Hello nice people who visit my blog,

So I just watched Untraceable. It seemed cool so I decided to watch and it’s a great movie. I probably say that of every movie I’ve seen, but maybe that’s only because I watch great movies
It’s like CSI or Law & Order and you know, the detective series, but only better. Also more gross, hehe ;P
I think I won’t be reviewing this, don’t know if I even can review films. I like watching them, and I think I’m becoming a filmfreak, but well… Just not my cup of tea

Now, which movie shall I watch next?

xoxo

Un film cu o poveste interesanta. In afara de sfarsit cam totul e misto.

Trailer:

Info: Cinemarx.ro, Imdb.com

Torrent name: Untraceable[2008]R5.DvDrip[Eng]-aXXo

Download subtitrare: Titrari.ro

c'mon...I'm vaguely interested in you, and I'm the only available guy in the movie...whaddya say?

R

Diane Lane, Colin Hanks, Billy Burke

Jennifer: So, why did the subject pick him?
Det. Box: Subject? Are we in science class?
Jennifer: What would you prefer?
Det. Box: How about “piece of s***”?

FBI agent Jennifer Marsh (Lane) spends her days tracking down criminals on the internet. One day a new site shows up which displays a cat being gradually killed. The more viewers that hit the site, the faster the cat dies. While the FBI races to find the person responsible, the site escalates the stakes by going from cats to humans.

I believe it was Walt Kelly who said, “We have met the enemy, and he is us.” That’s pretty much what this movie is saying. It’s pointing a big finger right back at the viewer who gets a kick out of seeing death, torture, and human tragedy every day in movies and on the internet. Yes, it is preachy.

It’s also a bunch of stuff we’ve seen before. Many times. The FBI agent, Marsh, with a troubled past, her goofy partner, Griffin (Hanks), and the gruff detective who kinda sorta maybe has a romantic bond with the female lead. Then there’s the intricate killing devices straight out of the Saw movies, and a villain with an important moral message he wants everyone to hear.

As preachy as it is, there probably is an interesting point here about how easily people can remove themselves from violence and tragedy when it’s just a video on a computer screen. I have no doubt that if a website like that really appeared, it would quickly get enough hits to kill off the unfortunate victim. That’s not to say the visitors would be guilty of murder exactly, as the killer in the movie implies. Just a bad case of morbidity really.

Anyway, back to the movie. It’s not that dull, but it’s not that exciting either. The acting is okay, and it has a decent look to it. It’s just so by the numbers that there’s nothing to get enthused about. Unless you like seeing people killed in unusual ways. In which case, I’m sure you can find better examples of that on the internet.

Don’t let your 8 year old use the same computer you use for your secret FBI work.

10 – 3 for overall unoriginality – .6 for being preachy – .4 for predictability – .4 for boring characters = 5.6

G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009): I had previously seen a whopping two films in theaters this summer—Star Trek and The Hangover—putting off countless others for future Netflix releases. When I read a few reviews that suggested G.I. Joe was passable summer entertainment, i.e. big and dumb, but not insulting, I used them to justify a trip to the theater. Let’s learn from my mistake.

Was it big? Sure, they visit Egypt and the North Pole and Paris and Washington, D.C., among other locales. Things explode. Bras push-up to their fullest capacity. Is it dumb? Yes, Channing Tatum is a charisma vacuum rivaling the esteemed. Is it insulting? That depends on whether you’re eight years old. Sadly, I am not, so the prospect of lining up the Joe and Cobra toys actors and enacting a huge, all-out battle as means for a climax isn’t that enticing, especially when so many of the plot lines converging for this battle are face-in-hands stupid. G.I. Joe should have appealed equally to people who grew up on the toys/cartoon/comic and kids currently growing up on the toys/cartoon/comic, but it’s the latter audience that defines the tone (and brainpower) of this film.

Prom Night (2008): A remake of the 1980 Prom Night in title and general conceit only, the 2008 version underscores the uselessness of PG-13 horror movies. Maybe if it had been remotely suspenseful or creative, the lack of gore and sex wouldn’t be as noticeable, but after a decent opening sequence, every scene in Prom Night plays out roughly the same. Here’s a character. Oh no, don’t go up to the suite. The killer’s going to get you! He’s there! I think he stabbed you! You’re apparently dead. Yes, upon further confirmation, you are dead. Near the end of the movie, the filmmakers skip all of that “suspense” and just reveal a dead body. Imagine if they’d done that the whole time. It would be a wildly postmodern ten-minute short film.

