ural « WordPress.com Tag Feed

Viszont, ha már motor...

buszon — Fri, 06 Nov 2009 11:35:49 +0000

… akkor egy ilyen kellene.

Ha minden igaz, akkor Székesfehérváron lehet is kapni cirka 1.5-2 milláért.

Szerk.: Ááá, sajnos már nem… http://www.uralmotor.hu/

Krainy, Miejsca, Ludy Królestwa SiS

bialczynski — Sun, 01 Nov 2009 09:27:42 +0000

Syberia, czyli Siewierz

Ziemice Królestwa Sis

z Taji 23

Ziemice Królestwa Sis ciagną się przez całą rozległą Wąd-Ląd-Maz-Stydę. Ten wielki ląd nazywany jest, zależnie od wymowności danego ludu i plemienia: Wondlondstydą, Ątlątmazydą, Wądlądstydą, Otlontydą, Ątlądstyką, Atlondwstydą lub Atlątydą, Wodlontydą i Atlandytą.

Kto by go jak nie zwał, to jest to po prostu, królestwo Skołotów, Istów i Słowian – Królestwo Sis, Wielka Skołotia. Jest to też Królestwo Słońca – Swarożyca i jego Wiana, czyli potomstwa Bogów Światła, Ognia i Nieba – zwanych Dawami (Dażbogami): Soło-Wiana (Sołowene, Słowiene), Soko-Łotów (Skołodewiana, Sokodana, Sokdawa), Wene-Dewa (Wędodewia, Wenedawa).

Jej obszar jest niezmierzony, a ciągnie się od Wostocznego Królestwa Wądów-Wodów, gdzie wstaje Swarożyc-Słońce, do Zapadniego Królestwa Wodów, gdzie się Sułarożicz-Swonce zapada i spać w Wody kładzie. Jest to więc Ląd od Wód Wądów do Wód Wądów się ciągnący – Wądlądstyk, Wądlądstyda.

Za tymi morzami nachodzi się już Wela. Po zapadniej stronie rozkładają się Przedwela-Zaświaty, z ich Nawią Rajem i welne Niwy Jeszy. Po wschodniej leżą Niwy Jaruny na Płaskowyżu Weli oraz Zaświaty-Przedwela w jej Dolinie, z Nawią Założy i Bujanem Ostrów, skąd przychodzą dusze, na świat ziemski.

Wądlądmaztyda-Wądlądstyk sięga sobą także Morza Południowego, które graniczy z inną Nawią Przedwelańską – Piekłem. Tam kipi ogniem, u Wrót Weli, Głowa Wodognia rzucona w wody przez gniewnego Urwę i strzeżona przez Kiejkaję (Kiedykudaję).

Wreszcie od północy, sięga ów Wądlądstyk Krainy Lodu, Morza Lodowego – wiecznie skutego zmarzliną i okrytego śniegiem, martwego, cichego jak śmierć. Jest tam na końcu Kraina Wiecznego Snu, czyli Ziemia Morów i Kraina Królowej Śniegu, stanowiąca przedproże Nawi Otchłani i Ciszy.

Za tymi wszystkimi Przedwelami- Nawiami jest już tylko Wela ze swoimi Niwami i Niebo.

Bajkał

Ziemica Ludu Budynów

Ziemie Królestwa Sis nad środkowym biegiem Danapru, całym korytem Bohu i środkowym oraz dolnym Danastrem, wzdłuż prawobrzeżnych dopływów dolnej Prypeci i prawych dopływów Danastru, od brzegu Morza Czarnego aż po sam schodzący w dół łuk Gór Harów, od czasów Siedmiu Kruków zajmowały liczne plemiona Ludu Budynów.

Ziemice Budynów są równinne, porosłe obficie trawą i dobrze nawodnione. Sprzyjało to z dawien dawna zarówno pasterzom bydła i kóz, wywodzącym się głównie spośród Sporów i Turskołotów, pasterzom koni, którymi przeważnie byli Sękołowie, jak i uprawianiu przez Orów, Rosiów-Polan i Lędzionów z plemienia Kałużan, żyznej ziemi, obficie rodzącej liczne zboża, proso, grykę, groch, soczewicę, chmiel, winorośl, owoce, buraki i inne jarzyny oraz przyprawy.

W zachodnich ziemicach Ludu Budynów, okrytych gęsto lasami występują rozliczne jeziora i moczary porośnięte trzciną, obfitujące w smaczną rybę, wydry i bobry[i]. Tu graniczyli oni z Nurami, którzy byli w części mieszkańcami nizinnych lasów i nadrzecznych błot, a w części ludem górskim, obsiadającym wszystkie stoki i kotliny Gór Harów, Tartarów, Beskidów, Gór Biesów i Pieniny.

Ziemię Budynów zamieszkiwali, w borach, ramionach rzek, na stepie-uchorzu i u ujścia rzek do Morza Ciemnego, liczni potomkowie Skołotów Kołaka, i plemiona Słowian, których tu wszystkich z braku miejsca, a czasami też ułomności pamięci ludzkiej i braku zapisów mądrych ksiąg, nie wymienimy. Wspomnimy tylko o tych, o których pamięć się zachowała, choć być może inne, które w całości poświęciły swoją krew chwale tej ziemi, bardziej byłyby godne zapamiętania.

Niech niewymienieni z mian i imion nasi przodkowie wybaczą nam te ułomności, a każdy z czytających te słowa niech powiesi proszalne bajorki na gałęziach zapisów i zapali ku ich pamięci światła, złoży żertwę kwietną z kwiatów nieśmiertelnych oraz ze świętych pokarmów boskich, a też niech wzniesie ku bogom dymy kadzideł i modły, o ich wieczyste szczęśliwe bytowanie w Wyraju.

Półwysep Kumoryjski (Krym)

Żyły tu głównie plemiona budynowskie takie, jak Bodowie, Bytowie, Bytyńcy, Budowie, Bodnyjacy, Rosiowie, Oracze, Gieroje (zwani przez Romajów Gerrami, czyli Wielcy, albo Biali Rusowie), Uglicze-Kącianie, Wągrowie (Wagry, Uhorzanie), Tywercy, Kałużanie-Kalipyndowie, Kałużanie-Kaliszowie, czy Gleniowie. Ale były też inne plemiona, jak burowscy z korzeni Turowie, skołockie plemiona Sporów, Halanów, Hakościrów, Mężogątów – Mężynów (Manimów), Rusomężów (Rosomonów), Raksohalanów (Roksolanów) i skołocko-budynowskie – Skirów – nazywanych też Skraińcami, lub Skrzyńcami, albo Skrytami-Skortami; – Ogrów (Ugrów, Węgrów); budynowsko-skołocko-dachskie – Sokołów i Sękołów; czy czysto dawskie – jak plemiona Chatów-Dachów, Odrysów, Dawów, Draków-Odraków i Chatów-Gatów.

Żyli tutaj Sklawinowie zwani inaczej Sokołowinedami i Turskołoci plemię bursko-skołockie, które zamieszkało potem na Półwyspie Kumoryjskim (Krymie), w Turydze. Byli też zmieszani z Romajami wędyjscy Gąci, plemiona czysto wędyjskie jak Wątowie Nadciemnomorscy i wędyjsko-nurskie jak Siedem Rodów, którzy przywędrowali znad Bołotyku i od Gór Harów i osiedli nad brzegami Morza Ciemnego. Budowali tu domostwa i uprawiali rolę lęgijsko-skołoccy Pralęgowie-Lędzionie, którzy nim odeszli na północny-zachód i południe Małej Mazji dali wraz z Oraczami początek plemieniu Polan Kyja. Był jednak czas, że żyli tu także Kiełtowie Marchomira i Ibora, czyli Kumorowie.

Góry Kumora

Wiele ważnych plemion Budynowskich, jak choćby Bytyńcy, czy Kalipyndowie już na początku poszło z Dachami i Mazonkami na południe do Małej Mazji, Syrego Kraju, na podbój Melkomediru i Windii i tam zostali, a potem rozpłynęli się pośród Medirów, Persów, Romajów, Czarnych Windów i innych plemion. Bytyńcy stworzyli kraj Bytynię wspólnie z Gątami i Mazonkami, Orowie Oroję, Kalipyndowie z Dachami – Kąpodachię, a inni jeszcze inne kraje.

Na koniec po nich wszystkich zjawili się tu w Nowych Wiekach także na wpół wędyjsko-skołoccy wpół kiełtyjscy Kątyni zmieszani ze skańskimi wikingami z Północy. Wreszcie zamieszkali tu i bitni, a wywodzący się od Kruków – ale też i z plemion skańskich, zmieszani wtórnie w znacznym stopniu z Wędami i Lęgami – Goci Ostroiła (Ostrogoci) i Goci Wizymierza (Wizygoci).

Brzeg Morza Czarnego

W pewnym momencie swoich dziejów, pod koniec życia Kraka Nura, około 100 roku Nowej Koliby, Ziemica Budynowska złączyła się z Ziemicą Nurów w nierozerwalną jedność, a Lud Budynowski w swych licznych szczepach i plemionach zlał się z Ludem Nurów i w miejsce dwóch Ziemic Królestwa Sis – Budynowii i Nurii powstała jedna wielka, wylewająca się swym ogromem na południe i napierająca na wszystkie Ziemice Romajów tych z Rzymu-Romy i tych z Carogrodu, Kraina Nuruska – Wielka Nurusja. Tak powstał Lud Nuruski, czyli w jedność złączone ludy: Nurski (po Kraku Nurze) i Ruski (po Kyju Budzie-Budynie Rusym) – nie różniące się ni obyczajem, ni prawem, ni wiarą, ni pamięcią Starowieku, ani językiem, a wodzone zawsze razem przez tych samych wodzów.

