Nå har det skjedd! Det alle dommedagsprofeter har gått og ventet på: Norge har blitt utsatt for en terrorhandling. En handling så stor og stygg at man aldri har sett maken til det. I hvert fall kan det virke sånn når man leser dagens nyheter. En hel by er jo i sjokk, kan du skjønne! Ikke bare byen, men kanskje til og med nasjonen!

Jeg skal være helt ærlig nå: Jeg bryr meg ikke stort om at noen har rasert denne pepperkakebyen. Jovisst er det synd på barn og voksne som har jobbet med dette, men det er da for all del ikke noe å ta sånn på vei for. Det er pepperkaker det er snakk om!

“Dette er tapere, som ikke er flinke verken i skole, idrett eller sosialt. De må nærmest være tilbakestående” sier politiførstebetjent Carsten Raa.. Når har de brukt slike betegnelser før? Jeg kan ikke huske å ha sett det bli brukt verken i forbindelse med “lommemannen”, Varg “Greven” Vikernes eller Toska, som også en av kommentatorene på ba.no uttalte. Jeg synes det er et merkelig samfunn vi har fått til, når pepperkakebyer får mer mediaoppmerksomhet enn voldtekter og andre uprovoserte voldshandlinger. Dog er det vel ikke like dagligdags at en pepperkakeby blir rasert, som at en stakkars jente (eller gutt, for den saks skyld) blir voldtatt. Dessverre.

“Dette er skremmende” sier ordfører Gunnar Bakke (FrP). Ja, det er skremmende. Det er faktisk veldig skremmende, både at Bergen har FrP-ordfører og at de lar seg provosere så til de grader av dette at de direkte vil ha lynsjing av gjerningsmennene. Mest skremmende er det dog at media lar denne saken få så utrolig stor plass og at politiet opptrer så til de grader uprofesjonelt.

Via de politie werden we op de hoogte gesteld van volgend feit:
Een vijftigjarige vrouw verwittigde gisteren omstreeks 23.20u de politie toen ze opgeschrikt was geworden door veel kabaal in de straat. Toen de vrouw naar buiten keek, zag ze hoe drie jongeren tegen de spiegels van geparkeerde voertuigen in de Lange Beeldekensstraat stampten. Eén spiegel werd totaal vernield. De politie-inspecteurs repten zich ter plaatse en konden niet veel later drie jongeren aantreffen in de buurt. Dit gebeurde met hulp van de cameratoezichters uit de radiokamer op de Oudaan. De jonge vandalen zijn tussen de 19 en de 21 jaar en komen uit Kampenhout en Leuven

Bien sûr, les trainées noires sur laissées sur le plafond par Olivier Kosta-Théfaine, un artiste parisien né en 1972, semblent à première vue peu avoir à faire avec la lumière. Si vous pensez celà, c’est que vous n’êtes jamais descendus dans la mine, vous n’avez jamais non plus souillé de votre lampe à Acétylène les ciels de carrière parisien dans les habits d’un cataphile, vous n’avez encore moins vu les plafonds, les peintures et les murs de votre salon ternis par les émanations de fumée d’un bec de gaz.

Symphonie (détail)- Flamme de briquet sur plafond – Exposition « né dans la rue – graffiti » - fondation Cartier 2009

Herbier - Flamme de briquet sur plafond - Galerie Octave Cowbell -Metz (F)- 2005

Supporter - 2006

Si la lumière électrique à supplanté rapidement la lumière au gaz, c’est bien parce qu’elle brulait dans sa propre atmosphère et ne polluait pas les pièces qu’elle éclairait. Le gaz, et à fortiori la bougie, laissaient leurs traces dans l’espace. Aujourd’hui, alors que tous les esprits se dédient au Développement Durable, on pourrait dire que la fumée est une sorte de sous produit de la lumière de la flamme, que l’on peut valoriser. C’est bien ce que fait Olivier Kosta-Théfaine avec son briquet, faisant du Space Writing par le truchement de la fumée. Ses interventions transforment une pratique de vandalisme urbain en art. Une exposition solo d’OKT est programmé à A.L.I.C.E, Bruxelles, en octobre 2010.

Symphonie - Centre Culturel Tchèque - Paris (F) - 2009

Making of de Symphonie à Cook&Book, Bruxelles (B) - 2006

Source : Yatzer, qui publie une interview avec OKT

Beste mensen,

ik moet toch even iets aankaarten. Waarschijnlijk gaan enkel mensen bij wie het totaal niet nodig is, dit lezen, maar toch wil ik het er op wagen.

