy, gdzie wierzący może całkowicie odpokutować swoje grzechy:

  1. ogień, o którym mowa, spala dzieła, a nie ludzi;

  2. nie poprawia on wierzącego, ani nie zadaje mu bólu, lecz sprawdza i niszczy, co w jego czynie nie było godne zapłaty;

  3. dzień, w którym będzie mieć miejsce ten wyrok nad dziełami (wiersz 13) jest dniem Pańskim. Dniem Jego wspaniałego Powrotu, podczas gdy Katolicki ogień czyśćcowy rozpoczyna się natychmiast po śmierci;

  4. “test” ten dokonuje się w jednej chwili, i wierzący, którzy położyli swoją podstawę na Chrystusie, otrzymują należną im nagrodę i równocześnie wstępują wraz z Bożą Oblubienicą do sali weselnej.

Jak poruszony będzie wierzący, który w jednej chwili zobaczy zniszczenie swojego dzieła, które wyrosło z własnych dążeń i straci wszystko poza swoim życiem. Czy nie można porównać go do Lota, cielesnego wierzącego, który żył w Sodomie pośród świata i jego niebezpieczeństw? W Dzień Sądu zostanie on wprawdzie wyratowany z ognia, lecz utraci swoje mienie, swoją żonę i w końcu również swoją cześć (1 Moj. 15,1-6).

Nowy Testament ostrzega ustawicznie chrześcijan w tym względzie:

“Zawodnicy na stadionie wszyscy biegną, a tylko jeden zdobywa nagrodę… umartwiam ciało swoje i ujarzmiam, bym przypadkiem, będąc zwiastunem dla innych, sam nie był odrzucony (1 Kor. 9:24,27). Paweł nie mówi, że utraci swoje zbawienie, gdy głosi Słowo innym, on obawia się, że może być skarcony i przez to utraci swą nagrodę.

“Wyłożyłem im Ewangelię, którą zwiastuję, żeby się czasem nie pokazało, że daremnie biegnę czy biegłem” (Gal. 2,2).

“Ku chlubie mojej na dzień Chrystusowy, na dowód, że nie na próżno biegałem i nie na próżno się trudziłem” (Fil. 2,16).

“Miejcie się na baczności, abyśmy nie utracili tego, nad czym pracowaliśmy” (2 Jana 8).

“Trwajcie w Nim, abyśmy, gdy się Objawi, mogli śmiało stanąć przed Nim i nie zostali zawstydzeni i przyjściu Jego” (1 Jana 2,28).

Ci, którzy czynią “dobre dzieło”, by być podziwianymi przez ludzi, nie otrzymują za nie od Boga żadnej zapłaty. Ich zapłata tkwi w zadowoleniu swojej pychy, lecz nagroda ta nie będzie im towarzyszyć na drugi świat (Mat. 6,1-2.5).

Bardzo niebezpieczne byłoby również następujące rozmyślanie: Nie zależy mi na nagrodzie, jeżeli będę zbawiony tylko “jak przez ogień”. Takie nastawienie zdradza całkowity brak szacunku i miłości do Boga i pociągnie za sobą po prostu pójście na potępienie – gdyż pochodzić ono może tylko z nieodrodzonego serca, w ten sposób niestety wielu mieniących się jako bracia “utraci” wszystko, pomimo ich pozornie wspaniałych czynów: pomimo iż w imieniu Jezusa prorokowali, wypędzali diabła i dokonywali wielu cudów, zostaną jednak odrzuceni, jako że nigdy tak naprawdę nie nawrócili się i nie dostąpili żywota prawdziwego (Mat. 7,22.23).

Podczas gdy prawdziwie wierzący otrzymają nagrodę jako dziedzictwo, inni odejdą próżni. Ismael, syn niewolnicy, nie mógł dziedziczyć z Izaakiem synem wolnej, który został zrodzony z wiary (Gal. 4,23-31). Nieodrodzeni, cieleśni ludzie nie mogą mieć działu w dziedzictwie dzieci Bożych, którzy odrodzili się z wiary. Niesprawiedliwi nie odziedziczą Królestwa Bożego… ani wszetecznicy, ani chciwcy, ani bałwochwalcy, ani rozwodnicy, ani słabeusze, ani złodzieje, ani pijacy, ani grabieżcy, ani oszczercy. Ciało i krew nie mogą odziedziczyć Królestwa Bożego ani to, co skażone, nie odziedziczy tego, co nieskażone (1 Kor. 5:9-10; 15:50; zobacz również Ef. 5:5).

Weźmy to sobie do serca i nie utraćmy ani naszej duszy, ani owoców naszej pracy!

Różne pytania dotyczące nagrody.

Na koniec chcemy rozważyć kilka pytań, które nasuwają się przy myślach o nagrodzie:

1. Czy taka właśnie nauka nie czyni z chrześcijaństwa religii którą słusznie nazywa się “opium dla ludu”? Mówicie do robotników i biednych: bądźcie poddanymi, cierpcie w cichości, podczas gdy wasi pracodawcy napełniają sobie kieszenie, a wy otrzymacie wspaniałą nagrodę w niebie.

Ten sofizmat (wyszukany wykręt) łączy dwie sprawy, które nie mają nic wspólnego z wiarą i Biblijną nauką;

a) Socjalne interesy pracowników, jak i pracodawców są oceniane przez Biblię wg zasady ostrzejszej sprawiedliwości. Zarówno panowie, jak i niewolnicy (słudzy) zostaną srogo ukarani za swe niesprawiedliwe czyny (Ef. 6,5-9; Jak 5,1-6 itp.).

b) Nagroda powinna mobilizować do czynienia dobra. Czy może to być pomyślane amoralnie i asocjalnie?

Kto w tym punkcie zrozumiał wolę Bożą, we wszystkich dziedzinach pokaże zachowanie jeszcze bardziej socjalne i przykładne! Postawi on dobro wszystkich innych na równi ze swym dobrem.

2. Inni natomiast mówią nam: “Czynicie dobro tylko z egoizmu, gdyż liczycie przy tym na nagrodę! My czynimy dobro dla samego dobra, z czystej miłości”.

Odpowiadamy więc, że nasza nagroda nie jest żadnym odznaczeniem naszego egoizmu, gdyż jeżeli prawdziwie służymy Chrystusowi, musimy zaprzeć się własnego ja i ofiarować nasze życie innym. Ponadto nie kwestionowaną rzeczą jest, że wielkie bezinteresowne dzieła (czyny) miłości bliźniego powołują do życia przede wszystkim zaangażowani chrześcijanie: szpitale, sierocińce, Czerwony Krzyż, pomoc więzienna, praca wśród upadłych dziewcząt itp. “Czystą miłość, która nie opiera się na wierze i bojaźni Bożej”, rzadko można znaleźć tu na ziemi.

Czy można mówić o zasłużeniu na nagrodę, jeżeli z łaski jesteśmy zbawieni? Musimy to dobrze zrozumieć. W pewnym sensie zasługujemy tylko na potępienie i Bóg nie jest nam nic winny. On zbawia nas z czystej dobroci, lecz aby nam dodać otuchy, obiecuje nam nagrodę za naszą służbę. Również nasza służba jest czystą łaską, gdy pracujemy dla Niego, wykonujemy tylko nasze obowiązki. “Albo co masz czegoś nie otrzymał?” (1 Kor. 4,7). Czy pan musi dziękować słudze za to, “że czynił to, co mu polecono”. Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: Sługami nieużytecznymi jesteśmy, bo co winniśmy byli czynić, uczyniliśmy (Łuk. 17,7-10).

Powinno nas to utrzymywać w pokorze i nauczyć jeszcze mocniej doceniać nieskończoną łaskę Bożą. On jest dla nas tak łaskawy, ponieważ może zarządzać po królewsku swoimi dobrami jak chce. Kto może Go za to skarcić lub “patrzeć zazdrośnie” (Mat. 20,15)

3. My otrzymamy nagrodę głównie na tamtym świecie. Lecz czy nie jest ona często zapewniona już tu na ziemi?

Na pewno!

W Starym Testamencie obietnice i nagradzanie są głównie ziemskie (zobacz, np. 5 Moj. 28,1-14).

W Nowym Testamencie główny nacisk położony jest na życiu wiecznym, lecz pomimo to wiele błogosławieństw dla wierzącego przypada już tu na ziemi, “Nie mu takiego, kto by opuścił dom albo braci, albo siostry, albo matkę, albo ojca… dla mnie… który by nie otrzymał stokrotnie teraz, w doczesnym życiu domów, braci, i sióstr, i matek, i dzieci, i pól, choć wśród prześladowań, a w nadchodzącym czasie żywota wiecznego” (Mk. 10:29,30). Czcij ojca swego i matkę, to jest pierwsze przykazanie z obietnicą, aby ci się dobrze działo i abyś długo żył na ziemi (Ef. 6:2,3).

Zrozumiałe, że ziemska nagroda może być tylko zadatkiem wspaniałego niebiańskiego życia.

4. Niektórzy lękliwi i nieśmiali chrześcijanie mówią lekko wzdychając: To wszystko piękne, ale to nie dotyczy mnie. Nie należę do tych, którzy jak Apostoł Paweł mogą czekać na wielką nagrodę.

To nieprawda. Przede wszystkim chodzi o to – jak już zaznaczyliśmy – aby sługa został znaleziony wiernym i to na początku w niewielkim. Jak wiele obietnic Bożych dotyczy wszystkich dzieci Bożych, a przede wszystkim również nieśmiałych: “Kto przyjmuje proroka jako proroka, otrzyma zapłatę proroka; a kto przyjmuje sprawiedliwego jako sprawiedliwego, otrzyma zapłatę sprawiedliwego. A ktokolwiek by napoił jednego z tych maluczkich tylko kubkiem zimnej wody jako ucznia, zaprawdę powiadam wam, nie straci zapłaty swojej” (Mat. 10:41.42). Tak więc nie tylko prorocy i sprawiedliwi otrzymają swoją nagrodę, lecz również ci, którzy ich przyjmą. A kto nie miał już z tysiąc razy okazji podać szklanki zimnej wody, coś, co nic nie kosztuje, lecz wartość czego leży w miłości, uśmiechu, który towarzyszy temu darowi. Według Hebr. 6:10 Bóg nie jest niesprawiedliwy, aby miał zapomnieć o dziele waszym i o miłości, jaką okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i gdy usługujecie. Pan, który docenił grosz wdowi, który ludzie zlekceważyli lub niedoceniali, znajdzie u pokornych i nieśmiałych wystarczającą podstawę, by, zapewnić im wspaniałą nagrodę.

5. Bóg na pewno dotrzyma swej obietnicy. Nie uważałby tego za konieczne, by najpierw nas zbawić, a potem zapewnić nam jeszcze nagrodę. Jednak ponieważ, zdecydował się na to w Swym wielkim miłosierdziu, nie pozostanie dłużnikiem ani jednego zbawionego, Nagrodzi nam najmniejszy czyn wierności. On Sam powiedział: Sprawię, że nagroda wasza będzie pewna (Iz. 61,8). Pan Jezus dodaje: Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie (Mat. 6:4,6). “Wtedy ludzie powiedzą: Zaiste jest Bóg, który sądzi na ziemi (Ps. 58,12).

Bóg nie jest tylko dawcą nagrody, lecz On sam jest również naszą wielką nagrodą.

Luter tłumaczył: Jam tarczą twoją i twą wielką nagrodą (I Moj. 15,1). Jezus mówi: Zwycięzcy… dam gwiazdę poranną. Następnie dodaje: Ja sam jestem gwiazdą jasną poranną (Obj. 2,26.28; 22,16). Dotyczy to nas. A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie, Jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, Którego posłałeś (Jan 17,3).

Nagrodą naszą jest podobanie się Bogu, sprawianie Mu radości, zaaprobowanie przez Niego naszej miłości i służby, jednym słowem: bycie blisko Niego.

Zakończenie.

Czy zwracamy uwagę na problem nagrody, tak jak na to zasługuje? Nie traktujmy go zbyt lekko, abyśmy takiego samego znaczenia nie przypisywali Słowu Bożemu.

Jeżeli rzeczywiście miłujemy Pana, nieznośną myślą będzie dla nas to, że nie czynimy dla Niego wystarczająco dużo. Ten niedostatek byłby o tyle zgubny, że Biblia daje nam wyraźne polecenie:

Lecz nie zjawi się przed Panem z próżnymi rękami (5 Moj. 16,16).

Z drugiej strony całkowicie zmienia pogląd na nagrodę ukierunkowanie naszego życia i naszej miłości: Uczyńcie sobie sakwy, które nie niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej nie ma przystępu, ani mól nie niszczy, Albowiem gdzie jest skarb wasz tam będzie i serce wasze (Łuk. 12,33.34).

Jeżeli gardzimy nagrodą, nasz skarb jest prawdopodobnie jeszcze na ziemi.

Pewność zbawienia pomaga nam w zdaniu najcięższych egzaminów i wyciągnięciu z nich zwycięstwa: “Gdy was… prześladować będą… radujcie się i weselcie, albowiem zapłata wasza obfita jest w niebie (Mat. 5,11.12).

Mojżesz dał nam w tym przykład: Był on podniesiony aż do stóp tronu i “wolał raczej znosić uciski wespół z ludem Bożym… uznawszy hańbę Chrystusową za większe bogactwo niż skarby Egiptu: skierował bowiem oczy na zapłatę (Hebr. 11,25-26).

Badamy gotowi podążać za Panem wszędzie i aż do celu, nogami stąpając po ziemi, lecz z oczyma skierowanymi na zapłatę. Wtedy wypełni się w nas słowo, wypowiedziane kiedyś do Rut: “Niech ci wynagrodzi Pan twój postępek i niech będzie pełna twoja odpłata od Pana, Boga izraelskiego, do którego przyszłaś się schronić pod Jego skrzydłami (Rut 2,12),

Rene Pache

Wieczne potępienie

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 ZNACZENIE ZAŚWIATÓW

Artykuły o zaświatach! Czyż nie jest niebezpieczne zajmowanie się drugim światem? ostrzegają jedni. Czy możemy wiedzieć cokolwiek dokładnego o tym tajemniczym obszarze? pytają drudzy. Czy nie wystarcza nam ziemia? Dopiero gdy umrzemy, wówczas będziemy martwić się o drugie życie jeżeli coś takiego w ogóle istnieje! Bądźmy zadowoleni w tej chwili z naszej ziemi i pozostawmy czarne myśli!

Tego typu rady zdradzają, jak strasznie nieświadomy jest człowiek znaczenia wieczności, zasięgu biblijnych objawień i niebezpieczeństwa w jakim znajduje się dusze, które tym się nie martwią. Co możemy odpowiedzieć na taką mowę?

Życie jest o wiele za krótkie, by miało nam wystarczyć.

Co oznacza wiek człowieka! Najdłuższy czas, jaki Bóg nam wyznaczył, to sto dwadzieścia lat (1 Moj. 6,3). Jednak jak niewielu z nas osiąga wiek stu lat! Musimy powiedzieć razem z Psalmistą: Daj mi Panie, poznać kres mój i jaka jest miara dni moich, abym wiedział, jak jestem znikomy! Oto na szerokość dłoni wymierzyłeś dni moich a okres życia mojego jest jak nić przed Tobą. Tylko jak tchnienie jest wszelki człowiek, choć pewnie stoi (Ps. 39,5.6).

W obliczu wiecznego Boga widzimy nasze lata przemijające jak westchnienie. Życie nasze trwa lat siedemdziesiąt, a gdy sił stanie, lat osiemdziesiąt. A to co się ich chlubą wydaje, to tylko znój i trud, gdyż chyżo mijają, a my odlatujemy… Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy posiedli mądre serce (Ps. 90,9.10.12). Słusznie Pismo Święte mówi: Wszelkie

ciało jest trawa, a cały jego wdzięk jak kwiat polny. Trawa usycha, kwiat więdnie, gdy wiatr Pana powieje nań … Ale Słowo Boga naszego trwa na wieki. (Iz. 40,68).

Nie tylko nasze własne życie jest niczym. Co znaczy kilka tysięcy lat ludzkiej historii?

Gdzie byliśmy przed niewielu dziesiątkami lat? I gdzie będziemy po kilku dziesięcioleciach? Czy nie męczy nas pytanie, czy jeszcze czeka nas coś po śmierci Jeżeli prawie całą naszą egzystencje mamy spędzić gdzie indziej, czy nie jest rzeczą konieczna, byśmy zajęli się tym drugim światem? Gdyż czym jest siedemdziesiąt lub osiemdziesiąt lat w stosunku do wieczności?

Bóg włożył wieczność w nasze serca (Kaz. 3,11).

Bóg uczynił nas na swe podobieństwo, dał nam sens tego co wieczne i doskonałe. Nic przemijającego ani niedoskonałego nie może nas zadowolić. Chcielibyśmy bez zastrzeżeń kochać i być kochani. Dlatego ziemska miłość powoduje ciągle rozczarowania. Artyści traktują swe dzieła z pasją doskonałości i nierzadko burzą swe wspaniałe dzieła, gdyż nie potrafią swym ideom i nadać doskonałego kształtu. Młodym wydaje się, że mają przed sobą jeszcze nieskończenie wiele czasu. Zdaje im się, że nie i mogą objąć wzrokiem jednego jedynego roku. Starsi natomiast widzą uciekający czas. Tym bardziej czepiają się ziemskiego życia, im szybciej ono upływa. Jak wielu ludzi zwraca wiele wysiłku i kosztów na pielęgnacje i utrzymanie swej twarzy, swej urody i są zrozpaczeni, gdy widza, że nie mogą powstrzymać niszczycielskiego działania wieku.

