‘Dat het dan verkeerd is beginnen lopen, heeft hij enkel aan zichzelf te wijten. Maar over de doden niets dan goed’, zo reageerde Carlo Bomans op het overlijden van wielrenner Frank Vandenbroucke. De huidige bondscoach van de Belgische profwielrenners wakkert met deze uitspraak een zeer interessante discussie aan. De berichtgeving in de media rond VDB was altijd iets speciaals. Hij kwam een tijd lang ofwel zéér positief in het nieuws, ofwel zéér negatief.  Het lijkt ons daarom nog eens aangewezen om voor één keer nog eens stil te staan bij de man die wel het talent had, maar misschien niet de schouders om alle Belgische druk op te vangen. We konden zowel Adelin De Meulemeester (voorzitter van de Frankyboys, fanclub VDB), als Steven De Bock (algemeen reporter van Het Nieuwsblad) strikken voor wat reacties.

Bron: Flickr.com

Laat ons even terug in de tijd gaan. Op zijn 20ste behaalde VDB zijn eerste overwinning bij de profs. In de zesde etappe van de Ronde van de Middellandse Zee stelde Vandenbroucke zijn talent tentoon voor het grote publiek. Vele grote namen als Cassani, Belli en Bugno werden in hun hemd gezet. ‘Naissance d’un champion’, zo kopte l’Equipe de dag nadien. La Gazetta dello Sport gaf VDB zelfs al meteen een bijnaam: ‘Il bambino d’oro’.

‘Zo lang Vandenbroucke jong was, werd hij op handen gedragen door de media’, zo constateert Adelin De Meulemeester, voorzitter van de Frankyboys. ‘Maar het groot begin van zijn aftocht was in 2002, toen hij bij Lefèvere reed en ze hem hebben tegengehouden. Dan hebben ze een huiszoeking gedaan en oude brol gevonden. Ze pakten VDB op en lieten hem zien met handboeien. Als je dat één keer laat zien, akkoord, maar dat hebben ze toen 20 of 30 keer laten zien en dat vind ik erover. Dutroux hebben ze in de pers nooit zoveel getoond met handboeien. Ik vind dat dat genoeg zegt. Daar zouden ze een wet moeten opzetten dat dat niet meer zou mogen. Zelfs een paar weken terug werd hij opnieuw getoond in de boeien. Dat zou niet meer mogen. Zoveel jaar geleden en ze tonen het nu nog.‘

Na zijn korte successen kwam VDB terecht in een negatieve persspiraal, volgens De Meulemeester hét bewijs dat de media liever kraakt dan maakt. ‘Nonsens’, volgens Steven De Bock, algemeen reporter van Het Nieuwsblad. ‘Zeker in de sport worden mensen eerder gemaakt. Daar ben ik van overtuigd. Maar aan de andere kant, er viel ook weinig positiefs te vertellen over VDB… Toen Boonen werd betrapt op cocaïne, hebben we hem ook de grond in geschreven. En hij verdiende dat ook. Dat is nu eenmaal de tol van de roem, sorry. Als je, in het geval van Vandenbroucke, het normaal vindt dat je veel geld verdiend doordat je populair bent en veel in de media komt, dan hoor je het normaal te vinden dat wanneer je de mist in gaat ook de  weerslag krijgt.’ Over Boonen is De Meulemeester het alvast niet eens met De Bock: ‘Boonen heeft al veel naast de lijn gelopen, en toch laten ze hem nog min of meer gerust. Eerst een paar dagen paniek maar daarna is dat gedaan. Bij VDB blijft dat hangen.’

In zijn wekelijkse videoblog becomentarieerde Jacques Sys, de hoofdredacteur van Sport/Voetbalmagazine, de vroegere berichtgeving rond Vandenbroucke met een kritische blik: ‘Frank Vandenbroucke is de exponent van een jonge renner die veel te vroeg werd verheerlijkt. In jeugdcategorieën overdonderde hij iedereen. Hij werd prof op zijn 19de, won vrij snel Parijs-Nice en haalde het in 1999 op een grootse manier in Luik-Bastenaken-Luik. Die prestatie werd Merckxiaans genoemd, een vergeljking die toont dat men zijn sportgeschiedenis niet kent.’

Frank Vandenbroucke stierf op 12 oktober in bizarre omstandigheden in de Senegalese kuststad Saly. VDB laat op zijn 34 veel vraagtekens achter, maar tegelijk ook veel herinneringen voor elke sportliefhebber. Met zijn dood werd Vandenbroucke nog voor één keer, heel eventjes, de held van weleer. ‘Een uitzonderlijk kampioen, zonder twijfel de mooiste renner op een fiets sinds Eddy Merckx. Hij blijft in de ogen van heel België en daarbuiten een uitzonderlijk renner, een ondefinieerbare ster, zoals John McEnroe, Roger Claessen of Marco Pantani’, zo schreef Le Soir. ‘Nu is god dood’, meldde Het Laatste Nieuws en De Morgen sprak over ‘De Kleine Prins’.

