Muhsin Başkan yaşasaydı…

BBP İl başkanlığında bir basın toplantısında konuşan BBP İstanbul İl Başkanı Bayram Karacan, ‘Kürt açılımı’ ve de ‘Ermeni açılımı’na değindi. Yıllardır BBP’nin ılımlı ve demokratik duruşunu yakından takip eden biri olarak kullanılan sert sözler ve üsluptan rahatsız oldum. Keşke’leri hiç sevmem ancak ‘Muhsin Başkanımız yaşasaydı’ diye düşünmeden de edemedim. Elim bir helikopter kazasında kaybettiğimiz Muhsin Yazıcıoğlu ağabeyimiz yaşasaydı, BBP’nin duruşu bugünkü sergilenen duruşla bağdaşırmıydı? Evet, bağdaşırdı, cevabını vermek istese de dilim, yüreğim farklı denizlerde yol alıyor. Aklıma Muhsin Başkanımızın Türkiye sorunları üzerine yaptığı yorum geliyor. Hiçbir kelime veya cümleyi atlamadan paylaşmak istiyorum:

‘Varolan sorunlar Türkiye’nin sorunları. Hep beraber bunları çözeceğiz. Hangisi varsa da ne varsa da hepsini demokrasi içerisinde kalarak çözeceğiz. Ben böyle bakıyorum meseleye. Eğer siz Türkmen sorunu Kürt sorunu korsanız, masaya oturduğunuzda o zaman sorun etnik olduğu için de çözüm etnik istenecektir. Bu da ülkenin üniter yapısını bozacak, Türkiye’yi birliğe değil bölünmeye götürecek tartışmaları gündeme getirecektir. Yalnız bunu eğer siz insanlarımızın doğuştan gelen hususiyetleri var. Bu hususiyetleri kullanması olarak ifade ediyorsanız biz tabii ki herkesin doğduğunu elde etmiş olduğu tüm hakları korkusuzca yaşamasından yanayız.’

Muhsin Başkanımızın bu sözlerini şöyle algılamıştım zamanında, vatanımızın Türkiye’nin birliğini zedelemeden herkes barış içerisinde, doğduğu andan itibaren kazandığı tüm haklarını korkusuzca yaşasın. Artık demokrasi çerçevesi içerisinde problemler çözülsün. (Silah yerine Mecliste söz ve kalem kullanılsın)

Bugün atılan adımlar medya’da abartılıyor, DTP ve PKK yandaşlarının ‘kahramanlık’ hikâyeleri ve şölenleri yüzünden, çözüme giden yollar baltalanıyor. Muhsin Başkan yaşasaydı, bu durumda sabır ve sebat içerisinde bekleyip durumun neticesine bakmamız gerektiğini vurgulardı diye düşünüyorum. Sergilenen her Türk evladının kanına dokunur, sonuçta PKK terör örgütü üyesi insanların hiç cezaevinde yatmadan serbest kalmasından bahsediyoruz. Kendileri yiğit vatan evlatlarını şehit eylemediler ise bile, öldürenlere yardım ve yataklık etmişlerdir. Türkiye’ye yıllar yılı yüz binlerce zarar ettirmişlerdir. Duygusal ve manevi kayıplardan bahsetmek bile istemiyorum. Ancak provokasyonlar vatanımızı yıllar yılı kasıp kavurdu, terör hortlatıldı, olmayan ayrılıklar yaratılıp oyuldukça oyuldu. Kardeşler birbirine düşürülerek izlenildi. Bu duruma dur demek gerekiyor, bazı tavizler veriliyor gibi görünse de, neticede güzel bir Türkiye ortaya çıkacak diye ümit ediyoruz. Az sabırla çok ileri bir noktaya varacağımıza inanıyorum.