Serce ludzkie jest nienasycone – jest to jego tragedia. Człowiek używający życia goni od jednej przyjemności do drugiej handlowiec dniem i nocą dąży do maksymalnych zysków. Dyrektor nie zna granic dla swej dumy i zachłanności, aż niszczy przez to sam siebie. Naukowiec dniem i nocami szuka wciąż czegoś nowego, nowych wynalazków, nowych odkryć. Pilot chce coraz szybciej, coraz wyżej latać. Kto jest niewolnikiem pracy, musi w końcu przeżyć to, że ona literalnie go zabija, Lecz ci, którzy decydują się na ciche, ubogie w zdarzenia życie, nie są również szczęśliwi, noszą w sobie gorycz niespełnionych marzeń i pragnień.

Bóg przeznaczył nam całą chwałę życia wiecznego. Dlatego ziemskie sprawy nigdy nie napełnią naszego serca. Jezus powiedział do Samarytanki, która przeżyła naprawdę wiele: Każdy, kto pije tę wodę, znowu pragnąć będzie. Ale kto napije się wody którą Ja mu dam, nie będzie pragnąć na wieki, lecz woda, która Ja mu dam stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku żywotowi wiecznemu. (Jan 4,13.14).

Jakże prawdziwe jest powiedzenie Augustyna: Nasze serce jest niespokojne, dopóki nie spocznie w Bogu.

Jeżeli nie ma wiecznego życia, życie doczesne jest bez sensu.

Nasze życie doczesne ma znaczenie tylko powiązaniu z wiecznością. Gdyby wszystko kończyło się w grobie, jakie znaczenie miałyby wszystkie dążenia, wszystkie wysiłki? Kaznodzieja z głębokim rozczarowaniem mówi: Wszystko marnością. Jakiż pożytek ma człowiek z całego swego trudu, który znosi pod słońcem …? Pokolenie odchodzi i pokolenie przychodzi … Widziałem wszystkie sprawy, które się dzieją pod słońcem, a wszystko to jest marnością i gonitwą za wiatrem (Kazn. 1,3.4.14).

Bardziej niż ktokolwiek inny, ten właśnie człowiek pił z wielu kielichów: przyjemności, biesiady, domy, kraje, bogactwo, miłość, sława, mądrość. Efektem końcowym jest stwierdzenie, że nie ma żadnego zysku pod słońcem! … bo pamięć po mędrcu jak i po głupcu nie pozostanie na wieki, ponieważ w przyszłości zapomni się o wszystkim. I tak znienawidziłem życie … i znienawidziłem wszelki trud, jaki znosiłem pod słońcem, ponieważ to, co zdobyłem z trudem, musze powierzyć człowiekowi, który po mnie przyjdzie … I zaczęły się budzić w sercu moim wątpliwości co do wszelkiego trudu, który znosiłem pod słońcem … bo cóż pozostaje człowiekowi z całego jego trudu i porywów jego serca … skoro całe jego życie jest tylko cierpieniem, a jego zajęcia zmartwieniem, i nawet w nocy serce jego nie zaznaje spokoju … Czyż nie ma nic lepszego dla człowieka, jak to, żeby jeść i pić, i w tym upatrywać przyjemności w swoim trudzie? Lecz stwierdziłem, że również to pochodzi z ręki Bożej (Kazn. 2.16-24). Zobacz Kazn. 3,19: 4., 6,3; 6.9 itp.

Ponieważ nic nie trwa wiecznie i wszystko będziemy musieli wkrótce porzucić, jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy (1 Kor. 15.32). Tak myślą egzystencjaliści.

Ta filozofia egzystencjonalistów jest wyrazem wielkiego buntu i zwątpienia. Łatwo jest jeść i pić, jak długo jest się młodym zakładając, że ma się na to wystarczająco dużo pieniędzy i zdrowia. Lecz co robić, gdy jest się, chorym, lub gdy ułomności wieku uczynią z kogoś ubogą, żałosną postać?

Gdyby zabrakło wtedy wiary w lepsze życie po śmierci, pozostałaby tylko ziejąca przepaść, rozpacz, a dla najbardziej zrozpaczonych samobójstwo, które nie wyzwala lecz tylko przyspiesza sąd i potępienie.

Sprawiedliwość tej ziemi nie zadowala nas!

Nie zaspokaja ona naszej potrzeby doskonalej sprawiedliwości. Jak wielu przestępców nigdy nie zostało ukaranych? Jak wiele niesprawiedliwości jest tu na tej ziemi, nie wyrównanych! (Kazn. 4.14: 7.15).

Problem ten zaniepokoił już Psalmistę: Co do mnie omal nie potknęły się nogi moje, omal nie pośliznęły się kroki moje. Bo zazdrościłem zuchwałym, widząc pomyślność bezbożnych, zawsze szczęśliwi gromadzący bogactwa … Chciałem to wtedy zrozumieć, lecz niezwykle trudne mi się to wydawało, dopókim … nie zrozumiał kresu ich. Zaprawdę, stawiasz ich na śliskim gruncie … Jakże nagle niszczeją! zanikają, giną z przerażenia. (Ps. 73,24. 12.16-19).

Nie gniewaj się na tego, któremu się szczęści … Jeszcze trochę, a nie będzie bezbożnego … Pan śmieje się z niego, bo widzi, że nadchodzi dzień jego (Ps. 37,7.10.13).

Nie każde grzechy są ujawnione natychmiast, lecz największy obrachunek będzie mieć miejsce dopiero ..po tamtej stronie.

Bóg daje człowiekowi wolność chodzenia własną drogą. Zawiesza swój sąd również dlatego, by grzesznik znalazł czas na pokutę. Lecz niemoralne i w najwyższym stopniu niesprawiedliwe byłoby to, gdyby nie nadszedł kiedyś dzień wielkiej zapłaty.

Również sprawiedliwi nie zawsze otrzymują tu na ziemi, zapłatę za swe czyny. Nie oszczędzają ich próby i prześladowania. Nie można zliczyć męczenników i niewinnych ofiar. Czyżby nigdy nie dane im było zadośćuczynienie? Święta Biblia mówi, że Bóg dopuszcza te próby, by uwielbić i uświęcić tych cierpiących, lecz nie miałoby to żadnego sensu, gdyby wszystko kończyło się ze śmiercią. Wtedy wierzący byliby najbiedniejszymi pośród wszystkich ludzi i wielu z nich mogłoby powiedzieć za materialistami: Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy (1 Kor. 15,19.32).

W końcu po smutku i rozłące, jakie przeżywamy na ziemi, potrzebujemy pocieszającej pewności ponownego spotkania z, naszymi bliskimi zmarłymi w wierze.

Nad otwartym grobem potrzebujemy pewności, że spotkamy tego, który nas opuścił. Zawsze i pod każdym niebem ludzkość wyposażona jest w cudowną nadzieje, pielęgnuje w sobie myśl o dalszym życiu i ponownym spotkaniu. Co za szczęście, że Biblia daje nam taka pewność, jaką może dać tylko Słowo Prawdy!

Bóg przeznaczył człowieka na to, by stanął przed Nim twarzą w twarz i był podobny do Niego.

Bóg nie stworzył nas dla wieczności, dla sprawiedliwości i doskonałości: stworzył On nas dla samego Siebie. Na ziemi oddzieleni jesteśmy od Niego ścianą materii i łańcuchem grzechów.

Jakże ograniczony byłby nasz horyzont gdybyśmy nie mieli pewności, że wolno nam będzie spędzać wieczność w obecności Stwórcy wszystkich rzeczy. Nie wystarczył jednak, że potwierdzimy konieczność wiecznego życia. Ono istnieje rzeczywiście! Sam Bóg mówi o tym, a my musimy pilnie badać Jego objawienia!

Gdy patrzymy na różne religie stwierdzamy, że pozostawiona sama sobie ludzkość błądzi w ciemności w obliczu tego problemu. Jak wiele nonsensów i niebezpiecznych sądów wypowiedziano już na ten właśnie temat! Dziś zamieszanie jest o wiele większe niż kiedyś, i to w samych tak zwanych chrześcijańskich kręgach. Jeżeli oddalają się od jasnego poselstwa Pisma Świętego, to maja wtedy fałszywy obraz drugiego świata, a także naszego kontaktu ze zmarłymi. Nie traktuje się poważnie wyjaśnień Świętej Biblii, zaprzecza wiecznemu potępieniu i fałszuje tak wyraźne spojrzenie na wieczność. Różne sekty korzystają z tego zamieszania i zwodzą niepewnych ludzi, by wierzyli w dziwaczne, sprzeczne z Pismem Świętym rzeczy.

Dlatego w pokorze ugnijmy się pod jedyną prawdę Pisma Świętego. Powiedzmy wraz z Piotrem: ..Panie! Do kogo pójdziemy? Ty masz słowa żywota wiecznego (Jan 6,68). Postarajmy się, jak dalece jest to możliwe, zebrać wszystkie biblijne teksty które zajmują się tymi wielkimi sprawami.

Z pomocą licznych jasnych cytatów z Pisma Świętego spróbujmy zrozumieć mniej jasne słowa Pisma. Pamiętajmy przy tym co jest zakryte, należy do Boga naszego, a co jest jawne do nas i do naszych synów po wieczne czasy (Moj 29,28).

Rene Pache

Człowiek i jego przeznaczenie

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:  

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 TYLKO Z ŁASKI PRZEZ WIARĘ

Głównym celem każdej religii jest osiągnięcie przez człowieka pełni szczęścia (zbawienia) po śmierci. Do tej pełni szczęścia po śmierci, w życiu doczesnym człowiek dąży przez nawiązanie jak najściślejszego kontaktu z Bogiem (w religiach pogańskich — bóstwem), chodzi o to, aby doczesne, ziemskie życie przebiegało w jak najlepszej harmonii z Bogiem (bóstwem) lub inaczej mówiąc — aby zapewnić sobie przychylność Boga (bóstwa).

Gdybyśmy ten zasadniczy cel religii chcieli wyrazić słowami Biblii, powiedzielibyśmy, że każda religia usiłuje dać odpowiedź na to, jak człowiek może osiągnąć zbawienie.

Tak ogólnie pojęte zbawienie jest podstawową (zasadniczą) potrzebą człowieka. Nic więc dziwnego, że mimo wielkiego postępu cywilizacyjnego ilość religii (wierzeń) i zainteresowania sprawami religii nie maleje, ale wprost przeciwnie — wzrasta.

W świecie religii możemy więc wyodrębnić generalnie trzy podejścia do kwestii osiągnięcia zbawienia.

Pierwszy sposób — polega na usiłowaniach człowieka zmierzających do zdobycia przychylności bóstwa. Do osiągnięcia tego celu służą m.in. pielgrzymki do miejsc świętych, ofiary, umartwiania się (asceza) i inne dobre uczynki. Ten sposób pojmowania zbawienia jest typowy dla religii pogańskich (Do ut des — daj a będzie ci dane…). Bóstwa pogańskie są często groźne, a nawet złośliwe, dlatego trzeba uczynić wszystko, co tylko możliwe, aby zjednać je dla siebie i zapewnić sobie ich przychylność teraz i w wieczności.

Drugi sposób — polega na współpracy człowieka z Bogiem. W tej kategorii religii człowiek zdaje sobie sprawę z ograniczoności swoich wysiłków i możliwości. Wie, że nie jest w stanie wyłącznie o własnych wysiłkach podobać się Bogu i osiągnąć zbawienia. Wie, że Bóg jest zbyt doskonały i wymagający, aby człowiek mógł sprostać wszystkim Jego wymaganiom. Ale wie też, że ten Bóg jest również Bogiem łaski i miłosierdzia i dlatego liczy na to miłosierdzie Boże…

Wszakże jego naturalne (cielesne) skłonności do przypodobania się Bogu są tak silne, że uważa, iż musi niejako pomagać Bogu (lub z Nim współpracować) w dziele osiągnięcia zbawienia. Stąd nauka o stawianiu na jednej płaszczyźnie — łaski i uczynków. Ten sposób myślenia powiada: owszem, Boża łaska jest niezbędna, ale człowiek musi też coś z siebie dać… (dobre uczynki, usiłowania, intencje, itp).

Ten sposób pojmowania zbawienia jest typowy dla religii (wyznań) podających się za chrześcijańskie i to skądinąd zwalczających się (np. rzymskokatolicka, Świadków Jehowy, adwentystów, badaczy Pisma Św., i innych).

Trzeci sposób — polega na całkowitym zaufaniu i poddaniu się łasce Boże). To trzecie podejście do kwestii zbawienia w moim głębokim przekonaniu jest jedynie biblijne. Ten biblijny (głównie nowotestamentowy) sposób pojmowania zbawienia nie wyklucza wcale dobrych uczynków (jak opacznie myślą ludzie nie znający zagadnienia), wprost przeciwnie — kładzie duży nacisk, na dobre uczynki, ale ustawia je we właściwym miejscu w dziele zbawienia i uświęcenia.

Ap. Paweł w liście do Efezjan r. 2,8—10 powiada, że zbawienie jest darem (a więc bez zabiegów i zasług człowieka), ale zbawiony człowiek został powołany (przeznaczony) do pełnienia dobrych uczynków.

W normalnym procesie wzrostu najpierw sadzi się w ogrodzie jabłoń (lub inne drzewo owocowe) po to, aby po pewnym czasie wydała ona owoc. Jeśli jabłoń jest żywa (to znaczy ma żywe komórki i czerpie z ziemi soki), po każdorazowym okresie zimowym budzi się na wiosnę, wydaje liście, kwiat i owoc… Ona musi to robić, bo ma w sobie życie… Stwórca tak uczynił, że dając jej życie, umożliwił jej jednocześnie wydawanie owocu. Wyobraźmy, sobie jednak groteskową sytuację, że ktoś do gałęzi suchej jabłoni przyczepił zdrowe, dorodne jabłka, spodziewając się, że po pewnym czasie sucha jabłoń ożyje…

A jednak niektórzy ludzie powiadają: nie ważne jak wierzysz, bylebyś dobrze czynił (to znaczy uczciwie, porządnie itp). To tak jakby powiedział: nieważne czy jabłoń jest żywa czy sucha, ważne, że są na niej jabłka. Z wiary wypływają uczynki, tak jak ze zdrowej jabłoni rodzą się jabłka, dlatego autor listu do Hebrajczyków w r. 11 powiada: bez wiary nie można podobać się Bogu, a w innym miejscu Ap. Paweł powiada: wszystko zaś co nie wypływa z przekonania (w starym tłumaczeniu polskiej Biblii — z wiary) jest grzechem (Rzym. 14, 23b).

Tak jak zdrowe, dojrzałe jabłka sztucznie przyczepione do gałęzi suchej jabłoni zwiędną, zgniją i nie przydadzą się do jedzenia, tak nawet najlepsze uczynki uczynione bez wiary (a więc o własnej ludzkiej sile i pobożności i dla ludzkiej chwały), nie podobają się Bogu.

Jakub w swoim liście pisze: wiara, jeżeli nie ma uczynków, martwa jest sama w sobie (Jak. 2,17). To oczywiste. Jeśli nie ma jabłek (owoców) na jabłoni, to coś niedobrego jest z samą jabłonią, widocznie jest sucha lub choruje, jeśli jednak jest żywa i zdrowa, wydaje owoce i nie ma w tym nic nadzwyczajnego, bo Stwórca już dawno to tak zaprogramował. Niestety, tej prostej zależności nie zrozumiał nawet wielki reformator Marcin Luter, nazywając list Jakuba słomianym listem, niegodnym miejsca w kanonie ksiąg Nowego Testamentu.

Według Biblii zostaliśmy powołani do zbawienia i uświęcenia (świętego życia),a obie te rzeczy realizują się w nas poprzez nasze poddanie się Bożej łasce objawionej w Jezusie Chrystusie. Ta łaska nas zbawia i uświęca.

Niedawno rozmawiałem z pewnym wierzącym człowiekiem dość dobrze znającym Pismo Święte. Przedmiotem naszej rozmowy była właśnie sprawa zbawienia i uświęcenia. Mój rozmówca obstawał przy stwierdzeniu, że człowiek w tym dziele współpracuje z Bogiem. Mało brakowało, abyśmy rozstali się poróżnieni, aż w pewnym momencie błysnęła mi myśl: a może ten brat nazywa współpracą z Bogiem to co ja nazywam poddaniem się Bogu? Zapytałem go więc jak rozumie współpracę z Bogiem: czy człowiek jest w stanie o własnej sile współpracować z Bogiem w dziele zbawienia i uświęcenia? Odpowiedział: Nie, ta współpraca człowieka z Bogiem jest możliwa tylko dzięki łasce Bożej! Odetchnąłem, a więc to co ja nazywam poddaniem się, ty nazywasz współpracą, bo przecież człowiek nic z siebie nie może uczynić — powiedziałem. Zgodziliśmy się więc, że choć używamy różnych określeń, tak samo myślimy. Rozmowa ta uświadomiła mi jeszcze raz, że często wierzący ludzie spierają się o słowa, w gruncie rzeczy myśląc tak samo lub podobnie.

Jeśli więc mówiąc o współpracy człowieka z Bogiem w dziele zbawienia i uświęcenia mamy na myśli jego działanie wynikające z łaski Bożej, w istocie mówimy, że czynimy tylko to, co łaska Boża nam umożliwiła, a więc poddajemy się działaniu łaski. Jeśli zaś rozumiemy naszą współpracę jako nasz wysiłek, jesteśmy w wielkim błędzie (bo beze mnie nic uczynić nie możecie — Ew. Jana 15,5). Poddanie się Bożej łasce lub inaczej przyjmowanie, albo — życie pod łaską, można zilustrować jeszcze jednym przykładem.

Najlepszy pływak leżący na brzegu rzeki i najsprawniej wykonujący ruchy rąk i nóg jak przy pływaniu, nie posunie się do przodu ani o centymetr. Dlaczego? Bo nie robi tego w wodzie! Z drugiej zaś strony, nawet słabo pływający człowiek, jeśli wejdzie do wody i spokojnie się na niej położy — woda sama go utrzyma i poniesie daleko z prądem… Tą wodą jest Cudowna Boża Łaska (Wszystko mogę w tym który mnie wzmacnia, w Chrystusie Jezusie Fil. 4,13).

