සුමනසිරි බණ්ඩා දිසානායක ඒ පැත්තේ සිට මේ පැත්තට අඩව්වක් අල්ලා ඇත. මේ සාම්ප්‍රදායික ජනමාධ්‍යයකට නම්, දිවයින හා ලංකාදීප පත්තරවල ප්‍රාදේශීය පුවත් යටතේ නිරන්තරයෙන් පළවන, තිස් පස් වියැති විවාහක කාන්තාවක් දරු දෙදෙනාද සැමියාද අතහැර විසි දෙවියැති නාඹර තරුණයකු හා පැණයාම තරම් වත් ප්‍රවෘත්තිමය වැදගත්කමක් නැති සිද්ධියකි. මේ මෙවන් පළමු අඩව්ව තියා දිසානායකගේ වත් පළමු අඩව්ව නොවන නිසාය. අවසාන එකද කියා ඔහුට වත් නිශ්චයක් නැති සෙයකි. එසේ හෙයින් මේ ගැන කතා කිරීම පවා කාලය නාස්තියක් හැටියට කෙනකු දකින්නට පිළිවන.

එතකුදු වුව අන් සියළු අඩව් වල නැති, වෙනෙකක් තියා දිසානායකගේ පළමු අඩව්වේ වත් නැති විශේෂත්වයක් මෙහි වේ. මේ සටහන එනිසාය.

සාමාන්‍යයෙන් පොලිතීසියන් පක්ෂ මාරු කරන්නේ මී කඩා අත ලෙව කන්නට නොවේ. වැලේ වැල් නැතුව සිටින ගාමිණී ලොකුගේලාට, ජී. එල්. පීරිස්ලාට පවා මාරුවෙන් පසු රුපියල් මිලියන නොව බිලියන ගණනින් මූල්‍ය වටිනාකම මැණිය හැකි ඇමතිකම් ලැබෙන්නේය. විමල් වීරවංශට කෝටිගණන් වටිනා මාළිගා ඉදිකර ගන්නට ලැබෙන්නේය. පියසිරි විජේනායකට ඇමතිකමකට අමතරව තමන් කළ මිනීමැරුමකින්ද ගැලවී සිටින්නට හැකි වන්නේය. තොණ්ඩමන්ට ඇතෙක් බරට රත්තරන් ලැබුණා විය හැකිය. මේ අපේ රටේ පාදඩ පිල් මාරු දේශපාලනයේ සාමාන්‍ය ස්වභාවයයි.

දිසානායකටද පිල්මාරුව නිසා ප්‍රතිලාභ නොලැබෙන්නේය අපි නොකියමු. එහෙත් ඒ අත ලෙව කෑමට පමණකි. දිසානායක රාජපක්ෂ කඳවුරට යන්නේ ධන තණ්හාවෙන් නොවේ. ඔහු ගාමිණි ලොකුගේගෙන්, ජී. එල් පීරිස්ගෙන්, විමල් වීරවංශගෙන්, පියසිරි විජේනායකගෙන් වෙනස්ය. දිසානායක මේ අඩව්ව අල්ලන්නේ නොකැර බැරි කමට තමන් ජීවිත කාලයක් තිස්සේ දැරූ ජනාධිපති සිහිනය සදහටම අමතක කරමිනි. රාජපක්ෂ, ගුත්තිල ගඳඹුන් මෙන් මහළු වයසේ වුව වෙණ ගායනා නොඅතහරින බවද, අතහරීනම් අතහරින්නේද තම පුත්‍රයා එතැනට අනුප්‍රාප්තිකයා කොට බව දිසානායක දනී. බල පිරමීඩයේ මුදුන රාජපක්ෂටද, දෙවන පෙළ රාජපක්ෂ රජ පවුලටද හිමිවූ කළ දිසානායකට වැඩිම වුණොත් ලැබෙන්නට නියමිත සුද්දන් පස්ස හෝදන හටි කියන්නට රත්නසිරි ජොලි සීයාට ලැබී ඇති ආකාරයේ තෙවන පෙළ පදවියකි. ලොකුගේලාට, ජී. එල්. පීරිස්ලාට, විජේනායකලාට මෙන් දිසානායකට මේ රන් ආකරයක් නොවේ. එහෙත් ඔහු අත අන් විකල්පයක් නැත. තමන්ට සිර දඬුවම්ද ඇතුළුව අනේක දණ්ඩන කොට, සිය පවුලම අන්ත දුක්ඛ දෝමනස්සයන්ට ලක් කළ චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග සැතිරිය තමන්ට ඉහළින් එක්සත් ජාතික පෙරමුණට එකතුවීම ඔහුට ආත්ම ගෞරවයක් යන්තමින් හෝ ඇති පුද්ගලයකු සේ දරා ගත නොහැකිය. කෙතෙක් පිළිකුල් කටයුතු කාර්යයක් වුව රාජපක්ෂගේ පා නැමැඳීම ඔහුට ඊට වඩා සුවදායකය.

