heeft er gisteren nog een extra onderdeel bijgekregen : een “buisje” door het trommelvlies.

Nadat ik dacht dat de oormiserie eindelijk voorbij was, begon woensdag de ellende helemaal opnieuw en veel heviger dan eerst.  Tegen donderdagochtend was ik al behoorlijk pissig van de pijn en natuurlijk had de specialist een dag verlof.  Na veel zagen en zeuren dan toch een afspraak gekregen in het ziekenhuis voor vrijdag half vier.

Donderdag dan maar (op advies van het ziekenhuis) naar de huisarts gegaan voor extra controle en sterkere pijnstillers.  Pijnkillers zal ik maar zeggen, want ze legden mijn hele lijf compleet plat (letterlijk en figuurlijk) – ik ging precies in een verdoving voor een operatie – pijn, emotie’s, alles was weg.  Alleen een wazig stuk van die dag weet ik nog, voor de rest heb ik een “zwart gat” van donderdagmiddag tot vrijdagochtend.

Dus : vrijdag geen pijnstillers meer en tanden bijten tot het tijd was om aan te schuiven in de file naar het ziekenhuis.

Daar aangekomen gelukkig geen file in de wachtzaal (een mens mag al eens chance hebben) en direct bij de specialist.  Direct een nieuwe scan, camera’s in oor, neus, keel,  druktesten, gehoortesten, het ene na het andere … allemaal met een grijns van pijn op mijn gezicht.

Na een uur was de diagnose er.  Ik kon kiezen : nog een paar antibioticakuren en eventueel nog een cortisonekuurtje ertegenaan gooien en afwachten of de etter etc zou oplossen (maw een andere uitgang dan mijn oor gaan zoeken) of een buisje door mijn trommelvlies laten steken.

Gezien de helse pijnen die ik al gehad heb, heb ik kordaat de medicijnkuren geweigerd.  Trouwens, sinds dat oor ligt mijn cvs-behandeling stil en het wordt stilaan tijd dat ik die medicijnen terug kan opstarten en dat mag pas als ik niets anders meer neem. Aldus was het buisje de enige keuze voor mij.

En dan begint het : “normaal steken we dat onder algehele verdoving, dan blijft u ofwel tot maandag in het ziekenhuis of u komt maandag terug voor opname”.  Nope, geen ziekenhuis voor mij.  Slecht plan.  Geen zin.  Slecht eten. …

We kunnen het ook nu doen, onder plaatselijke verdoving.  Right, starten maar zeg ik.  Ik krijg een uitleg over wat ze gaan doen en dat ik daarna niet meer mag zwemmen (doe ik nu ook niet dus waarom zou ik er nog mee beginnen) en dat het oor droog en open moet blijven.  Na 3 maanden controle, na 6 maanden buisje er terug uit en hopen dat gat dichtgroeit.  OK.

Ik lig daar in die vreemde groene stoel en krijg een soort schuim in mijn oor gespoten.  “Binnen een kwartier werkt de verdoving en dan kom ik terug”.  Ze zijn allemaal hetzelfde die artsen.  Bij de tandarts gaat het net zo : binnen tien minuutjes werkt de verdoving en dan beginnen we eraan.  U kent het wel.

Na een kwartier (enfin dat denk ik toch want ik kon onmogelijk op mijn horloge kijken zonder te bewegen, was hij daar terug.  Met een schaaltje met materiaal.

Oor schoonmaken met oorstofzuiger.  (voel ik nu niet precies iets ?)  Oor ontsmetten (ik denk echt dat ik iets voel). “nu gaan we de naald nemen en het trommelvlies doorboren, u kan een klein prikje voelen of een krakje horen”.  MILJAAR !  Precies een stok die door mijn trommelvlies wordt gepord.  DEES DOE ZEER !  “Oei, precies dat het nog gevoelig is”  “GEVOELIG ?  Ik voel alles, gewoon, die verdoving werkt niet, ik zei toch daarjuist dat ik nog iets voelde …”   “Tja, we hebben nu geen keuze meer, nu we bezig zijn en het gaatje gemaakt is, moet ik wel voortdoen.  U zal op uw tanden moeten bijten want het gaat toch nog wel efkes pijn doen”.  Zegt de assistente “Gaat het nog mevrouw ?  Als er iets is, moet u het zeggen he”    Ja, wat moet ik zeggen ?  Voortdoen verdomme en rap een beetje dat het gedaan is JA.

Oorstofzuiger door gaatje (PIJN),  oorstofzuiger uit gaatje (PIJN), nieuwe oorstofzuiger in gaatje (PIJN), nieuwe oorstofzuiger uit gaatje(PIJN).”Nu gaan we het buisje erdoor steken”.  (PIJIJIJIJIJIJN) “Ja het zit er … half … in.  Nog eens duwen (PIJN).  “Voilà se, het is klaar.  Nu gaat het allemaal veel beter gaan zie”. 

Snok, stoel recht.  Hellup, ik ga flauwvallen.  Snok, stoel terug plat.  “Seffens komen we terug”.  whoewie verdoving begint eindelijk te werken.  Ik voel buisje niet meer.  Ben wel evenwicht kwijt.  Wow wereld draait.

Na een tijdje zijn ze daar terug.  “Tja, af en toe gebeurt het dat de plaatselijke verdoving niet zo goed werkt”.  “Wat we nog vergeten te zeggen waren : u mag uiteraard niet zelf terug naar huis rijden, we nemen aan dat iemand u gebracht heeft ?” 

Hoezo gebracht ???   Ik ben zelf naar daar gereden natuurlijk.  Kunnen ze dat niet op voorhand zeggen ?  Nadenken meiske, u niet laten vangen he.  “Jahaa, ze hebben mij gebracht, ik bel seffens dat ze mij mogen komen halen”.  Die gingen mij daar niet vasthouden zenne.

250 Euro armer, zigzag ik het ziekenhuis uit.  Als een gestoord mens met de kap van mijn jas over mijn hoofd (gelukkig had ik mijn enige jas met kap aan) wankel ik tot aan mijn auto.  Bel intussen naar echtgenoot om te zeggen wat er gebeurd is.

Ben als een bomma naar huis gereden.  Tegen 40 of zo.  Van Wilrijk tot Schilde.  Iedereen die achter mij in de file stond : het was de schuld van mijn oor … en van de verdoving die echt wel goed was hoor, na drie kwartier.  Fantastisch goed.   En uitgewerkt na 2 uur, waarop ik constateerde dat een gat in uw trommelvlies pijn doet en dat ge die eerste uren dat buisje voelt zitten.  Als een vreemd voorwerp dat er niet hoort.

Maar het werkt : de smurrie loopt in beekjes uit mijn oor en de afschuwelijke pijn is weg.  Er is nog pijn maar die is verwaarloosbaar.

Blijft voor vandaag enkel nog het probleem : “hoe camoufleer je een lekkend oor op een feestje ?”

Nooit gedacht dat ik het zo leuk zo vinden. Echt, ik sta ervan versteld. Ik geef sinds 1 september 2009 (dit jaar dus) training aan kinderen van 9 jaar en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Oké, dat is nu misschien ook niet waar maar toch niet terwijl ik training geef. Om elke ochtend vroeg wakker te worden (ja hoor, dat wil zeggen op een zaterdagochtend om 7h uit mijn bed, pfff :p) met de glimlachende gezichtjes van die lieve kindjes – die blijkbaar nooit moe zijn – is echt gezellig.

Echt, het zijn stuk voor stuk schatjes. Oké ja,  het kunnen wel eens duiveltjes zijn, heel af en toe maar dat neem je er dan maar bij. Vandaag stond ik dus weer vroeg op om te vertrekken en het regende dat het goot. Daar aangekomen, het net gezet en iedereen begroet, kon de training beginnen. Gelachen dat ik heb, vooral met het feit dat de jongens nog echt ‘bang en vies’ zijn van de meisjes. Zo moesten ze voor een bepaalde oefening gekruist op elkaar liggen en dat was een probleem, hoor! Juffrouw, ik wil dat niet. Eèèèèèh, toch niet met een meisje!! Echt schattig. Uiteindelijk deden ze het dan toch.