If there’s any reason to be mildly curious about Prom Night—again, fight the urge—it’s the casting. Between Idris Elba (Stringer Bell) and James Ransone (Ziggy Sobotka) from The Wire as detectives and Scott Porter (Jason Street from Friday Night Lights) as the loving boyfriend, it’ll trigger sympathy pains for the actors’ careers. But the most baffling choice is Johnathon Schaech as the killer. I’d recently caught part of Tom Hanks’ entertaining That Thing You Do! on television and wondered if I’d seen Jimmy Mattingly, the completely self-absorbed lead singer, in anything else. Lo and behold, he’s in this dreck. Unlike Elba and Ransone, he hasn’t done much to deserve better, but I feel sorry for anyone involved in a film like Prom Night.

Max Payne (2008): I’m going to call out Comcast’s on-screen guide on this movie. Not only did they generously give it one star of four, they called Mark Wahlberg’s performance “dynamic.” Is switching between being soul-crushingly dour, ineffectually angry, and tweaked-out traditionally dynamic? Granted, the last mode is at least entertaining in a so-bad-it’s-good way, which is what I expected from the whole of Max Payne, but the film is so relentlessly down that making it to the final act feels like a death march. Mila Kunis as a super-serious assassin? Ludacris as a super-serious internal affairs officer? Chris O’Donnell as a super-serious pharmaceutical executive? No fun to be found in any of them! The cinematography is intriguing at first glance, all floating snowflakes and Gotham-esque NYC skyscrapers, but even when it hits the Constantine-derived supernatural outbursts, I just wanted to get on a train and leave.

Untraceable (2008): Here’s the tagline: “A cyber killer has finally found the perfect accomplice: You.” Oh no! The torture-porn equivalent to the 1995 Sandra Bullock classic The Net and its online identity theft paranoia, Untraceable banks on the collapse of its external audience of Rotten.com enthusiasts into its internal audience of murderous voyeurs, thereby setting up an uneasy sense of ownership for these crimes. You see, you’re responsible. So what’s the easiest solution to this ethical dilemma? Don’t watch Untraceable! Diane Lane’s had far better performances; Billy Burke actually plays a cop named “Eric Box”; Colin Hanks is far more likeable on Mad Men; and the conclusion is overwhelmingly hackneyed. You won’t miss out on anything and you won’t feel responsible for the murder of innocent animals and people.

De voorbije twee maanden of zo:

• Noise (Henry Bean, 2007). Kwieke grootstadssatire over een op hol geslagen burgermannetje (Tim Robbins) dat besluit om in ware guerillastijl iets te doen aan de geluidsoverlast in de stad. Fijn basisidee, maar nodeloos lang gerekt. (**1/2)
• Charlie Wilson’s War (Mike Nichols, 2007). Nichols is de man die ooit debuteerde met Who’s Afraid Of Virginia Woolf? en meteen erna The Graduate maakte, dus hij weet waar hij mee bezig is. Charlie Wilson’s War is toch ook een verrassing, en totaal anders dan wat ik verwachtte; een lepe combinatie van intelligentie en boertigheid, en de zoveelste keer dat Philip Seymour Hoffman de show kan stelen. Nochtans is Tom Hanks ook best straf als wijvenzot Wilson en mag hij enkele van de grappigste dialogen uit zijn carrière debiteren. De hand van Aaron Sorkin (The West Wing) is duidelijk voelbaar. (***1/2)
• Tyson (James Toback, 2008). Vrij goede documentaire over de gevaarlijkste man ter wereld (na Freddy De Kerpel en mezelf). Combinatie van archiefmateriaal en een diepgaand interview met de man zelf. Stilistisch bevat het geen verrassingen, maar de figuur van Tyson zelf blijft een eindeloos intrigerende figuur, die moeiteloos erin slaagt om haast infantiele commentaren af te wisselen met scherpe inzichten. En uiteindelijk blijf je achter met een getroebleerd lager-than-life-figuur. (***1/2)
• THX 1138 (George Lucas, 1971). Een mini-klassieker, deze cerebrale en arty sci-fi van George Lucas. Mijlenver verwijderd van de speeltuin van Star Wars en van invloed op films als Blade Runner, Gattaca, The Matrix en misschien zelfs Solaris. Een film over dictatuur en vrije wil, mens vs. systeem, strak en kunstig vormgegeven, met een opvallend hedendaagse look. De director’s cut oogt ronduit prachtig, al zijn de digitale toevoegingen hier en daar overbodig. Die DVD-editie bevat ook een bonus-DVD met extra’s die de moeite zijn, waaronder een documentaire over American Zoetrope (Coppola’s productiefirma die de film uitbracht) van een uur, een making of van een half uurtje en tenslotte ook de korte versie van THX 1138, nl. de studentenfilm die Lucas een paar jaar eerder maakte. (****)
• Who’s Afraid Of Kathy Acker? (Barbara Caspar, 2007). Kleurrijke documentaire over schrijfster, feministe, exhibitioniste en mediafiguur Kathy Acker, een van de meest opvallende figuren uit de recente(re) Amerikaanse literatuur geschiedenis en een agressief wijf waar de gemiddelde biker met bierpens schrik van krijgt. Poëzie, proza, theater, performance art, ze wilde het allemaal gedaan hebben en deed het ook, zij het dan met wisselend succes. Van pornografische arthouse-films tot literaire eerbetonen, het passeerde allemaal in die onnavolgbare, provocerende stijl, een postmodern alles kan, gestuurd via sex-positive feminism, Burroughs en continentale filosofie. De interviews met Acker zijn stuk voor stuk de moeite, de interviews met volk uit haar kennissen- en vriendenkring balanceren soms op het genante, maar de kleine filmstukjes, waarin fragmenten uit haar boeken uitgebeeld worden, zijn eerder storend. Een toepasselijk onevenwichtig portret van een al even ontastbaar figuur. (***1/2)
• Untraceable (Gregory Hoblit, 2008). Het enige dat ik onthouden heb is dat Diane Lane er nog altijd goed uit ziet, ondanks die bezorgde frons van 90 minuten. Voor de rest: dertien in een dozijn. (*1/2)
• I’m Not There (Todd Haynes, 2007). Een zootje, maar dat was dan ook de bedoeling, vermoed ik. Kaleidoscopische, bombastische, soms wat eigengereide prent. Fijne vertolkingen (Christian Bale en Cate Blanchett stelen de show wat mij betreft), en talloze knipogen en referenties naar het leven en werk van de grote troubadour. (***1/2)
• Leonard Cohen – I’m Your Man (Liam Lunson, 2005). Documentaire-annex-concertfilm die een eerbetoon is aan de man. De interviews met Cohen zijn de moeite; de man heeft het zo erg onder controle dat je automatisch in een zen-staat terechtkomt door naar hem te luisteren. De interviews met zijn artistieke bewonderaars variëren tussen aandoenlijk en irritant, net als de performances. Nick Cave, Kate & Anna McGarrigle en Antony hebben het begrepen, Jarvis Cocker zit wat arrogant te neuzelen, Rufus Wainwright hangt wat aanstellerig te janken met z’n ballen in de knoop, terwijl z’n zus nog maar eens het aandachtshoertje van dienst is met een aanstellerige performance. (***)
