Zo af en toe komen er van die grappige zaken voorbij on the interwebz. Zo ook: ‘Are non-slip socks really ‘non-slip’? an analysis of slip resistance’ door Chari et al. (2009) Het onderzoek kent enkele beperkingen, zoals het niet overeenkomen van de doelgroep (ouderen) en de onderzoeksgroep (geen ouderen), maar lijkt me relevant. In ieder geval zie ik het vestigen van aandacht op schoeisel van patiënten en cliënten als positief. Het onderzoek: men neme o.a. een gladde ondergrond, verschillende typen sokken, steunkousen, blote voeten en enkele glijbereiden. Conclusie:

It is evident that bare feet provide better slip resistance than non-slip socks and therefore might represent a safer foot condition. This study did not explore whether traction provided by bare feet was comparable to ‘optimal’ footwear such as shoes. However, previous studies have associated barefoot mobilisation with increased falls. Therefore, it is suggested that all patients continue to be encouraged to mobilise in appropriate, well-fitting shoes whilst in hospital. Limitations of this study in relation to the testing method, participant group and sample size are discussed.

Blote voeten zijn dus mogelijk veiliger dan anti-slipsokken. En schoenen waarschijnlijk veiliger dan blote voeten. Het lijkt een inkoppertje om uiteindelijk te stellen dat patiënten zouden moeten worden aangemoedigd om in goed schoeisel (schoenen dus) te mobiliseren, maar ik zou de geriatrische patiënten op slecht passende pantoffels niet de kost willen geven.

Chari, S., Haines, T., Varghese, P. & Economidis, A. (2009). Are non-slip socks really ‘non-slip’? an analysis of slip resistance. BMC Geriatrics, 9:39+. [DOI] [PDF]

Door het uit elkaar gaan met mijn ex (zonder buffer en/of alimentie) leven mijn zonen en ik nu onder de armoedegrens. Rekeningen die nog betaald moesten worden zoals huur/water/energie weigerde mijn ex te betalen en ook aflossingsregelingen kwamen voor het grootste deel op mijn schouders. Maandenlang hebben wij ons hoofd boven water weten te houden maar nu moet ik helaas toegeven dat het watertrappelen niet meer lukt en we stilletjes verzuipen.

Ik zit in de WAO, af en aan al 8 jaar! Jeetje wat is dat lang zeg, er zijn periodes dat ik “weiger” ziek te zijn, ik solliciteer, vind een baan, werk en kan na het werk niet meer functioneren. Hele periodes van mijn zonen hun leven zijn zo aan mij voorbij gegaan. Max. 5 maanden later lig ik dan aan een infuusje in het ziekenhuis doodziek en peinzend “hoe nu met mijn kinderen”.

Ik kan redelijk zuinig leven, op budgetterenmetkinderen, staan de tips en tricks die ik door de jaren heen geleerd en toegepast heb in mijn leven. In 2007  leek het allemaal vrij goed te gaan, met z’n 4-tjes vormden wij een financieel stabiel gezin. Zo op t eerste oog leek het ook een gelukkig gezin maar jammer genoeg was dat niet helemaal de waarheid. Lang verhaal kort begin 2008 gingen we uit elkaar. Zo kwam ik dus heel snel weer financieel in de problemen. Nog geen toeslagen, gemeentelijke belastingen moesten betaald en uiteraard ging het leven door dus vaste lasten en eten en drinken die moesten ook nog betaald.

Financieel was het een ramp maar wat mijn grotere zorgen baarde waren mijn zonen. Door de rotzooi waarin we terecht kwamen en dan ook nog dat het contact met hun vader (zijn keuze) werd verbroken veranderden mijn zonen in kleine hoopjes verdriet.

Fast forward……..naar vandaag. 

Mijn zonen zitten sinds kort in Suriname op school en zullen hier verblijven zodat ik puin kan ruimen in Nederland. Financieel is dit niet zozeer voordelig aangezien ik dus privé-verzekeringen voor de beide heren hier moest afsluiten, verblijfsvergunningen moest betalen en inschrijfgeld en uniformen voor onderwijs via Stichting NOB. De beslissing om hun hier te laten is wel het beste voor hun gebleken de nieuwe omgeving doet hun opleven! De jongens gaan met plezier naar school en de oudste behaald goede cijfers. Een pak van mijn hart gezien hij dus doubleert in brugklas havo/vwo.
Het is een geschenk uit de hemel dat ik straks in Nederland even helemaal op mijn gezondheid kan focussen. Vlak voor vertrek naar Suriname kreeg ik te horen dat er nieuwe medicatie beschikbaar was waardoor de kwaliteit van mijn leven zou kunnen verbeteren. Houdt wel in dat er strenge ziekenhuis controles wekelijks zullen zijn en ik me de eerste tijd doodziek zal voelen door de bijwerkingen. Het zal een behoorlijke aanpassing zijn omdat ik dan levenslang om de 2 dagen medicatie moet inspuiten brrr de gedachte alleen al!!