Ik was deze week namelijk erg geschrokken van een bepaald artikel, gepost door medeblogger W.

Als u op ‘ bepaald artikel’ klikt, zult u het kunnen lezen. Het is een vrij lang artikel, maar toch wel de moeite. Het handelt namelijk over de ontkenning van een maatschappelijk probleem; AIDS.

Zoals u ongetwijfeld wist, bestaan er mensen genaamd creationisten die de evolutie ( of darwinisme, misschien?) ontkennen. Er bestaan ook mensen die de holocaust ontkennen ( revisionisme ). En zoals u het artikel gepost door W., kon lezen zijn er vele mensen die AIDS ontkennen.

Ik was er zelfs zo van geschrokken dat ik erover begon bij mijn moeder. Wat zij mij daarop vertelde, schokte mij nog dieper. Als u dacht dat aids een bestaande, maar ver-van-uw-bedshow was, dan heeft u voor een deel gelijk. Aids is, naar mijn mening, nog altijd een taboe en ik denk dat het frequenter voorkomt dan we eigenlijk denken.

Maar wat denkt u, als ik zeg dat er zelfs mensen zijn die het bestaan van kanker ontkennen?

Ikzelf heb al familieleden aan kanker verloren. Ik heb zelfs schrik dat dit binnenkort weer gaat gebeuren en dat stemt me erg droef voor de toekomst. Nochtans is dit nog geen met-de-neus-op-feiten-gedrukt-worden genoeg voor sommigen. Mensen die al vele geliefden zijn verloren aan kanker, vinden dit nog altijd geen bewijs genoeg. Hoe kan dit? We leven toch in een maatschappij waar informatie, wetenschappelijk én bewezen, klaar ligt voor vast te grijpen? Waarom zijn er sommigen nog altijd zo blind?

En ik schrijf dit niet neer omdat ik gelijk wil halen. Ik schrijf dit uit pure angst. Wat als er bij deze persoon later kanker wordt vastgesteld? Wat als deze dan zegt, ‘ dat bestaat toch niet! Ik laat mij niet behandelen hoor! Dat is toch maar geldklopperij!’

Wat als ik later alleen verder moet, omdat ik niet genoeg overtuigingskracht had? Is het dan mijn schuld? De schuld van de media? De schuld van alle complotliefhebbers? Of misschien zelfs van alle bedriegers en kwakzalvers in de wereld?

Wist u dat vandalen gisterennacht de auto van mijn oma hebben vernield?

Die auto was al bijna zo oud als mij. Vol blutsen, eerlijk gezegd zag hij er niet meer uit. Maar dat kleine autootje betekende vrijheid voor mijn oma.

Een oud vrouwtje heeft haar vrijheid verloren omdat sommigen, en ik zeg het niet graag maar ik word er zo kwaad over; crapuul! Omdat crapuul het nodig vond!

Voor een stomme joyride hebben ze de vrijheid van een oud dametje vernield.

Ik hoop dat ze morgen tegen een boom knallen. Of nee, ik hoop dat ze in de gevangenis vliegen. Dan zullen zij eens meemaken wat ze mijn oma hebben aangedaan.

Sorry voor dit negatief gewauwel, maar klagen en zagen is eerlijk gezegd, een goede therapie.

Deel 2 van een van de meest bekende Graffiti dvd’s in de benelux komt eraan.1 heel uur aan vandalisme in nederland belgie en omstreken.Grote crews als Animals(AF) die full panels doen.En na honderden films te zien uit het buiteland het altijd weer leuk om is wat bekende namen hun ding te zien doen.En wat zijn ze goed lieve mensen.Over het feit dat vandalisme niet word gewaardeerd hebben we het wel een andere keer.Ik ga die geniale trailer weer starten :

10Minutes DVD issue 2 – Trailer from 10 minutes on Vimeo.

lion denfert rochereau

Relooking du Lion de Denfert-Rochereau après une manifestation… Vu ce midi. Qu’en aurait pensé Bartholdi, papa de la Statue de la Liberté à New York et papa de cette sculpture réalisée en hommage au colonel Denfert-Rochereau qui résista aux Prussiens en 1870-1871 ?

