Visez ca sunt la mare. Stiu ca suntem in decembrie, dar eu visez ca ma sui in tren cu amorezul meu si fugim inspre mare. Si apoi visez ca sunt pe nisip, ca nu e niciodata prea calda vremea, soarele e bland si ne mangaie. Si nisipul ne gadila usor pe spate,  marea e caaalda…

Mie nu-mi place vara pentru ca nu suport caldura, singura parte a verii care imi place e partea cu marea. O saptamana, maximum doua la mare, si mie imi ajunge vara. Restul de vacanta poate sa fie iarna, ca sa ma joc cu zapada, sa miroasa a brad si a portocale.

Dar eu vreau la mare, m-as duce si acum doar ca sa nu ma mai chinuie visele.

Deci da, prima saptamana din vacanta de vara plecam la mare.

 Kleine Zwerver – een leuk klassiek levenslied in de Charts single TOP 100

DRM vrij

Productie Kees Tel

* Wilt u voor uw bedrijfsfeest of  jubileum dit Nederlandstalige levenslied duo, dan kunt u rekenen op een geweldig optreden. Ook radiomakers en hen die Nederlandstalige festivals organiseren. Voor artiestenparade, nachtclubs etc. kunt u dit duo ook boeken. Nederland en België. (optreden 30 min.)

U kunt het duo ook boeken incl. A-set geluidsinstallatie

Tel: +31 (0) 610643043

 Copyright auteurs rechten © 2009 Benny Rees. All rights reserved by File-reg Hilversum

-       timp

-       optimism

-       sinceritate

-       ploaie de vara (da, stiu ca suntem in decembrie )

-       clatite cu ciocolata

-       dragoste

-       liniste

S-a mai împlinit un an de când ne-am adunat noi, barbarii. S-a mai împlinit un an de când putem să umblăm în turmă, de când suntem mai mulţi şi cică, mai puternici. Ne-am adunat toate accentele, mai ciudate şi mai puţin ciudate şi am mers înainte, ca după unire să ne ascultăm unii pe alţii şi să zâmbim la dialectul ”amuzant” pe care-l auzim. Au trecut vremurile de când trebuia să scoţi paşaportul(presupusul) ca să treci din Moldova în Transilvania.

1 Decembrie. Era o zi de iarnă. O zi friguroasă. Oare de ce noi românii ne-am unit într-o zi de iarnă? De ce nu s-a întâmplat şi la noi, ca la americani, unirea într-o zi de vară? Dar e perfect aşa. Nici că se putea mai bine. O zi rece pentru oameni reci. O zi de iarnă, pentru oameni cu sufletele gheaţă. O zi care exprimă sărăcia( copacii goi), instabilitatea(bate vântul sau nu bate?), făţărnicia (trebuie să ne îmbrăcăm cât mai gros, cu cât mai multe haine).

E simplu. La noi nu a fost ca la americani. La noi nu a fost o zi de vară în care să putem să ne bucurăm sub bătaia soarelui de libertate. Noi de fapt nici nu ne-am bucurat cu adevărat. Eram prea îngheţaţi ca să mai putem mima vre-un gest ceva. Poate doar am încercat să deschidem gura să ţipăm, dar nu am reuşit, eram îngheţaţi ( de aici şi lipsa dreptului cetăţeanului, dintotdeauna am fost opriţi din a ne exprima sentimentele).Dacă în alte ţări, în special SUA, vezi steguleţe pe la casele oamenilor de ziua Unirii, la noi nu vezi nimic. Totul e pustiu şi gol. Bate vântul. Din când în când, în graba românilor, observi pe câte un panou un steag. Dar nu al României. Ci a lui Geoană sau Băsescu, urmează alegerile din turul doi.

Şi ne mai mirăm de ce românii sunt reci, îngheţaţi şi stagnează veşnic în acelaşi loc! Pentru că până şi Unirea s-a realizat într-o vreme rece, îngheţată, de 1 Decembrie! La mulţi ani românilor!

imagine preluată de pe:                  http://organizatiastudentilorbasarabeniconstanta.files.wordpress.com

…com as guerras entre tribunais e titulares desses mesmos órgãos de soberania, embora essa soberania esteja cada vez mais em causa, face às divergências existentes, ou seja, cada vez mais esses titulares regateiam para si a supremacia das decisões, enquanto ninguém decide. Isto naturalmente a propósito da divulgação das escutas. Esta não me entra na cabeça. Se quem está a ser julgado é Armando Vara porque é que as mesmas não podem ser divulgadas. Só porque as conversas são entre o suspenso vice-presidente do BCP e Sócrates. Tanto quanto a lei determina, só não poderiam ser divulgadas se se tratasse do Presidente da República, do Presidente da AR ou do Primeiro Ministro. O arguido aqui é Vara e não Sócrates.