Maandelijks zal ik 300 euro voor mijn ouders storten zodat zij in ieder geval de kosten van school (150 en 68,50 euro p.m.) kunnen voldoen en zwemles en karateles kunnen betalen. Eten en drinken nemen ze gelukkig voor hun rekening, kleding en schoeisel stuur ik zo nodig op uit Nederland is daar goedkoper en die kan ik met de kinderbijslag betalen. Mijn zonen groeien als kool! Shaquille, 13, maat 170 en schoenmaat 44! Jamal, 5, maatje 122-128, schoenmaatje  32! Shaquille zei laatst tegen Jamal als je nog 1 van deze groeit -liniaal in de hand- dan ben je net zo groot als mama :|

Dit is ons leven in een notendopje. Eind december vertrek ik weer richting Nederland daar heb ik ook mijn mapjes met schuldenoverzichten en financiële verplichtingen. Begin Januari maak ik een nieuwe start die je op deze blog kan volgen.

Twee mensen vielen van het dak. Zij vielen beiden van het dak van een nieuw gebouw met vier verdiepingen. Van een school, naar het schijnt. Zij zakten in zittende houding over het dak naar beneden tot aan de uiterste rand en begonnen toen te vallen. De eerste die hun val opmerkte was Ida Markovna. Zij stond in het tegenoverliggende gebouw voor het raam en snoot haar neus in het glas. En plotseling zag ze dat iemand van het dak van het tegenoverliggende huis begon te vallen. Nader beschouwd zag Ida Markovana dat het er twee tegelijk waren die begonnen te vallen. Helemaal in de war trok Ida Markovna haar hemd uit en begon hiermee zo snel mogelijk het beslagen vensterglas schoon te vegen om beter te kunnen zien wie daar van het dak vielen. Toen zij echter besefte dat de vallenden van hun kant haar naakt konden zien en wie weet wat van haar zouden denken, sprong Ida Markovna van het venster weg en verstopte zich achter de gevlochten driepoot waarop eens een bloempot had gestaan.

Op dat moment werden de beide van-het-dak-vallenden gezien door een ander persoon die in hetzelfde huis woonde als Ida Markovna, alleen twee verdiepingen lager. Deze persoon heette ook Ida Markovna. Zij zat op dat moment  juist met haar benen op de vensterbank en naaide een knoop aan haar pantoffel. Toen zij uit het raam keek, zag zij de beide van-het-dak-vallenden. Ida Markovna schreeuwde het uit, sprong van de vensterbank en begon haastig het raam te openen om beter te kunnen zien hoe de van-het-dak-vallenden tegen de aarde te pletter zouden slaan. Maar het raam ging niet open. Ida Markovna herinnerde zich dat ze het raam had vastgespijkerd en stormde op de oven af waarin ze haar gereedschap bewaarde: vier hamers, een beitel en een nijptang. Met de tang rende ze naar het raam en trok de spijker los. Nu sprong het raam gemakkelijk open. Ida Markovna boog een eind uit het venster en zag hoe de van-het-dak-vallenden suizend op de aarde afvlogen.

Op de straat had zich al een klein groepje mensen verzameld. Er klonk al gefluit, en op de plaats van de te verwachten gebeurtenis verscheen zodner haast een politieagent, klein van stuk. De besnorde huismeester liep druk rond, hij dreef de mensen uiteen met de verklaring dat de van-het-dak-vallenden terecht konden komen op het hoofd van degenen die zich verzameld hadden.

Tegen die tijd begonnen de beide Ida Markovna’s, uit het raam hangend, de een aangekleed, de ander naakt, te kruisen en te trappelen. En daar sloegen eindelijk de twee van-het-dak-vallenden met uitgestrekte armen en opengesperde ogen tegen de aarde te pletter.

Zo slaan ook wij soms, in een val van bereikte hoogten, tegen de troosteloze kooi van onze toekomst te pletter.

(10-4-20: The Language Game – Part 16 of 20)

First, the verbs.

Then, the English original

Finally, my attempt, followed by all the comments that either mark the mistakes or propose a new version

The verbs

blijven, bleef, i gebleven

to remain, stay

duwen, duwde, h geduwd

to push, stove

hangen, hing, h gehangen

to hang

krijgen, kreeg, h gekregen

to acquire, get, obtain, receive

meten, mat, h gemeten

to measure

roken, rookte, h gerookt

to smoke

spannen, spande, h gespannen

to span, strain, stretch, tighten

vallen, viel, i gevallen

to fall

wachten, wachtte, h gewacht

to wait

zingen, zong, h gezongen

to sing

wait!

stop pushing [duwen] it!
stay [blijven] there!
also if it is no match for your strength [meten]
but if it falls [vallen]?
it depends [hangen].
It is more difficult than singing [zingen] while smoking [roken]
Make an effort. [spannen]
Maybe you will have to wait [wachten] before you can receive [krijgen] another one.

wacht!

duwen niet!
blijf daar!
ook als kan het zich niet met je meten
maar als valt er?
het hangt ervan.
Het is moeilijker dan het zingen terwijl je rookt.
inspan jezelf.
Misschien zal je willen wachten voor je kun een ander krijgen.

Vallen is,
als je het goed nagaat,
een neerwaartse vorm van vliegen.
(Rudi Vandendaele)

Hoe gaat het met jullie goede voornemens zo na de vakantie?