Stepy Skrajinskie pod Świętogorskiem

Lęgia i Wędia

Lęgię tworzyło wiele plemion, poczynając od Brodów i Boran słowiańskich^{^[ii]}^, poprzez Lędzionów, Lęchów czyli Lęgów Królewskich – zwanych też Pralędami albo Pralęgami, Lądów, Goplan (Golepolanów), Ślęgów, Łęczycan, Golęszyców, Łużyczan, Kaliszan (Kałużyców – tych samych co przyszli tu z Bydynowii), Kujawów, Mszczan-Kotyszków (Kociewian), Sieradzan (Wiercanów), Głupczycan (Głupigołów, Łupigłowów), Kotynów o kiełtyjskich korzeniach, Dagonów z królewskich Skołotów i Dawów, nurskiego pochodzenia Karkonyszów (Krakonysów, Krukoniosów), aż do skańsko-słowiańskich Słewów i Kładów. Na początku zamieszkiwały też Lęgię plemiona dawiańskie czyli dachijskie i gątyjskie takie jak Dachowie, Drakowie, Odrysowie, Karpowie[iii], Wołochowie, Gąci, Dawowie i inni.

Ślęgia

Potem w Nowych Wiekach zjawili się i zamieszkali przejściowo Lęgię także Gąci z Wędów i całkiem skańscy Silingowie, Markomanowie, Hermundurowie i Semnoni. Żyli tu także powracajacy z dalekich północnych wypraw, wikingowie i chąśnicy z plemienia Wądów Dalów, którzy mimo, iż kiedyś wywiedli się z ziemic Sis i Ludu Wędów, przybywszy powtórnie nie mówili już językiem słowiańskim tylko narzeczami skańskimi, nie pamiętali swoich przodków i zwali siebie Amalami, Wandalami Skańskimi i Longobardami (Długobrodymi), choć wywiedli się z Gątów, Wądów i Brodów.

Karkonosze

Dalej zaś za Lęgami, na samym brzegu Morza Błotyckiego, mieszkali Wędowie. Ci składali się z wielu plemion takich jak wędyjscy Obodryci, Obrowie z Nurów, także nurscy Oblowie, Słoweni, Koszebie (Kaszubi), Pyrzyczanie, bursko-wędyjscy Wieloci – Wieleci i Wieloci – Wilcy, a także liczni inni Wędowie jak Pomorzanie, Wędo-Łabi, Wędo-Letowie, Wędo-Warowie, Wędo-Wężowie, Wędo-Dale, Wędo-Tycze, Wędo-Mieniowie, Wędo-Radęcowie, Rynowędowie, Bodyni z Ludu Budynów, Ranowie, Rugowie-Regowie, Rujanie, Połabianie i wiele innych. Te dwa wielkie Ludy Sis – Wędowie i Lęgowie – przez Romajów nazywane też były Hiperborejami, czyli Wielotami i Ljedianami-Lądami.

Z początkiem Nowych Wieków na wybrzeżu wądyjskim osiedlili się licznie przybyli ze Skanii potomkowie Wądów-Dalów, Boranie skańscy (raczej nie mówiący po słowiańsku potomkowie lęgijskich Boran Kreksa-Luga, zwący siebie dzisiaj Burgundami), kiełto-skanowie tacy jak: Goci, Hermundurowie, Rugiowie, Anglowie i Sasini, którzy następnie poszli na zachód i południe, zabierając po drodze liczne sławskie i skołockie rody i grupy bojowe.

Jezioro Kleckie – K-Lędzkie (Ku Lachskie)

Wędów i Lęgów oddzielały od Dunaju Las Harów, Góry Lęgijskie czyli Sudety, Góry Bohanów (Bohemów), Las Mora, Góry Stolemów i Pasma Gór Karkonosza. Na południe od tych gór mieszkali kiełto-słowiańscy Bohanowie, Bojowie, Praganie, Mogilanie i Bujanie czyli Bajanie Zachodni a także luryjsko-skołoccy Spisowie-Szyszowie (Spiszowie).

Południowozachodniej rubieży Skołotii od początku Czasu Mierzonego, czyli od Starych Czasów Nowej Koliby, strzegły wojownicze grupy lęgijskich Słewów, Serbów-Serpenów, Świtungów rujańskich, a od Nowych Czasów Nowej Koliby także słowiańsko-skańskich Kładów (zwanych też Kwadami), kiełtyjsko-słowiańskich Kotynów (Kątynów) i serbomazowskich Języtów.

Pomorze

Z biegiem lat plemiona słowiano-skołockie przesuwały się w tej części świata coraz bardziej na zachód zagospodarowując ziemie za Wagą (Wagiem), Wełtawą, Ohrzą, Morawą, Łabą, Granią-Rynem (Renem), Mieniem, Radencą aż po Jezioro Body i szczyty wysokich Białych Gór Kauków.

Tych najbardziej zachodnich Słowian nazywano licznymi mianami, a ogólnie mówiono o nich jako o Słowianach Białej Ziemi, Sławach, Sławoisepokach czyli Słowianach Wyspowych albo Załabianach, czy też Drzewianach albo Lądach. Tutaj też zagościli w późnych latach Nowych Wieków i pobudowali swoją północną stolicę Sist (znaną innym jako Soest) Guniowie Chatiły[iv]. Tutaj także plemiona słowiańskie, istyjskie i skołockie szczególnie mocno przemieszały się z Kiełtami, a także ze Skanami z wielu szlachetnych i bitnych plemion, które z początkiem Nowych Wieków nadciągnęły w wielotysięcznych przeprawach łodziami ze Skanii i dały poczętek Niemcom.

Śnieżka

Od najdawniejszej starożytności Wędowie podejmowali wielkie wyprawy zwane nawet od ich miana – wędrówkami. Wpierw przemieścili z głębi Lądu nad brzegi morza swoją rodzinną Wędię, potem naszli zaś Nurów podczas wojen z Ozierami-Ozyryjczykami (Asyryjczykami) i przenieśli część swoich plemion na południe. Pływali od poczatku po morzach całego świata nie mogąc usiedzieć na miejscu. Ze swojej rodzinnej Wędii odbyli wędrówki w tyle miejsc, że trudno je zliczyć. W większości z nich w końcu, z biegiem czasu rozpłynęli się w miejscowej ludności pozostawiajac po sobie tylko miana, ale na początku zakładali – jak Widnur-Wodyn i Bierło-Abaris, Pałomąż i Radomudra – obwary, sioła i grody, tam wszędzie, gdzie dotarli. Te nowe miejsca stawały się wyspami Skołotii pomiędzy obcymi ludami lub w pustoszach całej Nowej Koliby. Tam wszędzie powstały kolonie Królestwa Sis, do których nie raz późniejsi władcy sistańscy zgłaszali swe uprawnienia.

Wiele też ludów wędyjskich z Najstarszych Czasów Dawnej Koliby, z biegiem dziejów utraciło język i pamięć pochodzenia, z powodu nałożonej na nie Przeklątwy, a w Nowych Czasach poczęli oni wracać do ziem ojców wiedząc jeno, że jakieś prawa im się tutaj należą.

Góry Jęzorskie (Izerskie)

Serbowie i Mazowie czyli Lud Serbomazowski i Ziemice Mazowii oraz Nadłabia

Lud Serbomazowski przewędrował znad Donu i Danapru bezdrzewną trawiastą Pustynię Skołocką, czyli Stepy Nadciemnomorskie (niektórzy je nazywają Stepami Budynowskimi a wielu bardzo wyraźnie odgranicza Stepy Uhorskie, Budynowskie, Nadciemnomorskie i Zieloną Pustynię – Step Skołocki – Zadoński), i zajął obszar leśny zwany Mazowią[v]. Kraina ta poprzecinana jest licznymi rzekami. Zwana bywa Krainą Tysiąca Jezior. Obejmuje obszar rzek takich jak Wisła, Biebrza, Bug i Nurew. Jest to bardzo żyzny i obfitujący we wszelkie pożytki kąt, gdzie zlewają się liczne rzeki. Jednakże ziemia ta wciśnięta pomiędzy krainy Istów, Wędów, Lęgów i Nurów nie stwarzała nigdy dość miejsca by wyżywić jeszcze liczne pokolenia Serbów. A oprócz Właściwych czyli Wielkich Mazów (Mazowszan) i Serbów żyli tutaj wszak także Ciechowie, Kroczymianie, Wkrzanie, Rożanie, Sochacze, Gostynie, Rawowie, Liwowie, serbscy Wiznowie, serbscy Warsowie, mazowscy Sawianie, nursko-serbscy Pałukowie-Płocczanie, nurscy Nurzyce, nursko-mazowscy Nadnurwianie i Czaropanowie, czy istyjsko-mazowscy Łomanowie[vi].

Mazowsze

Powędrowali więc owi krzepcy Serbowie-Sierpowie, Serbowie-Serpenowie, Sorabi i Syrowie na zachód, nad Łabę. Liczni z nich tam w Lęgii Nadłabskiej zostali, ale liczni ruszyli potem na południe za Dunaj, kiedy pod mocnymi ciosami Skanów, Kiełtów, Skano-Kiełtów, Słowian i Skołotów upadło władztwo romajskie nad Rzymem-Romą. W Nowych Wiekach w Mazowii pozostały mniejsze plemiona i do tego wyzute z wojowników i wytwórców, którzy wszyscy poszli na Romajów. Wyszły Wielkie Mazonki i ich ludy jak Mazowszany, Mazurowie, Maźlarze, Mężowie. Z Nurórzyców i Czaropanów właściwie zostali tylko ci co są zwani Czerami oraz część Karpanów (Carpanów, Czaropanów) zwanych Kurpie.

