« La manière dont se présente l’Autre, dépassant l’idée de l’autre en moi, nous l’appelons, en effet, visage. Cette façon ne consiste pas à figurer comme thème sous mon regard ; à s’étaler comme un ensemble de qualités formant une image. Le visage d’autrui détruit à tout moment, et déborde l’image plastique qu’il me laisse, l’idée à ma mesure… l’idée adéquate. »

Emmanuel LEVINAS, Totalité et Infini

______________________________________________________________________________

GRILLE DE LECTURE

Cette définition du visage par Levinas lui-même laisse le lecteur sur sa soif. Même dans la définition, le visage n’est qu’effleuré, tellement il dépasse l’idée que j’en fais, il déborde l’image plastique qu’il me laisse, il ne thématise ni ne qualifie, il est l’au-delà de toute adéquation. Et pourtant, cet effleurement dit essentiellement le visage comme une “échappée belle”. Alain Finkielkraut n’écrivait-il pas (La sagesse de l’amour) que ce qui définit positivement le visage, c’est sa désobéissance à la définition, c’est-à-dire cette manière de ne pas tenir tout à fait dans la place que lui assignent mes propos les plus acérés ou mon regard le plus pénétrant ?

En langage husserlien, nous dirons que le visage se joue de toute adéquation parce qu’il est démesure, excès constant de l’être visé sur l’intention qui le vise, débordement de l’intention de signification par l’intuition. Le visage ne se soumet à aucune réduction phénoménologique car elle s’abstrait de son image pour s’imposer par-delà la forme, le thème, la façon, et ne laisser entre les mains que sa dépouille quand c’est sa vérité que je crois extraire. Pour cela, rencontrer un homme, c’est être tenu en éveil par une énigme dont le déchiffrement est sans garantie. C’est aussi pourquoi Paul Valéry pouvait écrire que l’œuvre philosophique de Levinas nous apprend non pas à mieux voir le visage ou à le voir autrement, mais à ne plus l’identifier avec ce que la vue peut en obtenir.

Emmanuel AVONYO, op

NUL N’ENTRE ICI S’IL N’EST GEOMETRE !

]]> http://trehout.wordpress.com/2009/09/21/20092009-rc-lens-losc-1-1/ Mon, 21 Sep 2009 20:20:05 +0000 trehout http://trehout.wordpress.com/2009/09/21/20092009-rc-lens-losc-1-1/

Un 1er derby pour Arthur…

Ce que l’on peut dire, c’est que Dogues comme Sang et Or ont livré un vrai derby avec bien évidemment l’ambiance des tribunes, mais aussi le jeu cramponné au milieu de terrain et un suspense infini.

Sous les yeux grands ouverts et les oreilles bien fermées d’Arthur, les deux équipes ont montré de belles, et moins belles choses. On pourra juste regretter que quelques décisions de M.Bré aient pesé sur ce match dont le score de parité finale est logique…

Les Lillois égalisent tout à la fin du match.

It still feels like the calm before the storm. We keep coming back to work after the summer holiday, do a few concerts and then have a few days off again. It’s quite nice really, I had a chance to put together some flat pack furniture from Sweden and go to the coast for some windsurfing – two things which normally render me incapable of playing for a day due to sore palms. However, I have had time to recover.

The calm has now finished and the storm has arrived. This time, as before , at the eye of the storm is Gergiev. After some recording sessions and a rehearsal at the weekend, yesterday found us flying off to Berlin. After playing in Salzburg last week, Berlin is another of those temples to music which always feels a little special. I remember reading James Galway’s autobiography which includes his time in the Berlin Phil, and I have to admit that walking into the Philharmonie is a little intimidating. I can imagine that the feeling of walking out onto the stage is not dissimilar to taking the final stroll into a roman Amphitheatre to face the Lions. It is a place where the giants of the musical world come to prove their worth and the corridors are full of ghosts of past masters, overshadowed by the biggest of them all, Karajan.

To be honest though, as we approached it on the bus in the September gloom, I had no idea that it was covered in gold paint like a Christmas Bauble from 1977. I was kind of expecting a grand statement like the Musikverein – now that is a hall, it looks and sounds fabulous from every angle. The Philharmonie looks more like its been moved from the set of Barbarella. Still, I’m sure they speak very highly of the Barbican…

Anyway, we couldn’t get into the hall until later in the afternoon, it gets quite busy in there. In its typical understated way, the LSO schedule said,

“Unable to load in before 15.30 due to rehearsal by local orchestra”

Wonder who that was?

Inside, it becomes clear why this is a great hall. It is a fabulous design for all concerned, not always a style I enjoy looking at, but then, that’s the point, you are there to listen not look at the walls. The orchestra is sort of perched on the stage in the round, and it is possible to see almost everyone from where I sit ,which makes communication very easy. From the audience point of view, it looks like you can see very well from wherever you sit. In short, it is designed to make music making and listening as easy as possible.

And so, the concert-Shostakovitch 11.

In the rehearsal, our newest member this week, Lorenzo on bass clarinet, made his presence felt at the climax of the finale. He came thundering in like a giant snake for his first concert as a member- he certainly made an impact and we hadn’t even got to the show! Lorenzo was appointed a few months ago but only started this week as he had to finish his job in Madrid. Its always a nervous moment when you join, but as Christine Pendrill said to me after the rehearsal,

“As soon as he started playing that bit at the end, I knew we’d made the right choice”

I quite agree and I’m sure you’ll enjoy hearing and watching him play. He is Italian, looks like Tom Jones from 1965 and has a sidestep to outwit Barry John. You’ll know what I mean when you see him play!