• Doomsday (Neil Marshall, 2008). Vijftien jaar geleden kwam ik na een concert van monsterlong Peter Brötzmann en medetoeschouwer tegen die zich afvroeg of hij dat concert wel goed mocht vinden. Bij Doomsday doet zich hetzelfde voor: je kan redenen genoeg bedenken waarom je het rommel zou kunnen vinden, waarom mens en uit je omgeving het zouden afdoen als a load of crap, en toch, toch werkt het, net zoals Knight Rider vijfentwintig jaar geleden ook de moeite was (nu helaas niet meer, heb ik mogen ondervinden). Lawaaierige, nonsensikale, gewelddadige actie/SF, maar van de goede soort (***1/2).
• Raising Arizona (Joel & Ethan Coen, 1987). Intussen al meer dan twintig jaar oud. Stond in m’n geheugen gegrift als een klassieker van de cinema. Viel daarom wat tegen, maar nog steeds een van de meest originele komedies van de laatste decennia. (****)
• Before The Devil Knows You’re Dead (Sidney Lumet, 2008). Niet meer de oplawaai van toen ik ‘m voor het eerst zag, maar toch: Lumet haalt wel heel erg zwaar uit in z’n oude dagen. (****1/2)
• Funny Games U.S. (Michael Haneke, 2007). Remake van het Duitstalige orgineel. Typisch Haneke is dat hij naar het schijnt alles intact heeft gehouden: verhaal, dialogen, visuele stijl. Enkel de taal en de acteurs zijn anders. Ook daarnaast typisch Haneke: een thriller die (net als Caché) ideeën aanbiedt over de rol en de participatie van regisseur en kijker en die een contemplatie is over geweld en hoe ermee om te gaan. En Naked City in de begingeneriek, da’s ook leuk. (****)
• Grizzly Man (Werner Herzog, 2005). Onvergetelijk portret van Timothy Treadwell, de naieve activist die jaren na elkaar een seizoen doorbracht bij de beren en het uiteindelijk mocht bekopen met zijn leven. Herzog maakte een film van het beeldmateriaal van Treadwell, maar interviewde ook een aantal mensen uit diens omgeving. Het resultaat is een boeiend beeld van een complex figuur, een intelligente, maar kinderachtige kerel die er, zoals Herzog meegeeft, een wel erg vreemd beeld van de verhoudingen in de natuur op nahield en uiteindelijk kreeg waar hij om leek te vragen. Het bevat fantastisch mooie natuurbeelden en gepast weidse, expansieve muziek, maar daarnaast ook enkele memorabel scènes, o.m. van de lijkschouwer die op theatrale wijze zijn versie van de feiten meegeeft. Ook memorabel: Herzog die luistert hoe Treadwell en zijn vriendin worden verscheurd door een beer (zelfs dat wist hij op te nemen). Je krijgt de opname als kijker niet te horen en ziet enkel Herzogs rug, maar toch is de gruwel bijna tastbaar. De DVD bevat ook een bonus met een special over het maken van de soundtrack. Alles draait rond de gitaar van Richard Thompson, die wordt bij gestaan door o.m. Henry Kaiser en Damon Smith. Dat maakt het een klassiek pakket. (*****)
• Heavy Metal In Baghdad (Eddy Moretti & Suroosh Alvi, 2007). Documentaire over Acrassicauda, zowat de enige heavy metalband van Irak. Nu ja, veel metal komt er eigenlijk niet bij kijken: de band speelde maar een handvol concerten in zijn carrière en die werden dan nog eens bijgewoond door slechts een handvol metalheads, die doorgaans met hun eigen leven dienden te spelen om het gebeuren bij te wonen. Meer dan over muziek gaat het natuurlijk over een passie en hoe ermee om te gaan in een maatschappij die op hol geslagen is, waar gevaar om elke hoek loert, waar je huis verpletterd kan worden door een bom en waar je zelf haast gestenigd kan worden als je er iets té Westers uit ziet. De film volgt de leden over een paar jaar, in hun thuisland en later ook in Syrië, waar ze naartoe vluchten in de hoop een nieuw leven te kunnen beginnen. De bandleden konden vrij recent naar de Verenigde Staten en hebben ook een MySpace-pagina. Wat de film betreft: een deprimerend gedoe. (****)
• The Assassination Of Jesse James By The Coward Robert Ford (Andrew Dominik, 2007). Lange, trage, ingetogen, repetitieve western, die zijn charme vooral haalt uit sfeerschepping en schilderachtig kleurgebruik. Dreigt hier en daar wat in slaap te sukkelen, al is het ook mooi om te zien hoe het genre voor een keer een andere benadering krijgt. (****)
  
