Vrijdag was op Nederland 2 Eigen schuld dikke bult (VARA) te zijn. Professoren als Dick Swaab werden daarin aangehaald om de vrije wil van mensen te duiden. Waar hebben mensen zelf voor te kiezen? Worden wij niet enkel gedreven door genetisch ingegeven impulsen? En welke invloed heeft onze opvoeding op de geest? Het werd een pleidooi tegen zware gevangenisstraffen, maar voor een menselijkere arbeidsmarkt. Tegen de illusie van de vrije wil, voor mededogen met jonge boefjes. De tijdsgeest was ver te zoeken.

Ook vrijdag mocht professor Hendrik Vos op radio 1 (Vlaanderen) de nieuwe commissie Barroso inleiden. Voor hem was geen journalist aan het woord geweest, waardoor zijn taak er vooral in bestond op te sommen wie precies welke bevoegdheden was toegewezen. Professor Vos mocht het lijstje helemaal afgaan dat via het persbureau net was binnen gerold. Hij had niet enkel de tijdsgeest mee, maar ook de waan van de dag.

Er valt eindeloos te discussiëren over welke rol academici in het maatschappelijke debat moeten spelen. Je hebt mensen die al misselijk wegkijken als professor en broodschrijver Carl Devos op teevee verschijnt, maar hun argumenten vallen meestal te counteren. Professoren hebben de plicht aanwezig te zijn in het maatschappelijke debat, hebben de plicht trends in het juiste historisch perspectief te plaatsen en hebben ongetwijfeld ook de plicht ten allen tijden beschikbaar te zijn voor de openbare omroep. Een mooi verbond tussen academici en journalisten werd hierover gesloten. De ene kan aandacht vragen voor zijn vakgebied, de andere hoeft nog minder te doen. Bij professor Vos was het vrijdag ontegensprekelijk. Wat hij wist te melden, werd enige tijd geleden nog door journalisten verkondigd.

Bovendien is er iets vreemds aan de hand met die academici die het maatschappelijk debat teisteren. Het zijn namelijk bijna allemaal politicologen. Devos, Vos, Hooghe, Maddens, Sinardet, en Huyse is weliswaar een socioloog maar je zou het hem al lang niet meer nageven. Daarnaast lijkt er enkel nog een professor kerkelijk recht voor handen om tegengewicht te bieden. Dat heeft vanzelfsprekend gevolgen voor het publieke debat waar zij zich in denken te moeten mengen. Dat debat gaat de laatste tijd alleen nog maar over politiek.

Waar zijn de anderen gebleven? De historici, sociologen, biologen, psychologen en ga zo maar verder. Van hen wordt nauwelijks wat vernomen. Soms schrijft er eentje een lovenswaardig boek (Paul Verhaeghen en Mark Elchardus deden dat het meest recent) waarmee ze even het laken naar zich toe weten te trekken, om daarna weer in de anonimiteit te verdwijnen. Toch zijn het niet de politicologen, maar deze mensen die het debat zouden moeten leiden. Zij hebben de relevante expertise om huidige problemen te duiden en te kaderen, waar politicologen niet verder raken dan het schetsen van partijbelangen. Dat laatste is van ontiegelijk groot belang – om van mijn eigenbelang nog maar te zwijgen -, maar het is bijzonder kwalijk als deze aanpak het debat domineert.

Wat je krijgt, is een discussie die, hoewel vaak gevoerd in de afwezigheid van politici, het partijdenken niet meer weet te ontstijgen. Elke onderwerp wordt geënt op de (vaak vluchtige) meninkjes van politieke partijen. De academische wereld draagt geen inzichten en oplossingen meer aan, maar beperkt haar rol tot het aan elkaar praten van politieke feiten. Deels ligt dat aan de politicologen die op overtuigende wijze het hele debat hebben gekaapt, maar evenzeer ligt dat aan andere wetenschappers die maar weinig meer van zich laten horen. Wie denkt dat de oplossingen voor problemen enkel van politici gaan komen, heeft het grondig mis. Laat staan van politicologen.

Vrijdag kwamen de anderre kinderen: onze oudste dochter Lonneke met haar man Krijn en twee kinderen:
onze jongste zoon Maarten. Hij kwam alleen , zijn vrouw en zoontje bleven in Nederland:
Hier op de voorgrond.
Dan kwamen ook nog Lieke en Bart met nun twee kinderen:
Verder was er nog onze vriendin Miriam, waarover al in het vorige logje. (Zie ook haar commentaar bij verhuizing II):
Jochem en Maaike headden alle slaapplaatsen in orde gemaakt, terwijl wij iedereen van het vliegveld gingen halen en dat was een heel werk. De nieuwe slaapbank van Ikea was pas donderdagavond om 8 uur gebracht. Die moest nog helemaal in elkaar gezet worden. Er moesten twee luchtbedden opgepompt worden en overal moesten lakens, dekbedden en dekbedhoezen bij gezocht worden. Mayke en ik hadden de vorige dag nog samen een campingledikantje en waat beddengoed gekocht. De twee gezinnen met kinderen hadden ieder een eigen kamer en Miriam. Leo en ik hebben onze slaapkamer daartoe afgestaan en wij sliepen in de allrum (die met die kachel) op een luchtbed (we hadden nog snel een nieuwe gekocht!). Jochem, Mayke, Maarten en Feike (4 jaar) zouden in de huiskamer slapen, maar Feike heeft gewoon bij haar ouders geslapen. Dat zag er zo’n beetje allemaal zo uit:
Ons plekje, maar er werd volop gespeeld.

Hier sliep Maarten
En zo zag het ontbijt er de volgende morgen uit:

Het ziet er op het eerste gezicht vrij chaotisch uit, maar:

Lonneke verzamelt haar kroost om zich hen en voedt ze. Leo op de achtergrond zorgt voor nieuwe aanvoer

Soms moet erf even opgestaan worden om iets aan tge geven, maar over het algemeen verloopt het ontbijt prima. Meer voorbereidingen in de post van morgen of overmorgen, want het is intussen alweer 00.37 uur. Morgen gaat de zon op om 08.22 en onder om 15.09 uur, dus we hebben een lange, lange zondag voor de boeg!

Hier zit ik dan in Dordrecht op mijn logeeradres. Ik heb een eigen kamer in een heel groot pand bij een familie die ik al heel lang ken. Het is heerlijk om ook iets van jezelf te hebben ook al kan je altijd bij je kinderen terecht. Je zou me hier moeten zien zitten: Naast mij op het bed staat een blaadje met een blauw chinees porceleinen theepotje met rooibosthee en een bijpassend kopje ernaast. Ik zit op de zijkant en heb de laptop op het nachtkastje gezet. Ik heb een niet securede Internetverbinding gevonden, en voila! Zoals ik al zei: eigenlijk wil ik het laatste eerst behandelen, dus ik ga nu even vertellen over afgelopen zondagavond. We hadden gegeten en daarna gaan altijd de kinderen in bad en naar bed. Omdat wij in Kolbyttemon alleen een groot bad hebben, ga ik meestal in bad en pak de uitgeklede kinderen van mijn dochter aan, was ze, poets tanden en daarna geef ik ze weer één voor één aan mijn dochter die ze dan verder verwerkt naar bed toe. Ik blijf dan nog even lekker rustig in bad zitten. Ik zat dus net alleen in bad(géén foto!) en de oudste liep spiernaakt door huis te rennen om ‘gepakt’ te worden, toen er ineens gebeld werd. Op de stoep stonden drie stel buren en een vrouw zonder haar man(7 dus) en vier kinderen die zich voorstelden als onze nieuwe buren. Ze wilden ons welkom heten in het buurtje (vijf huizen) en hadden dit:

en dit:

bij zich! Hardstikke leuk, maar ik kon niet uit de badkamer komen zonder dat ze me zagen. Lieke heeft me toen snel wat kleren gebracht en toen kon ik er uit. Ze wilden verder niet binnenkomen want ze wilden ons niet storen. We hebben even 5 à 10 minuten staan praten en toen zijn ze weer weggegaan. Leo heeft het op zijn werk nagevraagd en het is de bedoeling dat je ze dan binnen 14 dagen terugvraagt en dan diezelfde drank rijkelijk schenkt. Ik drink zelf helemaal geen alcohol (ik ben van mezelf zo gezellig dat het tè gezellig zou worden als ik ook nog zou drinken), maar het schijnt iets tussen Beerenburg en Glühwein in te zijn. Het bevat wel 21% alcohol. Het is maar goed dat ze daarna niet meer hoeven te rijden! Leo vroeg mij om morgen wat kaarten van Holland te kopen en dan daarop de uitnodigingen te schrijven. Volgende week komt onze vriend Sjoerd (hij woont in Upssala, maar we kenden hem al) bij ons klussen en op zaterdag komt zijn vriendin ook. Zij wonen een jaar langer dan wij in Zweden en praten veel beter zweeds. Zij kunnen dan ook mooi eens een paar vragen stellen over het leegzuigen van de rioolput, het afvoeren van grof vuil en het ruimen van sneeuw op ons onverharde weggetje en hoe dat dan met de betaling van zulke zaken zit.

“People stare at me weirdly here” zei mijn vriendin de eerste week dat ze in Nederland was.

Waarschijnlijk omdat ze er iets anders uitziet dacht ik toen nog. Nog vreemder vond ik dat er ook mensen waren die haar constant op straat en zonder reden (in het Nederlands) aanspraken. Zelfs als ik erbij was. Toppunt was een jongen (daar was ik dan weer niet bij) die gewoon van zijn fiets afstapte om een praatje met mijn vriendin te maken. Nu sprak hij niet zoveel Engels dus het praatje was wel erg kort, maar toch, ik had nog nooit zoiets meegemaakt of van zoiets gehoord.

Nu ben ik de afgelopen tijd meer in Utrecht dan in Tilburg en ik ben erachter dat mensen hier inderdaad een beetje anders zijn. Om te beginnen wordt hier de ongeschreven regel van maximaal een kwarttel naar onbekenden kijken ruim overschreden (iets wat je in Tilburg niet hoeft te proberen). Dat was aan het begin best wel even wennen voor mij, maar ook vooral voor mijn vriendin.

Het gekke is, het kost hoogstens slechts een paar dagen voor je eraan gewend bent. Sterker nog, je gaat er vanzelf aan meedoen. Het maakt me nu ook niet uit wat voor geslacht, ras of uiterlijk mijn aanschouwd persoon heeft, ik staar naar en groet mensen alsof ik weer terugben in mijn geboortestadje Willemstad en de ene na de andere bekende tegenkom.

Intermezzo:

Ik moet misschien even vermelden dat ik er gisteravond achter ben gekomen dat er toch een aantal blowende jongens met lichttintje nog niet volledig in Utrecht geïntegreerd zijn. Zij waardeerden het staren en groeten om een of andere reden niet zo.

Enfin, Utrecht maakt je vrolijk. Voorbeeld:

De meeste mensen die vanaf het Centraal Station van Utrecht komen lopen, lopen via Hoog Catharijne naar buiten. Tussen het Station en het begin van Hoog Catharijne staat een “mooie man” een “mooie krant” voor “mooie mensen” te verkopen. Het maakt me niet uit dat het gewoon dezelfde lelijke daklozenkrant is die een willekeurige lelijke man ook voor de plaatselijke lelijke supermarkt staat te verkopen aan nog lelijkere mensen. Het gaat mij erom dat deze man (volgens mij) ontzettend veel mensen kort een glimlach op het gezicht tovert.

Kortom, langzaamaan begin ik te begrijpen waarom mensen Utrecht zo’n gezellige stad vinden. De mensen zijn vriendelijker, je wordt fijner onthaald en je hebt het gevoel alsof je in een kleinschalige omgeving woont.

Ondanks alles zou ik het voorlopig nog niet met Tilburg willen ruilen.

Al 2 jaar schrijf ik, wanneer ik iets over mijzelf dien te vertellen, een kort gedichtje dat in het Italiaans en Frans te vinden is in ‘Histoire de ma vie’ van Casanova.

Ik geloof dat het origineel van Virgil(ius) is, maar ik heb het boek niet hier in Utrecht liggen, dus zou dat moeten nazoeken.

Het is eigenlijk een anti-paaps gedicht. Ik heb alleen de twee regels eruit gehaald die mij aanspraken:

Nul serment n’est gardée,
nul accord n’est sincère,
Quand la bouche a parlé,
Le coeur dit le contraire.

(Niet heilig het verbond,

Niet veilig is het pact,

De zaken van de mond

Verloochent door het hart.
vrij vertaald)

Waarschijnlijk is het tijd het ondertussen te veranderen.

De gehele week probeer ik iets te schrijven en ik krijg het niet op mijn scherm. Niet zozeer omdat het zo lastig is om te schrijven, maar voornamelijk omdat ik eigenlijk vrijwel de gehele week interrupties ervaar in mijn schrijven.

Enfin, ik merk dat ik ouder wordt…

Maar ach, je kunt het ook volwassen noemen.

Persoonlijk heb ik vanaf mijn 14^e zo’n beetje gedacht dat ik oud zou zijn als ik 23 werd. Nu weet ik dat mensen met dezelfde gedachten – wanneer de tijd dan eenmaal daar is – het gevoel echter hebben dat ze nog steeds stikjong zijn. Immers ‘ze zijn toch nog geen 30’.

Ikzelf heb dat niet; ik voel me nu echt oud. Dit klinkt misschien melancholisch, maar ik heb er een goed gevoel bij.

De afgelopen week ben ik erachter gekomen dat het weer tijd is beslissingen te maken voor de de komende 2-3 jaar. Nu heb ik in het verleden nooit echt moeite gehad met keuzes maken. In dit geval heb ik er iets meer moeite mee; het betreft namelijk een of/of keuze: bij het kiezen van de ene optie zal ik nooit meer de andere optie kunnen doen, aangezien ik – wanneer ik dan klaar zou zijn – al rond de 27 a 28 zou zijn en ik toch wel wil werken tegen die tijd.

Mijn probleem is dus niet dat ik het erg vind dat ik al 23 ben. Mijn probleem is dat ik – aangezien ik nog heel veel tijdens ‘studietijd’ wil doen – dan pas te laat begin met een officiële carrière.

Daarnaast is mijn vriendin ziek. Aangezien haar ouders in Amerika zitten en ze verder hier niemand heeft, ben ik de enige die haar kan verzorgen. Welnu, mensen die mij een beetje kennen; ik ben niet zo heel handig. Ik kan niet koken, ik kan niet wassen, ik kan niet verschonen en ik heb al helemaal geen verstand van ziektes en hoe je de pijn het beste kunt verlichten. Laat ik het zo zeggen: vijf van de Zeven Werken van Barmhartigheid zijn niet aan mij besteed.

Toch moet ik zeggen; ik doe het voor haar met zoveel plezier als iemand in het verzorgen van een zieke kan hebben.

Misschien vreemd van mij, maar als ik dan heel even alleen ben, dan heb ik direct het gevoel dat ik eigenlijk (in korte tijd) een stuk volwassener ben geworden.

Enfin; Laten we het herfst noemen.