De afgelopen dagen is het thema ‘vasthouden en loslaten’ maar ook ‘vallen en opstaan’ een paar keer in mijn werk aan bod geweest. Tijdens een intervisie vertelde een trajectbegeleidster dat ze het moeilijk vond om een traject met een klant te beeindigen. De klant had dusdanig gedrag vertoond dat ze echt een goede reden had het traject te stoppen. Toch zat het haar niet lekker. De klant had toch echt hulp nodig! Waarom gedroeg hij zich dan zo? Snapt hij dan niet dat hij zijn eigen glazen in gooit? Ik begreep haar frustratie erg goed. Je wilt zo graag iemand vooruit helpen, maar op de een of andere manier lukt het steeds maar niet. Dit komt omdat je die mensen op dat moment niet zelf de regie (term uit de IVB) laat voeren over hun veranderproces. Jíj wilt dat ze veranderen. Zíj zien er de noodzaak niet zo van in..

‘Soms moet je iemand eerst laten vallen voor hij zelf weer op kan staan’

Als mensen zelf niet echt inzien dat ze ‘moeten’ veranderen, veranderen ze niet. Soms moeten ze daarvoor eerst hard vallen. We zeggen niet voor niets: ‘van fouten maken leer je’. Als het echt fout gaat willen mensen vaak wel veranderen. Kijk maar naar de roker die al zo vaak gehoord heeft dat het beter is om te stoppen. Tot hij echt ziek wordt.. Echter om van je fouten te kunnen leren zijn er wel een aantal voorwaarden:

• je moet je niet schuldig voelen. Fouten maken mag, het hoort er bij.
• je moet ze onder ogen durven zien. Niet zo snel mogelijk vergeten, maar er juist eens goed naar kijken.
• het helpt als je er over kunt praten of er over kunt lezen. Je kunt dan zien dat anderen die fout ook maken en ook wat voor mogelijke alternatieven er zijn.
• je moet nieuw gedrag durven uitproberen.

Deze 4 punten hangen samen met de leercyclus van Kolb. Ervaren, analyseren, theoretiseren, uitproberen. Die stadia moet je doorlopen om nieuw gedrag te kunnen leren.

Een van de mensen die ik begeleid ontwikkelt zich erg goed op zijn werk. De afgelopen tijd had hij echter in zijn enthousiasme en gedrevenheid veel te veel gedaan. Nu gaat het daarom even wat minder goed met hem en hij voelt zich daar schuldig over. Wederom had ik een gesprek over dat een ontwikkeling niet altijd in één stijgende lijn gaat (meestal niet) maar met vallen en opstaan.

En, hoe gaat het met mijn eigen goede voornemens na de vakantie? Nou, je raadt het al, met vallen en opstaan! Ik heb inmiddels al weer last van een volle agenda die af en toe echt de regie over neemt voor mijn gevoel. Maar, ik ben wel begonnen met ‘bodybalance’ in de sportschool! Een verplicht uurtje fysieke inspanning en ontspanning in de week. Ik kijk om me heen op de fiets, de wierrook brandt nog af en toe en de thee smaakt nog steeds goed. Ik doe mijn best!

Stagelopen op een GAAZ. Enigszins beduusd zit ik in de bus naar het station. Zojuist heb ik de eerste 32 uur stage afgerond en er gaan er nog een heleboel volgen. Dat is maar goed ook overigens, want man man man… Er is veel te leren en beleven. Ook even mijn dank aan de verpleegkundigen. Complexe zorgvragers? Ha, pap lusten ze er van. En ondertussen nog zo’n maffe stagiair op sleeptouw nemen en voorzien van de nodige informatie.

Zo kreeg ik een document over de ‘Geriatric Giants’ oftewel Geriatrische Reuzen:

• Immobiliteit
• Cognitieve problemen
• Incontinentie
• Vallen
• Intoxicatie door medicatie

Ik onthoud het aan het ezelsbruggetje ICIVI. Google zelf verder naar de reuzen, want de indeling lijkt niet overal eensluidend; in Rapportage ouderen 2001 door het Sociaal PlanBureau [klik hier voor PDF] spreekt men bijvoorbeeld over (pag 122, par. 6.2.4):

• geestelijk functioneren: geheugenstoornissen en emotionele problemen;
• mobiliteit: kan niet zelfstandig buiten lopen; kan niet zelfstandig trappen lopen;
• pijn in gewrichten en/of spieren; gebruik van een hulpmiddel bij het lopen;
• stabiliteit en vallen: duizeligheid bij het opstaan; een of meer keer gevallen;
• visus en gehoor: slechtziend, slechthorend;
• incontinentie: incontinentie voor urine, incontinentie voor feces.

Variaties op het centrale thema van de geriatrische patiënt. Op naar volgende week!

Het dwaalt al een tijd in me hoofd.Het is de nieuwe rage in hollywood.En als je de titel leest dan begrijp je dat ik(Cesar) heb over het fenomeen ‘op blote voeten lopen’.Celebs doen het,het schijnt goed te zijn voor het vorderen van de bloedsomloop en het helpt tegen geurtjes.Klinkt niet zeau verkeerd zou je denken.En ik ga de aankomende week(?!) Kijken hoe het leven op blote voeten is.En dit valt elke dag te volgen op razord. Lees snel verder voor dag 1 !