• Get Carter (Mike Hodges, 1971). Een beetje de Britse Dirty Harry en alom beschouwd als een klassieker uit de Engelse cinema. Ziet er wat verouderd uit (vooral de geweldscènes zijn vrij klungelig), maar hey, ”t heeft een fijne, sleazy soundtrack en ‘t is Michael Caine als wraakengel. Geen mens die daarover moet klagen. (****)
  
• London To Brighton (Paul Andrew Williams, 2006). Mottig evenwicht tussen grauwe misdaadfilm en schrijnend realisme. Donker, meedogenloos en gewelddadig, met 0% goedkoop effectbejag , 100% impact en memorabel acteerwerk. Onderbuik-KO. (****)
  
• American Movie (Chris Smith, 1999). Sinds vorig jaar een levenslange favoriet Ten Huize Boleuzia. Goed voor tientallen oneliners en talloze momenten van plaatsvervangende schaamte. Een onweerstaanbare, ontroerende, hilarische klassieker. (*****)
  
• Jumper (Doug Liman, 2008). Pfff. Heroes, maar nog onnozeler.(*)
  
• Redacted (Brian DePalma, 2007). Controversiële Irakfilm van een regisseur die in geen tijden nog een klassieker maakte. Ook dit is er geen, al biedt het wel stof tot nadenken, een vernuftige mix van verschillende media en toch een paar geweldige scènes (zoals die dialoogvrije stukken aan het begin van de film waar de geluiden van knarsende legerboots en plastieken flesjes even domineren). Nada subtiliteit, zoals gewoonlijk, maar evenwichtiger dan The Black Dahlia. (***1/2)
  
• Vera Drake (Mike Leigh, 2004). Van de koning van de miseriecinema (zie Naked en Secrets & Lies). Deze keer staat de abortusproblematiek in het naoorlogse Engeland centraal. Ronduit fenomenaal acteerwerk van Imelda Staunton, al moet ze in het laatste deel van de film niet meer doen dan huilen (wat ze erg goed kan) en in de eerste verzuchten dat een mens wel een kop thee zou kunnen gebruiken (en er wordt wat thee afgezopen). Dat geflirt met het karikaturale berooft de film wat van zijn potentiële impact, maar het blijft de moeite. (***1/2)
  
• Persepolis (Marjane Satrapi & Vincent Paronnaud, 2007). Gebaseerd op Satrapi’s bejubelde graphic novel. Ik las het boek niet, maar de film is alleszins de moeite: een biografie van een vrouw die opgroeit in een progressief gezin in Irak en worstelt met seksualiteit, venten, familie, roots, nationaliteit en culturele verschillen. Boeiend verhaal, maar vooral stilistisch blijft de film bij, met een vrij eenvoudige zwart/wit-aanpak, schaduweffecten en goed gevonden visuele prachtstukjes. (****)
  
• Gran Torino (Clint Eastwood, 2008). Het zou vrij eenvoudig zijn om deze film met de grond gelijk te maken. Het vehikel weet immers niet of het de richting van de zelfparodie moet kiezen (eerste helft) of die van de prekerige, moralistische koers (tweede), maar hey, het is Clint Eastwood, die duidelijk een loopje neemt met zijn imago, zich amuseert als ouwe brompot en toch wel zorgt voor enkele hilarische dialogen en gemompelde beledigingen aan het adres van Aziaten, latino’s en allerhande negroïde manspersonen. (***)
  
• Pride And Glory (Gavin O’Connor, 2007). Met Edward Norton, Jon Voigt en Colin Farrell. Veel potentieel, maar het komt er niet uit. Good cop/bad cop-verhaal dat de mosterd haalt bij Copland en We Own The Night, die beide beter zijn. (**1/2)
  
• Pollock (Ed Harris, 2000). Vreemde film: Ed ‘50% voorhoofd’ Harris doet er echt alles aan om zijn intensiteit in zijn vertolking te steken, de film is nergens aanstellerig of goedkoop en toch heb je na een tijd het gevoel dat het geen meter vooruit gaat, dat je naar een weekendfilm zit te kijken. Pollock was alleszins een onuitstaanbare zeiker (kunstenaars kunnen zich steeds net iets meer permitteren dan andere stervelingen), en de scènes waarin hij aan het werk is in zijn studio, kledderend en spetterend, maken veel goed. (***)
  
• The Conversation (Francis Ford Coppola, 1974). Zie eerder ergens. Een filmbijbel. (*****)
  
• The Collector (William Wyler, 1965). Een van de laatste van Wyler, met een jonge Terence Stamp in een van zijn eerste rollen. Gebaseerd op de debuutroman van John Fowles en z’n tijd vooruit, maar het voelt de hele tijd wat stram en theatraal aan, waardoor het een ongewild komische ondertoon krijgt. Leuk einde wel. (***1/2)
  
• The Panic In Needle Park (Jerry Schatzberg, 1971). Grootstadsellende met Pacino in zijn doorbraakrol. Rauwe, realistische prent die aanvoelt als een documentaire. Naturalistisch en deprimerend. Pacino, kauwend, ratelend, intens als altijd, krijgt verrassend weerwerk van de intussen vergeten Kitty Winn, die sterk gestalte geeft aan het door schaamte en schuldgevoelens verteerde hoertje Helen. (****)
  
