De nachten worden koud en ik vind dat dus zalig om dan een extra dekbed op te leggen en dan u zo helemaal diep onder de dekens te nestelen en het warm te krijgen (iemand trouwens een idee wat te doen om het topke van je neus warm te krijgen – neus onder de dekens is niet zo praktisch als je nog wat lucht wil binnenkrijgen, maar ik heb daar dus altijd last van, van die koude neus).

Het is uiteraard even zalig om over enkele maanden, bij de eerste warme dagen/nachten, die extra deken weer te kunnen afwerpen. Dat geeft dan zo’n heerlijk licht gevoel …

Ik ben gelijk een kind zo blij met de nieuwe oorbellen waarop ik mijzelf zaterdag getrakteerd heb (zilver met granaat).

Ben ik dan toch materialistischer dan ik dacht?

Vanmiddag vrijaf genomen om met dochter E. te gaan shoppen. Ze zit de laatste tijd wat slecht in haar vel en dan moet je mensen eens uit hun huis halen, nietwaar.
Zo gezegd, zo gedaan. Afgesproken in de Veldstraat, een broodje gekocht, ons geïnstalleerd op de Kouter (ik vergeet altijd hoe slechte banken dat daar zijn, ik kan nauwelijks met mijn voeten op de grond) en de nodige boodschappen gedaan zoals een driekwartbroek en een bloesje voor haar (evenwel niet allemaal in de solden). Zoals te verwachten viel, waren we het na een kleine twee uur beu maar hadden eigenlijk nog geen zin om naar huis te gaan.

Het was redelijk mooi weer en we hebben ons geïnstalleerd op de trappen van de “Pisserkes” op het Braunplein, met een ijsje (zij vanille, ik meloen), genieten van de zon en de mensen en het nietsdoen (zo zalig dat dat is, van die dingen doen op een moment dat je normaal aan het werk bent), en ondertussen wat uitleg geven aan dochterlief over de monumenten.
En het is ook nu weer gebleken: een mens leert alle dagen bij. Ahum. Op een gegeven moment waren we omsingeld door een groep Duitssprekende toeristen die met hun gids op schok waren. Met het beetje Duits dat ik mij nog van de middelbare school herinner, kon ik opmaken dat hij uitleg aan het geven was over het gedenkteken voor de gesneuvelden tijdens de oorlog, en over de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog in Gent (althans, dat is wat ik eruit opgemaakt heb, de precieze details verstond ik ook weer niet: als zo’n Duitser vloeiend aan het spreken is, in een of andere streektaaluitspraak, kan ik niet echt volgen).
Ik had de assertiviteit niet om hem erop te wijzen dat het monument waar we ons bevonden, opgedragen was aan burgemeester Emile Braun, als erkenning voor alles wat hij voor zijn stad gedaan heeft. Tsss.
(en nu maar hopen dat er op het Braunplein niet toch nog ergens een oorlogsmonument te bespeuren is)

Raad eens wat wij gisteravond gedaan hebben?

Naar een aflevering van My Family gekeken!

Zonder dat het tv-toestel (oud of nieuw) uitviel! Wat een luxe. Na ruim veertien dagen kunnen we nu genieten van een mooi, groot beeld.

Woensdagavond kregen we telefoon van de winkel dat de nieuwe toestellen binnen waren, en dat we er konden omkomen. Wederhelft E. heeft gevraagd dat ze het voor alle zekerheid uittestten in de winkel, en ’s avonds zijn we er dan omgereden. Het stak nu toch niet meer op een dag.

Want de soap bleef maar duren: de technicus van de winkel moest ten langen leste besluiten dat er toch iets aan het toestel was en dus was het wachten op de technicus van de firma. Van hen hoorden we eerst niets, vorige dinsdag namen we zelf contact op en toen bleken ze over een verkeerd serienummer te beschikken (waarom ze daarvoor niet even konden bellen, blijft mij nog steeds een raadsel) en via het correcte nummer zagen ze dat er iets mis was met het moederbord dat moest vervangen worden, maar die waren besteld en ze wisten niet wanneer ze binnen gingen zijn.
In de winkel wilden ze ons inmiddels wel een vervangtoestel geven, maar ook daarvan waren er geen beschikbaar, en toen was het afwachten wie of wat eerst ging zijn.
Gisteren dus bingo: het nieuwe toestel!

Een gewone zondagnamiddag op het terras.

<

(En jawel, ik heb ook nog enkele uurtjes kunnen buitenzitten, en zowaar zelfs enkele bladzijden in mijn boek (Heldere maan van Lulu Wang) gelezen)

Ken je dat gevoel?
Je bent aan het werk op je bureau, het raam staat open, de zon schijnt uitbundig, je voelt en merkt overal de lentevrolijkheid.
Je zit aan je bureau en je wou dat je op een terrasje zat, in de zon, met een koel drankje, in aangenaam gezelschap.

Weet je, soms worden dromen eens reëel.
Deze namiddag kreeg ik bijzonder aangenaam gezelschap op bezoek, we nestelden ons op het terras, genoten van de zon en van een glaasje koele rosé en kletsten er duchtig op los. Meer hoeft dat niet te zijn. Plezant dat dat is, zo op het moment zelf gemaakte afspraken, en bovenal, de perfecte methode om effectief te genieten en de boel de boel te laten – dat huishouden loopt niet weg (helaas).

Vanavond op het onverwachts uit eten geweest.
Met dochter M. En het was bijzonder gezellig. Ook al waren we allebei een beetje heel erg moe.
Het was eigenlijk een beetje een etentje van moetens.
Want we vlogen buiten thuis.
Zoon S.W. heeft de living opgeëist. Om met zijn vrienden eens een avondje van die spelletjes op de tv te kunnen spelen (zijn vriend brengt dan alle apparatuur mee, want ik heb altijd geweigerd om die dingen te kopen) en filmpjes te kijken. (“opgeëist is wel degelijk relatief, want hij heeft het me gisteren poeslief gevraagd).
Oorspronkelijk ging ik met wederhelft E. uit eten gaan, maar plannen kunnen soms binnen de vijf minuten verschillende malen veranderen. Toen dochter M. vanavond hoorde van onze plannen, bleek duidelijk dat ze zin had om mee te gaan. Verwachtingen even bijgesteld, maar een etentje samen met onze oudste dochter is anders, maar even leuk. Inmiddels bleek echter dat wederhelft E. zich niet lekker voelde, dus wist ik al hoe laat het was, die zou niet meegaan (altijd zelfde scenario: misselijk, later hoofdpijn, alleen maar goed om bed in te duiken, klokje rond slapen, en meestal ’s anderendaags weer beter). Dus hebben we de zaken maar naar onze hand gezet en er een zeer gezellig moeder-dochter moment van gemaakt. Ze heeft ons feilloos naar het centrum gebracht (een van de voordelen van haar rijbewijs) en we zijn zeer lekker Indisch gaan eten.
Inmiddels weer thuis, ik achter de pc, mijn zonen, samen met twee vrienden de living bezet terwijl allerlei wezens in de meest vreemdsoortige decors over het tv-scherm razen. En straks slapen ze hier allemaal in de living. Moet kunnen.
Ik ben wel blij dat ik subiet in mijn bed kan gaan liggen. Maar ik ben ook geen 18 meer natuurlijk.