Over de installatie ga ik nog genoeg vertellen en over de verhuizing ook, maar eerst wil ik wat foto’s laten zien van de omgeving, gewoon als we de deur uitlopen. Onze jongste dochter Lieke is deze week nog bij ons en volgende week maandag ga ik met haar en haar kinderen mee terug naar Nederland. Simeon van bijna twee is DOL op wandelen, dus dat doen we iedere dag. We hebben nu vijf dagen zo’n anderhalf uur gewandeld en vijf dagen hebben we een verschillende weg genomen. Omdat Simeon het grootste gedeelte zelf loopt, kunnen we natuurlijk niet ver, maar iedere keer vonden we het jammer dat we terug moesten. Er valt dus nog heel wat te ontdekken! Hieronder wat foto’s:

Dat gele huis is ons huis en aan de overkant van de weg grazen schapen met van die gebogen hoorns. Ik zal kijken of ik van hen ook nog een foto er op krijg. Omdat de mobiele verbinding niet zo best is, heeft het plaatsen van deze foto al 13 minuten gekost.

Nu zijn we 20 minuten verder.


Stukkie in de buggy en de kleinste heeft het ook naar zijn zin in de draagdoek:
Ik ben nu zo’n beetje anderhalf uur bezig geweest met het downloaden van bovenstaande foto’s. Er volgt ongetwijfeld meer, maar voor vanavond heb ik er schoon genoeg van. Ik ga nu bij jullie lezen hoe het bij haar was

Fijn van die discussies waar je niks aan hebt. Mensen die jou mening proberen te veranderen en dat eigenlijk alleen maar in hun eigenbelang doen. Alsof ik zelf geen beslissingen kan nemen. Nee want zij zijn ouder, tja daar hebben ze dan wel gelijk in maar zij kunnen niet in mijn hoofd kijken. Wat zij leuk vinden hoef ik niet leuk te vinden en andersom. Ik neem van mezelf aan dat ik nu op mijn 19e zelf wel beslissingen kan nemen, met wat ik met mijn studie wil gaan doen.

Willen ze dat ik universiteit ga doen, omdat ik dan gewoon meer ga verdienen en sneller een baan vind. Maar wat moet ik op de Universiteit als ze daar niets hebben wat mij interesseert of wat ik leuk vind? Lijkt mij verspilde tijd, want iets wat niet leuk is, daar steek ik ook veel minder tijd in!

Liever iets waarbij ik minder verdien en wat ik echt leuk vind, dan iets waarbij ik 2x meer verdien maar met tegenzin naar mijn werk ga.

Wordt tijd dat ze eens een Universiteire opleiding krijgen op gebied van Multimedia design! Hup, meteen Art director worden na 4 jaar de Uni doen.. lijkt mij wel wat.

En oohja, specialiseren op een specifiek gebied van het hele vak gebied, nee dat zou ook niet goed zijn, want dan kan ik echt nergens aan de bak. Is dat dan niet juist de bedoeling? Dat je ergens heel goed in ben. Heb 2 jaar HBO gedaan op het brede gebied, mag aannemen dat ik in die 2 jaar genoeg heb geleerd en me nu wel kan gaan specialiseren. Beter in 1 ding heel goed dan in een paar dingen redelijk.

Soms wel goed hoor dat soort discussies, maar na 10x dezelfde discussie wordt je er wel een beetje moe van!

Gelukkig ben ik weer fris en fruitig vandaag. We slapen alleen niet zo best. Ons luchtbed is niet goed meer. Het is zo’n luchtbed met banen en nu zijn er twee banen onderling geknapt. We hebben dus nu een heuvel in ons bed. Daar lig ik op en Leo ligt in het dal. Maar ’s nachts rol ik van de heuvel af in mijn slaap. Dus of ik rol op een nietsvermoedende slapende Leo, of ik rol aan de andere kant (bijna) uit bed. Omdat ik dat wil vermijden, word ik steeds wakker. Vannacht om drie uur ben ik in het eenpersoonsbed gaan liggen en heb nog een paar uurtjes heerlijk geslapen. Maar Leo verlelde dat hij toen niet goed meer kon slapen in het dal, omdat dat dal wel erg diep werd toen. We moeten daar dus even een oplossing voor vinden. We hebben zaterdag een slaapbank gekocht, maar die wordt donderdag in ons nieuwe huis bezorgd en daar moeten de kinderen op slapen. Ons bed is er dan ook, maar daar moeten waarschijnlijk ook kinderen op slapen. We hebben nog een luchtbed, maar dat zit ook bij de spullen van de Magnoliastraat en komt dus donderdag in Kolbyttemon. Maar daar wilde ik het niet over hebben.
We hebben dus gisteren eters gehad. Vandaag heeft Leo iets van zijn werk en daarvoor heeft hij Gilbert uitgenodigd die zijn ervaringen gaat vertellen daar. Gilbert nam een vriend mee en ze kwamen dus gisteren bij ons eten. Ik vind dat als je in Zweden bent, dat je ook met de zweedse keuken moet kennismaken, Vandaar dat ik mijn zweedse kookboeken tevoorschijn heb gehaald en een zweedse maaltijd in elkaar heb geflansd : geen voorgerecht, hoofdgerecht gebraden eland aan een stuk met een bospaddestoelensaus, een aardappel-groenteschotel en sla, toetje: vier amandelkoekjes (die dunne van Ikea)op elkaar met slagroom ertussen en bosbessensaus.
Zaterdag om kwart voor vier gingen we de Co-op binnen en om half vijf kwamen we er weer uit en toen was het donker!
Omdat we nog niet al onze borden en schalen hier hebben, kon ik het vlees niet op een schaal doen. Toen heb ik het maar op twee ontbijtbordjes gedaan met een omgekeerde portobello er op en daarin en overheen de bopaddestoelensaus
…. en zo zag dat er dus uit.
Die aardappel-groenteschotel is ook typisch zweeds en gaat als volgt: je vet een ovenschaal in met boter en daarin doe je rauwe blokjes aardappel vermengd met ui(rode is lekker), sjalotjes, grof geraspte peen (wortel, het moeten eigenlijk lucifers zijn, maar ik heb daar nooit zin in). Hier in Zweden (misschien in Nederland ook wel) kun je die gewoon voorgebakken als patat kopen. Omdat ik ook al geen zin had in het snijden van blokjes aardappel, heb ik deze er later doorheen gedaan (want ze zijn natuurlijk al gaar). Dat zet je dan in de oven een half uurtje en daarna doe je er een scheut room door en dan roer je het flink door . Nog een halfuurtje in de oven. Als het beetgaar is, roer je het nog een keer door elkaar nadat je er Herbomare en peper door hebt gedaan en dan rasp je er kaas overheen, je zet het terug en doet de oven uit. De kaas smelt dan, maar bakt niet echt. In mijn geval heb ik dus de aardappelblokjes erbij gedaan gelijk met de room. En zo ziet dat er uit:

Het toetje was ook echt leuk! Ik hou niet van grote toetjes, dus dit is dan heerlijk! Het ziet er ook erg leuk uit. Ik had alleen een probleem. Hier in Zweden kan je geen spuitbussen met slagroom kopen, dus ik moest zelf kloppen. Mijn keukenmachine zit bij de spullen van Nederland, dus ik moest met de hand kloppen. Dat kost toch gauw 20 minuten en een lamme arm. Mijn slagroomspuit zit ook bij de spullen van Nederland, maar ik heb gewoon keihard een nieuwe gekocht bij de Co-op (Koep zeggen ze hier). Ik heb geen foto van het toetje gemaakt, maar het zag er precies hetzelfde uit als in het kookboek:

Onze twee gasten:

en wij hebben erg genoten van het eten, maar ook van de gesprekken. Die ene jongen kenden wij helemaal niet, maar dat was (ook) een heel interessant figuur. Hij heeft een ijssalon en is helemaal gek van ijs maken. Ik vind het zooo leuk altijd als iemand een kunst van zijn vak maakt en daar hartstochtelijk over kan vertellen. Daarnaast was het een hele goede en scherpe luisteraar en observant. Terwijl Leo en Gilbert het over hele ingewikkelde afvaldingen hadden, stelde hij precies de goede verhelderingsvragen, maar bracht ook het gesprek op een ander niveau door ineens te vragen: “Maar jij hebt dus nooit overwogen om daar meer geld mee te verdienen(met zijn kennis) dan een beetje de gemeenschap verder helpen?” Een hele onverwachte en verfrissende persoonlijkheid moet ik zeggen.
Nu is het al lang maandag en ik moet nog beginnen aan mijn huiswerk zweeds voor morgen. Dat ga ik dus nu maar doen.
Als er nog iemand erg geïnteresseerd is in het recept van de paddestoelensaus, geef het dan even aan.

