JL Veiga

Ontem completaram-se quatro meses do falecimento de José Luiz Veiga, vítima de complicações cardíacas, aos 64 anos, na capital paulista. Veiga foi um grande campeão no passado e o maior e melhor organizador de eventos de boliche no Brasil nas últimas décadas. Foi o responsável direto pelo reconhecimento do Boliche como Esporte no Brasil, em 18 de julho de 1980,

após uma luta que durou 16 anos, iniciada em 30 de agosto de 1966. Participou ativamente da fundação da CBBOL (Confederação Brasileira de Boliche) e da FPBOL (Federação Paulista de Boliche).

Janice Couto, atleta paulista do E. C. Pinheiros, enviou, faz algum tempo, o link de uma poesia que JB Xavier escreveu em homenagem ao Veiga, a qual transcrevo abaixo:

A UM AMIGO QUE SE FOI

A José Luiz Veiga

Partiste, e és agora uma saudade,
E te foste sem alarde, tal como viveste,
E de todos os dons que recebeste
Dividiste o maior deles – a amizade…

Sei que estás a dividir o mesmo espaço
Com os anjos que em suas asas te levaram,
E há palavras que em meu peito não se calam
Por não tê-las dito a tempo, num abraço…

Da tua voz ainda ouço os sons da vida
Tua paz interior ainda me ensina,
Tu fizeste do amor tua doutrina,
Na candura navegaste a tua lida.

Mas o premio bem maior que tu mereces
Deixo aqui nesta poesia, meu amigo:
O prazer de ainda conviver contigo
Na saudade e no ardor de minhas preces.
* * *
JB Xavier (01.06.2009)
Original publicado no Recanto das Letras em 01/06/2009

Na Missa do 7.º dia do Veiga, foi distribuído um belo texto, atribuído a Santo Agostinho, como segue:

“A morte não é nada

Eu somente passei para o outro lado do caminho

Eu sou eu, vocês são vocês,
O que eu era para vocês,
Eu continuarei sendo.

Me dêem o nome que vocês sempre me deram,
Falem comigo como vocês sempre fizeram.

Vocês continuam vivendo no mundo das criaturas,
Eu estou vivendo no mundo do Criador.

Ao falarem de mim não utilizem um tom solene ou triste,
Continuem a rir daquilo que nos fazia rir juntos.

Sorriam, falem, pensem em mim.
Orem por mim.

Que meu nome seja pronunciado como sempre foi,
Sem ênfase de nenhum tipo.
Sem nenhum traço de sombra ou tristeza.

A vida significa tudo o que ela sempre significou,
O fio não foi cortado.

Porque eu estaria fora de seus pensamentos,
Agora que estou apenas fora de suas vistas.

Eu não estou longe,
Apenas estou do outro lado do Caminho…

Você que aí ficou siga em frente,
A vida continua, linda e bela como sempre foi.

(In Memoriam de José Luiz Veiga)

By X.A.R. – CARBALLINO – www.laregion.com / Manu González

Las nuevas piscinas municipales de Carballino, en Ourense, han pensado en el baño de las personas con discapacidad, que gracias a una silla especial podrán disfrutar del baño en ellas.

Foto by www.laregion.com

Un numeroso grupo de representantes de asociaciones vecinales, empresariales, culturales y recreativas de la localidad ourensana de Carballino fueron los encargados de comprobar en persona las obras de remodelación integral de las piscinas municipales, ubicadas en la parroquia de Veiga. Y todos ellos, se llevaron gratas sorpresas.

Una de ellas, tal vez la más importante es que el Concello, ha pensado en el baño de las personas con discapacidad, que podrán acceder al agua gracias a una silla especial que les permitirá pegarse un baño sin ningún tipo de barreras, de igual manera que una persona sin discapacidad. Además, a las bañeras se podrá acceder sin ningún tipo de escaleras lo que facilitará la movilidad de los bañistas.

Con todo ello, los asistentes al acto, que fueron invitados por la Concejalía de Turismo y Deportes, se quedaron “sorprendidos y encantados con el nuevo aspecto que presentan las instalaciones”, según declaró a www.laregion.es, Manuel Dacal, Concejal del ramo en esta localidad de Ourense. Unas instalaciones, que está previsto se inauguren durante el próximo mes de septiembre coincidiendo con las Fiestas Patronales.