İnanıyorum ama bugün ciddi şok yaşadım. Karacan’ın ‘Açılımlar’ hakkındaki açıklamaları MHP’nin ağzından çıkabilecek sözler niteliğindeydi. Hoşgörü ve tevazu’dan eser yoktu. Bazı haklı noktalara dikkat çekilmiş olsada genel itibariyle üslup çok sertti. Bunu bir yere kadar anlamak mümkün, ancak yine de BBP’nin yıllar yılı sergilediği duruşuna çok zıt bir tutum sergileyen Korucan, hiçte ılımlı barışçıl mesajlar vermedi. Hükümeti ABD-AB ortak projesini Anadolu sahnesinde sergilemekle suçlayan BBP yetkilileri, ‘Bu ülkede aklı başında hiç kimse terörün devam etmesini istemez. Hele hele böyle bir meselede dünyanın en büyük bedelini ödemiş Türk Milleti hiç istemez. Fakat böylesi de aklı başında herkesin kanına dokunuyor.’ sözleriyle ‘açılım şovlarına’ karşı açık tavırlarını belirttiler. Katılıyoruz. Ancak, ufkumuzu geniş tutmamız gerekiyor. Olanları tavsif etmiyorum, edemem. Şovlar bunlar fazla, onlar kahraman değiller, onlar Türkiye Cumhuriyetinin sağladığı ve dünya’nın hiçbir yerinde görülmeyen bir ‘af’ sürecinden faydalanmaktalar. Etrafındaki insanlara nasıl ‘kahraman’ diye tanıtabiliyorlar kendilerini anlamıyorum. Zafer işaretleri de bu erbapta çok saçma ve abes kaçıyor. Bu günlerde geçecek diye ümit ediyoruz ve gönlümüzdeki duyguların mantığımızla karışmasına izin vermiyoruz.

Ağabeylerim, Muhsin Başkanımızın yolundan gitmeye cümlemiz ant içmişiz. Kimse o’nun duruşundan vazgeçmek istemez ve bıraktığı mirasa sahip çıkmak ister. Biz de öyle siz de öyle. Bu hususta çok dikkat etmemiz gereken noktalar var. Muhsin Başkan vefatından önce, doğu illerimize çok önem vermiştir. Oradaki durumu ciddi önemsiyordu. Bugün gelinen nokta, çok kritik bir nokta. Bunu kimse inkâr edemez. Etmiyor da. Kimse ‘şov’ gösterilerini tavsif etmiyor, edemez de. Bilmemiz ve anlamamız gereken şey şudur: ‘gün savaş kavga günü değildir, sabır zamanıdır’ , sabrımızın elbet bir karşılığı olacaktır. Kimse bu vatanın bölünmesini istemez, isteyemez. Bölünmesi mümkün de değildir. Bu bir Kürt veya Ermeni Açılımı tartışması değildir. Yaşanılan sorunlar daha geniştir ve indirgenemez. Tek isteğim, isteğimiz, Muhsin Başkan’a vefa adına, o’nun ılımlı demokratik çizgisinden ayrılmayalım ve olaylara biraz daha sabırlı yaklaşalım.

AlpEren TRK
İstanbul – Yenibosna

http://fc08.deviantart.net/fs28/i/2008/069/1/c/Love_is_Istanbul_by_sinademiral.jpg

İstanbul diyarında

Ey İstanbul sevemiyorum seni bir türlü
Sürmelenmiş gözlerin saklanmaktasın
Gömmüşsün çalınmaz artık hiçbir Türkü
Söyle kimi kandırmaktasın?

Tarihine küfreder bir halin var
Bu yorgunluğunun sebebi ne
Fatih’in ordusu sulhlarda ağlar
Söyle bu gidişatın nereye?

Avrupa ve doğuyu birleştiren sen misin?
Sen diye neyin tarifini veriyorsun yıllarca
Şiirlere ilham olan sendin artık bitmişsin
Köprü değilsin emsalin ayrımcı duvarlarda

İnsanın ruhunu ucuz sigaralar gibi tüketmiş
Dumanın seni değil varoş sokaklarını sarmış
Hayalimde Boğaz tükenmiş yine seni temizleyememiş
Avrupa’ya yelken alırken kalbin kararmış

Bırak masalları, kendine gel
Yeşil tonunda karalar satmaktasın
Rabbimden uyarılar gelmekte örneğin sel
Ama sen, sen kralsın hiç takar mısın?

Güzelim maneviyatı tüketiyorsun Taksimde
Beyoğlu’nda ölüm tuzaklarını kurmuşsun
Bir alt bir üst noktadasın orta yok mu hiç sende?
Mimari mucizeler camilerle bendimi susturuyorsun

Öğüt vermeye mecalim yok, bana düşmez
Ben ki hiç ender hiç, yok bedenim yok bendim
Gözüm yumsam, yüreğim es geçemez
Kilitledim bendimi susmadı kalemim.