Dag 1 : Vandaag werd ik wakker (helllyeah).En uit automatisme deed ik meteen kleding aan.Shirt broek sokken.. huh? sokken ? fuck! Dat kan niet.Dus sokken weer uitgedaan.Bril op en hop hop hop tanden poetsen.De grond onder me voelde koud onder me voeten en ik wist dat ik dit de komende week constant zou voelen.Na het poetsen van me tanden ging ik naar beneden voor mijn dagelijkse boterham met speculoos.Sinds kort ben ik er aan verslaafd en het is fucked-up lekker !Maar ik dwaal af.Het is vakantie dus de tv ging al gouw aan voor mijn dagelijkse portie Jan de Hoop.En toen jan uiteindelijk stil was.Bedacht ik me dat ik de dag niet op deze manier kon doorbrengen.Wat zou ik op een normale dag wél doen ?

Ah ! skateboarden.Dus ik pakte me deck en reed naar buiten.Ik had nog nooit zoveel grip op me deck gehad.Alsof je voeten in een bak houtlijm waren gedompeld voordat je op je skateboard stapte.Ik stapte af om een goede spot te zoeken voor me en besloot dat ik de stair bij het dichtstbijzijnde bejaarde tehuis maar zou doen.Aangezien de straten niet optimaal waren voor mijn pas gekochte wielen liep ik maar.En sapperdeflap wat zijn steentjes irritant.Kleine achterlijke steentjes plakte aan de onderkant van me voeten, en bij iedere stap begon ik meer respect te krijgen voor de gemiddelde celeb.Ik kijk even naar me voeten en ze waren rood gekleurt met kleine inhamminkjes er plakte hier en daar nog een steentje onder maar een veeg met mijn hand loste veel op.Daar was dan eindelijk de trap.De route had nog nooit zo lang gevoeld.

Ik voelde me bekeken.Als een alto op straat met een hanenkam.Gelukkig zei niemand wat.En ik deed maar als of er niks aan de hand was.Het 5 treden hoge trappetje riep naar me.En als een verliefde man in een willekeurige drama film die zijn geliefde uitzwaait beantwoorde ik de kreet.Terwijl ik aanreed zat ik nog vol zelf vertrouwen.Maar zodra ik de nodige olie maakte.Schuurde de zeikant van mijn voet tegen het griptape (lees : schuurpapier) van me deck op.Wat ervoor zorgde dat ik de hele zeikant van me voet open schuurde.De trap heb ik geland maar de pijn was op zijn lichtst gezegt  ‘pijnlijk’.

Met de bloedspetters nog op me plank besloot ik maar gouw de terug weg naar huis te nemen.Ik werd vanaf elke denkbare hoek aangekeken.Ik voelde me dom en vernederd.En ik was dom en vernederd.Ik liep met een ‘ik-moet-plassen’ hoofd terug over de steentjes.Nog kijkent naar mijn bloeden rechtervoet.Thuis heb ik mijn rechtervoet voorzien van het nodige desinfecterende spul.Ik slaakte een klein ouw kreetje maar wist binnensmonds mezelf voor te houden dat ik een pussy was.Omdat een pleister niet zou helpen besloot ik die dan ook maar niet te gebruiken.Ik had overigens best wel wat geld over gehad voor een degelijke bert en ernie pleister.

Het is nu 10 voor half 5 en ik type me eerste bevindingen uit in het leven van iemand zonder schoenen aan.Me voeten voelen lichtelijk bevroren maar dat mag de pret niet bederven.De respectmeter voor kate moss staat op 98%.Ik mis me schoenen maar dan kan ik deze week misschien beter niet aan denken.

Cesar

Pim is blij met zijn nieuwe bed!

Pim is al best lang. Tel daarbij op dat hij graag languit op zijn buik slaapt plus dat hij zichzelf in slaap bonkt. Het werd dus hoog tijd voor een groter bed. Een tijd geleden speelde Pim op ons logeerbed. Dat zou Pims volgende bed worden, maar Johan en ik waren het er meteen over eens, dat hij toch nog wel erg klein was voor het hele grote bed. Een tussenoplossing is een meegroeibed. Deze kun je in lengte verstellen; een bedje op de groei dus.

Toen Johans ouders hierover hoorden opperden ze dat zij nog een peuterbed hadden. Johan en zijn broers hebben hierin geslapen en zij gebruiken hem niet. We mochten hem voor Pim gebruiken. Eén klein nadeeltje… het bed was boerengroen. Op zich niets mis mee, maar Pims kamer was net blauw getoverd en om hem nu meteen met een regenboog aan kleuren nachtmerries te bezorgen… Opa wilde hem wel wit schilderen. Het idee was om Pim een eind voor, of een maand of twee na de bevalling naar zijn nieuwe bed te verhuizen om zo niet van alles tegelijk te veranderen. Vanwege het schilderwerk dat nu op het programma stond besloten we voor het laatste te kiezen.