Ik geef dus samen met nog 2 andere mensen training aan dezelfde kinderen. Ik en een assistent de zaterdag en de 3^e, met dezelfde assistent, de woensdag.  Nu is het dan altijd zo leuk om te horen dat de kindjes vragen: ‘Juffrouw, kom je woensdag naar de training?’. Dan ze ik in dit geval: ‘Ja.’ En dan zei: ‘Joepie, jij bent de leukste juf die andere twee zijn maar stom, maar niet zeggen, hé.’ En dan smelt je daar zo van.

Daarom doe ik het zo graag en neem ik er gerust de mindere momenten bij.

Xxx

Sien

Tempo fa, ero andato ad ascoltare lo scrittore-reporter-viaggiatore Pino Cacucci che presentava il suo libro Un po’ per amore, un po’ per rabbia, una raccolta di pezzi, racconti, articoli e altro, inediti e no. Libro che, ça va sans dire, acquistai subito. A dire il vero acquistai in seguito, appena uscito, anche il successivo Le balene lo sanno, dal maledetto Cacucci annunciato nella stessa occasione: la mia corporatura mi porta ad avere un certo penchant nei confronti dei cetacei, soprattutto quelli particolarmente voluminosi. Ma sto divagando come al solito.

Quella sera, il messicaneggiante autore narrò fra le altre cose di «quella volta in viaggio» (un topos dei più classici) durante la quale un amico gli offrì da sgranocchiare, porgendogliene un sacchetto pieno, delle dolcissime formiche. Per la precisione, specificò Cacucci, dei sederi di formiche. Ricordo dalla mia infanzia certe illustrazioni naturalistiche dove venivano raffigurate le stanze di un formicaio. Quasi sempre c’era la figura di alcune formiche appese al “soffitto”, con penzolanti addomi enormi e trasparenti nei quali (recitavano le didascalie) custodivano una sorta di sciroppo dolciastro per i giorni di magra del formicaio. Una cantina vivente, insomma. Le leccornie offerte erano appunto “le botti” di questa cantina.

Confesso di non aver mai assaggiato niente che provenisse dal mondo degli artropodi (perlomeno non consciamente: se qualche insalata non è stata lavata proprio alla perfezione, beh, insomma, occhio non vede…) non tanto per mio rifiuto quanto perché banalmente non mi si è mai presentata l’occasione. Per ora sublimo questa voglia insoddisfatta applicandomi nella teoria, cioè leggendo quel che trovo sull’argomento (e un po’ , lo confesso, invidiando un pochino quelli che, come Cacucci, han potuto provare per credere).

Tutto è partito da un saggio di Marvin Harris, Buono da mangiare (letto un paio di vite fa, chissà dove rimane seppellito al momento), dove con zelo antropologico e buona scrittura sono presentate tutta una serie di usanze alimentari che se appaiono strane per non dire repellenti in qualche regione del pianeta, sono banali abitudini in altre. E non sempre siamo noi occidentali”i più schizzinosi della catena: ad esempio molti cinesi (che si nutrono con cose al limite del descrivibile) ritengono un bicchiere di latte una cosa ripugnante oltre ogni immaginazione.

Fra le tante abitudini descritte ovviamente un posto d’onore spetta alle popolazioni che si cibano di insetti (mettendo nel novero anche scorpioni e ragni, per amor di brevità non stiamo a fare i tassonomici duri e puri)

Ricordo, fra i varî passaggi del libro, l’offerta di una manciata di larve grassocce e vive (a quanto pare, dolcissime e zuccherine) da parte di una tribù aborigena di non so più quale zona tropicale. Oppure la frenesia che prendeva gli abitanti di un villaggio africano che scoprivano che uno sciame di cavallette stava per investirli: anziché trovare un rifugio, correvano tutti a cercare qualcosa per fare un braciere di fortuna nel quale gettare a grigliare gli insetti acchiappati al volo. Ottimi con il miele, secondo un califfo gourmet dei tempi di Sheherazade.

Altra interessante lettura, oltretutto riccamente illustrata, è stato Man eating bugs, che presenta foto e descrizioni di cibi pieni di zampette provenienti da tutti i continenti. E qui noi europei restiamo definitivamente tagliati fuori e isolati, perché anche alcuni cugini caucasian degli U.S.A. si deliziano con dei lecca-lecca trasparenti aventi dei grilli all’interno, incastonati come fossili nell’ambra.

Altre colorate fotografie presentano piatti appetitosi e ottimamente serviti, come spiedini di ragni e scorpioni oppure un risotto guarnito con ora non ricordo quali bestioline rossastre (che no, non erano gamberetti: e anche qui ci sarebbe da disquisire sul perché un gambero dovrebbe apparire più appetitoso, per esempio, delle cavallette sopra citate).

Ma quella che è stata la mia lettura preferita sull’argomento è un vero e proprio ricettario, The Eat-A-Bug Cookbook, di un tal David George Gordon (il cui sito consiglio); libro nel quale le illustrazioni non sono all’altezza del precedente volume ma che si rivela una ricca fonte di notizie utili, dal valore nutrizionale di alcune specie (i grilli sono ricchi di calcio, le termiti di ferro) ai vini consigliati per accompagnare alcuni piatti come ad esempio «l’insalata delle tre api» o la torta di cioccolato e grilli (curiosa questa associazione ricorrente fra il gusto dolce e gli ortotteri, come chiama grilli e cavallette chi se ne capisce di entomologia).

Nel libro sono elencati anche alcuni indirizzi di fiducia ai quali rivolgersi per avere ingredienti di qualità. Per non rimanere mai senza cicale essiccate, per dirne una: hai visto mai capitassero a sorpresa degli amici…

Confesso che la tentazione di farmi mandare un po’ di delikatessen l’ho avuta, ma sono stato frenato da due fattori: da un lato, sono restío a farmi spedire per posta cibi o comunque merce deperibile da oltre oceano; e d’altra parte il libro (che ho comprato usato su Amazon, come pure il Man eating bugs descritto prima) è del 1998, per cui non è detto che gli indirizzi siano ancora validi.

Il ricettario di Gordon merita inoltre di essere menzionato per la presenza di un collaboratore dell’autore, o meglio di una collaboratrice, nella fattispecie una pelosa e colossale migale addomesticata che mister Gordon si teneva in casa e alla quale faceva assaggiare i propri esperimenti di cucina, non proprio o non solo per affetto verso l’inusuale pet, ma soprattutto per propria garanzia: se la ragna schifava l’assaggio, l’apprendista chef capiva che era meglio buttare gli intingoli nel gabinetto. Uso l’imperfetto in quanto pur non conoscendo la durata media della vita dei ragni, dato che come ho detto il libro è del 1998 temo che l’assaggiatrice ufficiale abbia ormai raggiunto il paradiso degli aracnidi.

A proposito di aracnidi: ragno (come pure aracnide) deriva dal nome della povera Aracne leggendaria, trasformata in piccolo animale zampettante da quella zitella stizzosa di Atena dopo una gara di tessitura. Etimo valido sia per l’italiano che per le altre lingue neolatine, dove però il nome è (giustamente, direi) femminile, come araignée in francese e (con una stessa pronuncia per le tre lingue) araña in spagnolo, aranya in catalano, aranha in portoghese; pure quei barbari degli inglesi, che tanto dicono spider e usano il genere neutro, quando “umanizzano” gli animali in genere raffigurano i ragni come femmine (cfr. La sposa cadavere di Tim Burton: “Sposo novello, eh? Io invece sono una vedova”). D’altra parte sono note le usanze erotiche di questi animaletti per i quali spesso il maschio non ha, per così dire, “una seconda occasione nella vita”; per cui una statistica un po’ rozza porterebbe a pensare che se vedi un ragno, facile che sia una femmina.

E io, che nelle scemenze ci sguazzo, mi chiedo: ma com’è che da noi in Italia il “ragno” è diventato maschile?