• Wallace and Gromit: A Grand Day Out (Ncik Park, 1994). Minst indrukwekkende van de reeks (de favoriet is hier vermoedelijk The Wrong Trousers), maar desalniettemin goed voor een half uurtje ongein. (***1/2)
• Series: het zevende seizoen van The Shield laat de reeks eindigen in schoonheid, i.e. met een laatste adrenalineshot (****1/2). Generation Kill beantwoordt nergens aan wat je van een oorlogsserie verwacht en blijft net daarom bij. Afstandelijk, chaotisch en met een geweldig einde (****1/2). CSI Season 7 kent, net als andere seizoenen van de serie, z’n ups and downs, maar het is het meest consistente seizoen tot nog toe en de miniature killer case is uitermate spannend (***1/2). Ook nog eens gekeken naar het leuke Stephen Fry in America een prima alternatief voor The Rough Guides en Lonely Planets. (****). Intussen begonnen aan het tweede seizoen van Mad Men. Het zet de stijl en kwaliteit van het eerste seizoen meteen verder.

NP: Richard & Linda Thompson – Pour Down Like Silver

untraceable

he hunts. you watch. they die.

cyber space is now taking over our lives, we as humans are more intruiged when we see things that are out of the ordinary and especially when it involves torture of some kind. so when a web site pops up… killwithme.com everyone logs in to see what the fuss is about. the site imediately catches the attention of the cybercrimes unit and they are quick to trace it and shut it down, only to find that it pops back up but this time even more deadlier than before.

in a race against time to stop the killings the cybercrime unit soon become targets of the very killer they are trying to stop.

an interesting plot and it keeps you guessing till the end who and why this whole thing started but most of all it makes you think twice about whats really REAL on the internet.

4.5/5
-Jennifer Marsh

Hab mir gestern mal den Film Untraceable angeschaut. Der Film greift die Sensationsgeilheit der Medien auf und verurteilt, dass die Gesellschaft immer mehr abstumpft.
In dem Film geht es um einen Killer, der seine Opfer via Internetlivestream tötet. Dazu benutzt er unter anderem einen Wassertank in den Batteriesäure einfließt. Die Säure fließt umso schneller ein…je mehr Leute dabei zusehen also den Link anklicken.

Ganz schön krass gemacht…die Story.

Much to my surprise, this was a better movie than I expected. I am sure some of the enjoyment came from the fact that I did go in with such low expectations. Seeing the trailer initially, I was expecting a movie in the Saw 3 or Saw 4 range, a below average film. On the other hand it wasn’t ground breaking and you’ve probably seen the same movie before just with a different title and different characters. I was entertained though, which is about the only demand I put on a film. The story does have a few things that push the “stupidity zone” as far as I am concerned, you will probably notice it on bridge scene at the end.

This movie was directed by Gregory Hoblit (Harts War, Frequency) and stars Diane Lane (Unfaithful) and Colin Hanks (Orange County). None of the performances are in the outstanding range. Everyone just kind of does their job in the acting category. This movie did look great on blu ray since the film is very dark in color. In all, this is one you may choose to skip, or if you have some extra time to kill, it is by no means unwatchable.

This is just a quick rundown of movies I have watched that really stood out and did something other movies didn’t. Some of these movies aren’t academy award winners, but for the genre they are in, for the subject matter or for someone interested they did something fresh.

Note: This List Will Be Updated Periodically

300
9 Songs
A Complete History of My Sexual Failures
Across The Universe
Alter Ego
Batman Gotham Knight
Before The Devil Knows You’re Dead
Blindness
Braveheart
Candy
City of Angels
Children of Men
Chumscrubber, The
Crow, The
Curious Case of Benjamin Button, The
Dark Knight, The
DaVinci Code, The
Death Race
Definitely, Maybe
Devil’s Chair, The
Diving Bell & The ButterFly, The
Donnie Darko
Eden Lake
Elegy
Eye 3, The
Go-Getter, The
Gran Torino
Hard Candy
Normal Adolescent Behavior: Havoc 2
Henry Poole Is Here
House of Dark Shadows
Jack and Jill vs. The World
Juno
Killshot
Kurt Cobain About A Son
Lords of Dogtown
Love in the Time of Cholera
Machine Girl, The
Machinist, The
May
Memento
Mirror Mask
Mysterious Skin
Paris, Je T’aime
Pathology
Pretty Persuasion
RocknRolla
Red
Scenes of a Sexual Nature
Sex Movie, The
Sunshine Cleaning
Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street
Swimming Pool
Thirteen
Tupac Assassination Conspiracy or Revenge
Underworld
Underworld Evolution
Untraceable
Vantage Point
Wrist Cutters
Young People Fucking

This has already been reported but I wanted to give an update from a story in the Associated Press over the weekend. Detectives say toddler Caylee Anthony most likely died on June 16 – the day Caylee’s mother, Casey Anthony, rented murder movies at a local Blockbuster store. We’ve all seen the surveillance photos so we know that she was in the Blockbuster Video that evening. The question remains…where is Caylee? And why did Casey rent these videos (Untraceable and Jumper)?

