La fonduta è una cosa buonissima, semplice e penso antichissima; la ricetta che seguo mi è stata data da un amico cuoco piemontese.

Gli ingredienti sono i più antichi, latte formaggio burro uovo e tartufo, mille anni prima della civiltà industriale e il suo sapore anche.

Dosi per quattro/sei persone: due etti di fontina valdostana di media stagionatura, due rossi d’uovo, un decilitro di latte, venti grammi di burro e trenta grammi di tartufo bianco d’Alba (o olio tartufato se non potete permettervi il tartufo).

Mettete in un tegamino di coccio il latte, la fontina tagliata a striscioline e il burro e lasciate macerare due ore, quindi passate su fuoco dolcissimo con efficace frangifiamma, fate squagliare e amalgamare tutto girando pazientemente con un cucchiaio di legno; poi unite i rossi e girate sul fuoco per circa cinque minuti; il latte scioglie e l’uovo cuocendo addensa; il risultato sarà una pasta semisolida cui va aggiunto il tartufo a scaglie o l’olio tartufato.

Si serve nello stesso tegamino di coccio sopra una fiammella che scalda continuamente e si mangia immergendo crostini di pane tostato ben rigirati nella pasta filante.

Vino d’elezione un buon dolcetto giovane e profumato.

Quest'anno
(o l'anno scorso?)
ci hai detto
(o letto?)
tempi musicali
a passo a passo
su per sentieri
a Champdepraz.
Non so di voi,
ma io
l'ho fatto mio
questo tantantà,
questa cadenza rag
dei vostri passi
lungo la salita,
ora che siete in due,
ed eravamo in tre,
fino alle nevi
del Lac Gelé.

Ecco le previsioni meteorologiche per il 15 ed il 16 agosto 2009. (fonte meteowebcam.it )

15-08-09

Nord

Cielo: In mattinata variabile sui rilievi Alpini con occasionali rovesci su Trentino, Alpi Venete e Lombarde, generalmente sereno o poco nuvoloso altrove. Nel pomeriggio locali rovesci sui rilievi Alpini, sereno o poco nuvoloso altrove con caldo estivo in intensificazione. In serata cielo in prevalenza sereno o poco nuvoloso su tutte le regioni.

Temperature: In lieve aumento sia nei valori minimi che massimi; punte massime locali di 34/35°C sulla Pianura Padana.

Vento: Generalmente debole di direzione variabile su tutte le regioni.

Centro

Cielo: In mattinata cielo poco nuvoloso sui rilievi Appenninici centrali, generalmente sereno altrove. Nel pomeriggio occasionali rovesci sui rilievi Appenninici di Umbria ed Abruzzo, generalmente sereno o poco nuvoloso altrove con caldo estivo in intensificazione. In serata cielo sereno o poco nuvoloso su tutte le zone.

Temperature: In lieve aumento sia nei valori minimi che massimi; punte massime locali di 33/35°C sulle zone interne pianeggianti di Toscana e Lazio.

Vento: Generalmente debole di direzione variabile su tutte le regioni.

Sud

Cielo: In mattinata cielo poco nuvoloso sulla Sicilia meridionale, generalmente sereno altrove. Nel pomeriggio cielo poco nuvoloso su Sicilia orientale e Calabria meridionale, sereno altrove con caldo in intensificazione. In serata cielo poco nuvoloso sul nord della Sicilia, sereno altrove.

Temperature: In lieve aumento sia nei valori minimi che massimi; punte massime locali di 33/35°C su Campania, Puglia e Sardegna.

Vento: Generalmente debole di direzione variabile su tutte le regioni.

16-08-09

Nord

Cielo: In mattinata occasionali rovesci su Trentino Alto Adige e Alpi Venete, generalmente sereno o poco nuvoloso altrove. Nel pomeriggio locali rovesci su Trentino Alto Adige, nord Veneto e Alpi Friulane, generalmente sereno o poco nuvoloso altrove con clima estivo e caldo in aumento. In serata occasionali deboli precipitazioni sulle Prealpi Venete, generalmente poco nuvoloso altrove.