Speaking of Christine, she was looking a little green around the gills before the concert. In fact, she had been sick several times before and after the rehearsal (I hope she doesn’t mind me telling you this!). It happens to us all from time to time, still at least there isn’t anything for the Cor anglais in Shos 11. Oh, except for that massive solo at the end. That was probably why John Lawley was looking sick too! Thank goodness Chris is such a pro and more importantly has excellent control of her stomach muscles, especially for the violas in front of her; I had thought that the screens behind them were to protect them from noisy trumpets, but perhaps not.

At 8pm , Valery came on stage and the storm began, quietly at first in the gentle first movement, but then movement two began and went at such a pace I really wasn’t sure whether we would make it in one piece. But we did. In fact, such was the level of concentration and fury, that when we reached the relative peace of the stunning violas in the third, I realised that I hadn’t had time to start sweating. On realising this, I started sweating.

Just after the loud bit of the last movement, I looked down the line to see a very green looking Christine preparing herself for one of the peaks of the repertoire-she looked like she was concentrating very hard. But remarkably as always, she put the reed to her lips and gave a performance of such beauty that it was difficult to believe she felt anything other than on top of the world. Momentarily stunned into silence, suddenly Valery looked across and gave the cue to Lorenzo who unleashed the most ferocious sound, gradually joined by the rest of the orchestra. It was a pure adrenaline ride to the shattering climax and the audience loved it-quite a relief in this cultured town. In fact after an encore, most of the band had left the stage when Valery came back on to take another bow on his own. I thought it best to leave him to it, he’d earned it, so I left in search of a beer.

Christine looked relieved but still green and headed off to bed before today’s long journey to Bonn. She plays so well even though she was feeling sick, its just not fair!

It makes me…er…sick.

After reading Valéry’s essay, “The Course in Poetics, First Lesson”

Let us not think
too much, Stéphane.
It’s un procédé
global, something
like playing on
a saxophone:
as soon as you
start to think “Oh
it is simple!”
as soon as you
think of what key
to depress, the
whole of Fauré
turns to La Mère
Michel, so think
not at all—feel!
Distract yourself
with dinner dates,
what wine to pair
with le canard
béchamel and
mille-feuille tonight.
Think of Paris,
of les Mardistes,
of anything
at all but gears
and pedals. Don’t
idle: that’s all.
You are in first,
now how many
arrondissements
are in Paris?
Let the clutch do
its job. Twenty.
Wait for the lurch,
that’s the flywheel
catching. Where are
we going? Let
go. What is
the capital
of Burgundy?
Accelerate.
Relax. Dijon.

La condamnation du roman chez Valéry, chez Breton repose sur le refus d’abandonner la création artistique à la contingence (la fameuse marquise, qui sortit, qui aurait pu ne pas sortir, et pourquoi une marquise ? à cinq heures) du réel, où les évènements n’arrivent que malgré la nécessité – le rôle de l’art n’est-il pas d’être plus vrai que la réalité elle-même ? Dans La débâcle par exemple, de Zola,  tel nouveau personnage arrive de nulle part et comme par hasard, p. 76, pour quoi faire ? Gratuitement, selon aucune logique, comme dans la vie.

Le présupposé de cette théorie étant que le roman est par essence réaliste, Gracq qui ne l’était pas, cet admirateur pourtant de Breton, prétend, dans En lisant en écrivant, que le roman est un système de signes ; ce qui signifie que le début étant tenu par la fin (et réciproquement) on n’y trouvait nulle trace de contingence, sinon d’une contingence seulement apparente, destinée à être transmuée en nécéssité par ses propres développements. Mais comment un roman, qui montre le déroulement d’une histoire entrecoupée d’évènements ayant début et fin, pourrait-il se présenter tout entier dans chacun de ses moments autrement que par l’artifice d’une nécessité extérieure, soit : l’intervention cachée d’un architecte (l’auteur), rangeant depuis son invisible lieu les faits les uns derrière les autres ? Seule une telle mystification, dont je ne comprends pas qu’elle puisse être plus satisfaisante qu’un plat réalisme, permettrait de considérer le roman comme un tel système. 

A moins, peut-être, de considérer la tradition ouverte par Proust, par laquelle l’acte de narration présente moins une histoire que la mémoire elle-même, moins les évènements exposés (entre lesquels elle n’essaie d’ailleurs pas de trouver les liens de nécessité en soi) que son propre travail de mastication. Ici la nécessité, assumée par le narrateur au lieu d’être superstitieusement prêtée aux objets, est ravalée dans la subjectivité, et le roman (si l’on peut toujours appeler cela roman) ne fait système qu’en tant que ses fils sont tous reliés à la systématicité de la substance narratrice elle-même.