Pim had een groeispurt gehad en lag hierdoor steeds vaker met zijn koppie tegen het hoofdeinde te bonzen. Nadat ik hem in een nacht zeker acht keer naar beneden had gelegd, besloten we toch vaart achter het nieuwe bed te maken. Opa aan de schilder en afgelopen weekend werd het bed uit Groningen naar Hengelo verhuisd. Een geweldig leuk en knus bed.  Pims andere oma had al dekbedovertrekken gemaakt. Die van Bert & Ernie moest er natuurlijk als eerste op. Pim vond het prachtig.

Gisterenavond moest het gebeuren. Wij brachten Pim naar bed. Voor de zekerheid lieten we zijn oude ledikant nog op zijn slaapkamer staan. Mocht het nu niet gaan, dan konden we hem zo terug verhuizen. Na het avondritueel deden we zijn deur dicht. Met een kloppend hart wachtte ik 10 minuten in onze slaapkamer. Zou hij blijven liggen? Kon hij eruit vallen? Zou hij gaan spelen? Zou hij zo weer op de gang staan? Gek genoeg (?) viel hij meteen als een blok in slaap. Tot vanmorgen half acht. Hij wilde pas uit bed, toen wij op zijn kamer kwamen. Briljant!

Vanmiddag mocht hij weer. Nu slaapt hij ’s middags nogal wisselend, dus dit was extra spannend. Johan was nog niet beneden of hij hoorde door de babyfoon:’Pim zelf uit bedje!’, gevolgd door een bons en toen hartverscheurend gehuil. Pim was uit bed gevallen. Gelukkig was de schrik en de slaap de grootste oorzaak van zijn gehuil. Even troosten en weer lekker in zijn grote bed. En weer viel hij meteen in slaap. Terwijl ik dit typ, ligt hij ook in bed. Het is alweer stil! Stilte voor de storm? Of heeft Pim van zijn valpartij geleerd?

De rest. Blijkbaar vooral degelijke boeken gelezen, of spul van hoogtes en laagtes.