De Bock begrijpt de uitdrukking ‘god’: ‘VDB heeft al jaren geen platte prijs gereden, maar kwam hij ergens aan de start, was hij wel het centrum van de wereld. Vandaar begrijp ik de term. Ikzelf zou het nooit gebruiken. Maar ja, het bekt goed. Het staat goed in de titel. Het is een kort woord.’ Maar tevens reageert De Bock ook tegen het overdreven lyrisch schrijven van sportjournalisten: “Ik krijg het van overdreven idolatrie… Als Musseeuw de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix wint, koppen de kranten eerstdaags met ‘De Leeuw’. Dat vind ik verschrikkelijk, dat is overdreven idolatrie. De bijnaam zelf stoort niet, maar het vervolg van het verhaal en de werkwoorddkeuze (De Leeuw klauwt weer, …). En op tv doen ze dat zeer vaak. Dan denk ik van jongens, overdrijf nu eens niet …”

En zo kunnen we dit hoofdstuk afsluiten. Vandenbroucke had een bijzonder ambivalente en bewogen relatie met de de media. De ‘talent boy’ kondigde meermaals zijn comeback aan, maar bleef telken male een schim van de god die hij vroeger was. Hij had het alles om het te maken, maar het ontbrak VDB aan rust, geluk en een gevoel van eigenwaarde. De media mag dan misschien nog één maal lyrisch gesproken hebben over VDB, de pers mag niet vergeten dat zij wel eens mede verantwoordelijkheid dragen tot zijn depressies en het in de verf zetten van zijn broos karakter. We laten hiermee De Bock besluiten: ‘Heeft de pers daar een rol in gespeeld? Ja, in alle facetten van zijn leven.Wij hadden misschien af en toe beter die mens met rust gelaten, ik geef dat gerust toe. Maar er is geen enkele sporter ooit die zoveel kansen heeft gekregen, ook in de media.’

Eerste grote overwinning van “Il Bambino d’oro”. Op meer dan 15km van de streep trekt hij alleen in de aanval. Het peloton zit hem op de hielen maar ondanks het jagen blijven ze op 15 seconden hangen. Een verbluffend sterke VDB aan het werk. Hij rijdt 20 min aan hartslag 200. Een fenomeen is opgestaan..

We will miss you Frankyboy!

Na een geweldig seizoenseinde mag Philippe Gilbert zich een jaar lang de Flandrien van het peloton noemen. Voor het eerst gaat die prijs naar een Waal, al mag dat geen verrassing heten. Met een zege in de Ronde van Lombardije zette Gilbert de kroon op het werk na een historische veertiendaagse. Vraagt u zich toch af waarom Gilbert en niet Boonen won, bekijk dan even dit overzicht.

Vanuit Milaan kreeg Gilbert de Flandrien overhandigt.

‘Phil’ heeft er net geen 110 koersdagen opzitten. Een lekker ouderwets getal is dat. Niet te vergelijken met het aantal dagen van een Lance Armstrong of Alberto Contador. Eerder met dat van een Eddy Merckx of Roger de Vlaeminck. Ook zij waren er al vroeg bij in de aanloop naar Milaan Sanremo. Een koers die Gilbert zeer goed ligt, maar een top vijf zat er niet in.

Door blessures van kopman Hoste, werd Gilbert uitgespeeld als kopman van Silence-Lotto  in de Ronde van Vlaanderen. Hij werd mooi derde in zijn eerste editie. Twee weken later kwam hij net te laat in de Amstel Gold Race en moest hij vrede nemen met de vierde plaats. Ook in Luik viel hij net naast het podium.

Het was wachten tot de zeventiende etappe van de Giro tot Gilbert voor het eerst de handen in de lucht mocht steken.  Met een geweldige demarrage in een hellende slotkilometer reed hij eerst Popovych en nadien ook Voeckler uit de wielen. Het peloton zag hem niet meer terug.

A la VDB.

Alle zinnen had Gilbert gezet op het BK. Een weekje daarvoor won hij nog de Ster Elektrotoer. Na een geweldige wedstrijd moest Gilbert – na dom ploegenspel – tevreden nemen met een tweede plaats na Tom Boonen. Het was wachten tot de Vuelta vooraleer we Gilbert opnieuw in topvorm zagen. Een rit won hij niet, al stak hij vaak zijn neus aan het venster. Doel: pieken naar het wereldkampioenschap. Daar kwam Gilbert net te kort en moest hij vrede nemen met zesde plaats, na ploegmaat Cadel Evans.