Two Scotch Gambits played against a 1400-rated and a 1850-rated player. Two wins. One lesson from the first game: if your opponent is uncomfortably stuck to the defence of a pawn on one side of the board, consider using your more flexible pieces to invade on the other side of the board. The queen in particular becomes an extremely powerful intruder once the board gets emptier thanks to its mobility and the fact that trapping it is much less likely.

Lesson two: do not worry about moving the pawns in front of the king when you can use them as a steamroller for a strong attack when the opponent’s pieces are passive. I missed the following pawn juggernaut in my game because I was too worried about leaving my king in the open; thanks to the pawns, not only does White win a pawn, but he also gets a strong attack:

The green blocks simply highlight White’s active position.

Chunks from game two: a neat double attack with the queen and an advanced knight, and an even neater mating pattern with queen, bishop and rook.

This is what happened in the game. As Chess Tiger put it, “sometimes things go your way.”

Jullie al eens van waving lucky cats gehoord? Ik tot daarjuist in ieder geval niet.

Mijn verhaal begint vorig weekend toen we naar een verjaardagsdrink mochten in een bruine kroeg naast het water in Niel. Het was in de namiddag, dus de kids konden wel even mee. Eens binnen in het café, begint Nand vol jolijt te gibberen. Ik dacht eerst dat hij reageerde op iemand, maar toen ik eens beter keek had ik door dat hij een gekke gouden kat in z’n vizier had. Een gekke gouden kat die met één pootje constant stond te wuiven. Effectief wel grappig om te zien, en omdat de dame aan de toog toch wel Aziatische roots had (en de kat in een rijtje met andere memorabilia stond) ging er ervan uit dat dat één of ander souvenier was.

Nu woensdagavond was ik te gast op een event van Microsoft in de showroom van Vitra. Het event viel wel mee, maar het feit dat het daar vol met mooie (en dure) design staat, maakte het voor mij natuurlijk des te interessanter. En om mijn verhaal kort te houden, wat stond daar op hun tafeltjes: jawel, twee wuivende katten.

Hetzelfde object op twee totaal verschillende locaties, of hoe kitch bijna verheven wordt tot design alleen al door zijn omgeving en de sfeer die errond gecreëerd wordt.

Deze foto kan je ook hier vinden.

Wikipedia leert me ondertussen dat de Maneki Neko of Lucky Cat uit de Japanse traditie stamt. Een Lucky cat brengt geluk voor de eigenaar. Een opgeheven linkerpoot zou klanten moeten aantrekken,  een opgeheven rechterpoot brengt geld.
En wil je zo’n beestje bezig zien, dan kan je natuurlijk altijd op youtube terecht.

De vierde ronde werd ontsierd door 2 forfaits. Philip de zijne was vermijdbaar had hij voor zijn reis verwittigd. Net als bij de laatste partij van vorig seizoen liet hij dit na, en ziet zo zijn anderzijds sterke seizoensstart een beetje in de soep lopen. Freek stuurde samen met zijn kat, een kwartiertje voor de start een smsje dat hij het niet ging halen en schonk zo Sven een gemakkelijk punt.

De afwezigen ten spijt werd er toch geschaakt in het kasteeltje. Bernard gaf Tom partij met de witte stukken. Beide heren zagen hun partij iets voorbij halfweg afgebroken doordat bord, klok en stukken vakkundig werden opgebergd door Germain. Net als ondergetekende dacht deze dat de partij reeds afgelopen was toen Tom en Bernard een sigaretje gaan roken waren in de cafetaria. Omdat Tom echter op dat moment tegen een achterstand van twee volle stukken aankeek, werd besloten de stukken opgeborgen te laten en het punt naar Bernard te laten gaan.

Waar het precies fout ging was een beetje onduidelijk. Eén weggeblunderd stuk werden er door pressiespel van Bernard al gauw twee, al kon Tom met een doorgebroken pion wellicht nog voor enige dreiging zorgen.

Piet speelde de tweede partij van de avond. Met wit maakte hij het Luc knap lastig. De partij ging lange tijd gelijk op, tot Piet de ‘laatste fout van de partij’ beging en pardoes zijn dame van het bord zag verdwijnen. Luc neemt dus na vier speeldagen de leiding, maar moet nog bye zijn terwijl een aantal achtervolgers reeds een sterretje achter hun naam hebben.

Hopelijk kunnen we volgende ronde nog eens in volledige bezetting ten strijde trekken met vier bloedstollend spannende partijen tot gevolg.

Filip moet morgen en overmorgen naar Nederland voor ‘t werk, mee de klank verzorgen voor een grootse Sinterklaasshow die blijkbaar ook op RTL4 zou uitgezonden worden (Jammer dus, want dat kunnen we hier niet zien).
Pittig detail, alle medewerkers moeten als Zwarte Piet aan het werk. Haha, ik zie Filip daar al staan als Zwarte Piet achter de monitormix … met onhandige zwarte handschoentjes. Ben curieus hoe dit verhaal gaat aflopen, want liefst van al doen ze gewoon hun job zonder al dat verkleedgedoe!

Kell on 01:10 öösel. Peaksin magama, et homme kooli minna, kuid istun raamat käes ja loen. Ma ei suuda seda käest ära panna. Lihtsalt ei suuda. Toakaaslane ammu magab ning ilmselt teda segab minu ärkvelolek, kuid ma jätkuvalt ei suuda raamatut sulgeda ning seda riiulisse panna.

Mu peas keerleb tuhat mõtet ja erinevaid arusaamisi. Kui alles hiljuti suhtusin Amway „isasse“ ehk Robert Kiyosakisse vihaga, siis nüüd hakkan tema filosoofiat mõistma. Amway pole minu jaoks kunagi sümpaatne olnud ja kuna Kiyosaki oli nendele mentori eest, siis vihates ühte hakkasin vihkama ka teist. Alusetult. (Kiyosaki: lihtsam on süüdistada teisi, kui ennast).

Mul oli täna emaga põgus vestlus ning üritasin talle selgitada, et hariduse ja harituse vahele ei tohiks tõmmata võrdusmärki. Hariduse omandamine annab harituseks kõigest paremad eeldused. Õnneks ta nõustus minuga. Tol hetkel lõi mu peas lamp põlema!

Lugesin kuu aega tagasi läbi Kiyosaki raamatu „Rikas isa, vaene isa“ ning püüdsin kõigest väest olla neutraalne (mitte vihkav). Seetõttu leidsin tookord vaid paar head ideed. Kuid täna õhtul on mul see raamat taaskord käes… tänu vestlusele emaga.

Selgitasin talle veel, et tegelikult on asjad pisut valesti ning töölisklassi osakaal on liialt suur. Oleks vaja rohkem ettevõtjaid, häid ideid ja olemasolevat parandada. Tänu Kiyosakile jõudis mulle kohale teadmine, et me (töölised) maksame pea 50% oma palgast riigile ning tuleb välja, et saadud vääringus ei taheta meile isegi mitte midagi tagasi anda kui nii saaks. Seetõttu otsime me pidevalt uusi võimalusi, mis tooksid meile rohkem raha sisse. Lubage mul tsiteerida Kiyosakit:

„… tõused üles, lähed tööle, tasud arved, tõused üles, lähed tööle, tasud arved… Inimeste elusi juhib sellest peale kaks emotsiooni, hirm ja ahnus. Kui pakkuda neile rohkem raha, siis jätkvad nad seda tsüklit, suurendades ka oma kulutusi. Ma nimetan seda oravarattaks.“

Ma leian, et tal on täiesti tõsi. Sellise tõmblemise tõttu aeti normaalne tööturg paigast ära, roniti sinna, kus töötajate vähesus andis tunda (ehitussektor),.  Seetõttu pakuti seal sektoris rohkem raha. Rohkem raha = suuremad kulutused, kuna on mida kulutada. Muudes sektorites töötajate pakkumine vähenes ja nõudlus suurenes. Tõsteti palkasid. Ja mitte vähe, vaid ulmelistele tasemetele. Riik oma poliitikaga soosis laenama ja mullile uut õhku juurde andma. Pangad olid sellega vägagi päri. Ühel hetkel tuli peole lõpp. Rahavood liikusid mujale. Nõudlus ehituse järgi vähenes, vabanesid töötajad, palgad vähenesid. Kõigil on paanika lahti. Hea elu sai läbi. Nüüd aga ei mõisteta, et oma käitumisega aeti normaalne tööturg paigast ära ja kunstlikult kergitati hindu/palku. Kullakesed, hea aeg on mõneks ajaks möödas!