Nem estava para escrever este post. O último fim-de-semana foi negro para os lados da Luz e a forma de como foi derrotado deixou-me furioso, sem vontade de escrever algo sobre o clube do meu coração. Vergonha e raiva foram dois sentimentos que me atravessaram o corpo de cima a baixo. Sinto-me em baixo, tudo por causa da performance demonstrada dentro e fora das quatro linhas. Tentei descobrir os verdadeiros culpados, mas não cheguei a conclusão nenhuma.

Os jogadores jogam mal, mas a culpa será deles? Ou de quem os coloca em campo? Então o treinador é culpado? E quem é que escolhe o treinador? O presidente? E quem elege o presidente? São os sócios obviamente… Mas não pensem que esta merda toda que acontece domingo a domingo é inteiramente da responsabilidade dos sócios, longe disso…

O primeiro a ser atingido é claramente Quique, o verdadeiro obreiro dentro das quatro linhas, mas não só… O Sr. Rui Costa (não duvido do seu Benfiquismo) tem a quota-parte da culpa, sendo ainda um ingénuo no meio de tanta merda que existe no futebol. Vejo o sofrimento do Rui Costa, mas ele, terá que aprender que o futebol não se joga só dentro do campo. Lembram-se de José Veiga? Claro que sim, o homem que às 7 da matina já se encontrava na Luz para tomar o pequeno-almoço com os atletas, o homem que controlava meio mundo, a noite, o futebol e enfrentava de peito feito os “champanhes” da Sra. Carolina Salgado, na altura, mulher de Pinto da Costa. Sei que o Benfica foi campeão e teve jogos de glória contra o Liverpool e Man UTD. Vocês conseguem rever o Benfica actual a jogar contra esses dois clubes? Nah…
Quique Flores, um treinador mediano e espero bem que vá para o Sevilla já na próxima temporada e um verdadeiro desastre. A gestão feita no decorrer da partida é realmente assustadora e principalmente na escolha dos seus meninos para defrontarem o Vitória. 19 Jogadores convocados e Mantorras fica de fora? Deixando no banco Bynia, Jorge Ribeiro e Sidney… jogando em casa!

Depois, ver Miguel Vitor como titular deixa-me algo confuso, quando vejo Sidnei no banco fico arrepiado. Vejam e re-vejam o golo do Vitória. Conseguem ver o sprint do jogador Vitoriano e Miguel Vitor completamente perdido atrás dele. Assim, Luisão foi forçado a interceptar ficando Roberto completamente sozinho. Sidnei é exemplar na antecipação e duvido muito que o Vitória marcasse nesse lance com Sidnei em campo. São situações pontuais, mas Quique não percebe ou não quer perceber…

Aimar, já não comento, recuso-me!

Reyes, pode voltar para o Atl. De Madrid onde vai ser emprestado outra vez. Não tem lugar! Ou acham que ele vinha para o Benfica tendo lugar no Atl Madrid. É uma gestão que não entendo.

Onde para Adu? Emprestado ao Mónaco, tendo o Mónaco a possibilidade de o comprar!

Fábio Coentrão? Também não serve…

Temos sim que buscar jogadores com nome, SÓ COM NOME, pois assim jogam no Benfica.

É uma vergonha, a gestão continua a mesma e nos últimos 14 anos, o Benfica foi campeão 1 vez, nada mau para o maior clube Português Já não espero grandes mudanças, não decido nada, apenas opino.

E já me estou alongar muito para quem não queria escrever…

Ramón Nicolás publicou o pasado 2 de agosto no suplemento Culturas de La Voz de Galicia unha crítica sobre O profesor de vegliota, a novela de Manuel Veiga publicada en Xerais Narrativa. reproducimos o texto:

METÁFORA DA DESTRUCIÓN. MANUEL VEIGA OFRECE UNHA PROPOSTA, A ABALAR ENTRE A NOVELA E O ENSAIO, QUE NOS ACHEGA A CONCEPTOS COMO  IDENTIDADE, RESISTENCIA OU  ASIMILACIÓN COA LINGUA COMO OBXECTO DE REFLEXIÓN

Manuel Veiga (Monforte de Lemos, 1960), tras dúas anteriores novelas publicadas hai pouco tempo -O exiliado e a primavera, novela coa que obtivo o Premio Xerais 2004 e  Lois e Helena buscándose un día de tormenta, premio Manuel García Barros  no 2006-, volve transitar polo xénero mais mestizado agora cun inconfundible arrecendo a novela de tese.