Gilbert verslaat Sanchez in Lombardije

Nadien startte de zegetocht van Gilbert. Eerst de prestigieuze Coppa Sabatini, dan de klassieker van de vallende bladeren: Parijs-Tours. De week nadien begon hij met de Ronde van Piemonte en sloot hij af met Lombardije.

Voor het eerst in bijna dertig jaar won nog eens een Belg deze oerklassieker. Gilbert wachtte tot de laatste klim van de dag  en reed dan weg met een geweldige krachtinspanning.  A la VDB in Avila. Enkel Sanchez mocht mee naar de aankomst en moest daar zijn meerdere erkennen.

Logisch dus dat Gilbert door zijn collega-wielrenners verkozen werd tot beste Belgische renner van het jaar. Een waardige naam voor de erelijst van de Flandrien. Hieronder vind je een kleine videoreportage die werd afgespeeld tijdens de uitreiking. Het is een brief die VRT-journalist Karl Vannieuwkerke schreef aan VDB.

John

Nico Mattan is to arrange the auction of Frank Vandenbroucke’s bike to meet the cost of repatriating his body.

Mattan is organizing the auction, which will take place over several weeks, at the request of the family of VDB. The cyclist appears not to have travel insurance to cover the substantial expense of returning the body to Belgium.

VDB

One of the regulars at the tea stop, a cyclist and time tester for almost fifty years, was this morning wearing a Cofidis racing jersey. Are you wearing that as a tribute to Frank Vandenbroucke I asked. Who’s he ? was the response!  More evidence that you can never overestimate the insularity of clock bashers.

Since I heard the news this morning that Frank Vandenbroucke had died the more I think about it the sadder I feel. I know that he took banned substances and may have achieved some of his great results with the help of these, I also feel very strongly about cheats in cycling, especially those who do not admit what they have done (I don’t know whether Frank ever admitted it or whether he apologised for it), but I have always felt sorry for Frank and always hoped that his latest comeback would bring him success and happiness. Unfortunately his story has ended where so many people expected it to end – in his death.

I never saw him at his best when he was young and the great hope of Belgian cycling (I would like to say I was too young but I simply was not into cycling at that time) but what I will always remember, rather than the depressed underachiever, is when I saw him in the 2003 Het Volk. I think this was his first race back after a ban and he worked for his team-mates pulling on the front all day. He ended up coming fourth with his team mate Johann Museeuw winning, and his other team mates Paulo Bettini coming third and Tom Boonen fifth. It was a race completely dominated by QuickStep. When Frank crossed the line he was too exhausted to celebrate with his team mates but it was Frank who made it all possible with his hard work and his team mates knew and appreciated that. RIP.

Le cyclisme belge sera passé par tous les sentiments en quelques jours. Dimanche dernier, Philippe Gilbert (Silence Lotto) triomphait pour la deuxième fois consécutive sur l’avenue de Grammont en remportant Paris – Tours au sprint devant son compatriote Tom Boonen. Gilbert ajoutait ainsi une nouvelle classique à un palmarès qui devrait sans nul doute être bien plus etoffé les années à venir. Le wallon parait être l’un des rares coureurs susceptible de briller sur l’ensemble des grandes classiques, excepté Paris – Roubaix, grâce à ses qualités de puncheur alliées à une bonne pointe de vitesse au sprint.

Le lendemain, la Belgique apprend le décès de son “fils prodigue”, ou “enfant terrible” du cyclisme, Franck Vandenbroucke, plus connu sous le nom de “VDB”, à la suite d’une embolie pulmonaire.

Agé de 34 ans, et fils d’une famille de cyclistes, VDB voulait pour la énième fois revenir sur le devant de la scène alors qu’il courrait sous les couleurs de la modeste formation italienne Cinelli. Passé professionnel au sein de la Lotto en 1994, il intègre la puissante Mapei en 1995. Jeune surdoué, il ne tarde pas à faire parler son talent et remporte Paris – Bruxelles cette année là. Il expolose véritablement en 1998 lorsqu’il remporte Paris – Nice et Gand – Wevelgem, signes d’un talent incontestable. Il part chez Cofidis en 1999 et remporte la plus belle victoire de sa courte carrière, à savoir Liège-Bastogne-Liège. 1999 fut aussi l’année de son succès au Het Volk.