From Gavin’s

Blog tres interessant

Book your room at www.hotelsophiegermain.com

De uitleg hiervoor is eenvoudig, doch verre van voorspelbaar.  Ik wandelde gisteren door mijn buurt en zag daar wat een leerling-vandaal had aangericht. Leerling-vandaal interpreteer je als in: iemand die aan het leren is vandaal te worden.   Dus niet een leerling die tevens vandaal is.  (Deze nuance is van belang voor de rest van het verhaal.)  Deze wannabe-hooligan had met krijt een lijn op alle huizen van  de hele straat aangebracht op kras-in-je-auto-hoogte.  Als je ooit een koude oorlog met je buren hebt gehad, in een Parijse voorstad hebt geparkeerd of je auto op een zebrapad hebt geparkeerd ken je het fenomeen wellicht: sleutelkrassers.  Mensen die bij het passeren subtiel met een sleutel over de hele breedte van je auto krassen.  Of ze dit doen uit pure misantropie, sadisme, frustratie of vernielzucht is moeilijk te zeggen.

Maar wij zitten dus met een leerling-krasser in de buurt.  Ik vraag me dan af: zou hij een leermeester hebben? Zoals Léon dat was voor Mathilda in zijn film? Of zou hij het op tv geleerd hebben? Of op youtube, zoals het zijn vermoedelijk jonge leeftijd betaamt?  Die leeftijd leid ik af uit het krijt, want in je leven bereik je op een dag het punt waarbij je niet meer zomaar aan krijt geraakt, en je jezelf erop betrapt dat je je de geur van het uitkloppen van bordenwissers boven het putje in het midden van de speelplaats niet meer voor de geest kan halen.

Een andere piste die we zouden kunnen volgen is die van de leraar.  Leraars hebben altijd krijt.  Het zou kunnen dat een leraar door onze straat wandelde die nét die dag zijn sleutels vergeten was, en tot overmaat van ramp besefte dat hij zich door het beurtelings parkeren aan de verkeerde kant van de weg bevond.  In deze redenering zitten echter twee moeilijkheden waardoor ze wel erg onwaarschijnlijk wordt:

1. De vernielingszucht van de leraar is zo groot dat hij te lui is om de straat over te steken en zich wel moet uitleven op de muur.

2. De leraar is geboren als dwerg.  De krijtlijn bevindt zich immers zo laag dat het voor een man of vrouw van gemiddelde gestalte wel héél erg lastig moet geweest zijn om deze voorovergebogen houding de hele straat lang vol te houden.

We kunnen dus met een gerust hart zeggen dat de piste van de leerling-vandaal als jongere de meest aanvaardbare is.  Nu weten we natuurlijk nog niets meer over zijn leerproces naar echt vandalisme.  Zou dit zijn eerste les zijn? Of zou hij al andere, naar het onschuldige neigende, feiten op zijn palmares hebben?  Zou dit een laatste stap zijn in zijn leerproces of zou hij nog een lange weg te gaan hebben?  We weten het niet, maar tot nader order kan hij elk ogenblik toeslaan, met een échte actie. Daarom ben ik blij dat ik geen auto heb.

Ville grise, humeur noire. Le béton comme seul horizon. l’univers urbain est notre, certains ont décidés de se le réapproprier. Le tag, nouvelle donne visuelle, s’est implanté de manière durable dans le paysage urbain. Illégal, dégueulasse, inintéressant, laid…Rien à foutre de vos avis, le posca dans la poche pour une promenade nocturne, le sifflement de la montana pendant le pourrissage d’un mur, voilà bien ce qui nourrit la putain d’adrénaline.

Brigades de nettoyage et flics zélés peuvent embaucher à la pelle mais rien ne changera jamais. Le vandalisme fait partie de la culture, street art, le terme à la mode est lâché. Les amendes et les tribunaux continuent de juger ce qui est artistique de ce qui est de la dégradation, le ridicule ne tue pas!

Les galeries d’art peuvent bien s’ouvrir au graffiti et aux autres formes de dessins urbains, ceci ne légitimera jamais le tag. Il n’en a pas besoin. Le tag c’est une violence visuelle, une marque de territoire, une revendication nihiliste et le moyen de montrer à tous qu’on en a rien à branler de l’avis des soit-disants spécialistes culturels.

blah blah….t’as plus qu’à nettoyer ton mur…

Den 25. juli til 1. august var det verdskongress med i overkant av 1800 esperantospråklege deltakarar i Białystok i nordaustlege Polen, heimbyen til 150-årsjubilanten Ludwik Lejzer Zamenhof, som grunnla språket i 1887.