Enfin, l’on pourrait considérer l’oeuvre de Faulkner, tant dans Le bruit et la fureur que dans Absalon ! Absalon ! comme la tentative de synthèse entre ces deux manières, à savoir : la découverte de la nécessité du monde dans le frottement et le jeu entre les différents systêmes du subjectivité qui se croisent, se recoupent et s’excluent, le roman faulknerien nous présentant toujours ensemble, à la manière de la Phénoménologie de l’Esprit, le progrès des structures objectives par (mais toujours d’une certaine manière dans leur dos) celui des structures subjectives du réel. A ce compte, on comprend comment le roman est un (redoutable) moyen de connaître. – Et l’équivalent romanesque du savoir absolu ? L’objet y étant, pour le sujet qui s’y reconnaît, totalement élucidé, l’histoire ‘a pas lieu d’y être : il n’y a plus rien à raconter. A ce compte, on comprend comment le roman est un (redoutable) symptôme, et révélateur, de notre finitude. 

“Le nostre Arti Belle sono state istituite, e il loro tipo e il loro uso sono stati fissati in un’epoca ben distinta dalla nostra e da uomini il cui potere d’azione sulle cose era insignificante rispetto a quello di cui noi disponiamo.

Ma lo stupefacente aumento dei nostri mezzi, la loro duttilità e la loro precisione, le idee e le abitudini che essi introducono garantiscono cambiamenti imminenti e molto profondi nell’antica industria del Bello.

In tutte le arti si dà una parte fisica che non può più venir considerata e trattata come un tempo, e che non può più venir sottratta agli interventi della conoscenza e della potenza moderne.

Né la materia né lo spazio, né il tempo non sono più, da vent’anni in qua, ciò che erano da sempre.

C’è da aspettarsi che novità di una simile portata trasformino tutta la tecnica artistica, e che così agiscano sulla stessa invenzione, fino magari a modificare meravigliosamente la nozione stessa di Arte.”

Emmanuelle PIQUART | Treize innocents | 2008

Cu titlul Criza spiritului [1], în La Nouvelle Revue Française, poetul şi eseistul Paul Valéry încearcă câteva idei şi pretexte de studiu.

Paul Valéry socoate războiul european ultimul capitol la marea carte a civilizaţiei moderne şi crede că, din haosul care va urma, din contradicţie, va naşte surâsul altei civilizaţii. Aşa crede Paul Valéry. Sau e cel puţin probabil.

Pentru noi, care nu suntem auguri în critica evenimentelor, ni se pare ridicol să notăm sentimental şi repede. Cuvintele criză, decadenţă n-au nicio semnificaţie, atâta vreme cât sensul lor nu se sprijină pe o realitate calculabilă. Montesquieu a păţit în trecut experienţa asta tristă – deoarece a început istoria decadenţei romane din însăşi epoca ei de pace şi auroră. Exemplul lui, dacă nu există pentru Valéry, există pentru noi. E un obicei naiv pe care-l au oamenii de a voi să surprindă legile naturii încă în mişcare. Înainte ca fructul să fi căzut definitiv din pom, Newton n-ar fi îndrăznit teoria gravităţii. Să scoţi imediat din eveniment legile generale, scepticismul sau remediul e acelaşi nărav al oamenilor bolnavi care se pipăie după linguriţa cu doftorie dacă nu sunt încă teferi. Noi aşteptăm anotimpul în care fructele fenomenelor s-au copt în pomii aparenţei, ca să le putem judeca valoarea. Judecăm fructele dacă sunt muşcate de păduchi sau gustoase, din punctul de vedere al trebuinţei noastre, şi le judecăm indiferent, fenomene egale, în optica naturii.

Spaima d-lui Valéry este cel puţin ciudată. Pentru noi, lucrurile literare au variat puţin. Un minut de stagnare, poate. Dar orice mişcare se rupe, în ochii spectatorului, într-o sumedenie infinită de stagnări, al căror total abia închipuie mişcarea. Pe un film de cinema, întreaga desfăşurare în timp a dramei poate fi urmărită în fotografii succesive şi spaţiale. O sumă de fotografii din acestea imobile, desfăşurate repede în timp, construiesc un gest, o mişcare. Marile epoci literare au devenit mari epoci când a intervenit comparaţia cu celelalte şi când reprezentarea globală a tuturor micilor evenimente a crescut noţiunea. Spectatorul pieselor lui Racine credea tot atât în criza literară a secolului, cât spectatorul care vorbeşte de criză, astăzi, la o poemă de Francis Jammes, la o piesă de Maeterlinck.

Austrul care mută astăzi nisipul dintr-o plajă în alta, se întâmplă în duna socială. Politiceşte, se operează, când bruscă, când latentă, marea transformare a substituirii claselor. Faptul acesta nu adaugă nimic nou vechii ideologii. Nu s-a născut spontan din criza războiului. E un microb care via şi care a găsit acum, în boala organică a omenirii aşezate, mediul căldicel, hrana şi umezeala priitoare.

Democraţia am mai întâlnit-o şi la iudei, şi în Atena, şi în Roma creştină. Evenimentele se ţin de mâini şi se perindă identice, cu aceleaşi presupuse efecte. Probabil c­ă o civilizaţie are un conţinut care nu poate fi depăşit, de vreme ce veşnic revine. Probabil că este o sferă de civilizaţie peste care nu putem trece de vreme ce, aşezată bine, se răstoarnă, ca să înceapă din nou de la invenţia focului prin caverne, aceeaşi. Lumea legilor morale nu se supune, oare, aceleiaşi fatalităţi? Asistăm, parcă, istoriceşte, la un cerc care se învârteşte mereu, ca să revie în ochii noştri după identice intervale, şi în care numai oamenii călări pe evenimente se cred stătători pe loc şi nu se văd în continua întoarcere.