Pris dans plusieurs affaires de dopage en 1999 et 2002, il signe pourtant pour la Lampre en 2001. C’est alors le “début de la fin”. Il ne court et ne s’entraîne quasiment plus. Il remplira par la suite la rubrique faits divers pour usage et trafic de stupéfiants et toxicomanie. Dès lors, il passe d’équipes en équipes chaque année (Domo, Quickstep, Fassa Bortolo, Mr Bookmaker, Unibet, Acqua e Sapone, Mitsubishi, et donc récemment Cinelli) sans arriver à se relancer dans le monde professionnel, sur fond de graves troubles psychologiques (schyzophrénie, tentatives de suicide), et de problèmes personnels (divorces). De petites et grandes équipes belges et italiennes lui redonnent sa chance en l’embauchant, mais en vain, VDB n’arrivera jamais à remonter la pente, lui qui semblait destiné à une ascension fulgurante s’en est allé ce Lundi 12 octobre.

I always had a soft spot for Frank for no better reason than he was raised in Ploegsteert. This is the infamous Plug Street well known to British tommies and particularly N.Z. and Aussie soldiers during the First World War battles of the Ieper Salient. I have been to the Tyne Cot military cemetery a few times and on each occasion I drove through Ploegsteert on the off chance of seeing Frank but I never did. I suppose during  later years I should have popped in the local bar.

The photos are from HLN and show that despite his playboy reputation Frank could do the necessary hard work.

Deze morgen om half zeven zat ik nietsvermoedend in de metro naar muziek te luisteren. Gisterenavond was ik vroeg in mijn bed gekropen, niets meer gehoord van dat schokkende nieuws . In een ooghoek zag ik een foto van VDB. Hij stond op de voorpagina van Het Laatste Nieuws,  iemand wat verderop stond die krant met een bedrukt gezicht te lezen. De kop langs de foto loog er niet om: ‘Frank Vandenbroucke is dood’. Slik.

Zijn palmares is niet te vergelijken met dat van een Eddy Merckx of een Lucien Van Impe. Toch mag Frank Vandenbroucke een van de grootste Belgische talenten aller tijden genoemd worden. Zijn carrière als prof was woelig. Hoge toppen, maar ook diepe dalen. Dat hij niet het onderste uit zijn carrière heeft gehaald, daar is iedereen het mee eens.  Hij was niet de modelprof zoals een Sven Nys dat nu is, maar VDB was nu eenmaal VDB. Hij en hij alleen wist wat er zich in dat kopje afspeelde. Voor sommigen was hij een enfant terrible, voor andere een God.

Bekijk hier het  fragment over VDB uit “10 jaar sport op Canvas”. Zowel zijn overwinning in LBL als Avila komen aan bod. Zeker het bekijken waard.

VDB bezorgde wielerminnend Vlaanderen enkele orgasmen waar we vandaag de dag nog met trots op terugkijken.  Of was u misschien vergeten hoe hij dolde met Michele Bartoli op de La Redoute tijdens de editie van Luik-Bastenaken-Luik in 1999. Met een indrukwekkende solo rondde hij nadien die wedstrijd succesvol af. Niemand die hem dat ooit nadeed.

Avila

1999 was zonder twijfel het beste jaar van VDB. In de Vuelta deed hij  dan misschien niet mee voor de eindzege, VDB speelde er met de pedalen. Hij won er twee etappes op indrukwekkende wijze, eentje ervan was de legendarische machtsontplooiing in Avila. “Vandenbroucke op en over Zarrabeitia, met de klap er over”, Michel Wuyts zag samen met Vlaanderen dat Vandenbroucke een ras apart was. Op dat topniveau was hij Merckxiaans, niet te stoppen en ongetwijfeld de beste coureur ter wereld.

Frank Vandenbroucke

Helaas brak VDB op het WK van 99 – daar waar hij niet kon verliezen – een beentje in zijn pols. Hij werd wonder boven wonder toch  nog zevende op een loodzwaar parcours. Nadien zou VDB nooit meer hetzelfde zijn. Zijn  charisma, de flair en zijn coup de pédale waren nog steeds aanwezig, maar in zijn hoofd was VDB iets te fragiel. Dopingaffaires, liefdesbreuken, Francesco del Ponte, een zelfmoordpoging en uitblijvende resultaten. Het zat VDB niet meer mee en hij verloor alsmaar meer krediet.  

Gisterenavond, 12 oktober 2009. Een zwarte dag voor het Belgisch wielrennen. Rond 23uur berichtten de eerste nieuwswebsites over het dramatische nieuws: Frank Vandenbroucke is tijdens zijn vakantie in Senegal gestorven aan een longembolie. De poulain van Nico Mattan is niet meer. Veel te vroeg.