Kui paljud meist panid oma raha raha tegema? Vähesed. Kurb. Kui paljud meist säästsid ja proovisid elada konservatiivselt ning raha kõrvale pannes? Samuti vähesed. Taaskord kurb. Nüüd oleme kõik külma jää peal perseli maas ja süüdistame täie pasaga riiki ja vähegi kõiki kes ette jäävad. Miks? Sest teisi on alati lihtsam süüdistada kui iseennast (Kiyosaki). Me ei näe, et me ise olime mõtlematud laenu võtma, hästi elama ja ulmeliste hindadega kinnisvara ostma, mida nüüd ei olegi enam võimalik realiseerida. Selle hullusega läksid kaasa ka kõrgemalt haritud inimesed. Ja me räägime haritusest…

Makroökonoomia seisukohalt oli laenu võtmine tegelikult säästmine. Täpsemalt öeldes negatiivne säästmine. Nüüd on meie väärtussein negatiivne. Hea seegi, et päris Lätit ei teinud!

Kiyosakil on täiesti õigus kui ütleb, et tavainimese (töölise) tulusid ei ole mõtet suurendada. Ta ei oska nendega ikka midagi peale hakata kui et kulutada ja seda niisama tühja peale raisata. Selle asemel, et koguda, osta väärtpabereid, säästa või tekitada juurdesaadud tuluga passiivseid rahavooge. Palju on minul sääste? Nii piisavalt ehk küll, et saan ülikoolis bakalaureuse oma kuludega kaetud. Rahaga ümberkäimise tänu ei võlgne ma Kiyosakile, vaid oma emale. Tema andis mulle selle, mida Eesti kooliharidus ei anna – finantalast haridust ja töökuse. Ma usun, et ta on minu üle uhke praegusel hetkel ja ma võin omalt poolt öelda aitäh temale. Ma mõistan raha väärtust ning see on kõige aluseks! Ei, see pole egoism, vaid see on tunnustus inimesele, kes minu meelest on teinud head tööd.

Küsiks aga Teilt, head lugejad, mis on raha Teie meelest? Vastuseid paluks aadressile Tauri.Alas[at]gmail.com. Detsembris võiks teha vahekokkuvõtte ning tulemustest teada anda, selleks on aga  vaja teie abi!

Päikest,

Tauri

Ik kreeg een Kreativ Blogger Award van vixilady … vertel 7 dingen over jezelf. Bij deze, zeven dingen die je misschien nog niet over mij wist:

1. Ik ga -zelfs op mijn leeftijd – nog steeds onopgemaakt door het dagelijkse leven. Mijn dagelijkse routine beperkt zich tot wassen, tandenpoetsen, een beetje dagcreme, deo en parfum. Heel af en toe wordt dat ook nog wat potlood en mascara, maar dat is bijna uitzonderlijk. Voor feestelijke aangelegenheid doe ik wel wat meer moeite maar het is toch altijd met mate.
2. Ik sleur nog steeds, sinds de komst van Nand, een paar kilo’s teveel mee. Nieuwe kleren kopen – niet mijn favoriete bezigheid wegens weinig naar mijn smaak en steeds gehaast wegens kinderen thuis met papa alleen- wordt steeds maar uitgesteld. Mijn laatste aankoop was een jeansrokje ergens eind juli. Dat jeansrokje is ondertussen zowat mijn favoriete kledingsstuk geworden. Adresjes van leuke winkels zijn altijd welkom!
3. Ik heb altijd een dochter gewild, eerst zou het Jente geweest zijn, bij de volgende was het Lene (nog beslist onderweg naar het ziekenhuis mocht de gyn zich alsnog vergist hebben) en voor de laatste was Mette onze favoriete meisjesnaam.  De dochter zal er nooit komen, en hoewel ik supertrots ben op mijn drie knuffelventjes, toch pikt het soms. Nooit gezellig winkelen met een dochter, geen moeder-dochter dingen. Trouwens daarstraks van een ex-collega nog gehoord dat er online heel wat info te vinden is over wat te doen om een dochter te krijgen. Bij haar is het gelukt en heeft ze na 2 zoontje er een dochtertje bij . En als bij toeval hoorde ik dat Koppen XL hier dinsdag ook over gaat. Ik zal moeten hopen op drie fantastische schoondochters en een bende kleindochters waar ik kleertjes voor kan kopen en de haartjes van kan vlechten.
4. Filip en ik delen onze sokken. Ik koop altijd herensokken bij Hema, eenvoudig, weinig opvallend en meestal donkere kleuren (voor onder een broek wel te verstaan). De damesvarianten zijn vaak te druk en opvallend naar mijn goesting.
5. Mijn trouwring is zowat het enige juweel is dat ik draag. Heel af en toe eens een extra ring. Hoewel ik vroeger wel oorbellen droeg, draag ik er nu nog zelden. Ik denk dat ik het gewoon niet meer gewend ben en voel me nooit 100% goed in m’n vel als ik weet dat er oorbellen in m’n oor prikken.
6. Ik had vroeger een kindernaaimachientje (dat natuurlijk heel snel kapot was) waarmee ik kleertjes voor mijn poppen maakte.
7. In ‘t zesde middelbaar twijfelde ik tussen Productontwikkeling en Pedagogie. Het is uiteindelijk Productontwikkeling geworden, maar soms vraag ik me toch wel af wat er zou gebeurd zijn was ik toch de andere richting uitgegaan.

En omdat ik nu goed op dreef ben, toch nog een extra 8ste om af te sluiten.

• We hebben hier op de tafel een handtekening van de enige echte Michael Stipe van REM staan hebben, gekrabbeld op de achterkant van een foto van Arne (het enige papier dat Filip op dat moment op zak had of hij had z’n rijbewijs moeten gebruiken). De foto is ondertussen ingekaderd (met de achterkant naar boven dus. “Hello Riddo!” staat erop, net boven z’n handtekening.) Trouwens REM is voor mij toch ook veel jeugdsentiment: Chirofuiven afschuimend, op de wei in Werchter startend met “Rain, rain, let it rain.” waarop het plots begon te plensen alsof er hogere krachten mee gepaard gingen, …

Bij deze ben ik rond en omdat ik de Kreativ Blogger Award al op zowat elke mogelijke blog heb zien verschijnen, speel ik hem niet door. En wie em nog niet gehad heeft, men rape hem hier maar op!

Zapewne wszyscy chodzili kiedyś do szkoły i mieli taki wynalazek jak duża przerwa w czasie której szło się na stołówkę zjeść. Dziś mi się to przypomniało gdy poszedłem na pracową stołówkę. W szkole – pamiętam – trzeba było od razu jak zadzwonił dzwonek biec na stołówkę, żeby nie stać w kolejce. A przynajmniej być gdzieś z przodu.

Dziś wyszedłem zjeść wyjątkowo wcześnie jak na mnie, bo o 12, wszystko przez to, że za wcześnie wstałem. Moim oczom ukazał się obrazek przypominający ten z czasów podstawówki. Kolejka po drzwi. Różnica taka, że można sobie wybrać co się zje no i trzeba za to zapłacić. No a jeśli chodzi o płacenie – to za kasą siedzi kierowniczka. Gorąca czterdziestka z wielkim cycem. Na nieszczęście – tenże cyc jest oparty na blacie i co gorsza eksponowany dużym dekoltem. Toż to OBRZYDLIWE! No wiem, jestem pedałem, to się nie znam. Ale czy jest tam jakiś młody heteryk co ma odmienne zdanie? Dodam, że wymiana zdań na ten temat ze znanymi mi heterykami, którzy maja okazję oglądać tenże wspomniany biust, potwierdza moją opinię.