මේ අඩව්වට වඩා දිසානායකට මතු කිසිදින නොලැබෙන සේ ජනාධිපති පදවියේ ද්වාරය වැසීයාම ප්‍රවෘත්තියකි. ඒ ඔහු පනස් හයේ දරුවකු නිසාය.

දළ නිර්වචනයකට අනුව පනස් හයේ දරුවන් වූ කලී 1956දී සිදු වූ සමාජ පරිවර්තනයේ ඍජු ප්‍රතිඵලයක්සේ එතෙක් ඔවුන්ට විඳින්නට ඉඩ නොලැබූ වරප්‍රසාද වලට උරුමකම් කියන්නට ලැබුණු මෙරට අති බහුතර (විශාල ලෙස සිංහල) ජනගහණයයි. මේ ජනගහණය වැදගත් වන්නේ ඔවුන් අයත් ජන කොට්ඨාශ ඒ වනතුරුම අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් නිර්වචනය කරන ලද නිර්නායක (ඉංගිරිසි බැරිවීම, ටයි කෝට් නොහැඳීම, අක්කර ගණනින් වතුපිටි කුඹුරු හරකා බාන නැතිවීම) මත කොන්වී සිටීම නිසාම නොව, නිදහස් ලංකාව තුළ ස්වෝත්සාහයෙන් නැඟී සිටින්නට උත්සාහ දරණ ලද පළමු ජන කොටස සේද ඉතිහාස ගත වන නිසාය.

චන්ද්‍රිකා කුමාරණතුංග හෝ, රනිල් වික්‍රමසිංහ හෝ, රවි කරුණානායක හෝ රුක්මන් සේනානායක හෝ පනස් හයේ දරුවෝ නොවෙති. ඔවුන් පැවත එන්නේ චිරාත්කාලයක් තිස්සේ සුද්දන්ට කත් ඇද ඒ හිලව්වට තාන්න මාන්න ලද කොළඹ එලයිටයට (Colombo elite) අයත් පවුල් කිහිපයකිනි. මේ සුද්දන් විසින් තමන් රට දී ගිය දිනෙක රට පාලනය කරන්නට ඇතිකරන ලද කළු සුද්දන්ගේ පන්තියේ අවසාන පුරුක් කිහිපයකි. පනස් හයේ සමාජ පරිවර්තනය මොවුන්ගේ ජීවිතවල යම් වෙනසක් ඇතිකොට තිබේනම් ඒ පැවැත්ම උදෙසා ඔවුන්ට සිංහල කතා කිරීමට බල කිරීම තුළින් පමණකි. අනෙක් අතට සිංහලය ඉංගිරිසියට වඩා හුරු මැදමුලන පර්සි (හෙවත් මහින්ද) හෝ ජෝර්ජ් (හෙවත් ගෝඨාභය) රාජපක්ෂද පනස් හයේ දරුවෝ නොවෙති. මේද සුද්දන්ට පඬුරු පාක්කුඩම් දී, “ඩී. එම්., මේං උඹේ පාට” කියා මේසය මතට කකුල තියා තම සපත්තුවේ රොන් මඩ දුඹුරු පැහැය සාටකයට උරුම කරදුන් සුදු ඒජන්තයකුගෙන් විවරණ ලද ප්‍රාදේශීය සම්ප්‍රදායික රදළ පවුලක අවසාන පුරුක්ය. ඔවුන් රවි කරුණානායකගෙන් වෙනස් කරන ‘සිංහල බෞද්ධකම’ හෝ ‘ගැමි පසුබිම’ කොළඹ සිට හම්බන්තොටට ඇති කිලෝ මීටර දෙසිය ගණනක දුරෙහි පරාවර්තයක් මිස වෙනෙකක් නොවිය හැකිය. ඩී. ඒ. රාජපක්ෂගේ නමේ ඩී. ඒ, ඇත්තේ ‘දොන් ඇල්වින්’ සඳහා මිස ‘ධර්මදාස ආරච්චිලාගේ’ සඳහා නොවන බව අප අමතක නොකළ යුතුය.