Romajowie znali Serbomazów jeszcze z czasów ich zamieszkiwania nad brzegiem Morza Mazowskiego i wiedzieli o pewnej szczególnej cesze tego ludu Królestwa Sis.

„Różnią się oni od wszystkich innych ras. Kobiety ich jeżdżą konno, strzelają z łuków, miotają oszczepy z końskich grzbietów i walczą z wrogami tak długo, jak pozostają dziewicami. I nie stracą one swego dziewictwa dopóki nie zabiją trzech spośród swych nieprzyjaciół.

Jeżeli któraś znajdzie sobie męża porzuca jazdę wierzchem, chyba że zmuszona będzie wziąć udział w wyprawie wojennej. Kobiety nie mają prawych piersi, gdyż kiedy córki są jeszcze w młodym wieku, ich matki rozgrzewają mocno miedziane narzędzie, przeznaczone specjalnie do tego celu, przytwierdzają je do prawej piersi, która zostaje wypalona, a jej rozwój zatrzymany. Cała zaś siła i moc przenosi się na prawy bark i ramię”^{^[vii]}.

Ziemica Istów

Na północ i wschód od Mazowii leżały w Skołotii Ziemice Istów. Tam też pozostają do dziś. Te kraje położone są w obszarze usianym jeziorami i bagnami oraz licznymi rzekami. Pokrywa je nieprzebyty bór, a ich głównym bogactwem jest głozno-jątar oraz dary puszczy.

Mieszkańcy tej ziemi utrzymywali się w równej mierze z kopalin, zbieractwa i polowania oraz wymiany towarów.

Główne płynące przez ziemie Istów rzeki to Święta, Pregoła, Niemen, Niewiaża, Łyna, Windawa, Wilija, Dzisna, Dźwina, Lelupa, Mołogda, Szeksna, Czagoda, Ługa, Newa i Świr.

Tu żyły mieszane plemiona wędyjsko-istyjskie, jak Wędowarowie, Let-Winili i Let-Walinowie, istyjsko-feńskie – jak Wesiowie, Aesti i Czudziowie, lęgijskie – Kudałowie i Pasłękowie, czy sorbomazowskie, jak Pregołowie. Tu żyli Oksztowie ze Skołotów, lecz przede wszystkim krewcy Istowie tacy, jak Litwini: Auksztoci, Lietuwasi, Dziawołtowie, Selowie, Zemgalowie, Ozylowie czy Nalszczanie. Żyli inni Istowie nielitewscy jak Żmudzini, Kurowie, Liwowie, Letgalowie i Jąćwięgowie (wśród których były plemiona Jadźwingów, Jądziwian i Jadźwinów) oraz plemiona istyjskie z Brusów-Borusów (zwanych też Prusami) a to: Pomezanie, Pogezanie, Warmowie, Sambowie, Skalowowie, Nadrowowie, Galindowie, Bartowie, Natangowie i Sasinowie.

Żył tu także wyjątkowo bitny i potężny istyjski z krwi i kości Lud Goljadów, Ludzi Lodu, Golemów, z których liczni z początkiem Nowych Wieków poszli na południe zdobywać nowe ziemie i zmieszawszy się z innymi ludami Ziemicy Sis dali korzenie wielu plemionom słowiańskim mieszanej krwi, a też zasłynęli w wielu bitwach i zdobyczach.

W tym miejscu nie powiemy już więcej o Istach, ale poświęcamy im całą osobną taję. Niech mała liczba słów nie będzie odbierana jako ujma dla tego Wielkiego Ludu, który wydał tak wielkich władców jak Pałomężowie i Jagiellonowie.

Ci pierwsi bili się pod Troją Widłużą wiodąc z Waru wszystkie siły Wenedów, a potem założyli gród Wenec nad Morzem Bodów, a nie zostali królami Romaji Łatynów i Hytrusków tylko przez oszustwo Wojnyjusza (Eneasza). W roku 1210 Nowej Koliby ostatecznie Goljadziowie wraz z Gotami i innymi plemionami skańskimi, skano-kiełtyjskimi, skano-słowiańskimi i słowiańskimi, położyli kres uzurpacji i podbili Łatynię na nowo, zdobyli i złupili Romę-Rzym. Ostatecznie raz na zawsze odebrali tron oszustom w roku 1276 Nowej Koliby.

Ci drudzy zaś stworzyli w roku 2200 Nowej Koliby, pod swoim berłem Jagiellońskim, trwające przez ponad 120 lat olbrzymie imperium krajów rządzonych własną ręką – Władztwo Międzymorza, sięgające od Morza Czarnego, nad Morze Śródziemne i do Bałtyku (do roku 2325 NK).

Już samo to wystarczy by poświadczyć ważność Ludu Istów dla Królestwa Sis i Dziejów Świata.

Nuria i Buria zwana też Burowią

Wreszcie trzeba tu opisać ziemice dwóch ostanich Ludów Krainy Sis i Wielkiej Skołotii, które choć na samym końcu opisu się znajdują nie mniejszą od poprzednio wymienionych w dziejach Słowian odegrały rolę i zadecydowały o ich miejscu należnym im we współczesnym świecie. Te są Lud Burów i Lud Nurów.

Pierwszy na północy obok Istów swe siedziby rozłożył, najdalej od miejsca wylęgu Pępów w Jaskini Lęgu i Ziemicy Lęgii Pierwotnej. Zwano ich Czarnosiermiężnymi, jako że w czarne stroili się szaty, ich godłem stał się Czarny Strasz – Senmurg z krwi Siemargła – Czarny Orzeł Dwugłowy, a ziemie przez nich zajmowane zieleniły się przez niewielką część roku.

Tartary czyli Tatry

Pomiędzy Czarnosiermiężnymi, Czarnoisepami, Czarnymi Wielotami – Wołożarytami, Wołgowołkami, Wołgchwami, Zeminiczami, Orami-Oralami (Goralami Kamienia-Uralu i Orami znad Jeziora Orol), Mosokami, Mężożercami, Dregowiczami, Kostromami, Burami Właściwymi (Wielkimi), Drewlanami, Słowienami, Nadilmeńcami (Mieniami), Muromcami i Turami, a także nurskimi Radymiczami czy Połekami-Pałkinami zwanymi Połocczanami, lęgijskimi Krywiczami, lęgijsko-wędyjskimi Wiatyczami, istyjsko-ilmeryjskimi Wesiami, ilmeryjskimi Kudawami i Merami, budynowsko-skołockimi Bujanami i Bajanami, żyli też pochodzący ze Skołotów Ispolinowie, Kościobokowie, Isepodonowie, Sabokowie, Sporowie, Spisowie, Szyszacy, Bierygowie-Ryjowie, dawijscy Dachowie-Tuńdrakowie, turańsko-skołocko-słowiańscy: Wołgarowie i Bułgarowie, Pieczyngowie, czy Guniowie. Żyły w czystych tych ziemiach i soczystych bortach liczne inne plemiona Ugrów i Ilmerów-Wenów (znanych Romajom jako Fenowie).

Gorgany Las Harski

Do pewnego czasu żyło tu także plemię Panów z Ludu Nurów, a do końca Nowych Wieków także skołocko-burskie plemię Połowców, czyli Koszerów-Chazarów, z którego udziałem wykształciła się skołocko-nuruska Kozaczyzna nad Donem.

Lud ten, najdalej na północ i wschód położony od Jaskini Lęgu Nowej Koliby, mocno związany ze starodawnymi Skołotami został stworzony by dać w przyszłych wiekach główny napęd, moc ruchu i siłę przyrodzoną Królestwu Sis.

Drugi lud zwany Ludem Nurów, albo Harusami-Horusami (Harami-Harwatami) zajmował pomiędzy Ludami Królestwa Sis główne, środkowe miejsce. Tych zwano też Białymi czyli Wielkimi – Walinami-Wołynami, a za godło mieli jednego z najbardziej zbuntowanych Straszów Raroga-Raha z krwi Znicza Swarłada pod postacią jednogłowego Orła Białego. Lud ten otoczony bitnymi wojami ze wszech stron i położony w samym sercu krain Skołotii stał się ostoją i opoką duchową Wielkiego Królestwa Sis.

Wisła

Siedział zaś zarówno w górach jak i w dolinach, wzdłuż górnego i środkowego biegu rzeki Wiskły-Wądalu, którą nazywa się tutaj także ze skołocka Atlą lub Wątlą, czyli Rzeką Ognistą, która prowadzi do miejsca nad Morzem Błotyckim, gdzie Łzy Swarożyca zamknięto w drogie, ogniste kamienie i gdzie na dnie morskim spoczął świetlisty Kamień Swąta Światyr-Ałatyr.

Ural – Góry Kamienne

Inne główne rzeki Ziemic Nurów to Wieprz, San, Nida, Skawa, Raba, Dunajec, Wisłoka, Słucz, górny i środkowy Bug i Pilica, górna Prypeć, Stryj, Horyń, Bystrzyca, Czeremosz, Seret i cały górny bieg Dniestru. Później, w Nowych Wiekach, gdy Harowie przeszli również na południowe stoki Gór Harów i w Dolinę Nadbołotońską, do rzek Nurii dołączyły także dawne Zerywańskie rzeki Nitra, Hron, Morawa, Wag, Dyja, Wełtawa i Ohrza.