İstanbul – Yenibosna

http://th00.deviantart.net/fs7/300W/i/2005/212/f/b/Paint_it_black_by_killer05.jpg

Bıraktın mı?

Şu bana dar bendime nefes almak için
Kalemime boş kâğıdı çizmek için
Kırık dökük aynalarda günahım görmek için
Suskun eylenmiş dilime söz vermek için

Alan bıraktın mı?
Kan bıraktın mı?
Can bıraktın mı?
Zaman bıraktın mı?

Nefret edilenleri sevmem için
Zaferin acılı sancısını çekmem için
Dar alanda top koşturmam için
Ben yokken ben olmak için

Sevgi bıraktın mı?
Zehri bıraktın mı?
Azmi bıraktın mı?
Beni bıraktın mı?

Yoksa yaktın mı?

AlpEren TRK
Brüksel – Of@s

İster bireysel, ister toplumsal düzeyde olsun, yeni ‘ethos’umuz çerçevesinde, ‘umut’ demektense ‘plan’ demek (ama tabii ki ‘beş yıllık plan’ değil) daha uygun oluyor gibi. Bireysel düzeyde bir tüketim kültürüne gark olduğumuz için, burada da ‘umut’ soyut ve fazlalık bir şey gibi duruyor. Falan sitede bir konut, falan tipte bir araba, istenecek şeyler bunlar ve bunların benzerleri. E, bunlar için de ‘umut’la beklenmez ki. Bunları edinmenin de yolu yöntemi var. İyi bir aile ekonomisi planlamasıyla şu kadar zaman içinde edinirsiniz. Edinince, TV reklamlarında seyrettiğimiz kadınlar ve adamlar gibi bir ‘mutluluktan ölüyorum’ gülümsemesi patlatırsınız, olur biter. Çünkü ‘mutluluk’ dolayısıyla ‘umut’, işte tam da o şampuandır veya domates salçasıdır veya tıraş bıçağı veya deterjandır veya … öyle bir şeydir. Daha da başka bir şey değildir zaten. Mutluluğumuz gibi, umutlarımızın da sınırı, tüketimimize sunulan nesneler tarafından çizilmiştir. Bu çeşit ‘umut, Yılmaz Güney’in bize gösterdiği Umut’tan çok farklı şüphesiz. Bu da, ‘gelişmiş toplum’ ile ‘gelişmekte olan toplum’ arasındaki farka uygun düşüyor. ‘Gelişme’ denen bu işi, Kierkegaard’ın sürecinden farklılaştırmanın yollarını bulmalıyız herhalde. Çocuklar büyüyünce, ana-babaları kadar yavan ve sıkıcı olmamalı. Toplumlar gelişince, vazgeçilmez bir refah şovenizmine tutsak olmamalı. Olgun ve cömert olabilmek, bu kadar imkânsız olmamalı. Daha iyi bir dünya, daha iyi bir hayat bir arada istenebilmeli ve bunu istemenin bir aptallık olmadığı savunulabilmeli. Sorun, ‘umut’a yeni bir anlam bulmak değil, eski anlamını korumasını sağlamak. “Olsa ne iyi olurdu” diye ‘hayal kurmak’ geçerlidir de, bir şeyin olmasını umuyorsak, o biraz daha olabilecek bir şeydir. Umut ve gerçekçilik çatışmak zorunda değildir. Düzeyin yüksek olduğu yerlerde ‘umut’ sözü yavaş yavaş, ‘ütopya’ kavramı ise hızla dolaşımdan çekiliyor. Nerede sorun fazlaysa, orada böyle şeylere ihtiyaç da daha fazla. Bu da mantığa uygun bir durum şüphesiz.

Tempo,  2009 – Ekim sayısından alıntıdır.

1)Plan yapmanın hayatı kolaylaştırdığını,

2)Güzel şeyler yapmanın  güzel şeyler getirdiğini,

3)Bazen hayatın çok acımasız olabileceğini ama buna en iyi ilacın kitaplar ve zaman olduğunu,

4)Sevmenin sürekli sulanmak isteyen bir çiçek gibi olduğunu,

5)Mutluluğun formulünü bulmak için uzaklara gitmemek gerektiğini,

6)Elindeki ile yetinmenin aç gözlülü olmaktan daha daha çok karın doyurduğunu,

7)İnsanlığın en büyük problemlerinden biri olan açlığın sadece fiziksel değil aynı zamanda psikolojik olan aç gözlülükden tek farkı birinin yiyecek bişey bulamaması diğerinin ise yediklerinden doyamaması olduğunu,