Incorporando unha homenaxe implícita a Reimundo Patiño a través da figura do falante de vegliota -dialecto dalmático extinguido en 1898 ao morrer o seu último falante- como se testemuña na ilustración da cuberta, Veiga opta polo recurso de construír un universo literario que se alicerza na viaxe en tren realizada polo protagonista, un profesor depurado e perseguido, posuidor de dous manuscritos de corte ensaístico sobre o vegliota que titula significativamente «Klemperer» e «Ferrer i Gironès»; unha viaxe, por certo, cargada tamén de intención, pois nada hai gratuíto nesta entrega, de xeito que se trata da derradeira que realiza ese tren chamado “arrancatravesas”, por aproveitar o seu percorrido para ir arrincando as trabes que conforman a vía pola que circula.

Esta estraña e simbólica viaxe permitirá que o profesor de vegliota vaia afondando nas personalidades e opinións dos seus acompañantes de vagón; mais tamén posibilitará que retrate a súa traxectoria vital ao tempo que describirá a paisaxe desolada e erma que atravesa devagar –doadamente identificable por outra parte-, de xeito que aos poucos vaian acrecentándose os elementos de filiación estritamente ensaística –talvez, por outro lado, os máis interesantes- e esmorecendo aqueloutros que alimentan a aparencia novelística da proposta: que fai o personaxe nese tren?, porque desconfía dos seus compañeiros?, por que o tren incorpora unha mercadoría estraña en forma de libros en vegliota, amarelecidos e poeirentos? Velaí  a faciana máis achegada ao ámbito do misterio que partilla con tintes de certa ficción científica.

O protagonista, a través tanto do soliloquio que mantén consigo mesmo como do exercicio da escrita, reflicte, alén da súa situación persoal extrema –o afastamento da súa muller Lhos e a preocupación polo futuro da súa filla Mra son dúas constantes-  os trazos que rodean esa viaxe, en certa maneira, cara a ningures, cara ao baleiro e á aniquilación individual, mais tamén colectiva ao incorporar, como auténtica personaxe central,  o presente do propio vegliota. É a bagaxe «intelectual» do profesor a que facilita que nos asomemos  aos seus argumentos vinculados con conceptos de resistencia, desarraigamento, rebelión, identidade, asimilación ou morte da lingua e das linguas, establecendo un rico e interesante diálogo con citacións ou socalcos biográficos dunha pléiade de autores que van de Dante a Proust, de Amos Oz a Sebald, de Monterroso a Shaw, de Magris a Bradbury, de Gombrowicz a Handke, de Bolaño ao poeta cigano Eslam Drudak entre moitos outros…, referencias que xorden ou se asocian ao discurso con naturalidade, ao fío dun aceno, dun dito, dunha lembranza…

Por fin, capítulos como o que aborda a infelicidade dos escritores, o dedicado á resaltar a relevancia da obra de «R.» –Rosalía-, ou as páxinas  que expoñen con realismo experiencias persoais que talvez haxa alguén que lle soen a ficción mais que abofé non o son, fan que esta sexa unha novela na que tamén paira moito de sentimento a dar forma a unha alegoría que tamén é un estarrecedor berro, berro que debería oírse e diante do que non é doado manterse incólume. Ramón Nicolás.

Manuel Rodríguez Alonso publica no Cartafol de Vieiros unha crítica sobre O profesor de vegliota, a novela de Manuel Veiga. Recollemos os dous derradeiros parágrafos do texto:

Neste mundo de alleados, que desprezan a súa lingua e cultura, que destrúen a súa paisaxe, o profesor de vegliota defende a lingua das sete vogais ou ponlle un nome galego á filla. É un elemento perigoso. Só o espera a morte social e, o que é peor, a morte social tamén da súa filla. O mellor para os seres queridos é desaparecer nese misterioso tren.

Con todo, a novela non é derrotista, pois como reflexión final da longa viaxe en tren o profesor de vegliota decide que, aínda que sexamos poucos e sen poder, os vegliotas temos que seguir adiante, como ben di a derradeira frase da novela: Rabexo por unha oportunidade, por sobrevivir entre eles. Xa que logo, unha chamada á resistencia vegliota fronte á asfixia dos do pensamento único e lingua tamén única, especialmente se é a deles.