Me oleme kaugel optimaalsusest, samamoodi oleme kaugel ka maksimaalsest efektiivsusest. Kõik ei saa ega tohi olla kättesaadav nüüd ja kohe. Võib-olla ei tohi see kättesaadav olla mitte kunagi ja mitte kellegile. See aga võiks olla meie kõigi unistus ja tahe selles suunas rühkida…

Teistmoodi mõtlemine ei ole veel kuritegu!

I OSA

Sa pead usaldama ennast ning leidma enda ümber paar usaldusväärset sõpra ning su elu muutub tunduvalt kergemaks!

Vaatluse alla võtaksin eneseusalduse, mille kohta tahaks tuua ühe reaalelulise näite. Meil kõigil on taolise näitega eelnevalt kokkupuude kindlasti olemas. Oletame, et olete eksamil või mõnel olulisel kontrolltööl. Õppejõud või eksaminaator annab Teile testi kätte ning hakkate seda lahendama. Enamus küsimusi oskate kenasti ära vastata, kuid mõne juures jääte kahtlema. „Pagan küll, kuidas see või teine asi ikkagi oli?“ Asjatult ei öelda, et usalda oma esimest mõtet. Usalda oma vaistu, sest enamustel kordadel ongi esimene mõte õige. Kui lased kahtlustel enda üle võitu saada, siis tihtipeale muudad õige vastuse valeks.

Sa pead usaldama ennast ka pikemaajaliste ettevõtmiste suhtes. Kui täna arvad, et tahad uut autot ning vajaliku summa kokkusaades ostad hoopis mingi muu asja, siis tekib küsimus kas sa ikka usaldad ennast? Oled sa endas täiesti kindel ja uus asjandus pakub samapalju naudingut kui see mida soovisid juba pikemat aega saada?

Otsustasin osaleda Börsihai 2009 konkursil, kus tuleb aktsiatega kaubelda. Kuu aega vältava võistluse võidab inimene, kelle virtuaalportfelli väärtus on võistluse lõppedes kõige suurem. Kuna ma ei olnud aktsiamajandusega ega börsieluga üldse kursis, siis mõni päev enne võistluse algust otsustasin ennast antud teemal harida. Palju räägiti psühholoogilisest murdumisest ja ahnusest. Võita suudavad need, kes jäävad enesele kindlaks lõpuni. Seega võib öelda, et eneseusaldus on võidu üheks võtmeks. Kuidas käituda languste ja tõusude korral, milline on mu riskitaluvus, milliseid aktsiaid ostan, kus turgudel kauplen, millist kasumit ootan ja veel mustmiljon küsimust mis vajasid vastuseid? Oma peas olin paika pannud täiesti oma strateegia ning lootsin, et ta toob mulle edu. Uskuge või mitte aga tõigi kui võtta aluseks minu jaoks tundmatu inimese tsitaadi, mille leidsin ühest finantsfoorumist. Tsitaat kõlab järgnevalt: „Tõenäosus, et tiiger sind homme kusagil Tallinna tänavas maha murrab on suurem, kui tõenäosus, et sa kauplejana kunagi hea järje peale saad.“ Suutsin oma portfelli väärtust tõsta paari nädalaga algaja kaupleja kohta märkimisväärselt aga süües kasvas isu. Tahtsin suuremat tootlust ja läksin ahneks. Poole mängu peal arvasin end olevat juba piisavalt kogenenud ning loobusin algsest strateegiast. Plussist sai miinus. Olin psühholoogiliselt päris pettunud aga see läks kiiresti üle, kuna tegu polnud pärisrahaga. Mida see mulle õpetas? Unustasin ära ühe tähtsa tõe: oleksin pidanud oma strateegia paberile kirjutama ning paberi riputama kusagile igapäevaselt nähtavale kohale. Kui ma alguses usaldasin ennast, siis mida aeg edasi, seda rohkem kaotasin usaldust enese suhtes. Vahest tuleb asju meenutada, sest nad kipuvad väga kiiresti meelest ära minema.

Me ei usalda ennast. Me ei usalda teisi. Me ei usalda kedagi. Miks edukad inimesed on edukad? Nad usuvad endasse!

Võtmemärge: Trust is a must.

Pidevalt jookseme võidu ajaga, mida me võita ei taha

Teine oluline märge minu jaoks on ajamüsteerium. Mitte ükski inimene ei usalda teist inimest pimesi kui tegu on lühiajalise tutvusega. Samamoodi võib vaadata eneseusaldust – sa ei saa olla endas kindel esimese mõtte peale, vaid pead seda pisut seedima. Jah, palju inimesed on teinud edukaid tehinguid kiirel tempol ja vähese mõtlemisajaga. Nad on võtnud riski ja nad on valmis selle ebaõnnestumiseks. Kas sina oled?

Oletame, et ihaldad endale uut ja sportlikkuma autot, näiteks Dodge Challengeri. Kuid sa tead, et see auto on sinu eelarve jaoks liialt kallis. Peaksid oma unistuse täitumiseks tegema meeletult tööd ning võib-olla isegi võtma lisaks mõne uue tööotsa. Oled sa ikka täiesti kindel, et soovid seda Challengeri? Kas see ei võinud olla hetkeemotsioon, sest mõnel su sõbral on see olemas ning sa ei taha olla sõpradest kehvem? Loomulikult keegi ei taha olla kehvik. Kõik ihkavad võite, au ja kuulsust, seda me teame ju kõik! Tunnistagem endale, et kõik ei saa tahes-tahtmata olla võitjad, keegi peab ka kaotama. Nüüd vaid tuleb osata sellest üle olla, usaldada ennast ning vaadata Challengeri ostumõttele mõne päeva pärast uuesti peale. Kas see seada enesele unistuseks või mitte? Kui seada, siis tuleb selle nimel hakata tööd tegema. Aga mis siis kui nüüd mõni teine sõber ostab endale veelgi ilusama, kallima ja luksuslikuma auto? Tahad nüüd seda ka? Loomulikult tahad, inimene on juba kord selline. Taaskord hetkeemotsioon, millele ei tohiks järele anda. Peab tunnetama konteksti ning mõtlema kuubi kõigi tahkude peale. Olgu, teed meeletult tööd, saad lõpuks autoraha kokku aga mis edasi? Lased masinal seista, kuna ei jaksa kütust osta, kindlustuse eest maksta, kuluosasid vahetada ega masinat hooldada? Auto ei ole mõeldud seismiseks, vaid sõitmiseks! Peale auto ostu vaata üle oma üldine elukvaliteet ja mõtle, et su unistus oli seda väärt ja kas ta maitseb enam nii hää? Ma ei taha öelda, et unistada ei tohi, vaid tahan öelda, et unistama peab. Aga unistus ei tohiks olla paika pandud suvaliselt ja kähku, vaid pead selle üle kõvasti järele mõtlema.

Järgmine uuem moeröögatus oli buumi ajal odava laenuraha küsimine pankadelt. Standartiks peeti uut autot, isiklikku maja või korterit ning oskust raha tuulde visata igast poosist. Ei tasu ära unustada, et iga tõus lõppeb kord langusega. Olukorda ei hinnatud objektiivselt ning tegutseti hetkeemotsioonidest tulenevalt. Väga paljud on nüüdseks ennast laenudega ninuli tõmmanud, kuna laenuraha investeeriti pisut valesti. Oleks tulnud eneselt küsida, kas laenumaksmise ajal maja on aktiva või pigem passiva? Mängu tuleb ajamüsteerium, kus aeg näitab ära, et seda kindlama tulemuse saad, mida rohkem aega pühendad tehtavatele asjadele.

Kui me tahame aega võita, peame rahulikult oma otsuseid tegema. Ei tohi rabistada, sest vanasõnagi ütleb: üheksa korda mõõda ja üks kord lõika. Buumiaegne rapsimine oli pigem üheksa korda lõikamist ühe korra mõõtmise juures ja tulemus on …?