8)Bazen ilerlemek için bir kaç adım geriye gidip zaman kazanmak gerktiğini,

9)İnsanın kendi değerini kendisinin oluşturduğunu,

10)Bazen insanın mekanın belli olmamasının, göçebe yaşam sürmesinin öğretecekleri şeyler olduğunu,

11)Aşkın ne zaman ne yapacağının hiç belli olmadığını,

12)Öğrenmeyi öğrenmenin en iyi yatırım olduğunu,

13)Çok çalışmakdan çok etkin çalışmanın yerinde olduğunu,

14)İnsan; hayallerini gözlerinde canlandıramadığı sürece gerçekleştiremiyeceğini,

15)Mutlu olmak için çaba sarf etmek gerektiğini ,3 liraya 5 köfte etmediğini, yani çalışmadan ,sadece istemekle mutluğun elde edilmiyeceğini,

16)İnsanın ilerlemediği sürece gerilediği gerçeğini bir süredir göz ardı ettiğimi,

17)Okumanın , insan hayatına kattığı şeylerin ancak deneyimle öğrenilebileceğini ama buna da insan hayatının yetecek kadar uzun olmadığını,

18)Güzel şeylerin güzel insanların başına geldiğini,

19)Kaybetmenin okadar da kötü birşey olmadığını, her kaybedişin ardından yeni bir başlangıçda beraberinde  geldiğini ,ama bu başlangıcı herkesin hayatı yorumlayaşına göre şekillendiğini,

20) Söylediğin şeylerin yaptığın şeylerle örtüşmesi gerektiğini,

21)En önemlisi güzel şeyler yapmanın , insanlara yardım etmenin insanı gençleştirdiğini ve ona yaşam sevinci kattığını

ÖĞRENDİM…

neşeliii…..

Umut video klibi

video izle izle izle nereye kadar demeyin dinlemekten daha iyidir…

daha fazla video klipleri için linke tıklayın.

Umut video klibi ile alakalı sözler

Umut

Anladım dönüp baktım hayata
Her şeyin zıtlıyla bir anlamı var
Geceden sonra gündüzü görür gözler
Acıyı bilen ruh mutluluğu anlar

Öğrendim acılar mutluluğun harcı
Denizler sevilirken sevmeyi dalgaları
Aşkta asla pişmanlık duymamayı
Tanımam sevmekte herhangi bir kaybı

Her insan sevmesi gerekeni sevseydi
Kim bilirdi ki aşktaki sevinci
Kaybeden gidendir bir tek o sevilmiştir
Umutsuzluk ne hacet sonu ölen bilir

Yusuf yardımcı

Artık videolar facebooktan gösterilmemekte dailymotion sitesinden gösterilmektedir… yakında facebook grubumuz açılacaktır bekleyin bizi

Fırtına sonrası güneşim açmasını beklemek gibi seni beklemek.

Uzun zaman önce başlayan bir hikayeyi sürdürmek öyle zor ki!

Tanımadığım insanların yüzüne bakarak senin yüzünü özlemek,

Hiç tanım kazanmamış kokuları seninkidir diye içime çekmek öyle zor ki!

Ayağı kırık bir atın,yarışı birincilikle bitirme hayaliyle hep en sonda koşması,

Ama bitmeyen yıkılmayan umuduyla koşması gibi,

Kırgın umudumla sana ulaşmayı bekliyorum.

Aslında hangimiz ”ayağı kırık at” bilmiyorum!

Dün deniz kenarında çayımı yudumlarken denize hiç bakmadığım gibi baktım.

Çayı bir başka içtim,sigarayı bir başka…

Martıların bitmeyen telaşını gördüm.

“Yağmur geliyor,yağmur.Acele edin!” diyorlardı

İnsanlar el ele, yan yana tatil sefası yapıyorlardı.

Uzun zamandır hiç tatil yapmadığımı fark ettim,onların dinginliğini görünce

Ne bir yere yetişme telaşı,ne de günün yorgunluğu vardı derin huzurlu yüzlerinde…

Sevmenin,sevilmenin,hemen yanındaki sıcaklığın dayanılmaz rahatlığı,kedi uysallığı…

Benim tatilim ancak sana ulaştığım zaman başlayacak,bunu anladım.