De tentoonstelling over de wandtapijten was heel mooi opgesteld, en hoewel dit niet direct onze meest favoriete kunstvorm is, hebben we er toch meer dan twee en een half uur rondgelopen. Ze was heel mooi opgesteld, maar enkele banken meer zouden niet misstaan om die overweldigende taferelen vanop afstand wat meer op je gemak te bekijken. Die tapijten lijken mij trouwens de voorloper van het stripverhaal te zijn, want van bepaalde verhalen, bv. de ontvoering van de mooie Helena naar Troje, staan alle scenes op een en hetzelfde tapijt. Alleen stonden er nog geen kottekes rond.
En wist je dat een ervaren wever voor een redelijk eenvoudig motief een maand nodig had om 70 cm te weven. En dat de hoogte van zo’n tapijt bepaald werd door de breedte van het weefgetouw? En dat dat maximaal 5 meter bedroeg, omdat die 5 m de maximale overspanning van gebouwen met houten balken was en ze er dus geen grotere getouwen binnenkregen (volgens de uitleg gehoord van een gids).

En gisteravond, het slotfeest van Gent over Morgen, was een boeiende avond, waar Michel op een schitterende manier van live-verslaggeving deed. Achteraf bleven toch nog enkele vragen over, die hier reeds verwoord werden. Alles wat ik erover zou schrijven, zou slechts een flauw afkooksel zijn.

Maar nu ga ik mijn bed opzoeken (maar eerst nog de vaatwasmachine vullen, en de was in de droogkast steken). Tot morgen, of overmorgen of zo.

Deze post komt later dan ik dacht, want we zijn deze avond nogmaals naar Karton van Henk Rijckaert geweest vermits dochter M. de premièrevoorstelling gemist heeft. Ik heb er andermaal zeer van genoten, terwijl ik mij de bemerking maakte dat de stukken die ik vorige keer schitterend en die die ik vorige keer minder goed vond, identiek gebleven zijn, ook al werden reeds enkele wijzigingen aangebracht. Maar het moet gezegd, Henk heeft talent en kan een podium vullen.

Maar wat ik vooral wou zeggen: dochter M. is geslaagd voor haar rijexamen. Een nieuwe mijlpaal in haar leven. Nu enkel nog de papiermolen doorworstelen en dan kan ze zich de trotse bezitter van een rijbewijs noemen. Een nieuwe mijlpaal in ons leven. Heb ik niet al ergens gezegd dat kleine meisjes groot worden. Onherroepelijk (en gelukkig maar).

Zondag 1 maart vandaag.
Begin van de weerkundige lente.
Zowaar, de zon scheen.
Ik heb mij laten verleiden …

Heb zonet op het terras een halfuurtje in de zon de krant gelezen.
En er ontzettend van genoten.

En gelukkig maar, want toen ik een half uurtje binnen was, begon het te regenen …

De kinderen hadden al meermaals laten weten dat ze nog eens zin hadden in pannenkoeken. Gisteren zette ik dat dan eindelijk op mijn planning, een beetje als verrassing.
Dochter M. had repetitie tot acht uur dus besloot ik te wachten tot dochter E. om half zeven thuiskwam om aan het pannenkoekenfeest te beginnen. Zo had ik de namiddag toch een beetje voor mezelve.
Dochterlief kwam bij me in de keuken en samen hebben we een hele stapel gebakken. Ik weet dat ze hier ook dol zijn op koude pannenkoeken als tussendoortje, dus zorg ik altijd dat ik er meer heb voor de dag(en) nadien.
Vraag me niet hoe ik erbij kom, maar ik had sterk de indruk dat dochter E. het heel gezellig vond. Of zou het feit dat ze dit minstens enkele keren vermeldde, daar voor iets tussenzitten?

Toppunt was evenwel dat beide jongens, onafhankelijk van elkaar, in de loop van de namiddag lieten weten dat ze pas laat thuis zouden zijn, en de pannenkoeken konden hen niet verleiden om vroeger naar huis te komen. Ik heb dan ook mijn planning niet gewijzigd.

Er was nog iets waar wij het pad der tradities een beetje aan onze eigen wil hebben aangepast: we hebben maar 1 trouwring. Voor mij. Wederhelft E. wist toen al dat hij nooit ofte nimmer een ring zou dragen, hij kan niets aan zijn handen verdragen. Dus waarom geld uitgeven voor iets dat eeuwig en drie dagen in een doosje in de kast zou blijven liggen?

Bruidsboeket

Ook de klassieke huwelijkslijst lieten we aan ons voorbijgaan: geen zilveren bestek, geen 70-delig teer porseleinen servies – mét sauskom, soepterrine, koffiekan, melkkan en suikerpotje – dat eens per jaar uit de kast mag komen (kleine kinderen in huis, weet u wel), geen kristallen glazen, geen peper-en-zoutstel. We woonden al een jaar of twee samen en we hadden het nodige in huis.
Toch hadden we een ‘huwelijkslijst’. Bij een hifiwinkel. We kozen voor een versterker, cd-speler en radio. En daarvan genieten we nog dagelijks. Ook al had de cd-speler het eeuwig leven niet en inmiddels vervangen is.

Op andere terreinen werden de tradities ruimschoots in ere gehouden. Om te beginnen was er de sleutelkwestie: wij woonden in het huis van mijn grootmoeder, en zowat iedereen had daarvan een sleutel. Het zou een beetje kleinzielig (en vooral hopeloos) geweest zijn om plots al die sleutels terug te vragen. Naïef als ik was (ben), heb ik zelfs niet eens gemerkt dat een deel van het gezelschap zich tijdelijk verwijderd had.
Maar we hebben het geweten. Toen we doodmoe thuiskwamen, was er geen sprake van om onmiddellijk ons bed op te zoeken. Ons een weg banen is een geschiktere verwoording.
Van beneden tot boven was toiletpapier gespannen (dat zag er erg uit maar was zo opgeruimd), overal lag confetti (jaren later vond ik er nog, zo’n vuiligheid), de stapel oude kranten werd vakkundig uiteen gehaald en gebruikt om de keuken op te vullen (heeft met enkele uren opruimwerk gekost), onze slaapkamer werd artistiek bedekt met kweetniethoeveel plastic bekertjes gevuld met water (twee volle emmers!), en ons bed werd voorzien van een laag bloem, vermengd met confetti (kon ik midden in de nacht, 6 maanden zwanger, nog schone lakens opleggen – gelukkig dat ik dat nog niet gedaan had, zoals ik eerst van plan was). En gelukkig sliep dochter M. bij haar meter, die toch een babysit moest laten komen voor haar kroost.

En ja, vandaag 18 jaar geleden togen we ter kerke om daar nog eens ons jawoord te geven, en nadien feest te vieren.

- We kozen toch voor een kerkelijk huwelijk omdat we het gevoel hadden dat het moment in het stadhuis meer een administratief moment was, en vooral zo snel gedaan. We vonden evenwel dat het toch een stap was waarbij je even mocht stilstaan en een kerk leende zich daar beter voor. Gelukkig troffen we een pastoor die ons daarin wilde volgen. En ik vermoed, indien we de dingen konden overdoen, dat we nu andere beslissingen zouden nemen.

- De avond voordien werd deels ingenomen door iets dat meestal niet terug te vinden is op de todolijst van aanstaande koppels: we moesten met dochter M. naar de kinderarts omdat mejuffer er niet beter op gevonden had dan een serieuze keelontsteking te kweken. Het kind had meer dan 40 °C koorts en haar thuislaten was geen optie, vermits alle potentiële opvang uitgenodigd was. Gelukkig was het die dag niet al te koud (naar ik mij herinner een graad of tien, elf).