Võtmemärge: Mystery of time

Me ei märka oma vigu, kuid me märkame teiste eksimusi

Kolmas ja mitte vähem tähtis tükk puslest on detailide olulisus. Istusin koos sõbraga ühel suveõhtul Tallinnas pargis. Tal oli muresid, mida endasse jätta oleks olnud patt. Psühholoogiline pinge vajas vabastamist. Kuulasin ta probleemid ära ning lisaks kuulamisele leidsin oma mõtetes, et minu kohtustus on talle asjakohast nõu anda. Seda ma paraku ei suutnud ja tegelikult öeldes ma ei pingutanudki. Ma ei olnud kursis kõikide aspektidega ning ainult viiest rattast autot kokku ei monteeri. Mõtlesin päris tükk aega, et kuidas kõige loogilisem ja parem oleks seletada oma kolme pidepunkti, mis mind on suhteliselt palju edasi aidanud ning mis võiks ka teda pisut suunata asju teise pilguga vaatama…

„Vaata sellest vasakust kõverast puust kuni selle parempoolse aiapostini ning ütle mulle, mida sa näed nende kahe asja vahel?“ küsisin sõbralt.

„Mhh … mhh?“ ühmati vastu.

„No palun lihtsalt kirjelda mulle, mida sa selles vahemikus näed?“ palusin sõpra uuesti.

„Puud, kaugemalt paistab paar maja.“ oli kõik, mis ta esimese hooga välja võluda suutis.

„Kas see ongi kõik? Rohkem asju sa tõesti ei näe?“ pärisin jällegi.

„No.. mitte midagi olulist küll mitte.“ sain vastuseks.

„Nii, väga tore! Aga kas sa taevast märkasid?“ küsisin sõbralt.

Ta noogutas jaatavalt.

„Taevas tähti märkasid?“ küsimusele sain taaskord noogutava vastuse.

„Aga kas sa siin ööpimeduses märkasid, et eespool on heledam ja taga metsa juures tumedam?“

Tema imestus oli juba üsnagi suur.

On asju, millele me tähelepanu üldsegi ei pööra. Loomulikult oleks veel võinud antud arutelu jätkata ning küsida, et kui palju oli puid, kas neil puudel oli samasugune välimus/kuju. Kas ja kui suur oli distants mingisuguste erinevate detailide vahel. Paraku peame mõistma, et iga detail ei ole nii oluline, et teda konteksti haarata. Aga peame suutma eristada olulist ja mitteolulist.

Seda nn testi olen teinud senimaani kolmele inimesele ning kõik kolm oskasid välja tuua maksimaalselt 5-6 asja, mida nad näevad. Järelikult ei ole detailidsse süvenemine nende jaoks tähtis olnud või pigem puudub oskus mõista, mida küsitakse. Väga paljud asjad jäävad meil seetõttu märkamatuks ning suurepärased võimalused mööduvad ilma neid võimalusi rakendamata, samas kui näeme, kuidas teised ei kasuta nendele antud võimalusi ära.

Teinekord kukuvad meile head võimalused kätte, kuid me ei saa neist aru. Me ei vaata nii detailselt kui võiks. Me vaatame pealiskaudselt ja ei usalda ennast. Veel vähem teisi. Kuid vahest oleks vaja uurida paari parema sõbra/sõbranna käest, mida nemad sinu probleemist arvavad ning mis hinnangu nad annaksid.

Võtmemärge: Details are IN

Need kolm esitatud komponenti moodustavad koos tugeva löögirusika, kui neist õigesti aru saada. Tegelikul ei pane mina samamoodi väga paljusid asju tähele. Näiteks toosamat kirjeldatud mudelit oskas üks inimene omalt poolt päris olulise asjaga täiendada, kuid sellest räägiks hea meelega kunagi hiljem.

Jätke meelde, et keegi meist ei ole ideaalne ega maksimaalselt efektiivne. Ja ei saagi olema. Me elame niivõrd kiiresti muutuvas maailmas, et mis hommikul on IN, on õhtuks juba ammu OUT. Edukamatel on võime ja oskus neid trende näha pisut paremini kui teistel ja see teebki neist edukad. Kui ma räägiksin endast, siis mina ei ole veel edukas olnud. Kaugel sellest. Ma ei ole ka praegu edukas. Kui ma tahan avardada oma mõtlemist ning lõppkokkuvõttes näidata, et ka väikselt alustades on võimalik saada edukaks. Mu silmaringi on kõvasti laiendanud viimastel päevadel kahe noore ja ettevõtliku inimese poolt kirjutatud artklid, mida võite leida aadressilt www.ettevotja.ee

Mine ja uurige kindlasti!

Mida võiksite oodata järgmistel kordadel: kindlasti tahaks antud mudeli täiendusest kirjutada, efektiivsusest, kontekstist ja võib-olla kunagi hiljem ka väärtusseinast.

Senikaua olge tublid!

Um dos mais antigos projectos da nossa escola, o Biomuseu, Clube de Aquariofilia, já com 12 anos, continua a desenvolver e expandir as suas actividades graças a professores e alunos amantes da aquariofilia e estudiosos dos ecossistemas aquáticos. Uma visita a não perder.

aceda ao blog do Biomuseu

]]> http://vrijspraak.wordpress.com/2009/11/25/pomodevo-in-visie/ Wed, 25 Nov 2009 21:25:03 +0000 abspoel http://vrijspraak.wordpress.com/2009/11/25/pomodevo-in-visie/

Visie, het omroepblad van de EO, heeft een heus artikel gewijd aan ‘mijn’ PoMoDeVo blog. Leuk, natuurlijk! Otto de Bruijne gaf me inderdaad het laatste zetje en ik hoop dat hij ook wat teksten voor dit groepsblog wil schrijven. Voor de volledigheid was het aardig geweest als ook Jos Douma en Jurjen van Houwelingen genoemd waren, maar echte postmoderne devoten mogen daar niet over klagen. Wij zijn dankbaar voor deze onverdiende aandacht!

Het nieuwe boek van Mink de Vries, Navolging Nu – Postmoderne Devotie wordt ook genoemd. Voor de goede orde: ik verdien mijn brood inderdaad als uitgever bij Ark Media, maar PoMoDeVo is een particulier initiatief. Het boek van Mink de Vries verscheen bij de collega’s van Kok.

Olen vist alates Delphi 1.0 alates igasugu teist koode parandanud ja täiustanud; nüüd on tulnud selliseid pirne, et pidin sellest lausa kirjutama. Öeldakse, inimene kas on programmeerija või ei ole, teisel juhul lihtsalt firma raha raiskaja.

Pirn nr 1: muutuja, mis on kõikjal.
- Globaalsed muutujad on saatanast, nende kasutamine peab olema eriti teadlik tegevus.
Enamasti on globaalsed muutujad eraldi unitis ala teed myglobals uniti;

Parameetrite edastamine ühest protseduurist teise globaalsete muutujate kaudu nimetatakse lausa halvima stiili musternäide.

unit1

…
var
dataindx : integer = 10;

unit2

…
var
dataindx: integer = 15;

ja siis unit3

implementation
uses unit1,unit2;

…
procedure dosomething;
begin
palju arvutusi ja dataindx…
end;
…

Juhul, kui üldse globaalset muutujat oleks vaja kasutada, mis sama nimega, siis ÄÄRMISEL juhul kasutada nii

procedure dosomething;
begin
palju arvutusi ja unit2.dataindx…
end;

Pärast leidsin ka protseduure, kus sisemiselt oli sama nimega muutuja defineeritud. Siis imestati, miks kusagil mingi array index üle piiride lendab.

Pirn nr 2: loodud globaalne massiiv A : Array[1..20000] of shortstring;

Selline praktika täiesti mõeldamatu, et nii andmeid hoida, seal oleks täiesti sobilik olnud TStringlist

või äärmisel juhul.

type
TStrArr = Array of string;
var
B : TStrArr;
….

setlength(b,512);

Pirn nr 3 Visuaalses pooles täielik käkerdamine.
Kui objektidel on property Enabled, siis kasutati hoopis võrdlemisel Color property’d ala objekt keelatud color=btnFace.