Łaskę rozumiemy przede wszystkim jako MOC, moc do nowego, zwycięskiego życia, a nie jako środek usypiający… Rezultatem Bożej Łaski jest moc Ducha Świętego, dana wierzącemu człowiekowi.

Łaskę rozumiemy również, w szerokim znaczeniu, nie tylko jako coś przyjemnego dla nas, ale też jako coś bolesnego i przykrego. Ap. Paweł powiada w liście do Tytusa r. 2,12, że ta łaska naucza nas (w starym tłumaczeniu Biblii: ćwicząca nas), więcej, ona nas napomina, karze i chłoszcze… A to samo w sobie nie jest przyjemne, ale służy dla naszego dobra, a więc jest dla nas łaską.

Ap. Paweł powiada, że daleko więcej niż oni wszyscy pracowałem, wszakże nie ja ale łaska Boża, która jest ze mną (1 Kor. 15,10). A w liście do Koryntian 3, 10a powiada: Według łaski Bożej, która mi jest dana, jako mądry budowniczy założyłem fundament. To znaczy, gdyby nie była dana mu łaska, nie byłby mądrym budowniczym i nie założyłby fundamentu… Łaska działała nad nim, w nim i z nim. Wszyscy ludzie są jeszcze pod łaską, tak jak wszystkich otacza powietrze, ale nie wszyscy w jednakowym stopniu korzystają z tego powietrza, a niektórzy już w ogóle z niego nie korzystają, bo nie oddychają (umarli).

Łaska jest więc nad nami, w nas i chce nami posługiwać się. Tak jak płucami wdychamy (przyjmujemy) powietrze, tak wiarą przyjmujemy i żyjemy w łasce…

Uświęcenie jest jednocześnie stanem (przez nasze wybranie i powołanie w Chrystusie Jezusie) i procesem. Proces ten trwa przez całe ziemskie życie człowieka. Nikt więc nie może o sobie pomyśleć lub mówić, że osiągnął jakiś stopień uświęcenia (świętości), nie wymagający dalszego wzrostu. Wszystkie, nawet najbardziej dramatyczne przeżycia zbliżające nas do Boga, są tylko kamieniami milowymi (słupkami przydrożnymi) stojącymi przy niekończącej się drodze uświęcenia. Jeśli ktoś w wyniku jakiegoś przeżycia uważa, że osiągnął wyższy stopień świętości, kończy jakby proces (dzieło) uświęcenia, ten jest na śliskiej drodze herezji… Przed kilku laty miałem okazję rozmawiania z takim świętym człowiekiem… Udowadniał, że i Ap. Paweł pisał w swoich listach o staraniu się, bojowaniu itp., a więc ma rację kiedy głosi stale, że mamy bojować, starać się, stawać się podobnymi do Jezusa, o Królestwie Bożym i innych tego typu rzeczach. Wszystko to zaś było mocno podbudowane własnymi staraniami, własnym bojowaniem, własną świętością (m.in. używał w kazaniach zwrotu: znaleźć łaskę).

Odpowiedziałem mu: ale ten sam Apostoł powiada również: Albowiem Bóg to według upodobania sprawia w was i chcenie i wykonanie (Fil. 2,13), a więc to jest zasługą to nasze staranie się, bojowanie itp. ? Odpowiedział: Boga, ale ja z tobą się nie zgadzam! Oto klasyczny przykład przekory człowieka, jednostronnie pojmuje zbawienie i uświęcenie. Słowo uświęcenie możemy zastąpić innymi określeniami biblijnymi, jako wzrastanie w łasce (2 Ptr. 3,18), chodzenie (postępowanie) w Duchu, wzrastanie w Chrystusie itp.

Tak to Bóg sprawia w nas chcenie (pragnienie do Boga i duchowych rzeczy) i daje moc do wykonania tego pragnienia. On w nas rozpoczął dzieło zbawienia, On też kontynuuje (Fil. 1,6), aż do dnia naszej śmierci fizycznej lub do dnia przyjścia Pańskiego. Człowiek, mając wolną wolę, może temu działaniu przeciwstawić się (opierać się) lub poddać się i — to wszystko co należy do człowieka. Poddaje się ufną wiarą i posłuszeństwem, lub przeciwstawia się w niewierze (poleganiu na sobie).

Czy zwróciliście uwagę na fakt, że w Nowym Testamencie zwrot wypadliście z łaski został użyty raz i to w stosunku do chrześcijan? Apostoł Paweł pisze do chrześcijan w Galacji: Odłączyliście się od Chrystusa wy, którzy w zakonie szukacie usprawiedliwienia, wypadliście z łaski (Gal. 5,4). Dlaczego Galacjanie wypadli z łaski; czy byli nałogowymi pijakami, grabieżcami, cudzołożnikami lub cielesnymi chrześcijanami jak ci w Koryncie? Nie! Dlatego wypadli z łaski (ale nie na zawsze, gdyż łaska Boża użyła w tym wypadku Ap. Pawła, aby ich z powrotem sprowadzić pod łaskę), bo rozpoczęli w duchu a teraz na ciele kończą (Gal. 3,3). Liczą na swoje pobożne uczynki, nie wynikające z wiary (łaski) w Chrystusa, nie będące rezultatem życia w Duchu, lecz z usiłowania wykonywania (przestrzegania) zakonu.

Ot i cała tragedia wierzącego człowieka przez całe lata miotającego się między łaską a uczynkami, zakonem i łaską. Takich ludzi nie brak i w naszym kraju i to skądinąd nieraz gorliwie i pilnie czytających Biblię.

Biblijna nauka o zbawieniu i uświęceniu jest kamieniem węgielnym (fundamentem) nauki apostolskiej. W tej dziedzinie nie może być żadnego kompromisu. Ludzi, którzy jej nie rozumieją trzeba cierpliwie uświadamiać i wskazywać im ich błąd, jeśli jednak uparcie trwają w swoim błędzie, należy ich unikać, nie wolno wszakże tolerować ich dalszej obecności w zborze Pańskim, choćby to byli ludzie najbardziej gorliwi i aktywni w pracy Pańskiej. Większość heretyków była gorliwymi w tzw. pracy Pańskiej, ale o nich mówi Ap. Paweł w Galacjan 1,6—9 i Tytusa 3,10—11.

Niech więc nas nie zwodzi czyjaś gorliwość osobista i w pracy Pańskiej. Reformacyjna zasada: tylko z łaski przez wiarę mimo upływu wieków nic nie straciła na aktualności, przeciwnie, winna być przypominana i pogłębiana, bowiem jest to podstawowa zasada Nowego Testamentu.

Każda stara i nowa herezja, obojętnie pod jakim szyldem występuje, podważa w praktyce tę zasadę. Możemy różnić się w drugorzędnych kwestiach, ale nie wolno nam różnić się w kwestiach zasadniczych (podstawowych).

Jan Tołwiński

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 KILKA PODSTAWOWYCH PRAWD W KTÓRE WIERZYMY

1. Biblia

Wierzymy, że Biblia jest Słowem Bożym, i że wszystko Pismo (tj. Pismo Święte) od Boga jest natchnione (2 Piotra 1,21; 2 Tym. 3,16); jest ono nieomylnie, autorytatywne i zupełnie wystarczające (Ps. 89,89 i w. 160; 2 Tym. 3,17), będąc ostatnim słowem we wszystkich kwestiach wiary i postępowania chrześcijanina (5 Mojż 6,6; Joz. 1,8; Ps. 19,8—9; Psalmy: 1, 19, 30, 98, 99, 105; Jer. 23, 28, 29; Rzym. 15,4; 1 Kor. 10,11). Cale Pismo Święte koncentruje się na Jezusie Chrystusie, na Jego Osobie i Jego dziele, na Jego pierwszym i Jego powtórnym przyjściu (Łuk. 24:27,44; Jan 5,39; Dz. Ap. 117:2—3; 18,28; 26:22,23; 28,23).

2. Bóg

Wierzymy w jednego Boga (5 Mojż. 4,35—39; Iz. 45,5—21; 1 Kor. 8,4—6) istniejącego odwiecznie w trzech osobach: Ojciec, Syn i Duch Święty (Mat. 28,19; 2 Kor. 13,113; Obj. 1,4—6), posiadających tę samą naturę i równych w mocy i chwale.

3. Chrystus jako Bóg Objawiony w ciele człowieka

Wierzymy w ucieleśnienie naszego Pana Jezusa Chrystusa (Jan 1,14). On był zawsze jednorodzonym Synem Bożym (Jan 3,16) i wiecznym Słowem, które było u Boga, oraz był Bogiem (Jan 1,1; Mich. 5,2), lecz, aby móc wypełnić wolę Swego Ojca, zstąpił na ziemię i stał się człowiekiem (Filip. 2:5—9), będąc poczęty z Ducha Świętego i narodzony z panny Marii (Łuk. 1,35; 2,11; Gal. 4,4—5); prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek (1 Tym. 3,16; 1 Jana 5,20).

4. Duch Święty

Wierzymy w osobowość Ducha Świętego trzecią osobę Trójcy Świętej (Mat. 28,10; 1 Kor. 2,2-11; 12,11), który ożywia (Jan 6,63), odradza grzesznika (Jan 3,5), czyniąc go dzieckiem Bożym przez wiarę w Jezusa Chrystusa (Gal. 3,26) i wytwarzając w nim owoce sprawiedliwości, co objawia się w zmianie sposobu życia (2 Kor. 5,11-17 — stare rzeczy przeminęły, oto się wszystkie nowymi stały). Duch Święty mieszka w Dzieciach Bożych (Rzym. 8,9) i wprowadza ich we wszelką Prawdę (Jan 16,13—14); jest On Pocieszycielem (Jan 14,16—17) i Mocą (Dz. Ap. 1,8).

5. Stworzenie i upadek człowieka

Wierzymy, że człowiek został stworzony przez Boga na Jego obraz i podobieństwo; nie powstał on w drodze rozwoju (ewolucji) z niższych form życia, lecz Bóg stworzył go doskonałego (1 Mojż 1, 26—27). Przez nieposłuszeństwo Bożemu przykazaniu wypadł człowiek ze swego wysokiego stanu i stał się grzesznikiem i co do swej natury i z powodu swego postępowania (1 Mojż 2,17; 3,1—7; Rzym. 5,12—19). Z tego też powodu człowiek oddalił się od Boga i stał się umarłym w upadkach i grzechach (Ef. 2,1—3; Rzym 3,9—19; Kol. 1,21) podległym diabłu (1 Jana 3,8), którego podszepty przełożył ponad wiarę Słowu Bożemu.

6. Śmierć Chrystusa

Wierzymy, że Jezus Chrystusa Umarł jako zastępcza ofiara za nasze grzechy (Rzym. 5,6—8; 1 Kor. 15,3—4; 1 Piotra 3,1-8), przez to Uczynił zadość prawu Bożemu odnoszącemu się do nas grzeszników i zgładził grzech przez ofiarowanie samego siebie (Żyd. 9,24—26; 10,4-14). Chrystus Jezus usprawiedliwia każdego, kto wierzy w Niego jako swojego osobistego Zbawiciela i jest Mu posłuszny jako Panu (Rzym. 3,24—26). Słowo Boże głosi, że dzięki dziełu dokonanemu przez Chrystusa na Krzyżu Golgoty grzesznik jest wiecznie zbawiony od kary za swój grzech (Jan 19,30; Dz. Ap. 13,38—41; Żyd. 5,9) nie na gruncie swych modlitw i uczynków, lecz jedynie przez krew Chrystusową (Ef. 2,8—9). Dobre uczynki są owocem zbawienia, — czymś, co jemu towarzyszy (Żyd. 6,9); Bożym celem jest, by Jego lud w dobrych uczynkach celował (Tyt. 3,8).

7. Odrodzenie

Wierzymy, że wskutek powszechnego zepsucia i śmierci w grzechu nikt z ludzi nie może wejść do Królestwa Bożego bez narodzenia się na nowo (odrodzenia). Do zbawienia jest konieczne udzielenie nowej natury z wysokości, oraz zaszczepienie przez Ducha Bożego nowego życia przez Słowo Boże (Jan 3,5; Gal. 6,15; Tyt. 3,5; Jana 1,18; 1 Piotra 1,23).

Wierzymy, że Chrystusa można przyjąć samą wiarą tylko i że w tym samym momencie kiedy Mu zaufamy jako naszemu Zbawcy i Podporządkujemy jako jedynemu Panu, przechodzimy z śmierci do życia wiecznego (Jan 3,16—18; 5,24; Dz. Ap. 13,39; 16,30—31; Rzym. 5,1; 1 Jana 5,11—12)

Wierzymy, że ci, którzy są narodzeni na nowo, mają przywilej posiadania pewności własnego zbawienia od tej zaraz chwili, kiedy Jezusa przyjęli jako własnego Zbawiciela i oddali się pod Jego pełne kierownictwo jako Panu. Pewność ta jest oparta, na świadectwie Bożym w Jego pisanym Słowie (Łuk. 10,20; 12,32; Jan 6,47; Rzym 8,16-18; 33—39; 2 Kor. 5,1 i 6—8, 2 Tym. 1,12; Jana 5,13).

8. Zmartwychwstanie i intronizacja Chrystusa

Wierzymy w zmartwychwstanie ukrzyżowanego ciała Pana Jezusa Chrystusa. Pozostawił On niezbite dowody swego zmartwychwstania, (pokazując się wielu osobom i przestawając z nimi przez okres 40 dni (Łuk. 24,11—32; Jan 20,19—29; 1 Kor. 5,3—9; Dz. Ap. 1,3). Następnie w obecności wiarygodnych świadków wstąpił do nieba (Dz. Ap. 1,9), gdzie znajduje się na tronie po prawicy Ojca Swego, jako nasz Orędownik, Najwyższy Kapłan i jedyny legalny Pośrednik między Bogiem i ludźmi (Ef. 1,20—22; Żyd. 4,13; 1 Jana 2,1—2; Żyd. 4,14—16; Rzym. 8,34; Żyd. 7,25-26; 1 Tym. 2,3-6).

9. Kościół i Przyjście Powtórne Chrystusa

Wierzymy, że obecny wiek Kościoła wziął początek z chwilą wylania Ducha Świętego w dzień Zielonych Świąt (Mat. 16,18; Dz. Ap. 2,1—4; 1 Kor. 12,13) i że będzie on trwał tu na ziemi do powtórnego przyjścia Chrystusa po swój lud (1 Kor. 15,50—58; 1 Tes 4,13—18) czas Jego przyjścia nie jest ściśle oznaczony w Piśmie Świętym (Mat. 24,42; Mar. 13,32), lecz wierzymy, że będzie ono osobiste i że poprzedzi ono okres ucisku i okres tysiącletniego panowania Chrystusa na ziemi (Jan 14,3; 1 Tes. 4,16; 2 Tes. 2,3—8). Przyjścia Chrystusa mamy oczekiwać każdego czasu, gdyż nastąpi ono w tym momencie gdy budowa Kościoła zostanie ukończona. Wtedy ci święci, którzy żyć będą, zostaną przemienieni, natomiast ci, którzy pomarli w Chrystusie, zmartwychwstaną, przy czym jedni i drudzy razem zostaną zachwyceni w obłokach naprzeciwko Panu na powietrze, aby być zawsze z Chrystusem i aby się na zawsze stać Jemu podobnymi (1 Jana 3, 2).

10. Kapłaństwo wszystkich wierzących

Wierzymy, że wszyscy prawdziwi chrześcijanie tworzą święte kapłaństwo i w tym charakterze mają przywilej zbliżania się do Boga, aby Go czcić (1 Piotra 2,5; Żyd. 10,19-20); ponieważ zaś Bóg jest Duchem, należy Go chwalić w duchu i w prawdzie (Jan 4,24; Filp 3,3). Bóg uczynił również wszystkich prawdziwych chrześcijan Królewskim kapłaństwem, ażeby mogli Mu służyć, opowiadając cnoty Pana Jezusa Chrystusa (1 Piotra 2,9). Jeśli chodzi o przywilej uwielbiania wszyscy stoją na równi przed Bogiem; Nowy Testament nie wyprowadza takiego rozróżnienia jak kapłan i laik; brak upoważnienia do tytułów takich, jak ksiądz, pastor, papież, wielebny itp. (Mat. 23,8). Słowo Boże uczy nas, że jeśli jesteśmy równi w uwielbianiu, to jednak w służbie dla Pana i w służeniu Słowem, każdy ma swoje własne miejsce i zakres działania. Kobietom na przykład – mimo, że mają zaszczytną dziedzinę służby takiej, której żaden mężczyzna nie może wykonać — zakazano publicznego kazania i nauczania ze Słowa Bożego, do ich służby należy więc w posłuszeństwie, cichości i uległości brać udział w uwielbieniu Pana Jezusa, i powinny mieć zgodnie z zaleceniem Słowa Bożego nakryte głowy podczas każdej modlitwy. (1 Kor. 14:34-36; 1 Tym. 2,11—12; Tyt. 2,35; 1 Kor 11).

11. Dary Ducha służba Bogu

Wierzymy, że celem budowania Kościoła i utrzymania jego ciągłości Bóg przez Ducha Świętego rozdzielił miedzy ludzi dary (1 Kor. 12). W pismach Nowego Testamentu mieści się praca Apostołów i Proroków, podczas gdy ewangeliści pasterze i nauczyciele pracują jeszcze dziś miedzy nami (Ef. 4,11—12). Święci powinni uznać i przyjąć takich pracowników których praca przez nich wykonywana zaleca jako ludzi Bożych. Ponieważ dawać ze swojego majątku lub dochodów utrzymanie takiej pracy i takich pracowników jest obowiązkiem i przywilejem chrześcijan (1 Kor. 9,7; Gal. 6,6). Słowo Boże nie zna pracy najemnej względnie duchownych płatnych lub z mianowania. Prawdziwy sługa Chrystusowy nie dopuści do siebie myśli aby opowiadać Ewangelię lub pracować między dziećmi Bożymi za pieniądze. Jako wierny sługa swego Pana spogląda jedynie na swego Mistrza, któremu służy, i od Niego oczekuje pomocy dla siebie i swojej rodziny, jeżeli ją posiada, oraz dla swej pracy, i nie dozna zawodu. Bóg bowiem który jest zawsze wierny Swemu Słowu, zaspakaja potrzeby Swego Sługi ( 1 Piotra 5,45; Filip 4,6-19).