Esperemos que isto se resolva o mais rapidamente possível, porque tanto quanto parece, nessas conversas existe algo que tem a ver com a suspensão do Jornal de Sexta da TVI. Não defendo naturalmente o estilo arruaceiro de Manuela Moura Guedes, que julgo impróprio de qualquer jornalista que se preze. Eu, pelo menos no meu tempo, apesar das centenas de entrevistas que fiz, jamais assumi protagonismos desajustados com a ética e deontologia. Mas que Moura Guedes, que tanto quanto se diz foi citada nessas conversas, tem o direito de saber o que disseram, especialmente depois de Sócrates ter afirmado na AR que não era conhecedor de nada, tem.

Al decennia lang wordt er op verschillende wijze gekeken naar de ‘achterblijvers’ in onze maatschappij. Zo schreven in 1995 Aart Hendriks, toen werkzaam bij de Sectie Gezondheidsrecht van de Vrije Universiteit van Amsterdam en Matthijs Vermaat, toen advocaat in de hoofdstad en juridisch medewerker bij de stichting De Ombudsman te Hilversum, een uitvoerig stuk over mensen ‘…met een vlekje’, zoals ze dat beschreven in het Nederlands Juristenblad, jaargang 70, 27 januari 1995. Vermaat en Hendriks schreven eigenlijk over dezelfde mensen als Marcel van Dam en Hans Heijnen lieten zien in de documentaire “De Onrendabelen”. Mensen die toen ‘mensen met een vlekje’ heetten en nu de ‘onrendabelen’

In 1980 leefde 4% van de Nederlandse bevolking onder de armoedegrens. Vandaag de dag is da 11%…

Uit de rechtse hoek wordt veelal gesteld dat het je eigen schuld is als je onder die omstandigheden leeft in Nederland, vandaar de toepassende titel van het aan te bevelen programma om onbevangen te bekijken, tenminste als het u interesseert.

Het neo-liberalisme wil maximale winst behalen door de mensen maximaal in te zetten tegen een zo laag mogelijke salaris. Uitbuitingen, zoals in de beging jaren van de 20ste eeuw was meer een regel dan een uitzondering totdat de arbeiders zich gingen organiseren in vakbonden en politieke partijen.

Maar vandaag de dag is er eigenlijk niet veel veranderd: ‘onrendabelen’, ‘mensen met een vlekje’, hoewel, …ze worden steeds meer beschouwd als parasieten van de werkende maatschappij. De overheid zit ook met deze mensen in hun maag, wijzigingen van de WAO, de AWBZ moesten de instroom draconisch aanpakken. Wie nog kon ademen kon nog altijd dienst doen als ‘bonsaiboompjeskweker’ of ‘loempiavouwer’… je had, terminaal of niet, nog enige ‘restcapaciteit’ zoals dat formeel heette.

Natuurlijk werd er ook gesjoemeld. Mensen die in de WAO zaten en ‘niks’ konden doen,maar dagelijks ergens bijklusten… Ook werkgevers dumpten massaal werknemers in de de WAO, met goedvinden en medeweten van het GAK (wat nu UWV is).

De regels werden aangescherpt, de controles opgevoerd, en mongoloïde mensen werden evengoed opgeroepen om te kijken hoe het ervoor stond met de arbeidscapaciteit, zoals ook zij in de jaren daarvoor werden opgeroepen voor de dienstplicht… ! Een doktersverklaring was niet voldoende, men moest op de kazerne komen waar een arts dan formeel vaststelde dan de jongeman in kwestie dienstongeschikt was! Het staat mij nog voor de ogen dat een moeder hels van woede een officier te ‘woord’ stond op z’n Amsterdams hoe ze het in hun botte kop konden krijgen om ‘Jaap’ voor dienstplicht op te roepen… terwijl ze al een brief had gestuurd met een verklaring van een arts. Maar regel is regel, zo werd ons geleerd!