• Walter Mosley – Bad Boy Brawly Brown. Vreemde kerel die Mosley. Komt in interviews allerhande over als een hoogst intrigerende, belezen intellectueel die een aardig boompje kan opzetten over allerhande zwaarbeladen thema’s, maar zet in z’n boeken lezers herhaaldelijk op het verkeerde been door te doen uitschijnen dat een plot en een vunzig sfeertje het enige zijn dat hem echt boeit. In tegenstelling tot bvb. The Man In My Basement kiest Mosley met de Easy Rawlins-reeks voor ogenschijnlijk eenvoudige genreliteratuur, al is er ook hier meer aan de hand. Hij staat met een been in de Chandler/Hammett-traditie, voegt er de onvermijdelijke (zwarte) Himes-dimensie aan toe, maar steekt ook een boeiende continuïteit in de reeks, waardoor je niet enkel een soort mini-geschiedenis krijgt van Los Angeles, maar ook een gerekte bildungsroman door enkele cruciale decennia Amerikaanse geschiedenis. Mosley schrijft uitstekende dialogen, creëert koortsige sferen, voegt een fikse dosis seksualiteit toe, al dreigt hij zichzelf deze keer wel te verliezen in een al te complexe plot. (***1/2)
• Dennis Cooper – Wrong. Bundel die verhalen verzamelt uit jaren tachtig en negentig. Hierdoor diverser dan ’s mans George Miles-cyclus (Closer, Guide, Frisk, etc), met verhalen in zijn befaamde afstandelijke, nihilistische stijl, maar hier en daar ook wat sensationalistisch en zelf een als verhaal verkleed essayistisch gedrocht. De klassieke thema’s (seksualiteit, dood, geweld, verveling, liefdeloosheid, apathie, pornografie) zijn allemaal aanwezig, al slaat de vonk zelden over. (**1/2)
• J.M.H. Berckmans – Je kunt geen twintig zijn op Suikerheuvel. Ongetwijfeld een van de meest getalenteerde schrijvers die de laatste decennia in dit taalgebied hebben rondgelopen. Helaas ook een van de grilligste, al is het op z’n minst fascinerend om te lezen hoe Berckmans’ ups and (vooral) downs het tot literatuur geschopt hebben. Je kunt geen twintig zijn op Suikerheuvel, een verzameling brieven, gedichten, verhalen, gedachten en gewauwel, bevat het beste én slechtste van Berckmans, al is de grens tussen de twee ook soms moeilijk te trekken. Delirische, associatieve gedachtensprongen worden afgewisseld met pure nonsens, flarden songteksten, verwijzingen naar film, reclame, actualiteit, waarvan de betekenis niet altijd even duidelijk is. Nu eens hilarisch, dan weer schrijnend (vooral in de brieven aan zijn moeder), en zelfs in z’ meest onsamenhangende momenten nog steeds getuigend van een imposante taalvariatie. (***1/2)
• Jan Van Loy – Bankvlees. Grappige moderne schelmenroman over twee pedante jongeren die weigeren deel te nemen aan het maatschappelijk spelletje, en dan het arbeidscircuit in het bijzonder, en doorheen de hoofdstukken op alternatieve wijze proberen rond te komen. Het levert trips op via de maatschappelijk werkster, via misdaad en rijkeluiszoontjes om uit te monden in een onvermijdelijke clash met de realiteit. Grappig en origineel boek, met héél goeie dialogen en een paar ranzige scènes die van een onweerstaanbare gortigheid getuigen. Een veelbelovend debuut van een schrijver die precies nog niet de aandacht heeft gekregen die hij verdient. (***1/2)
• Anne Provoost – Vallen. Intussen al bedacht met een klassiek status en vertaald in alle wereldtalen inclusief het Maaskantdialct dat me zo geliefd is. Zoals bekend een roman voor jongeren en volwassenen die kan dienen als waarschuwing voor allen. Verleden en heden, politiek en maatschappij, trots en schaamte wisselen elkaar af in een vrij sfeervolle roman die me soms wat onverschillig liet, maar gelukkig niet het al té prekerige pad kiest. (***)
• Siri Hustvedt - The Sorrows Of An American. Een klassieker opvolgen, het is geen benijdenswaardige taak. Was What I Loved een succes over de hele lijn, dan legt The Sorrows Of An American meteen enkele gebreken bloot. Dat die ook wel te maken kunnen hebben met m’n eigen persoonlijkheid en voorkeuren geef ik grif toe. Hustvedt schrijft graag over mensen als zichzelf: intellectuele bourgeoisie, academici, mensen met vette diploma’s en kunstenaars die een aardig boompje kunnen opzetten over praktijk en theorie. Mensen die ’s ochtends bij het ontbijt luisteren naar Haydn, in een leeg moment een strofe van Rilke bestuderen (in originele Duitse versie, welteverstaan), bij de middagmaaltijd discussiëren over Caravaggio, ’sex-positive feminism’ en de mogelijkheden tot spontaneïteit en directe expressie in hedendaagse kunst, in de namiddag wat palaveren over nouvelle vague-films en Woody Allens studentenfilms en ’s avonds over hun gedichten en hoe zelfanalyse hen gedwongen heeft om van repressieve instincten poëzie te maken. Ik weet het niet, bourgeoisie met veel te veel vrije tijd, woonruimte en aandacht voor zichzelf. Dat soort gezwets kan uitermate boeiend zijn (de halve Joods-Amerikaanse literaire traditie die me dierbaar is bestaat uit niets anders), maar kan, zoals hier, ook neigen naar het neurotische, zelfgeabsorbeerde, humorloze, half-hysterische rond-de-pot-gelul waar Foucault vast een en ander over te melden zou hebben. Je waant je soms op een Bloomsbury Group-meeting. Maar dan zonder de losbandige seks. Komt daar nog bij dat enkele personages betrokken zijn bij wetenschappelijk onderzoek naar neuropsychologie kwesties en de eeuwige strijd tussen de humane vs. de exacte wetenschappen en bijgevolg is het soms niet duidelijk of het hoofdpersonage dan wel Hustvedt eigenlijk de bedoeling heeft om een gefundeerd essay de roman in te smokkelen. En kijk, ik ben een eenvoudige jongen, met eenvoudige behoeften (punk, patatten, pinten, meer heb ik soms niet nodig) en een vrij eenvoudige geest, en als ik te veel af te rekenen krijg met dergelijke toestanden, dan krijgt de autodidact in mij een knauw en komt dat onnodige minderwaardigheidscomplex dat eigen is aan Limburgse boertjes uit de arbeidersklasse naar boven en voel ik me in het kruis getast, opzijgeschoven met zo’n bemoederend schouderklopje en te dom en als het dat niet is, dan kan er iemand vast wel een andere reden verzinnen. Gelukkig, gelukkig, kan Hustvedt ook een goed verhaal ophoesten, in dit geval de zoektocht naar een ontbrekend puzzelstuk uit het leven van een zopas overleden vader. Enerzijds krijg je ook het gevoel dat er wat veel verhaallijnen zijn die ze probeert uit te werken (de zoektocht, de relatie tussen het hoofdpersonage en zijn huurder, zijn zus en nicht, zijn patiënten, de jagers op de literaire nalatenschap van zijn overleden schoonbroer, etc), maar anderzijds houdt ze de boel onder controle zoals het een ervaren poppenspeler betaamt. De moeite dus, maar soms ook wat enerverend en zonder de intensiteit, emotionaliteit en, vooral, de viscerale kracht van What I Loved. (***)
• Raymond Queneau – Zazie in de metro. Opnieuw een schelmenroman, over de twaalfjarige Zazie, een cynisch, vuilbekkend joenk van een jaar of twaalf dat een weekendje verblijft bij oom en tante in Parijs, absoluut de metro op wil, dat kan niet kan wegens staking en het dan maar op een zwerven zet met de onvermijdelijke botsingen tot gevolg. Kleurrijke, absurde en chaotische roman, met een geschifte gallerij personages (marktkramers die flikken zijn, nachtwakers die cabaret dansen en papegaaien die constant hetzelfde zinnetje herhalen). Grootste obstakels: er valt geen touw aan vast te knopen, het hotst, botst en klotst 180 pagina’s lang, en de Nederlandse vertaling, die de experimentele taalspelletjes van Queneau geen eer kan bewijzen. Een van de weinige keren dat ik wenste dat m’n Frans verder reikte dan “une mitraillette hamburger avec andalouse et oignons et un Coca, s’il vous plaît”. (***)
• Haruki Murakami – Na de aardbeving. Verhalenbundel waarin een aardbeving de rode draad is. De ene verliest zijn vrouw na de schok, de ander stookt kampvuurtjes met volk dat de beving ontvluchtte, de derde probeert die beving te voorkomen met de hulp van een uit de kluiten gewassen kikker. Zowel het onbestemde melancholische als het magisch-realisme van Murakami komen hier aan bod, al zijn het vooral de gebreken die het duidelijkst aan de oppervlakte drijven. Dat wat dromerige, bijna etherische sfeertje van ’s mans boeken flirt vaak immers met de oppervlakkigheid en enkele verhalen (“Een ufo in Kushiro”, “Gods kinderen dansen allemaal”) hebben wel heel erg weinig om het lijf, waardoor je het gevoel krijgt dat de zo geroemde Murakami-touch ook wel eens hapert en soms verdacht veel van een hol, stilistisch trucje heeft. (**1/2)