From the article:

Police retraced Casey Anthony’s steps on that day and spoke to the man who saw Casey, now charged with Caylee’s murder, just hours after the toddler’s death.

“No emotion, no tears and no regrets,” is how Casey was described by Blockbuster clerk Johnny French when she rented a movie about a kidnapper and killer.

New surveillance photos show Casey Anthony and her boyfriend walking into an east Orange County Blockbuster just before 8 p.m. June 16, hours after Caylee was last seen alive by Casey’s father at home.

The photos show Casey arm in arm with her boyfriend, Tonjy Lozaro, after they chose two movies to rent.

One movie was “Untraceable,” about a kidnapper and killer. The other was “Jumper,” which features a character who is a mother who abandons her five-year-old child.

“They came in, went out,” says French, who rented the movies to Casey and her boyfriend. “Brought the movies back on time just like everybody else.”

“They seemed normal and she seemed fine. If there was something wrong, it would have stood out. I just don’t remember them doing anything unusual,” saidFrench.

Casey’s phone records show she made seven phone calls in the three and half hours between 2:45 p.m. and 6:15 p.m. that afternoon, the time during which investigators think Caylee may have died.

Two calls were made to friends at Arden Villas Apartments. And Casey’s ex-best friend, Amy Huizenga, told investigators that Casey called her that day to say she needed to find a place to live.

A secret service agent, Jennifer Marsh, gets caught in a very personal and deadly cat-and-mouse game with a serial killer who knows that people (being what they are – both curious and drawn to the dark side of things) will log onto an “untraceable” website where he conducts violent and painful murders LIVE on the net. The more people who log on and enter the website, the quicker and more violently the victim dies.

untraceable

Jennifer Marsh (Diane Lane) is a widowed single parent living in a suburban Portland home with her daughter Annie Haskins (Perla Haney-Jardine). By night, she works in the FBI’s cybercrime division with Griffin Dowd (Colin Hanks), fighting identity theft and similar crimes. One night, an anonymous tip leads them to a website called killwithme.com. The site features a streaming video of a kitten being tortured and killed.

After the kitten’s death, killwithme’s webmaster (Joseph Cross) ‘graduates’ to human victims and makes their deaths correlate directly with the number of hits the site receives. At a press conference, the public is urged to avoid killwithme but, as Marsh feared, this only increases the site’s popularity. The videos are recorded in the killer’s basement and his various victims include a helicopter pilot (who is bled to death by injections of anticoagulant), a newscaster (burnt by heat lamps) and Dowd (killed by slowly increasing the concentration of sulfuric acid solution in which he is submerged).

At first it seems the victims were randomly chosen, but this is not the case. The first two victims were chosen because they were part of filming or presenting the suicide of a junior college teacher. The teacher’s unstable, techno-prodigy son, Owen Reilly, broke down and was admitted to a psychiatric hospital. When released, he decided to prove a point (that the public is insatiable for the suffering of others), as well as wreak vengeance on those he felt had exploited his father’s tragedy. Dowd was killed because he came close to the truth of who the murderer was. Marsh, who figures this out, is soon targeted as well.

Captured by Reilly, Marsh escapes her death-by-mulcher by swinging out of the way while dangling from the ceiling. She ends up breaking free and gunning down the murderer just as the other police show up, Marsh kills Reilly on his own website. As the film ends, the website receives numerous requests for a video of Reilly’s death.

this movie is cool. i’m really surprised about that site thingy. hehe

however if someone knew how to do just like that. but not the same as the movie, whom the more people who logon and enter the site, the faster the victim dies. hahaha and not the same as the movie that it will record and show a movie. )

just simple…. just an ordinary style. just gonna locate people’s residence.

Ontem finalmente pude assistir ao filme Untraceable, sobre um assassino em série que transmite seus crimes pela internet. O filme faz a todo momento associações bem complicadas. Revela claramente o pensamento ultrapassado da industria de entretenimento.