Er zijn ook mensen die beweren dat er geen armoede kan zijn in Nederland. Zeker als ze dat gaan vergelijken van mensen bijvoorbeeld in Afrika of India, Bangladesh en andere ontwikkelingslanden. Ze vergaten telkens dat je hier in Nederland, arm of rijk, je vaste lasten hebt aan huur, energie en andere zaken… wat dan nog resteerde aan je loon of uitkering kon je besteden aan ‘eten’ … kinderen werden al vroeg aan het werk gestuurd om geldelijke bijdragen (kostgeld) te leveren aan het huishouden.

De privatisering van de gezondheidszorg zorgde er ook nog eens voor dat mensen weliswaar over een basiszorgpakket kunnen beschikken, maar dat er geen mogelijkheid was en nog steeds is voor een grote groep mensen, om aanvullende verzekerd te zijn.

Toenemende regelgeving, maar ook het decentraliseren van wat nu de WMO heet, leidde en leidt ertoe dat er wel degelijk rechtsongelijkheid bestond en bestaat in Nederland: in de ene gemeente krijg je wel een booster, en in de andere hooguit een looprek! Het wiel moest opnieuw uitgevonden worden, en dat voor elke 450+ gemeenten in Nederland. Wat die decentralisatie-operatie feitelijk de gemeenschap heeft gekost is nooit officieel bekend gemaakt, maar het gaat om miljarden! Nog steeds kampen tal van gemeenten met de feitelijke uitvoering van de WMO, die in 2007 van kracht werd. Komt men als gemeente financiën tekort (het Rijk verstrekt een hoeveelheid geld naar ratio van de gemeenteomvang en het aantal historische gevallen van mensen met een handicap of chronische ziekte), dan moet vanuit de algemene reserves de tekorten worden aangevuld… Maar de WMO is niets meer dan een bezuinigingsmaatregel, die qua verantwoordelijkheid bij de rijksoverheid ligt, maar bij de gemeentelijke overheid. De gemeente werd een instelling waarvan uit zorg wordt verstrekt, in welke vorm dan ook, of op zijn minst de regie in handen werd gelegd.

We zouden verder kunnen gaan… maar daar zit u niet op te wachten. In het kort komt het hier op neer: mensen met een ‘vlekje’, de ‘onrendabelen’ werden en worden willens en wetens achtergesteld omdat de maatschappij, de samenleving daar niet meer voor wil betalen… En het is in dat opzicht juist door te stellen dat men heeft geprobeerd een stuiver te besparen, maar nu voor een euro aan bijkomende kosten zit!

————————————————————————————

‘Eigen schuld, dikke bult’, eenmalig wetenschappelijk discussie-programma met Paul Witteman op vrijdag 27 november 2009 om 20.50 uur op Nederland 2.

Door een verhard politiek klimaat moeten ‘achterblijvers’ in onze samenleving zich sinds de jaren tachtig geschikt maken voor de prestatiemaatschappij. Niet alleen door hun vaardigheden te vergroten, maar ook door hun gedrag aan te passen. Maar ontwikkelingen in de wetenschap, met name in de neurobiologie en de sociale wetenschappen, laten juist zien dat vaardigheden goeddeels zijn vastgelegd door aanleg en opvoeding in de vroegste jeugd. Wordt van ‘achterblijvers’ in de maatschappij dus niet het onmogelijke gevraagd?

Over die vraag discussiëren toonaangevende wetenschappers – onder leiding van Paul Witteman – in het VARA-programma ‘Eigen schuld, dikke bult’, op vrijdag 27 november om 20.50 uur bij de VARA op Nederland 2. Dat is een week ná de VARA-film ‘De Onrendabelen’ van Marcel van Dam en Hans Heijnen, ook over het thema van ‘achterblijvers’ in de maatschappij, op vrijdag 20 november op Nederland 2.

‘Eigen schuld, dikke bult’ geeft vanuit wetenschappelijk perspectief inzicht in de vermeende eigen verantwoordelijkheid van mensen ten aanzien van hun handelen. Beslissingen worden onbewust genomen in onze hersenen, die zijn bepaald door de ouderlijke genen én de ervaringen die iemand in zijn leven heeft opgedaan, waarbij ervaringen uit de vroege kinderjaren zwaar meewegen.

