Η εκδήλωση:

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον βλέπω τελευταία να γίνονται μικρές εκδηλώσεις από εισαγωγείς, διακινητές ή κάβες, που προσφέρουν μια γνωριμία με την γκάμα τους και επιτρέπουν στον καταναλωτή να προσθέσει ετικέτες (είτε μάρκες είτε περιοχές ή ποικιλίες) στα κρασιά που τον ενδιαφέρουν. Μια τέτοια εκδήλωση έγινε πριν δυο Κυριακές στο Hilton και ήταν η εκδήλωση της ΓΕΝΚΑ Εμπορικής.

Το μέρος:

Hilton. Χρειάζεται να πω τίποτα άλλο;

Η ημέρα:

Αν είσαστε γονείς, θα ξέρετε ότι έχει ανοίξει η σαιζόν των παιδικών πάρτυ. Στην προσπάθεια να χωρέσω υποχρεώσεις, επιθυμίες και ανάγκες μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο που, όσο και να προσπαθήσεις διαρκεί μόνο 48 ώρες, κατάφερα τελικά να βρεθώ Κυριακή απόγευμα, πριν από το σινεμά. Σύντομα και στοχευμένα, προσπάθησα να χρησιμοποιήσω και αυτή την έκθεση όπως όλες: για να δοκιμάζω είτε παραγωγούς που δεν ξέρω είτε καινούργια κρασιά ή, τέλος, κρασιά που έχω πολύ καιρό να δοκιμάσω. Δεν πέρασαν πολλά από το ποτήρι μου, λόγω χρόνου, αλλά έμεινα πολύ ικανοποιημένος από αυτά που δοκίμασα.

Οι δοκιμές και οι εντυπώσεις μου:

Η ΓΕΝΚΑ είχε κόσμο και κοσμάκη στα stands. Δυνατά διεθνή brand names (Antinori. Guigal, Hugel, Baron Philippe de Rothschild, Robert Mondavi, Penfolds, Rosemount, Graham’s Port, κοκ) και σε αρκετές περιπτώσεις κόσμο από την ίδια την φίρμα να σερβίρει. Η προσπάθεια ήταν πολύ καλά οργανωμένη, ποτήρια, χαρτιά σημειώσεων, ενημερωτικά φυλλάδια ήταν στην διάθεση του επισκέπτη ανά πάσα στιγμή, παρότι η έκθεση κόντευε να τελειώσει.

Ξεκίνησα με μια μίνι διαδρομή μεταξύ διαφόρων Pinot Noir. το Selected Vineyard Pinto Noir Gibsons Run από τη φίρμα Coopers Creek (Νέα Ζηλανδία) ήταν τυπικό, όχι ιδιαίτερα περίπλοκο ή απαιτητικό, αλλά ευχάριστο. Κρασί φτιαγμένο για να αργοπίνεται μόνο του μάλλον παρά με φαγητό, δεν με ενθουσίασε. Ακόμα πιο κάτω θεωρώ ότι είναι το Yabby Lake Pinot Noir, από την Αυστραλία. Βασικό πρόβλημα του συγκεκριμένου: έντονο βαρέλι. Μεγάλη αμαρτία γενικά αυτή, για τα Pinot Noir ειδικότερα είναι θανάσιμη!

Στην απέναντι πλευρά της αίθουσας βρέθηκα στην πατρίδα της ποικιλίας και σε δύο πάγκους negociants της Βουργουνδίας. Προτίμησα να μείνω στον Faiveley, που τον θεωρώ μάλλον πιο σταθερό από τον Bouchard Pere & Fils και το στυλ του οίκου ταιριάζει περισσότερο στα γούστα μου. Πάντως, οι περισσότερες Βουργουνδίες που καταλήγουν στο ποτήρι μου είναι L.Jadot – μακάρι να μπορούσα να αγοράζω DRC ή να είχα την πρόσβαση σε μικρούς παραγωγούς που έχουν μερικοί – μερικοί, (ναι, είμαι ζηλιάρης!) αλλά λέω και πάλι καλά!

Επανέρχομαι: μεγάλο θέμα με την Βουργουνδία λοιπόν είναι η χρονιά του 2005. Αν μπορείτε να αρπάξετε μπουκάλια της σοδειάς αυτής, μην το συζητάτε καν: βουρ! Θυμάμαι κάποιες πολύ λαχταριστές φιάλες, με κρασί που κυριολεκτικά δεν μπορούσες να σταματήσεις να το απολαμβάνεις και ήταν απλό Bourgogne rouge, όχι κάποιο cru ή ακόμα και villages! Έτσι, το Bourgogne rouge 2006 το βρήκα μάλλον απογοητευτικό. Είναι καλοφτιαγμένο κι έντιμο, αλλά δεν συγκρίνεται με την απόλαυση που χάριζε απλόχερα η προηγούμενη χρονιά. Χάρηκα όμως που δοκίμασα δύο διαφορετικά Villages 2005 και μάλιστα που διαπίστωσα τον χαρακτήρα τους όπως ακριβώς τον περιγράφει η βιβλιογραφία: το Vosne-Romanee 2005 ήταν ξεχωριστό, με μεθυστικό άρωμα και αριστοκρατικό χαρακτήρα, ενώ το Nuits St.Georges 2005 είχε ένταση σε χρώμα, τανίνες και οξύτητα, αν και ήταν πιο ακατέργαστο και ελαφρώς απότομο στο τελείωμα. Μου έκανε εντύπωση που κάποιοι αισιόδοξοι ερχόντουσαν στο stand και ζητούσαν (κατ’ ευθείαν) να δοκιμάσουν κάποιο από τα Grand Cru του οίκου – πολύ φυσικά, δεν υπήρχαν διαθέσιμα…

Τι πιο φυσική συνέχεια για μια Βουργουνδία από το Barolo; Στο stand του Gaja δοκίμασα (και απόλαυσα) το Barolo da Gromis. Το κρασί περνάει 12 μήνες σε barrique και άλλους 12μήνες σε μεγάλο βαρέλι. Το αποτέλεσμα είναι ένα υπέροχο Nebbiolo, με τανίνες που μοιάζουν σχεδόν κρυμμένες, ελκυστικό, απαλό, θηλυκό. Υπέροχο – αλλά και το κόστος του, με προτεινόμενη λιανική στα € 56 δεν είναι καθόλου λίγο.