Me høyrde ikkje så mykje til det på kongressen, men då me kom heim, las me i nettavisa Libera Folio [lenkje 1] [lenkje 2] og andre stader (sjå lenkjer nedover i bloggposten) at tre esperantobussar med polske og tsjekkiske tilreisande fekk oppskorne dekka sine. I alle fall den eine bussen var klart merkt med esperantoflagg og ordet «esperanto».

Allereie før opninga av kongressen var det nokon som sette fyr på teltet der dei store fellesarrangementa skulle haldast. Brannen vart sløkt i tide, men 30 kvadratmeter med teltduk vart øydelagt, med ein prislapp på meir enn 2500 euro.

I ein liten park i Białystok sentrum står bysta til Zamenhof, i høve kongressen med polske flagg, podlasiske regionflagg, blå EU-flagg og grøne esperantoflagg på kvar side. Men esperantoflagga hadde ein lei tendens til å forsvinne.

Det vert også fortalt at lokale polakkar gjekk til åtak på husa med sovesal der det budde ungdommar som var med på kongressen. Ein stein kom inn gjennom eit vindauga og skadde ein brasiliansk kongressdeltakar.

Natt til torsdag i kongressveka var det nokon som kasta ein molotovcocktail mot det nyopna Zamenhof-senteret i byen. Og fredagskvelden, kvelden før avslutninga på kongressen, vart Zamenhof-bysta i den vesle parken tilgrisa med rosa måling (sjå biletet, som er henta frå lokalavisa Kurier Poranny).

Varaordføraren sa i Libera Folio si attgjeving (her i mi omsetjing vidare til norsk):

– Eg har ikkje ord. Det er ikkje mogeleg å kommentere dette. Mest bittert er det at kvar av desse gjerningane er det lokale byfolk som er skuld i. Og ingen reagerte. På denne måten er det at Białystok-borgarane tek avskil med esperantistane.

Esperantobloggaren Dirk Bindmann refererer også Kalle Kniiviläs meldingar på postlista uea-membroj om at ein turistplakett framfor Zamenhofs gamle skule vart ramponert, og at ein reklameplakat for kongressen vart øydelagd.

Białystok har visst Polens mest hyggjelege kriminalstatistikk, og det har verka rart at alt dette skulle råke esperantokokongressen berre heilt sånn tilfeldig. Lokale massemedia har spekulert på om det var rasisme som låg bak, ettersom Zamenhof var jøde (det ville i tilfelle ikkje vere heilt nytt: Mein Kampf fortel at esperanto er «die jüdische Universalsprache»). Den austerrikske avisa Der Standard har såleis meldt at kongressområdet fekk vitjing av ungdommar som hadde på seg svarte t-skjorter med gjennomstreka davidsstjerne. Bindmann nemer i tillegg i den nemnde bloggposten at like før kongressen dukka det opp nazistiske plakatar i Białystok, og han konkluderer slik (i mi omsetjing):

Ja, vandalisme kan skje kvar som helst, ikkje berre i Białystok. Eg meiner likevel at åtaka mot Zamenhof, mot den jødiske Zamenhof, er typiske for Białystok og Polen. Sjølvsagt er ikkje alle polakkar jødehatarar, og slett ikkje dei mange polske esperantistane. Likevel er det eit faktum at antisemittisme har ein brei samfunnsmessig basis i Polen. I ei undersøking frå 2005 uttrykte nesten annankvar polakk å mislike jødar. Og viktigast: Antisemittar i Polen er ikkje berre makteslause marginale personar. Dei bestemmer også over andre menneske og over samfunnsutviklinga. Lat oss ikkje gløyme namnet Jerzy Targalski. Det var han som vedtok å leggje ned esperantosendingane til polsk radio den 15. desember 2006. Targalski har til og med offentleg sett denne avgjerda i samanheng med at Zamenhof var jøde.

Kalle Kniivilä kommenterer til den bloggposten at vandalismen gjenspegla den store merksemda som kongressen fekk: Jamvel vandalane vart merksame på at esperanto finst, men likevel ikkje berre dei.