In ‘Eigen schuld, dikke bult’ ontvangt Paul Witteman de volgende wetenschappers:
• Dick Swaab, hoogleraar neurobiologie aan de Universiteit van Amsterdam;
• Theo Doreleijers, hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie aan de Vrije Universiteit Amsterdam en hoogleraar forensische psychiatrie aan de Universiteit van Leiden;
• Bram Orobio de Castro, hoogleraar pedagogie en ontwikkelingspsychologie aan de Universiteit van Utrecht;
• Tof Thissen, ex-voorzitter van Divosa, de vereniging van managers op het terrein van werk, inkomen en sociale vraagstukken.

‘Eigen schuld, dikke bult’ wordt – met publiek – opgenomen in Studio Plantage in Amsterdam. De eindredactie is in handen van Maarten van den Heuvel.

Een week vóór ‘Eigen schuld, dikke bult’, op vrijdag 20 november, was de VARA-film ‘De Onrendabelen’ te zien. Deze film, gemaakt op initiatief van Marcel van Dam en geregisseerd door filmmaker Hans Heijnen, wil een duidelijker gezicht geven aan de groeiende groep mensen die niet kan voldoen aan de strenge eisen van onze prestatiemaatschappij. Vanwege de wieg waarin ze geboren zijn, of door een tekort aan intellectuele bagage of andere vaardigheden, leven zij aan de rand van de samenleving.

Zo ontstaat een tweeluik – een film én een wetenschappelijk discussieprogramma – over het thema van de ‘achterblijvers’ in de maatschappij.

‘Eigen schuld, dikke bult’, eenmalig wetenschappelijk discussie-programma met Paul Witteman, 60 minuten, op vrijdag 27 november 2009 om 20.50 uur op Nederland 2.

Igauņu pētnieks Toivo U. Raun (Indianas Universitāte) precīzi definē to, kā pašlaik mainās krievu pieeja savai identitātei. Viņš, protams, runā par Igauniju, taču pavērsiens ir jūtams arī Latvijā. Zaudējot pavedienu, kas krievus saistīja ar padomju režīmu un PSRS, tagad krievi savu identitāti arvien ciešāk saista ar valodu un piederību Krievijai.

Ko tas nozīmē? Kāds politikas eksperts saka šādi: “Kopš vairākiem gadiem Latvijā process ir līdzīgs. Arī Krievijas t.s. tautiešu politika ir vērsta šajā virzienā, lai nostiprinātu krievisko identitāti tajos krievos, kas dzīvo ārpus Krievijas teritorijas. Faktiski Latvijā jau ir izveidojusies divkopienu valsts. Nākamie divdesmit gadi mums paies cīņā par to, lai nepiekāptos iekšējam un ārējam spiedienam par divvalodību un citām normām, kas nostiprinās likumdošanā divkopienu valsts pastāvēšanu.  Žēl, ka ir tik maz to, kas to saprot.
 
Krievi Latviju izjūt kā savu valsti, taču tam nav nekāda sakara ar mūsu priekšstatiem par valsts lomu latviskās identitātes un kultūras nosargāšanā. Viņiem tas ir nesaprotami un labākajā gadījumā vienaldzīgi. Tāpēc termins “visu tautību latvieši” faktiski ir sadomāts. Vēlēšanu rezultātu analīze parāda, ka krievi konsekventi valso par SC un PCTVL, daži procenti par LPP/LC.”

Identity and Integration
Toivo U. Raun
Indiana University
The past two decades have witnessed a reassessment and broadening of conceptions of identity among both the ethnic Estonian and Russian populations in Estonia. In addition to a continuing focus on aspects of national distinctiveness, emphasizing their small numbers, language, culture, territorial homeland, and—as a new factor—the state, the Estonians have increasingly engaged with a wider range of identities (local, regional, and European). Among these, the regional level has been the most productive, enhancing Estonia’s already strong ties to Finland but also fostering closer connections to its other Nordic and Baltic neighbors. Although integration into NATO and integration into the European Union continue to receive strong approval, a European identity is still in the process of formation. For the Russian community, the fall of communism led to a full reevaluation of the bases of its identity. The major trend has seen a shift from a political consciousness (loyalty to the Soviet Union) to a greater emphasis on the Russian language and ethnicity. In spite of the general peacefulness of ethnic relations, any meaningful integration of the two major nationalities in Estonia remains incomplete, as graphically demonstrated in the Bronze Soldier affair in April 2007. Russians, especially younger ones, increasingly know the Estonian language, but views of history, especially regarding World War II, and attitudes toward Russia still differ markedly between the Estonian and Russian populations. The process of integration is further complicated by the neighboring and still powerful kin-state of the local Russian population.
This version was published on November 1, 2009
East European Politics & Societies, Vol. 23, No. 4, 526-534 (2009)
DOI: 10.1177/0888325409342113