සුමනසිරි බණ්ඩා දිසානායක මොවුන් සියල්ලන්ගෙන් වෙනස්ය. ඔහු ආකාර ගණනාවකටම පනස් හයේ දරුවෙකි. කොළඹ එලියටයේ හෝ ප්‍රාදේශීය රදළ පවුලක සාමාජිකයකු නොවන දිසානායකගේ පියා අධිරාජ්‍යවාදී යුගයේ සිට ගෙන ආ දේශපාලන උරුමයක් සිය පුතුට දායාද නොකරන්නේය. අධ්‍යාපනය සඳහා තම පුත්‍රයා රෝයල් කොලීජියට, සැන් තෝමසයට තියා ඩී. ඒ. රාජපක්ෂ හෝ සරත් ෆොන්සේකාගේ පියා තම දරුවන් යැව්වාක් සේ ආනන්දයට හෝ නාලන්දාවටත් යවා ගැනීමට නොහැකි හෙයින් සුමනසිරි බණ්ඩාට අධ්‍යාපනය ලැබීමට සිදුවන්නේ පොරමඩුල්ල සෙන්ට්‍රල් එකේය. සහෝදර සහෝදරියන් සිව් දෙනකුගෙන් යුතු පවුලක සාමාජිකයකු වන ඔහුට ඉගෙනීමට සිදුවන්නේ අන්ත දුෂ්කරතා මැදය. වෛද්‍යවරියක වන දිසානායකගේ සොයුරිය පුවත්පතකට කියා තිබුණේ බොහෝ කාලයක් යනතුරු තම නිවසට විදුලි බලය නොතිබූ බවත් අප්පච්චි නිතරම කියන්නට පුරුදුව සිටියේ “උඹල හතරදෙනා ගෙදරට ආලෝකය දෙනකල් අපට අමුතුවෙන් ලයිට් ඕනැ නෑ” කියා බවත්ය. උසස් පෙළ සමත් වන දිසානායක තවත් පනස් හයේ අපූර්ව ප්‍රතිඵලයක් වන විද්‍යෝදය විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළු වෙයි. එහිදී දේශපාලනයේ මුලකුරු කියන ඔහු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හා එක්සත් ජාතික පක්ෂය ඔස්සේ ආ ගමන ප්‍රකටය. මේ කිසි ලෙසකින්වත් රෝස මල් ඇතිරූ මාවතක පිය නැඟීමක් නොවේ. ඒ දීර්ඝ ගමනේදී ඔහු දෙවරක් සිර බතෙහි රස බලන්නේය.