Pe d. Paul Valéry nu-l interesează schimbarea administrativă care se poate bănui în cârma societăţilor. Paul Valéry, care vânează o idee, îşi creează factice şi punctele de reper. Pentru d-sa, războiul răstoarnă, prin definiţie, realităţile, şi atunci bocitoarele literare pot să se adune cu părul despletit, ţipând. Faptele sunt totuşi limpezi şi nemilostive. Au murit mii de tineri scriitori şi artişti. A pierit iluzia unei culturi europene şi credinţa în puternicia cunoaşterii de a salva orice; ştiinţa e lovită mortal în ambiţiile ei morale şi aproape dezonorată de cruzimea aplicaţiilor sale; este idealismul, cu greu biruitor, adânc rănit, responsabil de visurile lui; realismul înşelat, lovit, împovărat de crime şi greşeli; concupiscenţa şi renunţarea, egal batjocorite, „credinţele confundate în tabere, crucea împotriva crucei, cruciatul împotriva cruciatului“. După enumerarea asta patetică a d-lui Valéry, am putea conclude: o să fie haos. Lumina zace încă paralitică în întuneric, pământul n-a înfrunzit încă în ape şi spiritul n-a gângăvit încă în materie. Toate lucrurile curg întunecos ca nişte râuri, fără maluri, fără ţintă. Nu sunt legi – fiindcă nu sunt conture statornice. Fizicianul acestei lumi e Heraclit, şi moralistul ei, Protagoras. Fizicianul sceptic şi moralistul sceptic.

Dar d. Valéry urmează chiar scepticii dezarmaţi de evenimente aşa subite (pot exista „evenimente subite“ în curgerea fenomenală), aşa de violente, care se joacă cu gândurile noastre ca pisica cu şoarecul – scepticii înşişi şi-au pierdut îndoielile, le-au regăsit iarăşi, le-au pierdut din nou (îndoielile pierdute se numesc certitudini?) şi nu se mai pot servi de mişcarea creierului lor.

Dar astea toate sunt cuvinte de sentimental. O cultură nu e un soclu care se poate răsturna şi nu-i pot atribui noţiunea de pudoare, ca să se poată dezonora. Ideile nu pot fi detronate definitiv, cum pot fi regii. Sistemele de cugetare sunt în afară de victoria lor socială. Iar ştiinţa, care e o culegere de bune observaţii, legată de câteva ipoteze, nu poate fi responsabilă de aplicaţiile ei rele. Ar fi să-i admitem o finalitate, şi încă una morală.

Mai rămân scepticii. Îl putem consola pe Valéry; vor rămâne mai departe sceptici. „Criza spiritului“ pentru noi stă tocmai în faptul că ideologiile stăpânesc acum mai mult ca înainte, că sistemul lui Marx şi-a dat mâna cu cel al lui Bergson; că democraţia a fost chemată în jeţul ideilor, sus în turn, unde stătea singur astrologul. Criza spiritului e în lipsa de sceptici. Aşa cum pune însă Valéry problema – ei n-ar putea decât spori. Şi atunci – sunt de acord cu Valéry –, aici ar fi foarte penibil.

Dar pentru sceptici.

Notă:

[1] La crise de l’esprit (1919) – Document digital realizat de Pierre Palpant, în cadrul colecţiei „Les classiques des sciences sociales“, fondată şi coordonată de Jean-Marie Tremblay, la Universitatea din Québec (Canada).

Imagine : Emmanuelle Piquart, Treize innocents, Scupture en terre cuite, 38 x 42 cm., 2008.

• |Opere şi biografie la Galeria Envie d’art|

Text : B. Fundoianu, „Criza“, articol publicat în revista Sburătorul literar din 4 februarie 1922, p. 507-509. 

(GREEK NEWS AGENDA)  French statesman Valery Giscard d’Estaing was presented yesterday with the “Award for Parliamentarism and Democrac” – the highest honour bestowed by the Hellenic Parliament to influential international figures. The 2009 award was handed to d’Estaing by Parliament Speaker Dimitris Sioufas in a ceremony held in the Greek Parliament’s portico, attended by Prime Minister Kostas Karamanlis, ministers, politicians, artists and academics.  Sioufas described the former French president as “a unique, great European visionary, an ally of Greece, a philhellene,” who not only assisted in the restoration of democracy in Greece, in 1974 but, crucially supported Greece’s entry into the European Economic Community (EEC).

The Portuguese Judicial Police (PJ) is asking public’s help to identify a unknown dead body.

Click here to see the photography released by the Judicial Police

Last April 21 2009, a cadaver of an unknown male person was found in the parish of Pêra, Silves, in southern Portugal, near a local garage. The unknown person usually presented himself as “Volodymyr Oliynyk”, a name he had been using as a false identity. All indications point to a homeless person with an alcohol addiction problem. He was also known as “Valery”. At the time of his death he was wearing a brown t-shirt, blue athletic pants and brown athletic shoes and socks. Scars and marks; black tattoo of an anchor in the forearm; oblique scar in the right hemitorax region with 8 cm long; horizontal scar in the right upper ventral region with 21,5cm long; vertical scar in the abdominal, supraumbilical zone with 15cm long; this scars are, apparently, the result of surgical interventions. The cadaver has bruises in the face.