Azi am fost in centru. N-am gasit ce cãutam, dar am cumparat banda de izolat ferestele si usile care nu se inchid bine. Se pare ca acum este vara lui Sanmihai, pe stil vechi. Ultima sansa data greierilor…Vorba aia: fã-ti vara sanie, ca sã ai ce pune la  iarna pe foc…Aiurea! Sãniile sunt din fier…M-a impresionat un afis, care suna cam asa:  1989-2009 DEGEABA . Cred ca l-au pus recent, in vara nu era…

Invitatie Shelly

Dimensiune cutie: 14×17 x1,5 cm; Dimensiune text: 13,5×16,5 cm

Invitatie realizata manual.

Pret 5,3 RON*

*Pretul include TVA, cutie, personalizare (imprimare color) si asamblare

Invitatie Sunny Beach

Dimensiune plic: 8×21 cm; Dimensiune text: 8×21 cm

Invitatie realizata manual.

Pret 3,8 RON*

*Pretul include TVA, personalizare (imprimare color) si asamblare

Invitatie Sea Love

Dimensiune plic: 12×16 cm; Dimensiune text: 11×15 cm

Invitatie realizata manual.

Pret 4,5 RON*

*Pretul include TVA, plic, personalizare (imprimare color) si asamblare

De Vara zond deze week een twee uur durende documentairefilm uit over De Onrendabelen: mensen die niet kunnen meekomen in deze prestatiegerichte maatschappij. Ze vallen tussen de wal en het schip en komen daar nog nauwelijks uit. Daardoor kost deze groep de maatschappij geld, ze zijn heel cru gezegd onrendabel. Socialist Marcel van Dam geeft samen met regisseur Hans Heijnen deze anonieme groep een gezicht in De Onrendabelen.

En dat is hem ook goed gelukt. Van Dam houdt de maatschappij een spiegel voor en feitelijk is het bedoeld de politiek in Den Haag te laten zien wat hun beleid door de jaren heen heeft veroorzaakt. Om nog specifieker te zijn, het sociale aspect van achtereenvolgende regeringen wordt door deze film duidelijk dat men gefaald heeft op het sociale vlak. We schuiven langzaam., maar gestaag op naar een maatschappij van individuen die niet lastig gevallen willen worden door de under cast van de samenleving: politie en justitie zijn dan de geëigende middelen om het ‘tuig’ en het ‘geteisem’ van de straat te houden en in de kraag te vatten en zo mogelijk lang op te sluiten of in ieder geval het voor hen ellendige leven nog ellendiger te maken! Stringent toegepaste ‘sociale’ regels maken aanspraak op bijstandsuitkering of anderszins bijna niet mogelijk. Zeker niet voor jongeren tot 27 jaar, die moeten of werken of leren! Dat er dan mensen zijn die geen van tweeën doen, omdat ze bijvoorbeeld niet kunnen leren of op andere wijze worden uitgesloten van de working social class is niet hen te verwijten, maar de maatschappij, en met name de Overheid!!!

Een typisch voorbeeld van dit falend beleid is de kwestie van mantelzorg. Als iemand door ziekte of gebrek niet meer kan deelnemen aan de working social class en verzorging nodig heeft dan geeft de overheid niet thuis: je moet bijna in een terminale stadium verkering om opgenomen te worden in een verzorgingstehuis of wat dan voor dan dat ze daadwerkelijk zorg bieden aan degene die dat vereist. De overheid propageert zelfredzaamheid (je zoekt het maar zelf uit) waarbij de hulp gezocht moet worden onder familie, vrienden, kennissen en desnoods buren… Degene die de persoon in kwestie verzorgt krijgt nog niet eens euro per dag als dank van overheidswege voor de genomen moeite om de verzorgende uit het zieken- of verpleeghuis te houden. Mantelzorg valt binnen de WMO, Wet Maatschappelijk ondersteuning, een vergaande bezuinigingsmaatregel van de overheid om de maatschappij financieel te verlossen van de onrendabelen…

Van Dam schrijft: “Tot het begin van de jaren tachtig was onze verzorgingsstaat gebaseerd op de gedachte dat iedereen, ongeacht afkomst en mogelijkheden, recht heeft op een menswaardig bestaan. Tijdens de economische crisis van begin jaren tachtig begon daar de klad in te komen.