Og formuleringa «men likevel ikkje berre dei» (tamen ne nur ili) er viktig:

Personleg opplevde eg ikkje noko ubehag ved å vere esperantomann i Białystok den veka, sjølv ikkje med namnelapp med namnet Abrahamsen på brystet (det kling visst litt jødisk, har eg forstått). Tvert imot var alle polakkane eg møtte, hyggjelege og hjelpsame (med unntak av ei billettlukedame som treng smilekurs, men det er jo ei heilt anna sak).

Esperantokonsertane som vart haldne i det offentlege rom, var prega av god stemning med mange byborgarar til stades, og eg fekk eit inntrykk av at byen er svært byrg over at Zamenhof vart fødd der. Berre slik er det jo mogeleg å drive ein kafé med namnet Esperanto Café i stasbygget på bytorget, med esperantokake (med grøn marsipanstjerne oppå) som søt spesialitet. Og berre slik kunne byen Białystok stille seg bak kongressen som sponsor og som samarbeidspartnar.

Politiet i Białystok har sidan pågripe ein 17-åring som har tilstått å ha kasta måling på Zamenhof-bysta, utan at han sjølv heilt veit kvifor. Dette tyder at vandalismen i alle fall ikkje alltid har vore like gjennomtenkt.

– – –

[Esperantoferd 2009: 1. Warszawa – 2. Til Białystok – 3. Dei fyrste kongressdagane – 4. Zamenhofs fødeby – 5. Dei siste dagane – 6. Heim – 7. Kortversjonen – Epilog: Vandalar]

Enfermer nos dépouilles dans des vaisseaux de verre et de grès rose pour traverser les siècles … existe-t-il une idée plus étrange, et plus poétique ? Certes les bûchers funéraires de nos ancêtres offraient un spectacle plus farouche, plus exaltant. Dans cette primitive communion des sens et des éléments, la matière humaine semblait rejoindre, par la magie du feu, sa matrice naturelle. Mais quelle forme plus haute de civilisation, celle qui réuni les arts et les techniques dans la célébration des Anciens ! Il est un lieu, dans l’ombre des collines alsaciennes lourdes de vigne, où s’exprime cette prétention humaine à l’immortalité. C’est la chapelle Herzog de Wintzenheim, près de Colmar.

La civilisation serait-elle aujourd’hui sur le chemin du déclin ? La raison elle-même semble s’effacer devant sa parodie : le bavardage bureaucratique. De nouvelles idoles ont pris place sur les pieds-d’estaux d’argent et de marbre de la Cité. Leur vertu est trop bruyante pour être bien sincère : sécurité, économie, écologie, relativisme culturel ! Ces nouveaux badges citoyens sont le masque trompeur permettant de cacher ou de justifier les horreurs d’un modernisme déboussolé.

Ladite chapelle vient donc de voir sa statuaire mutilée, non par un acte de folie isolé, mais par une décision municipale maquillée sous le sceau trompeur de la légalité. Il s’agissait pourtant d’un monument aimable, illustration exemplaire des travers comme des qualités du style néo-gothique du XIX ème siècle : mélange de perfection technique et de compréhension imparfaite du goût médiéval. Dans son joli cadre de vignes, c’était une évocation de la belle Alsace médiévale, terre allemande parlant avec un bel accent français : ce beau grès rose, et cette manière de planter les saints et les saintes comme des guerriers et des héroïnes de la Mythologie !

Cela n’est plus, comme le montrent ces photos fournies par la remarquable Tribune des Arts, depuis qu’un sordide vandalisme a brisé les visages et les membres des gardiens du sanctuaire, le collège apostolique qui ornait l’extérieur de la chapelle, sous un fallacieux prétexte de sécurité.

L’aspect le plus troublant de ce crime est le martèlement systématique des visages. Cela, pour les gens de cœur ou de culture, n’est pas sans résonance. D’autres monuments martyrisés de notre pays affichent des stigmates identiques : avant les édiles de Wintzenheim, d’autres barbares s’attaquèrent aux visages sculptés, avec la même haine. Les protestants fondamentalistes, précurseurs de la Révolution, semblaient déjà obsédés par ces métamorphoses mensongères ou idolâtres de la roche en matière humaine. Leur intolérance, comme celle des révolutionnaires, s’abritait derrière de fausses idées et de savantes élucubrations. Mais quel était donc le but des vandales de Wintzenheim ? Quelle impérieuse raison de sécurité peut-elle rendre nécessaire la destruction d’un nez, d’une lèvre, ou d’un œil sculpté ? A-t-on jamais vu un écolier blessé par la chute d’un fragment de sourcil ou d’un petit morceau d’oreille ?