“U kunt zich nog tot en met 14 november 2009 aanmelden voor de schriftelijke tentamens van december 2009”

Verdomme, dacht ik bij het lezen van bovenstaande, das ook alweer een half jaar geleden. Even voor de duidelijkheid; niet dat ik tentamens heb gehad, maar dat mijn tentamenweek niet helemaal verliep als gepland.

Woensdag 27 mei:
Ik had het tentamen Consumer Behaviour & Marketing Action. Ik wilde niets aan het lot overlaten en had daarom tijdig de wekker gezet, opdat ik een half uur over zijn reis kon doen. Half 8 ging netjes mijn wekker en 8:20 (5 minuten later dan gepland) vertrok ik van huis. Ik fietste best langzaam, maar ach, ik had tijd zat.

Intermezzo:
Even een korte samenvatting van de dag ervoor:
Ik had me verkeerd ingeschreven voor mijn tentamen op dinsdag en kwam daar op de maandag ervoor achter. Na 2,5 uur met de Centrale Studentenbalie aan de telefoon te hebben gezeten kreeg ik uiteindelijk de juist persoon aan de lijn die mij kon vertellen dat ik ‘gewoon’ mee kon doen aan het tentamen. (Ik citeer: “Dat schrijf je gewoon je naam en administratienummer op het aftekenformulier, dan komt alles goed.”) Die vrouw wist waarschijnlijk ook niet dat mijn surveillant van die dag vers van de Stassi kwam; de regels waren duidelijk voor hem zonder schriftelijk bewijs absoluut niet mocht participeren. (Tip dus: zit je ooit met de CS aan de telefoon, vraag altijd om schriftelijke bevestiging). Kortom, ik mocht niet meedoen aan het tentamen.

Enfin, des te meer was ik er woensdag op gebrand het tentamen te maken en goed af te ronden, vandaar dat ik ruim op tijd vertrok (al zeg ik het zelf). Om 8:38 kwam ik aan op mijn geliefde universiteit. “CZ115, CZ115, CZ115″ zoemde er door mijn hoofd. Waar zat dat lokaal eigenlijk ook alweer?

Om 8:41 stapte ik het lokaal binnen. Ik was één van de laatsten; vrijwel iedereen zat al klaar voor het tentamen, alsof er friet, patat en appelmoes en een grote klodder mayonaise geserveerd werd. Nog een beetje gehaast keek ik op het papier voor in de klas waar ik zat (Jawel ik stond erop!! Stoel nummer 3). Ik keek eens goed de klas in. Pakweg 100 hoofdjes gaven geen enkele blik van herkenning, maar staarden mij wel allen met grote ogen aan. Ik hoorde mensen nog denken, God wie is die kneus nou weer? Ik kreeg een slecht voorgevoel over dit tentamen. Op dat moment zag ik tot grootse vreugde eindelijk een bekende:

Robbert!

Robbert? Die studeert toch Vrijetijdwetenschappen?
Mijn tentamen was toch van International Business?
Ach ja dat is waar, hij doet een minor in marketing!

“He gast; wat doe jij nou hier?” vroeg hij.
“Tentamen hè, jij dan?”
“Ja ik ook”
(Ja het gespreksniveau ligt niet erg hoog vlak voor een tentamen)

“Zeker geen colleges gevolgd jij?” zei hij nog lachend,
“Jawel ik heb al…”
Nog voor ik mijn zin kon afmaken werd ik gemaand naar mijn plaats te gaan door de Stassi.

Ik liep een beetje stuntelig de trap af richting mijn plaats.
Kennelijk was dit genoeg redenen voor mensen om aan te nemen dat dit de eerste keer was dat ik een tentamen had. Nog steeds waren zo’n 200 ogen op mij gericht en ik hoorde iemand zeggen:
“Wat een clown”.

Op het moment dat ik het tentamen voor me kreeg zei ik nog vriendelijk ‘bedankt’ en las de kaft: Marketing 2: Consumentengedrag/ Consumer Behaviour
Docent: Roest

Fuck he, die gast heb ik helemaal niet gehad.

…

FUCK! Ik zit bij het verkeerde tentamen!!!!!

Zelden zoveel adrenaline door mijn lichaam voelen stromen. Direct begreep ik waarom iedereen waar ik college mee had gehad zijn/haar tentamen in Gz101 had en ik met mijn deviante toetsplaats volledig verkeerd zat. Het was ondertussen 8:45 en Gz101 is zo’n 500m sprinten bedacht ik me.

Ik sprong op, schreeuwde nog naar de Stassi, “Sorry, verkeerde tentamen” en trok een sprint waar menig Ethiopier jaloers op zou zijn.

Buiten adem aangekomen (om 8:46) constateerde ik dat van de pakweg 150 mensen die daar zaten zo’n 60 mensen een lachstuip kregen bij het zien van mijn bezwete koppie. 150 mensen; behalve de surveillanten. Die begrepen niet dat iemand per se naar een Engels tentamen wil komen als hetzelfde vak ook in het Nederlands gegeven.
Intermezzo 2:
Ik wil dat hier wel even kort uitleggen. Het is niet hetzelfde vak, de inhoud van de cursus is nét een beetje anders en dat komt niet alleen door de taal. Het was geheel toevallig dat deze tentamens op exact dezelfde tijd gegeven werden en daarom heb ik nooit het idee gehad dat ik verkeerd zat.

Gelukkig was er 1 surveillant, echt een schat van een man, die écht een standbeeld verdient, echt ik zou een ode kunnen schrijven aan deze man (bij deze is dit stuk dus tegelijkertijd een ode aan ‘de man’) die zei: ‘Ach ga er maar bij zitten, dan regelen we het straks wel.’

Ik zat nog niet eens of een tweede surveillant kwam naar mij toe (die verdomd veel leek op de Stassi van de dag ervoor) “Ik moet helaas wel een proces-verbaal opmaken.”

Ja je leest dit nu en denkt, wat?? Proces-verbaal? Ja, ik kreeg een proces-verbaal aan mijn bezwete broekkie. De Examencommissie moest maar beslissen of mijn examen mee zou tellen of niet. Ja dat is lekker een tentamen maken inderdaad.
Uiteindelijk was de fout puur gebasseerd op het feit dat ik me had ingeschreven voor het vak:

Marketing 2: Consumer Behaviour

in plaats van

Consumer Behaviour & Marketing Action
(in de volksmond ook Marketing 2 genaamd)

…

Een beetje begrip voor mijn fout is gelukkig opgebracht; ondanks dat ik nooit een officiële reactie heb gehad van de Examencommissie, zijn mijn resultaten gewoon verwerkt.

Enfin, waar je al niet aan kunt denken door het ontvangen van een simpele oproep om je aan te melden voor je tentamens.