Temperature: Stazionarie od in lieve aumento sia nei valori minimi che massimi; punte massime locali di 34/35°C sulla Pianura Padana.

Vento: Generalmente debole di direzione variabile su tutte le regioni.

Centro

Cielo: In mattinata cielo generalmente sereno su tutte le regioni. Nel pomeriggio occasionali rovesci sui rilievi Appenninici di Abruzzo e Molise, generalmente sereno altrove con clima pienamente estivo. In serata cielo sereno o poco nuvoloso su tutte le zone.

Temperature: Stazionarie od in lieve aumento sia nei valori minimi che massimi; punte massime locali di 33/34°C sulle zone interne pianeggianti di Toscana e Lazio.

Vento: Generalmente debole di direzione variabile su tutte le regioni.

Sud

Cielo: In mattinata cielo in prevalenza sereno ovunque. Nel pomeriggio variabile sui rilievi Appenninici settentrionali della Campania, generalmente sereno o poco nuvoloso altrove con clima pienamente estivo. In serata cielo in prevalenza sereno ovunque.

Temperature: Stazionarie od in lieve aumento sia nei valori minimi che massimi; punte massime locali di 33/34°C su Sardegna, Sicilia e Campania.

Vento: Generalmente debole di direzione variabile su tutte le regioni.

NEWS FLASH This just in: we’ve posted the list of wines we’ll be pouring at the first-ever San Diego Natural Wine Summit on August 9 at Jaynes Gastropub. On Weds. and Thurs. next week, I am the guest sommelier at Jaynes. Please come out to see me and taste together if you’re in town!

Above: My favorite way to enjoy great Nebbiolo is with cheese. At Central Market, a block from my apartment, I found Robiola, Toma, and Castelmagno (each from Piedmont) and a Val d’Aosta Fontina. The Castelmagno hadn’t been handled properly but the others were good, especially the Robiola. It’s remarkable to think that these moldy creations find their way to central Texas.

Tuesday night’s birthday celebration centered around a gift of 1999 Giacosa Barbaresco Santo Stefano (white label) that my true love gave to me for the occasion. She saw me eyeing the bottle a few weeks ago in a San Antonio fine wine shop. I hate to give away one of our best-kept secrets down here in Texas but, as Italian Wine Guy noted the other day, there are lots of shops here and in the Midwest where wine connoisseurs have collected great European wines without the inflated New York, Los Angeles, and Napa/Sonoma/San Francisco prices (I actually know a great place in San Diego, too, but I’m going to keep that best-kept secret to myself!). At this particular retailer in San Antonio, you can find a lot of older Nebbiolo at prices only marked up slightly from the release price (like a 2001 Faset by Castello di Verduno, one of my favorite producers, picked up for a song). The other element that makes things interesting is that few — if any — of these shops put their inventory online (in part because — and I don’t mean this in a disparaging way — they are Luddites when it comes to anything intraweb-related and in part because anachronistic blue laws prevent/impede them from selling their products online or via email). As a result, the inventories are not picked over by internet surfers: you have to visit the store in situ to peruse the wines.

The day that Tracie B and I happened to visit the store in question, everything in the store was 20% off (in fact, the owner gives 20% off on the entire stock every Friday and Saturday). I’m not saying this to attenuate the value of the wonderful gift she gave me but let’s just say — moral of the story — that we didn’t have to break the bank to enjoy a truly extraordinary bottle of wine.

Tracie B made me a blueberry pie with fresh blueberries for my birthday, a tradition started a long time ago by mama Parzen.

I have always detested the Mao Squires/Parker disciples who squeal and scream that opening a bottle like this is “infanticide.” That’s just hogwash. It’s always interesting to open great Nebbiolo and see where it is in its evolution and it’s ridiculous to think that we all have to be like them and drink wine in freezing wine bunkers (the way they do, hence their blue blood) and wait for every single bottle to be at its peak when we drink it. This 10-year-old beauty (made in a vintage when Giacosa didn’t make a Santo Stefano reserve) was stunning. It was one of those wines that left both of us speechless, with gorgeous fruit and earthy flavors. (Btw, Ken Vastola authors an excellent registry of the wines of Giacosa here).