Pirn nr 4 Sul on ekraanil 95 visuaalset objekti ja tahad need korraga, kas enableda või disableda. Sa ei hakka ju tegema (aga reaalsuses tehti):
label1.enabled:=false;
label2.enabled:=false;
edit1.enabled:=false;

Teed omale utilities moodulisse funktsioonis, mis käib vormi komponendid üle ja vaatab, kas on enabled property olemas ning vastavalt soovile see kas true / false.

Pirn nr 5 Juhul, kui vaja andmebaasi mingid väärtused salvestada ning sa ei saa TDbComboboxi kasutada ning kasutad tavalist comboboxi, aga kuidas hoida indekseid ja valikuid jälgida.

Kood, mille mina leidsin sealt – Query abil loetakse andmed combosse;

Siis, kui tuli salvestamine kood: HARDCODED nimed;
if mycombo.text=’Goods’ then value:=1
else
if mycombo.text=’Cars’ then value:=2

Täielik katastroof, tootesse ei tohi kunagi midagi niimoodi hardcoded stiilis kirjutada.

Juhul, kui tavaline combo, siis tuleks ka nimetusega siduda väärtus, mis baasist tuli.

select id,name from …

while ….
if fieldbyname(‘id’).asInteger>0 then
cmb.addobject(fieldbyname(‘name’).asString,TObject(Cardinal(fieldbyname(‘id’).asInteger)));

end

Hiljem, kui väärtus valitud saab teha
id:= …Cardinal(objects[i]);

Täiesti lubatud lahendus, kui id väärtus jääb Cardinali väärtuse vahemikku. Pointer objektile ei pea olema objekt. Lihtsalt, kui addobject(…,TMyData.create(id)) teha, siis on oht, et hiljem unustatakse see abistav klass vabastada ! Seda viga esineb liiga palju.

Ka oli lahedust kasutatud, kus combo element oli stiilis

Car[ja mingi 1000 tühikut] :5

Pirn nr 6

Iga andmebaasi tegevuse jaoks oli tehtud oma query, datamodule oli nii kirju, et mul lõi endal pildi virvendama. Ntx kontrollpäringuid oleks saanud vabalt teha läbi ühe query.

Pirn nr 7

Jube palju kasutati andmebaasi puhul variante.
fieldbyname(’somevalue’).value:=’A';
fieldbyname(’somevalue’).value:=123;

Seetõttu leidsin ikka X vigu, kus tuli invalid conversion. Üldiselt variant ka muutuja, mida tohib kasutada ainult teadlikult. Suurem rakendus neil pigem ActiveX juures, muidu kui on võimalik neid vältida, vältige

Pirn nr 8
Muutujate nimed ka täiesti kaootilised. Ühe protseduuri all võis olla kuni 40 muutujat stiilis aaaa,b1,c3,kkk,da,pbb ……

…nii side lõpp…üritan midagi ilusat mõeldaselle leitud kaose kõrvale.

Voordeeltjes bij Apple

A.s. vrijdag kun je wat voordeeltjes behalen als je bij Apple inkopen doet. Niet zo verwonderlijk met Sinterklaas en Kerst in aantocht. Alle grote zaken doen weer hun uiterste best om – ondanks de kredietcrisis – centjes binnen te halen. De korting bij Apple krijg je niet op de computers – wat velen zullen hopen, maar op allerlei accessoires en software. Nou ja, dat is ook mooi meegenomen. Vooral als je al Apple-spul hebt en een extra kabeltje, hoesje of stukje software je geluk volledig maakt.

A falta de materiais propios, e do bo facer dos autores dos materiais que presento nesta entrada, quixera proxectar dende este caderno uns magníficos recursos para traballar a violencia de xénero nas aulas, nas bibliotecas e nos clubes de lectura, nos grupos de convivencia escolares, etc. Son, ademais, outra boa mostra do labor que veñen facendo moitos profesionais do ensino, un traballo que non sempre é recoñecido socialmente nin dende a administración, que este ano estende os recortes a todos os eidos do sistema educativo público, tamén aos programas de potenciamento da lectura e ao ensino en valores.

O primeiro é unha Guía de lectura contra a violencia de xénero que Anxo Fernández publica no blogue As Campaíñas, o clube de lectura do CPI don Aurelio de Cuntis:

O segundo é unha montaxe audiovisual que Anxo Fernández e Gracia Sanctórum nos achegan dende o seu imprescindíbel Trafegando Ronseis co ánimo de contribuír co seu gran de area a erradicar esta lacra da violencia sexista. Interesante, na liña do comentado anteriormente, é a súa presentación:

Miramos en derredor. Observamos. Procuramos solidariedade. Choramos. Enfadámonos. Publicamos. Falamos co noso alumnado. Facermos canto poidamos. A nosa meta? Un gran de area, só un gran que contribúa a erradicar unha das nosas teimas.

Mentres non saibamos respectarnos, mentres non entendamos que os seres humanos somos tod@ iguais, non existirá unha sociedade máis xusta. É o noso labor contribuír, procurala. Non desistiremos.

Abofé que o conseguen!

Het hiv-virus is nog steeds actief onder de bevolking. De cijfers liegen er niet om. Elke dag krijgen 3 Belgen te horen dat ze drager zijn van het virus. Besmette personen bevinden zich bij de actieve bevolkingsklasse tussen 20 en 45  jaar. 80% van de hiv-dragers zijn mannen, waarvan 75% homoseksuelen. Dringend tijd dus om de koe opnieuw met de horens te pakken.

Zo doet de Stedelijke Jeugddienst ook zijn duit in het zakje. Op dinsdag 1 december om 16u delen de medewerkers duizend gratis condooms uit aan de schoolgaande jeugd aan de bushalte van het Kolonel Dusartplein.

Condooms zijn nog steeds het veiligste middel tegen zowel zwangerschappen, als aids en andere seksueel overdraagbare ziektes. Ook zullen cafés, feestzalen, discotheken en andere zaken, waar veel jongeren komen, aangespoord worden om gratis condoomautomaten te plaatsen.

www.sensoa.be, www.hasselt.be

Sempre a proposito del vergognoso paese di Coccaglio (ma non solo) non vorrei si perdesse l’articolo del manifesto di ieri di Alessandro Portelli, del quale cito questa frase emblematica.

Fini dice che sono stronzi: no, non sono solo stronzi, sono malvagi.

Ecco. Non ci sono ideologie, non è questione di pensarla in un modo o nell’altro: in parole molto semplici, quasi banali, si tratta di persone BRUTTE, bruttissime, orrende.

Una vigliaccata. Non posso definirla altrimenti. Aver messo di fianco al guardaroba del teatro una stanzetta adibita a succursale di libreria, con vendita di libri perlopiù di carattere teatral-artistico è una vera vigliaccata. Nei miei confronti, voglio dire. Per tacere il fatto che rimane aperta nelle sere di recita. Giusto quando vado a vedermi, che so, un Cirano un po’ eterodosso con Massimo Popolizio.

Un purchessia scaffale di libreria ha su di me, bibliodrogato ad uno stadio successivo a quello terminale, lo stesso effetto che può provocare una bottiglia di gin su un alcolista. Catastrofico, soprattutto per il portafoglio. Se poi anziché gin la bottiglia contiene armagnac, la fine è scontata.

E quella sera l’armagnac che mi son trovato davanti e che ho scolato in un sorso attaccandomi alla bottiglia (ovvero che ho comprato senza un minimo e decente istante di esitazione, e non voglio ricordarmi del prezzo, nonostante il minimo sconto elargitomi) è lo (scomodo, visto il formato) volume di 2001 Odissea nello spazio: dizionario ragionato, opera abbastanza recente di Giuseppe Lippi, attuale direttore di Urania (dopo un cursus honorum editoriale ben più che ragguardevole)

Ammetto che qualche occhiata stranita nel pubblico l’ho incrociata, vedere un Cirano portandosi dietro un simile testo difficilmente celabile non è esattamente il modo migliore per passare inosservati…

A casa, oltre a solluccherarmi (lo, so, il verbo non esiste, ma rende l’idea) fra le notizie più disparate sul cast (compresi i nomi di alcuni attori che interpretavano le scimmie nella prima parte), su quel folle di Kubrick e la sua famiglia, sulla storia e le varianti e i seguiti, su HAL 9000 (ovviamente!)… ritrovo, anzi trovo finalmente per esteso una cosa che da decenni avrei voluto leggere: le istruzioni per l’uso del gabinetto a gravità zero, presenti in una famosa breve scena del film. E che, come scopro sempre compulsando il “Lippi” avrei potuto trovare già in rete, ad esempio qui. Nel libro sono (anche) tradotte in italiano (per la prima volta?)