Pismo święte uczy, że praca Boża winna być utrzymywana jedynie przez Boży lud. (Ezdr. 4,13; 1 Kor. 29,10-16; 3 Jana 5-8) i że ci, którzy, nie są chrześcijanami mają więc wolny (bezpłatny) dostęp do słuchania Ewangelii (Mat. 10,8; 2 Kor. 11,7; Obj. 22,17). Biblijny sposób gromadzenia pieniędzy na sprawy Boże (czy to dla rozpowszechniania Ewangelii, czy też na potrzeby świętych) to dobrowolne składki lub ofiary Bożego ludu; wszelkie środki gwałcące te zasady są niewłaściwe (2 Mojż 35,4-29; 2 Kor. 8,6-12)

12. Jedność Kościoła

Wierzymy w jedność Kościoła, będącego jednym ciałem, którego wszyscy wierzący w Chrystusa są członkami, Chrystus zaś jego żyjącą Głową ( Kor. 12,13—20; Ef. 4,4). Słowo Boże rozkazuje odłączyć się od świata tj. nie kojarzyć się z nim i nie chodzić jego drogami (2 Kor. 6,14 — 18; 1 Jana 2,15; Jak. 4,4) lecz tworzenie sekt i partii miedzy ludem Bożym potępia. Wierząc, że rozdwojenia w Kościele powodują trudności w zgromadzeniach, a istniejące powiększają, lecz nigdy ich nie usuwają, stoimy na gruncie Słowa, mówiącego: Rozdwojenia niech nie mają miejsca między wami, i na gruncie modlitwy naszego błogosławionego Pana, który prosił, aby oni Wszyscy byli jedno … aby świat uwierzył (Jan 17,21). Jest prawdą, że tam, gdzie moralne lub doktrynalne zło jest dozwolone, praktykowane lub przebaczane, jest potrzebna Biblijna dyscyplina, lecz aby ją wprowadzić, potrzeba posłuszeństwa Słowu Bożemu. Gdzie ono istnieje chwała Boża zostaje zachowana, a ten który błądzi, zostaje zniewolony przez naprawiającą wzmacniającą łaskę Bożą, która może dosięgnąć jego serca ku naprawie. (11 Kor. 5,4—6).

13. Chrzest i Wieczerza Pańska

Wierzymy, że Pan Jezus ustanowił dwa ustanowienia o charakterze pamiątkowym, które w wieku Kościoła lud Jego obchodzi: Chrzest. (Rzym. 6,3-5) i Wieczerza Pańska (1 Kor. 11,23-29).

Chrzest odbywający się przez zanurzenie w wodzie w imieniu Ojca i Syna i Ducha Świętego (Malt. 28,19-20) wskazuje na naszą jedność z Chrystusem w śmierci i w zmartwychwstaniu (Kor. 2,11-12).

Wieczerza Pańska natomiast, gdy wspólnie mamy udział w jedzeniu chleba i piciu wina, wskazując na Jego złamane ciało i Jego przemianą krew. Obchodzimy ją w czasie Jego cielesnej nieobecności, wspominając Pana, który umarł za nas i patrząc w przyszłość stosownie do Jego obietnicy o Jego szybkim powrocie. Ilekroć jemy ten chleb i pijemy z tego kielicha, opowiadamy śmierć Pańską aż przyjdzie. To pamiątkowe święto należy obchodzić co tydzień — w pierwszym dniu każdego tygodnia (Dz. Ap. 20,7) — przy czym jest ono przeznaczone tylko dla wierzących, którzy oddzieleni są od moralnego i doktrynalnego zła.

14. Małżeństwo i rozwód

Wierzymy, że związek małżeński jest święty, ponieważ jest ustanowiony przez samego Boga ku Jego chwale, naszej wygodzie i celem zachowania rodu ludzkiego (1 Mojż 1,26-28; 2,18.24; Żyd. 13,4). Stosownie do celu małżeństwa i zamiaru Bożego związek małżeński winien trwać aż do śmierci. Rozwodu, na który w zakonie Mojżeszowym Bóg zezwolił jedynie z powodu zatwardziałości serca ludu, należy w czasie łaski o ile możności unikać; jest on dozwolony jedynie z powodu jedynej przyczyny — cudzołóstwa (Mat. 5,31-32; 19,3-9; Łuk. 16,18). Małżeństwo między dziećmi Bożymi a tymi którzy nie są zbawieni (niewierzącymi) jest potępione w Piśmie Świętym (2 Kor. 6,14-18; 1 Kor. 7,39) każde naruszenie tej zasady pociąga za sobą smutek i duchową klęskę (5 Mojż 7,3-4; Joz. 23,13-14; Neh. 13,26-27).

15. Zwierzchność

Wierzymy, że w celu utrzymania równowagi i porządku w większych społeczeństwach (państwo, kraj, naród itp.) postanawia Bóg zwierzchności. Zwierzchność jest tylko od Boga (Rzym. 13,1-7; Jan 19,10-11; Jer. 27,4-7). Bóg żąda od zwierzchności rządzenia się Jego sądem i sprawiedliwością (Ps. 2,10-11; 2 Mojż 18,21; 5 Mojż 1,13-17; Przyp. Sal. 17,7; 2 Kron. 19,6-7; Ew. Jana 7,24; Jak. 2,8-9). Chrześcijanin powinien odnosić się do zwierzchności ze czcią (Mat. 22,16-22; Rzym. 13,7; 1 Piotra 2,17), być jej posłuszny (Rzym. 13,1; 1 Piotra 2, 13-15; Tyt. 3,1), przede wszystkim zaś modlić się za nią, aby była położona tama złemu i anarchii, oraz, aby można prowadzić cichy i spokojny żywot (1 Tym. 2,1-4; Jer. 29,7).

16. Szatan – jego osoba, dzieło i los

Wierzymy w osobowość szatana, jako istotę realną i złą, który jest arcynieprzyjacielem Boga i człowieka (1 Kron. 21,1; Zach. 3,1); upadłszy ze swego stanowiska, w którym go Bóg stworzył (Iz. 14,12-19; Ez. 28,11-19; 2 Piotra 2,4; Judy 6), spowodował upadek naszych pierwszych rodziców (1 Mojż. 3), obecnie zaś usiłuje zniszczyć Boże zamiary ze światem i ze świętymi za pomocą podstępnych sztuczek i diabelskich środków (Mat. 13,19.24.25; 1 Piotra 5,8). Jego osądzenie będzie takie, że w czasie tysiącletniego królowania Chrystusa zostanie wrzucony w bezdenną przepaść, a później — w jezioro ognia i siarki, i to na zawsze (Obj. 20,1-10).

17. Wieczne potępienie i wieczne życie

Wierzymy w świadomą i wieczną karę, po śmierci dla niepokutujących bezbożników (Ps. 9,18; Mat. 25,41; Mar 13,40-50; Łuk. 16,19-31).

Podczas gdy duchy sprawiedliwych po śmierci idą do raju, alby być z Chrystusem (Łuk. 23,43; Filip. 1,23; 2 Kor. 5,1-8; Dz. Ap. 7,59; 8,2), ich ciała pozostają na ziemi aż do Powtórnego Przyjścia Chrystusa, kiedy to zostaną wzbudzone z martwych jako nieskazitelne i połączywszy się ze swymi duchami pozostaną na zawsze z Panem (Kor. 15,51-57; 1 Tes. 4,13-17).

W podobny sposób duchy tych, którzy umierają bez Chrystusa, zstępują do Hadesu (w języku polskim słowo Hades niewłaściwie przetłumaczono na: piekło – Łuk. 16,22-23), ich ciała zostaną wzbudzone z martwych, połączone z ich duchami, a po osądzeniu przed białą stolicą sądową (Obj. 20,11-13) zostaną oni wrzuceni w jezioro ogniste (Obj. 20,15; 21,8).

W obu przypadkach duch, który opuścił ciało w czasie miedzy śmiercią a zmartwychwstaniem nie śpi, lecz pozostaje w świadomości, czy to błogości, czy boleści; jedynie o ciele jest mowa, że ono śpi (Jan 11,11).

Uważamy że ta poważna prawda jest wielkiej wagi; wiemy, że szatan czyni wielkie wysiłki, aby jej zaprzeczyć, lecz my stoimy na gruncie Słowa Bożego, w którym mamy wyraźne wypowiedzenie się Pana Jezusa w tych sprawach i wierzymy, że każdy, kto utrzymuje lub uczy, że nie ma wiecznej kary (wiecznego potępiona) nie może mieć społeczności z dziećmi Bożymi (2 Jana 9 i 11).

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 ŚMIERĆ I UMARLI

   1. Pierwotny
      Boży Plan.

      Pan jest Bogiem miłości i życia. Przeznaczył On dla ludzkości – jak i dla wszystkich swoich stworzeń – wspaniały los pełen szczęścia i ustawicznej obecności w Nim.

      Człowiek stworzony na Jego podobieństwo i “żywa dusza” nie byli przeznaczeni na śmierć. Widzieliśmy, że mógłby on pewnego dnia spożywać z drzewa żywota i byłby jak Enoch przyniesiony do nieba bez zakosztowania śmierci (1 Moj. 3,22; 5,24; Hebr. 11.5).

      Nawet po upadku człowieka Bóg udowodnił, że przede wszystkim i ustawicznie chce zbawienia wszystkich ludzi. “Jakom żyw – mówi wszechmocny Pan – nie mam upodobania w śmierci bezbożnego, a raczej by się bezbożny odwrócił od swej drogi, a żył. Zawróćcie, zawróćcie że swych złych dróg! Dlaczego macie umrzeć, domu izraelski!”. (Ez. 33.11). Bóg, nasz Zbawiciel, chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni (1 Tym. 2,3-4).

      Jeżeli już zaszliśmy tak daleko, że mówimy o śmierci i wiecznym potępieniu, to dlatego, że pewne straszne wydarzenie naruszyło Boży pierwotny plan.
   2. Dlaczego p
      rzyszła do nas śmierć?

      Ponieważ człowiek został stworzony na podobieństwo Boga, miał on również swoją wolę i wolność, by według nich postępować. Bóg miłości chce, by Jego stworzenia miłowały Go i dobrowolnie Mu służyły. On nie zmusza człowieka do niewolnictwa. Pozwala mu również wybrać inna drogę. Aniołowie, Adam i Ewa, a nawet Jezus byli wystawieni na próbę. Bóg nie chciał uczynić z Ogrodu Eden złotej klatki, z której nikt nie mógłby uciec. Pozostawił otwartą bramę, lecz miał nadzieję, że człowiek był wystarczająco ostrzeżony i pozyskany przez wiele dobrodziejstw. iż dobrowolnie zdecyduje się na posłuszeństwo i wspólnotę ze swym Panem. Adam i Ewa zgrzeszyli z wolnej woli i przeżyli później to, że wypełniło się na nich straszne ostrzeżenie: Ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy tylko zjesz z niego, na pewno umrzesz (1 Moj. 2.17).
   3. Cielesna
      śmierć.

      W dzień grzechu pierworodnego powiedział Bóg do człowieka: W pocie oblicza twego będziesz jadł chleb, aż wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty, bo prochem jesteś i w proch się obrócisz (1 Moj. 3,19).

      Paweł wzmocnił te słowa pisząc: “Przeto jako przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przecz grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli (Rzym. 5,12).

      Prawo śmierci jest obecnie niezmienne. Wszyscy ludzie są grzesznikami i wszyscy wędrują do grobu. Śmierć jest królową strachu i rozlega się nad całym najpiękniejszym życiem jak dzwon śmiertelny w ostatnim słowie ,”.. i umarł” (1 Moj. 5,5.8.11).

      Śmierć spotka nas wszystkich pewnego dnia i naszą największą troską powinno być przygotowanie się do tej cielesnej śmierci, bo postanowione jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd (Hebr. 9,27).

      Śmierć cielesna nie jest dla ludzi ostateczna. Dla wierzących dane jest chwalebne zmartwychwstanie dzięki Jezusowi Chrystusowi, a dla bezbożnych zmarłych powstanie na sąd.
   4. Śmierć
      duchowa.

      Adam (podołanie jak my) nie został w dzień swego pierwszego grzechu ukarany śmiercią. Lecz w tym samym dniu osiągnęła go śmierć duchowa, to znaczy został wypędzony z obecności Bożej z Ogrodu Eden (1 Moj. 3,22-24). Śmierć duchowa, która dotyczy ducha, nie jest unicestwieniem, lecz oddzieleniem od Boga. (Bo to żywot wieczny aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś Jan 17,3). Dlatego od pierwszego grzechu widzimy, że grzesznicy żyją działają, cieszą się doczesnością, a nawet mają religię, i pomimo to są w stanie śmierci duchowej. Paweł pisze do Efezjan: “I wy umarliście przez grzechy i upadki wasze … Byliście w tym czasie bez Chrystusa, … nie mający nadziei i bez Boga w świecie (Ef. 2,1.12).

      Gdy Paweł pisze do Tymoteusza o wdowach, których życie jest naganne, tłumaczy: “Ta zaś, która prowadzi rozwiązłe życie, już za życia umarła (1 Tym. 5,6).

      Taki jest okropny stan wszystkich ludzi, którzy nie są odrodzeni. Oni są żyjącymi zmarłymi! Śmierć dotyczy ich duszy, ducha oraz ich ciała, tak więc są oni faworytami śmierci. Czy jest to również nasz stan?

      Taki był stan syna marnotrawnego, gdy przepuścił swoje pieniądze. Gdy powrócił, ojciec zwołał: “Ten mój syn był umarły, a ożył (Łuk. 15,24). “Umarły” oznaczało dla niego: żyć lecz w nędzy, z dala od domu ojcowskiego.
   5. Ze
      śmierci do życia!

      Wszyscy grzesznicy podlegają duchowej i cielesnej śmierci. Wszyscy oni potrzebują odrodzenia duszy i zmartwychwstania ciała.

      Pismo Święte ustawicznie podkreśla konieczność, nowonarodzenia, to znaczy duchowego odrodzenia grzesznika, który w Bożych oczach jest martwy. Jezus powiedział do Nikodema, który był mężem pobożnym i uczonym, lecz nie był odrodzony: Jeśli się kto nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego … a jeśli kto nie narodzi się z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego. Co się narodziło z ciała, ciałem jest, a co się narodziło z Ducha, duchem jest. Nie dziw się, że ci powiedziałem: Musicie się na nowo narodzić … Tak jest z każdym, który narodził się z ducha (Jan 3,3-8). Później Pan wyjaśnia, jak możliwe jest odrodzenie przez wiarę i działanie Ducha: Kto słucha słowa mego i wierzy temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny i nie stanie przed sądem, lecz przeszedł z śmierci do żywota … Duch ożywia. Ciało nic nie pomaga (Jan 5,24: 6,63).

      Jan ustawicznie podnosi to wspaniałe doświadczenie, które daje nam życie wieczne i czyni nas dziećmi Bożymi: “Tym którzy Go (prawdziwe Światło Jezusa) przyjęli dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym którzy wierzą w imię Jego (Jan 1.12: również 1 Jana 3.1.2.14: 5.12.13).

      Paweł rozwodzi się również nad tematem duchowego zmartwychwstania wierzących: “Umarliście przez upadki i grzechy wasze … lecz Bóg … dla wielkiej miłości swojej, którą nas umiłował, gdy byliśmy umarli w grzechach, ożywił nas wraz z Chrystusem … i wraz z Nim wzbudził (Ef. 1,2.4-6).

      “Wraz z Nim zostaliście pogrzebani w chrzcie, w którym też zostaliście wzbudzeni przez wiarę w moc Boga, który Go wzbudził z martwych. Was, którzy umarliście w grzechach i nieobrzezanym ciele waszym, wespół z Nim ożywił, odpuściwszy nam wszystkie grzechy (Kol. 2,12-13). Chrzest, o którym tu mowa, jest w pierwszym rzędzie chrztem duchowym, który otrzymywany jest przez wiarę, a którego symbolem i znakiem zewnętrznym jest chrzest wodny. Kto więc z serca wierzy, zostanie wyratowany od śmierci, zanurzony w Chrystusie i wraz z Nim zmartwychwstanie. Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z Nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca, tak i my nowe życie prowadzili … Jeśli tedy umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że też z Nim żyć będziemy … Oddawajcie siebie Bogu jako ożywionych z martwych (Rzym. 6,4.8.13).

      Przytoczmy również słowa Piotra, według których jesteśmy odrodzeni przez żywe i wieczne Słowo Boże i dostąpiliśmy uczestnictwa w Boskiej naturze: 1 Ptr. 1,23 i 2 Ptr. 1,4.

      Posłannictwo wszystkich tych miejsc w Biblii jest jasne.

      Odrodzenie jest jedynym środkiem przeciwko duchowej śmierci, na którą skazany jest każdy grzesznik. Odrodzenie to dokonuje się w tym samym momencie, w którym przez wiarę przyjmujemy Jezusa Chrystusa jako naszego osobistego Pana i przez to czynimy Go naszym Zbawicielem. Jeżeli można je otrzymać tylko przez wiarę, to tylko w tym świecie. Jest ono poza tym niezbędnym warunkiem do zmartwychwstania ciała. Tylko odrodzenie dzieci Bożych jest postawą do życia wiecznego. Wszyscy nieodrodzeni grzesznicy, których dusze są w stanie duchowej śmierci, powstaną tylko na sąd i wieczne piekło.

      Po tym stwierdzeniu pozostawmy do następnego naszego rozważania wszystko to, co dotyczy zmartwychwstania jednych i drugich, a kontynuujmy nasze studium dotyczące właściwej śmierci.
   6. Śmierć
      bezbożnego.