Ałtaj, czyli Góry Złotych Taj (Załataje, Złote Góry)

Wielki Lud Nurów zwany też Ludem Harów tworzyły liczne plemiona takie jak Charwaci – Strażnicy Góry Pałki, kapłani Łyszczca, Chrobaci – Strażnicy Grobów Królewskich, Hawarowie-Chrobrowie (Wołynianie, Obrowie-Awarowie), Horohowie-Gorole (Gorynicze), Charopanowie (Panowie, Caropanowie-Krakowianie), Choruntanie, Karpanie-Czaropiani (Czarpienianie), Karpiowie-Tartarzy, Czarnorusowie (Karusowie), Gierusowie (Czerwienie, Czerwonorusowie, Rusowie) i Bużanie (Bogatyrusi, Tyrspowie), ale też Łyskowice, Pałkini, Wiślanie, Świnowie-Wycharchlanie (Wieprzanie, Wharchlacy, Knurowie), Nurzanie, Chełmianie i Zachełmianie, Morusowie, Didunowie i Dudlebowie.

Żyli tu także słowiańsko-kiełtyjscy Mogilanie, Beszczowie, Biestarnowie (Bastarnowie). Od południa poczatkowo broniły Nurii tylko Góry Tartaru i Góry Karpoka. Rychło jednak za górami zajęli miejsce sprzymierzeni skańsko-słowiańscy Słewowie i Kładowie, spowinowaceni słowiańsko-kiełtyjscy Biesowie, Bojowie, słowiańsko-kieltyjsko-dachijscy Kotyni (Kącini) i serbomazowscy Języci. Potem zaś ziemie te aż do Dunaju zajęli Siedmiorodzianie, Gąci, Drakowie, Dachowie, Chatowie, Dawianie (Mołdawianie) i Wędobołotonie (Wędobłonie-Wibioni) zwani przez Romajów Histrykami[viii].

W Nowych Wiekach sami Harowie-Chorwaci podążyli na południe razem z Serbami, Miliczami, Mazonkami Sawy, Sławnikowicami oraz wielkimi plemionami Trawunian, Zahumlan (Zachełmców), Łupigłowów (Głupiogłowców), Czarnogorców (zrodzonych z Czaropanów i Goroli-Horohów, a później nazywanych Czarnogórcami znad Morza Sporów) i wielu jeszcze innymi bitnymi rodami Słowian, Istów, Skołotów, Kiełtów Skanów, Skano-Kiełtów (Germanów Zachodnich) i Skano-Kiełto-Słowian (Germanów Wschodnich). Ich miejsce zajęli wtedy Uhorzanie, a potem, Ugrowie-Gurgani, Obrowie i Bułgarowie.

Góry Karpoka zwane są przez Słowian, Istów i Skołotów także Górami Harów, Charwatami, Górami Krakowskimi lub Górami Karapanów. Z nich wypływa wiele ważnych rzek Nowej Koliby. Te Góry znajdowały się pod różnym panowaniem, ale najdłużej władali nimi Karopanowie, Harowie, Gorole-Gorynicze, Karusowie, Morusowie i Chawarowie.

Wołga

[i] Niniejszy opis pochodzi wprost od Herodota.

[ii] Niektórzy uznają Brodów za germańskich Longobardów – według nas są to słowiańscy Brodowie, którzy dopiero w I wieku ne zmieszali się z ludami skańskimi, w chwili gdy te podjęły bardzo liczną przeprawę łodziami drogą morską przez Bałtyk ze Skanii na Jutlandię, a potem drogą lądową z Jutlandii nad Łabę. To samo dotyczy Boran, których potem, gdy ruszyli ze Skanami na Rzym nazywano Burgundami i rzeczywiście przewodzili im Germanie i w dużej części mówili oni już innym językiem. Jak pokazują współczesne badania genetyczne język jest najświeższą naleciałością kulturową i najmniej znaczącą dla pochodzenia. Słoweńcy, Chorwaci, Węgrzy, Rumuni, Wołosi, Mołdawianie, Polacy, Ukraińcy, Białorusini, Rosjanie, Litwini, Łotysze, Estończycy i Finowie to niemal jeden „naród” w sensie genotypu i pochodzenia od wspólnych przodków, a mówią bardzo odległymi jezykami przy czym ugrofiński nie jest nawet zaliczany do grupy języków indoeuropejskich, zatem ich samych nie zalicza się do Ariów, co wydaje się niedorzeczne.

[iii] W początkach naszej ery, kiedy teren obecnego Siedmiogrodu podbili Rzymianie, część szczepu (wielkiego plemienia) Dachów (Dagów, Daków) współtworzących z dwoma innymi – Drakami i Gątami – Lud Dawów (Dawian), schroniła się w trudno dostępnych terenach karpackich, na obszarze obecnej Słowacji, zachodniej Ukrainy i Mołdawii. Niewielkie grupy trafiły również na tereny polskiego Podkarpacia, gdzie przetrwały aż do schyłku starożytności. Jedna z takich enklaw istniała nad dolnym Sanem, w okolicach wsi Przędzel i Kopki w powiecie niżańskim. W sierpniu 2007 roku ekspedycja Muzeum Regionalnego w Stalowej Woli, kierowana przez Monikę Kuraś z Muzeum Regionalnego w Stalowej Woli przy współpracy dra Marka Florka z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, wznowiła badania pozostałego po Dachach (Dakach) kurhanu – kopca nakrywającego pochówek całopalny.

[iv] Guniowie Chatiły czyli Hunowie Attyli

[v] Hipokrates z Kos (460 – 370 r. p.n.e.)

[vi] Nurowie – Nadnarwianie i Łomanowie-Łomieniowie, to Nahanarwale i Omanoi według Ptolemeusza i Herodota

[vii] Hipokrates z Kos (ok. 460-377 p.n.e.)

[viii] Histryków wymienia rzymski kronikarz Pomponiusz Mela. Dunaj nazywa on Hister, a mieszkańców skołockiego (scytyjskiego) brzegu Dunaju Histrykami, czyli Dunajowcami.

Beskidy

♦

Ziemice Nurusji, czyli złączonych Budynowii i Nurii

z Taji 24

Dzieje plemion i krajów powołanych przez Nurusów, czyli wywodzących się od zbratanych Nurów i Budynów

Opowiemy w tym miejscu dzieje Ziemic Nurusów oraz tych ludów i plemion Królestwa Sis, których dzieje własne związały się z Nurusją. Opowiemy także o takich wydarzeniach, które mając miejsce w poszczególnych plemionach i krajowych ziemiach Nurusji miały też wpływ na dalsze dzieje wszystkich Ziemic Nurusów, albo nawet całego Królestwa Sis.

Od zjednoczenia Nurów i Budynów Nurusję tworzyły wszystkie ziemie Nurii Kraka Nura oraz Budynowii Kyja Budy Rusego.

Jako najbardziej północna wchodziła w jej skład ziemia Nurii Właściwej – złożona z Chełmszczyzny, Podlasia i Polesia – rozciągnięta płasko na puszczańskich i bagnistych nizinach pomiędzy rzekami Nur, Nurczyk, Neris i Nurew, po obu brzegach Środkowego Boga (Buga), na południe od Jasiołdy i środkowej Prypeci. Tę, nazywali też niektórzy Nurusją aż do czasów, gdy tym mianem nie obdarzono zjednoczonych ziem Nurów i Budynów, czyli Wielkiej Nurusji.

Z ziem Nurii Właściwej – Chełmszczyzna, rozciąga się nad Górnym Wieprzem, Środkowym Bugiem (Bogiem) i Górną Prypecią; Podlasie, leży pomiędzy Bugiem a Nurewem; a Polesie nad Jasiołdą i Prypecią, aż do ujścia Ptycza.

Kolejną krainą przynależącą do Nurusji była położona na północnym zachodzie, granicząca na północy z Nurią Właściwą a na południu z Wiślanią – Łysa Ziemia. Nazywano ją także Połuczanią, Ziemicą Pałuków, a więc Łuczanów-Łyskowiców i Pałkinów. Na ziemię tę składały się Łyskowisła i ziemia zwana Zapałkowindją. Zapałkowindja i Łyskowiła rozciągały się pomiędzy źródłami a ujściem do Wisły, rzek Pilicy i Wieprza. Tu nachodziły się Świętogóry, Bory Nidziańskie i Góra Pałka, z zamkiem Łyszczcem, a potem Świątynią Dziewięciu Kręgów.

Dalej na południe szła Wiślania, znana także jako Wisełląd, ze stolicą w Carodunie, z Czarnotynem, Sądomirem, Wiślicą, Doliną Ojców, Pustynią Błęta, Wieliką Lednią Górą, Górą Wąwel oraz pełną jaskiń, jarów i korytarzy Doliną Prądnika i Wąwozy Karopanów, nazywane także Wąwozami Krakowianów, albo Wądołami Częstochowianów.

Jeszcze bardziej na południe i wschód od Wiślanii ciągnęła się Harpątia, którą tworzyły Przedgórza, Pagóry Myślenicy i Zobrachu[i], Beskidy, Pieninny i Góry Harów z najwyższym pasmem Tartarów. Harpątia obejmowała obszary wzdłuż Górnej Wisły i górskich rzek spływających do niej z północnych stoków Harpątów. Od północnego wschodu zamykały ją Widły Wisły i Sanu.

To tę ziemię – Harpątię, a czasami także nieco szerzej: Harpątię z Wiślanią, Łyskowisłą i Zapałkowinią, nazywano Wharatem, czyli Harią, czyli inaczej Karpatią.