]]> http://9fmuva.wordpress.com/2008/08/27/e-a-data-esta-marcada/ Wed, 27 Aug 2008 13:51:12 +0000 9fmuva http://9fmuva.wordpress.com/2008/08/27/e-a-data-esta-marcada/

Bom dia amigos!

É com prazer que anuncio que o 9º Fórum de Marketing já está com data marcada!

O evento acontecerá no dia 13 de Novembro. O local de realização será no Auditório do Campus Tijuca da Universidade Veiga de Almeida às 19 horas.

Anotem aí:

Evento: 9º Fórum de Marketing – Promovendo o Desenvolvimento Sustentável
Data: 13/11/2008
Local: Auditório da Universidade Veiga de Almeida – Campus Tijuca
Endereço: Rua Ibituruna, 108 – Campus Tijuca – Bloco B – 3 º andar – Tijuca – RJ
Horário de Início: 19:00

Como Chegar:

(clique na imagem para ampliar)

Contamos com a presença de todos! Será de grande valia não só para os que vivenciam e respiram o Marketing todos os dias, como para toda a sociedade.

Manuel Veiga confesou na presentación d’ O profesor de vegliota que escribiu esta novela no límite, na fronteira do que se podía dicir ou do que se podía pensar sobre a cuestión da desaparición da lingua. “Creo que os grandes libros nacen cando o autor explora os límites, cando trata de chegar aos límites e facer as preguntas máis extremas sobre a sociedade e sobre as súas propias ideas e crenzas. Creo que a mellor literatura nace para explorar o extremo.”

Faro da cultura publica unha longa entrevista con Manuel Veiga, a raíz da presentación d’ O profesor de vegliota, que terá lugar o sábado 5 de xullo na Feira do libro de Vigo.

Premendo sobre a imaxe, pode lerse u imprimirse o texto.

Comunícannos os amigos de Lg3 que na súa páxina xa saíra unha crítica, feita por Anxos García Fonte, de O profesor de vegliota de Manuel Veiga o pasado 28 de abril. Non coñeciamos tampouco as críticas aparecidas sobre A cultura do pan de Xosé Lois Ripalda, esta a cargo de Xurxo M. Ayán o 5 de maio. A cadaquén, o seu.

Aproveitamos esta rectificación para manifestar o noso agradecemento e admiración polo traballo desenvolvido por este grupo de persoas que, dende o Consello da Cultura Galega, fan este labor de promoción tan necesario.

Armando Requeixo publica en Faro da Cultura a primeira critica d’ O profesor de vegliota, a novela de Manuel Veiga.

Crec que el meu deler pels assumptes armenis va florir gràcies a Els laberints bizantins de Joan Perucho. Però en els darrers temps he vist créixer-ne notablement l’interès per arreu. Sospito que la invectiva de Robert Fisk a The Great War for Civilisation hi té alguna cosa a veure. A Fum i estalzí i a Focs Follets s’hi han publicat sengles reflexions amb aquest rerafons. També Francisco Veiga al seu vibrant bloc, amb una perspectiva molt crítica (II i III) de la feina del periodista anglès i de la utilització geopolítica del genocidi armeni, ha contribuït a aquest debat.

Sigui com sigui, la història d’Armènia em resulta commovedora per la tossuderia amb la qual no s’ha resignat a desaparèixer malgrat l’afany maníac dels seus veïns per a sotmetre-la. Presoners del parany caucàsic que ha estat la seva fortuna i el seu turment, els armenis han patit invasions, persecucions, diàspores i genocidis en un grau molt superior al de la majoria de nacions de la terra. Clau de pas i pedra a la sabata dels poderosos imperis que sempre l’han envoltat (bizantins, perses, mongols, àrabs, turcs, russos) Armènia gairebé no ha conegut la pau i han estat estranys els seus períodes de segura independència. En aquestes circumstàncies, no és estrany que els armenis s’hagin refugiat en alguns símbols de la seva continuïtat cultural i de la seva supervivència: la seva llengua, la seva música o la seva església, amb el Katholikós al capdavant, autoritat espiritual que ha desenvolupat durant molt de temps el paper d’una referència política que els era negada. Però com explica Ryszard Kapuscinski a L’imperi (Sant tornem-hi: sense traducció catalana) s’han aferrat no menys significativament a dos testimonis de la seva antiga i amenaçada presència al món: els llibres i les jatxkars.