- Slechte planners zoals we zijn, liep er weer iets mis met het uurschema: ik was nog lang niet klaar met het schmink- en kleedprogramma toen wederhelft E. al arriveerde met het bruidsboeket. In plaats van een mooi plaatjesmoment was het eerder van “Oh mooi, dankuwel, leg maar in de veranda.” Romantische zielen dat wij zijn!

- De huwelijksmis was gepland om 17 u. We wilden alles (mis, receptie en feest) mooi op elkaar laten aansluiten, en we hadden toch geen zin in een fotosessie in het park, om piepkeduik achter een boom te spelen, of voor de fun ergens samen over een beek te springen (met alle waardering voor de mensen die dat wel graag willen, laat dat duidelijk zijn).

- Zoals gezegd, de huwelijksmis was gepland om 17 u. maar begon met een kwartiertje vertraging. Mijn grootmoeder, die op dat moment nog niet zolang in een home zat, lag nogal dwars en wilde niet mee, maar kon niet meer alleen blijven, enz., enz., waardoor mijn ouders niet konden vertrekken, en wij wilden niet beginnen zolang mijn ouders er niet waren. Wij hadden als intrede in de kerk een stukje uit De Toverfluit voorzien. Toen mijn schoonbroer ons zag arriveren, liet hij dat afspelen, maar hij wist niet dat we nog even – dachten we – bleven wachten aan de ingang van de kerk, tot mijn ouders er waren. Het stukje werd nog een tweede maal gespeeld maar toen iedereen er eindelijk was, en wij naar voren kwamen, was men net te laat om het nog eens te laten spelen want de organist vond er niet beter op dan zelf iets – lelijks – op zijn orgel te tokkelen.

- Mijn broer was chauffeur met zijn splinternieuwe tweedehands Peugeot, die hij pas vlak voor ons huwelijk in zijn bezit had. Onze dochter vond de rit in de auto blijkbaar indrukwekkend, want na elke stilte tijdens de dienst, hoorde je een helder kinderstemmetje “is edaan, gaan we nu autorijden?”

- Aangezien we maar een beperkt budget hadden en we toch ook een aantal vrienden op het feest wilden uitnodigen, hadden we geopteerd voor een buffet met verschillende soorten brood, groenten en slaatjes ipv een uitgebreide warme maaltijd (met dank aan de vrienden die zo lief waren om dit allemaal klaar te maken). De traditionele bruidstaart was vervangen door kriekenvlaai, rijsttaart, frangipanetaart e.d.m., wat allemaal even gezellig was. Zo gezellig, dat alle familieleden en vrienden bij elkaar een plaatsje hadden gevonden en toen wij wilden aanschuiven, bleek er aan geen enkele tafel nog een plekje vrij te zijn. We hebben dan maar aan een klein tafeltje apart gegeten, samen met een vroegere vriend van wederhelft E.

- Jammer genoeg waren we minder tevreden over de uitbaters van de zaal. Ik vond hen onvriendelijk (toen we als bruidspaar toekwamen, kon er zelfs niet eens een proficiat af) en het snel afruimen van halfvolle glazen, vonden we behoorlijk opportunistisch.

- Een van de hoogtepunten van de avond was onze openingsdans. We hadden gekozen voor een walsje ipv een slow (That’s Amore van Dean Martin) en iedereen zat vrolijk mee te klappen op de maat (of misschien ook buiten de maat, wie weet) van de muziek.

- Rond vijf uur, half zes, lagen we moe maar voldaan eindelijk in ons bed. Maar vooraleer we daar geraakten, hadden we wel nog een beetje werk voor de boeg. Maar dat is voor morgen …

(Foto’s: Rudy Gadeyne)

Vanochtend is het achttien jaar geleden dat we elkaar het wettelijk jawoord gaven.

—

(Oh, wat waren we nog jong, toen)

—

Ik ga het mij nog eens gemakkelijk maken en voor de gelegenheid een artikel integraal overnemen. Gelukkig heb ik het zelf geschreven (voor het Project) en levert dat dus geen problemen op. Ik wil er hier ook nog bijzeggen dat de foto’s genomen werden door onze lieve gentblogt-fotograaf Charles.

Vorige zondag was het vier januari.
“Nou, én?”, denkt u wellicht.
Wel, de naamdag van de heilige Veerle.
Mijn naamdag.
Zoals ik geruime tijd geleden schreef, zou die dit jaar op een bijzondere manier gevierd worden. Ik was dan ook zeer benieuwd toen ik rond vier uur in de namiddag op de plaats van afspraak, het Sint-Veerleplein (waar anders?), toekwam. Er liep heel wat volk rond, maar ik wist onmiddellijk waar ik moest zijn. De Veerles werden verwelkomd aan een vrolijk bevlagd standje en stonden gezellig in groepjes te kletsen, ook al bleken ze elkaar voor het eerst te ontmoeten. Eenzelfde naam hebben schept duidelijk een band. Ook bij het aanmelden waren de grapjes niet uit de lucht. “Naam?” “Veerle.” “Ja natuurlijk, de lijst staat vol Veerles. Familienaam?”

Tot onze verbazing was er ook redelijk wat persbelangstelling, De Gentenaar was er, en ook AVS. Er werd geïnterviewd en er werden groepsfoto’s gemaakt, waarbij wij uiteraard een V moesten vormen. Ook uw Gentblogt-fotograaf was erbij en legde deze uitzonderlijke gebeurtenis op de gevoelige plaat vast. Gelukkig maakten de organiserende Veerles geen bezwaren tegen zijn aanwezigheid, want onze fotograaf heeft wel veel kwaliteiten, maar de naam Veerle zit daar niet bij.

De initiatiefneemsters, Veerle en Veerle (Ernalsteen en Blykers, beiden van het vertelcollectief Compagnie De Zere Knie), waren enkele weken geleden toch wat zenuwachtig dat er weinig belangstelling zou zijn, maar dat was compleet overbodig: Veerles staan altijd open voor nieuwe dingen en reageerden dan ook massaal. Zo massaal dat de groep moest worden opgesplitst, en dat er zelfs een extra editie op 20 maart wordt georganiseerd. Er waren Veerles van alle leeftijden en Veerles uit alle windstreken, zeker niet alleen Gentse.

In onze groep ontwaardden we ineens een vreemde eend in de bijt: een man. Die kon toch geen Veerle heten? Tot we eens goed naar zijn naamkaartje keken (we hadden er allemaal eentje, kwestie van toch een beetje te weten wie wie was): “Guido van Veerle”. Wie was dat nu weer? De man begon plots te vertellen: over de geschiedenis van Veerle, geboren in Gent rond 650, over haar heilige familie, en vooral over haar huwelijk met Guido. Aha, vandaar die Guido (wie zin heeft in het volledige verhaal, inclusief enkele legenden, kan hier terecht).
En toen nam Guido de groep van een kleine veertig Veerles op sleeptouw: naar het Patershol, naar het huis van Alijn, via het jaagpad langs het Vleeshuis naar het Mariotthotel, naar de Sint-Michielskerk (wist u dat daar een beeldhouwwerk uit 2004 staat dat de heilige Veerle uitbeeldt, sorry de naam van de beeldhouwer ben ik vergeten), naar het Vleeshuis om ten slotte via de Jan Breydelstraat terug op het Sint-Veerleplein uit te komen. Op al die plaatsen kregen we ofwel nog wat stukjes over Veerle of over het middeleeuwse Gent te horen, ofwel trakteerden Veerle of Veerle (Ernalsteen of Blykers) ons op schitterende wijze op een van de vele legenden die over onze heilige de ronde doen. De verhalen kwamen voor onze ogen tot leven.