Gender: Male
Age: 35-40
Hair: Straight brown hair
Facial hair: Yes; beard and mustache
Height: Medium size
Build: Medium Male Body Type
Origin: Eastern Europe, Ukraine

If you have any information concerning the identity of this person, please contact PJ’s Criminal Investigation Department in Portimão

Yannick Carvalho

“Calle Visión nunca olvides

el dolor del cuerpo

nunca lo dividas”

(A. Rich, Oscuros campos de la República)

“Nadie sabe lo que puede un cuerpo” decía Spinoza enfrentándose al dualismo cartesiano que propugnaba el dominio del alma racional sobre la irracionalidad corpórea. Y debemos ser conscientes de que el predominio y sobrevaloración de la actividad racional nos ha distanciado históricamente tanto de nuestros propios cuerpos como del de nuestros semejantes. De ahí que, refiriéndome concretamente a la escritura,  debamos cambiar nuestra visión de la poesía como algo universal y abstracto por la convicción de que los poetas transmiten en sus versos una experiencia concreta, y que ésta es fundamentalmente corporal y política.

[...]

El cuerpo es, como mantiene la psicoanalista Ana Gordaliza, “un organismo atravesado por el lenguaje” y – yo añadiría – comandado por una mirada que vigila y se autovigila pues, como dice Foucault, ha interiorizado todos los mecanismos de control y represión. Para que un sujeto sostenga un discurso propio debe escuchar sus propias palabras, y ésta es la condición básica para “sostener” su cuerpo. Si cada experiencia vivida – desamparo, dolor, felicidad, serenidad, humillación – deja huellas en el psiquismo y estas huellas se reviven una y otra vez a través del encuentro con el otro, este encuentro, que construye nuestra subjetividad en nuestros cuerpos, deja a su vez marcas, huellas, en ellos; cuerpos afectados por la demanda y el deseo, por las palabras. Y las palabras, el lenguaje, por sí solos, “descorporizados”, sin transitar por el cuerpo, sin impregnarlo y sin impregnarse de él, nunca son  suficientes. En el poema de Adrienne Rich “Our Whole Life” (“Toda nuestra vida”), el inarticulado sufrimiento corporal es la única manera de comunicar la magnitud insoportable del dolor, del estrago:

“Intentar decirle al médico dónde duele

como el argelino

que ha caminado desde su pueblo, ardiendo

su cuerpo entero una nube de dolor

y no hay palabras para esto

excepto él mismo”

“Lo más profundo es la piel”, dijo agudamente Paul Valéry, expresando una hermosa paradoja. Una piel, a través de la que podemos establecer relaciones que pueden conmocionarnos, y que, como matiza Adrienne Rich, está “viva de señales. Nuestra vida y nuestra muerte son inseparables de la liberación o del bloqueo de nuestros cuerpos pensantes”.  No olvidarnos nunca del cuerpo - una entidad física que se traslada de geografía, que nos hace entrar en contacto por impregnación con otros, que cambia de tacto o de olor, que envejece, palpita, goza, o suda en el acto sexual -, con todas las implicaciones que esto conlleva, debería ser un imperativo en nuestras vidas. Cualquier otra idea sublimatoria con que concluyamos una experiencia que se ha encarnado en nosotros es simplemente una renuncia a la vida. 

 ————————–

(Marisol Sánchez. Fragmento de la comunicación presentada el 8 de julio de 2009 en el curso “Contar con el cuerpo: construcciones de la identidad femenina” en los cursos de verano de la UCM en El Escorial.)

Voilà la grande question de la littérature.

Je me suis longtemps posé le comment.

Construire le roman, avec classicisme ou renouveau, d’un seul trait ou comme un patchwork, à tous les temps, ailleurs et ici, raconté par moi, par la femme, l’homme, l’enfant, irréel, historique, long, court.

Et puis le théâtre, à deux ou à dix, hier chez les autres ou bien aujourd’hui chez moi, avec des tirades ou des répliques courtes, dans le silence ou la logorrhée, et puis les acteurs, en tête pendant l’écriture ou bien oubliés.

Comment écrire la radio, aussi. Et le scénario. Penser en images. Penser en voix. Penser au temps. Aux modes.

Longtemps hanté par la forme, et cette phrase de Valéry en incipit de mon blog.

Il y a des ouvrages magnifiques sur le comment. « Lettres à un jeune romancier » de Vargas Llosa, chez Gallimard. Véritable boîte à outils intelligente du romancier.

Il y a l’essai de Kundera, « Le rideau », toujours chez Gallimard, pour comprendre ce qu’est un vrai romancier.

Et puis cet article paru dans le Monde des Livres du 25 mai 2007, signé Hédi Kaddour : « Romancier, un métier de pointe ». Qu’on en juge : « Le roman a horreur de l’éditorial, cette plaie de la prose… Un vrai romancier, ça ferme sa gueule, pour que quelque chose puisse enfin parler : le montage… Le roman est un lancer. Et, pour tendre la trajectoire, il y faut l’invention d’une langue. Le simulacre d’une langue, paroles sur des feuilles. Ne pas écrire comme on parle, ne pas parler comme un livre, aller de l’avant. »…

J’ai longtemps médité ces phrases qui parlaient de ma solitude.