Wszyscy ludzie, wierzący i niewierzący, zdążają do celu swego ziemskiego życia.

Lecz jaka jest przepaść pomiędzy śmiercią dziecka Bożego, które idzie do swego Ojca, a śmiercią grzesznika, który nagle musi stawić się przed Sędzią!

Nieskończenie tragiczną rzeczą przy tym jest to, że niewierzący jest zaskoczony przez śmierć bez przygotowania. Nagle widzi się postawiony w takim lub innym położeniu, które możemy opisać następująco:

W swoim ziemskim życiu nagromadził on tak wiele bogactw, jak tylko to możliwe. A Bóg mówi mu: Głupcze! A to, co przygotowałeś, czyje będzie? (Łuk. 12,20). Kaznodzieja woła rozczarowany: “Głupiec umiera, tak samo i mądry. I tak znienawidziłem życie, gdyż nie podobał mi się bieg rzeczy pod słońcem; wszystko bowiem jest marnością i gonitwą za wiatrem. I znienawidziłem wszelki trud, jaki znosiłem pod słońcem, ponieważ to, co zdobyłem z trudem, muszę powierzyć człowiekowi, który po mnie przyjdzie. A kto wie, czy on będzie mądry, czy głupi? (Kazn. 2,16-19).

Bezbożny szuka uciechy i zapomnienia: Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy! Beztroskie życie kończy się, rozpoczyna się męczarnia. Głupcy mówią w swych sercach. “Nie ma Boga” (Ps. 14,1). Do swego kresu chciałby on wierzyć w to, że wszystko kończy się ze śmiercią. Za późno słyszy po raz ostatni uroczystą przestrogę, którą dotąd na ziemi wyśmiewał: “Przygotuj się na spotkanie twojego Boga” (Amos 4,12).

Człowiek świecki umiera tak, jak żył. Izabel prowadziła życie rozwiązłe i egoistyczne. W swoim ostatnim ziemskim dniu uszminkowała się i wystroiła, jak czynią to stare ulicznice, by pokryć w ten sposób ślady występnych lat. Gdy Nabot z zimną krwią kazał ją zamordować, została wyrzucona przez okno i psy pożarły ją (2 Król. 9,30-37).

Buntownicy zaniepokojeni w swoich sumieniach, z odrazą patrzą na zbliżającą się godzinę, w której będą musieli zdać rachunek. Gdy Saul dowiedział się od Samuela, że zginie w bitwie, ze strachu upadł jak długi na ziemię (1 Sam. 28.20). Gdy Belsazar zobaczył rękę piszącą na ścianie: “Policzone, zważone, podzielone” zmienił się na twarzy, jego myśli zaniepokoiły go, stawy jego bioder rozluźniły się, a jego kolana zadrżały, tej samej nocy został zamordowany (Dan. 5,6.25.30).

Inni nie są świadomi niebezpieczeństwa aż do swego tragicznego końca. “Zazdrościłem zuchwałym, Widząc pomyślność bezbożnych. Albowiem nie mają żadnych utrapień, Zdrowe i krzepkie jest ich ciało. Znoju śmiertelników nie doznają I nie spadają na nich ciosy, Jak na innych ludzi. Dlatego też krnąbrność musi być rzeczą kosztowną, a ich występek musi być przyjemny … To, co mówią, musi pochodzić z nieba … Zobacz, oto bezbożni, oni są szczęśliwi na świecie i będą bogaci …!” Wierzący zaniepokojony jest taką niesprawiedliwością. Wydaje się nawet, jakoby był zły ponadto zniechęcony. Później jednak zastanawia się i “zwraca uwagę na ich koniec, “Zaprawdę, stawiasz ich na śliskim gruncie, strącasz ich w zagładę. Jakże nagle niszczeją” (Ps. 73,3-20). Pan śmieje się z i bezbożnego, bo widzi, że nadchodzi jego dzień (Ps. 37,13).

Bezsprzecznie tragiczną sytuacją jest sytuacja człowieka pozornie wierzącego, tzw. “honorowego męża, takiego, który czyni dobrze i nikogo się nie lęka, jak mówi, który żyje w fałszywej pewności i wyobraża sobie, że stanie doskonały przed swoim Bogiem”. Jak liczni są ci tzw. religijni ludzie, którzy są przekonani, że są lepsi niż inni, a jednak nie będą usprawiedliwieni (Łuk. 18,11-14), te głupie panny pomiędzy mądrymi, które oczekują oblubieńca bez oliwy w swych lampach (Mat. 25,1-12), Ananiasz i Safira, którzy zostali ochrzczeni i przyjęci do najwspanialszego zboru, a później zniszczeni, gdyż okłamali Boga i ludzi (Dz. Ap. 5,1-11). Ci w końcu, którzy przepowiadali, wypędzali diabła, czynili wiele cudów w imieniu Jezusa Chrystusa, a przed którymi jednak drzwi Królestwa Niebieskiego pozostaną zamknięte (Mat. 7,22-23). Do wszystkich tych, którzy wzbraniają się wierzyć w Niego, Pan kieruje te straszne słowa: “Pomrzecie w swych grzechach” (Jan 8,24). Groźba ta zobrazowana jest w przejmujący sposób przez znane opowiadanie o Łazarzu i bogaczu (Łuk. 16,19-31).

Przyjęto, że chodzi tu o prawdziwą historię, gdyż Pan Jezus wymienia imię ubogiego człowieka, czego nie czynił nigdy w pozostałych przypowieściach. Jakiekolwiek byłoby i zdanie dotyczące prawdziwości tej historii, jedno jest pewne: Sam Jezus daje nam tu bardzo dokładne szczegóły dotyczące stanu dusz bezpośrednio po śmierci. Z tego tekstu biblijnego jasno wynika że, jak tylko bezbożni opuszczą ten świat:

    * cierpią (w. 23-24),
    * mają pełną świadomość (w. 23-24),
    * mają pełną pamięć (w. 25),
    * nie mog
    * ą być przez nikogo pokrzepieni (w. 26), niemożliwe jest, by mogli opuścić miejsce wiecznej męki (w. 26),
    * są całkowicie odpowiedzialni, jeżeli nie posłuchali we właściwym czasie ostrzeżeń Pisma Świętego (w. 27-31).

Kto nie drży w obliczu tak strasznego losu?

7. Śmierć sprawiedliwych.

Nie można sobie wyobrazić większego przeciwieństwa. Człowiek wierzący zasłużył na to samo wieczne potępienie, lecz ukorzył się przed Bogiem. Swoje zaufanie złożył w Tym, Którego śmierć i zmartwychwstanie uwalnia go od następstw grzechu. Odtąd śmierć nie jest dla niego królową trwogi. W dzień swego odrodzenia wyjęły został spod władzy śmierci. “Kto słucha słowa mego i wierzy temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny i nie stanie przed sądem, lecz przeszedł z śmierci do żywota” (Jan 5,24). “Jeśli kto zachowa słowo moje, śmierci nie ujrzy na wieki … Ja daję im (moim owcom) żywot wieczny, i nie zginą na wieki … Ja jestem zmartwychwstanie i żywot, kto we mnie wierzy nie umrze na wieki (Jan 8,51; 10,28; 11,25-26). Na tej opoce {tzn. Panu Jezusie Chrystusie} zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go (Mat. 16,18)”.

Zaprawdę, śmierć nie zniewoli tych, którzy są częścią zboru, ciała Pańskiego. Wierzący może opuścić ziemię, to nie ma żadnego znaczenia, posiada on żywot wieczny, a gdy opuszcza tę ziemię, ma z tego większą korzyść. Nie istnieje dla niego śmierć. Również jego ciało zmartwychwstanie.

Biedny Łazarz umarł i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama, na miejsce pobytu zbawionych umarłych. Tam doznał pociechy (Łuk. 16,22-25). “Tak więc teraz nie ma potępienia dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie … Albowiem jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie … ani teraźniejszość, ani przyszłość … nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym (Rzym. 8,1.38.39). Bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy; jeśli umieramy. dla Pana umieramy. Przeto czy żyjemy, czy umieramy. Pańscy jesteśmy. Na to bowiem Chrystus umarł i ożył, aby i nad umarłymi i nad żywymi panować (Rzym. 14,8-9). Dlaczego tedy mamy obawiać się przejścia, które tylko coraz bardziej nas zbliża do naszego Boskiego Mistrza!

Szczepan, okrążony przez zgrzytających zębami wrogów, nie obawiał się w najmniejszym stopniu śmierci. Jego oblicze było podobne do oblicza anioła. Widział on chwałę Bożą i modlił się za swych oprawców. Wolał: “Panie Jezu, zabierz mego ducha (Dz. Ap. 6,15; 754-60). Paweł pisze: Wiem, że jak zawsze, tak i teraz uwielbiony będzie Chrystus w ciele moim. czy to przez życie, czy przez śmierć. Albowiem dla mnie życiem jest Chrystus, a śmierć zyskiem (Fil. 1,19-21). Co za tryumf wiary! Śmierć jest zyskiem, ponieważ przenosi nas w obecność Pańską. Apostoł kontynuuje: “A jeśli życie w ciele umożliwi mi owocną pracę, to nie wiem, co wybrać. Albowiem jedno i drugie mnie pociąga – pragnę rozstać się z życiem i być z Chrystusem, bo to daleko lepiej, lecz z drugiej strony pozostać w ciele, to ze względu na was rzecz potrzebniejsza… Ale gdyby nawet krew moja miała być dolana do ofiary i obrzędu ofiarnego wiary waszej, raduję się i cieszę razem z wami wszystkimi: z tego tedy i wy się radujcie i cieszcie razem ze mną (Fil. 1,22-24; 2,17-18).

Jak daleko są od nas ciemne myśli i obłędny strach, jaki ogólnie wywołuje śmierć?

Lecz to nie wszystko. Paweł tłumaczy mieszkańcom Koryntu, że ciało służy nam na ten czas jako schronienie, które zmieniamy na wieczne mieszkanie: Wiemy bowiem, że jeśli ten namiot, który jest naszym ziemskim mieszkaniem się rozpadnie, mamy budowę od Boga … dlatego też w tym doczesnym wzdychamy, pragnąc przyoblec się w domostwo nasze, które jest z nieba … Dopóki bowiem jesteśmy w tym namiocie, wzdychamy, obciążeni, ponieważ nie chcemy być zewleczeni, lecz przyobleczeni, aby to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie (2 Kor. 5,1-5).

Wierzący cierpi mieszkając w tym skażonym ciele – zewnętrznym człowieku; dlatego też śmierci i zmartwychwstania nie traktują jako zewleczenia, lecz jako wyczekiwania przyobleczenia. A apostoł dodaje: Więc też zawsze jesteśmy pełni ufności i wiemy, że dopóki przebywamy w ciele, jesteśmy oddaleni od Pana, gdyż w wierze, a nie oglądaniu pielgrzymujemy. Jesteśmy więc pełni ufności i wolelibyśmy raczej wyjść z ciała i zamieszkać u Pana. Dlatego też dokładamy starań, żeby niezależnie od tego czy mieszkamy w ciele, czy jesteśmy poza ciałem, Jemu się podobać (2 Kor. 5,6-9).

Jest to rzeczywistość jasna i cudowna. Odkąd przez Jego zmartwychwstanie i wniebowzięcie Jezus pociągnął ze sobą do Królestwa Niebieskiego wierzących, którzy dotąd więzieni byli w krainie umarłych, dzieci Boże w momencie swojej śmierci są przenoszone w obecność Pańską. Tak jak Paweł traktują oni swą śmierć jako zysk, bo “umrzeć i być z Chrystusem jest o wiele lepiej. Wolę porzucić to ciało cierpienia i przebywać przy Panu, pielgrzymować nie w wierze, a w oglądaniu.

Odtąd apostoł kroczy swoją drogą nie obawiając się w najmniejszym stopniu myśli o śmierci. Wyjaśnia: Nie przywiązuję do życia mego wagi, bylebym tylko dokonał biegu mego i służby, którą przyjąłem od Pana Jezusa, żeby składać świadectwo o Ewangelii łaski Bożej… Ja gotów jestem nie tylko dać się związać, lecz i umrzeć w Jerozolimie dla imienia Pana Jezusa (Dz. Ap. 20,24; 21,13). A gdy wybiła jego godzina, Paweł okazuje się jeszcze bardziej pogodny i nie zasmucony. “Niebawem będę złożony w ofierze, a czas rozstania mego z życiem nadszedł. Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem. A teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości” (2 Tym. 4,6-8).

W tej spokojnej pewności możemy powtórzyć słowa Kaznodziei, które on sam wypowiadał tak pesymistycznie: Dzień śmierci jest lepszy od dnia narodzin (Kazn. 7,1). Gdy dziecko przychodzi na świat, przed nim życie pełne pięknych nadziei, lecz również pełne niepewności, niebezpieczeństw, pokuszeń do grzechu, a nawet wiecznego potępienia. Natomiast dla wierzącego, który zwycięsko zawija do portu, nie ma więcej niepokojów, walka jest wygrana. Teraz wkracza on w chwalę. Który chrześcijanin mający możliwość powrotu do Boga, zechce jeszcze raz rozpoczynać swój bieg tu, na ziemi? I kto chciałby przywołać ukochanego człowieka, który go opuścił i przeniesiony został w obecność Pańską?

Kto całkowicie oddał się Chrystusowi, ten oddał swoje własne życie – wraz ze swym Panem poniósł śmierć, lecz w tym samym czasie otrzymał życie wieczne. Ani sama śmierć, a ni jej rodzaj nie mogą go przerażać. Należy on do tych. którzy nie umiłowali życia tak, by raczej go obrać niż śmierć (Obj. 12.11). Obawia się Tego, Który niszczy ciało i duszę w piekle, lecz nie boi się tych, ..którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy (Mat. 10,28).

Przeciwnie! W wielu tragicznych wypadkach ziemska śmierć jest wybawieniem z woli Bożej. “Sprawiedliwy znajdzie w śmierci ucieczkę (Przyp. 14,32).

8. Jaką śmiercią chcielibyśmy umrzeć?

Również ten, kto jest wierny aż do śmierci, nie musi nigdy iść sam ta ostatnią drogą: “Choćbym nawet szedł ciemna dolina, nie ulęknę się, boś Ty ze mną, łaska Twoja i kij Twój mnie pocieszają (Ps. 23,4).

Zechciejmy zestawić jeszcze raz, co czeka po śmierci sprawiedliwego i niesprawiedliwego, aby całkiem wyraźnie to zobaczyć.

Co czeka sprawiedliwego?

   1. Krew Chrystusa oczyszcza ze wszystkich grzechów, które są wyznane przed Bogiem, (1 Jana 1,7.9).
   2. Nie stanie przed sądem (Jan 5,24).
   3. Wchodzi do pokoju i odpoczywa (Iz. 57,2).
   4. Zostanie przez aniołów przeniesiony na łono Abrahama i pocieszony jak Łazarz (Łuk. 16,22.25).
   5. Pójdźcie błogosławieni Ojca mego! (Mat. 25,34).
   6. Prowadzisz mnie według rady swojej, a potem przyjmiesz mnie do chwały. (Ps. 73,24).
   7. Otrzymacie niezwiędłą koronę chwały (1 Ptr. 5,4).
   8. Wyrwie mnie Pan ze wszystkiego złego i
   9. zachowa do Królestwa swego niebieskiego. (2 Tym. 4,18). Odziedziczcie Królestwo przygotowane dla was. (Mat. 25,34).

10. Wejdź do radości Pana swego! (Mat. 25,21).

11. On odrodził nas ku nadziei żywej… ku dziedzictwu nieznikomemu, nieskalanemu i niezwiędłemu, jakie zachowane jest w niebie, (1 Ptr. 1,3-4).

12. W czasie swej śmierci wierzący nie zostanie zewleczony lecz obleczony, aby to co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie. (2 Kor. 5.4).

13. Kto w Duchu sieje, w Duchu zbierał będzie życie wieczne (Gal. 6,8).

14. Przy Chrystusie jest o wiele lepiej. (Fil. 12. 1.28).

15. Dla Pawła śmierć jest zyskiem. Ma on ochotę umrzeć (Fil. 1,21.23). Wolelibyśmy raczej wyjść z ciała i zamieszkać u Boga (2 Kor. 5,8).

16. Umierając wierzący mówi: Tutaj jestem! Panie Jezu, przyjmij ducha mego! (Dz. Ap. 7,59).

Co czeka bezbożnego?

   1. Spotka was kara za wasz grzech (4 Moj. 32,23).
   2. Oczekuje go wieczny i bezwzględny sąd (2 Ptr, 2,9).
   3. Utrapienie i ucisk spadnie na duszę każdego człowieka, który popełnia złe (Rzym. 2,9).
   4. Gdy był w krainie zmarłych i cierpiał męki, zawołał: “Cierpię męki w tym płomieniu (Łuk. 16,23-29).
   5. Idźcie precz ode mnie, przeklęci! (Mat. 24.41).
   6. Zostaną wzbudzeni na hańbę i wieczne potępienie. (Dan. 12,2).
   7. Aniołowie zbiorą z Królestwa jego wszystkie zgorszenia i tych, którzy popełniają nieprawość, i wrzucą ich do pieca ognistego (Mat. 13,41-43).
   8. Na zewnątrz są psy. (Obj. 22,15). A nieużytecznego sługę wrzućcie w ciemności zewnętrzne: tam będzie płacz i zgrzytanie zębów! (Mat. 25,30).
   9. Wiedźcie to na pewno, iż … żaden nieczysty lub chciwiec, to znaczy bałwochwalca, nie ma udziału w Królestwie Chrystusowym i Bożym (Ef. 5,5).

10..Człowiek musi wszystko pozostawić i odejść nagi. (Job. 1,21).

11..Kto sieje w ciele, w ciele żąć będzie skażenie. (Gal. 6,8).

12..Od teraz na zawsze “bez Chrystusa, bez nadziei, bez Boga w świecie (Ef. 2,12). “Nie znam was! (Mat. 25.12).