Πέρασα μετά στην Ισπανία. Έχοντας πιει αρκετές Rioja στη ζωή μου (και μάλιστα μου κακοφαίνεται που δεν τις βρίσκω πιο συχνά στην Ελλάδα) νιώθω αρκετά εξοικειωμένος με την πιο γνωστή περιοχή της Ισπανίας, αλλά και με την Ribera del Duero. Η ζώνη που με συναρπάζει τα τελευταία χρόνια είναι το Priorato. Δοκίμασα λοιπόν το Priorat Salmos 2005, ένα μείγμα Cabernet Sauvignon – Merlot - Carignano (ή ίσως Garnacha, o οινοχόος του πάγκου δεν ήταν σίγουρος). Ήταν πυκνό και στιβαρό, πολύ νεαρό ακόμη, καλόγνωμο, με απαλές τανίνες και εξαιρετική επίγευση. Το συγκεκριμένο με προτεινόμενο κόστος , € 22 θεωρώ ότι έχει εξαιρετική σχέση τιμής – ποιότητας. Όσο ιεροσυλία κι αν ακουστεί, δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από το Barolo που έπινα λίγο πριν.

Έκλεισα την βραδιά μου στον πάγκο του Marques de Caceres, όπου δοκίμασα την Rioja Reserva (ωραίο χρώμα, αλλά ίσως λίγο απλό για την λιανική του) και την Rioja Gran Reserva, (πυκνό χρώμα, ελκυστική μύτη, ωραία επίγευση, ξηρό τελείωμα, λίγο άγριες τανίνες). Το Gaudium είχε δυστυχώς τελειώσει.

Τι συγκράτησα:

Πολύ σύντομα; Ότι τέτοιες μίνι εκδηλώσεις αξίζουν τον κόπο και με το παραπάνω, ειδικά αν πηγαίνει κανείς προετοιμασμένος ότι είναι φύσει αδύνατο να δοκιμάσει τα πάντα. Ότι δεν προξενούν πια έκπληξη σε μια Αθήνα που τις θεωρεί φυσιολογικές – έχει αρχίσει να υπάρχει αρκετό οινοφιλικό κοινό για πιο τολμηρά πράγματα. Ότι εντάσσονται εύκολα σαν τμήμα μιας εξόδου, και ίσως γιαυτό βλέπεις με ευχαρίστηση τον κόσμο να είναι dressed up λιγάκι για την περίσταση. Και ότι η ποικιλία και η πληθώρα των επιλογών που έχουμε πια στην διάθεσή μας δείχνει ίσως καλύτερη από ποτέ. Μέχρι το επόμενο event – στην υγειά μας!

ΥΓ: Αναλυτικότερη (και καλύτερη!) αναρτήση για το event θα βρείτε εδώ. Προσπάθησα να βάλω και link για το αντίστοιχο ποστ του hungryforhungry αλλά στάθηκε αδύνατο (αυτά τα κομπιούτερ είναι συσκευές του διαβόλου!) Εγώ σημείωσα ουσιαστικά δυο – τρεις ετικέτες που θα αναζητήσω στις κάβες μέσα στο χειμώνα που μας έρχεται και τις προτείνω κι από εδώ.

Αηγιωργήτικο λιάζεται αμέριμνο, Ιούνιος 2008

Τον τελευταίο καιρό οι διάφορες εκδρομές / διακοπές που κάνουμε οικογενειακά συνδυάζονται με επισκέψεις σε οινοποιεία. Αυτό γίνεται πλέον τακτικά, είναι ιδιαίτερα ευχάριστο κι αν δεν το έχετε κάνει το  συστήνω. Είναι ιδιαίτερα όμορφη εμπειρία. Θα σας δείξουν τους χώρους, έξω και μέσα στο οινοποιείο, θα απαντήσουν με υπομονή και όρεξη στις απορίες σας, ακόμα και τις πιο προφανείς, και θα σας δώσουν να δοκιμάσετε αλλά και να αγοράσετε. Οι τιμές βέβαια θα έπρεπε (συνήθως) να είναι σημαντικά χαμηλότερες από αυτές στις κάβες και δεν είναι. Δεν ξέρω όμως αν υπάρχει κάποια εμπορική συμφωνία με τους διανομείς για να διατηρείται κάποιο «κατώφλι» ελάχιστου, για λόγους ανταγωνισμού.

Ανεξάρτητα από το τι και πόσο θα αγοράσετε, αν είστε τυχεροί ή/και δείξετε και ενδιαφέρον κατά την ξενάγηση θα σας ανοίξουν την καρδιά τους. Θα σας μιλήσουν ανοιχτά για τα προβλήματά τους, τις αγωνίες τους. Θα φουντώσουν με αγανάκτηση όταν αναφέρετε τις αλυσίδες διανομής ή την γραφειοκρατία του Υπουργείου, και θα χαρούνε να τους παινέψετε λεπτομέρειες από αυτά που κάνουν. Από την μικρή εμπειρία που έχω, οι άνθρωποι του κρασιού έχουν πάθος για αυτό που κάνουν. Ανεξάρτητα από τον χαρακτήρα του καθενός, τις απόψεις τους και τις προτιμήσεις τους, την προσέγγισή τους και τις πρακτικές τους, (σχεδόν) όλοι όσοι δουλεύουν το αμπέλι και τα δώρα του διακρίνονται για το πάθος τους για αυτό που κάνουν. Είναι πραγματικά ωραία να ακούς έναν άνθρωπο που αγαπά αυτό που κάνει να μιλά για τα «παιδία» του, για τις φιάλες που βγαίνουν από τα χέρια του, για τα σχέδιά του να τα βελτιώσει, για τις ελπίδες και τα όνειρά του. Άλλωστε, γύρω από μια ανοιχτή φιάλη κρασί, γίνονται τέτοιες συζητήσεις πιο εύκολα.