Benim hep sana yetişme,senin peşinden koşma telaşım olacak

Ta ki;seni buluncaya,bu deli özlemden kurtuluncaya kadar

Yanlış insan suratlarında o küskün şefkati aramayı bıraktığım güne kadar…

Yağmur dinene kadar!

Hani insan evinden uzun bir yolculuğa çıkarken hep evde bir şey unutmuş hissine kapılır ya!

Dün gezdiğim,dolaştığım her yerde bu hisse kapıldım;

Seni bir yerde unutmuşum hissine!

Unuttuğum şeyi bulmak üzere geri döndüğümdeyse bulduğum tek şey:

YALNIZLIĞIMDI!

Anladım ki;ayağı kırık at bir zaman sonra yarışı bitirecek

Sonuncu olarak…Sonuncu!

Hiçbir zaman gerçekleşmeyecek hayalinin peşinde sonuncu gelecek

Ve ödülü ölüm olacak…Kırık ayağının ödülü!

Eğer ayağı kırık at bensem;merakla bekliyorum fırtına sonrasında…

Kırık kalbimin ödülü ne olacak diye !

Ba’De’Ba / 28.May.99(23.00) / KuSaDaSı

Dün yolda gördüm seni…

Epey değişmişsin.

Sanki,tenin solmuş.

Sanki,biraz kurumuşsun

Eski neşenin yerini sapsarı bir hüzün almış…

Söylesene kuzum,nedir seni üzen?

Yolda,diyorum.

Yolda gördüm seni.

Öylece kenarda dikiliyordun

Sığınmak istiyor gibiydin

Üşüyordun,çırılçıplaktın.

Büyün bir derde düşmüş gibiydin.

Çizgilerin görmeyeli değişmişti.

Ağlamak istiyor,ama ağlayamıyor gibiydin…

Söylesene kuzum,nedir seni üzen?

Yolda…Yolun kenarında

Gördüm seni,belli etmedim seni düşündüğümü

Hatırlar mısın?

Daha altı yaşındayken,küçücükken kendi ellerimle diktim seni

Umutla…Hırsla…Sevgiyle!

Aradan otuz yıl geçmiş fidanım…

Otuz yıl!

Ama; bu sonbahar her zamankinden daha yorgunsun sanki…

Ba’De’Ba / 27-27.Kasım.99 (01.15) / İzmiR

yoksun benım ıcın artık
sadece koca bi hayal belkı
yada hayal bıle degıl olmaması gereken
yasanmaması gereken bı anı sadece
unuttum bıle dun dusunduklerımı
aklımı her daım hep aynı yerde tutmayı
hayatımı yasıyorum artık
hatta gunu yasıyorum belkı
aklımın bı kosesıne bıle gelmıyor dun
dunle degıl gelecekle yasamayı ogrendım sonunda
dunu hıce sayarak sadece yarınlarla…
yalan ıste yalan tum bunlar
dılımle soylesem de tum bunları
ne kalbım ne beynım kabullenıyor
ama benımkısı de bı umut ıste
belkı bır gun dılımın soyledıklerını
hem kalbım hem beynım kabullenecek
koskoca bı umut benımkısı galıba
sonunda buldum dogrusunu sanırım
ne hayal ne anı
sadece umutsuzluk ıcınde
mınıcık ama koskocaman bi umut benımkısı…

22 Mayıs 2008 Perşembe, 09:20

Ben 7-8 yaslarindayken annem ve babam temelli donus yapmisti Turkiye’ye. Donus 2 sene surmustu ancak, donup dolasip yine gelmislerdi buraya.

Turkiye’ye gittigimizde beni Bursa’da ozel bir okula yazdirmislardi. Niyet Ingilizce ders alip unutmamamdi. Ama soz verilen ingilizce dersler 2 sene boyunca hic gelmemisti. O okuldan cok guzel anilarim kaldi. Hatta annem ve babam beni 2 sene sonucunda okuldan alacaklarini bildirdiklerinde okul muduru kanima girmeye karismis, sen kal yatili kal demisti.

O okuldan halen zaman zaman konustugum bir arkadasimla gorusmustum son tatilimde. Kimin kimle evlendigini, kimin ne is yaptigini konusmus, o eski gunlerden dem vurmustuk.