It’s been such a special week for me and for me and Tracie B — with all the well wishes and congratulations. Thank you, everyone, from the bottom of my heart…

@Trace B thanks for sharing such an incredible bottle of wine for my birthday. I already felt like the luckiest guy in the world…

On deck: Part II, 1991 Nicolas Joly Coulée de Serrant… amazing wine and a crazy story of how we got it… stay tuned…

Il Papa è caduto stamani nel suo chalet in Val d’Aosta ed è stato portato all’ospedale Parini per accertamenti, dove è entrato sulle proprie gambe. “Non si tratta di nulla di grave”, ha detto padre Lombardi, portavoce Vaticano. Dopo gli esami del caso e un check-up completo che ha dato un esito completamente soddisfacente, la diagnosi per il Pontefice è stata di frattura di un polso ridotta con un intervento chirurgico.

Daniel Octavio Dominguez Ramon, operaio di origine peruviana di 27 anni, è morto ad Avise, nell’alta Valle d’Aosta, dopo essere caduto, assieme a un collega, da un traliccio elettrico alto 12 metri. I due uomini stavano effettuando la rimozione di un pezzo del traliccio, quando si è staccata la parte alla quale erano ancorati. Dominguez Ramon ha battuto la testa al suolo ed è morto sul colpo.

Fonte

De Noordwestelijke hoek van Italië, aan de grens met Frankrijk, wordt gemarkeerd door een uitloper van de Alpen. In deze gevarieerde streek ligt Valle d’Aosta, een prachtige vallei die enorm veel te bieden heeft aan jong en oud. De bevolking gaat met z’n tijd mee en biedt je als bezoeker het nodige comfort, maar heeft tegelijkertijd veel respect voor tradities en de overweldigende natuur. De bergen zijn de baas. Gulle bazen dan wel, want de aanblik alleen al is onbetaalbaar mooi. Voor sportievelingen is dit een walhalla: wielrenners en mountainbikers vinden er uitdagende parcours, terwijl hikers en alpinisten er ook aan hun trekken komen. Tijdens de komende Tour de France zullen de equipes over de uitdagend kronkelende, vaak steile bergwegen van de Valle d’Aosta moeten ploeteren.

Ik ga naar het Aostadal om eens te proeven van de varieteit aan activiteiten. Het letterlijk en figuurlijke hoogtepunt zal de beklimming van de berg Gran Paradiso zijn. 4061 meter hoog, jawohl. Klinkt zwaar, maar deze tocht wordt omschreven als ideaal voor beginnende alpinisten.

Dag 1

Wekker, blub, opstaan, voedzaam (lees: vettig) ontbijtje, backpack opbinden en hup naar het station: trein gehaald. Ik mag dan nog zo chaotisch overkomen, voor belangrijke en/of heel leuke zaken weet ik mij best te organiseren. En vandaag is heel leuk en belangrijk, want ik zit op de trein naar Zaventem, waar ik straks inscheep om te vliegen naar Milaan.

Ik ontmoet mijn reisgenoten op Zaventem. We moeten allemaal nog een beetje wennen aan de vroegte. Gelukkig val ik in het vliegtuig vrijwel direct als een blok in slaap. Als ik weer wakker word, roept de piloot om dat we bijna gaan landen. Ideaal. Een chauffeur wacht ons op. Het is mijn eerste kennismaking met de galantheid van de Italiaanse mannen, want als ik denk dat hij me een hand wil geven, gebaart hij dat hij mijn backpack van me over wil nemen. Nice! Met een privé busje worden we naar Valsavarenche gereden. Met de minuut wordt het landschap spectaculairder: de bergen hoger, de kliffen dieper en het water in de rivieren wilder.