Αν λοιπόν έχετε όρεξη για να αρχίσετε την καριέρα του οινο-τουρίστα, αυτό το Σαββατοκύριακο γίνονται στη Νεμέα οι Μεγάλες Ημέρες του Κρασιού, μια προσπάθεια να είναι συντονισμένα διαθέσιμα τα οινοποιεία της μεγάλης και σημαντικής αυτής περιοχής για επισκέψεις και δοκιμές. Σε απόσταση πολύ κοντινή στην Αθήνα και διάστικτη από αξιόλογους έως εξαιρετικούς παραγωγούς, η Νεμέα είναι πιστεύω ιδανική για μια εκδρομή με αρώματα και χρώματα. Δείτε για λεπτομέρειες εδώ.

Σε πρώτο πλάνο η αρχαία Νεμέα, και σε δεύτερο η σύγχρονη

Και μια ευκαιρία να γκρινιάξω στους Νεμεάτες: αναρωτιέμαι σε τι πελάτες απευθύνεστε όταν δηλώνετε ότι το οινοποιείο σας είναι επισκέψιμο και εννοείτε μόνο σε εργάσιμες ημέρες και ώρες. Αν το Σάββατο είναι κλειστό, πότε θα έρθει για επίσκεψη ο μεμονωμένος οινόφιλος; Πρόσφατα έκανα την απόπειρα για Σαββατοκύριακο στην περιοχή και με φωτεινή εξαίρεση το Κτήμα Παλυβού, στο οποίο είχαμε μια ωραιότατη ξενάγηση και αναλυτική δοκιμή όλων των κρασιών του, από τα πιο φρέσκα Αγιωργήτικα ως και την σειρά Terra Leone. Αντίθετα, άλλα οινοποιεία διατείνονταν διαθεσιμότητα για επισκέπτες την ώρα που π.χ. η ευγενική όσο και άσχετη γιαγιά της οικογένειας σήκωνε το τηλέφωνο για να μας πει ότι δεν είναι κανείς εκεί και να ξαναδοκιμάσουμε το απόγευμα. Από άποψη μάρκετινγκ τα πράγματα είναι απλά: αν θέλετε να λέγεστε επισκέψιμοι πρέπει να είστε ανοιχτοί τουλάχιστον και το Σάββατο.

Καλές διαδρομές εύχομαι!

Η εκδήλωση:

Το Οινόραμα είναι ξεκάθαρα η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη οινική έκθεση στην Ελλάδα, με ιστορία από το 1994 (αν δεν κάνω λάθος) περίπου την εποχή που πρωτο-βγήκε το ΕΥ και έγινε η πρώτη απονομή Χρυσών Σκούφων (προϊστορικά χρόνια λέμε). Γίνεται κάθε δύο χρόνια και συγκεντρώνει, εκτός από περίπου όλους τους οινοπαραγωγούς και εισαγωγείς, πολλές εταιρείες που εμπορεύονται εξοπλισμό οινοποίησης – εμφιάλωσης – ετικέτας κλπ. Έχει καθιερωθεί ως το ραντεβού του οινικού κόσμου της Ελλάδας κάθε δύο χρόνια.

Το μέρος:

Η έκθεση σταδιακά μεγαλώνει και πλέον έχει γιγαντωθεί. Με τις καλύτερες των προθέσεων αποκλείεται να δει κάποιος πάνω από 20% των εκθετών – τα περίπτερα έχουν φτάσει τα 350 (!) και πάλι έλειψε κόσμος.  Φέτος έγινε για πρώτη φορά στο MEC της Παιανίας κι εδώ αρχίζω να γκρινιάζω. Ο χώρος είναι μεγάλος και άνετος, αλλά αμφίβολα λειτουργικός. Κατ’ αρχήν υπάρχει πρόβλημα με το παρκάρισμα – εμείς καταλήξαμε σε κάτι χωράφια απέναντι. Η χαρτογράφηση των περιπτέρων είναι ελλειπής και λανθασμένη (π.χ. το Κτήμα Μιχαλάκη που έψαχνα δεν φαινόταν στους χάρτες). Δεν υπήρχε κάποιου είδους «διαδρομή» για τον επισκέπτη, απλώς τα περίπτερα έχουν τοποθετηθεί σε μια μακρυά (έως ατελείωτη) αίθουσα – ενδιαφέρον ότι όσα αφορούν εξοπλισμό ήταν σε διακριτό χώρο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται Τέλος, υπήρχαν μικρές ενδείξεις που έδιναν την εντύπωση της φτήνιας: π.χ. με την είσοδο παίρνεις τπ συλλεκτικό ποτηράκι σου, αλλά σου ξεκαθαρίζουν ότι αν έρθεις και δεύτερη μέρα, θα πρέπει να ξαναφέρεις το ποτήρι ( φάουλ) ενώ είχαν ξεμείνει και από σακούλες (δεύτερο φάουλ – ήταν και πρωί, φαντάσου τι θα γινόταν αργά το απόγευμα!).

Η ημέρα:

Επειδή «χρησιμοποιώ» αυτές τις εκθέσεις για να δοκιμάζω είτε παραγωγούς που δεν ξέρω είτε καινούργια κρασία ή, τέλος, κρασιά που έχω πολύ καιρό να δοκιμάσω, προτιμώ να έχω ελευθερία κινήσεων. Περισσότερο από τις πιθανές δημόσιες σχέσιες που κάνει κόσμος στις εκθέσεις εγώ πάω ως μελλοντικός καταναλωτής: διαλέγω ώρες που η έκθεση είναι περίπου άδεια. Και αυτή την φορά έτσι έγινε, πήγαμε Σάββατο πρωί, δοκιμάσαμε τα πάντα χωρίς να αργήσουμε και φύγαμε πριν πλακώσουν οι μεσημεριανές…ορδές. Παρόλα αυτά, να διευκρινίσω ότι ο κόσμος ήταν όμορφος και αρκετά άνετος, ακόμα και αν ο χώρος ήταν γεμάτος επαγγελματίες του….χώρου.

Οι δοκιμές και οι εντυπώσεις μου:

Πρώτη στάση όχι σε οινοποιό, αλλά σε…εκδότη. Στο stand του Αθηνοράματος πήραμε τον οδηγό Alpha Wine Guide 2008 σε ειδική τιμή, και πακέτο με το ένθετο του ΕΥ για το κρασί, που θα κυκλοφορήσει με το ερχόμενο τεύχος. Ωραία πράγματα!