Verdomme Frank, we gaan je missen.

foto: www.sportwereld.be

Er zijn van die mensen waarvan je op je klompen aanvoelt dat ze niet oud worden. Ze leven gewoonweg te heftig en chaotisch om een hoge leeftijd te halen. De Belgische wielrenner Frank Vandenbroucke, gisteren op 34-jarige leeftijd overleden in Senegal, was zo iemand.

VDB was een enorm talent. In een land als België ligt de eeuwige vergelijking met Eddy Merckx dan op de loer. Een jongeling moet erg stevig in zijn schoenen staan om dan overeind te blijven. Dat stond Vandenbroucke niet. Hij werd al snel slachtoffer van wat hijzelf de wielermaffia noemde en raakte verslaafd aan stimulantia en verdovende middelen. De hoogtepunten aan het begin van zijn carrière werd opgevolgd door een lange reeks van dieptepunten. Meer dan eens kwam hij terecht in onfrisse dopingzaken en dreigde hij met zelfmoordpogingen. Daarna maakte hij dan weer een rare comeback. Als Francesco Del Ponte in een juniorenkoers bijvoorbeeld. De Belgische pers smulde ervan, inclusief het toch nette Sporza.

Uiteindelijk werd, naar men zegt, een longembolie hem fataal. Het lijkt moeilijk te geloven.

Frank Vandebroucke was op en top wiellerrock and roll. Een overzicht van zijn leven vindt u hier.

Ik onthoud de laatste berichten:

• 07-10-2009 ‘VDB werkt samen met trainer wereldkampioen Evans’
• 02-10-2009 ‘VDB gaat bloedwaarden op internet droppen’
• 28-08-2009 ‘VDB mag met nieuwe vergunning weer koersen’

Wie mij een beetje kent, zal beamen dat ik niet zever als ik zeg dat ik nooit heb getwijfeld aan zijn 37 comebacks. Het werd de laatste jaren zelfs een running gag op café: “Maar volgens Ivan komt hij dit jaar écht terug, haha!”.

Het was pure sportliefde, ik kan daar niet aan doen.

Maar ik heb nooit ontkend dat hij een labiele puber was, een arrogante dandy die sinds de Nieuwelingen niet meer met zijn voetjes op de grond had gestaan –maar met fans die hem ‘God’ noemden, kan je hem dat bezwaarlijk kwalijk nemen.

De Vdb’s van deze wereld zullen altijd omarmd worden door de sport, door de media, door de supporters. En vervolgens uitgespuwd. Aan dat laatste doen echte supporters niet mee.

En ja natuurlijk had hij geslikt en kampte hij bovendien met een cocaïne-verslaving. Maar hij is wel één van de zéér weinigen die zo eerlijk en zo moedig is geweest om dat onomwonden toe te geven –o.a. in zijn boek ‘Ik ben God niet’ en ook in interviews– en hij is ook nog één van de weinigen die nooit betrapt is geweest op het gebruik van doping –in tegenstelling tot bijvoorbeeld eh… Eddy Merckx– maar hij is er wél veel zwaarder voor gestraft dan renners die wél betrapt werden op het gebruik van doping. Het was allemaal niet zo bevorderlijk voor zijne morál.

Ik wil verdorie geen herhalingen meer zien van La Redoute in 1999, ik kan het exact terugspoelen als ik mijn ogen sluit. Het was één van de schoonste sportmomenten die ik me herinner en ik herinner het mij liever nóg heroïscher dan het waarschijnlijk in werkelijkheid was… De Snotneus Vandenbroucke die een aanval van de Grote Bartoli remonteert, Bartoli die kijkt, Bartoli die versnelt, waarop Vandenbroucke nóg versnelt en naast Bartoli komt rijden, lang genoeg om oogcontact te eisen, waarop Bartoli uit zijn krammen schiet en nóg versnelt, waarop Vandenbroucke Bartoli van zijn sokken rijdt en voorbij vlamt, waarop Bartoli vol ongeloof opkijkt en van de weeromstuit zijn cadans kwijt is en bijna stil staat.

Merci Vdb.

VDB is in Mendrisio not as a rider but as a “journalist” and I like what he writes:

Sunday will be a “slaughterhouse”. I think that we Belgians will do well not to expect too much. If you count on nothing and there is something in the air, then you always feel good about it.

This Sunday after nineteen laps there are no secrets. Everyone has the same route knowledge. All that counts is the language of the pedals. I fear that by then we Belgians will be silenced.

Spot on Frank.