Onze tocht eindigde, hoe kan het ook anders, in de Sint-Veerlekerk. Jawel, ik vertel geen nonsens. We werden uitgenodigd voor een afsluitende borrel in Bed & Breakfast De Waterzooi op het Veerleplein. En laat daar nu nog resten te zien zijn van de vroegere kerk, die wij nu konden aanschouwen. Helaas was onze fotograaf toen reeds huiswaarts gekeerd.
Na een laatste verhaal, een laatste slok en een laatste groet, vertrokken we weer huiswaarts, volledig vervuld van een unieke ervaring.
En vanuit de diepten der tijden waakte onze illustere naamgenote, patrones van onze stad.

Ook Veerle Baert was aanwezig (in de tweede groep), en als je nog een bewijs wil van de verbondenheid tussen Veerles: toen zij me onderstaande tekst doorstuurde, had ik een klein probleempje. Ze had namelijk identiek dezelfde inleiding gebruikt die ik in gedachten had!

Veerle, ik verfoeide de naam. Tot ik ontdekte dat de naam een betekenis had die wel bij mijn persoonlijkheid paste. Veerle, afgeleid van Pharahilde, betekent immers ‘reis’ en ‘strijd’.
Eens in Gent aanbeland werd ik verliefd op het Veerlepleintje en ging ik het leven van die Heilige Pharahilde wat grondiger bestuderen. Wat een deugden worden die Heilige niet toegekend: sociaal (absoluut), zorgzaam (ja hoor), ruimhartig (in ons huis, plaats genoeg), edelmoedig (zeker), vroom (euhm…)…. Mijn ouders hadden dat dan toch niet zo slecht gekozen.

Uiteraard mocht ik niet ontbreken op de Veerlewandeling op onze naamdag. Graag was ik er bij geweest om 4 uur, maar edelmoedig als ik ben schoof ik graag op naar de tweede groep die pas om 6 uur startte. Ik liet de feestdis voor wat hij was, deed 3 fleecen, wat flanellen ondergoed en een stevige muts aan en schoof direct aan bij de eerste groep Veerles voor het aperitief dat werd geschonken in de restanten van één van de Veerlekerken die Gent ooit rijk was, nu de prachtige B&B De Waterzooi. Als je langs het water staat met je rug naar het Vleeshuis kan je de restanten van de kerk nog zien.

In onze groep vooral oudere Veerles, van voor het topjaar 1972. Eveneens aanwezig: de oudste levende Veerle van Gent uit 1954 en een jarige Veerle die op 4/1/’09 ten huwelijk werd gevraagd. Het was een interessante wandeling. Ik ontdekte dingen over Veerle en Gent die ik nog niet wist (dat er in de Sint Michiels een beeld staat van de Heilige Veerle en de stenen broden bijvoorbeeld).

De Veerles wisselden ondertussen van alles uit: hoe hun koosnaampje was (Veken met stip), waar ze woonden (veel Gentse Veerles), wat ze deden (veel sociale sector). De gesprekken verliepen bijzonder vlot voor een vreemde groep waar niemand iemand kende. Ze hadden immers allemaal iets gemeenschappelijks: ne schone naam.

Neem gerust ook een kijkje op http://namedropping.be/veerle/

Even het nieuwe speelgoed uitgeprobeerd:

(Onze achtergevel)

(Poes Luna)

(Ollie)

Oh ja, het is mij nu dus weer gelukt om foto’s waarop je kan doorklikken in wordpress te plaatsen. In het stukje over Kiara kon ik wel de foto’s plaatsen, maar je kon niet doorklikken om het grote beeld te zien.
Het gaat evenwel nog steeds niet automatisch (bij gelegenheid pas ik het daar ook nog wel aan). Er ontbreekt een stuk html-code dat ik foto per foto manueel moet toevoegen. Zo stom. Maar ik ben al blij dat ik het eindresultaat weer krijg zoals het hoort.

Ik heb na maanden sparen vandaag eens diep in mijn geldbuidel getast en mezelve getrakteerd: ik heb een digitaal fototoestel gekocht, een Nikon D80, met een 18-200 mm-lens. Het zal wel veel meer mogelijkheden hebben dan ik ooit zal gebruiken, maar misschien leer ik ooit wel eens iets meer over fotografie. Met ons vroegere toestel trok ik altijd op automatisch, en dat leverde af en toe toch wel mooie resultaten op. Wie weet lukt het na verloop van tijd wel om goede foto’s met manuele instellingen te nemen.

Ik zit wel te popelen tot morgen, als de batterij volledig opgeladen is (12 uur opladen, zei madam van de winkel), zodat ik eens een en ander kan uitproberen. Want een handleiding lezen zonder het toestel te kunnen gebruiken, is toch maar halfslachtig.

Voorlopig kan ik mij nog zoethouden met het bestuderen der handleiding van de nieuwe dvd-speler en -recorder die we voor kerst cadeau gekregen hebben. Het afspelen is geen probleem, nu nog kijken voor het opnemen. En vooral uitzoeken of – en hoe – we ook van de video kunnen overzetten op dvd. Want we hebben geen tv-aansluiting, dus opnemen heeft dan weinig zin.

Terwijl we toch geld aan het uitgeven waren, hebben we meteen ook maar een elektrisch fonduestel gekocht, iets dat al lang op mijn verlanglijstje stond. We hebben een stel dat op alcohol of pasta werkt, maar we kwamen tot de vaststelling dat het vet daarin toch wel redelijk snel afkoelt, waardoor het vlees na redelijk korte tijd eerder begon te ‘zooien’ dan te bakken. Overmorgen zullen we eens uittesten of het zo beter zal zijn.

… op alweer een redelijk hectische week.

Dinsdagavond was er om half zes een plechtige eerstesteenlegging op het werk. Na afloop nog een beetje nagepraat, waarbij we toch wel honger kregen. Het liep tenslotte toch al tegen negenen. En die overheerlijke petit-fours – die ik eigenlijk niet mocht eten maar waarvoor de verleiding helaas te groot was – stilden die honger uiteraard niet echt. Even contact opgenomen met het thuisfront, waar bleek dat de kinderen uitstekend hun plan hadden getrokken (wat een gemak toch, grote kinderen – soms). Omdat ik er een hekel aan heb om op dat uur nog te beginnen koken, trokken wederhelft E. en ik naar ons ’stam’restaurant voor een gezellige afsluiter van de dag. Wel wat sneu voor onze jarige dochter M., maar op het moment dat ik belde, was ze naar de muziekschool, dus kon ik niet verder afspreken met haar.

Woensdagavond moest wederhelft E. de hort op en heb ik mij aan de pc onledig gehouden. Redelijk onproductief evenwel, want de kinderen keken ondertussen naar Eragon, niet onmiddellijk de film van het jaar te noemen.

Donderdagavond was het toneelavond: we hadden kaarten voor Zus van, een monoloog waarin Ismene haar versie van en kijk op de opeenvolgende tragedies in haar familie gaf, en schitterend vertolkt door Elsie De Brauw. (Als ik deze week nog een gat vind, schrijf ik daarover nog een stukje voor Het Project, maar ik durf dat nooit goed beloven, want ik schrijf altijd zo verschrikkelijk traag aan die artikels, dat er soms te veel tijd overheen gegaan is, om het nog actueel te houden. Ik kan het ook niet helpen).