Μετά, δοκίμασα για πρώτη φορά ένα οινοποιείο για το οποίο είχα διαβάσει πολλά αλλά δεν είχα πιει τίποτα, το Κτήμα Παπαγιάννη Κλαούντια. Μου άρεσε ο απλός και άμεσος τρόπος των ανθρώπων του και μου άρεσε επίσης κάτι που στην αρχή φάνηκε «ανάποδο»: ο ερυθρός και ο λευκός του κτήματος είναι πιο upper class κρασιά από τα μονοποικιλιακά τους. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την μόδα των ημερών, αλλά σε πλήρη αρμονία με ό,τι μπορεί να εννοείται ως μακροπρόθεσμο χτίσιμο brand recognition στο χώρο του κρασιού (και μπράβο τους). Δοκίμασα ωραία, αρωματική Μαλαγουζιά, καλοφτιαγμένο, έντιμο Λευκό (με προσεκτική χρήση του βαρελιού μόνο στο Chardonnay από τις ποικιλίες που περιλάμβανε – Ασύρτικο και Μαλαγουζιά συμπλήρωναν το χαρμάνι), φρέσκο, γενναιόδωρο και καλοκαιρινό Merlot, ιδανικό για να σερβίρεται δροσερό, και τελικά ένα Ερυθρό από Syrah, Merlot και Ξινόιμαυρο μοντέρνο, πληθωρικό, με ωραία οξύτητα και με πολύ καλή επίγευση. Όλη αυτή την ώρα συζητάγαμε με τον οινολόγο τους για επισκέψεις στο οινοποιείο τους – δεν θα πω πόσο δελεαστικός ήταν, θα πω απλώς ότι το καλοκαίρι θα σας έχω εκτενέστερη αναφορά. Το site τους είναι under construction.

Δίπλα ακριβώς ήταν το Κτήμα Ράπτη, τα κρασιά του οποίου ψάχνω να δοκιμάσω από τότε που μου άφησε απανωτά σχόλια για την αξία τους ο Καιρός (ναι, αυτός ο Καιρός). Μας σέρβιρε η ίδια η κα Ράπτη (πολύ ωραία και σεμνή παρουσία), και δοκιμάσαμε κατά σειρά το φρέσκο Αγιωργήτικο του 2006 (απλό και ευθύ κρασί, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο) και μετά το παλαιωμένο Νεμέα (ΟΠΑΠ) του 2004 – το βρήκα καλοφτιαγμένο και ισορροπημένο με ωραίες ταννίνες. Φτιαγμένο για φαγητό, από τον τύπο του κρασιού που ακόμα κι αν δεν σε ενθουσιάσει από την πρώτη γουλιά, όσο πίνεις ζητάς κι άλλο. Δοκιμάσαμε επίσης δύο χρονιές του Κοκκινόβραχου (Cabernet Sauvignon με Merlot) το 2004 και το 2005 – το δεύτερο δεν έχει βγει στην αγορά και είναι ακόμα έντονα ταννικό και δύσκολο, πιστεύω ότι θα έχει προλάβει να στρογγυλέψει πριν κυκλοφορήσει. Κι εδώ πιάσαμε κουβέντα για το οινοποιείο, όπως καταλαβαίνετε προβλέπονται εκδρομές στους επόμενους μήνες.

Δοκίμασα μετά να βρω τα νοτιοαφρικάνικα κρασιά του Βιβλία Χώρα, αλλά δεν τα είχαν στο περίπτερό τους και δεν κατάφερα να βγάλω άκρη με τις οδηγίες τους για το πού θα τα βρω. Έτσι, επόμενη στάση το Κτήμα Άλφα. Ήταν το μοναδικό stand που τόσο πρωί χρειάστηκε να σπρώξω και να σπρωχτώ για να δοκιμάσω. Ήπια ένα εκρηκτικών αρωμάτων Sauvignon Blanc (χωρίς βαρέλι), ένα πολύ νόστιμο και τραγανό Ξινόμαυρο, ένα Syrah καλοφτιαγμένο, με όλα τα χαρακτηριστικά της ποικιλίας, και τέλος το ίδιο το Κτήμα, το οποίο είναι πολύ ωραίο, πλούσιο κρασί, με βάθος και επίγευση. Μου άρεσε ιδιαίτερα το πόσο αντιπροσωπευτικά της ποικιλίας ήταν τα μονοποικιλιακά τους. Παραμένει μεγάλο θέμα η κοστολόγηση (βλ. και σχετικές αναφορές εδώ και εδώ), ενώ ήταν το μόνο περίπτερο στο οποίο ψυχανεμίστηκα ένα τουπέ στην ατμόσφαιρα. Ακόμα και το όνομα, μου φαίνεται τόσο παιχνίδι του marketing, και μάλιστα με όρους Νέου Κόσμου, που…Oh, well. Τα κρασιά πάντως είναι καλά έως πολύ καλά, και τονίζουν τα χαρακτηριστικά της ποικιλίας από την οποία προέρχονται. Στο διαδίκτυο το Κτήμα βρίσκεται εδώ.

Το Κτήμα Παλυβού ήταν η επόμενη στάση μας, με δοκιμές στο Ροζέ (ορεκτικό, αλλά μου φάνηκε «λιγνό», χωρίς βάθος), το απλό Αγιωργήτικο (φρέσκο, κεφάτο και γλυκόπιοτο), και το ίδιο το Κτήμα (ΟΠΑΠ Νεμέα, γεμάτο, με ωραίο σώμα και καλοφτιαγμένες ταννίνες, πολύ καλό). Δεν πέρασα και την σειρά Terra Leone, γιατί δεν θα τα άντεχα όλα, αλλά ανανεώσαμε το ραντεβού για όταν με το καλό γίνει εκείνη η εκδρομή στη Νεμέα (εδώ το site).

Σβέλτο πέρασμα από το Κτήμα Δρυόπη για το Ροζέ τους και μόνο: ελκυστική μύτη, ωραία οξύτητα, αστραφτερό κρασί, φτιαγμένο για ελληνικό καλοκαιράκι δίπλα σε μεζέδες, υπαίθριο μπάρμπεκιου ή  καλομαγειρεμένα λαδερά. Προβλέπω best seller – και δικαίως!