Na bijna 3 uur rijden komen we aan bij het Hostellerie du Paradis in Valsavarenche. Weer mag ik mijn backpack niet zelf dragen als ik wordt voorgegaan naar mijn kamer, die overigens een stuk groter is dan die van mijn mannelijke collega’s. I could get used to this! Even later volgt de reality check: vier grote gele tassen wachten op ons. Er in zitten Gore Tex bergschoenen, crampons (van die metalen pinnen voor onder je bergschoenen), een harnas en een pikhouweel. Ik voel me licht geïntimideerd, vooral door het laatste object.

’s Avonds genieten we van een uitgebreid diner met allerlei lokale specialiteiten. In deze streek zijn dat vooral veel kazen en vlees. Bereidingen van varkensvlees, waaronder smakelijk vetspek dat smeert als boter, zijn hier sterk vertegenwoordigd. Diverse lekkere wijnen uit het Aostadal passeren de revue. De markante, rondbuikige hotellier begeleidt elk hapje en drankje met een smakelijke anekdote.

Dag 2

“Goedemorgen,” grijnst het pikhouweel naast mijn bed. “Grrr,” grom ik terug en begeef mij richting badkamer. Waar ben ik aan begonnen, vraag ik mij voor de zoveelste keer af. Een berg beklimmen, ik?? Like uh yeah, right. Na het ontbijt ontmoeten we Giovanna Mongilardi, de vrouw die ons zal begeleiden op onze bergtocht. Ze is klein van gestalte, maar zeer athletisch gebouwd. Dat ze gemaakt is voor de bergen blijkt tijdens de ochtendsessie rotsklimmen. Nadat wij onszelf een paar keer omhoog hebben gesukkeld, vliegt zij als een spinnetje langs de rotswand naar boven. Het is niet eerlijk!

Na de lunch is het tijd voor de eerste etappe. Bepakt en met frisse moed beginnen we aan het bergpad dat ons vandaag halverwege de berg zal brengen. Onderweg genieten we van de flora en fauna (marmotten! gemsen!) en het steeds indrukwekkender zicht op de vallei en de omringende bergen. Het pad kronkelt eerst nog tussen de bomen, tot we op een hoogte komen dat de begroeiing steeds schaarser wordt.

Na ongeveer 2,5 uur bereiken we Refuge Chabod op 2750 meter hoogte. Deze berghut dient als hostel voor alpinisten. Het is er flink druk, wat normaal schijnt te zijn: van tevoren reserveren is dan ook een must. Het is verbazingwekkend hoeveel (relatieve) luxe hier is. Want bedenk je wel dat al hetmateriaal is aangevoerd met helicopters. Van de bouwmaterialen tot de douchecabines en stapelbedden aan toe. Het personeel dat hier werkt woont effectief een heel seizoen óp de berg.

Moe maar voldaan genieten we van een eenvoudige maaltijd en kruipen vroeg in bed. We zetten onze wekkers om 4.15 uur. Ouch…

Dag 3

4.15 uur dus. In onze 4-persoonsslaapzaal gaat de een na de andere wekker af. Gelaten kruipen we uit bed. Ik ben een tikje nerveus, wetende dat de tocht van vandaag een flinke beproeving gaat zijn. Om 5 uur staan we op het terras van de refuge. Het is nog donker, maar op de berg zien we al verschillende slierten lichtjes dwalen. Daar lopen wij straks ook… Onze tocht gaat nog een klein stukje over onbesneeuwde bergpaden. Na een kwartiertje stappen we door de eerste sneeuw. Als we even later onze crampons onderbinden, het harnas aanhijzen en het pikhouweel in de hand nemen, wordt de ernst van de situatie nog eens duidelijk: de komende uren gaan we ploeteren! Ploeteren door de sneeuw, op een gletsjer… en dat op een zondagochtend. Eenmaal in de sneeuw binden we onze crampons onder en nemen de pikhouweel in de hand. We praten niet veel, iedereen wil zijn energie sparen. Daardoor is het heerlijk stil op de berg. Af en toe vliegt er een vogel langs, of passeren we collega-alpinisten, maar verder hoor je enkel ons geschuifel door de sneeuw.