Op vrijdag 6 november werd aan de oude gevangenis aan de Thonissenlaan de eerste steen gelegd voor de bouw van het campuscomplex Hasselt van UHasselt, faculteit Rechten. Vier jaar heeft dit dossier aangesleept en eindelijk kan men beginnen met de werken.

Drie nieuwe panden worden gebouwd in waaiervorm rond de gevangenis. Van het 19de eeuwse gevangenisgebouw blijft intact, zelfs de cellen die fungeren als zelfstudieruimte of kleine leslokalen. De poorten van het 19de eeuwse complex worden opengegooid voor studenten, personeel, Hasselaren en bezoekers. Deze laatste kunnen trouwens terecht in een cafetaria. Studenten kunnen les volgen in een auditorium voor 370 mensen en ook de boekenwinkel bezoeken.

Het rectoraat zal eveneens gehuisvest worden naar de Martelarenlaan. De bibliotheek zal in het nieuwe justitiehuis aan het station worden ondergebracht. Via een proefproject worden er alle boeken, balie- en universiteitsdocumenten verzameld in een bieb en toegankelijk gemaakt voor studenten en professionelen. 

Limburg Sterk Merk financiert het geheel voor 30 miljoen euro. Vanaf 2011 zullen 500 rechtenstudenten les kunnen volgen in de lokalen van Campus Hasselt en zal Campus Diepenbeek ontlast worden.

www.uhasselt.be

My wit BMW staan lui onder die Jakaranda wat haar vol pers glibberige blommetjies versier het.  Sy lyk so ampertjies verlydelik terwyl sy soos ‘n bruid daar onder al die blommetjies staan en wag tot ek weet die pers blommetjies so een een in die wind laat af waai.  Pers.  Die hele wêreld is pers die tyd van die jaar.  Soos ‘n groot blou kol na die winder wat geleidelik gesond word.  Maak ons reg vir die somer en die persigheid kondig Moederaarde se sweterige seisoen aan.  Maar nes alle studente weet kondig dit ook die eind eksamens aan. 

(SUG….) Eksamens is maar crap.  Wie wil nou op sonnige (of renirige in Pta) dae vir ure voor die boeke sit.  Wie wil nou eintlik elke bladsy annaliseer en die sige van jou prof. verstaan sodat jy net sekere werk leer?  Natuurlik wil ek mos baie eerder met ‘n groot sonhoed buite stap en in die warm son my lyf soos ‘n akkedis warm bak.  

Dis eintlik vreemd want tydens ‘n eksamen voel dit of ek myself dood swot maar na die tyd weet ek ek kon baie meer geswot het.  Maar hey as jy 51% kry het jy te hard geswot en as jy 52% kry het jy jou vriende afgeskeep. Haha…  Jy wonder nou seker waarom ek die hele pers gedeelte so beklemtoon het en die waarheid is… ek het gin idee nie.  Dink dis omdat ek enige iets tans sal doen om nie te swot nie.  Dis snaaks tydens eksamens kom ek agter hoe deurmekaar my klere is, hoe ek eintlik iets wil restoreer.  Hoe ek wil koekies bak en hoe my boekrak eweskielik nuwe skatte oplewer.  Ja, enige iets om nie ’n “pliggie” te wees en te swot nie.  ENIGE IETS. 

Ek bied aan om mense rond te ry, ek bied aan om melk en brood te kry, my niggie by die skool te gaan haal en tee te maak vir my oupa. En dan natuurlik om onbenullighede uit te dink soos waarom dinge pers is.  

Dan eweskielik (soos ek seker is jy weet) is dit sondag aand en jy’t nog nie geleer vir more se eksamen nie.  Vir die hoeveelste keer kan jy jouself skop want waarom het jy nie vroeër begin nie.  Maar Maandag na die toets besef jy jou klere kas is perfek georganiseer, jy het daai boek oor Israel en Palestiena gelees, al jou niggie se hoërskool geheime gehoor en dit alles terwyl jy 50% op jou toets kry.  

Ek dink dis die verkeerde tyd vir my om dit te besef en ek moet dit seker nie vir julle sê nie maar 50% is genoeg.  Die boeke, die stories van my oupa en om ekstra klere vir arm kinders te skenk beteken veel meer vir my en ek leer ook baie meer by die allerdaagse dinge.  So my punt is, wie gee om wanneer jy begin.  Begin net, slaag en maak vrye tyd om dinge wat jy nie normaal weg voor tyd kry te doen.

Het kortste en meest volledige verhaal staat hier Er zijn een aantal meelezers die geen zin hebben om helemaal naar mei en juni te gaan , dus voor hen deze link. Verder, ja, wij hebben vier kinderen en 5 kleinkinderen. Ik vind het ontzettend leuk dat jullie allemaal meelezen en ik ben in een hele nieuwe wereld terecht gekomen met spannende en leuke en lieve mensen die opmerkelijke dingen schrijven, maar soms ook heel gewone huis- tuin en keukenverhalen vertellen. Ik vind het heerlijk en ik moet eerlijk zeggen: “Had ik er maar eerder tijd voor vrijgemaakt”! Ik zal mijn blog archiveren en als dan weer iemand vraagt, kan ik naar een maand verwijzen. Juliie moeten weten : Ik ben ICT-debiel. Ik heb het een en ander uitgevogeld, maar nog en heleboel niet. Al doende leer ik, datwel. Blijf alsjeblieft commentaar geven en kritiek en zo. Bedankt alvast.

Het botert niet tussen mij en de universiteit. We zijn op een punt aangekomen waar het kleinste detail kan zorgen voor groteske irritatie. Zo moeten voetnoten van papers achteraan worden uitgeschreven, hoewel elk zinnig mens weet dat voetnoten onderaan elke pagina veel handiger zijn voor de lezer. Daar kan bovendien niet over worden gediscussieerd. Logisch, want een klein detail voor de gigantische fabriek waar universiteiten steeds meer van weg hebben. U hebt het al begrepen, dit is een bijzonder particuliere klaagzang. Het heeft geen zin in een tweede jaar een doorwrochte analyse te maken van het universitaire systeem. Dat maakt de ergernissen niet minder groot.

Wat vooral begint te storen, is de misplaatste arrogantie waarmee sommige academici tegen journalisten en andere eerbare mensen aankijken. Als student ben je geneigd daarin mee te stappen, al is het maar om het geloof in de waarde van je diploma hoog te houden, maar na een tijdje moet deze misvatting opgegeven. Als voorbeeld het vak Interne Belgische politiek.

Deze cursus pretendeert een overzicht te geven van de naoorlogse evoluties binnen alle Belgische partijen. Het historisch perspectief waar het de meeste krantenartikels aan ontbreekt, zou je denken. Hoewel tijdens de lesuren uitgebreid aandacht wordt besteed aan lang vergeten politici en gebeurtenissen, doet de cursus een wat vreemde  conclusie trekken. Daarin worden in het hoofdstuk over de christendemocratische partijen veertien van de zeventig pagina´s besteed aan de periode vanaf wanneer Yves Leterme voorzitter werd van CD&V. Elke minste beweging die door een Vlaamse christendemocraat vanaf dan werd gemaakt, wordt op deze bladzijden beschreven. De zieke rechter, de uitverkoop van Fortis aan Wouter Bos, en ga zo maar verder. Alles komt voorbij. Met als vanzelfsprekende rode draad de falende regeringsvorming na juni 2007. De hysterie die media naar aanleiding van deze voorvallen etaleerden, wordt klakkeloos bijgetreden. Na lezing kan je enkel concluderen dat deze periode de meest hectische en belangwekkendste was uit de naoorlogse geschiedenis van de christendemocratie, en bij gevolg van het hele land. Dat wordt ons bijgebracht. Als historisch perspectief kan dat tellen.