Το Κτήμα Αβαντίς (το site εδώ) ήταν από τους βασικούς μου στόχους στην έκθεση. Ο ίδιος ο Απόστολος ο Μούντριχας ήταν στο σερβίρισμα, με ένα λευκό t-shirt, πλαισιωμένος από την γλυκύτατη κυρία που (πιθανολογώ εδώ) έδωσε το όνομά της στο καινούργιο Gewürztraminer του Κτήματος, το Λένγκα. Δυστυχώς, το νέο αυτό κρασί είχε ήδη τελειώσει από το περίπτερο και μείναμε με την επιθυμία. Έτερος οινολόγος που βρισκόταν στο περίπτερο, νεαρός, εξίσου χαλαρός και εντελώς ακομπλεξάριστος, μας οδήγησε στις δοκιμές μας. Το ροζέ και το Sauvignon Blanc του κτήματος τα ξέρω καλά, ήθελα να δω σερί τα τρία Syrah-based κρασιά του. Το Syrah 2006 είναι ακόμα νεανικό, καλοφτιαγμένο και με εξαιρετικές ταννίνες, αλλά επιθετικό στο στόμα, πλούσιο αλλά και αυστηρό. Πιστεύω ότι ο χρόνος θα του κάνει καλό. Μετά δοκιμάσαμε τον Άγιο Χρόνο του 2005, ένα μείγμα Syrah – Viognier, σαν αυτά που συνηθίζονται στον βόρειο Ροδανό, οινοποιημένα μαζί (έχει σημασία αυτό). Ήταν ένα απολαυστικό κρασί, μαλακό και ευγενικό, με απολαυστική μύτη και επίγευση, ένα ηδονικό κρασί. Και μετά ήρθε το Syrah Collection 2005, το οποίο ήταν σκέτη απόλαυση, με φίνα αρώματα, πλούτο και μακρά επίγευση. Ο Μελίτης με τον οποίο κλείσαμε πέρασε σχεδόν απαρατήρητος μετά από αυτό.

Εκεί κάνω το τόλμημα: περνώντας δίπλα από το περίπτερο της Achaia Clauss, αποφασίζω να δοκιμάσω μετά από πολύ καιρό τις εμφιαλώσεις τους. Η εταιρεία που συνδέθηκε με την Demestica προσπαθεί να μπει σε εποχή αλλαγών, αλλά φαίνεται πώς αυτό δεν έχει περάσει στο εμπορικό τμήμα: διαφορετικά δεν καταλαβαίνω γιατί με σερβίρανε δύο ωραιότατοι κορίτσαροι, ευγενέστατες, με τέλειες γάμπες και ελκυστικά τατουάζ πάνω σε αυτές, αλλά χωρίς την παραμικρή γνώση για τα κρασιά που υποτίθεται πως παρουσιάζανε. Κρίμα την προσπάθεια. Επί της ουσίας, ο λευκός Πέλοπας δεν μου είπε τίποτα, το Φιλάμπελο (ΟΠΑΠ Πάτρα) είναι γευστικό αλλά απέχει πολύ από το Ασπρολίθι του Ρούβαλη, ο ερυθρός Πέλοπας ήταν οριακά μέτριος, και οι παλαιωμένες Μαυροδάφνες (reserve 10 ετών και grand reserve 28 ετών) καλοφτιαγμένες, αλλά χωρίς την συγκέντρωση αρωμάτων και γεύσεων που θα περίμενα. Από την γκρίνια μου σώζεται το Chateau Clauss, στιβαρό και πλούσιο, ρουστίκ αλλά σίγουρα αξιόλογο κρασί. Γενικά, οι εμφιαλώσεις που εμπεριέχουν ξηρή Μαυροδάφνη μου αρέσουν πολύ.

Πρακτικά είχαμε τελειώσει, γιατί δεν κατάφερα να εντοπίσω το Κτήμα Μιχαλάκη πουθενά στο χάρτη της έκθεσης. Το κτήμα δεν το ήξερα, αλλά κέρδισε πρόσφατα (Οκτώβριος 2007) το White Regional Trophy στο Decanter World Wine Awards κι αυτό με είχε κάνει να το ψάχνω. Φυσικά, η βόλτα ανάμεσα στα περίπτερα άξιζε μόνο και μόνο για το στήσιμο μερικών. Πανέμορφο περίπτερο ο Αίολος, ελκυστικότατο το Deals, αφαιρετικό και ανοιχτό προς τον κόσμο του Σκούρα, κλασσικός πειρασμός του Ανθίδη, ενδιαφέρον και προκλητικό νεότερων εισαγωγέων όπως της Royal Wine. Η έκθεση είχε κάτι για όλους.

Και τότε, όλως τυχαίως, πετυχαίνω το περίπτερο του Μιχαλάκη. Πίσω από τον πάγκο ένα παλληκάρι ωραιότατο σαν παρουσία και ευγενέστατο, αλλά αυστηρό και με φάτσα που σου φέρνει στο μυαλό κουμπουροφόρους Κρητίκαρους και μπαλωθιές. Ταιριαστό, ναι; Δοκίμασα το Λευκό του Κτήματος, το βρήκα αρωματικότατο και πολύ καλοφτιαγμένο. Το Merlot ήταν σχετικά απλό, όχι απόλυτα αντιπροσωπευτικό της ποικιλίας (λογικό, αφού μεγάλωσε στο κλίμα της Κρήτης), ενώ ο Ερυθρός του κτήματος, από Syrah και Μανδηλαριά, είναι εύγεστος και ελκυστικός, με ωραίο βαθύ χρώμα αλλά κάπως άστοχες ταννίνες. Δεν άντεξα να δοκιμάσω και το Cabernet Sauvignon, παρότι έχει εξαιρετική φήμη, καθώς αν μετρήσετε όλες τις ετικέτες που περάσαν από το ποτήρι θα διαπιστώσετε ότι ήδη είχα φτάσει στα όρια μου. Πάντως, για τον Μιχαλάκη ρώτησα και τα κρασιά τους είναι διαθέσιμα στον Ανθίδη.

