Effenaar headhuncho’s Tom Ketelaar en Robert Schaeffer bloggen vanuit Brighton over het Great Escape showcase festival waar meer dan 300 opkomende bands in drie dagen over meer dan dertig locaties spelen.

Day 1.

Na een overweldigend mooi concert van Coco Rosie in onze eigen Effenaar woensdag nacht veel te laat in bed om donderdag ochtend om 5 uur de wekker te horen afgaan. Met een brak hoofd om zes uur op station Eindje Centraal om daar vol goede moed naar Schiphol te vretekken. Maar de NS zou de NS niet zijn als ze onze trein niet eerst 10, dan 15, dan 20, dan 25 minuten vertraging laten hebben, om hem vervolgens helemaal uit de dienstregeling te halen. FUCK! daar gaat ons half uur om van de trein op tijd bij de incheckbalie te komen! We gaan door die fucking NS onze fuckin Flight missen! Bollocks!

Aangekomen op schiphol hebben we nu maar liefst 3 minuten om naar de incheckbalie te komen en eindelijk snappen we waarom dat vliegveld zo heet: Hollen geblazen!! Maar gelukkig kunnen we nog op de valreep inchecken en zijn we verzekerd van 2 stoelen in ons Easyjet vliegtuigje. Daar kan meteen het netwerken beginnen met ex-Effenaar geluidsman/programma assistent/secretariaats medewerker en tegenwoordig PIAS held Leon HP die naast ons zit. Goeie oude tijden herleven met het ophalen van herinneringen over Dave Sardy’s Barkmarket.

Brighton! Beroemd om zijn Fatboy Slims, Blood Red Shoes, Piers (eentje totaal verwoest en de andere verkermist), de intieme Lanes vol alternatief winkelplezier en de Taj Mahal achtige Royal Dome Pavilion en omliggende tuinen.

The Brighton Pier

The Great Escape! Na een fine shopping spree met veel vinyl scores (alle bands brengen hier gewoon platen en singles uit!) gaat het festival voor ons dan eindelijk beginnen. Tenminste dat dachten we. Want bij aankomst in The Volks (een van de mooigelegen clubs onder de boulevard aan de zee) bleek favorieten We Are Wolves helemaal niet te spelen. We kregen nu met een half uur vertraging Seeing Scarlet voorgeschoteld die volgens het boekje ‘glistering Depeche Mode mystery’ en ‘ Interpol Eerie’ en ‘ Cure killer hooks’ zouden brengen maar in de praktijk gewoon een derderangs REM achtige schoolband was zonder ook maar een grijntje uitsraling of magie.

Cadence Weapon’s dj

Op naar The Revenge waar waar de upcoming Hiphop held Cadence Weapon nog lang niet klaar was om op tijd te beginnen. Gelukkig heeft The Revenge een tweede zaal waar we verrast werden door het piepjonge The More Assured. Netjes volgens het momenteel zeer populaire dansbare britpop boekje, dat wel, maar vol enthousiasme gebracht. De band heeft goede looks met als bonus feature een piepjonge Phil Lynott op bas. Daarna weer terug naar boven voor de sensatie van de avond Cadence Weapon (boeken ZXZW!!) uit Canada (boeken Le Guess Who!!). Samen met een bebaarde metal Viking als scratcher zette de opgefokte rapper de zaal vanaf minuut 1 totaal op de kop. Vette bassen, dikke dance beats en opgefokte rhymes. Wij schreeuwden nog de hele nacht ‘ We’ve made a deal today, We’re selling real estate, we made a deal today, we’re selling HOUSES !’ Daar worden wij gelukkig van

Op naar The Barfly voor een potje noorse chaos rock van Ungdomskulen (niet te verwarren met Slagmalsklubben). Battles meets Foals voor metalkids op de campingdisco. Nog niet overtuigend genoeg om de britse indie meisjes aan de barrier gekluisterd te houden. Het laaste nummer ‘ Spartacus’ werd dan ook opgedragen aan de enkele overgebleven ‘believers’ in de zaal.

Tijdens het wachten op de Video Nasties viel het ons opeens op dat we fris roken en dat we nog geen prikkende traanogen hadden van de doorgaanse blauwe walm die we zo gewend zijn bij dit soort concertjes. Rookvrij rocknroll is the bomb!! We kijken uit naar 1 juli. Roken mochten de verslaafde outcasts, buiten bij de pinautomaat in een met een koordje afgezet stukje. Het was dan ook niet erg druk daar.

Terug bij de Video Nasties bleek maar weer eens dat veel Engelse bands zich eerst een imago, super cool cool logo en mega hippe t-shirts bedenken voordat men gaat werken aan een een stukje goede muziek. Deze jongetjes, nog nat achter de oren, zouden eens wat minder de NME moeten lezen en wat meer hun best moeten doen nummers te bedenken die beklijven.

Om de hoek staat de ons bekende Spiegel Tent waar de amerikaanse blog sensatie Beach House nog geen deuk in een pakje boter slaat.

Late of the Pier

Snel terug naar The Barfly om een trap onder onze konten te krijgen van Late Of The Pier. Ze zijn een super energiek stelletje jongemannen die als een Talking Heads on speed meets Klaxons klinken. Zeer vindingrijke breaks, koortjes, rifjes en de hele Barfly staat te springen van jewelste. We snappen nu opeens waarom er een barrier staat in een zaaltje van 250 man. Deze engelse kids weten hoe je een feestje bouwt! Er wordt massaal gecrowdsurfed, geslamdanced en met bier gegooid. Wat een energie! Super!

Na 20 uur wakker te zijn besluiten we naar het hotel te gaan. Voor ons geen nachtelijke shows van The Go! Team, Ting Tings of Yeasayer meer, die hebben we al gezien of zien we wel op Lowlands of de Nederlandse clubs. De schade halen we vrijdag dubbel en dwars in.

Conclusie van day 1: Vertraging blijkt het sleutelwoord van de dag als het gaat om planningen van treinreizen of festivals, maar sommige Engelse bands zouden juist wat meer tijd voor hun muziek of stage performance mogen nemen voordat ze rond gaan schreeuwen hoe hip en geweldig ze wel niet zijn.