Đeo đuổi hàng tháng trời đáp ứng mọi thủ tục của ngân hàng, đùng một cái, doanh nghiệp bị từ chối vay vốn vì giữa ngân hàng thương mại và cơ quan bảo lãnh – Ngân hàng Phát triển Việt Nam VDB không thống nhất quan điểm.

Ông Lê, giám đốc một doanh nghiệp may mặc xuất khẩu có nhà xưởng ở quận 12 kể lại hành trình gian nan vay vốn kích cầu. Cách đây không lâu, đích thân ông giám đốc mang hồ sơ tới phòng giao dịch một ngân hàng thương mại tại quận 12 đề nghị vay vốn lưu động để xuất lô hàng sang Mỹ. Bước đầu diễn ra khá suôn sẻ khi khách hàng này nhận được cái gật đầu của lãnh đạo ngân hàng cho biết sẽ xem xét hồ sơ.

Tuy nhiên, trong quá trình tiếp nhận xử lý hồ sơ, nhà băng này hướng dẫn ông Lê nên chuyển sang làm việc với Ngân hàng Phát triển Việt Nam (VDB) để được vay vốn theo chương trình bảo lãnh vay vốn, dù công ty có lô hàng trị giá 200.000 USD để thế chấp ngân hàng.

Các doanh nghiệp vẫn rất khó khăn khi tiếp cận nguồn vốn vay. Ảnh: T.A

Theo hướng dẫn của các nhân viên tín dụng, ông Lê mang hồ sơ tới VDB. Tại đây, ông được nhân viên VDB yêu cầu phải có xác nhận không nợ thuế. Vị giám đốc công ty phải bỏ công việc điều hành sản xuất, tức tốc chạy tới cơ quan thuế xin xác nhận không nợ thuế. Tuy nhiên, thời gian chờ đợi theo đó cũng mất hết mấy ngày trời.

Xong thủ tục tại VDB, ông Lê cầm thư bảo lãnh quay lại ngân hàng ban đầu để hoàn tất thủ tục vay vốn theo quy trình, thì được trả lời không thể cho vay được. Theo nhà băng này, VDB tạm hoãn bảo lãnh vốn vay vì việc phân phối hồ sơ đang không đồng đều, nơi nhiều nơi ít. Đến nước này ông chỉ còn biết vò đầu bứt tai kêu trời. “Chạy theo các thủ tục ngân hàng yêu cầu khiến tôi mất ròng rã cả tháng trời từ khi chuẩn bị hồ sơ thủ tục đến sắp hoàn tất thì đùng một cái ngân hàng bảo không cho vay được. Vậy là cho vay kích cầu cái kiểu gì”, ông Lê bức xúc nói.

“Điều đáng nói, lý do không cho vay được ngân hàng thương mại đưa ra là do nhà băng này và VDB chưa giải quyết được một số vấn đề giữa hai bên”, ông Lê tỏ ra chưng hửng nói tiếp.

Đại diện Công ty TNHH Kim Hoàng Mai, chuyên cung cấp thiết bị tin học cho Khu công nghiệp, trường học cũng chia sẻ, công ty nhập hàng về trong kho hôm nay 100 kiện nhưng ngày mai còn chỉ vài kiện vì hàng hóa phải xuất kho bán cho các đại lý. Do đó công ty gặp trở ngại không biết lấy đâu ra tài sản để thế chấp theo yêu cầu thủ tục của ngân hàng.

Đại diện Kim Hoàng Mai còn nêu một bất hợp lý nữa là theo các nhân viên của VDB, công ty phải chờ khoảng 20 ngày để ngân hàng thẩm định hiệu quả của phương án kinh doanh. Theo đó, nếu đồng ý, thời gian chờ sẽ tiếp tục kéo dài thêm nhiều ngày nữa để ngân hàng xem xét có chấp thuận bảo lãnh hay không. “Thủ tục quá nhiêu khê sẽ khiến hoạt động thanh toán của công ty gặp khó khăn, khó giải quyết với các đối tác”, đại diện Tân Hoàng Mai cho biết.

Bế tắc hơn, đại diện Công ty cổ phần Sài Gòn Pet, chuyên sản xuất thuốc thú y cho biết, hầu hết nhu cầu vay vốn của doanh nghiệp này đều bị khước từ thẳng thừng vì không có tài sản thế chấp. “Đối với một số doanh nghiệp mới khởi nghiệp, tài sản còn rất hạn chế rất khó đáp ứng đủ điều kiện phải có tài sản thế chấp. Hoặc nếu có, tài sản của doanh nghiệp cũng đã đem thế chấp vay vốn vào năm ngoái. Hiện các ngân hàng cũng đã thu hồi vốn vay nhưng doanh nghiệp sẽ rất khó vay lại vì tài sản thế chấp không còn bảo đảm”, người đại diện này nói.