Τι συγκράτησα:

Έφυγα ευτυχής και πλήρης γεύσεων, έχοντας πιάσει ψιλή κουβέντα στους περισσότερους πάγκους και βλέποντας κάτι που πριν από κάποια χρόνια, όταν ξεκινούσε το Οινόραμα, έλειπε: άποψη. Πολλοί Έλληνες παραγωγοί έχουν πλέον άποψη, και ξέρουν και πώς να την υποστηρίξουν και σε τι είδους (συμβατούς με την άποψή τους) καταναλωτές απευθύνονται. Τα ελληνικά κρασιά είναι όλο και πιο καλοφτιαγμένα, ενώ οι γηγενείς ποικιλίες μας έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται ως ναυαρχίδες και όχι οι μούτσοι του πληρώματος. Μόνο ως θετικό μπορώ να το χαρακτηρίσω αυτό. Επίσης αρχίζει δειλά – δειλά να περνάει η ιδέα του cru με τις εμφιαλώσεις από επιλεγμένους αμπελώνες στις οποίες προχωράνε από δική τους πρωτοβουλία διάφοροι παραγωγοί – θεωρώ ότι αν προσεχθεί να «συνδεθούν» η εικόνα των σπέσιαλ εμφιαλώσεων με την τοπικότητα και τα ΟΠΑΠ θα είμαστε σε καλό δρόμο για αναγνώριση συγκεκριμένων crus. Τέλος, το κοινό και ο κόσμος της έκθεσης μου αρέσαν πολύ, γύρω μου ήταν χαρωπές φάτσες και όλοι έδειχναν υποψιασμένοι για βασικές έννοιες του κρασιού (υπέροχο φωτο-ρεπορτάζ – και όχι μόνο – εδώ). Η γιγάντωση της έκθεσης είναι ένα θέμα, αλλά πιστεύω ότι το 2010 θα πάω δύο μέρες για να καταφέρω να ολοκληρώσω την βόλτα μου.

ΥΓ: Το “almost got the t-shirt” του τίτλου είναι ακριβές – υπήρχε gift shop με ποδιές και τέτοια. Να πω ότι δεν με ξένισε, θα πω ψέματα, και παρά την πρωταπριλιά λέω να το αποφύγω. Και εις άλλα με υγεία!

Η εκδήλωση:

Τακτική ετήσια εκδήλωση, οργανωμένη από την Perfect Plan A.E. και το ομώνυμο περιοδικό με εκδότη τον Παύλο Παυλίδη. Εκτός από τις δοκιμές που εξασφάλιζες με το εισιτήριο εισόδου, υπήρχε και πρόβλεψη για κάποια σεμινάρια οινογνωσίας, με κάποιο επιπλέον κόστος. Ένα μειονέκτημα που έχει ως εκδήλωση είναι η έλλειψη συγκεκριμένου στίγματος που την διαφοροποιεί από άλλες εκθέσεις – εκτός κι αν κάποιος μπορεί να με πείσει ότι δεν μοιάζει με ένα Οινόραμα light.

Το μέρος:

Φέτος έγινε στο Μέγαρο Μουσικής. Εξαιρετικός χώρος, με άπλα και άνεση για εκθέτες και επισκέπτες. Πολύ καλύτερο από το συνηθισμένο στριμωξίδι που επικρατεί. Πολλά περίπτερα δεν ήταν ακριβώς για κρασί, αλλά για ντελικατέσεν, ψυγεία – συντηρητές, ποτήρια και καράφες, κοκ. Θα μπορούσες να τριγυρνάς από πάγκο σε πάγκο για ώρες.

Η ημέρα:

Πήγαμε Κυριακή πρωί, πριν το φαγητό, σχεδόν με το άνοιγμα για την ημέρα. Αυτό αποδείχτηκε σοφή κίνηση, αφού όταν φεύγαμε είχαν αρχίσει να καταφθάνουν ορδές επισκεπτών. Εμείς αντίθετα δεν χρειάστηκε να περιμένουμε καν σε όποιον από τους πάγκους θέλαμε να δοκιμάσουμε κάτι.

Οι δοκιμές και οι εντυπώσεις μου:

Στις εκθέσεις δεν δοκιμάζω συνήθως κρασιά που ήδη ξέρω αλλά κρασιά που είτε δεν έχω δοκιμάσει ποτέ είτε έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία δοκιμή μου. Από αυτή την άποψη δεν συνηθίζω να στέκομαι ξανά και ξανά στους πάγκους των ίδιων παραγωγών. Επίσης, θέτω ως προσωπικό όριο τις 15 με 20 δοκιμές. Μετά, ό,τι κι αν κατεβάζω μου φαίνεται ίδιο, οπότε δεν έχει νόημα. Προσπαθώ δε να ακολουθώ κάποια λογική συνοχή, αλλά δεν το πετυχαίνω πάντα.

Πρώτη στάση στους Αμπελώνες Αντωνόπουλου. Στα χέρια της οικογένειας Χαλιμιά χρόνια τώρα παράγει αξιόπιστα και λαχταριστά κρασιά, και τα προτιμώ τακτικά. Αυτή την φορά αποφάσισα να δοκιμάσω το Sauvignon Blanc, που δεν είχε τύχει να γευτώ. Καλοφτιαγμένο (όπως περίμενα) με έντονη, δροσερή οξύτητα και ευχάριστη διάρκεια. Είναι φανερό ότι δόθηκε μεγάλη προσοχή στην ωριμότητα των σταφυλιών που οινοποιήθηκαν (πλήρης η απουσία «πράσινων» αρωμάτων). Μετά δοκίμασα το καινούργιο τους κρασί με το όνομα Μορφέας. Είναι μια Μαυροδάφνη ξηρή, με χρώμα και ευχάριστα αρώματα που θεωρώ ότι θα πρέπει να είναι τα τυπικά της ποικιλίας: σταφίδα, μελάνι, σοκολάτα. Χάνει γιατί έχει πολύ αδύναμο σώμα – αναρωτιέμαι αν θα λειτουργούσε σερβιρισμένη το καλοκαίρι, ελαφρώς δροσερή. Το site της εταιρείας πάντως, που βρίσκεται εδώ, δεν είναι ενημερωμένο. Για παράδειγμα, ο Μορφέας δεν αναφέρεται καθόλου.