Na wschód od Harpątii nachodziła się poczatkowo Morusja, czyli ziemie obejmujące Ruś Czerwoną, Ruś Czarną – Karusję i Wołotię. Potem w Nowych Czasach Morusowie – Czciciele Mora z Czarnych Rusów i Karusowie – Czarni Rusowie czczący Karnę-Sądzę, przenieśli się za Bramę Mora (Morawską – zwaną przez Kiełtów Mordoor) na południowe stoki Gór Harów, a swój nowy kraj poczęli nazywać Morawy (Morawenedawa, Morwędia, Morawia).

Ruś Czerwona szła od obwaru Czerwień, po wschodniej stronie Sanu, wzdłuż Górnego Dniestru, Górnego Prutu i po zachodniej stronie Seretu.

Karusja obejmowała ziemie nad Szczarą, Słuczą i Ptyczą, pomiędzy Niemenem a Środkową Prypecią.

Wołotię współtworzyły Budynowia Właściwa, czyli Polania Kyjowska – obejmująca ziemie nad Środkowym Dnieprem, Dolną Desną, Teterewem aż po rzekę Słucz; Wołyń – ciągnący się po zachodnim brzegu wzdłuż Słuczy, nad Horyniem i Styrem, aż po linię Buga oraz Ruś Biała – rozłożona na wschód od Ptyczy, nad Berezyną, nad Górnym Dnieprem i nad Sożą.

Ruś Czerwona nosiła także miano Gierusji, ponieważ zamieszkiwali ją Gierusowie, Wołyń nosił też miano Wielotji, bo zamieszkiwali go Wieloci i Obrzy, Ruś Czarna nosiła miano Karusji albo Morusji, bo zamieszkiwali ją Morusowie, Karopanowie i Karusowie, Ruś Biała zaś, czyli Wielka, brała miano również od Wielotów i Bogatyrusów (Gierojów) znad Rzeki Bożeboga (Boga, Bugu), czyli Bogatyrsów-Bożan (Bużan) i zwano ją inaczej Gieroją albo Bużanią.

Zamykały Starą Ziemicę Nurusji od południa i wschodu Podole i Skraina. Podole leżało na wschód od Seretu pomiędzy Dolnym Dniestrem i Bohem rozpostarte aż po brzeg Morza Ciemnego. Skraina ciągnęła się pomiędzy Bohem a Dnieprem do ich ujścia do owego Ciemnego Morza, granicząc od północy wzdłuż Rosi z Budynowią Właściwą.

Co ciekawe nie wchodziła w skład Nurusji Kałużja Naddnieprzańska – czyli ziemie po wschodniej stronie Dniepru nad Samarą, Worsklą, Psiołem i Sułą. Nie wchodziła też w Ziemicę Wielkiej Nurusji Siewierz rozciągnięta wzdłuż Desny aż do źródeł Dniepru. Ziemie te stanowiły już dziedzinę Ludu Burów i część Ziemicy Burowii, a na samym początku Nowej Koliby należały do Skołotów i Serbomazów.

W Nowych Wiekach Ziemica Nurusów powiększyła się o ziemie, które w Starych Czasach Nowej Koliby były co prawda prawie cały czas im podległe, lecz gdzie oni sami nie mieszkali. Później jednak przenieśli się i tutaj, osadzając się u boku swoich plemion strażniczych. A te to były: Czechy, Morawy, Nadbołotonie-Uhorze, Wagowenetia, Pokucie i Bukowina. W Nowych Czasach Nowych Wieków posiadłości Nurusów powiększyły się jeszcze o Chorwację, Białe Góry Kauków nazywane Karantanią i o Słowenię. Nurusja posiadała również przejściowo inne ziemie, których tu nie wymieniamy, czasami tak odległe jak Wyspa Skryta, Karia w Małej Mazji, Horosza nad Jeziorem Orol, Oroja nad Jeziorami Wanów i Suwanów czy Półwysep Pięciopalcy (Pięciopątny).

Przez krainę tę od zachodu na wschód, od źródeł Wisły-Ątli do źródeł Dniestru-Danastru ciągnęła się u stóp Gór Harów, po północnej i południowej ich stronie, gęsta puszcza zwana Lasem Harów. W Ziemicy tej nachodziło się również wielkie jezioro Bołotońskie, Pustynia Błęta, step Uhorza, Step Wągrów nazywany Pustą Ziemią – Pusztą, Step Budynowski i Step Naddnieprzański.

[i] Zobrach – Góra Zobrach znana jako Góra Zober z Króla Ducha Juliusza Słowackiego, dwa położone obok siebie szczyty – w późniejszych czasach nazywane Górą Lanckorońską i Górą Kalwarii Zebrzydowskiej.

Motorcycles: The Ural Patrol

doublemindedman — Fri, 30 Oct 2009 04:56:54 +0000

Since motorcycles have been brought up and there have been a few posts up at the Spear-Head I have been thinking again upon one that I want (for the record I do not own a motorcycle at this time)

The Patrol by Ural is essentially a WWII Russian military design and it has been in constant production since then. There have been some upgrades but it is not exactly a high-tech machine. The Patrol has the old styling with a detachable sidecar that has its own powered wheel which makes it a two wheel drive motorcycle which is capable of going where other sidecars cannot. Check out this guys photos of the 4 corners area. Of course many people take motorcycles to Moab, but sidcars don’t typically do too well there, so check out this video of a Ural tackling the snow. Can’t do that on a typical motorcycle. It is also renowned for its ease of maintenance which can often be repaired by its owner.

Of course, there are no claims to it being a powerhouse or speed demon. And some will certainly not like its retro look. But I say ‘F em, I want one. This is something that would be fun for a weekend getaway type bike or for adventure-biking which is something I am interested in as well.

Back to the past

uraltrip — Sat, 24 Oct 2009 21:14:54 +0000

The second place visited that weekend (see the previous post) was the village Nizhnaya Sinyachiha famous for the outdoor museum of wooden architecture.

The village Nizhnaya Sinyachiha

The museum is a result of hard work of Russian engineer and collector Ivan Samoylov devoted his life to recreation of historical treasures. During his trips over the country Samoylov often saw old historical buildings which went to waste in economically unviable villages. His idea was to create a culture preserve with all these architectural sights. For the preserve he chose a wonderful russian village fouded in 1680 year.

In this place Samoylov and his team of restorers revived Spaso-Preobrazhenskiy Cathedral – nine-domed, 64 meters high monument in “Tobolsk’ baroque” style. Inside of the cathedral there is a museum of folk art. Right here we started our acquaintance with the preserve.

On the first floor there is a collection of different period pieces – icons, old paper money, bells and so on.

The second floor contains ancient house paintings and even a peasant’s log hut with the chamber inside – in that place peasants did the honours.

Peasant's chamber

In the hall of the museum we saw a route map including 16 architectural objects, such as farms of peasants, chapels and towers, so went further to see the rest exposition.
The most interesting for me was visiting peasant’s houses dated by XVII, XVIII and XIX centuries. In some houses you can also come inside and learn about peasants’ life, traditions and customs.

Peasant's house

A chapel

A mill

On the way home we stopped for a while to to take a picture of the road:

In conclusion some useful information:
the museum is situated in 160 km from Ekaterinburg city. It’s open until 4 p.m. so it’s better to set off in the morning (for example at 10 a.m.) If you decided to go there it’s a good idea to take an english-speaking friend or a guide with you. We’ll also be glad to help you.

Ramura carpatină a Protolimbii boreale: indoieuropeana timpurie. Ştiaţi că centrul civilizaţiei indoeuropene este în Carpaţi?

Vlad Cubreacov — Thu, 22 Oct 2009 13:43:35 +0000

Carpaţii - nucleul din care s-au revărsat toţi indoeuropenii Redescopăr în biblioteca mea o carte ma

Europe Asia Border

uraltrip — Mon, 12 Oct 2009 11:26:31 +0000

This weekend was very rich in regard to impressions, because we visited at once two interesting places. The first was the border between Europe and Asia.

Monument on the border between Europe and Asia

The idea to part Europe and Asia was first time suggested by sweden scientist Stralenberg in 1730. But there were a lot of disussions on where exactly to place the border. It was difficult to determine because there is no clear transition between these two parts of the world and geologically they are alike. Finally scientists agreed to consider Ural mounteens as natural border.

There are several monuments set on the border. We went to the nearest and the most popular, situated in 17 km from Ekaterinburg city. Usually there are weddings’ photo sessions near this monument on Friday and Saturday, but this Saturday there were almost no people and we successfully took photoes there.

The monument consisits of a foundation and metallic symbol which is a small copy of the future monument planned by city’s authorities. It holds two stones from two end points of two continents.

Stela on the border

Part of the border line

Near the monument there is a sign post with distances to different geographic objects and a park with wooden constructions adored by newlyweds.

The sign post

The park near the monument

As the weather was fine we decided to visit rocks near the village Severka and it was really good decision. Climbing stones one by one you suddenly appear on a high point and see a wonderful view. The only uncomfortable thing was my medium heels, so if you decide to go there it would be better to have suitable shoes

A view from rocks

"Hunny"? "Hun"? HUH?!...

Dick Peligro — Sat, 03 Oct 2009 21:27:51 +0000

Spiro Agnew and Richard Nixon, ca. 1972

Well, with the passing of William Safire, it looks as if others will have to step up and fill the resulting void as self-appointed watchdogs against abuse of the English language … and heaven knows they are needed now, more than ever.