Geld werd de norm voor succes, niet het welzijn van mensen. De koopkracht van uitkeringen en het sociale minimum werden op of onder het niveau van 1980 gehouden.

Terwijl de welvaart voor de meerderheid aanzienlijk steeg, werden de achterblijvers op een steeds grotere achterstand gezet. Iedereen moest zich geschikt maken voor de prestatiemaatschappij, niet alleen door zijn vaardigheden te vergroten, maar ook door zijn gedrag aan te passen. Maar ontwikkelingen in de wetenschap, met name in de neurobiologie en de sociale wetenschappen, lieten juist zien dat vaardigheden goeddeels zijn vastgelegd door aanleg en opvoeding in de vroegste jeugd. Mensen zijn niet in staat zich aan eigen haren op te trekken.

Het gevolg is geweest dat een steeds grotere groep niet zelfstandig in eigen levensonderhoud kon voorzien: zij werden ‘onrendabel’. In economische termen: onrendabelen kosten meer dan ze opbrengen. Ondanks de groei van de welvaart in Nederland kwamen steeds meer mensen onder de in Europa afgesproken armoedegrens terecht. In 1980 leefde 4% van de huishoudens onder de armoedegrens, nu is dat 11%.

De film De Onrendabelen laat zien welke mensen getroffen worden en wat de gevolgen zijn. Armoede is de belangrijkste oorzaak van achterstand. Dat gaat gepaard met talloze maatschappelijke problemen, zoals schooluitval, slechte gezondheid, opvoedingsproblemen, arbeidsongeschiktheid, werkloosheid, verslaving, overlast en criminaliteit.”

In 1980 leefden volgens het CBS ongeveer 4% van de Nederlandse bevolking onder de armoedegrens. Anno 2009, nauwelijks 20 jaar laat is dat bijna verdriedubbeld: 11%, en dat zal, als het vigerend beleid in tact blijft alleen maar nog meer mensen in de problemen brengen!

O PROCESSO chamado ‘Face Oculta’ tem as suas raízes longínquas num fenómeno que podemos designar por ‘deslumbramento’.

Muitos dos envolvidos no caso, a começar por Armando Vara, são pessoas nascidas na Província que vieram para Lisboa, ascenderam a cargos políticos de relevo e se deslumbraram.

Deslumbraram-se, para começar, com o poder em si próprio.

Com o facto de mandarem, com os cargos que podiam distribuir pelos amigos, com a subserviência de muitos subordinados, com as mordomias, com os carros pretos de luxo, com os chauffeurs, com os salões, com os novos conhecimentos.

Deslumbraram-se, depois, com a cidade.

Com a dimensão da cidade, com o luxo da cidade, com as luzes da cidade, com os divertimentos da cidade, com as mulheres da cidade.

ORA, para homens que até aí tinham vivido sempre na Província, que até aí tinham uma existência obscura, limitada, ligados às estruturas partidárias locais, este salto simultâneo para o poder político e para a cidade representou um cocktail explosivo.

As suas vidas mudaram por completo.

Para eles, tudo era novo – tudo era deslumbrante.

Era verdadeiramente um conto de fadas – só que aqui o príncipe encantado não era um jovem vestido de cetim mas o poder e aquilo que ele proporcionava.

Não é difícil perceber que quem viveu esse sonho se tenha deixado perturbar.

CURIOSAMENTE, várias pessoas ligadas a este processo ‘Face Oculta’ (e também ao ‘caso Freeport’) entraram na política pela mão de António Guterres, integrando os seus Governos.

Armando Vara começou por ser secretário de Estado da Administração Interna, José Sócrates foi secretário de Estado do Ambiente, José Penedos foi secretário de Estado da Defesa e da Energia, Rui Gonçalves foi secretário de Estado do Ambiente.

Todos eles tiveram um percurso idêntico.

E alguns, como Vara e Sócrates, pareciam irmãos siameses.

Naturais de Trás-os-Montes, vieram para o poder em Lisboa,inscreveram-se na universidade, licenciaram-se, frequentaram mestrados.

Sentindo-se talvez estranhos na capital, procuraram o reconhecimento da instituição universitária como uma forma de afirmação pessoal e de legitimação do estatuto.