Zoals ik al vermoedde, is het erg inspannend. Ik ben dan ook geen fysiek wonder en op het onsportieve af, maar ik de weken voor de tocht zo veel mogelijk gefitnessed om wat conditie te kweken. Toch breek ik na de eerste 2,5 uur. Het valt me zwaar te weten dat we nog maar misschien-bijna-in de buurt van halverwege zijn. Maar we moeten door, dus raap ik mezelf bijeen en stappen we zwijgend voort.

Dan verschijnt de zon boven de bergkam. De grijzige sneeuw wordt rap verjaagd door een wit, glinsterend tapijt van ijskristallen. The Stranglers zingen ‘Always the sun’ in mijn hoofd. Ruim een uur later pauzeren we, op een hoogte van ongeveer 3800 meter. Goivanna laat ons hier beslissen om door te gaan of aan de afdaling te beginnen. Het laatste stuk zal namelijk nog een uur klimmen zijn en een aanzienlijk deel van de laatste honderden meters zien er slopend steil uit. Tegelijkertijd lijkt de top al zo dichtbij dat we de victorie (op onszelf toch) ruiken en zonder aarzelen opteren we voor de tocht naar de top. Ik geef alles, ga in robotmodus en klim alsof ik nergens last van heb. Stap stap stap, door door door, steeds m’n mantra herhalend: ik wil het, ik kan het. Ik wil het, ik kan het. En inderdaad, ik kan het.

Het uitzicht vanaf de top is magnifiek. Als reuzen staan we tussen de bergtoppen. Tegelijkertijd voel je je enorm klein. De Mont Blanc schittert verderop in de zon, net als ontelbare andere bergtoppen en gletsjers rond ons. Het is een prachtig zicht en een geweldig gevoel, want we hebben het toch maar mooi gedaan!

Nadat we het Mariabeeld op de top gegroet hebben (‘Juu!’) beginnen we aan de terugtocht. Die is heftiger dan ik had ingecalculeerd. Het is een heel andere beweging die je maakt om naar beneden te lopen. Je gebruikt andere spieren en het is minder intensief. Maar toch… doordat ik praktisch alles gegeven heb in de klim, heb ik te weinig reserves voor de afdaling. Er zit pap in m’n benen en ik kan ze maar met moeite gecontroleerd voor me zetten. Als ik om de twee stappen begin om te vallen verlies ik weer even de moed. Ik mag mij dan op sommige stukken van de berg laten glijden. Zeg maar sleetje rijden zonder slee. Het is weinig elegant, maar een stuk efficiënter. Ik ben blij als we Refuge Vittorio Emanuele bereiken. Niet alleen betekent dit dat we een lunch voorgeschoteld krijgen, maar het gebouw markeert ook de overgang van het besneeuwde naar het onbesneeuwde gedeelte van de berg. Ik heb het wel even gehad met de sneeuw!

Vanaf de refuge is het nog een goede anderhalf uur sjokken naar beneden. Ik kom als laatste aan. Kapot. We hebben vandaag 14 uur gelopen. Wow…

Dag 4

Auw aaaauw aauaaauwaauw auwww… Alles doet zeer, vooral mijn benen. Met moeite krijg ik ze in beweging. M’n gezicht doet pijn van de zonnebrand. En geloof het of niet, maar vandaag staat er nóg een activiteit op het programma: Giovanna komt ons na het ontbijt ophalen voor een potje dry canyoning. Canyoning is het volgen van een rivier door een bergkloof. Je moet onder andere klimmen, abseilen, springen en death rides doen om het parcours af te leggen. Ik heb dat in Australië al eens gedaan en vond dat geweldig. Weer: ik ben er geen ster in, maar ik doe het wel graag. Bovendien was ik blij dat we nu iets gingen doen waarbij we meer de armspieren gingen gebruiken. Het La Gordze du Terre-parcours is zeker niet moeilijk, maar zeker wel spannend genoeg voor beginners.