වයඹ ඡන්ද මංකොල්ලයට නායකත්වය දීම, සුසන්තිකා සිද්ධිය වැනි පුද්ගලික වැරදි සේ සැලකිය හැකි සිද්ධි කිහිපයක් අමතක කර දැමූ විට සුමනසිරි බණ්ඩා දිසානායක ගමන් කොට ඇත්තේ ඕනෑම පනස් හයේ දරුවකු විසින් ගමන් කළයුතු මාර්ගයේ බව පැහැදිළිය. පනස් හයේ දරුවකුට ඉහළට නඟින හිණිමඟෙහි ඔහු ගමන් කළ එකට වඩා හොඳ මාර්ගයක් තිබිය නොහැකිය. එසේම දිසානායක මෝඩයකු නොව දක්ෂයෙකු බවටද කිසිම සැකයක් නැත. විශේෂයෙන්ම කඳ බඩ මිසක හිස සුන් අද්‍යතන පොලිතීසියන් අතර ඔහු කදෝපැණියන් මැද වොට් සීයේ විදුලි බුබුළකි. මෙවැන්නකුට රටේ ජනාධිපති පදවිය දක්වා ගමන් කළ හැකිව තිබුණේ නම් අපේ රටේ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ටද ඕනෑම ඉහළ තැනකට යාහැකි බවට අපට උදම් අනන්නටද, මහා සමාජ පරිවර්තනයක් සේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහගේ සිට නලින් ද සිල්වා දක්වා බොහෝ දෙනකු විසින් හඳුන්වා දෙනු ලබන 1956 සමාජ පරිවර්තනය සැබෑ ආර්ථික සමාජ විප්ලවයක් සේ සලකා සතුටු වන්නටද ඉඩ තිබුණේය.

නමුත් සිදුව ඇත්තේ කුමක්ද? මේ රටේ නායකත්වය ප්‍රවේණි උරුමය ලෙසින් සලකා සිටින පිරිසක් මේ සැබෑ පනස් හයේ දරුවාගේ, (ලේඛකයා එක්තරා මට්ටමකට අකැමැති, එහෙත් වඩා හොඳින් අර්ථය ප්‍රකාශවන පදයක් භාවිතා කරන්නේ නම්) ‘ජනතා පුත්‍රයාගේ’ මඟ අහුරා සිටීමය. ඔහුට පළමු බ්ලේඩ් තල පහර වදින්නේ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගෙනි. දෙවන බ්ලේඩ් තල පහර රනිල් වික්‍රමසිංහගෙනි. ඒ නිකම්ම නොව මාරාන්තික විය හැකි තුවාල ඇති කරන බ්ලේඩ්තල ප්‍රහාරයන්ය. මේ දෙදෙනාම බලයට පත් කිරීම සඳහා දිසානායක අනුපමේය මෙහෙයක් කළ බව අමතක නොකළ මනාය. එහෙත් කුමාරණතුංගසේම වික්‍රමසිංහද මේ මිනිසා පෙළන්නේ අනුකම්පා විරහිතවය. ඒ ඔවුන්ගේ පුද්ගලික සේම පන්තිමය අවශ්‍යතාද වෙනුවෙනි.

දැන් ඔහු රාජපක්ෂට එක්ව ඇතද ඒ ජනාධිපති වීමේ සිහිනය අතහරිමිනි. රාජපක්ෂ කවුද කියා අප සේම දිසානායකද දනී. ඔහුට කඩේ යෑම වෙනුවෙන් වලව්වේ කොල්ලාට ලැබෙන සත විසිපහ වත් තමාට නොලැබෙන බවද ඔහු දනී. එහෙත් සුමනසිරි බණ්ඩාට ඒ හැරුණු විට වෙන කළ හැකි දෙයක් නැත. ඔහු සිටින තත්ත්වයේ සිටියෙහි නම් මහෞෂධ පණ්ඩිතයන්ට වුව ගත හැකි අන් විකල්පයක් නොවේ.එක් වලව්වකින් දොට්ට දමන සේවකයකු තවත් වලව්වකට රිංගා ගන්නාක් සේම දිසානායකද මැදමුලන වලව්වේ මුළුතැන්ගෙයි බත් දංකුඩ ටික සප්පායම් වන්නට යන්නේ බඩගින්නටය. කොයි තරම් ඕනෑකම තිබුණද, තමන්ට වලව්වේ හාමු විය නොහැකි බව ඔහු පසක් කොට ඇත. ‘නිදහස’ ලබා වසර හැටකට පසු වුව තවමත් එය උරුමව ඇත්තේ සුද්දා විසින් බිහිකරන ලද පරවේණි උරුමක්කාර පන්තියකයට. ඒ පන්තියේ සාමාජිකයකු නොවන දිසානායකට මුළුතැන්ගෙයි බංකුව හිමිවීමද එක්තරා ආකාරයක සැනසීමක් වන්නේ එයද නොලද්දන් ඕනෑතරම් සිටින නිසාය.