En we zijn weer bijgebeend. Juij.

NP: The Gun Club – Fire Of Love

…vi som setts en massa gånger förr eftersom vi bor ihop. Och det blev en mysig semester. Vi badade i Kristianopel (mycket kort – fy fasen vad kallt!) och på Gränsö, och vi såg Dalarö till cykel. Peter med ett annat perspektiv än jag. Vi hann med att umgås med min rara familj och goda vänner och vi såg Örebro Örbyhus slott. Där serveras förresten hugade morbidturister ärtsoppa men det avstod vi, av massor med bra skäl. Och så slappade vi. Och åt av Wendys mumsiga bakelser.

Soms heb ik zin om mij neer te laten vallen. Zomaar. Zonder me te moeten afvragen of iemand of iets me wel zou opvangen.

David & Tobias på Vallen @ Kalmar

Nu är jag hemkommen.

Har spenderat den senast veckan i Kalmar med mina kära barndomsvänner. Har vart en otroligt rolig vecka, dyr – men rolig, där Söndagen på Strand måste sättas på en piedestal. Kul att det finns städer utanför storstäderna som erbjuder en fest på alla veckans sju dagar. Jag blir mer och mer förälskad i Kalmar för varje sekund jag spenderar där, känns tråkigt att jag har en termin kvar innan jag ska röra på mig igen. Men vem vet man kanske återkommer, ingen som vet vad framtiden ger och tar.

Men nu är jag nöjd, trött på innebandykillar och dålig musik för den här gången..

Gisterenmorgen, de zon was net op, de volgeltjes floten en bafman, onze superheld met het granieten spraakorgaan met wasbordpatroon,kroop op zijn stalen ros om zich naar zijn werk te begeven.

De rit begon zoals elke morgen met de vreugde van het motorijden en het kunnen omzeilen van alle files door het laveren langs de rijtjes autos die zich een weg trachten banen naar hun dagdagelijkse sleur…

Nog een kilometer of twee dacht Bafman bij zichzelf, dan kan ik me weer met veel show aan het blauwe gebouw parkeren zodat alle vrouwelijke en enkele mannelijke collega’s met blinkende oogjes opkijken naar mijn aankomst! Een mooi vooruitzicht!

Dat was echter buiten de waard gerekend! of beter gezegd door een camion die op lullige wijze een deel van z’n lading verloren was en de rijweg bestrooid had met brokstukken van afgeschraapt beton en asfalt! Bafman reed op een rustig drafje en kon de verloren lading niet meer ontwijken. Met toegeknepen billen en wijdopengesperde ogen ging hij zijn lot tegemoet!

Een kortse “schjnok”, aan het voorwiel door een te grote steen en Bafman mocht als eerste kennismaken met de harde realiteit van het motorijden! Gezwind kwam hij te val met zijn stalen ros en kuste ongewild de tarmac van de haachtse steenweg!

Resultaat : Bafman heeft een gebroken sleutelbeen , een gebroken duim, een geschaafde arm, een kapotte moto en een gekrenkt imago…

Geen plezliertje als je ‘t mij vraagt!

Ik heb het altijd gezegd! Camions en bussen moesten verboden worden in het verkeer! Op deze manier zouden zo’n zaken niet gebeuren! en andere ook niet! Front tegen de camions en bussen! Dit wordt beslist één van onze programmapunten in onze politieke ambities voor de toekomst!!

Als Pim in bed ligt, valt er nog wel eens wat. Zijn flesje water, olifant, nijn… Vooral dat vallende flesje is goed hoorbaar op het laminaat van zijn kamer. Dit geluid kennen Johan en ik dan ook door en door. Vanmiddag viel er echter ‘iets’ anders.