William Safire, 1929-2009

It was Safire, incidentally, who as Richard Nixon’s speechwriter coined the marvelously alliterative phrase “nattering nabobs of negativity” so favored by then-vice president Spiro Agnew.

Of course, that was before Agnew muttered — far less belligerently — another (Latin) phrase, nolo contendre while on trial for bribe-taking, after which he preceded his boss in slinking ignominiously out of office — the only time in American history that a president and his veep have both had to resign in disgrace.

And speaking of language and history … I’d like to know when (and why!) people began (mis)spelling the word “honey” as if they were referring to a follower of Attila the Hun (A.D. 406-453).

It has been explained to me that such now-common spellings as “u” (versus “you”), “ur” (versus “you’re”), and “2” (versus “too”) are a result of the pervasiveness of texting as a means of communication. Such abbreviated forms, I’ll grant, are something akin to a latter-day Morse Code. Moreover, as with telegrams, there is often a limit on the number of characters which can be sent in any given text message.

Attila the Hun, 406-453

OK, fair enough. Presented with that rationale, I can even manage to grit my teeth and accept it when I see the abominable “prolly” (versus “probably”), since that does save two characters. But why in the Unholy Name of the Powers of Darkness have people taken up using “Hunny“ and its short form “Hun“ (versus “Hon”), when in neither case a single character or punctuation mark is thereby eliminated?

It seems especially ironic to be using this as a term of endearment, inasmuch as the infamous Attila and his barbaric hordes were notorious for their brutal savagery while enslaving much of Europe during the fifth century.

The answer, I would submit, can be found in the inglorious American educational system, rapidly deteriorating to sub-Third World levels and churning out young people who are as illiterate historically as they are grammatically. So, in the interest of following the dictum that counsels us to “light a candle rather than curse the darkness,” I will present a little remedial history lesson (courtesy of Wikipedia).

As it demonstrates, this is by no means just ancient history, either, since for a generation of Americans who lived through two world wars, “Hun” was by far the worst thing you could call anyone.

Attila the Hun was Khan of the Huns from 434 until his death. He was leader of the Hunnic Empire which stretched from Germany to the Ural River and from the River Danube to the Baltic Sea. During his rule he was one of the most fearsome of the Western and Eastern Roman Empires’ enemies: he invaded the Balkans twice, he marched through Gaul (modern France) as far as Orleans before being defeated at the Battle of Chalons.

Attila is known in Western history and tradition as the grim FLAGELLUM DEI (Latin:”Scourge of God”), and his name has become a byword for cruelty, rapacity, and barbarism.

During the 1900 Boxer Rebellion in China, Kaiser Wilhelm II of Germany gave the order to “make the name ‘German’ remembered in China for a thousand years, so that no Chinaman will ever again dare to even squint at a German.” This speech, wherein Kaiser Wilhelm invoked the memory of the 5th-century Huns, coupled with the “Pickelhaube” or spiked helmet then worn by German forces reminiscent of ancient Hun helmets, gave rise to later English use of the term for the German enemy during World War I. This usage was reinforced by Allied propaganda throughout the war, and many British and American pilots referred to their foe as “The Hun.” The usage resurfaced during World War II.

Von den Ardennen zum Ural

wladimirpeter — Fri, 04 Sep 2009 19:37:22 +0000

“Alle glücklichen Familien ähneln einander; jede unglückliche aber ist auf ihre eigene Art unglücklich.” Dieser sprichwörtlich gewordene Anfang des Romans “Anna Karenina” von Lew Tolstoj findet auch in den Ardennen eine Variante, wo eine dreiköpfige Familie freilich beweist, daß man durchaus ein Glück ganz eigener Art erleben kann.

Hier, in dem so idyllisch-bukolischen Landstrich zwischen Bastogne und Sedan, in den Jahrhunderten hin- und hergerissen zwischen Frankreich, Spanien, Preußen und den Niederlanden, hier, von wo aus Gottfried von Bouillon den ersten Kreuzzug ins Heilige Land in Marsch setzte, hier, wo der 1. wie der 2. Weltkrieg ihren Blutrausch austobten und ganze Nekropolen hinterließen, ist heute Europa am europäischsten, und Familie Bertrand Selvais zeigt in ihrem schmucken Haus am Ortsrand von Bertrix mit ihrer so ganz unangestrengten Leichtigkeit des Seins, wie das geht. Betrand Selvais ist dem Paß nach Belgier, fühlt sich aber als Europäer mit einem unüberhörbaren Herzschlag für Deutschland, genauer für Franken – und, um ganz exakt zu sein, für Oberfranken. Dahin nämlich zog es den damals erst 21jährigen auf den Spuren seiner Freundin aus Bamberg. Seither ist das Fränkische Rom für ihn die schönste Stadt der Welt, und mindestens einmal im Jahr kehrt er dorthin zu Besuch zurück, um dort seiner Familie jeden liebgewonnenen Winkel zu zeigen. Aber auch seine ehemaligen Arbeitskollegen von Michelin haben ihn nicht vergessen und laden ihn noch heute – und sei es aus wohlmeinendem Jux – per Handy zum Stammtisch nach Kemmern ein, wo “der Belgier” nach wie vor zur Runde gehört.

Hotel Kljasma

Bald aber, im Jahr 1991, fand der Programmierer Arbeit bei Siemens KWU in Erlangen und sorgte mit seinen Routern für die Infrastruktur der betriebsinternen Kommunikation, blieb jedoch in Bamberg wohnen. Eines Abends im Herbst 1996 saß er mit seinem Kollegen Klaus nach Dienstschluß noch im Büro und stieß – mittlerweile wieder Single – beim Durchblättern der “Alles” auf die Kontaktanzeige einer Russin, die einen Brieffreund suchte. “Tiens”, sagte er sich und schickte sein erstes Schreiben nach Jekaterinburg, wo die Agentur ihren Sitz hatte. Damals dauerte es noch mit der Post, und so mußte sich der Siemensianer sechs Wochen gedulden, bis die erste Antwort – aus Wladimir kam. Dort nämlich hatte Ljubow, seine heutige Frau, im Hotel “Kljasma” nach ihrem Studium der Lebensmitteltechnik Anstellung gefunden und fünf Jahre lang die Gastronomie betreut. Dank ihrer guten Deutschkenntnisse wurde sie schnell zum guten Geist der vielen Delegationen und Gruppen aus Erlangen, die noch vor der Eröffnung des Erlangen-Hauses 1995 und dem Bau der vielen neuen Hotels im Stadtzentrum fast ausnahmslos in der Herberge jenseits der Kljasma logierten.

Pierre Boris, Ljubow und Betrand Selvais

Doch davon ahnte Bertrand Selvais rein gar nichts, denn er arbeitete zwar damals schon in Erlangen, lebte aber noch in Bamberg und kannte deshalb auch die Städtepartnerschaft mit Wladimir nicht. Er hatte auch keine Ahnung, daß sein Kollege Klaus und sein Freund Karl Heinz Lindner, beide schon damals erfahren in Sachen Wladimir, Ljuba, wie Ljubow genannt wird, längst kannten. “Da sieht man, wie klein die Welt ist”, sagt Bertrand Salvais heute zurückblickend dazu. Mit Hilfe von Karl Heinz Lindner, dem Vorsitzenden des Stadtverbands der Erlanger Kulturvereine und Organisator ungezählter Bürgerreisen nach Wladimir, ging dann das erste Fax an das Hotel “Kljasma”, auch einige Telex-Schreiben – freilich kaum leserlich - tickerten hin und her, bis dann im Winter 1996 das Staatliche Tanz- und Gesangsensemble RUS in Erlangen auftrat und dessen heutiger Leiter, Nikolaj Litwinow, ein Päckchen an die künftige Braut mitnahm. Im Februar schließlich reiste der “Belgier” selbst auf Freiersfüßen nach Wladimir, fast als einziger in der Gruppe, der die Frau seines Herzens bisher nur von Bildern her kannte. Die Liebe ließ nicht lange auf sich warten, und schon bald plante man die Heirat, ein Unterfangen, das viel Geduld und dicke Nerven voraussetzte, um all die behördlichen und bürokratischen Hindernisse zu nehmen. Ein regelrechter Papierkrieg setzte zwischen Belgien, Deutschland und Rußland ein, bei dem die Transkription des Namens Selvais für zusätzliche Verwirrung sorgte, die erst mit Hilfe der Diplomaten des Königreichs Belgien aus der Welt geschafft werden konnten. Aber was ist das alles schon angesichts des Segens, der von ganz oben dieser Ehe gespendet wurde. Der Mann aus einer streng katholischen Familie konvertierte zur Orthodoxie und hat heute noch ein stilles Leuchten in den Augen, wenn er sich erinnert, wie er mit seiner Braut vor dem Traualtar und den Priester, Ljubas Vetter, unter die Krone trat. Etwas befremdet davon waren die eigenen Eltern schon, aber inzwischen haben sie längst begriffen, daß es nur den einen Herrgott gibt, der eben auf verschiedene Weisen angebetet wird, und ihrem Sohn ebenfalls den Segen gegeben.