Fantastico. Da una settimana è il mio livre de chevet. E la sera mi addormento sorridendo.

Ah, e Cirano?

Il cadetto guascone è da sempre uno degli dèi del mio Olimpo personale, inutile racconti di quand’ero al Palaqualcheccosa la sera di una decina di giorni addietro a sentire il buon vecchio Guccini facendo il coro (…io non perdono e tooooooccoooo) assieme a tutto il pubblico.

Popolizio e compagnia me lo han però presentato con vesti ottocentesche, tagliando abbondantemente qua e là scene e battute (tradotte comunque in rima), ogni tanto guittando un po’ con l’uso del dialetto e a parte forse la scena del balcone dove, lì sì, ho ritrovato il mio amico Rostand, confesso che non mi ha per niente entusiasmato, mentre il pubblico genovese col quale sono spesso in disaccordo applaudiva entusiasta, puranco le classi liceali presenti… bah!

Oltretutto la giovine (e ovviamente carina) Roxanne prevista del cartellone, non so se per problemi di malanni stagionali e per altre cause (ho trovato in rete diverse critiche su questa mise en scène, che magari non ci andavan proprio giù duro come un maglio, ma riconoscevano comunque ben pochi meriti alla bionda giovinetta) era stata sostituita da altra attrice in gamba ma ben più matura in età, con ovvio e spiacevole effetto straniante, tacendo la delusione estetica per i miei lubrici occhi…

Por el año 300 a.C. la ciudad griega de Alejandría, fundada por Alejandro Magno en la costa mediterránea de Egipto, era la urbe más grande del mundo. Tenía avenidas de 30 metros de ancho, un magnífico puerto y un gigantesco faro para anunciar a los marinos que allí se dirigían que se acercaban a su destino. El faro fue una de las siete maravillas del mundo antiguo.

El museo y la biblioteca estaban divididos en facultades, cada una dirigida por un sacerdote. El salario del personal lo pagaba el rey. Los estudiosos de la biblioteca y museo de Alejandría estudiaban todo lo posible: literatura, matemáticas, astronomía, historia, física, medicina, filosofía, geografía, biología e ingeniería.

Por sus pasillos se pasearon, entre otros, Eratóstenes; el astrónomo Hiparco, el cual trazó un mapa de las constelaciones y clasificó las estrellas por su brillo aparente; Euclides, sistematizador de la geometría; Apolonio de Perga, matemático que investigó las propiedades de las curvas llamadas ”secciones cónicas” (parábola, hipérbola y elipse); Arquímedes, el genio de la mecánica, y -en el ocaso de la biblioteca, seis siglos después- la astrónoma, matemática y física Hipatia, una mujer que se desenvolvía con toda soltura en un medio tradicionalmente acaparado por hombres y una época en que las mujeres tenían aun menos oportunidades que hoy. Se sabe que desde el principio la biblioteca fue un apartado al servicio del Museo. Pero más tarde, cuando esta entidad adquirió gran importancia y gran volumen, hubo necesidad de crear un anexo cercano.

Creada por Ptolomeo III (246 adC-221 adC). El lugar donde se estableció esta parte nueva fue en la colina del barrio de Racotis (hoy se llama Karmuz), en un lugar de Alejandría más alejado del mar, en el antiguo templo erigido por los primeros Ptolomeos al dios Serapis, llamado el Serapeo. Esta segunda biblioteca debió ser sin duda la que resistió el paso de algunos siglos, conquistando como la anterior la fama y el prestigio del mundo conocido. En la época del Imperio Romano, los emperadores la protegieron en gran manera. La modernizaron incorporando calefacción central por tuberías con el fin de mantener los libros bien secos en los depósitos subterráneos.

Opinión: Creo que el texto esta bastante bien planteado y  lo unico copiado son las fechas y los más importantes genios que estudiaron allí. Sinceramente por el trabajo le doy al mio propio un 8.

Os dejo dos fragmentos de la colección COSMOS de Carl Sagan:

Ignacio Rodríguez Muñoz

J’ai été estomaqué en entendant les nouvelles ce matin. Parmi les sujets abordés, il était question des réactions de la Fédération professionnelle des journalistes du Québec (FPJQ) en marge d’un discours prononcé par Stephen Harper la fin de semaine passée. Dans ce discours, notre cher premier ministre vantait la liberté des médias canadiens et, surtout, les mérites de son gouvernement qui selon lui contribue à protéger cette liberté de la presse (vous pouvez lire cette nouvelle ici). Je trouverais tout aussi édifiant d’entendre les talibans se vanter de leur apport aux conditions de la femme en Afghanistan… Voici une liste de diatribes en lien avec la supposée liberté d’expression sous l’ère Harper:

• En 2008, le gouvernement Harper supprime le Système de coordination des demandes d’accès à l’information (SCDAI). rendant du coup beaucoup plus complexe et long le processus d’accès aux informations concernant le gouvernement du Canada (voir nouvelle ici);
• Toujours en 2008, le gouvernement Harper adopte le projet de loi C-10 qui vise à exercer un plus grand contrôle sur les projets de vidéo et de cinéma obtenant du financement d’organismes fédéraux. Le projet de loi a pour but de s’assurer que les réalisations financées soient “de bon goût”, c’est à dire conformes aux vision des conservateurs. Certains se souviendront du film Young People Fucking, dont le titre avait soulevé l’indignation au sein de notre gouvernement un tantinet puritain, et avait participé à la motivation du projet de loi controversé. Bien entendu, il demeure évident que personne au sein de notre gouvernement n’a vu ce film qui ne mérite aucunement la levée de boucliers qu’il a soulevé. Toujours est-il que ce projet de loi est considéré par plusieurs comme de la censure – je partage cet avis!
• En 2009, le gouvernement annonce des compressions importantes au financement de Radio-Canada et de CBC, le versant anglophone de la société d’État. Si cette nouvelle peut avoir la simple apparence d’un ajustement budgétaire en temps de crise économique, il reste que ces coupures ont pour but d’affaiblir un réseau d’information particulièrement critique à l’endroit du gouvernement Harper. Qui plus est, Radio-Canada/CBC est la seule source d’information publique, ne dépendant pas d’un conglomérat corporatif quelconque. Sans doute est-il plus facile de contrôler l’information qui provient de réseaux médiatiques exerçant une convergence incontrôllée (les Shaw/Telus/Quebecor de ce monde)… Pour ceux qui ne se souviennent pas de cette saga, vous pouvez en apprendre plus long ici, ici et ici.
• Finalement, pour revenir sur le vif du sujet, il est fréquent de voir les périodes de questions suivant les allocutions de M. Harper écourtées ou carrément annulées. D’ailleurs, lors du discours de la fin de semaine passée, les journalistes avaient été avisés qu’il n’y aurait pas de période de question. C’est un tantinet ironique… et foutement incohérent.

À la lumière de cette très courte liste, qui pourrait aisément s’allonger avec un tout petit peu de recherche sur les actions du gouvernement Harper depuis 2006, il m’apparaît complètement hallucinant d’entendre cet homme de la droite vanter l’apport de son gouvernement en lien avec la liberté de la presse. Le ridicule n’a plus de limites!

I won a game yesterday against a 1400-rated player, but it wasn’t glorious. I missed a couple of winning combinations and had a hard time finding strong continuations. It was a frustrating experience to go over the game with the computer, but this morning I found comfort in the fact that the professionals are no less prone to chess blindness, as evidenced by Dennis Monokroussos’ entertaining take on the blunderfest at the World Cup. Comments on my game to follow.