Rất nhiều ý kiến bức xúc khi tiếp cận chương trình bảo lãnh vay vốn được các doanh nghiệp nêu ra tại hội thảo “Chính sách ưu đãi thuế và tín dụng ngân hàng nhằm ngăn chặn suy giảm kinh tế” do Hiệp hội doanh nghiệp nhỏ và vừa Việt Nam, Trung tâm phát triển doanh nhân Việt Nam phối hợp Ngân hàng Liên Việt tổ chức tại TP HCM sáng 24/4. Phần lớn các khó khăn xuất phát từ chính sách về thủ tục kê khai thuế, tài sản thế chấp.

Tổng giám đốc LienVietBank Nguyễn Đức Hưởng cho biết, đến nay dư nợ cho vay của ngân hàng theo chương trình hỗ trợ lãi suất 4% dành cho tín dụng ngắn hạn là trên 1.000 tỷ đồng, với khoảng 150 khách hàng được thụ hưởng. Theo ông Hưởng, các nhà băng thương mại cần sâu sát hơn nữa hoạt động của doanh nghiệp để từ đó cắt cử đội ngũ cán bộ tiếp cận khách hàng, nhằm đáp ứng kịp thời nhu cầu vốn vay cho các đối tượng đủ điều kiện.

Các ngân hàng hiện nay thậm chí đẩy mạnh sản phẩm cho vay tiêu dùng, tín chấp trong hoạt động tín dụng. Tuy nhiên, doanh nghiệp vay vốn phục vụ sản xuất, kinh doanh vẫn là đối tượng chính được ngân hàng hướng đến. Tổng giám đốc LiênVietBank khẳng định, doanh nghiệp đã thế chấp nhà máy, hiện cần vốn vay lưu động, ngân hàng vẫn xem xét cho vay. Khách hàng doanh nghiệp thế chấp sổ tiết kiệm ngoại tệ, người buôn bán ở chợ, kinh doanh quy mô nhỏ, không ổn định, tùy từng đối tượng nhà băng sẽ áp dụng hình thức cho vay phù hợp. “Có nhiều hình thức thế chấp khác nhau chứ không phải chỉ thế chấp bằng tài sản”, Tổng giám đốc LienVietBank nói.

Tần Vy

Bài viết liên quan

Mở rộng cửa bảo lãnh vốn vay cho doanh nghiệp

Loạn phí vay vốn ngân hàng

Doanh nghiệp vay vốn được hỗ trợ lãi suất 4% một năm

Doanh nghiệp rộn rịp tính chuyện vay vốn kích cầu

Nguồn: viencanh.com Gian nan xin bảo lãnh vốn vay

Frank Vandenbroucke has given an interview to a Belgian “lads” magazine that, not surprisingly, features Frank’s views on doping. This is what the former superstar had to say:                                                                    When I became a pro in 1994 new doping products were of course in the peleton, introduced by the so-called pioneers. That sure, everybody knows. Furlan, Berzin, Argentin … at a given moment ten miles per hour faster than the rest. I have never had an opportunity to be a pioneer for a new kind of doping, the first to try. The interviewer thought Frank regretted that he had not been a “pioneer  “But of course, they had the chance to try out a new treatment. Unfortunately I never had that chance.   Yes I had class. Yes, I was born to win and take prizes. In 1994, when I was just nineteen,I won a stage of the Tour of the Mediterranean Sea. (Frank says he won on Mont Faron but this is not correct, he won the following stage) beating Davide Cassani and Berzin. Those guys had a hematocrit value of 60. Mine was 42! That I won was incredible! My greatest achievement was not the victory in Liege-Bastogne-Liege, but that on Mont Faron. Because then I fought with unequal resources. They were prepared by doctor Michele Ferrari and Luigi Cecchini while I raced on bread and water.

Referring to his 1999 win in L-B-L Frank said that although he was doped it was a fair win as all the top five were also! Michael Boogerd, who was second, has insisted that he was clean and Frank is talking rot.

• PCMAV RTV
• PCMAV CLN
• PCMAV VDB

  Klik Gambar dibawah ini Untuk mendapatkan Uang Tambahan

  

  

  

StLievens-Essenaar Lode Van Impe

St-Lievens-Essenaar Lode Van Impe gaat bij Josan Team van Willy Teirlink aan de slag als eliterenner zonder contract.  Voor het eerst verkreeg hij een VDAB-statuut waardoor hij een regelmatige winter kan afwerken.  Ook krijgt hij carte blanche van zijn ouders om eens een jaar alles op het koersen te zetten.  Een profcarriere in het wielrennen ambieert Lode echter niet, maar hij wil wel eens zien waar zijn limiet ligt. Vandaar ook de overstap naar het Josan Team waar hij een zwaarder programma kan afwerken dan in zijn vorige ploeg ‘Artevelde’.  Hij krijgt er onder andere de kans om deel te nemen aan ‘de topcompetitie’, waar hij een top tien in het eindklassement ambieert.