Le martèlement volontaire du visage de figures religieuses n’est-il pas aussi pour le moins troublant, en notre temps qui abuse volontiers du terme “profanation” ? Un monument chrétien, ainsi traité par décision bureaucratique, n’entre-t-il pas dans le champ de la dénonciation, celui déplace les journalistes et les ministres ?

Cette affaire ne doit rester impunie, il faut l’espérer. L’ entreprise est en effet illégale puisqu’elle concerne un monument classé. Si la Loi a un sens, alors les responsables doivent être traités comme le serait tout propriétaire privé dans le même cas.

« La destruction, la dégradation ou la détérioration est punie d’une peine de sept ans d’emprisonnement et de 100 000 € d’amende lorsqu’elle porte sur un immeuble ou un objet mobilier classé, inscrit ou protégé. »

(photos D.R. pour La Tribune des Arts)

Rouwregister voor ‘vermoorde’ reuzenbadeend

Op de sociale netwerksite Facebook is een rouwregister geopend voor de reuzenbadeend van de Nederlandse kunstenaar Florentijn Hofman. De reusachtige opblaaseend werd in de nacht van maandag op dinsdag kapot gereten door vandalen, terwijl de eend een tournee maakte door Belgisch Limburg.

viaRouwregister voor ‘vermoorde’ reuzenbadeend | nuvideo.nl/algemeen | De laatste nieuws video’s zie je het eerst op NUvideo.nl!.

Klik de link om naar de website te gaan en de video te bekijken.

Goed…. te veel rustyd gee ook baie tyd vir die brein om te wonder. Waaroor ek hierdie week wonder:

1. Stakers kan die strate invaar, asblikke omgooi en winkelvensters breek, maar ‘n groepie betogers buite ‘n dwelmhandelaars-huis word gearresteer. Is dit omdat dit maklikers is om ‘n klein groepie te arresteer? Of sou die kleiner groepie ook in vrede gelos gewees het as hulle skade aan eiendom aangerig het?
2. Mens sny nie jou neus af omdat jy kwaad vir jou gesig is nie. Waarom word ‘n stadion beskadig omdat jou span jou kwaad gemaak het? Is dit ‘n “kulturele” ding dat jy maar kan beskadig omdat dit nie aan jou behoort nie… of dalk omdat dit ‘n rugbystadion is…. of of ….? Ek verstaan dit nie.

Ek kan dit nie lekker kop nie. Dit is asof daar ‘n algemene aanvaarding is dat jy nie respek hoef te toon vir dinge wat nie aan jou behoort nie. Dit is soos ‘n siekte wat nie pille het nie, en wat vinniger as varkgriep versprei. Dink byvoorbeeld daaraan hoe versigtig jy moet wees, en die keuringsproses wat jy moet deurgaan om ‘n eiendom aan iemand uit te huur. Het julle al gesien wat party huurders met ‘n eiendom aanvang, net omdat dit nie hulle s’n is nie?

Ek wil ‘n klip in die bos gooi, en ‘n aanname maak dat hierdie ook die tipe mense is wat nie respek vir ander mense kan toon nie. En om daardie feit is dit uiters moeilik vir my om te probeer om jou te respekteer, nie eers te praat van verdraagsaam wees nie. En daarom, net omdat julle my lewe moeilik maak, omdat ek wil probeer verdraagsaam wees, kry julle sommer almal hierdie week ‘n spesiale plekkie… Op die Poephol Ererol. Welkom, moet nou net nie die ererol beskadig nie.

Début août, une touriste russe visitant le musée du Louvre a été interpellée après avoir lancé une tasse à thé (vide) en direction du célèbre tableau.

“La Joconde”, protégée par une vitrine blindée de plus de 5 cm d’épaisseur, n’a subi aucun dégât et a su garder son sourire…

“L’incident s’est déroulé dimanche 2 août, jour de gratuité du musée qui connaissait une affluence encore plus forte”, a raconté à l’AFP la direction du musée.

“Cette jeune femme a sorti une tasse de son sac et l’a lancée par dessus d’autres personnes qui regardaient le tableau. La tasse s’est brisée contre la vitrine blindée qui a été très légèrement éraflée“, a-t-on précisé de même source.