Na een laatste lunch in de hostellerie brengt een taxi ons tot de luchthaven van Milaan. Het weekend zit er op, tijd om terug te gaan naar ons Vlakke Land.

Conclusie

En hoe was het?
Zwaar! Maar het geeft wel een ongelooflijk voldoenend gevoel als je zo’n berg bedwongen hebt. Ik ben best trots, even het feit negerend dat ik behoorlijk heb afgezien. M’n lijf moet nodig nog eens apart op vakantie, want m’n spieren doen nog altijd pijn. De concepten ‘omhoog’ en ‘omlaag’ en felle zon kunnen me even gestolen worden.

Ik ben geen ‘mountain material’, zoveel is duidelijk. Enkele jaren geleden mijmerde ik erover de Kilimanjaro of de K2 te beklimmen. Leek me wel stoer. Zoiets waar je altijd mee kunt uitpakken op feestjes en partijen. ‘Ja, toen ik dus op 6000 meter zat, waaide bijna mijn tent van de berg jong!’ Never a dull moment. Ik denk toch dat ik ga passen, een berg van 4061 meter was al een beproeving. Iets wat ik later aan mijn kleinkinderen kan vertellen. Natuurlijk komen er dan bij elke vertelling steeds 100 meters bij. Naargelang het aantal kleinkinderen haal ik dan misschien toch nog de top van de K2. Affijn.

Spijt?
Nee jong! Zijde zot! Ik ben dolblij dat ik het gedaan heb en had de ervaring voor geen goud willen missen. Het was fantastisch, op een masochistische manier. Ik kan het iedereen aanraden. Maar wie zoals ik gezegend is met een stadslijf (lees: weinig getrained, geen klimmen gewend) zou ik aanraden om een paar hiking trails te doen. Al is het maar in de Ardennen. Voor wie wat sportiever is aangelegd, is deze trip logischerwijs minder inspannend. Een goede portie uithoudingsvermogen kweken is geen overbodige luxe. Sunblock trouwens ook niet. Want mijn geliefde Aveda Daily Light Guard was echt niet afdoende beschermend op de berg en nu staan de blaren tot achter mijn oren (I kid you not). Zinkzalf is the way to paste!

De website van de toeristische dienst van Valle d’Aosta.

Ahmed Nassroune, operaio di 57 anni, è morto schiacciato dalla motrice di un tir finita fuori strada mentre stava tagliando l’erba lungo la carreggiata dell´A5 nel territorio di Arnad. Altri due operai sono rimasti feriti.

Fonte

http://www.meteoweb.it/ -’’La disponibilita’ di risorse idriche a livello regione, in Valle d’Aosta, e’ teoricamente sufficiente a coprire qualunque richiesta attraverso specifiche reti infrastrutturali di trasporto e di utilizzo, che permettono di rendere tali risorse disponibili sulla quasi totalita’ del territorio regionale’’.Lo ha affermato Raffaele Rocco, capo del Dipartimento difesa del suolo e risorse idriche dell’assessorato regionale alle opere pubbliche della Valle d’Aosta, in occasione di un recente convegno sulle risorse idriche svoltosi a Pre’-Saint-Didier (Aosta), localita’ divenuta negli ultimi tempi meta gradita al turismo termale. Secondo le cifre che fornisce la glaciologa Augusta Vittoria Cerutti, in Valle d’Aosta si contano 209 ghiacciai, con un’estensione complessiva di 136 chilometri quadrati, cioe’ il 4,2 per cento del territorio. ’’L’apporto delle acque di fusione dei ghiacciai nella Dora Baltea (il fiume principale della Valle d’Aosta) – spiega la studiosa – e’ pari, mediamente, a un miliardo di metri cubi di acqua, circa un terzo del deflusso totale annuo della Dora stessa’’. Dal 2006 la Valle d’Aosta si e’ dotata di un Piano regionale di tutela delle acque che, sottolinea Rocco, ’’ha definito azioni di governo delle risorse idriche volte a garantire il giusto equilibrio tra il soddisfacimento del fabbisogno per lo sviluppo economico e sociale e la tutela dello stato ecologico naturale’’. L’obiettivo e’ ’’l’uso sostenibile della risorsa idrica, che nei prossimi anni portera’ a modificare, anche concretamente, gli usi e le abitudini nel rispetto della tradizionale capacita’ di gestione delle acque che e’ sempre stato un patrimonio culturale importante per questa regione’’. In Valle d’Aosta sono presenti circa 1.700 sorgenti. Da li’ sgorga quasi l’80 per cento dell’acqua incanalata negli acquedotti, con il restante 20 per cento estratto da pozzi. Il patrimonio idrico locale viene sfruttato da 22 aziende specializzate nella produzione di energia elettrica. (ANSA)