“Ljuba ist jetzt belgischer als die Belgierinnen”, schwärmt der Familienvater und berichtet von den Abendkursen in Betriebswirtschaft, die sie besucht hat. Und sie selbst ergänzt mit berechtigtem Stolz: “Als ich zum ersten Mal nach Belgien kam, kannte ich das Land nur aus Bertrands Erzählungen, und der erste Eindruck war: Hier gibt es mehr Kühe als Menschen. Heute geht mein Blick natürlich tiefer. Nach der Hochzeit 1998 in Petuschki bei Wladimir blieben wir nur noch ein gutes Jahr in Erlangen, unser Sohn Pierre Boris, genannt nach seinen beiden Großvätern, war da schon auf der Welt. Als wir 1999 in die Ardennen kamen, sprachen wir fast nur Deutsch miteinander, bis ich dann mit Hilfe von Kursen einigermaßen Französich konnte. Weil es so schön war, habe ich auch gleich noch Niederländisch gelernt, und heute hält man mich in dem Schuhgeschäft, wo ich arbeite, wegen meines Akzents für eine Flämin.” Überhaupt die Sprachen: Bertrand Selvais, mittlerweile in Luxemburg für eine britische Telekommunikationsfirma tätig, hat noch bei Siemens in der inzwischen aufgelösten Abendschule Russisch gelernt und parliert munter drauflos, wenn ihm danach ist; auf der Arbeit spricht er Englisch, Französisch und Deutsch, und wenn es sein muß, dann kramt er auch noch sein Niederländisch aus. Entsprechend ist auch zu Hause die Satellitenschüssel in alle Länder ausgerichtet, besonders freilich gen Bayern, von wo der Hausherr mit Heimweh sogar die Rundfunksender empfängt.

Pierre Boris Salvais

Und der Sohn Pierre Boris? Klassenbester ist der Zwölfjährige bisher, doch nun muß er sich seit Dienstag im ersten Jahrgang des Lyzeums neu bewähren. Auch er wechselt mühelos die Sprachen der Eltern und hat an der Schule Niederländisch gerlernt; jetzt steht Englisch auf dem Stundenplan. Noch stellt er nur die Weichen seiner Märklin-Modelleisenbahn, doch er bringt alle Voraussetzungen mit, um eines Tages die Fahrpläne zu einer Einigung Europas mitzuschreiben, das dann grenzenlos von den Ardennen bis zum Ural reicht.

Una motocicleta al estilo Octubre Rojo

porellana — Mon, 10 Aug 2009 14:50:33 +0000

La edición limitada de Ural 10/09 ‘Red October’ tiene un diseño inspirado en la Primera y Segunda Guerra Mundial.

Motocicletas al estilo militar, con el clásico asiento del copiloto a un costado, ya casi no existen en las calles del mundo. Bajas, cómodas y originales en sus diseños, son algunas de las características de estos medios de transportes, que más de algún coleccionista debe añorar por una de ellas.
En ese sentido, la marca de motocicletas Ural ha preparado una edición limitada, homenajeando a la novela Octubre Rojo.

En tanto, el Ural Limited Edition 10/09 “Red October” posee una decoración con aires militares, propios de la novela y la época, durante las dos guerras mundiales, además de poseer un llamativo color guinda, mientras que sus trasnportines son negro mate.

Además, a diferencas de otras motocicletas de la época, Ural Limited Edition 10/09 “Red October” cambia el asiento del acompañante por un pequeño transportín situado detras del asiento del conductor.

La Ural Limited Edition 10/09 “Red October” posee un bicilíndrico a 180º de 750 c.c. en posición transversal de origen BMW, con 40 CV de potencia a la rueda trasera. La caja de marchas poseen cuatro relaciones y una marcha atrás que se acciona con una palanca al lado derecho del depósito.

Finalmente, la motocicleta trae de obsequio una caja de herramientas en su parte trasera. Ésta es de color negro mate, y está decorada con el símbolo comunista de la URSS (la hoz y el martillo).

Ural sólo fabricará 30 de estos ejemplares y tiene previsto lanzar este modelo en octubre de este año.

www.altonivel.com.mx

Bugatti Veyron, pura sangre
Ferrari TR 250: el más caro de la historia
Bugatti Stratos: el automóvil del futuro
Mercedes evoca el pasado

Carla King and her Motorcycle Misadventures

mtajudy — Wed, 05 Aug 2009 00:09:47 +0000

I was given a gift by a dear friend, a book about a lovely woman who dared to take a solo trip on a Russian motorcycle with a sidecar around the United States. She was gutsy, resourceful and independent and the story also incorporated the fact that she was secure and honest enough to reveal true human doubt and emotions as well as growth and success. It turned out to be the perfect story for me at a time in my life when I was learning to trust that I had “what it takes” to be successful myself. Carla King was one of the first “followers” I had when I joined the social network, Twitter (http://twitter.com/MissAdventuring). I had already read her book by then and was surprised when I realized that the author and she were one in the same. After all, to me she was a celebrity! Here is what I found in the pages of this marvelous book called “American Borders. A solo-circumnavigation of the United States on a Russian sidecar motorcycle” by Carla King.

Carla King ( http://www.carlaking.com/) writes about her adventures on the newly imported Russian motorcycle she convinced the Ural America company to let her test ride in 1995. Along with her ride she was to encounter what she refers to as the motorcycles “idiosyncrasies” which simply means that she was to experience the break downs and fix them while she kept on riding. Some she fixed with the tools and parts she carried with her, some needed more attention than she could give along side the road, some needed parts shipped or delivered to her, but all were strange in their own way. Some were common to all imports and some were unique to the motorcycle she was riding. All she encountered was either addressed by the factory in Russia or some were experimented with and addressed by Ural America ( and later, Irbit Motor Works of America). Her findings helped make the Ural of today what Carla refers to as a “high-quality, reliable,comfortable, unique and just plain fun machine to ride”.

This wasn’t the read I had expected! I felt like I had read a Harlequin romance, a self help book, a book of survival techniques and a story of the open road, all brilliantly wrapped in one neat little package. Along with her ride came places and people that she very lovingly incorporates into her story. Her colorful characters are written in a way that makes you remember them. I needed a shower to “cool down” after her encounter in chapter 1 “Aren’t you scared”, felt my heart warm for Akos in chapter 5 “In Florence”, and was boarder line homicidal during Clarences reign of terror in chapter 14 “A Miraculous Recovery”. Man, I HATED that guy!

Along with the characters, she beautifully describes the country side which made me get out my map and list the places she traveled that I wanted to see, as well. She adds a few pictures and I cant lie about the fact that I would have loved to have seen more!

I had hoped to visit Ms King for an interview this summer but, between developing the new website (http://motorcycletravelamerica.com) and handling the rest of my busy life, time just didn’t permit. During the past couple of weeks the mercury has risen to triple digits for nine days in a row so, I decide that sitting somewhere in the shade and re-acquainting myself with the story would keep me from turning into a puddle. Then I could write this review and visit her at a later date and write about what shes doing at that time.

This book is a surprise on every page, written by a woman of talent. I promise that you will not be disappointed. My only complaint is that the last chapter seemed brief but, I contributed it all to the fact that her writing in the last chapter may have mirrored her desire to get home and me not wanting the book to end quite yet. If you have the vagabonds heart, this book will tug at it. This book is about a journey and it will make you long to have one. Happy reading!


                                The Editor

Ural Motorcycles

pacmanguai — Mon, 03 Aug 2009 06:14:26 +0000

A raiz de una reciente entrada en moto22, recordé esta marca (creo recordar que rusa) que fabrica motos de apariencia totalmente clásica. Carísimas, pero si me sobrara el dinero como para darme un capricho así me lo plantearía.

URAL homenajea al Octubre Rojo con una edición especial

aic — Sat, 01 Aug 2009 19:41:26 +0000

Si hay una marca que todavía se dedica a fabricar y vender motos nuevas que son clásicas en sí misma

Sám na sever

Tomáš Hruš — Fri, 31 Jul 2009 10:12:25 +0000

V únoru 2009 jsem se vydal na sólovou expedici na Polární Ural. Mizerné počasí a zranění ruky mi zabránilo naplnit svůj program a fotografií jsem taky mnoho nedovezl. Něco ale přece jen na severu vzniklo a já si konečně našel chvilku, abych dal ty věci na web.

K dnešním dni jsou proto publikované fotografie, panoramatické snímky a krátký sestřih záběrů z digitálního fotoaparátu.

Doufám, že se mi podaří ještě přepsat deník a přidat nějaké informace o počasí a teplotách, které jsem na cestě zažil.

Zájemci se mohou podívat přímo na web, do blogu vkládám alespoň video.

Sám na sever 2009

~*~

Tsavorite ( Chưa xử lý )

azamijewelry — Thu, 23 Jul 2009 10:37:20 +0000

Viên Garnet màu xanh là khá mới này được phát hiện trong công viên quốc gia Tsavo của Kenia, hy vọng

Vallo Tenso legendaarne Ural lõpetas tegevuse

Katrin Kivi — Wed, 22 Jul 2009 09:06:04 +0000

Avaldame kaastunnet Tensole ja teistele mäkketõusjatele, kes seotud Eesti legendaarseima tsikliga, s

Mike and Alanna Clear, Going the Distance, at Girdwood Alaska Backpackers Inn

hostelgirdwood — Sun, 05 Jul 2009 01:49:40 +0000

GABI is a great place to start a successful marriage, an intercontinental Ural motorcycle adventure and a documentary film, according to guests Mike and Alanna from London.