“Les agents d’accueil et de surveillance ont aussitôt intercepté la personne qui tenait des propos confus en russe. Elle a été remise ensuite au commissariat du 1er arrondissement. La situation est redevenue normale rapidement“, a ajouté la direction du Louvre qui se félicite de “la rapidité et l’efficacité du personnel d’accueil et de surveillance“.

La direction du Louvre a porté plainte.

Selon la préfecture de police, “cette personne ne jouissait pas de toutes ses facultés mentales et a été transférée à l’infirmerie psychiatrique de la préfecture de police“.

Qui a dit qu’il n’y avait pas d’action dans les musées?!

]]> http://andijker.wordpress.com/2009/08/11/scooter-gesloopt/ Tue, 11 Aug 2009 13:23:49 +0000 APB http://andijker.wordpress.com/2009/08/11/scooter-gesloopt/

Beste Andijkers,

ik wil graag onder uw aandacht brengen wat bepaalde jongeren op weg naar huis in de nachtelijke uren een ander leed toe brengen om andermans spullen te vernielen zonder er iets aan te hebben.

Het gaat om onze dochter die aan de Reinderhoek woont. Haar eerste scooter werd twee keer toe gestolen en vernield teruggevonden: kosten erg hoog, dan maar een goede tweede hands gekocht.

Deze mooie Neo werd helaas in de nacht van donderdag 6 op vrijdag 7 augustus voor haar deur – afgesloten met twee kettingsloten -  meegesleurd en vijftig meter verder in de bosjes achter gelaten nadat eerst het stuurslot is vernield en de voorfront er af is gesloopt.

Bekijk de foto’s, daarom vraag ik: wie heeft eventueel iets gehoord of gezien in deze nacht in of om de Reinderkoek? Uw reactie graag laten weten aan de redactie van de Andijker Tiplijn

In de nacht van zaterdag 8 en zondag 9 augustus is in de Witte Valkstraat, ter hoogte van de Flamingolaan een auto opzettelijke beschadigd. Een of meerdere personen hebben daarbij een portier ingetrapt. Er is aangifte gedaan bij de politie.

Gouden tip? Tiplijn!
Eventuele getuigen worden opgeroepen contact op te nemen met de politie, telefoon 0900-8844. De eigenaar van de beschadigde auto looft 250 euro uit voor de tip die leidt tot aanhouding en veroordeling van de daders(s). Tips kunnen verstuurd worden naar de Tiplijn van De Andijker, mail uw tips. Uw tips worden discreet behandeld!

Update: het zou om een groep jongeren gaan die rond de klok van 5 uur over de Flamingolaan liep.

Jaarlijks worden tientallen vernielingen aangericht in Andijk, waaronder aan auto’s.

Naar aanleiding van een vraag van Willem Schelberg (Imkerplatform) heb ik eens even zitten denken over het beveiligen van m’n bijenkasten en het is eigenlijk best wel simpel. Het laatste wat je wil is natuurlijk dat er een onverlaat op de plek komt waar je kasten staan en de boel meeneemt. Dat gebeurt helaas steeds vaker nu de prijzen van volken behoorlijk hoog zijn geworden. Als je niet beschikt over een mooie bijenhal waar je kunt werken met stalen spijlen en sloten is het volgende misschien wel een werkbaar systeem.

Het zit eigenlijk allemaal redelijk simpel in elkaar. De benodigdheden zijn ook niet zo heel erg prijzig en dit systeem is uitermate geschikt als je meer dan 1 kast op je bijenstand hebt staan en ze allemaal op twee stevige balken staan. Nog een toevoeging voor mensen die hun kasten redelijk dicht bij huis hebben staan is wellicht het gebruik van een deur-alarm.  Deze kunnen prima dienst doen om een waarschuwing af te geven als er met een kast geschoven wordt. Dat kan je zelf natuurlijk ook overkomen maar gelukkig is dat minder schrikken dan wanneer een bijendief met een kast van 30 kilo in z’n handen staat. De bijen zullen het lawaai wel niet al te prettig vinden maar zelfs dat is niet erg. Als het je zelf gebeurt dan weet je dat je niet meer verder moet gaan werken in de bijen, en een dief zullen ze vervolgens flink gaan steken, als’ie tenminste niet zo slim was om de vliegplank dicht te maken natuurlijk.

Peter Slootweg gaat overigens deze ideeen meenemen in zijn nieuw te maken bouwtekeningen van allerlei kast types. Die zijn nu overigens hier al te vinden