Aan diezelfde periode wat betreft de Waalse tegenhanger van CD&V wordt krap drie pagina´s besteed. Als voorzitster van CDH wordt Joëlle “Madame Non” Milquet genoemd. Bijzonder academisch allemaal. Die wanverhouding tussen Vlaamse en Waalse partijen, weerhoudt de lesgever er niet van teleurgesteld te kijken wanneer geen enkele student (ik ook niet) Waalse kranten blijkt te lezen. De kip of het ei.

Diezelfde man laat niet na andere leestips te geven. Het is tenslotte belangrijk dat studenten politieke wetenschappen de actualiteit volgen. Als aanrader geeft hij de column van Koen Meulenaere in Knack. Luchtig, heet dat. Dat die stukken door de redactie worden gebruikt om halve waarheden te testen, vindt hij een pluspunt. Zo kom je nog eens wat te weten. In het vak dat hier op volgt – werkcolleges – wordt ons bijgebracht dat mainstream journalistiek niet bruikbaar is als bronnenmateriaal voor papers en andere werkstukken. Te gekleurd, te onzorgvuldig, te dit, te dat. Voor wie enkel de columns van Meulenaere leest, is dat best begrijpelijk.

En zo gaat het maar door. Luisteren, noteren en vanbuiten studeren. Het eerste jaar ben ik doorgekomen met de gedachte aan een interessanter tweede jaar. Nu daar niets van aan blijkt te zijn, vraag ik me af of ik me diezelfde wortel nog een keertje kan voorhouden. De Colruyt wenkt.

Hier komen dan de foto’s van mijn galajurk en bijpassende
schoenen. Hij heeft de reis goed overleefd, maar er zitten wel een paar gemene vouwen in. Ik heb hem gisteren even aan het plafond van de gang gehangen om uit te zakken, maar ik zal toch moeten strijken.

Eerst maar eens even de schoenen. Dan zal ik meteen iets rechtzetten: de hakken zijn 7 cm. en niet 10 zoals ik eerst had vermeld. Ik hab maat 38 van schoen, dus het is nog aardig hoog. Dan de jurk:

Het is dus een strapless
jurk met een kanten lijfje en kanten schouderbandjes en de naaister heeft er een bolero bijgemaakt gevoerd met hetzelfde kant als in het lijfje en driekwart mouwen die schuin naar binnen zijn geslagen.

Er zit een klein sleepje aan de achterkant. Nu maar hopen dat ik niet overdressed ben!

Vooruit, vooruit, ook nog een fotootje dat ik hem aan het passen ben. Ik ben toch allang niet meer anoniem

Enne….maat 50 hè!

Ik nam aan dat het alweer voorbij zou zijn, maar blijkbaar wordt er nog steeds gedoopt onder studenten. Nog steeds, hoewel het al bijna november is. Nog steeds, ook, hoewel we eveneens alweer 209 zijn.

Het is fout te denken dat gebruiken en tradities verdwijnen naarmate de tijd verder loopt. Dat stelt een vooruitgangsdenken voor, wat niet altijd op gaat. Wanneer studentendopen worden afgedaan als uit de tijd, is het omdat de Westerse samenleving zich tegenwoordig (nog steeds) als superieur beschouwt. Het dopingritueel is maar een van de talloze tegenargumenten die hierbij komen kijken. Wat opvalt bij dit soort achterlijke tradities – vrijgezellenavonden en andere feestelijkheden waar mannen en vrouwen worden gescheiden, horen er ook bij -, is dat ze steevast ironiserend worden verklaard. Het is allemaal maar om te lachen. Natuurlijk, want superieur als we zijn kunnen we zulke ongein niet serieus nemen. Kom er maar eens om bij andere culturen, zoals dat dan gemakshalve heet. Moslims moeten het niet proberen.

De Standaard, wars van alle ironie, publiceerde dinsdag een artikel over een studentendoop in Gent. Niet dat ik geturfd heb, maar deze stukken gaan altijd over universitaire clubs. Nooit eens een hogeschool die in het nieuws komt met naar het ziekenhuis afgevoerde eerstejaars. De elite van morgen weet zich nu te al te onderscheiden van het plebs. Deze keer getuigden twee studenten van de faculteit economie. Eentje deed dat anoniem. Het hele stuk deed nogal aanstellerig aan, maar dat springt er dan toch uit. Zoiets verwacht je eerder bij homoseksuele Irakezen of atheïstische Amerikanen.

Ze waren teleurgesteld. Ze hadden een toffe vriendengroep verwacht, maar kregen kots en stront en mayonaise. Met andere woorden, bij de verwachtingen ging het eigenlijk al mis. Natuurlijk is een studentendoop goor en vies, dus heeft het weinig zin achteraf te klagen. Laat staan de nieuwslijn van De Standaard bellen. Die krant vindt het misschien heerlijk haar lezerspubliek van middelbare leeftijd zulke smeerlapperij voor te zetten, maar het gaat er niet om wat Laurence en Tim is aangedaan. Laurence en Tim moeten het vooral zelf uitzoeken.

Elke groepsvorming houdt problemen in. Van zodra je een aantal mensen bij elkaar zet, kan je er donder op zeggen dat je miserie krijgt. De machtigste leden keren zich tegen de zwakkeren, of proberen toch op zijn minst een overmacht veilig te stellen. Altijd wat. Groepen doen eigenlijk per definitie afbreuk aan het individu, dat zich steeds moet schikken naar posities en belangen binnen die groep. Dat heb je binnen politieke partijen, vriendengroepen en noem maar op. Ook binnen studentenclubs, vanzelfsprekend, waar doorgaans een bende provincialisten in de grootstad een identiteit bij elkaar proberen te scharrelen. Nogal wiedes dat de een zijn vormingsproces ten koste gaan van de andere.

In een doopritueel komt zoiets op de meest openlijke manier tot uiting. Degene die toevallig een jaartje eerder is geboren, kan zich enkele dagen uitleven op jongere clubgenoten. Leeftijd is zo ongeveer het meest nietszeggende criterium voor wie onderscheidingen probeert te vinden. Wie op ras of geslacht zoekt, kan zich nog te goed doen aan ergernissen over uiterlijke verschillen. Dat is met leeftijd quasi onmogelijk. Op zich al bedenkelijke bezigheden, die verder uitlopen in misselijkmakende taferelen. Je zou gewagen van een achterlijke cultuur, weze het niet dat dit plaatsvindt onder de elite. Twee keer slikken is dat. Dat neemt niet weg dat er enkel lacherig overheen wordt gegaan, afgedaan als spelletjes van onschuldige studenten. Zie onze jongens eens bezig. We hebben het veel liever over andere, gelijkaardige fenomenen, maar dan wel heel ver weg van hier.

Natuurlijk wordt er vermeld dat de resultaten niet opgaan voor alle holebi´s. Natuurlijk kloppen volgens onderzoekster Katrien Valgaeren niet alle stereotypes. En natuurlijk houden holebi´s ook van andere muziek. Die naschriften weerhielden Valgaeren er echter niet van te concluderen dat holebi´s – wat zal het deze keer weer eens zijn? – van luide dans- en feestmuziek houden. Componisten gebruiken bewust kitscherige elementen, waar holebi´s zoals bekend gek op zijn. Ook Eurosong. Altijd Eurosong. Alleen bij I wil sruvive van Gloria Gaynor ligt dat even anders. Daar gaat het volgens Valgaeren om de inhoud. Aangezien alle holebi´s een tijd van onderdrukking hebben gekend (sec), herkennen zij zich erg in deze tekst. Een perfecte uitdrukking van het geworstel met de eigen identiteit. Meer hoeft dat inhoudelijk ook niet te zijn. Dat zijn de resultaten van de masterthesis die Katrien Valgaeren aan de K.U. Leuven mocht maken. Zij haalde daar niet enkel zowat alle kranten mee, maar kreeg er evengoed een grote onderscheiding voor. Twee slagen in het gezicht van een – jawel – homoseksuele student sociale wetenschappen.