Bir sira arkadasim vardi, Semih. Uysal, yavas ve bir o kadar da komikti. Saglik ve yasam dolu bir cocuktu. Bir keloglan piyesinde o keloglan ben prenses olmustum. Annemin gencliginden sakladigi bir sandik ve icinde elbiseler vardi. Mor bir elbiseye asiktim. Onu anneme zorla bana gore yaptirtmis, prenses kiyafeti olarak giymistim.

Bizim ilk okulumuz ile lise yan yana iki binaydi. Semih’in ablasi lisede okuyordu orada. Hepimizin hayali oraya baslamakti.

Turlu yaramazliklarin, hayat’in toz pembe oldugu o guzelim gunlerden bir gun aci bi haber geldi. Semih hastalanmisti. Ilk once ne oldugunu anlamadiklarini soylemisti ablasi. Sonra menenjit oldugunu haber etmisti ablasi. Sinif olarak agladigimizi hatirliyorum. Ogretmenimize olucek mi diye soruslarimizi.

Aradan 2-3 hafta gecmisti ki ablasi bir gun sinifimiza neredeyse ciglikla, kocaman bir gulusle girmis, elinde bir kutu sekeri bizlere dagitarak Semih iyilesiyor demisti. Hem sekerleri yiyor hem de ablasina sariliyorduk. Keloglanimiz sinifa donecekti. Sekerler her zamankinden daha da tatliydi, rengarenk.

Ve 2 hafta sonra o hic beklemedimiz haber gelmisti. Semih’in cocuk bedeni artik savasmayi birakmis, vefat etmisti.

Inanamamistim. Daha kac hafta once yanimda oturuyordu. Kahkahalar atiyor ya da birbirimizi kizdiriyorduk. Yanlislik olmali diye dusunmustum. Hani sekerler gelmisti, iyiydi Semih.

Ogretmenimin gozyaslarini hatirliyorum halen. Hepimizin sok olusunu.

Aradan yillar gecmis olsa da, her kutu seker gorusumde aklimin ucundan gecer. Tatli haber yalancisi gibi.

Kendimi son gunlerde bir kutu seker gibi his ediyorum.

Insan’in ebevynlerinden biri rahatsiz olup da birsey yapamiyor olmak, yapmak icin cirpindikca elden bir sey gelmeyisi. Dua ediyorum bol bol. Seker kutularini gormemezlikten geliyorum. Yedigim an aci bir haber gelicekmis gibi.

Ne ileri ne geri. Her gun uyaniyor olup, gormeye gidip, halen ayni olmasi. Insan’in umudunu yitirmemek icin savasmasi. Ayni zamanda hayat’in akisina devam edebilmesi. Ruhumda kirilmalar olusuyor, his ediyorum.

Ruhum kirildikca bedenim kiriliyor. Hayat’in akisina devam etmek zorlasiyor. Her gun umut ile uyanmak, ve gece umudu yitirmis olarak yataga uzanmak.

Ruh gibi dolaniyorum son gunlerde. Yapacagi seyleri yerine getirmek icin caba gosteren bir et parcasi.

Ama inaniyorum, hepsi gececek.

Gececek, hepsi gececek.

Bir kutu seker, sabirla bekliyor dolapta. Ne gec olsun istiyor ne erken.

Hepsi gececek.

Özgür bulutları gördüm mavi gökyüzünde,

Birbirleriyle yarışıyorlar.

Bazıları tutunup kalmanın telaşında,

Bazıları da öne geçme savaşında,

Umutlarına uzanmak için olmalı;

Dilediklerince at koşturuyorlar!

Ama yine de yağmur olup yağıyorlar…

Düşündüm, arada kendimi düşündüm

Sonra seni andım bütün gün.

Anıydı, yok bugündü derken

Her şeyi seninle

Yeni baştan yaşadım.

Düşündüm: Yağmur olup yağman için,

Günaydınlarla başlayan sabahlara uyanman için,

Gözlerinde bir içim gülümsenin tadı,

Yüreğinde sevgimizin sıcaklığı adına,

Bulutlar gibi özgür olmalıydın;

Bulutlar gibi vaktinde yağmalıydın!

Oysa seni kıskandım mı ne?

Hüzün düşmüş gözlerine…

Gökkuşağına gücenmişsin,

Kıskanacak ne var diye?

Bulutları görmez misin canım?

Habire didişip yarışıyorlar.

Ama yine de yağmur olup yağıyorlar…

Özgürsün canım, rengarenk kuşlar gibi

Durma yağ şimdi gökyüzündeki bulutlar gibi

Gözlerim ıslansın!