13..Oni siedzą w ciemnościach i mrokach śmierci (Łuk. 1,79). Diabeł ma władzę nad śmiercią, z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie byli w niewoli. (Hebr. 2,14-15).

14..Bezbożny wola: Co … już? Za późno! “Straszną rzeczą jest wpaść w ręce Boga Żywego”. (Hebr. 10,31).

Zaprawdę, odtąd błogosławieni są ci, którzy w Panu umierają! Dokonaliśmy naszego wyboru. Z całego serca mówimy: “Niechaj umrze moja dusza śmiercią prawych, niechaj kres mój będzie taki jak Jego” (4 Moj. 23,10).

   1. Pocieszenie w śmierci.

      Niechaj jego wiara będzie triumfująca, niech wierzący odejdzie do swego Pana z pewnością zbawienia; dla jego krewnych śmierć jego stanowi jednak gorzka stratę. Chociaż wierzymy, że ponownie zobaczymy się, lecz nasze “ciało jest słabe i często przygniecieni jesteśmy bólem rozłąki. Bóg nie jest nieczuły na nasze cierpienia. Gdy Jezus zobaczył płaczącą Marię “rozrzewnił się w duchu i Wzruszył się, chociaż, kilka minut później wzbudził Łazarza (Jan 4.33-35). Sam poznał ból, cierpienie umierania, śmierć. Więcej niż my Wycierpiał pod wpływem tej strasznej siły, “a że sam przeszedł przez cierpienia i próby, może dopomóc tym, którzy przez próby przechodzą (Hebr. 2.18). “Pan” – tak mówi Psalmista – ”bliski jest tym którzy serce mają złamane, a wybawia utrapionych na duchu” (Ps. 34,19). On Posłał nam Ducha Świętego, którego Jezus nazwał pięknym imieniem Pocieszyciel (Jan 14,16).

      “Błogosławiony niech będzie Bóg wszelkiej pociechy, który pociesza nas we wszelkim utrapieniu naszym, abyśmy tych, którzy są w jakimkolwiek utrapieniu, pocieszać mogli taką pociechą, jaką nas samych pociesza Bóg (2 Kor. 1,3-4).

      Tak więc możemy pośród cierpień doświadczyć nadnaturalnej pomocy Tego, który “śmierć zniszczył, a żywot i nieśmiertelność na jaśnię wywiódł przez ewangelię (2 Tym. 1,10).

      Pocieszenie to może nam pomóc zrozumieć cierpienie innych i doprowadzić do jedynego źródła zwycięstwa w pokoju. Wraz z nimi doświadczamy, że próba nigdy nie przekracza naszych sił, a nadzieja na wieczne zbawienie podtrzyma nas, aż Bóg obetrze wszystkie łzy.
   2. Godzina śmierci.

   1. Bóg wyznaczył naszemu życiu pewien okres.

      Nikt nie zna godziny swej śmierci. Jest to tajemnica, którą zna tylko Bóg. “Wszystko ma swój czas … jest czas rodzenia i czas umierania … Nie ma człowieka, który by miał moc nad duchem i mógł go zatrzymać. Nikt nie ma mocy nad dniem śmierci i nie jest zwolniony od walki … Przecież, człowiek nie zna nawet swojego czasu, podobnie jak ryby, które łowi zdradliwą siecią, i jak ptaki, które się łapie w sidła: Tak synowie ludzcy zostają uwikłani w złym czasie, który nagle na nich przypada (Kazn. 3, 1,2; 8,9; 9,12).

      “Człowiek zrodzony z niewiasty krótko żyje i jest pełen niepokoju. Wyrasta jak kwiat i więdnie: ucieka jak cień i nie ostaje się … Jego dni są ustalone, a liczba jego miesięcy postanowiona u ciebie, gdyż ty wyznaczyłeś mu kres. którego nie może przekroczyć (Joh. 14,1-6; 16,22).

      A Psalmista mówi: “W ręku twoim są losy moje (Ps. 31,16).

      Dla każdego z nas, czy to mądrego, czy głupiego, nadchodzi godzina, w której Bóg mówi:

      “Tej nocy zażądam od ciebie duszy twojej” (Łuk. 12,20).

      Tej nocy! Gdybym nagle, dziś jeszcze, musiał stawić się przed Bogiem! Czy byłbym rzeczywiście gotowy?

      W życiu Jezusa widzimy, że faryzeusze kilka razy nie mogli Go zrozumieć, bo “nie nadeszła jeszcze Jego godzina” (Jan 7.30; 8,20). Następnie nadszedł moment, kiedy “Jezus wiedział, że nadeszła godzina Jego odejścia z tego świata do Ojca” (Jan 13,1). Jakie to szczęście wiedzieć, że nie może wydarzyć się w naszym życiu nic, czego by Bóg wcześniej nie przeznaczył nam. Szczerze dążymy do poddania się Jego woli. Szczególnie święte dzieci Boże mogą przewidzieć swój zbliżający się kres, tak jak Eliasz (2 Kroi. 2,1-11) Paweł (2 Tym. 4,6). Wprawdzie Piotr nie znał godziny swej śmierci, lecz Bóg Objawił mu, jaką śmiercią uwielbi on Boga (Jan 21.18.19: 2 Ptr. 1,14).

      Wierzący, których Bóg bez wyjątku wcześniej powiadamia, mogą lepiej przygotować siebie i swoje otoczenie na śmierć.

      Lecz sedno sprawy tkwi zawsze w tym, byśmy obdarzeni taką łaską lub bez niej, zawsze byli gotowi i poddali się doskonałej woli Bożej.
   2. Co sądzimy o samobójstwie?

      Pismo Święte potępia to, że człowiek wyprzedza godzinę wyznaczoną przez Boga i sam odbiera sobie życie. Potwierdzają to nam przykłady Saula (1 Sam. 31,4), Achitofela (2 Sam. 17,23) i Judasza (Mat. 27,5). “Smutek światowy sprawia śmierć, smutek, który jest według Boga, sprawia opamiętanie ku zbawieniu i nikt go nie żałuje (2 Kor. 7,10). Bóg przykazuje nam: “Nie zabijaj” (2 Moj. 20,13).

      Samobójca w momencie buntu lub rozpaczy kończy swe życie. Sam odbiera sobie możliwość otrzymania od Boga wybawienia ze wszystkich swych trosk. Przede wszystkim lekkomyślnie traci ze swej własnej winy łaskę pokuty i wiary. Co za głupota, dobrowolnie rzucać się w otchłań, której Bóg chciał nam oszczędzić! Niektórzy ludzie, nawet wierzący, prześladowani są myślą o samobójstwie. Mogą być oni pewni, że jest to szczególny sposób pokuszenia. Diabeł, nasz zaprzysiężony wróg, jest “mordercą od początku (Jan 8,44). Nigdy nie jest bardziej szczęśliwy, jak wtedy, gdy może zniszczyć stworzenie Boże. Musimy mu mocno przeciwstawić się w wierze (1 Ptr. 5,8-9) i polecić się w modlitwie Temu, który może zachować nasze serca i zmysły w Chrystusie Jezusie (Fil. 4,6-7). Morderca jak łotr na krzyżu znalazł łaskę (Łuk. 23,41-43). Dzięki cudownej łasce Bożej nawet samobójca uszedł z życiem i nawrócił się jeszcze z całego serca. Inni też przed śmiercią otrzymali jeszcze kilka jasnych chwili mogli zawołać do Boga i otrzymać przez wiarę Jego przebaczenie.

      Dlatego nie sądźmy! Tylko sam Bóg wie co wydarzyło się w ostatnim momencie pomiędzy Nim a duszą. Z całym naciskiem jednak powtarzamy, że według Biblii samobójstwo jest przestępstwem i że nierozsądnie jest zakończyć swe życie prowokując Boga.
   3. Czy wolno przyspieszyć śmierć człowieka z litości?

      Nie zajmujemy się tutaj oczywistym morderstwem, które wyraźnie jest potępione przez Biblię. W naszych dniach rozszerza się pogląd, że dozwolone i dobre jest przyśpieszenie końca choroby przez eutanazję, to znaczy przez delikatną śmierć dla zaoszczędzenia bólu.

      Co powinniśmy na ten temat powiedzieć? Po pierwsze, że uśmiercenie człowieka jest zawsze morderstwem, nawet jeżeli określimy je pięknym greckim określeniem. Bóg nie zezwolił nikomu ingerować samowolnie w życie swego bliźniego. Nie zabijaj. Każde przykazanie Pańskie ma wieczną ważność!

      “Będę żądał krwi waszej od każdego człowieka za życia brata jego … bo na obraz Boży uczynił człowieka (1 Moj. 9,5-6).

      Zabójcy są pośród tych, “których udziałem będzie jezioro płonące ogniem i siarką” (Obj. 21,8;22,15).

      Poza tym, czy przez to, że skróci się człowiekowi życie, nie odbiera mu się ostatniej możliwości, by się nawrócił i został na wieki zbawiony? I kto ostatecznie może całą pewnością wiedzieć, że chory nie mógłby jeszcze wyzdrowieć? Lekarze mogą się pomylić i uznać kogoś za nieuleczalnie chorego, jakim on wcale nie jest. Nawet jeżeli według ludzkich obliczeń i naukowego rozpoznania byłby nieuleczalnie chory, czy nie może go uratować cud Boży? “Gdzie życie tam i nadzieja” – mówi ludowe porzekadło. Jeżeli jest to nawet zabronione, czy nie możemy uczynić tego na wyraźne jego życzenie?

      Rzeczywiście są chorzy i ranni, którzy ustawicznie błagają, by ukrócić ich cierpienia.

      Sądzimy, że również w tej sytuacji mają moc te same racje, które właśnie przytoczyliśmy, i że jest to nie mniej zabronione. Nikomu nie udzielilibyśmy wsparcia w kradzieży, nawet gdyby on błagał nas, abyśmy pomogli mu w ten sposób w potrzebie. Lecz chcemy dać dwojaką odpowiedź: Uczynimy wszystko, co w naszej mocy, aby ulżyć cierpieniom chorego – a równocześnie postaramy się przekazać mu przy Bożej pomocy wszelką duchową pociechę, jakiej potrzebuje. Kto wie – podkreślamy to jeszcze raz – czy Pan nie wkroczy cudownie w Swej wszechmocy i czy modlitwa wiary nie uratuje chorego (Jakub 5,5)? W każdym przypadku próba ta ma duchowy sens (Hebr. 12,5-11). a Bóg uroczyście obiecał nam w Swej dobroci, że nie przekroczy ona naszych sił (1 Kor. 10,13), nawet gdyby w danym momencie te siły musiały być w ponadnaturalny sposób pomnożone.
   4. Co sądzimy o karze śmierci?

      Jeżeli jednostka nie może zakończyć samowolnie swego życia, czy może wtedy ludzka społeczność skazać przestępcę na śmierć?

      Wyjdźmy najpierw od stwierdzenia, że kara śmierci była w Starym Testamencie używana. Już Noemu Bóg powiedział: “Kto przelewa krew człowieka, tego krew przez człowieka będzie przelana, bo na obraz Boży uczynił człowieka” (1 Moj. 9,6).

      Zakon Mojżeszowy przewiduje karę śmierci za liczne przestępstwa, na przykład za:

      morderstwo (3 Moj. 24,17),

      cudzołóstwo (3 Moj. 20,10),

      wróżbiarstwo i przepowiednie (2 Moj. 22,18:3 Moj. 20,27),

      bluźnierstwo (3 Moj. 24,16),

      nieposłuszeństwo rodzicom (3 Moj. 20,9; Moj. 21,21),

      nieposłuszeństwo względem kapłanów (5 Moj. 17,12),

      nieuszanowanie sabatu (tzn. dnia odpocznienia) (2 Moj. 35,2),

      służbę bożkom (5 Moj. 17,2-6; itp.).

      Tak było wykorzeniane zło z Izraela (5 Moj. 17,12); a w Liście do Hebrajczyków zawarte jest podsumowujące wyjaśnienie: “Kto łamie zakon Mojżesza, ponosi śmierć bez miłosierdzia na podstawie zeznań dwóch lub trzech świadków” (Hebr. 10,28). W Nowym Testamencie przewidziane kary nie są w pierwszej linii cielesne i doczesne, lecz duchowe i wieczne, a więc o wiele bardziej surowe (zobacz Hebr. 10,28-31). Jednak, jeżeli sąd Boży – jedynie sprawiedliwy i doskonały – należy do drugiego świata, nie wyklucza to faktu, że Bóg zezwala na bezpośrednie działanie zuchwalców jak Herod (Dz. Ap. 12,3), bądź też przekazuje władzę ziemskim sędziom w wykonywaniu kary śmierci. “Władze zwierzchnie są na służbie u Boga, tobie ku dobremu. Ale jeśli czynisz źle, bój się, bo nie na próżno miecz nosi, wszak jest sługą Boga, który odpłaca w gniewie temu, co złe czyni” (Rzym. 13,4).

      Nie chodzi tu oczywiście o zbór, który przepełniony powinien być miłością Chrystusową i postępować według Ew. Mateusza 5,38-48: nie sprzeciwiać się złu, miłować wrogów i czynić dobro tym, którzy prześladują.

      Tekst z Listu do Rzymian 13,4 odnosi się bez wątpienia do świata i państw, które nie są chrześcijańskie. Pomimo to są oni zobowiązani, jak dalece to możliwe, do zapewnienia prawa i karania przestępców. W przeciwnym razie życie w naszym nadwerężonym społeczeństwie byłoby prawie niemożliwe.

      Oczywiście byłoby lepiej, gdyby państwo potrafiło zachować porządek bez sięgania po karę śmierci. To byłoby jednak możliwe tylko w krajach bardziej przenikniętych duchem ewangelii. To, co chrześcijaninowi nie podoba się w karze śmierci, to nie tylko przelanie krwi. Jest on poruszony również myślą, że niej powinno się skracać winnemu życia, aby niej zabrać mu czasu do pokuty i zbawienia duszy jego. Pod wpływem chrześcijańskich idei pojęcie kary w naszych czasach zmieniło się. Nie powinna ona, jeśli to możliwe, być tylko karą, lecz środkiem wychowawczym. Najgorszy przestępca może się zmienić i dzięki nowonarodzeniu może stać się nowym człowiekiem. Najlepszym przykładem jest łotr na krzyżu (Łuk. 23,42-43). Wtedy jednak chrześcijanie musieliby bardziej uświadomić sobie swą odpowiedzialność w tym zakresie. Musieliby bardziej zapoznać skazanych z ewangelią. Najpoważniejszym zarzutem w stosunku do kary śmierci jest również fakt, że nie można naprawić pomyłki sądowej, gdy został skazany niewinny.
   5. Czy człowiek może przyspieszyć swą godzinę śmierci wbrew swojej
      woli?

Oczywiście! Rozpustnik, który rujnuje swoje życie, sportowiec, który wypróbowuje Boga narażając bezsensownie swoje życie, mogą właśnie sprowadzić przedwczesną śmierć. Również duchowe przyczyny mogą pociągać te same skutki.

Biblia podaje liczne przykłady:

“Er (pierworodny Judy) czynił zło przed Panem i dlatego Pan pozbawił go życia … Panu nie podobało się to, co on (jego brat Onan) czynił, dlatego i jego pozbawił życia (1 Moj. 38,7-10).

Synowie Heliego ciężko zgrzeszyli i nie usłuchali głosu swego ojca, gdyż Pan postanowił ich zgubić. I Pan powiedział do Heliego: Większość twojej rodziny padnie od miecza w wieku męskim. A to będzie ci znakiem, który się pojawi co do obu twoich synów, Chofniego i Pinechasa: Obaj w jednym dniu zginą (1 Sam. 2,25.33-34).

Przytoczmy jeszcze kilka miejsc ze Starego Testamentu: “Ludzie krwawi i zdradliwi nie dożyją połowy dni swoich (Ps. 55,24). “Bezbożny nie długo będzie bogaty … płomień wysuszy Jego pędy, a jego kwiat rozwieje wiatr … Nie ostoi się … złudzenie będzie jego zapłatą. Nim nadejdzie jego dzień, dopełni się jego los (Job. 15,29-32). “Nie bądź zbyt grzeszny, ani zbyt głupi: dlaczego miałbyś przedwcześnie umierać?” (Kazn.7,17). Straszna rzecz; jest, że również chrześcijanie mogą skrócić swoje życie. Paweł pisząc o przyjmowaniu Pamiątki: “Kto je i pije niegodnie, nie rozróżniając ciała Pańskiego, sąd własny je i pije. Dlatego jest między wami wielu chorych i słabych, a niemało zasnęło. Bo gdybyśmy sami siebie osądzali, i nie podlegalibyśmy sądowi, gdy zaś jesteśmy sądzeni przez Pana, znaczy to, że nas wychowuje, abyśmy wraz ze światem nie zostali potępieni” (1 Kor. 11,29-32).

Jeżeli tak pisze apostoł wczesnochrześcijańskich zborów, które były pełne życia i wiary, co powiedzielibyśmy tedy na nasze dni. Jeszcze surowiej wyraża się on o zgorszeniu, które wywoływał jeden z członków tego samego zboru: “Oddajcie takiego szatanowi na zatracenie ciała, aby duch był zbawiony w dzień Pański” (1 Kor. 5,5). Jeżeli wierzący odmawia poprawy, Pan może ukarać go na jego ciele, a nawet ukrócić życie, by powstrzymać go na drodze do zepsucia i uratować przynajmniej jego duszę. W przypadku obłudników jak Ananiasz i Safira może zniszczyć ich nawet na miejscu (Dz. Ap. 5,1-11).

f. Czy można również przedłużyć swoje życie?