A QUESTÃO que agora se põe é a seguinte: por que razão estas pessoas apareceram todas na política ao mais alto nível pela mão de António Guterres?

A explicação pode estar na mudança de agulha que Guterres levou a cabo no Partido Socialista.

Guterres queria um PS menos ideológico, um PS mais pragmático, mais terra-a-terra.

Ora estes homens tinham essas qualidades: eram despachados, pragmáticos, activos, desenrascados.

E isso proporcionou-lhes uma ascensão constante nos meandros do poder.

Só que, a par dessas inegáveis qualidades, tinham também defeitos.

Alguns eram atrevidos em excesso.

E esse atrevimento foi potenciado pelo tal deslumbramento da cidade e pela ascensão meteórica.

QUANDO o PS perdeu o poder, estes homens ficaram momentaneamente desocupados.

Mas, quando o recuperaram, quiseram ocupá-lo a sério.

Montaram uma rede para tomar o Estado.

José Sócrates ficou no topo, como primeiro-ministro, Armando Vara tornou-se o homem forte do banco do Estado – a CGD –, com ligação directa ao primeiro-ministro, José Penedos tornou-se presidente da Rede Eléctrica Nacional, etc.

Ou seja, alguns secretários de Estado do tempo de Guterres, aqueles homens vindos da Província e deslumbrados com Lisboa, eram agora senhores do país.

MAS, para isso ser efectivo, perceberam que havia uma questão decisiva: o controlo da comunicação social.

Obstinaram-se, assim, nessa cruzada.

A RTP não constituía preocupação, pois sendo dependente do Governo nunca se portaria muito mal.

Os privados acabaram por ser as primeiras vítimas.

O Diário Económico, que estava fora de controlo e era consumido pelas elites, mudou de mãos e foi domesticado.

O SOL foi objecto de chantagem e de uma tentativa de estrangulamento através do BCP (liderado em boa parte por Armando Vara).

A TVI, depois de uma tentativa falhada de compra por parte da PT, foi objecto de uma ‘OPA’, que determinou a saída de José Eduardo Moniz e o afastamento dos ecrãs de Manuela Moura Guedes.

O director do Público foi atacado em público por Sócrates – e, apesar da tão propalada independência do patrão Belmiro de Azevedo, acabou por ser substituído.

A Controlinvest, de Joaquim Oliveira (que detém o JN, o DN, o 24 Horas, a TSF) está financeiramente dependente do BCP, que por sua vez depende do Governo.

SUCEDE que, na sua ascensão política, social e económica, no seu deslumbramento, algumas destas pessoas de quem temos vindo a falar foram deixando rabos de palha.

É quase inevitável que assim aconteça.

O caso da Universidade Independente, o Freeport, agora o ‘Face Oculta’, são exemplos disso – e exemplos importantes da rede de interesses que foi sendo montada para preservar o poder, obter financiamentos partidários e promover a ascensão social e o enriquecimento de alguns dos seus membros.

É isso que agora a Justiça está a tentar desmontar: essa rede de interesses criada por esse grupo em que se incluem vários boys de Guterres.

Consegui-lo-á?

Não deixa de ser triste, entretanto, ver como está a acabar esta história para alguns senhores que um dia se deslumbraram com a grande cidade.

Publicadopor JAS |

Sveiks, Valdi! Iepriekšējo vēstuli, ko tev rakstīju, nācās saplēst. Izrādās, daudziem bija licies, ka tajā ir uzbrauciens Tev. Tātad mana ironija un sarkasms bija palikuši nepamanīti. Pati, protams, vainīga. Kuram tagad laiks lasīt starp rindām!? Digitālajā laikmetā viss ir vienkārši – jānofiksē tikai daži atslēgvārdi, pilns saturs nav svarīgs. Vajadzēja pateikt pavisam vienkārši – beidziet cilvēkus, un īpaši valdības vadītājus, vērtēt pēc tā, cik smuki un atraktīvi viņi runā, vērtējiet mērķus, darbus, uzskatus.

Un gan jau tie, kuriem vajadzēja saprast, visu arī saprata.

Imi este dor de vara si de gradina inflorita.  Au mai ramas atat de putine flori.  Gerbera azi m-a surprins cu o floare geamana, adica dintr-o tulpina se formeaza doua flori lipite. Este ceva deosebit, poate voi posta o poza.