Vrijdagavond gingen we – nogmaals – uit eten, ditmaal met mijn broer en mijn zus + haar wederhelft. We brachten een heel gezellige avond door in Eetkaffee Multatuli en genoten uiteraard ook van het lekkere eten. Zeker voor herhaling vatbaar (zowel gezelschap als locatie uiteraard, stel dat ze hier meelezen ). Ondertussen hebben we alvast ook de grote lijnen van het kerstmenu besproken. Niet te geloven dat het vanavond over precies een maand al kerstavond is!

Het weekend was gelukkig redelijk kalm en werd grotendeels besteed aan huishoudelijke beslommeringen, en pc-activiteiten voor het Project. Gelukkig moest ik niet zoveel de deur uit, en kon ik van binnenuit genieten van de sneeuwvlokken. Gisteravond trokken we dan toch naar buiten want dochter M. wou in uitgesteld relais toch nog iets van verjaardag vieren en we zijn zijn allen Indisch gaan eten (helaas eigenlijk niet met zijn allen: zoon S.W. was nu eindelijk – na bijna drie weken – genezen en nu was zoon J. gesneuveld, serieuze buikpijn. Ik vraag mij toch af wat dat is met die jongens. Hij is vandaag niet naar school gegaan, wat morgen dus andermaal een bezoekje aan de dokter oplevert)

(Oh ja, en voor diegenen die daarvoor enige belangstelling hebben: de afgelopen week was niet zo gunstig op gebied van minder eten en aanverwanten. Driemaal op restaurant, op het werk waren er woensdag nog te veel petits-fours over om gezond te zijn, donderdag werd er getrakteerd met frangipanetaartjes, en vrijdag waren er nog taartjes over én bleek er plots ook een doos pralines te zijn. Maar vrijdag heb ik aan alle verleidingen weerstand kunnen bieden. Overdag toch. ’s Avonds ben ik toch gezwicht voor een dessert.
Deze week toch maar weer streng de vijs erop zetten)

Vandaag alhier verschenen, en ik kan toch niet anders dan ook op mijn eigen blog reclame maken voor dit fantastisch gebeuren.

Heet u Veerle? Dan bent u een naamgenote en is dit bericht voor u bestemd.
Het is geen nieuws als ik u vertel dat 4 januari de naamdag is van de Heilige Veerle, tevens patrones van onze stad.
Het is wel nieuws als ik u vertel dat 4 januari 2009 een dag wordt waarop haar naamdag op een unieke manier wordt gevierd.

Er waren immers eens twee vertelsters die toevallig (maar bestaat toeval?) allebei Veerle heetten. Op een schone dag kregen ze ineens een megawijs idee: indien ze nu eens op de naamdag van hun heilige, kuise en toegewijde naamgenote haar levensverhaal zouden vertellen. Aan om het even welke geïnteresseerde sterveling? Natuurlijk niet, neen, het moest specialer zijn dan dat: het publiek mag enkel en alleen uit Veerles bestaan. Een gedroomde gelegenheid om eens wat naamgenoten te leren kennen.

(foto: Beau Maes)

Na wat over en weer gemail en gebrainstorm, werd volgend programma vastgelegd:
Op 4 januari 2009 om 16 u. wordt samengekomen op – of wat had u anders verwacht – het Sint-Veerleplein voor een (soms wel, soms niet) historische vertelwandeling langs de (akkoord, soms wat bijgekruide …) hoogtepunten uit het leven van de Heilige Veerle. Na de wandeling worden de Veerles verwelkomd in de Bed & Breakfast “De Waterzooi” op het Veerleplein voor een aperitief en een afsluitend verhaal. Tussendoor is er ruimschoots tijd voor een nadere kennismaking tussen de deelnemers.
Het einde is voorzien rond 19 u.

Want iedereen, vrouwen, kinderen en ook mannen, jong of oud, uit Gent of daarbuiten, kan deelnemen, zolang je voornaam maar Veerle is.
Deelnameprijs: € 5 (ter plaatse te betalen, liefst gepast)
Inschrijven kan door je naam en adres door te mailen naar veerle@namedropping.be
Alle info vindt u ook alhier.

Men zegge het voort!

En die twee vertelsters? Dat zijn Veerle Ernalsteen en Veerle Blykers, allebei actief in Compagnie De Zere Knie, een collectief voor vertellers.

Mijn schoonouders (nu helaas alleen nog mijn schoonmoeder) bezitten in de Vlaamse Ardennen een lapke grond. Ze hebben het aangekocht als weiland maar door aanplantingen en natuurlijke voortplanting is het inmiddels eerder een stukske bos geworden, waar het zalig vertoeven is. Contradictorisch genoeg komen we er echter slechts zelden. Het is toch elke keer zo’n drie kwartier rijden (en dan nog eens drie kwartier terug) en de weekends worden grotendeels besteed aan verbouwings- en huishoudwerken, waardoor een daguitstap niet zo gemakkelijk in te passen valt.

Aangezien we nu kunnen genieten van een lekker lang weekend (ik heb na lang twijfelen toch beslist om vandaag vrijaf te nemen en de brug te maken) en het er gisteren naar uitzag dat het droog zou blijven, beslisten we om de boel de boel te laten (ondanks al het werk dat lag te wachten) en erop uit te trekken. Ondanks aandringen, wilde alleen dochter M. – met vriend – mee. Dat is een bijkomend voordeel van grote(re) kinderen: ik steek er echt niet meer alle energie in om hen tegen hun zin ergens mee naartoe te nemen (tenzij voor gelegenheden waar het echt niet anders kan). Ze zijn groot genoeg om alleen te blijven, en willen ze niet, tant pis voor hen. Ik heb genoeg scènes gehad toen ze te klein waren om alleen te blijven.

De rest van de namiddag was het vooral genieten. Naast enige handenarbeid – hier en daar een doorgang vrijmaken (we waren er niet meer geweest sinds het overlijden van mijn schoonvader) hoewel het minder erg was dan ik gevreesd had, gedroogd hout zagen om mee te nemen voor de open haard, een dennenboom rooien (om in de plaats een eik te kunnen planten) en de takken en stam opruimen – was er ook ruimte voor lectuur (het was zelfs warm genoeg om buiten te zitten) en als afsluiter nog een boswandeling te maken. Door de rijkelijk aanwezige modder was die wandeling op sommige momenten eerder een ‘glijding’ dan een wandeling, maar dit nam niets weg van de schittering van de avondzon (jawel, in de loop van de namiddag kwam de zon erdoor) op het goud en rode herfstkleurenpalet van de – resterende – bladeren aan de bomen. Het immer mooie, glooiende landschap van de Vlaamse Ardennen kreeg gisteren nog een extra dimensie door die intense avondgloed.
Blij dat we weggeweest zijn.

De komende week ziet er alweer behoorlijk gevuld uit, maar gelukkig met over het algemeen leuke dingen.

Om te beginnen gaan we vanavond naar Stella, in het kader van het Filmfestival, met dank aan een vriendin voor de kaarten en aan Het Project voor de tip. Het is bovendien eens wat anders, zo na het werk onmiddellijk naar de film. Dat is een voordeel met grotere kinderen, die kunnen ondertussen hun plan trekken.

Woensdag is een drukke dag. In de voormiddag is er een geleid bezoek aan het nieuwe gerechtsgebouw, in de namiddag moet ik naar het UZ voor de uitslagen van het bloedonderzoek en ’s avonds hebben we kaarten voor De koning sterft (Eugène Ionesco). Dat laatste ontlokte zoon S.W., na een vluchtige blik op de kalender, de opmerking: “Aha, goed om te weten, komende woensdag om 20 u. sterft de koning. Zouden we hem niet beter verwittigen?”