Μετά κατευθύνθηκα στον πάντα αγαπημένο μου Κτήμα Τσέλεπου. Πάντοτε ο Τσέλεπος ρισκάριζε την σταθερότητα των κρασιών του με στόχο την βέλτιστη εκχύλιση και το καλύτερο αρωματικό προφίλ. Τα τελευταία χρόνια έχει πετύχει ακριβώς αυτό που θέλει. Δεν δοκίμασα την Μαντίνεια επειδή θα είναι σίγουρα καλή (η χρονιά του 2007 έχει ήδη εμφιαλωθεί), αλλά αντίθετα προτίμησα να δω το Μοσχοφίλερο reserve 2006, περασμένο από βαρέλι. Να παραδεχτώ ότι ήμουν πολύ επιφυλακτικός: η ιδέα του λεπτεπίλεπτου Μοσχοφίλερου σε συνδυασμό με το βαρέλι μου φαινόταν χαμένη από χέρι. Αν χρειαζόμουνα κάτι για να αποδείξει πόσο έχει προχωρήσει τεχνικά ο Τσέλεπος ήταν ακριβώς η πανηγυρική διάψευσή μου με αυτό το κρασί: Η ζύμωση και η ωρίμανση έχουν γίνει σε βαρέλια και το αποτέλεσμα έχει διατηρήσει τα αρώματα – υπογραφή του Μοσχοφίλερου (τριαντάφυλλο, λεμονανθός, εσπεριδοειδή) ενώ το στόμα έχει την οξύτητά του αλλά πιο στρογγυλή και ολοκληρωμένη με το βαρέλι. Έπιασα τον εαυτό μου να σχεδιάζει κάποιο πιάτο που θα ταιριάξει – αλάνθαστο σημάδι ότι μου άρεσε. Μετά δοκιμάσαμε διαδοχικά τις δύο Νεμέες: τη Νεμέα Δρυόπη (2005) και την Δρυόπη reserve (επίσης του 2005). Το πρώτο είναι ένα άριστο δείγμα Αγιωργίτικου, σε βαθύ ερυθρό, με αρώματα βύσσινου, κερασιού και κανέλλας, ευχάριστο στο στόμα, πλούσιο και με καλές ταννίνες. Το δεύτερο όμως, αχ το δεύτερο! Η συμπύκνωση των αρωμάτων, η φινέτσα της γεύσης και η διάρκεια της επίγευσης το ανεβάζουν μια κλάση παραπάνω. Κι είναι ακόμα τόσο νέο! – απλώς φανταστικό!

Επόμενη στάση: Κτήμα Φράγκου, με αμπελώνες σε Σπάτα και Τριφυλία (Μεσσηνία). Δοκίμασα το Cabernet Sauvignon (12 μήνες σε νέο βαρέλι, 6 μήνες σε φιάλη) και την Cava 2003 (Cab με προσθήκη λίγο Merlot, 18 μήνες σε νέο βαρέλι, 12 μήνες σε φιάλη). Και τα δύο είχαν βαθύ κόκκινο χρώμα, με πορτοκαλιές ανταύγειες (ενδεικτικό της ωρίμανσης σε βαρέλι), αρώματα μικρών φρούτων του δάσους, φραγκοστάφυλου, μαρμελάδων αλλά και βανίλιας. Βρήκα λίγο τραχύ το στόμα, με αδάμαστες ταννίνες. Μου άρεσε, αλλά δεν ενθουσιάστηκα κι όλας. Από την άλλη, δεν είμαι άνθρωπος του Cabernet. To site εδώ.

Αντίθετα, μου αρέσει πολύ το Nebbiolo (το σταφύλι του Barolo) και δοκίμασα για πρώτη φορά ένα ελληνικό, από τον Καριπίδη, από τη Θεσσαλία. Μέτριας έντασης χρώμα (όπως πρέπει για αυτή την ποικιλία), αρώματα δαμάσκηνου και κερασιού, με κάποιες νότες πιπεριού. Ευχάριστο στόμα, με ευγενείς ταννίνες, παρά τη νεότητά του. Δεν είναι ακόμα έτοιμο, πρέπει να περιμένουμε – πολύ καλοφτιαγμένο. Δεν μπορώ να πω το ίδιο για το Primitivo του: βαθύ μαυρο-κόκκινο χρώμα, με ένα εξαντλητικό επίπεδο αλκοόλ (14,5% αν θυμάμαι καλά) και άγουρες ταννίνες είναι πολύ επιθετικό στο στόμα, παρά την ελκυστική μύτη του. Δοκίμασα επίσης τη ναυαρχίδα του οινοποιείου, το Robust. Γίνεται από Cabernet, Primitivo και Sangiovese. Περνά 25 μήνες σε βαρέλι με αλλαγές κάθε 5 μήνες: πρώτα είναι σε βαρέλι 4 ετών, μετά σε 3 ετών, κοκ μέχρι που περνά χρόνο και σε νέα βαρέλια. Blockbuster, με υψηλό βαθμό αλκοόλ, βαθύ κόκκινο χρώμα και ελκυστικό μπουκέτο αρωμάτων (μπαχαρικά, καφές, βανίλια). Στιβαρό, με στρογγυλή οξύτητα και μεγάλη επίγευση. Ένα πολύ ολοκληρωμένο κρασί.

Η επόμενη στάση ήταν το Κτήμα Παυλίδη. Δοκίμασα πρώτα το Tempranillo του 2005, το οποίο δεν με ενθουσίασε. Ίσως έψαχνα να βρω κάτι που να θυμίζει Rioja κι αυτό να ήταν λάθος μου. Κλειστή σχετικά μύτη (νεαρό γαρ) και χωρίς πολύ σώμα, είχε ωστόσο ευχάριστες ταννίνες και ελκυστική οξύτητα. Δύσκολα όμως θα το αναζητήσω. Σε αντίθεση με το υποδειγματικό Syrah 2004: εντυπωσιακό χρώμα, σύνθετο άρωμα (βιολέτα, δαμάσκηνο, πιπέρι), με γλυκές και γενναιόδωρες ταννίνες. Γιαμ – γιαμ! Από τα κρασιά που απλώς θέλεις κι άλλο. Προσοχή, έμαθα πως δεν θα βγει για το 2005 γιατί δεν ικανοποίησε τον παραγωγό. Όποιος πρόλαβε τον οίνον είδε λοιπόν! (Σημείωση: το θάρρος να μην βγάλεις μια πετυχημένη ετικέτα για ένα χρόνο διασφαλίζει την ποιότητα αλλά και την φήμη αυτής της ετικέτας στο μέλλον και είναι ορθή πρακτική.)