Et puis, il y a quelques jours, j’ai découvert « Ecrire », de Marguerite Duras, paru en 1993 chez Gallimard, tandis que je lisais “l’Amant” pour la première fois. Je me suis senti fils, de Duras et de sa solitude, immédiatement, irrémédiablement.

La question du comment n’existe pas en écriture.

Me serais-je égaré, depuis sept ans que l’écriture m’a capturé ?

Duras nous livre l’écriture dans la chair. Je ne résiste pas : « Je crois que c’est ça que je reproche aux livres, en général, c’est qu’ils ne sont pas libres. On le voit à travers l’écriture : ils sont fabriqués, ils sont organisés, réglementés, conformes on dirait. Une fonction de révision que l’écrivain a très souvent envers lui-même. L’écrivain, alors il devient son propre flic. J’entends pas là la recherche de la bonne forme, c’est-à-dire de la forme la plus courante, la plus claire, la plus inoffensive. Il y a encore des générations mortes qui font des livres pudibonds. Même des jeunes : des livres charmants, sans prolongement aucun, sans nuit. Sans silence. Autrement dit : sans véritable auteur. Des livres de jour, de passe-temps, de voyage. »

Avancer dans l’inconnu de cette nuit de l’écrire, il faudra s’y résoudre, désormais.

“ Due pericoli minacciano il mondo: l’ordine e il disordine .”

Paul Valery

(GREEK NEWS AGENDA)    May 28, 1979 was an historic day for Greece, as it was the day Greece’s accession treaty to the European Union was signed.  30 years have elapsed since, and to commemorate the landmark date, a ceremony took place yesterday at the Zappeion Hall, the same venue where the inaugural treaty was signed.    To honour the event, a special guest who had attended the historic signing, attended the celebration yesterday: Former French President and European Convention on the Future of Europe President Valery Giscard D’Estaing (see photo, on the left) was an ardent supporter of the European vision and a close friend of then Prime Minister Konstantinos  Karamanlis, who also shared his vision of a united Europe.  During these thirty years of Greek-European relations, adherence to the European institutions has been unequivocally endorsed by both the political elite and the people.  Despite conflicting interests among member states, Greece enters the European dialogue with a clear pro-European, pro-integrationist frame of mind.  It has already backed cooperation within the EU and has expressed its support for the Lisbon Treaty, a closer cooperation in the Common Foreign and Security Policy and future enlargement towards the Balkans.

Nous profitons du pont du 8 mai pour faire une escapade en famille au Val Joly. Là, quelques loisirs nous attendent : pédalo, minigolf, trampoline et centre aquatique avant un bon restaurant et une nuitée dans un cottage au bord de l’eau. Le lendemain c’est poney… puis il est l’heure de reprendre la route.

Situé dans le département du Nord, au cœur du Parc Naturel Régional de l’Avesnois, le Val Joly est une nouvelle station touristique (depuis le 27 juin 2008). Ouvert toute l’année et situé sur les rives d’un lac de 180 hectares, à l’orée des Ardennes, ce lieu d’attraction et de détente, propriété du Département du Nord, bénéficie d’une situation géographique privilégiée à moins de deux heures de route des grandes métropoles urbaines du Nord de la France et de la Belgique.

Poney au Val Joly

Blijven wij tot ver na ons 50s seksueel actief? “Tot op hoge leeftijd is seks voor veel mensen een belangrijk deel van de relatie. De behoefte aan liefde en intimiteit stopt echt niet nadat je Abraham of Sara hebt gezien! Hoe vaak je zin hebt in seks, verschilt per persoon en per levensfase. De animo kan in de loop van de tijd verminderen of juist stijgen, maar ook gewoon per dag verschillen. De ene persoon heeft met de jaren minder zin in gemeenschap, omdat de opwinding bijvoorbeeld niet  snel genoeg komt. Terwijl de ander juist wil blijven vrijen en samen op seksuele ontdekkingstochten wil gaan. Doordat er nu eindelijk meer tijd voor elkaar is, of omdat je samen besluit dat het huwelijk een oppepper nodig heeft. Of als er sprake is van een nieuwe relatie. In hoeverre je seksleven naar wens zal voortduren als je ouder wordt, is vooral afhankelijk van je eigen verwachtingen en ideeën over seksualiteit in die levensfase. Als je van mening bent dat seks alleen voor jongeren is omdat ouderen zich rustig en beheerst zouden moeten gedragen, dan bloeit je seksleven hoogstwaarschijnlijk minder als je de vijftig passeert. Als je voor je vijftigste een fijn seksleven hebt gehad, zal er na je vijftigste niet zo veel veranderen. Jij en je partner hebben waarschijnlijk samen al heel wat obstakels overwonnen. Zeker als je samen gesprekken hebt over seks, en als je kunt aangeven wat je wensen en grenzen zijn.”