Donderdagavond gaan dochter M. en ik dan eindelijk eens naar een voorstelling van Els De Schepper. Als ik haar op televisie hoor, dan komt zij altijd over als een straffe madam met een heel mooie stem, maar ik had haar nog nooit op een podium bezig gezien. We zijn dus zeer benieuwd.

Vrijdag is er na het werk dan onze wekelijkse jacht en visvangst in de Colruyt en zaterdagavond gaan we uit eten met de schoonfamilie voor mijn schoonmoeder haar achtenzeventigste verjaardag.
Ik denk dat we zondag eens wat zullen uitblazen.

“Mama, zal ik jou een hoofdmassage geven?”, vroeg dochter E.
Dat moeten ze mij geen tweemaal vragen.

Een knetterend haardvuur.
Brandende kaarsjes.
Geurige wierook.
Het Klarinetconcerto van Mozart.
Slapende poezen.
Een huis in volle rust (de anderen op hun kamer of in bad).

Als dat geen ideale sfeer is om een hoofdmassage van je twaalfjarige dochter te krijgen (en natuurlijk ook vice versa).

Echt een moment om te koesteren.

Hebt u dat ook? Als op een werkdag de wekker afloopt, dat u zo veel zin hebt om u nog eens om te draaien en gewoon verder te slapen, ipv u moeizaam uit uw bed te moeten hijsen en te draven voor de nieuwe werkdag.
Gisteren mocht ik dat effectief doen. Het was zaterdag en de avond ervoor had ik blijkbaar de wekker niet uitgezet. Toen ik dus rond twintig voor zeven uit mijn slaap werd gewekt door dat bekende geluid, vond ik het zo zalig dat ik mij nu effectief weer mocht omdraaien om nog enkele uurtjes in dromenland te vertoeven. Het zal morgenvroeg weer anders zijn.

De hele dag genoten van een stralende najaarszon. Ik weet dat de zomer niet fameus was, en dat iedereen liever meer zon gezien had, maar zoals het gisteren – en vandaag – was, vind ik het zalig. Ik heb hier al gezegd dat ik geen zonnefanaat ben, maar op zulke dagen, als de temperaturen niet te hoog oplopen, kan ik zelfs met plezier in de zon zitten en genieten van haar warmte. We hebben zelfs buiten gegeten, in de volle zon.

Ik moest nog enkele cadeautjes kopen voor mijn moeder haar verjaardag (we waren daar gisteravond uitgenodigd) en trok gisteren in de late namiddag nog even de stad in, waar een gezellige drukte heerste, en waar iedereen duidelijk ook genoot van de nazomerzon.
Op de ‘dijk Graslei’ werden we zowaar zelfs getrakteerd op een miniconcert. Er lag een mooie houten sloep, die ik hier nog nooit gezien had, dwars op de Graslei, met daarin wat planten, een vleugelpiano en een pianist die de volle klanken over het publiek liet neerdwarrelen. Helaas had ik niet veel tijd om te blijven luisteren, maar ik genoot van de hele sfeer errond. ’s Avonds las ik nog in de krant dat dit onverwachte concert te maken had met de lancering van een nieuwe rederij die duurzame en ecologisch verantwoorde (de boten worden manueel bestuurd, en er komt dus geen motor aan te pas) rondvaarten op de Gentse binnenwateren aanbiedt. De rondvaarten duren dus ook langer (gemiddeld een uur of twee). Een mooi initiatief, waarbij ik mij echter de bedenking maak, dat het toch zo jammer is dat al die ecologisch verantwoorde initiatieven (die eigenlijk de norm zouden moeten worden) veelal zoveel duurder zijn.

Ik liep al een hele week met een dilemma rond over de historische stoet die vanmiddag door de Gentse straten trekt n.a.v. 200 jaar Floraliën. Gaan of niet gaan. Wel gaan, want het is een unieke gebeurtenis, en ik ben wel vreselijk nieuwsgierig naar wat ze ervan gemaakt hebben, en toch ook wel een beetje het gevoel van erbij te moeten zijn en achteraf te kunnen meepraten. Niet gaan, want een stoet blijft toch een stoet, en vooral, er wordt veel volk verwacht (en ik heb een hekel aan massa’s), en ik heb het er niet voor over om al om tien uur ’s ochtends een plekje langs het parcours uit te zoeken en te bewaken. Bovendien heb ik nog heel wat werk want morgen vertrekken er hier twee met school op ‘vaardigheidsstage’ (dochter E. naar Borzée (in dardennen), en zoon J. naar Amsterdam), dus moet er nog gewassen en gepakt worden).
Maar de nieuwsgierigheid heeft het gehaald. Ik ga met dochter M. en als we ergens nog een plekje vinden met kans op enig goed zicht, dan kijken we naar de stoet. Anders kijken we wel naar de mensen. Daarstraks is hier voor de deur trouwens een hele colonne van de politie – met ook ontelbare paarden (nog in de voertuigen hoor) – gepasseerd. Duidelijk voor de stoet.

Hoog tijd voor nog wat vakantieherinneringen vooraleer ze door de gaten in mijn geheugen verdwijnen, of we al een volgende vakantie beginnen te plannen.

Op zondagochtend lekker lang geslapen en na een laat ontbijt of vroeg middagmaal (‘t is maar hoe je het bekijkt) in de grote tuin, vertrokken we naar de Chiemsee, het grootste meer van Beieren, gelegen ten zuidoosten van München, zo’n goeie 60 km van Rattenkirchen.
Een klein uurtje later arriveerden we in Stock (Prien) vlak aan het meer, waar alles toerisme ademt. Ons eigenlijke doel was een van de eilanden in het meer, Herrenchiemsee (ja, er was ook een Frauenchiemsee), waar koning Ludwig II van Beieren, een slot liet bouwen, een van de zovele. Maar voor we dat konden bezoeken, stelden er zich nog enkele praktische probleemkes: de auto parkeren, en op dat eiland geraken. Het eerste zag er op het eerste gezicht geen sinecure uit, want de eerste parkings die we passeerden bleken allemaal volzet, maar even verder vonden we een weide die als parking ‘ingericht’ was. Aan de ingang verkocht een geüniformeerde medemens tickets en voor € 2,5 konden we er de hele dag staan (het zou de goedkoopste betaalde parking van de hele reis worden).Op dat eiland geraken was eigenlijk heel simpel: er was één enkele bootdienst die alle eilanden aandeed, en we waren er vlakbij. Voor de totale som van € 31 konden we naar Herrenchiemsee en terug (voor tweemaal een kwartiertje varen). Niet echt goedkoop, maar veel keuze hadden we niet, we wilden dat Königschloss zien. Gelukkig is varen altijd leuk en het was stralend weer (voor mij soms zelfs veels te warm, soms tot grote frustratie van mijn kroost, want ik zocht altijd de schaduw op en zij de zon). Herrenchiemsee ligt redelijk dicht bij de oever, en het was pas toen wij rond het eiland voeren (de aanlegsteiger lag immers aan de andere kant) dat we goed zagen hoe groot dit meer eigenlijk is.

  



Tussen de bomen van het eiland konden we al een glimp van het kasteel opvangen.
Volgende stap: tickets kopen. Er stond gelukkig zeer weinig volk, en ook het feit dat kinderen tot 18 jaar gratis binnenkonden was een meevaller. Dat betekende dat we maar 3 tickets moesten kopen, 2 voor ons (€ 7), en één studente (€ 6). Tot de meneer aan de kassa de identiteitskaarten vroeg (behalve van dochter E., hij zag zo ook dat zij nog geen 18 was, en gelukkig maar, want zij had haar portefeuille e.d. en dus ook haar identiteitskaart thuis vergeten). Toen bleek dat zoon S.W. zijn portefeuille naast zijn bed had laten liggen, weliswaar in Rattenkirchen en niet in Gent, maar veel verschil maakte dat niet: we moesten voor hem de volle pot betalen (zijn zakgeld was voor de maand augustus ineens wat minder).