Un pensionato di Doues, Alfonso Innocenzo Blanc, di 74 anni, è deceduto questa mattina, sabato 21 marzo, in un incidente agricolo. L’uomo, verso le 10,15, è rimasto schiacciato dal suo trattore.  L’agricoltore stava trasportando con il suo trattore della legna, quando scendendo da una discesa scoscesa ha perso il controllo del mezzo agricolo che si è ribalto schiacciandolo.

Fonte

Articolo trasferito sul nuovo sito! Article moved!

CLICCATE SU QUESTO LOGO PER LEGGERE L'ARTICOLO

Bobi Costel 22 anni romeno, stava lavorando alla ristrutturazione di una casa a Saint-Vincent, in località Glereyaz, è stato travolto da un “bobcat”, guidato da un suo collega. Per il giovane non c’è stato nulla da fare. E’ morto sul colpo.

Fonte

ERCOLANO  -  Mav da esportazione. E da visita (e modello) per altre Regioni. Una delegazione della Regione Autonoma della Valle D’Aosta si è recata, questa mattina, in visita al Museo Archeologico Virtuale (MAV) di Ercolano.

A fare gli onori di casa il sindaco di Ercolano e presidente della Fondazione Cives (gestisce le attività culturali del museo),  Nino Daniele. Ad accompagnare gli ospiti nel percorso al museo il direttore del Mav, Valter Ferrara. L’incontro rientra nel progetto europeo ‘’Mare Monti’’ e vede gemellate le città di Ercolano, Forio D’Ischia, il comune di Brusson in Valle d’Aosta per una serie di scambi culturali e di attività turistiche. ‘’A monte della visita – ha detto l’assessore all’Istruzione e alla Cultura della Regione Autonoma Valle D’Aosta, Laurent Viérin – c’è una convenzione siglata dal nostro assessorato regionale con i comuni di Ercolano e di Forio d’Ischia. L’idea è quella di riuscire a fare sinergia sui beni culturali e creare un circuito che, oltre alle tre città, un domani potrà includere anche Pompei. Ercolano, Aosta, e Pompei, infatti, sono le tre realtà di eccellenza del patrimonio archeologico nazionale’’. Sulla necessità di ‘fare sinergia’ e avviare scambi culturali si è soffermato anche l’assessore comunale al Turismo di Ercolano, Ciro Iengo. ‘’E’ molto importante per la nostra città – ha detto Iengo – avere come ospite una delegazione valdostana. In Val d’Aosta vi sono una serie di risorse endogene che ci uniscono e che hanno creato le condizioni di gemellaggio in particolare nel settore dell’archeologia’’. Ercolano si fregia del primo Museo archeologico Virtuale al mondo che riesce a coniugare realtà virtuale e multimedialità. Un museo che, dal giorno della sua apertura (9 luglio) è ormai vicino a festeggiare i suoi primi 20.000 visitatori. Aperto tutti i giorni, dal martedì alla domenica, dalle 9 alle 17 è inserito nel circuito Campania Artecard.

l’Ora vesuviana on-line

redazione@edizionidlevesuvio.com

© Frank H. Jump

On Bazar Cogne

© Frank H. Jump

© Frank H. Jump

Union Valdotaine