Follow their quest for marital bliss at http://www.goingthedistance.org.uk/

Mike and Alanna in their matching motorcycling outfits

The best way to experience the Milepost is in the sidecar of a Ural motorcycle

Angeklagter tötet Zeugin

politblogdeutschland — Wed, 01 Jul 2009 14:33:49 +0000

Bluttat im Gericht: Eine 32 Jahre alte Zeugin ist am Mittwoch bei einer Verhandlung am Dresdner Landgericht von dem Angeklagten erstochen worden. Der Täter wurde überwältigt, weitere Menschen wurden verletzt.(…)
Zu dem Gewaltausbruch kam es während einer Berufungsverhandlung zu einem Beleidigungsdelikt (…)
Gegen den aus Perm nahe dem Ural in Russland geborenen Mann werde nun wegen Totschlags ermittelt.(…)

Quelle und mehr: Spiegel.de

Cossack

meinkrampf1 — Mon, 22 Jun 2009 12:26:18 +0000

(From Chapters 4, 8, 10, 11 and 21 “Mein Krampf” by S.I. Fishgal, http://stores.lulu.com/fishgal)

“…Cossacks fought for tsars and lost to the Red Army during the civil war. During the Second World War, many Cossacks defected from the Red Army to the Germans who formed two Cossack divisions and a cavalry corps. At the end, in Austria the Cossacks surrendered to the Brits who sent them to Russia to be killed or die in Siberia labor camps. Didn’t you study the dictatorship of the proletariat? Our bosses had one or two, not more than four million Cossacks liquidated as a class. Your parents might fled from all that.”

“They said nothing.”

“They keep their little doll in her dollhouse in the fool paradise. Blinders aren’t just for horses. Even best detectives find out nothing from one who knows nothing. Do you believe in Christ, by the way?”

“The Fundamentals of Atheism is a university compulsory subject, Rommy.”

“Then, as an atheist, you’re no real Cossack. Cossacks originate from our serfs who fled to the South and East ages ago and at first accepted any Christian. Thus, Jews weren’t their favorites. Cossacks fought for Jesus and killed his fellow-tribesman in the name of that Jew who never heard word Christian and had no idea of the agony his people would suffer in his name. If he were a god and wanted to die, then how could any mortal, Roman or Jewish, resist his will? How could the god befriend Judas? Thus, Cossacks’ horses outsmarted their riders. But you’re the great exception.”

“Why?”

“Because you’re fond of me. All have a bogeyman, a convenient culprit to blame for the inexplicable. Communists and capitalists, Catholics and Protestants, Sunnis and Shiites, or others get no wink of sleep until they kill each other. As my late uncle said, people have to beat someone. Most folks have Jews for that, the rest appoint somebody else as Jews. Turks did Armenians, South Easterners – Chinese, and so on. As to your Cossacks, they blamed Jews for the loss to the Red Army. Never mind we comprised only 2% of the population. So, if two Abrashas told ninety-eight Ivans to kill each other and the Ivans did, don’t blame only Abrashas (Ivan and Abrasha are generic names for Russians and Jews there).”

“…The excellent news is you’ve got Sten’ka Razin’s genes.”

“The rebel against the tsar?”

“With a due respect, dear university-educated bride, your history and folklore knowledge is in an embryo yet like our first baby. Before the rebellion, he led the Don Cossacks twice on Volga River to Turkey and Persia.”

…“If I were in your stylish shoes, I wouldn’t jump from the joy yet. Until the eighteen century, Cossacks were single males with the free life-style and mockery of love and marriage. The name originates from Turkic qazaq meaning ‘adventurer’ or ‘free man’. Centuries before Russian women migrated to, most wives were captive Tartars and Turks. Cossacks divorced and sold them just by declaring that the love is kaput. After the night with his Persian princess bride on his lead-ship, Razin’s crew grumbled that he forsook them for the dame and turned himself into a woman. The chieftain’s blood rushed to his drunken eyes and he cast his striking wife overboard:

‘Not to have all that dissension

Among men that brave and free,

Volga, Volga, Mother Volga,

Take this charm – a gift from me.’

Then they sang and danced at her repast to let her soul rest in peace.”

…”As your Don Cossacks say, if a bitch doesn’t want, a male dog doesn’t jump upon.”

… A Cossack has an inherent habit to slash straight from the shoulder.

…“The violence is probably in your genes. Since Cossacks were mostly away on military duties, their wives took care of the land. Wealthy Cossacks descended from the first settlers and held the have-nots, especially non-Cossacks, in contempt. Wealthy wives rented their land, hired the temporary help, and were brutal employers.”

“Killing Jews is in my Cossack genes too,” Nadya squeezed Roma’s neck.

… Jews in Ukrainian, Moldavian or Polish towns could rest in peace and remain in one piece only during the Soviet power, except when Marshal Budennyi’s Red Cossacks passed through.

29. Acople, Credos y Padre Nuestros

lofredo — Tue, 12 May 2009 18:18:49 +0000

+++ +++ El dolor llega de a poco y aumenta. Prueba mover lo que debe moverse y las respuestas lo tra

29. Acople, Credos y Padre Nuestros

lofredo — Fri, 08 May 2009 23:27:28 +0000

+++ El dolor llega de a poco y aumenta. Prueba mover lo que debe moverse y las respuestas lo tranqui

Ural Gear-Up Sahara Edición Limitada

aic — Tue, 24 Mar 2009 15:22:00 +0000

Ural es una de esa marcas que llevan en el mercado muchos años, durante los cuales se han mantenido

Caspian Depression

karthik295 — Tue, 17 Mar 2009 08:00:08 +0000

Caspian Depression (Russian prikaspiyskaya nizmennost’), a lowland region which straddles the boundary between Europe and Asia and which contains some of the lowest elevations in either continent.

The depression is located to the north of the Caspian Sea. It has an area of about 190 sq km (about 74 sq mi). The depression declines from a maximum height of about 146 m (about 479 ft) to about 28 m (about 92 ft) below sea level. It is traversed by the Volga, Ural, Zhem, Terek, and Kuma rivers. Numerous intermittent streams and rivers are also found here. At various times in its geologic past the depression was inundated by the Caspian Sea, which separated from the Black Sea about one million years ago. A large natural gas deposit was discovered in the Caspian Depression near the city of Astrakhan’’ in 1976. The depression, which is located in Kazakhstan and Russia, is used primarily for livestock raising.

Austauschschüler

Renate — Fri, 13 Mar 2009 15:50:42 +0000

Liebe geneigte Leser,

vor ca. 7 Jahren (!) hatten wir für ein Vierteljahr einen russischen Austauschschüler zu Gast. Der Verein, der diese Schüler nach Deutschland vermittelte, hatte verzweifelt Gasteltern gesucht und so haben wir uns gemeldet, obwohl wir selber keine schulpflichtigen Kinder mehr im Haus hatten. „Es gibt schlimmere Hindernisse”, sagte man uns. Und so kam Andrej für 3 Monate zu uns – von ganz weit her, aus Ufa, einer Stadt am Ural. Er war ein kleiner, schmächtiger, aber sehr kluger Bursche von 17 Jahren und befand sich in der Endpubertät.

Er kleidete sich ganz in schwarz, trug – obwohl es Hochsommer war – schwarze Lederhandschuhe und hatte seine langen dunklen Haare zu einem Zopf gebunden. Solcherlei Faxen fochten uns nicht an, wir hatten mit unseren Kindern ähnliches erlebt und waren absolut resistent gegen diese (harmlosen) Zeichen des Aufbegehrens gegen die spießige Welt der Elterngeneration.

Andrej fuhr mit dem Bus zum Gymnasium nach Kyritz und hatte keinerlei Schwierigkeiten in der Schule. Er sprach sehr gut deutsch und war künstlerisch begabt. „Was hier in Mathematik gelehrt wird, haben wir schon in der 7. Klasse gehabt”, erklärte er uns; das gab uns hinsichtlich des Standards deutscher Schulen denn doch zu denken.

Manchmal fuhren wir mit Andrej nach Berlin – Gumtow ist sicherlich nicht das, wovon Austauschschüler träumen – und wir machten am 30. April / 1. Mai eine Kurzreise nach Stolberg in den Harz zur Feier der Walpurgisnacht. Andrej wusste darüber Bescheid – er hatte in der Schule (in Russland!) alles darüber gelernt.

Wir hatten damals den in meinem „Geburtstagsbericht” schon erwähnten Lokalreporter getroffen und ihn gefragt, ob er Interesse an einem Artikel über Andrej habe. Er kam dann auch vorbei und machte für seinen Bericht ein Foto von uns mit Andrej in der Mitte. Da konnte man uns in voller Schönheit in der MAZ sehen: Der kleine dunkle Andrej zwischen seinen großen blonden wohlbeleibten Gasteltern… ich beschloss sofort, eine Diät zu machen … aber es war Sommer, Grillzeit …

Ich hoffe, ihr seid in jeder Beziehung konsequenter!

Nachdem Andrej zurückgekehrt war, haben wir lange nichts von ihm gehört – jetzt, vor ein paar Monaten, hat er sich plötzlich gemeldet („Ich habe Germanistik studiert, wohne mit meiner Freundin zusammen, die langen Haare sind weg und ich arbeite bei einer österreichischen Firma, die Fenster baut, wie geht es Ihnen?”) Er war schockiert, dass Jens nicht mehr da ist. Er hat sich meine e-mail-Adresse geben lassen und meldet sich regelmäßig, manchmal ruft er auch an.

Wenn er mal nach Deutschland kommen sollte, werden wir uns auf jeden Fall treffen. Er kennt Angela und Stulle auch (die waren ihm näher als Jens und ich).

Solche Verbindungen zur Vergangenheit sind doch schön, nicht wahr?

Lasst´s euch gut gehen! Eure Renate

Aventuras de Aparicio Retaguardia

lofredo — Sun, 03 May 2009 16:13:14 +0000

Orenburg, 2009-03

Monsieur Vertigo — Tue, 03 Mar 2009 10:19:05 +0000

Sejour a Orenburg, une des capitales de Gazprom…