Vooraleerst de scrupuleuze generalisatie van holebi´s. Eigenlijk zijn daar geen woorden voor te vinden, maar kan er beter naar een kotsemmertje worden gezocht. Valgaeren zegt inspiratie gehaald te hebben bij haar homoseksuele vrienden en de scene die zij frequenteren. Haar thesis bevestigt daar niet enkel de mythe mee al zou zo´n scene werkelijk bestaan, maar laat deze ook als representatief geleden voor alle holebi´s te lande. Voor Valgaeren heeft de eenentwintigste eeuw alvast nog geen aanvang genomen. Het enige wat over alle holebi´s (!) kan worden gesteld aan de hand van haar thesis, is dat ze allen wederom danig tekort worden gedaan. Vulgair hokjesdenken, door de K.U.L. beloond met een grote onderscheiding. Waarvoor proficiat, overigens.

Het werkje van Valgaeren maakt niet enkel holebi´s belachelijk, maar zet ook de sociale wetenschappen in hun hemd. Het is hooglijk twijfelachtig of zij – ik noem maar wat, hoor – een controlegroep heeft gebruikt. Valgaeren heeft zich gebaseerd op gespecialiseerde hitlijsten als de Homo Top 100 (de wat?) en diepte-interviews, wat maakt dat zij er per definitie van uit ging dat holebi´s een andere muzieksmaak hebben dan heteroseksuelen. Geen onverdachte vooropname op de realiteit. Zoals zij haar verhaal overgiet met persoonlijke anekdotes van vrienden van haar, kan iedereen evengoed bussen besnorde metaalarbeiders en geföhnde verpleegsters inrijden die op simpel verzoek uit hun dak gaan op de eerder aangehaalde troep. Als sociale wetenschappen dan toch herleid wordt tot halve waarheden, wil ik er ook best ingegooid hebben dat het mij eerder wat van sociale klassen lijkt. Misschien moet Valgaeren verder leren kijken dan de opzichtige krengen waarmee zij zich blijkbaar inlaat.

Die aanval op de sociale wetenschappen is even wraakroepend als haar gekleurde besluiten. De kritiekloze artikels waarin het onderzoek werd behandeld, zullen later aangegrepen worden om de gehele sociale wetenschappen weer eens voor lul te zetten. Je kan het niemand kwalijk nemen. In deze is de vraag niet meer dan terecht of hier staatssteun heen moet vloeien. Communicatiewetenschappen als duurbetaald amusement. Wat Valgaeren zegt, had net zo goed kunnen worden bedacht door zieners van bedenkelijk allooi. Journalisten durven hoe dan ook zulke veralgemeningen uit zichzelf niet meer op papier zetten. Ze zouden er mee worden uitgelachen. En uitgemaakt voor dogmatici. In Leuven word je ervoor beloond. Daarentegen hebben sociale wetenschappers die in eer en geweten en met alle beperkingen die hun vakgebied bemoeilijken, aan onderzoek doen, weer wat uit te leggen. Als thesissen die besluiten dat holebi´s voornamelijk van camp houden, een grote onderscheiding te beurt vallen, kan het onderzoek naar pakweg kansarmoede net zo goed maar weinig voorstellen. Met statistiekjes viel sowieso al een hele tijd alles te bewijzen.

Valgaeren zet niet enkel holebi´s voor schut, maar bewijst evenzeer dat de communicatiewetenschappen een derderangs wetenschap is. Je kan enkel hopen dat dat niet haar bedoeling was.

Jaa! Daar ben ik dan weer is een keer. Ik zie dat het al bijna een maand geleden is dat ik wat van me heb laten horen op mijn blog. Excuses daarvoor, de tijd gaat ook zo snel hier. Het is moeilijk om niet nu al aan het te moeten terugkeren naar Nederland te denken, zeker met de Mid-Term Exams die ik afgelopen week gehad heb, die nog maar is benadrukken dat ik al op de helft van mijn tijd hier zit.
Afgelopen maand was een rustige maand, niet heel veel spannends gedaan…druk met school enzo, niet veel weggeweest. Zoals ik dus al zei, had ik afgelopen week de Mid-Term Exams voor allebei mijn vakken, die overigens ‘Asian Economic Integration & Globalization’ en ‘Contemporary Japanese Economy and Business’ zijn. Allebei worden ze gegeven door de meest saaie en slaapwekkende docent die ik ooit heb meegemaakt. Deze man schijnt een PhD. in Asian Economics ofzo te moeten hebben, wat allemaal echt helemaal te gek is, maar voor les geven is deze man niet gemaakt. Ik kan nog een uur doorgaan met slechte kwaliteiten van deze man en dat ik niet kan begrijpen dat in zo een educatie gericht land zo een man les kan geven, maar dat terzijde haha…
Mijn eerste mid-term ging niet zo goed haha ik lag letterlijk 500 pagina’s achter omdat ik mijn Japanse lessen veeeel interessanter vind en ook bezig was met andere, meer sociale dingen haha. Dus het weekend voor de mid-term heb ik mezelf opgesloten en ben ik als een gek alles gaan lezen. Tot mijn verbazing bleek de echte stof eigenlijk helemaal niet zo saai te zijn, maar is het toch de man zelf die er een talent voor heeft om alleen de saaie delen te bespreken en dat dan nog ff een tikkie saaier te maken, maar dat terzijde haha…Uiteindelijk heb ik het examen wel gehaald, maar met een C, dat is een 6, JEEJ! Maar haha ik had een 5,6 = 6…dus wel kantje boord. Mijn tweede mid-term daarentegen ging een stuk beter, ik heb mijn cijfer nog niet terug, maar ik richt op een B (is een 8). Dus dat is prima.
Afgelopen week was ik ook een beetje ziek voor het eerst…ik ga hier meestal om met een groepje van drie andere jongens en eerst was er eentje een beetje ziek, hele tijd hoesten en verkouden enzo. Daarna werd de ander ook ziek en waren ze samen ziek. En een week geleden werd de 3e van ons ook ziek, alleen echt heel ziek. Ik zag hem deze week een keer in de ochtend..hij kwam zijn kamer niet zo vaak meer uit namelijk..en waauw ik schrok me rot. Helemaal geel, grote wallen, hij kon niet rechtop lopen omdat ie de hele tijd aan het hoesten was. Dus haha ik hoop niet dat het wat ergs is, ik heb hem sinds die dag niet meer gezien, maar ik heb gehoord dat het alweer beter gaat. Maja daarna werd ik dus ook ziek, keelpijn, verkouden, hoesten etc., maar nu ga ik weer het goede pad op. Het kan ook gewoon het weer geweest zijn, omdat het opeens een stuk kouder is geworden.
Hmjah, wat is er nog meer gebeurd….we hebben een dag vrij gekregen omdat er een typhoon alarm was uitgegeven, dit was 2 weken geleden. De avond voordat de echte typhoon ons gebied zou bereiken, begon het opeens verschrikkelijk hard te regenen en te waaien. En als het alarm de volgende ochtend tot 9 uur nog steeds geldde dan hoefden we niet naar school, dus wij zagen het al helemaal zitten. Ook vond ik het wel spannend om een typhoon mee te maken. Dus ik had me wekker gezet om 7 uur om te zien of de typhoon er al was en dus ook om te zien of we niet naar school moesten. De volgende ochtend word ik 5 minuten voor mijn wekker wakker door de zon die op me kop zit te schijnen. Dus ik word wakker van huh, wat is dit nou..kijk naar buiten..prachtig weer, niks aan de hand. Oftewel EN geen typhoon meegemaakt EN gewoon lekker naar school, top…
Ow ja! Het enige echt bijzondere wat ik heb gedaan deze maand is dat ik het Mid-Autumn Moon Festival in Kyoto heb bezocht. Dit is eens per jaar, meestal begin oktober, ik weet niet precies wat er nou gevierd wordt, maar het schijnt iets heel groots te zijn en het was ook best druk bezocht. Zelfs met twee mensen die zo goed als vloeiend Japans spreken, presteerde we het toch om naar de verkeerde plek te gaan. Hierdoor waren we gedwongen om met een taxi naar de juiste plek te gaan, wat achteraf een goeie ervaring was. Het was leuk om is een Japanse auto van binnen te zien, met de taxichauffeur aan de rechterkant en schakelen met links etc. Ook had de taxi automatische deuren, zodat je niet zelf je deur open en dicht hoeft te doen, dat doet de chauffeur met een knopje. Op het festival zelf word er live traditionele Japanse muziek gespeeld met Japanse dans. Ook was er een traditionele theeceremonie en kon je allemaal Japanse hapjes en drankjes proeven. Een goeie ervaring.