Por exemplo:

1) No inicio do filme, um suspeito que admira o assassino e vive num porão úmido e escuro, é também o cara que coloca os filmes nas redes p2p. (Entendeu? Esses são os tipos que trocam filmes na internet e não pessoas normais como vc e eu)

2) Os curiosos, que entram no site e aumentam o numero de acessos, sao cúmplices. Tem uma cena que o próprio serial killer fala algo como: “Se ninguém acessasse o site, vc viveria”

3)A fonte dos males vem da troca de arquivos. É oferecendo músicas pirateadas que os crackers invadem sua máquina!

4)Os assassinatos são repetidas vezes mencionados como crimes de internet, sendo que o cara é um serial killer assim como foi Jack (o estripador) em seu tempo!

Vou parar por aqui porque escrevo de cabeça e não quero que este post contenha spoilers. O filme tem cenas bem feitas, mas não chego a recomendar. Os estúdios de Hollywood são muito bons em contar histórias, mas dessa eles não entenderam nem a moral.

Alguém comenta?

My Saturday went from awesome to blah in the span of an hour. I don’t know what happened, but my stomach and psyche went sour. Blech.

So what’s a girl to do?

This girl watched four, yes four, movies. Three new ones and one old, classic favorite:

Holly and Cat

I love “Breakfast at Tiffany’s” so much. It’s quirky and weird and although it’s cliche, I totally identify with Holly Golightly’s inability to commit to anything. In my case, it’s probably self-diagnosed ADD, but it’s more glamorous to describe it away as a case of the “mean reds.”

turns out... totally traceable

I liked Untraceable, but that’s mostly because I’m a little bit obsessed with serial killers. But mainly, this movie was filler while I read through some magazines that had been building up. (I hate that!)

So, I liked Interview more than I than I thought I would, but I can’t say I’d recommend it. I have a hard time with movies that basically have the same set. And while I appreciated the twist in the end, it wasn’t enough for me to recommend it. Steve Buscemi, per usual, was awesome. Sienna Miller? Um, she was ok. I’m not a big fan, but I loved her in Factory Girl. Then again, I love anything Andy-Warhol related.

Isn’t it absolutely ridiculous that I hadn’t seen Terms of Endearment yet? I mean, I’m 29 years old… how could this have happened? To further complicate things, I’ve always loved Shirley MacLaine, Jack Nicholson (reminds me of my dad… in the best way possible) and Debra Winger. So, surprise! I loved it. I cried my a*s off, but I knew it was coming so I think that helped. Anyway, I’m a sucker for honest mother-daughter -relationship stories because my own relationship with my mom is so intense and wonderful. So I’m thrilled that I finally got the chance to see this.

While I’m bummed I missed out on fully realizing my kick-ass Saturday dreams (and missed DW’s birthday party), the very fact that I slept in to 10 am today AND the fact that I was able to catch-up on some movies that were clogging up my Tivo means that it wasn’t so bad after all.

Next movies in my Tivo? Love in the Time of Cholera, Goya’s Ghosts (holy Javier Bardem!), Eulogy, Bottle Rocket (love!), Michael Clayton and Gifted Hands: The Ben Carson Story (he’s my 9th-grade idol).

Untraceable

More and more people are exposing their lives via stream live video.

In Untraceable, the killer use stream live vid to indirectly murder someone. The more the hit rate the faster it kills.

Go check this out http://killwithme.com/

TtT – Kelly

Well, this was the third movie of my night yesterday and I was happy with it. Although not really straying from the formula, I was still along for the ride the whole time.

Diane Lane as a single mom who works for the FBI in computer crimes. They’re usually busting bootleggers and the like, while Colin Hanks is her partner I guess you could say. Pretty predictable from the start. It didn’t take long to realize that Diane Lane’s characters family would be threatened and her partner would wind up dead. Of course as I announced this loudly to my girlfriend she pointed out how the next shot of Colin Hanks was through a video screen from a security camera. “Foreshadowing!” she responded. You see, the killer in this flick streams his victims live on the net and the more that tune in, the faster they die.

Like I said, very predictable. This didn’t take away from the movie too much though. You watch enough of them and you can usually see what’s gonna happen. There’s some gruesome death scenes which is always a plus in my book and I think Diane Lane is quite attractive, which makes watching her a little easier. The acting is well done and the killer is a pretty creepy guy. I liked the idea of a killer streaming his crimes live on the net and how every time he did it, more and more people logged in too watch. It obviously is saying something about our society and the obsession with the net and its anonymity. Made me wonder if people actually would watch something like this online, or would I?

Under the marquee – Will