මේ සිංහල බෞද්ධ ගොවිගම සුමනසිරි බණ්ඩා දිසානායකගේ ඛේදවාචකයයි. අසිංහල අබෞද්ධ දිසානායගම්ගේ ඛේදවාචකය මීටත් වඩා ශෝචනීයය.

සුනිල් එදිරිසිංහ හිතන්නේ තවමත් බිත්තියේ එල්ලී ඉන්නේ පස්වන ජෝර්ජි රජ්ජුරුවන්ගේ පින්තූරය බවය. නැත. ජෝර්ජි රජ්ජුරුවන්ගේ පින්තූරය ගලවා දැන් බොහෝ කල්ය. ඒත් අපට එය ගැලවූ බව නොපෙනෙන්නේ එතැනම චන්ද්‍රිකා රැජිනියගේත්, මිහිඳු රජ්ජ්ජුරුවන්ගේත් පින්තූර අප අපම එල්ලා ගන්නා බැවිනි.

සුමනසිරි බණ්ඩා දිසානායක නොහොත් එස්. බී. දිසානායකගෙන් ඇසුයේ නම් කියනු ඇත්තේ ජෝර්ජි රජ්ජුරුවන්ගේ හා මිහිඳු රජ්ජුරුවන්ගේ පින්තූරවල ලොකු වෙනසක් නැති බවය. දිසානායගම් ගෙන් ඇසුවොත් සරත් රජ්ජුරුවන්ගේ පින්තූරය එල්ලුවත් එසේමැයි කියනු ඇත.

මේ දිසානායකගේ හා දිසානායගම්ගේ පමණක් නොව අප බොහෝ දෙනකුගේද ඛේදවාචකය බැව් අපට කවදා නම් වැටහේද?

Loki Laufeyson, o deus das trapaças. A serpente que vive no meio dos deuses…

Após ter seu pai morto em combate por Odin, ele é adotado pelo próprio pai dos deuses nórdicos. Porém, mesmo convivendo entre a realeza de Asgard, Loki nutre em seu coração o mais genuíno desejo por vingança. Um personagem dúbio, que não dá um passo sem planejá-lo muito bem, astuto, vil, egoísta, determinado… Que personagem interessante, não?

Laufeyson sempre chamou a minha atenção. Finalmente decidi dar asas à imaginação e iniciei uma série de contos com este personagem mitológico. “Laufeyson” é uma série que escrevo para o Universo Nova Frequencia contando a saga deste renegado entre os deuses, em busca de seus três filhos: Fenris, o lobo; Jormungand, a serpente; e Hela, a deusa da morte.

No início da série você descobre que Odin prendeu Loki sob acusação de traição e baniu os filhos deste para o mundo mortal. Séculos depois, Loki consegue misteriosamente escapar e inicia a busca pelos três, com o intuito de reunir forças para atacar o reino dos deuses e ter sua vingança.

Para escrever este conto, li algumas lendas nórdicas e somei mais ficção ainda sobre tudo. Não é uma descrição ao pé da letra das lendas e nem uma fanfic de qualquer versão mostrada antes na mídia. Me senti livre para usar o que quis e descartar o que não me pareceu útil no momento. Até o momento, produzi três capítulos da série. Gosta de mitologia? Gosta de histórias mágicas (e cruéis)? Então não perca tempo. Clique nas capas abaixo e leia a aventura do filho de Laufey. Julgue por si mesmo o que é o bem e o que é o mal.

Logan Zawacki will be debuting new prints featuring characters from Capcom’s Megaman series. Can’t wait to see Logan’s interpretation of the Blue Bomber! There will also be a lot of great artwork by UNF students, NO cover charge, people are more than welcome to also check out the UNF Faculty Show still on display inside MOCA. -eb5k

This is HAWT! Big thanks to CSI_Kat for making it!