Ik wil vanaf nu wat meer gaan reizen en wat meer gaan ontdekken. Mijn Japans is redelijk vooruitgegaan, en mijn lezen ook, dus ik hoop dat het vanaf nu wat makkelijker wordt om ergens te komen en niet te verdwalen. Het enige minpunt is uiteraard weer dat het veel geld kost om te reizen en dingen te bezoeken of ergens binnen te komen. Ik heb hier trouwens ook geleerd hoe kut de VU echt is. (sorry, kan het niet anders zeggen haha). Voordat ik hierheen ging, 3 maanden geleden, heb ik de VU een brief gestuurd over een fonds die ik zonder problemen zou kunnen krijgen hadden ze gezegd. Anderhalve maand geleden heb ik ze gemaild of ze er al wat meer vanaf wisten…geen antwoord…dus 3 weken geleden nog maar een mailtje gestuurd. Vorige week vrijdag eindelijk bericht gekregen: ‘Beste Kenny, we kunnen geen antwoord op de aanvraag vinden, ik ga er achter aan en ik mail je maandag terug’. Het is nu zaterdag en nog steeds geen bericht terug gehad, zo lekker communiceren, want het is toch best wel veel geld wat ik zou kunnen krijgen.

Nu ga ik mijn moeilijkste taak van de dag proberen te vervullen…en dat is eten zoeken. Ik hoop dat het takoyaki restaurantje hier op de hoek open is en dan ga ik lekker takoyaki eten, anders weet ik niet wat ik moet eten en heb ik een probleem haha maar komt goed ^^.
私の日本語はとてもいいですよ。でも日本語を話しますむずかしいです。日本の食べ物はおいしいですよ。私は日本の食べ物が好きです。今食べましょう！　じゃね！

Het is voor TalentLife van enorm belang dat ‘zwaargewichten in het maatschappelijk en economisch werkveld’ het belang van TalentLife inzien en ondersteunen. Want we zijn een organisatie met een doel: optimalisatie van talent in Nederland, met diversiteit als kracht. We durven anders naar talent te kijken: dat geld voor jongeren met of zonder diploma, met of zonder strafblad, met of zonder werkervaring!

We zien het als onze belangrijkste opdracht om ervoor te zorgen dat we voor zowel zogenaamde ‘drop-outs’ als universitaire studenten een bijdrage kunnen leveren aan hun persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke participatie. Door dat goed te doen leveren wij onze bijdrage aan een florerend Nederland in sociaal, maar ook in economisch opzicht. We zijn erg trots en blij om te mogen melden dat werkgevers, het maatschappelijk en het educatieve veld de waarde van TalentLife erkent. Dat blijkt uit het feit dat de volgende personen met een indrukwekkende staat van dienst zich als ambassadeur achter TalentLife hebben geschaard:

Prof. dr. Rietje van Dam-Mieras, vice-rector magnificus van de Universiteit Leiden
Luitenant-Generaal buiten dienst Hans Couzy, oud-bevelhebber van Defensie

Tijd om eens een stand van zaken op te nemen

• Studies gaan beter dan vorig jaar, maar toch nog iets minder goed dan ik gehoopt had. Maar we zijn op de goede weg.
• BPS kan beter, maar ook veel slechter. Hoewel de dalen nog diep en steil kunnen zijn, lukt het me soms al om ze te ontwijken.
• Mijn crush op Barman is omgeslagen in vriendschap.
• Ik word steeds beter in het communiceren met mijn vrienden.
• Het wordt ook al wat gemakkelijker om met vreemden te praten in plaats van ze dood te bliksemen.
• Ik heb fantastische vrienden. Vooral Baby spant de kroon.
• Als het even wat minder gaat, heb ik altijd Star en Barman om me weer op te vrolijken. Zoals vandaag. Bijna wenend uit café nr 2 vertrokken en zo meteen ga ik glimlachend naar bed.
• Level 73 in World of Warcraft.

Leo heeft het geregeld op de Universiteit. Op 27 october komen de verhuizers het huis in Puttershoek leeghalen. Ik moet dan wel nog zelf de laatste dozen inpakken. Ik kreeg het er bij Leo niet door dat zij dat zouden doen. 19 october kom ik naar Nederland en 28 ga ik weer naar huis. Dan komen de verhuizers 11-12 november hier het huis leeghalen en dan alles van twee huizen naar Kolbyttemon brengen. Alles wat ze uit elkaar halen (bed, kasten, tafels), zetten ze daar weer in elkaar.Morgenochtend gaan we met de eigenaren praten over hoe de verwarming en de oven en de kachel en het stofzuigsysteem werken enz. enz. Het gaat precies zo lopen als ik gehoopt had. Dan kan iedereen in Kolbyttemon slapen als Leo geïnstalleerd wordt. Nu moet ik wel eerst weer opknappen….. Ik ben vanmiddag even naar de voordeur gelopen, want er was een papier opgehangen dat er een feestavond zou zijn of zo voor de bewoners van nr. 14 of zo. Leo kwam er niet uit. Het bleek dat er stond, dat ze een feest zouden geven (dat wel) en dat ze begrip vroegen voor de overlast. Dat naar beneden lopen (één miezerig trappetje af!) viel me nog vies tegen. Ik denk dat ik die paracetamol maar morgen neem en Leo vraag of hij de auto voor mij wil halen.

Ake van Arkel, zwevend op de foto, is vandaag 19 jaar geworden. Zo oud was hij nog nooit. Om het te vieren, wilde hij een coup plegen op de Universiteit van Tilburg.

Van Arkel: “Naar wat ik hoor, is het hele managementteam vanavond naar Venetië gereisd voor een midweek, inclusief de decanen en ordehandhavers. Een uitgelezen kans dus om de macht te grijpen. Een eigen universiteit zou een mooi verjaardagscadeau zijn, vooral als die in Tilburg staat.”

De 19-jarige houdt van Tilburg. Hij is verwekt en geboren in de kloppende boezem ervan; aan het idyllische Vincentiuspad. Nu hij 19 is, is hij nog steeds woonachtig in de textielstad.

Of hij werkelijk de macht overneemt, is de vraag. Van Arkel staat bekend als gauw tevreden. Of hij vanavond een universiteit krijgt of een blik bier, maakt hem weinig uit.