Tak, również o tym mówi Biblia. Nie tylko przez to, że pielęgnujemy swoje ciało, świątynię Ducha Świętego, lecz również przez, przestrzeganie pewnych duchowych reguł. “Przestrzegaj zatem ustaw Jego i przykazań, które ja tobie dziś nakazuję, aby dobrze było tobie i twoim synom po tobie i abyś żył na ziemi długo, którą Pan, twój Bóg, daje ci po wszystkie dni (5 Moj. 4,40). A słowa z 5 Moj. 5,16 powtarzają się w Liście do Efezjan 6,2-3: “Czcij ojca swego i matkę, to jest pierwsze przykazanie z obietnica; aby ci się dobrze działo i abyś długo żył na ziemi.” Bojaźń Pana przedłuża życie, lecz lata bezbożnego skracają się (Przyp. 10,27). Bóg może również wysłuchać modlitwy i uzdrowić śmiertelnie chorego oraz przedłużyć jego życie. Typowym przykładem jest Hiskiasz, którego życie przedłużył o 15 lat mając na względzie jego łzy i błagania (2 Król. 20,1-6). Niestety król nie zrobił dobrego użytku z tej nowej miary życia. Dał się zwieść ku pysze posłańcom z Babilonu (2 Król. 20,12-19). Przede wszystkim w czasie tych 15 lat urodził mu się syn, który był jego następcą na tronie. Ten Manasses był tak bezbożny, że z jego powodu Bóg nie przebaczył Jerozolimie, lecz pozwolił ją zburzyć (2 Król. 21,1. 24,3-4). Czy nie można by sądzić, że dla Hiskiasza i jego ludu lepiej byłoby, gdyby Bóg odwołał go w tym momencie, jaki mu wyznaczył?

Godny uwagi jest również przypadek Epafrodyta, o którym Paweł pisze: “Chorował on tak, że był bliski śmierci; ale Bóg zmiłował się nad nim. a nie tylko nad nim, lecz i nade mną, abym nie miał smutku za smutkiem (Fil. 2,27). To zachęca nas abyśmy prosili w wierze, lecz abyśmy również z pokorą poddali się doskonałej woli Bożej.

3. Zwycięstwo nad śmiercią.

A jako ostatni wróg zniszczona będzie śmierć (1 Kor. 15,26).

Władza śmierci nie trwa wiecznie: widzimy zbliżający się już jej koniec. Jezus Chrystus już w czasie Swego pierwszego przyjścia zwyciężył ją. Łaska Boża jest już objawiona przez Przyjście Naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, “który śmierć zniszczył, a żywot i nieśmiertelność na jaśnię wywiódł przez ewangelię” (2 Tym. 1,10). Jezus stał się człowiekiem, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby wyzwolić wszystkich tych którzy z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie byli w niewoli (Hebr. 2,14-15). Zmartwychwstanie uwolniło wiernych z ostatnich kajdan śmierci. Gdy podczas Powtórnego Przyjścia Chrystusa zostaną przyobleczeni w nowe wspaniałe ciało, wypełni się słowo, w którym napisano: “Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie! Gdzież jest, o śmierci, zwycięstwo twoje? Gdzież jest, o śmierci, żądło twoje?” (1 Kor. 15,54-55). W czasie Tysiącletniego Królestwa cielesna śmierć będzie mieć minimalna władzę. Widzieliśmy, że Bóg z powodu grzechu nie tylko przekazał władzę śmierci, lecz również ograniczył życie człowieka do 120 lat (1 Moj. 6,3), a później tylko do 70 lub 80 lat. (Ps. 90,10). Podczas chwalebnych rządów Chrystusa tu na ziemi, szatan zostanie związany i życie ludzkie znacznie przedłużone. Nie będzie więcej przedwczesnych zgonów, a stuletni człowiek będzie młody: “Nie będzie już tam niemowlęcia, które by żyło kilka dni, ani starca, który by nie dożył swego wieku, gdyż za młodzieńca będzie uchodził, kto umrze jako stuletni … jak wiek drzewa będzie wiek mojego ludu” (Iz. 65,20-22).

Lecz będzie to tylko ostatni etap przed ostatecznym tryumfem. W końcu przeminie pierwsza śmierć. Po obu zmartwychwstaniach i po zniszczeniu ziemi nie będzie nikogo, kto mógłby umrzeć śmiercią cielesną. Dlatego Jan po przedstawieniu sądu ostatecznego pisze: “A śmierć i piekło zostaną wrzucone do jeziora ognistego” (Obj. 20,14). “I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie, albowiem pierwsze rzeczy przeminęły (Obj. 21,4). Ciało wybranych odziane będzie w nieśmiertelność (1 Kor. 15,53). Cóż będzie to za wspaniały tryumf! Niestety, dla potępionych zamiast śmierci cielesnej, której już nie będzie, nastanie otchłań, płonąca ogniem i siarką, “druga śmierć” (Obj. 20,14; 21,8). Wspaniałą prawdą dla nas jest to, że uwolnieni jesteśmy spod władzy śmierci, teraz i na zawsze, przez Jezusa Chrystusa, który jest wiecznym życiem!

4..Przygotowujemy się na błogosławioną śmierć.

Żyjmy tak, abyśmy bez strachu mogli patrzeć na śmierć. Los człowieka rozstrzyga się tu, na ziemi. Stąd też ważne jest, abyśmy jeszcze dziś zdecydowali się, w jaki sposób chcemy spotkać się z wiecznością. “Naucz nas pamiętać, że musimy umrzeć, abyśmy byli mądrzy” (Ps. 90,12). “To jest Bóg, Bóg nasz na wieki wieków, i On nas prowadzi poza śmierć” (Ps. 48,15). Chciejmy zawsze trwać przy Tym, który odebrał władzę śmierci i każdy dzień żyć Jego życiem wiecznym. Jeżeli kiedyś będziemy musieli umrzeć, nie będzie to dla nas śmierć. Czy Adele Kanum nie powiedziała: “Kocham życie. Całkowicie świadomie korzystam z niego. Lecz tak samo kocham śmierć, powrót do Boga. Dla mnie życie i śmierć są tą samą radością”.

“Wszystko jest wasze … życie czy śmierć, teraźniejszość czy przyszłość. Wszystko jest wasze, wyście zaś Chrystusowi, a Chrystus Boży” (1 Kor. 3,21-23). Jeżeli więc śmierć jest nasza, to dlatego, ponieważ przez wiarę staliśmy się Pańscy. My chcemy tego rzeczywiście doświadczyć!

Rene Pache

Miejsce pobytu umarłych

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.

 SĄD OSTATECZNY

Czym jest sąd ostateczny

Jest to wielkie i ostatnie rozliczenie na końcu Tysiącletniego Królestwa, wielki dzień sądu, na którym muszą stawić się wszyscy bezbożni z wszystkich okresów. Po tym będzie istnieć tylko wieczne piekło i wieczne niebo.

Czas Bożej cierpliwości ma swój koniec. Od rebelii aniołów w niebie i upadku człowieka w raju Pan czekał z objawieniem swej sprawiedliwości. Długo czekał, aby grzesznicy się nawrócili i przyjęli Jego łaskę. Z niepojęta cierpliwością pozwalał niesprawiedliwym iść dalej ich złą drogą i ciągle występować przeciw Niemu. Teraz nadszedł moment sądu ostatecznego. Przez długi okres sprawiedliwość była wyszydzana, a ofiary zła pozornie na próżno wolały do nieba (Obj. 6,10). W końcu wybiła godzina wielkiego obrachunku.

Kto jest sędzią ostatecznego?

“I widziałem wielki biały tron i Tego, który na nim siedział” (Obj. 20,11). Tą wspaniałą osobistością nie jest nikt inny jak Chrystus, którego panowanie i sąd już dawno były przepowiedziane przez proroków. “Nie oddali się berło od Judy, ani buława od nóg jego, aż przyjdzie władca jego i jemu posłuszne będą narody” (1 Moj. 49,10).

“To, co niskie, będzie wywyższone, a co wysokie będzie poniżone. W gruzy, w gruzy, w gruzy obrócę je. Także ono nie pozostanie tak, aż przyjdzie ten, który ma do niego prawo; jemu dam je” (Ezech. 21,31-32).

“Ojciec… przekazał wszelki sąd Synowi… i dał Mu władzę sądzenia, bo jest Synem Człowieczym” (Jan 5,22.27).

“Bóg sądzić będzie ukryte sprawy ludzkie przez Jezusa Chrystusa” (Rzym. 2,16).

Bo “wyznaczył On dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych… Jezus przykazał nam też, abyśmy ludowi głosili i składali świadectwo, że On jest ustanowionym przez Boga sędzia żywych i umarłych” (Dz. Ap. 17,31; 10,42; zobacz również 2 Tym. 4,1).

Zniszczenie ziemi i niebios

“Przed Jego obliczem pierzchła ziemia i niebo, i miejsca dla nich nie było… Pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminą” (Obj. 20:11; 21:1).

Ziemia widziała zbyt wiele grzechów i wsiąkło w nią dużo krwi musi więc zostać zniszczona. Także niebo zbrukane rebelia aniołów musi być całkowicie zniszczone.

Sąd ten dokona się przy pomocy ognia. Tak jak kiedyś ziemia została zniszczona przez wody potopu, tak również “teraźniejsze niebo i ziemia na dzień sądu i zagłady bezbożnych ludzi mocą tego samego Słowa zachowane są… A dzień Pański nadejdzie jak złodziej wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopią ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną. Skoro to wszystko ma ulec zagładzie, jakimi powinniście być wy w świętym postępowaniu i w pobożności, jeżeli oczekujecie i pragniecie gorąco dnia Bożego, z powodu którego niebiosa w ogniu stopnieją i rozpalone żywioły rozpłyną się? (2 Ptr. 3,7.10-12). “Niebo i ziemia przeminą (Mat. 24,35). “Panie… niebiosa … przeminą, ale Ty zostajesz” i jako płaszcz je zwiniesz, jako odzienie, i przemienione zostaną (Hebr. 1,10-12; Ps. 102,26-28). “Niebiosa rozwieją się jak dym, ziemia rozpadnie się jak szmata” (Izaj 51,6).

Czy nie uczą nas najnowsze odkrycia atomowe pojmowania, jak pewnego dnia spłoną w żarze żywioły i rozpadną się?

“Kształt tego świata przeminie” (1 Kor. 7,31), to znaczy jego forma, jego zewnętrzna struktura, lecz ma to niewielkie znaczenie, gdyż Stwórca pozostaje na wieki taki sam.

Bezbożni umarli staną przed sądem.

“I widziałem umarłych wielkich i małych, stojących przed tronem… I wydało morze umarłych, którzy się w nim znajdowali, również, śmierć i piekło wydały umarłych, którzy się, w nich znajdowali (Obj. 20,12.13).

Tak jak wszyscy wierzący staną przed tronem Chrystusowym, by otrzymać wynagrodzenie za swą służbę (2 Kor. 5,10), tak również wszyscy niewierzący będą musieli zdać sprawę przed swoim Sędzią. … Wszyscy staniemy przed sądem Bożym. Bo napisano: “Jakom żyw, mówi Pan, ugnie się przede mną wszelkie kolano i wszelki język będzie Boga (Rzym. 14:10,11). “Nadszedł bowiem czas, aby się rozpoczął sąd od domu Bożego: a jeśli zaczyna się od nas, to jakiż koniec czeka tych, którzy nie wierzą Ewangelii Bożej. A jeśli sprawiedliwy z trudnością dostąpi zbawienia, to bezbożny i grzesznik gdzież się znajdą? (1 Ptr. 4:17,18).

“Bo jeśli otrzymawszy poznanie prawdy, rozmyślnie grzeszymy, nie ma już dla nas ofiary za grzechy, lecz tylko straszliwe oczekiwanie sądu i żar ognia, który strawi przeciwników… O ileż sroższej kary (niż w Zakonie Mojżeszowym), sądzicie, będzie godzien ten, kto Syna Bożego podeptał i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha Łaski! Znamy przecież Tego, który powiedział: Pomsta do mnie należy. Ja odpłacę… Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego” (Hebr. 10:26-31).

Tak więc wszyscy, którzy tu na ziemi zaprzeczali istnieniu Boga, staną przed Nim jako Sędzią. Będzie to uroczysta konfrontacja, której nikt nie uniknie! Podczas ostatniego ziemskiego sądu ludzie ..omdlewać będą z trwogi w oczekiwaniu tych rzeczy, które przyjdą na świat, i wtedy biadać będą wszystkie plemiona ziemi, i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach z nieba (Łuk. 21,26; Mat. 24,30). Jak to będzie podczas Sądu Ostatecznego, gdy wieczny los każdego jednego człowieka zostanie ustalony?

Każdy będzie sądzony według swoich uczynków

“I księgi zostały otworzone… i osądzeni zostali umarli na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami było napisane w pismach” (Obj. 20,12.13).

         1. Bóg ma dokładne księgi naszych uczynków

            Te “księgi” bez wątpienia są także symbolem, bo Bóg ma wystarczająco dobrą pamięć i nie potrzebuje zapisywać tego, o czym chce pamiętać. Bardzo smutną myślą jest przy tym fakt, że grzesznikowi zupełnie, ale to zupełnie nic nie będzie zapomniane. ..Nie zapomnę nigdy wszystkich ich uczynków (Amos 8:7). Pan może w każdej chwili odtworzyć przed każdym grzesznikiem film jego życia. To przywołanie jego przeszłości całkowicie wystarczy, by każdy opuścił głowę i by spotkała go najsurowsza sprawiedliwość.

            W straszliwy sposób wypełni się ostrzegające słowo proroka: Wiedzcie, że kara za wasz grzech was spotka (4 Moj. 32:23).
         2. Pod sąd podlegają wszystkie uczynki bez wyjątku, Bóg sądzi:

            – ukryte sprawy ludzkie – Rzym. 8:16 oraz

            – niepotrzebne słowa: “Z każdego nieużytecznego słowa, które ludzie wyrzekną, zdadzą sprawa w dniu sądu” (Mat. 12:36)

            – wszystkie bezbożne dzieła: “Oto przyszedł Pan z tysiącami swoich świętych, aby dokonać sądu nad wszystkimi, i ukarać wszystkich bezbożników za wszystkie ich bezbożne uczynki, których się dopuścili, i za wszystkie ich bezbożne słowa, jakie wypowiedzieli przeciwko niemu bezbożni grzesznicy” (Juda 14-15)

            – grzechy młodości: “Raduj się, młodzieńcze, w swojej młodości i bądź dobrej myśli, póki jesteś młody. Postępuj tak jak każe ci serce, i używaj, czego pragną twoje oczy, lecz wiedz, że za to wszystko Bóg pozwie cię na sąd” (Ks. Kazn. 11:9).

            – wszystkie uczynki bez wyjątku: “Bóg bowiem odbędzie sąd nad każdym czynem, nad każda rzeczą tajną – czy dobrą, czy złą (Ks. Kazn. 12:14).
         3. Wszyscy, którzy nie wierzą, są zgubieni

            “Nikt nie jest usprawiedliwiony z uczynków zakonu (które przykazał Boży Zakon).”bo napisano… Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w pełnieniu wszystkiego, co jest napisane w księdze zakonu” (Gal. 2:16; 3:10).

            Wszyscy zasłużyliśmy na tę, klątwę, bo miliony razy przekraczaliśmy zakon, i ponieważ nasz dobry czyn przed Bogiem nie jest doskonały, tak więc ,,wszystkie nasze cnoty są jak szata splugawiona” (Iz. 64:4).

            “Ty jednak przez zatwardziałość swoją i nieskruszone serce, gromadzisz sobie gniew na dzień gniewu i objawienia sprawiedliwego sądu Boga, który odda każdemu według uczynków jego… tych zaś, którzy o uznanie dla siebie zabiegają i sprzeciwiają się prawdzie, a hołdują nieprawości, spotka gniew i pomsta. Tak utrapienie i ucisk spadnie na duszę każdego człowieka który popełnia zło, naprzód Żyda, potem Greka” (Rzym. 2,5-9).
         4. Wszyscy będą musieli milczeć

            ,,Wszyscy będą sądzeni według swoich uczynków. Nikt nie może się usprawiedliwiać… Niemożliwe będzie zaprzeczenie lub zrzucenie winy na kogoś innego lub na Boga. Wtedy Słowo Ewangelii Jana 16,8 -11 znajdzie w ostatnie wypełnienie: Niewierzący zostaną ukarani z powodu grzechu, że nie uwierzyli w Jezusa Chrystusa i sprawiedliwość, na równi z księciem tego świata, który wraz z nimi zostanie stracony do ciemności. Spełni się to, co powiedział Paweł:

            “Aby wszystkie usta były zamknięte i aby świat cały podlegał sądowi Bożemu… Nie ma ani jednego sprawiedliwego. Nie ma ani jednego, który by czynił dobrze.. Nie ma różnicy: gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej” (Rzym 3:19,10,12,23).

            Jak sądzeni będą ci którzy nie słyszeli ewangelii

            Istotnie, bardzo często pada pytanie, jaki będzie los, usprawiedliwienie tych, którzy żyli przed Chrystusem lub nie słyszeli ewangelii. Pismo Święte nie pozostawia nas bez odpowiedzi
         1. Każdy będzie sądzony według światła, jakie otrzymał:

            ,,Bo ci, którzy bez zakonu zgrzeszyli, bez zakonu też poginą, a ci którzy w zakonie grzeszyli, przez zakon sądzeni będą” (Rym. 2,12)

            To, co Paweł pisze o zakonie, dotyczy również ewangelii. Kto ją usłyszał, ten jest odpowiedzialny jest przed Bogiem. Rodzaj ludzki, który odrzucił poselstwo i cuda Jezusa w dzień sądu zostanie potępiony przez królową Południa (Sabę) i ludzi z Niniwy (Łuk. 11:31,32). ,,Biada tobie Chorazynie, biada tobie Betsaido, bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się te cuda które są u was, dawno by w worze i popiele pokutowały. Ale powiadam wam: Lżej będzie Tyrowi i Sydonowi w dniu sądu aniżeli wam (Mat. 11:21,22).