Minder remmingen met 50+?
“Terwijl de ene vijftigplusser zich minder druk maakt om schoonheidsidealen en lekker onbeschroomd in zijn vel zit, krijgt de ander steeds meer schaamte vanwege opkomende rimpels, hangende borsten of uitgezakte billen. Niet sexy? Tijdens het ouder worden verandert het lichaam nu eenmaal. Mannen van boven de vijftig krijgen vaak minder snel en makkelijk een erectie dan toen ze jonger waren. Ze hebben nu ze ouder zijn meer prikkeling nodig om opgewonden te raken. Dit hoeft natuurlijk helemaal geen probleem te zijn, want ook zonder erectie kun je seks hebben. Door veranderende hormoonspiegels is het vaginale weefsel bij de vrouw na de overgang dunner en kwetsbaarder waardoor het sneller kan beschadigen. De huid wordt minder gevoelig en daardoor duurt het langer voordat de vrouw seksueel reageert bij aanraking en streling. Het is dan ook erg belangrijk dat de vrouw haar tijd neemt om opgewonden te raken, de vagina vochtig te laten worden, anders kan penetratie minder prettig en zelfs pijnlijk zijn. Eventueel kan een beetje speeksel of glijmiddel daarbij helpen.”

Zin maken of de ander de hand aan zichzelf laten slaan?
“In iedere levensfase komt seks niet altijd zomaar uit de lucht vallen, ook bij vijftigers niet. Het is dus een misverstand dat zin in vrijen spontaan moet ontstaan. Voordat je samen van hoogtepunten kunt genieten, moet je iets doen. Met je gedachten kun je bijvoorbeeld positief over seks denken, of fantaseren voor het krijgen van lekkere gevoelens in je lijf. Door je eigen lijf of dat van je partner op een bepaalde manier aan te raken, kan de zin in seks groeien. In een relatie is het natuurlijk van belang dat je samen tijd doorbrengt voor romantiek en intimiteit. De behoefte om elkaar aan te raken wordt dan groter, wat al dan niet kan leiden tot zin in seks. Een potje handgymnastiek is nooit weg! Als een van jullie geen behoefte heeft om verder te vrijen, en de ander juist wel, kun je hoogtepunt te brengen. Hoewel er veel schroom bestaat over masturbatie, met name onder ouderen, is het een handige manier om je intiemste delen in conditie te houden. Tijdens seksuele opwinding stroomt er meer bloed door het genitale weefsel, waardoor het gebied in optimale gezondheid blijft. Maar bovenal is het natuurlijk gewoon lekker om op die manier van je lijf te genieten!”

 Zo blijft je seksleven spannend tot je 100ste!
Met deze supertips van Manon kom je er wel:

Flirten en blij maken
Om met je partner van seks te genieten, is het belangrijk het vuurtje dagelijks brandend te houden. Maak van seks een prioriteit in je leven door regelmatig samen tijd door te brengen. Probeer dagelijks signalen van flirten op te zoeken, ook met je eigen partner. En zorg dat je weet waarmee je je partner blij kunt maken. Toon interesse in je partner en geef hem of haar regelmatig een complimentje. Maak ook tijd voor jezelf, en verzorg je uiterlijk goed.

 Respecteer verschillen
Probeer gelukkig te zijn met een klein moment, en respecteer vooral dat er altijd verschillen zijn in behoeften en voorkeuren. Smaken verschillen nu eenmaal, ook tussen de lakens.

Communiceer en leer
Het is belangrijk om elkaar te vertellen wat je fijn vindt, omdat je dan eerder krijgt wat je graag wilt. Het zijn fabeltjes om te denken dat partners dezelfde (seksuele) behoefte hebben en dat, als je maar genoeg van elkaar houdt, vrijen dan spontaan goed gaat. Elke langdurige relatie komt in een sleur terecht, tenzij je dit voorkomt. Passie krijgt alleen een kans als een van de partners risico durft te nemen om bijvoorbeeld met iets nieuws te komen, en wanneer ze met elkaar (over seks) communiceren. Zowel met woorden als lichaamstaal!

Toon initiatief
Durf ook eens de eerste stap te zetten. Wachten op het initiatief van je partner kan soms lang duren… En laat je ook eens overhalen om te vrijen, ook al heb je geen zin of geen tijd.

Iets nieuws
Zorg uiteraard voor variatie in de seks, en durf iets nieuws te proberen, zodat jullie niet versuffen. Praat met elkaar over je seksuele fantasieën. Plaag elkaar ook eens voor en tijdens het vrijen. En laat de opwinding bij de ander flink oplopen: ga niet altijd recht op je doel af. Leid de hand van je partner in het liefdesspel wanneer dat nodig is.

Vluggertje tussendoor
krachtig gebruik van je seksleven. Neem zelf eens het initiatief voor een vluggertje. Een snelle ‘wip’ kan jullie in een mum van tijd tot grote hoogten brengen door het onverwachte, spontane of stiekeme moment samen. Een onverwachts vluggertje kan ook zo opwindend zijn, dat je buiten de vluggertjes om meer met elkaar wilt vrijen. Mooi toch!