Het was nog een half uurtje stappen tot aan het slot, eigenlijk tot aan de tuin, en toen zagen we het in al zijn glorie liggen.



Terwijl we op een bankje in de schaduw het geheel in ons opnamen, bekeek dochter M. – gelukkig – ook eens de toegangskaarten want daarop stond dat we het slot pas binnen konden om 16.15 u. Inmiddels hadden we ook begrepen dat het om een gegidste rondleiding ging. Het was pas drie uur, dus wandelden we opnieuw tot aan het meer, maar nu langs de rechte as kasteel – meer. De kasteelheer moest toch een beetje van een uitzicht hebben:

 

Hier het zicht van langs de andere kant (waarbij ik in het midden van een dam tussen de vijver en het meer stond):



Toen we dan tegen tien over vier het slot binnentraden, waanden we ons even in een stationshal: er hing zo’n elektronisch bord waarop het uur van de rondleiding stond aangegeven, de taal van de rondleiding, en de gate waar je verwacht werd. Die gates bleken een aantal tourniquets te zijn. Toen voelden we ons echt drijfvee: om 16.15 u. stipt ging de gate “open”, een na een ticket door de automaat laten lezen, door de tourniquet lopen, aan de andere kant braafjes wachten in een soort sas, de hele groep (ca 40 man) erdoor, doorgang achter ons vergrendeld, deur voor ons opengemaakt, een lange gang door, wachten aan de volgende deur, waar de gids ons dan kwam ophalen. Hop naar de traphal, centje in de automaat, monotoon monotoon uitleg (allez, het was een echte madam hoor, maar ze leek zo in een andere wereld te vertoeven dat ze mij eerder deed denken aan een gidsautomaat of -robotje), hop de trap op naar de volgende zaal, weer monotoon monotoon uitleg, hop naar het volgende, enz. enz.
Amper een half uur kregen we om dit grote praalslot te bekijken. Akkoord, het is nooit afgewerkt geraakt en als je een monument bezoekt mag je nooit zomaar overal rondlopen (en met overal bedoel ik wel degelijk overal, nieuwsgierig als wij zijn) maar wij dwalen zo graag in ons eigen tempo door zalen en kamers rond om alles uitvoerig te bekijken en rustig in ons op te nemen. En ik kan u verzekeren, er is genoeg te zien in Herrenchiemsee. Niet dat we het mooi vonden, integendeel, maar overdonderend was het wel. Ik hou dus echt mijn hart vast voor de toekomst van het toerisme (toch op de manier waarop wij het graag hebben).

 
Ludwig II was een bizar figuur, was mensenschuw, hield meer van het maanlicht dan het daglicht, trok zich graag terug in een fantasiewereld vol sprookjes, mythes en legenden (het is dan ook niet verwonderlijk dat hij zeer goed bevriend was met Richard Wagner), en hield duidelijk van (sprookjes)kastelen. Oh ja, hij had ook een grenzeloze bewondering voor Louis XIV, u weet wel, die Franse koning – tussen pot en pint ook wel eens Zonnekoning genoemd – die zich op het einde van de zeventiende eeuw, in volle barok en overgang naar rococo, in het dorpje Versailles ergens buiten Parijs, een klein optrekje liet bouwen. De “Staat” moest toch ergens wonen, nietwaar. Twee eeuwen later bleek onze Ludwig II van Beieren een beetje jaloers te zijn op zijn illustere naamgenoot en liet zich dan maar een kopie van het kasteel van Versailles neerzetten, compleet met protserige versieringen en al, immense kristallen kroonluchters (in een van de kamers hing zelfs zo’n grote kroonluchter van beschilderd porselein, compleet met rozige en blauwige bloemetje en engeltes en andere frullekes), dure parketten, overvloedig gebruik van bladgoud en ingelegd hout, u kent dat wel. Ook de Spiegelzaal mocht uiteraard niet ontbreken en is volgens de info zelfs groter en grootser dan de originele.

Nog even meegeven dat met de bouw van dit slot gestart werd in 1878, dat de bouw kort voor zijn overlijden (13 juni 1886) stilgelegd werd, dat men het nog lang niet voltooide bouwwerk nooit afgewerkt is, en dat het vrij snel opengesteld werd voor het publiek. Oh ja, Ludwig zelf heeft er slechts een korte periode in de herfst van 1885 in gewoond.

 
Van dit architecturaal geweld hadden we toch wel dorst gekregen en we besloten nog iets te nuttigen op het terras van het paleiscafé, hoewel het aanvankelijk wat sukkelen was eer we er wijs uit geraakten (was een soort zelfbediening), maar toen hadden we weer prijs: het was rond sluitingsuur en terwijl we zo wat aan het napraten waren en aan het genieten van het buitenzitten en het zicht van de fonteinen, begonnen ze rondom ons reeds alle lege stoelen op de tafels te zetten, parasols op te plooien en al die taken te verrichten die nodig zijn om een zaak te sluiten (we hebben dat lang geleden in Parijs ook eens meegemaakt). We vinden dit hoogst irritant en i.p.v. te genieten, voel je je alleen maar opgejaagd en – bijna letterlijk – buitengekuist.
Vervolgens op ons dooie gemak, in de lommerte van de talrijke bomen op het eiland, terug naar de boot gewandeld, genoten van de boottocht terug naar het vasteland, en dan op zoek naar iets eetbaars! Het was inmiddels toch al rond half acht en de vorige maaltijd was reeds geleden van ergens tussen elf en twaalf. Een gezellig terras van een Italiaans restaurant gevonden, lekker gegeten (en slechts € 104 betaald voor ons zessen, wat ik zeker niet duur vond, met zelfs hoogst uitzonderlijk een ijscoupe als dessert voor allemaal) en dan weer richting Rattenkirchen. Het was inmiddels pikdonker geworden en rijden op de onverlichte Duitse wegen bleek niet echt een sinecure, maar alles went. En het had uiteindelijk als voordeel, dat we, toen we weer bij het vakantiehuisje waren, nog een hele poos stonden te genieten van een schitterende sterrenhemel, zo een die je hier door de overvloed aan verlichting nooit kan waarnemen.

(En ja, ik weet het, de foto’s zijn van niet zo’n goede kwaliteit als die van menig medeblogger, maar ik wil ze er als souvenir toch tussenzetten, neh, en zo weet ik weer waarom ik een deftige digitale reflexcamera wil kopen, maar toch eerst wat sparen)
 

Een tijdje geleden las ik in een artikel volgend citaat: Ik snap niet dat mensen tien of vijftien boeken meenemen op vakantie. Je moet toch tijd overhouden voor andere dingen? Sociale contacten bijvoorbeeld, die er tijdens het jaar wat bij inschieten. Ik stop dus maximaal een viertal boeken in mijn koffer, maar die léés ik dan ook allemaal. Dixit minister Marino Keulen in de Humo van 15 juli 2008.