Pim ligt in bed. Het is warm, dus misschien een goed idee om Pim te laten wennen aan een dekentje, in plaats van zijn oude vertrouwde slaapzak. Het eerste uur is er niets aan de hand. Pim had alleen zijn luier (wederom!) van een bruine kleur voorzien. Dat werd dus weer verschonen, want anders slaapt hij niet. Zo gezegd zo gedaan. Johan en ik zijn net samen beneden als we horen dat er wat valt. Dit is geen flesje… dit is PIM! Het blijft even akelig stil door de babyfoon. Vervolgens klinkt er hartverscheurend gehuil. Wij stormen de trap op (gelukkig zit het traphekje dicht). We zijn nog halverwege de trap en Pims slaapkamerdeur gaat open… Een verdrietige Pim kijkt om het hoekje!

Gelukkig was even troosten genoeg en is hij daarna meteen – in zijn slaapzak! – in slaap gevallen. Dat dekentje komt wel als hij in een gewoon bed gaat slapen…

Spreuken 24:16

Een rechtvaardige komt zevenmaal ten val,

maar telkens staat hij op.

De afgelopen weken is de vergelijking van de verloren zoon (Lukas 15: 11-31) meerdere keren naar boven gekomen in onze kerk. Hierin staan twee zonen beschreven: de jongste zoon eist zijn erfenis op en verlaat de boerderij, de oudste blijft trouw op de boerderij.

Ik wilde het nu even over de jongste zoon hebben. De meesten van ons zullen het niet zo extreem hebben gemaakt. De meesten van ons zullen geen geld hebben opgeëist bij onze ouders, om vervolgens het huis verlaten om het er eens lekker van te nemen. Maar we herkennen ons allemaal wel enigszins in wat hier beschreven staat. We doen allemaal dingen die ervoor zorgen dat we botsen met onze ouders, vrienden of anderen. Het is heel normaal dat na een meningsverschil of na een fout die tot een ruzie heeft geleid een stapje terug te willen doen, even af te koelen of afstand te nemen.

Hetzelfde kunnen we doen met God. We doen dingen die we eigenlijk niet zouden moeten doen. We weten het wel, maar toch maken we fouten. Het is een menselijke reactie om dan even afstand te willen nemen. We kunnen geen behoefte aan God of ons niet waardig voelen omdat we een fout hebben gemaakt.

Hoe bemoedigend is Spreuken 24:16 dan! Een rechtvaardige komt zevenmaal ten val, maar telkens staat hij op. We maken fouten, maar zolang we ‘rechtvaardig’ zijn, zolang we met Jezus leven en niet van hem weg stappen als we iets doms doen, zijn we in staat om weer op te staan en verder te gaan waarmee we bezig waren.

In Lukas 15 kan je precies hetzelfde lezen. De jongste zoon maakt heel wat domme beslissingen, maar op het moment dat hij het besluit neemt om weer contact te zoeken met zijn vader rent zijn vader naar hem toe om hem in zijn armen te sluiten en weer de weg te gaan die ze gingen voordat de zoon weg ging. Terug naar de liefdevolle relatie van vader en zoon.

Als God het voor de jongste zoon deed, dan geldt dit zeker weten ook voor ons: jonge mensen maken ook fouten. We mogen fouten maken, we mogen een keer plat op ons gezicht gaan. Maar wees niet bang om ermee naar God te gaan!

Loey

Deze nacht, heel veel regen en die toestanden, gevolg: geen strooidiensten, gevolg: gladde wegen, gevolg: vallen.

We fietsen samen over een niet zo leuke drukke baan (waar ik al eerder eens aangereden ben) en er staat een auto te wachten in een zijstraatje, klaar om door te rijden. Mijn vriendin remt zachtjes, omdat we dachten dat de chauffeur gewoon ging doorrijden en ons platwalsen, aangezien die ons geen blik gunde. Maar ze sliert uit en valt opzij, mij uit evenwicht brengend. Ik kon nog recht blijven, maar tijdens het remmen keek ik achter mij om te kijken naar haar, waardoor ik zelf ook uitslierde en viel. Plat op mijn rug, mijn boekentas heeft zowat mijn leven gered, zonder die zak was ik met mijn hoofd tegen de grond geslagen en zou ik ferm veel pijn hebben, vrees ik. Achter ons fietste blijkbaar een jongen, wie ook is gevallen doordat hij over mijn vriendin struikelde. Met trillende benen snel opgestaan en langs de kant gaan staan, blijkt dat die jongen en mijn vriendin hun ketting eraf ligt (de mijne niet, oef). De chauffeur zie ik nog juist wegrijden, vluchtmisdrijf, fijn, blijkt achteraf dat mijn vriendin hem heeft zien kijken met een dom gezicht. Scheitvent. Mijn vriendin haar rug bezeerd, ook haar been deed pijn, gezellig. Te laat op school, voor de eerste keer in mijn leven, yay !

Nu heb ik hoofdpijn, mocht niet gaan turnen van mamalief, “naschokske”, ahja, ik had toch geen zin.

Misschien heb ik wel een hersenschudding, muha ! x)

De hoogtepunten van het wielrennen in 2007, voor degenen zal het wel een dieptepunt zijn, maar ja, het hoort bij het wielrennen. Iedere wielrenner maakt het wel een keer mee, alleen de een wat vaker dan de andere.