Senioren blijven van bil gaan
Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit van Chicago, in augustus 2007 gepubliceerd in vaktijdschrift New England Journal of Medicine. Wetenschappers verdiepten zich een jaar lang in het seksuele gedrag van circa 3000 mensen van 57 jaar en ouder. Klaarblijkelijk verandert de frequentie van seksuele activiteit niet veel door de leeftijdsgroepen heen, concludeert onderzoeksleidster Stacy Tessler Lindau. Van de respondenten tussen 57 en 64 jaar had 74% minimaal een keer per jaar seks. Bij de mensen van 65 tot 74 jaar was dit 53%. En 26% van de deelnemers tussen 75 en 85 jaar was nog seksueel actief. Het rapport meldt: “De gangbaarheid van seksuele activiteit neemt met het ouder worden af. Toch doet een aanzienlijk aantal senioren aan geslachtsgemeenschap, orale seks en masturbatie, zelfs in het achtste en negende decennium van hun leven. Dit wijst erop dat er een inwendige neiging of behoefte is naar seksuele bevrediging”.

http://www.uitgeverijappelmoes.nl/images/userfiles/File/50%20&%20fantastisch1.pdf

In Nederland zijn er meer dan 2 miljoen mensen zonder partner. De verwachting is dat er komende jaren steeds meer bijkomen, zo ook in de categorie 50 plus.

Het ervaren van singel zijn.
Scheiden/overlijden is een beetje verliezen van jezelf.
Het is een rouwproces, maar voor sommigen kan het ook best een opluchting zijn.
Eindelijk vrij, kunnen doen wat jij wil, je eigen keuzes maken in je leven.
De eerste momenten van het alleen zijn ervaart ieder op zijn/haar eigen manier.
Sommigen ontdekken dingen in zichzelf die ze niet voor mogelijk hadden gehouden. Ze ontwikkelen zich als individuen die weten wat ze nu wel willen in hun leven.

Maar er zijn ook singels die op latere leeftijd alleen komen te staan.
Voor deze mensen komen er zoveel zaken op hun af.
Het regelen van de eigen financiën, het contact met de omgeving b.v. vrienden verandert ( je bent ineens alleen tussen echtparen).
Ben je tegen de 60 dan kan er geen baan meer zijn en zal je je eigen tijd alleen in moeten vullen.

Verschillen in Singels
Er zijn singels die niet alleen kunnen blijven, ze voelen zich doodongelukkig. Hiervoor kunnen allerlei redenen zijn, bv op seksueel gebied door het missen van intimiteit.
Maar er zijn ook alleenstaande die een vaste partner niet nodig hebben om een leegte te vullen. Deze mensen hebben genoeg vrienden(innen) hobby`s en werk e.d.

Dan heb je nog alleenstaande die het door de week zo druk hebben dat ze geen tijd over hebben om met iemand te delen.
Het weekeinde is doorgaans moeilijk want men wil graag uit maar niet alleen. Dus op zoek naar iemand, alleen voor het weekeinde.

Zoals eerder vermeld zijn er allerlei onderzoeken gedaan naar singels.
In ieder onderzoek komt eigenlijk hetzelfde naar voren.
Uit deze onderzoeken blijkt dat we geloven in de ware liefde, en zoveel procent wil niet lang singel blijven.

Maar er zijn singels die het singel zijn niet erg vinden en genieten van het alleen zijn.
De ideale relatievorm is toch het samenwonen, gevolgd door het latten en daarna het trouwen. Verder vindt de meerderheid het belangrijk dat de juiste balans tussen relatie en vriendschap wordt gevonden.
Het merendeel zoekt iemand buiten het dating gebeuren. Ze hopen op een spontane ontmoeting binnen vrienden/familie/werk/uitgaan.

Maar waar bestaat die vriendenkring uit?
De meeste vriendschappen bestaan uit anderen echtparen. Als singel is het moeilijker om deze goed te onderhouden.

Laat geluk nooit afhangen van een ander!
Wees eerst tevreden over jezelf en wat je hebt. Als je je eigen leven op de rails hebt gebeuren de dingen vaak vanzelf.

Want ook als singel kun je best tevreden zijn. Geluk is een begrip en de betekenis daarvan is voor ieder mens anders.

http://motoren.vijftigplusser.nl/?page=article&article_id=2027&Singel_of_toch_maar_nietIn maart lanceert Vijftigplusser.nl een nieuwe webste voor 50plus singels genaamd 50pluslove.nl. Hierover later meer.

En vérité, une feuille blanche
Nous déclare par le vide
Qu’il n’est rien de si beau
Que ce qui n’existe pas.
Sur le miroir magique de sa blanche étendue,
L’âme voit devant elle le lieu des miracles
Que l’on ferait naître avec des signes et des lignes.
Cette présence d’absence surexcite
Et paralyse à la fois l’acte sans retour de la plume.
Il y a dans toute beauté une interdiction de toucher,
Il en émane je ne sais quoi de sacré
Qui suspend le geste, et fait l’homme
Sur le point d’agir se craindre soi-même.

***
Paul Valéry (1871-1945)

Rosapois is a collection under the name of Valery that delivers beautifully crafted designs of lingerie and swimwear. The Rosapois collection is split into 4 ranges: Rosapois, Rosapois Light, Rosapois Mare and Night Party. Overall the ranges of the Rosapois collection are fun and have a youthful feeling to them, but are not without sophistication and a little refinement. The Rosapois range is predominantly bra sets and a few camisole sets as well. It seems there is only a single item in the Rosapois Light range; a bra set.

The site has some fantastic music and is well designed. I don’t have a lot of information on Rosapois as I cannot speak Italian, or read it for that matter. It is most likely that Rosapois was started after Valery and to fill a gap in the younger market in europe and the Americas. Rosapois may be found all over the world including the Middle East in Qatar and the Far East in select specialty boutiques.