Ay dolunaya dönse, elle gösterilmez

Değişmez gerçek bu!

Yüreğimi aydınlatmak için,

Er geç doğar doğrusu!

Yüreğimde özgürlüğünün resmi,

Yum gözlerini:

Anla beni!

Hüzün düşmüş gözlerine…

Oysa seni kıskandım mı ne?

Özgür bulutları gördüm mavi gökyüzünde,

Ama yine de yağmur olup yağıyorlar…

Özgürlük bu işte!

1 Mayıs 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

UMUTLARA YOLCULUK

Umutlarımız, hayallerimiz trenin acı sesiyle ayağa kalktı, o acı çığlık bazılarımız için umut,bazılarımız için heyecan vericiydi.Farklı dünyaların içerisinden gelen kalpler,yolculuğa çıkmıştı.Bizimle beraber duygularda şahakalktı.Acılar,sevinçler,hüzünlü gözler, trenin camının bulanıklığında o kadar netti ki; gözlerimize yansıyordu.

…

Bir an düşündüm…Bu canım tren  ne anılar saklamıştır vagonlarında, daha sonra rayları düşündüm o kadar yükü taşıyan raylar, o yük yetmezmiş gibi bizimle beraber umutlarımızı, belki de hayallerimizi taşıyordu.

…

Etrafa baktım…

Sevgiler vardı vagonlara sığmayan, acılar vardı trenin düdüğüne eşlik eden, umutlar vardı rayların arasındaki çakıl taşları gibi..

Derken, tekrar kafamı çevirdim trenin o bulanık camına, henzemin geçitinde zoraki bekleme vardı, umutlarımızı beklediğimiz gibi.Bir yeşil ışık  belki de bekleyenlerin umudu olacaktı ; ama  umutlar raylarla beraber uçup gidecekti.

Çok şeyler geldi geçti…

Çoçukluğuma döndüm bir an, kondüktör/biletçi amcayı beklemeye başladım.Çoçukluğumdaki o küçük  dikdörtgen yeşil bileti, kondüktör/biletçi amcaya  göstermeyi çok isterdim. O yeşil bileti, kondüktör/biletçi amcaya verdiğimde  umutlarımın yeşereceğini düşünüyordum. Herşeyin değiştiği gibi  yeşil bilette değişmişti. Kağıt parçasını uzattım, hayalkırıklığıyla biletçi amcaya…

…

Değişen sadece yaşam değildi, umutlarımızda değişmişti.Sadece bize beklemek kalmıştı; ta ki yolculuğun bittiği noktaya dek.

…

Tren son durağa geldiğini acı sesiyle haykırıyordu, son duraktaydım.Küçük kalpler, umutlar, acılar, sevinçler trenden ayrıldı.

Bekledim, arkamı döndüm inerken,bir hediye vermek istedim trene…UMUTLARIMI, HAYALLERİMİ bıraktım.Umutlarım, hayallerim, trenle beraber rayların  o keskin makaslarında yola çıkmıştı bile…

Artık tektim…

Sanırım bu blogu takip eden herkes (ki öyle bir kitle olduğundan şüpheliyim) bu dizi hakkındabir fikre sahiptir (elit kitle). “How i met your mother”; türkçesi ile “Annenizle nasıl tanıştım”;2005′ten beri yayınlanan an itibariyle 5. sezonun gösterildiği bir sit-com. Tarz olarak Friends’e benzeyen dizide insanların ilgisini çeken (ki sanırım Friends’te de böyleydi) başlıca iki unsur var: Birincis dizide hayatının aşkını arayan karakter; insanların benzer arayışlarını anlatıyor; ikincisi ise muhteşem bir dostluk ortamı; ki bu noktada friends’e benziyor. Ama hadi yüzleşelim; hayatımız da bu iki konuda da gerçekler böyle değil.Ama sanırım televizyonda başarılı olmanın sırrı da tam olarak bu; kimse gerçekleri izlemeyi sevmiyor..

Rahman ve Rahîm olan Allah’ın adıyla…

“Kaldı ki, bundan sonrası senin için öncesinden daha hayırlı olacaktır…” (Duha – 4)

Rabbim,
Sen bundan sonrasını bizim için daha hayırlı vaad ediyorsun…
Sen vaad ediyorsun, biz iman ediyoruz!