            Pan Jezus powiedział do swoich uczniów: “A gdyby kto was nie przyjął i nie słuchał słów waszych, wychodząc z domu lub z tego miasta, strząśnijcie proch z nóg swoich. Zaprawdę powiadam wam: Lżej będzie w dzień sądu ziemi sodomskiej i gomorskiej niż temu miastu (Mat. 10:14,11).

            “Ten zaś sługa, który znał wolę pana swego i nic nie przygotował i nie postąpił według woli jego, odbierze wiele razów. Lecz ten, który nie znał, choć popełnił coś karygodnego, odbierze niewiele razów. Komu wiele dano, od tego wiele będzie się żądać, komu wiele powierzono, od tego więcej będzie się wymagać” (Łuk. 12:47,48).

            Jezus do fałszywych wierzących swego czasu powiedział: “Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że zamykacie Królestwo Niebios przed ludami.” że pożeracie domy wdów i to pod pokrywką długich modlitw: dlatego otrzymacie surowszy wyrok (Mat 23:13,14).
         2. Poganie również pociągnięci są do odpowiedzialności bez znajomości ewangelii

            Według Pawła Bóg zapewnił ludziom trzy objawienia:

            1. Stworzenie: “w którym może być widziana niewidzialna Jego istota, to jest wiekuista Jego moc i Bóstwo (Rzym. 1,20).

            2. Sumienie: w którym Bóg napisał “treść zakonu” pojęcia dobra i zła (Rzym. 2,14-15).

            3. Pismo Święte: największe objawienie, w którym oznajmiona została grzesznikowi miłość i sprawiedliwość Boża, jego zbawienie, jego kara (Rzym. 2,17 i następne).

            Poganie korzystają na razie z dwóch pierwszych objawień. Wszyscy oni byli nieposłuszni i nie mają przed Bogiem żadnego usprawiedliwienia (Rzym. 1:20,21). Oczywiście Żydzi i tak zwani chrześcijanie, którzy posiadają Słowo Boże, mają jeszcze mniej szans na usprawiedliwienie, jeżeli nie postępują według niego (Rzym. 2:1).
         3. Bóg nie zostawia żadnego Swojego stworzenia, lecz próbuje wszelkimi środkami je pozyskać.

Jezus uczy nas, że Trójca wspólnymi siłami próbuje doprowadzić wszystkich do zbawienia:

Ojciec: “I będą wszyscy pouczeni przez Boga [Ojca]” (Jan 6:45).

Syn: “A gdy Ja wywyższony będę ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę” (Jan 21:32). “Oto stoję u drzwi i kołaczę, jeśli ktoś usłyszy głos mój i otworzy drzwi, wstąpię do niego” (Obj. 3:20).

Duch Święty: “On przekona świat o grzechu sprawiedliwości i o sądzie” (Jan 16:8).

Jesteśmy przekonani, że w życiu każdego człowieka jest chwila, kiedy o ile jest on szczery, musi zawołać: “To palec Boży!” (2 Moj. 8,15). Natura mówiła do niego, jego sumienie przekonywało go o grzechu, a Duch Święty pukał do jego drzwi, by wzbudzić w nim tęsknotę za życiem wiecznym. Niestety, większość tych ludzi pozostaje chętniej w ciemności, gdyż nie chce uwolnić się od swych grzechów (Jan 3,19).

Lecz dla szczerych dusz (jakie na szczęcie w każdym czasie się zdarzają) urzeczywistnia się wspaniała obietnica. “Światłość świeci prawym w ciemności” (Ps. 112,4). W cudowny sposób objawia się im Bóg lub posyła posłańca, jak miało to miejsce w przypadku Korneliusza i dworzanina z kraju murzyńskiego (Dz. Ap. 10,10-20; 8,26-2). Gdy wybija jego godzina, każdy człowiek otrzymuje wystarczającą dozę światła, by przyjąć lub odrzucić Boga, i ponosi za to całkowitą odpowiedzialność. Czas ten ma miejsce wtedy, gdy Bogu się spodoba – i jest to jak w Księdze Hioba napisano “raz lub dwa” w życiu. A potem, gdy się odrzuci zbawienie, jest już tylko straszkiwe oczekiwanie sądu i żar ognia który strawi przeciwników.

Czy może zostać zbawionym nieświadomy lecz szczery poganin?

Co stanie się z poganinem, który świadomy jest grzechu swego i szczerze żałuje, lecz nigdy nie miał okazji słyszeć głoszonej ewangelii? Wierzymy, że wszystko wiedzący Bóg wie, czy ten człowiek przyjąłby Prawdę, gdyby była mu ona głoszona, czy nie. Poza tym nie wiemy, czego Bóg dokona przed śmiercią tego grzesznika, aby wypełnić w stosunku do niego obietnice zawartą w Ewangelii Jana 6,45 i 12,32. Jeżeli On przebaczy temu człowiekowi, to nie uczyni tego w żadnym wypadku z powodu jego szczerości, lecz dzięki śmierci Jezusa Chrystusa, Który odpokutował za grzechy całego świata. (1 Jana 2,2).

W podobny sposób otrzymają przebaczenie przejęci skrucha grzesznicy ze Starego Testamentu dzięki Mesjaszowi, który pewnego dnia miał się pojawić, by w ich miejsce ponieść śmierć. Cudzołożny i grzeszny Dawid wiedział, że jego wykroczenia zostaną mu darowane (Ps. 32,1-5). Według zakonu byłoby to niesprawiedliwe i można by postawić pytanie, czy Bóg przez to nie staje się towarzyszem złego. Lecz gdy później Swemu jedynemu Synowi kazał umrzeć za nas wszystkich na krzyżu, w ten sposób okazał swą doskonałą sprawiedliwość “pobłażliwie odnosząc się do przedtem popełnionych grzechów”.

Jeżeli ofiara Chrystusa mogła zbawić mało oświeconych ludzi Starego Testamentu, czy nie może tedy mieć to miejsca w stosunku do nieświadomych pogan, którzy całym sercem posłuszni są stosownie do oświecenia, jakie otrzymali?

Można by może powiedzieć: “Jeżeli tak, to dlaczego prowadzi się ewangelizacje wśród pogan? Przecież ci, który spośród nich są szczerzy i tak będą zbawieni.” Kto tak mówi nie docenia należycie dwóch rzeczy:

1. Ilu jest szczerych pogan w tych okropnych ciemnościach, w jakich żyją? Ich ciała są powalone ich sumienia zepsute, ich serca zamieszkują złe duchy. Chciejmy mieć litość dla ich cierpień i pośpieszmy przynieść im zbawienie. Otrzymaliśmy tak wiele, że o wiele więcej wymaga się od nas. Strzeżmy się, abyśmy nie zamknęli naszych uszu na wołanie apostoła Pawła: “Ale jak mają wzywać tego, w którego nie uwierzyli? A jak mają wierzyć w Tego, o którym nie słyszeli? A jak usłyszeć, jeżeli nie ma tego, który zwiastuje?… Wiara tedy jest ze słuchania (Rzym. 10:14.17). Jak możemy się usprawiedliwiać, jeżeli zaprzestaniemy przekazywania tak wielkiego zbawienia?

2. Czyż życie najlepszego nawet poganina nie jest straszne, bo obciążone przez jego własny i otaczający go grzech, oraz bez niebiańskiej pociechy i bez nadziei na wieczność? Jakże może ten człowiek cieszyć się radością i pokojem zbawienia, których tak pragnie? Czy wolno nam egoistycznie cieszyć się błogosławieństwami, nie odczuwając palącej potrzeby podzielenia się nimi z poganami? Nie, nic nie może uwolnić nas od obowiązku niesienia ewangelii wszystkim duszom, pomocy wszystkim, którzy są pod władzą szatana i grożącej im wiecznej kary.

Księga żywota

Powróćmy do obrazu sądu ostatecznego: “Również inna księga, księga żywota, została otwarta… I jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego… Kto zwycięży… nie wymaże imienia jego z księgi żywota… A wszyscy mieszkańcy ziemi oddadzą mu (zwierzęciu) pokłon, każdy którego imię nie zapisane jest w księdze żywota Baranka, który został zabity (Obj. 20:12,15; 17:8; 13:8.).

“W owym czasie wybawiony będzie lud twój, każdy, kto jest wpisany do księgi żywota” (Dan. 12:1).

Paweł mówi o swoich pomocnikach: “których imiona zapisane są w księdze żywota” (Fil. 4:3).

Gdy Mojżesz wystąpił w imieniu swego ludu, prosił: Teraz, racz odpuścić ich grzech, lecz jeśli nie, to wymaż, mnie ze swojej księgi, która napisałeś. I rzeki Pan do Mojżesza: Tego, kto zgrzeszył przeciwko mnie, wymażę z księgi mojej (2 Moj. 32,32-33). A psalmista mówi o bezbożnych: ..Niech będą wymazani z księgi życia, a ze sprawiedliwymi niech nie będą zapisani! (Ps. 69,29). “Wy weszliście do zebrania pierworodnych, którzy są zapisani w niebie (Hebr. 12:22,23).

Jezus mówi:. “Wszakże nie z tego się radujcie, że duchy są wam podległe, radujcie się raczej z tego, iż imiona wasze w niebie są zapisane” (Łuk. 10,20).

Przeto Bóg wszystkich, którzy przez wiarę są zbawieni, wpisuje do Swej księgi. Lecz za późno będzie uwierzyć dopiero w chwili sądu ostatecznego. Wtedy zostanie otwarta księga żywota i ten, którego imię jest tam zapisane, będzie ostatecznie zgubiony. Zanim Bóg ostatecznie potępi wszystkich grzeszników, na podstawie ich uczynków, uczyni pewnego rodzaju sprawdzian. W ten sposób przypomni im, że mogliby uniknąć piekła, gdyby nie zlekceważyli Jego łaski.

Bóg z góry zna imiona tych, którzy uwierzą w Jego Syna i Wpisał ich do Swej księgi przed początkiem świata (Rzym. 8:29; 1 Ptr. 1:2), Lecz jakkolwiek może się to wydawać naszemu rozumowi absurdalne, jednak ustawicznie jesteśmy zachęcani, by dziś uwierzyć, teraz poznać Zbawiciela (2 Kor. 5,20: 6,2; Hebr. 3,12-15). Wtedy zrozumiemy, że imiona zapisane są w niebie, a nasze serca przepełni radość.

Jakimi głupcami są ludzie, którzy odrzucają jedyny środek umożliwiający zbawienie: A jak lekko to czynią! Wyobraźmy sobie, że do zgromadzenia wdarli się mordercy – obwieścili, że o północy wszyscy zostaną zastrzeleni. “Lecz – dodaliby – kładziemy tutaj zeszyt. Kto się do niego wpisze, będzie oszczędzony”. Czyż wszyscy bez wyjątku nie rzuciliby się do tego zeszytu, by znaleźć się na liście ułaskawienia? A czy nie jest to niepojęte, że tak niewielu tak bardzo przed Bogiem obciążonych grzeszników troszczy się o to, by darmo wybawionym być od wiecznego potępienia?

Jak już powiedzieliśmy, podczas sądu ostatecznego za późno będzie na wpisanie się do księgi żywota. Zdaje się również, że żaden z wybrańców wpisanych do księgi nie stanie przed Sędzia (może poza wybranymi z Tysiącletniego Królestwa, którzy nie zmartwychwstali, lecz są zbawieni). W czasie pochwycenia zboru, Pan sprawdzi służbę każdego, by ustalić, na jaką zapłatę zasłużył, lecz jego zbawienie jest pewne, “nie stanie on przed sądem”, bo nie ma “nic godnego potępienia w tych, którzy są w Chrystusie Jezusie” (Jan 5:24; Rzym. 8:1). Przed wielkim białym tronem każdy sądzony będzie według swych uczynków. Po tym fakcie na pewno nikt nie mógłby być zbawiony. Czy zbór nie jest obecny podczas sądu ostatecznego? Tak, jest. Wszyscy muszą być obecni podczas wielkiego sądu nad rodzajem ludzkim; jedni, by zostać przez swego Zbawiciela uświetnieni, drudzy, by być potępieni. Na początku Tysiącletniego Królestwa po obu stronach Jezusa Chrystusa usiądą na tronach sędziowie (Obj. 20:4). Wolno nam sądzić, że święci będą mogli wziąć udział wraz ze swym Panem w sądzie nad światem, jak również w sądzie nad aniołami (1 Kor. 6:2-3).

Koniec śmierci i piekła

“Śmierć i piekło wydadzą umarłych, którzy w nich byli… śmierć i piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego; to jest druga śmierć” (Obj. 20:13).

Pierwsza śmierć jest śmiercią cielesną, poprzez którą opuszczamy ten świat. Druga śmierć spotyka bezbożnych na drugim świecie.

Ponieważ drugi świat następuje po ziemi, normalną rzeczą jest, że pierwsza śmierć ustępuje miejsca drugiej. Byli “śmiertelni” są od teraz w niebie lub w ognistym jeziorze. Następnie wypełnia się Słowo Apostoła Pawła: “Bo On musi królować, dopóki nie Położy wszystkich nieprzyjaciół pod stopy swoje. A jako ostatni wróg zniszczona będzie śmierć” (1 Kor. 15, 25-26).

Używając słowa “piekło” (dokładne tłumaczenie: kraina umarłych) mamy na myśli pewnego rodzaju więzienie śledcze, gdzie niewierzący przebywają do dnia sądu ostatecznego. W tym momencie wszystko przejściowe się skończy i mieszkańcy krainy umarłych zostaną wrzuceni do “ognistego jeziora”, to znaczy do wiecznego piekła, które się w tym momencie zacznie.

Ogłoszenie wyroku

“Jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego” (Obj. 20,15).

Musimy wyjaśnić tu pozorną sprzeczność: Jezus przyszedł, by zbawić grzeszników i odpokutować za grzechy całego świata. Tak więc ludzie nie giną z powodu swego grzechu, lecz dlatego, że nie przyjęli Bożej łaski: “Kto wierzy w Niego, nie będzie sądzony, kto zaś nie wierzy, już jest osądzony, dlatego że uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego…” On (Duch Święty) przekona świat o grzechu… gdyż nie uwierzyli we Mnie (Jan 3:18; 16:8-9).

Tak więc przez wiarę jest się zbawionym, a przez niewiarę straconym, na skutek odmowy zapisania swego imienia do księgi żywota. Kto odrzucił łaskę Bożą, pozostaje na gruncie zakonu. Na tym gruncie może być sądzony tylko na podstawie swych uczynków. Jak już widzieliśmy, otrzyma on dokładnie to, na co zasłużył, a Zakon potępi go bez litości.

Jakie ważne jest zapisanie się w księdze żywota! Niektórzy do ostatniej chwili robią sobie fałszywe nadzieje, że w owym dniu powiedzą do Pana: “Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu Twoim i w imieniu Twoim wypędzaliśmy demonów, i w imieniu Twoim nie uczyniliśmy wielu cudów? A wtedy On powie im: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie (Mat, 7,22.23).

“Udziałem zaś bojaźliwych (można by to przetłumaczyć: tchórzliwych, którzy nie mogli zdecydować i nie mieli odwagi na zerwanie z grzechem) i niewierzących (jak się słyszało na początku tej listy, gdyż odrzucenie zbawienia jest największym grzechem), i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i czarowników, i bałwochwalców i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarka. To jest śmierć druga” (Obj. 21,8).

Abyście pewnego dnia nie popadli w takie samo potępienie, “upomina Bóg przez nas; i w miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem… oto teraz czas łaski, oto teraz dzień zbawienia” (2 Kor. 5:20; 6,2).

Przyjmijmy łaskę dziś, bo jutro może być już za późno.

Rene Pache

Piekło

Czytaj Biblię – Słowo Boże

Pan Jezus jest Wiecznym Synem Bożym. On przyszedł jako prawdziwy człowiek “…Bóg objawiony w ciele.” On zszedł z nieba, aby wykonać dzieło zbawienia. Zgubiony grzesznik może być uratowany – ty i ja. Kto wiedząc o tym fakcie zlekceważy go, temu nie można pomóc w żaden sposób. Lepiej by było takiej osobie, gdyby się nigdy nie urodziła. Chrystus nie był założycielem religii. Rzeczywiste, biblijne chrześcijaństwo nie jest ludzkim wymysłem, nie jest religią obok wielu innych. Pan Jezus objawił nam żywego Boga. On mógł powiedzieć: “Kto mnie widzi, widzi Ojca”. (Jan 14,9) On mógł powiedzieć: “Jam jest prawda”. (Jan 14,6) Czy Mahomet nakarmił 5 chlebami i 2 rybami 5000 mężów? Czy Budda uzdrawiał ślepych, Konfucjusz wskrzeszał z martwych? Oni wszyscy zostali złożeni w grobie tak, jak każdy śmiertelnik. Tylko jeden zmartwychwstał, Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel Świata! On mógł o sobie powiedzieć: “Jam jest zmartwychwstanie i życie”. Czy ktoś kiedykolwiek odważył się tak o sobie powiedzieć? Jezus rzekł do Piłata: “Ja się narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy kto jest z prawdy, słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy Ty słuchasz Jego głosu? On chce Tobie dać prawdziwy pokój, wieczną radość i mieszkanie w domu Ojca. Ugnij się przed Nim, wyznaj swoje grzechy i uwierz, że On także dla Ciebie spełnił dzieło wykupienia. “Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny” (Jan 3,36)

Zapoznaj się dokładniej z Bożym Prostym Planem Zbawienia. A jeżeli będziesz miał jakiekolwiek pytania, lub pragnienie aby rozpocząć regularne studium Pisma Świętego, albo otrzymać bezpłatnie Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa, napisz do nas:

RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.
http://chrzescijanie.info/
http://chrzescijanie.eu/
http://Chrystus.Jezus.pl/
Aby bezpłatnie otrzymać Nowy Testament Pana Jezusa Chrystusa lub inną chrześcijańską literaturę na temat Twojego osobistego pojednania z Bogiem napisz na adres:
RLCH – Rozpowszechnianie Literatury Chrześcijańskiej; ul. Fabryczna 18; PL98-400 Wieruszów; Polska.