Huh? Ofwel is minister Keulen minder sociaal dan hij zelf denkt, ofwel heeft hij maaaaaaanden vakantie, ofwel leest hij supersnel, ofwel leest hij alleen maar superdunne boekjes, maar ik snap toch niet hoe je op vakantie vier boeken kunt uitlezen behalve als je daar hele dagen tijd voor uittrekt.
Toen wij vorige week op vakantie waren, heb ik één boek meegenomen, nl. Simon van Marianne Fredriksson (het boek over Maurice Maeterlinck waarin ik aan het lezen was, heb ik thuisgelaten want ik had zin om mij in de vakantie nog eens helemaal in een roman te verdiepen) en ik heb daar welgeteld 80 van de 475 pagina’s in gelezen, en dan nog ’s avonds in mijn bed en een uurtje in de tuin op de laatste dag. Voor de rest waren wij op uitstap (als je op reis bent, wil je toch iets zien, niet?, tenzij je echt opteert voor een zon-zee-strandvakantie maar dat is dan weer onze interesse niet) of we bekeken waar we ’s anderendaags naartoe gingen, of we zaten met elkaar en / of de kinderen te praten of te kletsen, of we waren aan het koken of aan het eten, of we keken samen met de kinderen naar een film, enz., enz. En toen de kinderen kleiner waren, moesten we hen in de gaten houden. Lezen lukte wel, maar eerder tussen de bedrijven door (oh en het is niet omdat ze groter zijn, dat ze je meer gerust laten en je ongestoord laten lezen).
Voor alle duidelijkheid, ik klaag niet omdat ik te weinig gelezen zou hebben (dat was grotendeels mijn keuze) maar ik begrijp vooral niet hoe mensen dat doen om drie, vier boeken of meer te kunnen uitlezen.

Hoewel. Dochter E. kan dat wel. Dat is een boekenverslindster (helaas heeft ze het nu in haar hoofd gestoken dat ze eigenlijk niet graag boeken van de bibliotheek leest, want dat is zo’n gedoe om ze op tijd terug te brengen, vindt ze). Ik had haar voor de vakantie getrakteerd op drie boeken van de serie De grijze jager van John Flanagan, in de – ijdele – hoop dat ze daar toch even zoet zou mee zijn (ik ken mijn dochter). Inderdaad, ijdele hoop. Toen we de eerste dag exaxt zes uur onderweg waren, was het eerste boek al uit. De laatste zinnen van boek twee werden reeds op zondagochtend gelezen. Wanneer het derde boek uit was, kan ik me evenwel niet meer herinneren. Gelukkig had ze ook nog wat strips mee en herleest ze haar boeken honderd keer.
Ik moet er wel bij zeggen dat de anderen er ook wat van kunnen: zowel dochter M. als zoon S.W. hebben nog tijdens de reis ook die drie boeken uitgelezen. Dat doet me dan weer terugdenken aan mijn eigen jeugd, toen ik ook uren en uren aan een stuk kon lezen, tot een gat in de nacht, jezelf helemaal verliezend in een boek. Dat mis ik toch eigenlijk wel een beetje.

Maar nu ga ik slapen, om eerst nog wat te kunnen lezen.

Dag van vertrek.
Volgens de reisinformatie werden we ten laatste om 19 u. in de vakantiewoning in Rattenkirchen verwacht. We hadden lang getwijfeld of we reeds op vrijdag zouden vertrekken, een paar uur rijden en dan ergens in een hotel overnachten, of toch de zaterdag zelf. Vooruitziende mensen zoals we zijn (ahum, ahum), wachtten we natuurlijk tot einde juli (door de dingen des levens maar ook Gentse Feesten, weet u wel) om eens goed de route, en vooral het aantal kilometers, te bekijken en te besluiten dat het comfortabeler zou zijn om die bijna 900 km in twee dagen af te leggen, kwestie van op zaterdagochtend niet ontiegelijk vroeg te moeten opstaan. Uiteraard werd dat wel het geval want wie vindt er nu in volle hoogseizoen op woensdag nog logement voor zes personen voor de vrijdagnacht (en liefst zonder uren en uren het internet af te struinen).

Wij dus op zaterdag om vijf uur uit onze nest en om half zeven trokken we de voordeur achter ons dicht, slechts een half uurtje later dan voorzien, een hele prestatie voor ons. Om een uurtje slaap te winnen, hadden we beslist om pas te ontbijten tijdens de eerste stop (zo moesten we ook niet nog eerst afwassen). De zon scheen, het was kalm op de weg en kalm in de auto want de jongens vielen nagenoeg onmiddellijk in slaap: ze hadden er niet beter op gevonden dan gewoon de hele nacht voor hun pc te blijven zitten. Even voorbij Aken hielden we dan onze ontbijtstop (we hadden nog in België willen tanken maar toen bleek dat vanaf Leuven tot aan de grens geen enkel benzinestation te bespeuren viel – tenzij we net dat ene gemist hebben).

Op weg dan voor de tweede etappe. Als dit even vlot ging als het eerste stuk zag het er goed uit. Maar helaas, we waren nog maar drie, vier kilometer verder of we belandden in een file om enkele honderden meters verder volledig stil te staan. Luttele minuten later landde er een beetje verder een helikopter op de snelweg en baanden ambulances, brandweerwagens en politie zich een weg naar de plek des onheils. Gelukkig duurde het oponthoud slechts drie kwartier en reden we langs het einde van andermans vakantiedromen. Het stemt toch tot nadenken hoe je leven in een fractie van een seconde kan veranderen. Maar ondertussen hadden we toch wel even op een Duitse snelweg gelopen.

De rest van de reis verliep gelukkig voorspoedig, ondanks de talrijke wegenwerken, en om 18.30 u., exact twaalf uur na vertrek, reden we de oprit van ons vakantieverblijf op.
En wat een vakantieverblijf!
We waren gelogeerd in een oude pastorie, gebouwd tussen 1741 en 1766 en toen nog afhankelijk van het aartsbisdom Salzburg. In 1775 overnachtte er niemand minder dan de aartsbisschop van Salzburg (jawel, die aartsbisschop van Salzburg, de werkgever van Mozart) die de nieuwe kerk van Rattenkirchen kwam inwijden.
De priesters hielden er ook een boerderij, die in bedrijf was tot de jaren 1930. De pastorie zelf deed dienst tot de jaren 1960 waarna ze verkocht werd aan de familie van de huidige eigenaars en volledig gerenoveerd werd. Sinds 1968 is het een beschermd monument.

Wij hadden de volledige benedenverdieping ter beschikking, met een enorme inkomhal, een ruime living, een ruime keuken, een eetkamer, drie slaapkamers, een badkamer en een afzonderlijk toilet. Voor het eerst in al die jaren dat we samen op vakantie gaan, hadden wederhelft E. een even breed bed als thuis en hebben we dus heerlijk geslapen (meestal zijn de bedden zo’n 40 cm smaller, en dat is altijd wennen). De bedden van de kinderen, en dan vooral de matrassen, waren helaas van mindere kwaliteit. Ook een douche nemen was minder comfortabel dan thuis: douchen in bad (en vooral zonder douchegordijn) en kranen waarvan het ontzettend moeilijk was om de temperatuur te regelen. Maar ja, het was vakantie en die ongemakken zijn dan ook maar voor een korte periode. Bovendien doet het je vooral beseffen hoe comfortabel sommige zaken thuis wel zijn.

We mochten ook gebruik maken van de grote tuin, waardoor we dikwijls konden buiten eten, soms zelfs bij sterke wind waardoor onze maaltijd rijkelijk aangevuld werd met, wat ik vermoed, berkenzaadjes, die bij duizenden uit de bomen geblazen werden (helaas noopten de weersomstandigheden ons ook af en toe om de maaltijden binnen te nuttigen).