Ilahi,
iman illaki ibadet gerektirir biliyoruz!
Ibadet duâda ise,
biz duâ duâ sana yöneliyoruz…

Umut kalbin duâsı ise,
biz umut ediyoruz…

Iman aklın duâsı ise,
biz iman ediyoruz…

Ve hayal ediyoruz,
şerrde bile hayrı arayıp,
Sana güveniyoruz…

Ve bundan sonrasını kendimiz için daha hayırlı kılmak için, bize gösterilen, bize dayatılan, bizi Senden uzaklaştıran sınırları aşıyoruz….

Senin icin aşıyoruz…
aştıkca Aşk’ı tadmak için…
aşkınla Aşk’a varmak için…!

Tâ ki fikiri zikire, sözü öze, hayali hayata dönüştürene kadar…
Hayallerimizi ve umutlarımızı imanın derinliği ile yüceltene kadar…
Ve tâ ki yücelerin Yücesine kavuşana kadar…!

Son düzenleme:  Tûba H. tarafından (Ekim 9, 2009)

Hastahaneleri oldum olasi sevmemisimdir. Omrumum bir cok kisminda hastahane koselerinde konakladigim icin belki de.

Tam sevinc nidalari atmasi gereken yerde, bir sizi var. Icin icin sizliyor. Yine hastahane dolu bir hafta. Insan’in ebevynlerinden biri rahatsizlaninca sanki eli veya ayagi kirilmis gibi oluyor. Sizliyor bi yerler durmadan.

Halbuki gecen hafta farkliydi. Az da olsa gorustugum babam iyiydi. Her zamanki gibi konusmus, gecmisten soz etmistik. Bayram havasi icinde guzel vakit gecirmistik. Annem bile katilmisti bize. Ki yillar oldu beraber bayram gecirmeyeli.

Ama oldu iste. Saglik sistemine olan guvencim de sarsildi. Ayni seyleri kac defa tekrarlamam gerek ki bir teshis konmadan. Gecmis dosyalari acmak bu kadar mi burokrasi dolu olur. Ki sonunda acildi ve bir gelisme yoluna gecildi.

Hastaneler benim hep icimi titretir. Aklima annemin sinir krizleri, babamin breakdown’u gelir. Cok sevdigim bir arkadasimin sig bir yerde yaptigi dalis sonucu doktorun omur boyu sakat kalacagini soyledigi an gelir. Kendim gelirim. Teshis konmadan gidip gelmelerim.

Bugun doktor’u beklerken yan odaya istemeden kulak misafiri oldum, hastaya kanser oldugu soylendi. Yalin bir sekilde. Bir ani daha eklendi hastahane koridorlarima.

Belki alismam gerek aslinda.

Bazen duymak istemedigim seyleri duymamak adina annemin veya babamin yanina tercuman isterim. Sirf girmemek icin. Lakin donup dolasir hep yanlis anlasilir. Anlarim ki onlarin tek tercumani benim, hep ben oldum, ben olacagim.

Bugun babamin yardim isteyen gozlerine baktikca, yardimin gelecegine soz verdikce dusundum.

Bir gun ben de kendimi ifade edemeyecek kadar hasta olursam. Derdimi anlatacak ne bir kardesim ne bir cocugum var. Sen varsin. Ama simdi bile beni anlayamiyorken o zaman nasil anlayacaksin.

Anneannemle bu sene Turkiye’deyken konusuyorduk. Gecmisten, gelecekten, inanctan. Gerektigi gibi takip edemesemde inancli olduguma guveniyorum. Inaniyorum. Bana bazi seylerin, yasadiklarimizin bizim icin bir kazanc oldugunu soylemisti. Ne gibi dedigimde, oldugumuzde gidecegimize inandigim yerde daha rahat olacagimizi soyledi.

Insan bazen boyle seyleri duymak istiyor. Bazi hurafe diyor, bazisi inanmiyor. Bazisi ise farkli inaniyor. Ben inanmak istiyorum, inaniyorum.

Lakin tum bunlarin bir sebebi olmali. Olmali ki dayanmaya guc bulmali.

Yarin hastahaneye gittigimde iyiligi gorecegime inanmak gibi. Mumkun oldugunu dusunmek gibi.

Icimdeki sizinin gececegine inandigim gibi.

Hayat boyle azizim; umudu hic yitirmemeli. Hic.