Trainen doet Lode heel vaak met Staf Scheirlinck en Frank VDB.  Helaas nu niet meer met Frank, want deze traint harder dan ooit omdat hij er in de loop van de maand januari al wil staan.  (Bron kran ‘Het Laatste Nieuws’)

We wensen Lode dan ook veel succes toe in zijn wielerloopbaan.

De Peet

depaling@gmail.com
http://www.youtube.com/user/blogdepaling

Le premier jour de cette 6° étape: comme à Moscou

Cameron VDB remet ça!
Après avoir déjà amélioré le record du 50br à Moscou, il passe sous la barrière des 26″: record du monde en 25.94! Derrière lui, V.Polyukov (Kaz): 26.72 et C.Sprennger: 26.86
Autre record du monde de la journée: P.Marshal(USA- photo de nuoto.it), en 100dos: 49.94, ce qui améliore celui de son camarade Lochte: 49.99, en 2006; à la 2° place, R.Bal:50.30 et R.Hurley:51.01, qui avait montré la voie en 50dos!

Pour le reste, beaucoup de régionaux de l’étape, pas toujours aux places décisives, sauf les noms déjà connus lors d’autres étapes du circuit, comme Nystrand, bien sûr, T.Alshamùmar, J.Lillhafe…
Et une plus grande variété d’Européens: Français, Croates, Danois…
Voyons quelques résultats.
Dames
800nl: I.Friis(Dk):8.14.99, devant la Chilienne L.Kubrich:8.20.09.
200nl: une Suédoise, P.Granlund:1.54.77, devant la plus célèbre J.Lillhage:1.55.37
100br: S.katsoulis(Aus):1.04.84; 2.J.Hostman(Sw):1.06.13; dernière de la finale, autre Suédoise: E.Lindtsröm(93):1.08.94
100pap: Tao Li(Sing-90):56.87; 2.J.Ottesen(Dk):57.46; 3. P.Granlund(Sw):57.78
50dos: la Croate S.Jovanovic: 27.16, devant la Brésilienne F.Molina:27.45
50nl: trio classique de cette Coupe: M.Guehrer(24.25)-T.Alshammar(24.32)-J.Lillhage(24.47)

Messieurs
100nl: belle finale avec le trio Nystrand(46.03)- L.Ferns(47.02)-A.Bernard(47.04). Deux Belges en  séries: C.Poels:49.68 et Y.Grandjean:50.70
200pap: N.Skvortsov:1.52.33 devant C.Writght(Aus):1.53.71 et le Français C.Lebon:1.54.48, devant deux Suédois et deux Danois.
400nl: O.Mellouli assure, en 3.38.41, devant l’Allemand P.Biederman:3.42.06

Ich bin schon fast spät damit dran, mich bei Alexander van der Bellen dafür zu bedanken, die Grünen zu dem gemacht zu haben, was sie heute sind.

Das schaut jetzt sehr Nachrufmäßig aus, obwohl ich hoffe, dass VdB der österreichischen Politik auch weiterhin erhalten bleibt. Ich denke immer noch, dass er einen guten Wirtschaftsminister machen würde und hoffe, dass er dazu noch die Chance bekommen wird.

Jetzt beginnt die Zeit danach, die alles andere als leicht wird. Die Grünen müssen sowohl an die bisherigen Wähler/innen signalisieren, dass der links-bürgerliche Kurs weitergeführt wird, als auch neue Wählerschichten ansprechen.

Ob Eva Glawischnig-Piesczek die richtige für diesen Job ist, weiß ich nicht – ich hätte mir gewünscht, dass es einen offeneren Nachfolger-Such-Prozess gegeben hätte. Eva Glawischnig-Piesczek muss sich zwar noch von einer außerordentlichen Bundesversammlung bestätigen lassen, das scheint aber nur noch eine Formalität zu sein.

Ich hoffe, dass die Grünen als Konsequenz dieses Wahlergebnisses mehr tun, als eine neue Parteichefin zu ernennen. Die Einsicht, dass der Wahlkampf und die Öffentlichkeitsarbeit an sich einfach nicht gut war, scheint nach wie vor zu fehlen.