L’extraordinària tasca dels torsimanys i copistes armenis es xifra avui en més de vint-i-cinc mil volums salvats de la destrucció. D’ençà de la mateixa invenció del seu alfabet al segle IV, els monjos d’Armènia s’entesten tenaçment en la missió de produir manuscrits . I en qualsevol refugi precari, enmig de situacions extremadament adverses, es consagren a salvar la memòria de la seva civilització. Tradueixen, abans que ningú, els clàssics grecs i llatins i tot autor antic que tenen al seu abast. Tampoc fan escarafalls a les aportacions dels seus successius dominadors, ja siguin àrabs o turcs. I quan la violència d’alguna ocupació els força a exiliar-se o a amagar-se a les muntanyes, els armenis prefereixen salvar els seus llibres abans que cap altre bé. Els enterren o els transporten milers de quilòmetres, a tots els racons del món, custodiant-los de generació en generació. En la història de la humanitat no es coneix cap exemple de fidelitat i lliurament a la cultura escrita de semblants dimensions. Avui molts d’aquests manuscrits i incunables es guarden en la Biblioteca Nacional de Matenadaran, però també en dipòsits de Jerusalem, Viena, París o Venècia, nodrits per les cessions de les famílies i comunitats armènies que els havien preservat.

Les jatxkars són l’altre receptacle en el qual aboquen la seva necessitat d’afirmació. Es tracta de creus de pedra cisellades i decorades amb dissenys de fulles, fruits i altres patrons abstractes. Les tallen per arreu, en esglésies i en làpides, en creuers i en els mollons dels camins, en muntanyes i en obres civils. A l’origen, tenen un caràcter de devoció religiosa i s’erigeixen com a homenatges a hom o com a memorials d’algun fet històric o donació eclesiàstica. Però es diria que, per damunt de tot, aviat adquireixen un altre paper simbòlic de més importància: són fites, pedres mil•liars que assenyalen els llocs en els quals han viscut els armenis; fragments que puguin recordar el seu pas per la terra davant la gens aventurada possibilitat d’ésser-ne esborrats. Però ni tan sols aquest valor testimonial és consentit. Quan, després de la demarcació de fronteres dels anys vint, bona part del sud d’Armènia queda englobada en el naixent estat turc, tot el patrimoni d’ una població abocada a la dispersió i a l’èxode queda virtualment condemnat. Lliurat a la ruïna de l’abandonament, quan no a l’ensorrament planificat. Una agonia que per a vergonya turca encara perdura. I pel seu caràcter emblemàtic, l’animositat contra les jatxkars ha estat la més assenyalada. També en altres antics enclavaments armenis: el 1998 l’exèrcit de l’Azerbaidjan va començar la demolició del cementiri medieval de Djulfa a la província de Nakhitxevan, amb les seves més de quatre mil tombes gravades. Unes intervencions criminals que han tingut diversos rebrots; l’últim i més ferotge de tots a desembre de 2005.

No voldria que aquest elogi passes per una hagiografia. No tinc la ingènua pretensió que els armenis siguin millors que altres pobles o que posseeixin virtuts de tolerància, generositat i bondat en major proporció que altres col•lectivitats. Segurament, si la sort hagués estat una altra, i haguessin pogut exercir la força i el domini sobre territoris conquerits, no s’haguessin mostrat més magnànims que els qui els han arraconat. Però els fets són uns altres, i en el repartiment d’atzars i vicissituds, els ha tocat la pitjor part: la persecució i l’opressió. I en aquestes circumstàncies, val a dir-ho, s’han comportat amb dignitat, amb respecte per si mateixos i amb un coratge que els honora: oferint un alt exemple de la vàlua de la resistència i del seu gairebé indomable poder.

Depois de ser arrestado em directo na TVI, Veiga foi fazer a sua despedida do SLB na televisão. Mas o ex-funcionário da loja do FCP no Luxemburgo pensou que não poderia fazê-lo sem deixar a sua marca com mais uma pérola linguistíca. Com a lágrima no canto do olho, disse: “Portugal não é um país de construção mas de destrunção”. Veiga vai fazer falta ao País e ao Mundo… vou ter saudades.