Τελευταία στάση το Κτήμα Αργυρού, από την Σαντορίνη (το site εδώ). Εδώ στάθηκα απλώς για την απόλαυση: τον θεωρώ από τους καλύτερους παραγωγούς Vinsanto και ίσως είναι ο μόνος που τολμά τόσο μακρόχρονη παλαίωση. Τόσο το Mezzo του όσο και το Vinsanto είναι υπέροχα, με μόνη διαφορά την παλαίωση: το Mezzo είναι στα 7 χρόνια, το Vinsanto φτάνει την εικοσαετία. Οι διαφορές υπάρχουν και δικαιολογούν και την διαφορά τιμής. Το δεύτερο είναι σαν μια έκρηξη αρωμάτων και γεύσεων – σταφίδας κυρίως – στο στόμα, η δε επίγευσή του μετρά αρκετές δεκάδες δευτερόλεπτα. Δηλώνω ενθουσιασμένος.

Βγαίνοντας από την έκθεση δοκίμασα και μια μπύρα Genesis, αφού το stand είχε ένα μπουκέτο από κορίτσια που δύσκολα μπορούσες να αγνοήσεις (καλή μου, αν το διαβάζεις αυτό, να θυμάσαι ότι παρά τα ποτηράκια που είχα ήδη κατεβάσει, τις περιφρόνησα κι επέστρεψα σπίτι μαζί σου!). Φρέσκια κι ευχάριστη, αλλά δεν θεωρώ ότι είναι το φόρτε μου να δοκιμάζω μπύρες έτσι κι αλλιώς!

Τι συγκράτησα:

Το βασικό μου συμπέρασμα είναι ότι οι Έλληνες παραγωγοί μαθαίνουν να χρησιμοποιούν το βαρέλι πιο σωστά. Οι ξένες ποικιλίες συνεχίζουν να έχουν το πάνω χέρι στο θέμα προβολής και μόδας, αλλά τουλάχιστον τώρα πια τα κρασιά που φτιάχνονται από αυτές το δικαιολογούν. Και οι εκθέσεις αρχίζουν να γίνονται σε χώρους με σοβαρές προδιαγραφές – αυτό δείχνει ότι «εκπαιδευόμαστε» σιγά – σιγά, και το κοινό και οι εκθέτες. Κι αυτό μόνο καλό μπορεί να χαρακτηριστεί.

Όταν μπήκε μέσα μου το μικρόβιο του κρασιού, πριν από χρόνια και καιρούς δηλαδή, ο οινόφιλος περίμενε υπομονετικά κάθε δυο χρόνια το Οινόραμα κι έλπιζε να εξοικονομήσει τα λεφτά που χρειάζονται για να μπει σε ναούς της γεύσης που συνοδεύονται και από αντίστοιχη κάβα (Σπονδή, Sale e Pepe, Αριστερά-Δεξιά ή και παλιότερα Βιτρίνα κλπ) και να “κλέψει” λίγη οινική λάμψη από τις πελώριες και καλοσχεδιασμένες wine-lists. Τα τελευταία χρόνια όμως έχει αλλάξει αυτό και υπάρχει πληθώρα events που γίνονται στην πόλη και τα οποία έχουν σχέση με το κρασί. Κάθε εβδομάδα πρέπει να έχουμε τις κεραίες στραμμένες προς την επικαιρότητα και να διαλέγουμε ανάμεσα στις ευκαιρίες που παρουσιάζονται.

Θέλετε παραδείγματα;

• Η Καλλίστη έχει ξεκινήσει μια σειρά βραδυών παντρέματος φαγητού και κρασιού. Χθες βράδυ (Τετάρτη 12/12) ο Οινέας (ένα wine club στο οποίο αν δεν είστε ακόμα μέλη, καλά θα κάνετε να γίνετε!) είχε ένα δείπνο – παιχνίδι, όπου δύο κρασιά σερβιριζόντουσαν με κάθε πιάτο κι έπρεπε οι συμμετέχοντες να προσδιορίσουν το πιο ταιριαστό. Παρελάσαν κρασιά όπως η Οία βαρέλι (Σιγάλας), Pinot Grigio, Ribera del Duero και Σάμος Ανθεμίς, και όλα έγιναν υπό την καθοδήγηση του sommelier Γιώργου Φλούδα (γνωστός και από άρθρα στον Οινοχόο). Η βραδυά ήταν πολύ ζεστή και φιλική και επικεντρωνόνταν στην απόλαυση του κρασιού και όχι στη μετάδοση θεωρητικής γνώσης γύρω από αυτό – όπως πρέπει δηλαδή.
• Απόψε Πέμπτη (13/12) στο Aleria παντρεύονται τα κρασιά της Σεμέλης με ειδικό μενού, ενώ παρουσιάζεται και το νέο τους απόσταγμα.
• Αύριο Παρασκευή (14/12) το εστιατόριο του Intercontinental παρουσιάζει σετ μενού 6 πιάτων με 6 ποτήρια διαφορετικών κρασιών και θέμα “Περιήγηση στον Γαλλικό αμπελώνα”. Ξεκινά από Chablis και έχει μέσα Sauvignon Blanc από τον Λίγηρα, Gewurtztraminer από την Αλσατία, Bordeaux (Medoc), Chassagne-Montrachet (γιαμ γιαμ!) και κλείσιμο με γλυκό Μοσχάτο. Επειδή έχω τσεκάρει την εξάδα των κρασιών, σας διαβεβαιώ ότι είναι πολύ καλή περίπτωση (αν όλα πάνε καλά, θα είμαι εκεί, τι παραπάνω να πω; )
• Το εστιατόριο “ΤΟ” στις 15/12 έχει ειδικό μεσημερινό menu degustation συνοδεία κρασιών που επέλεξε ο γνωστός οινολόγος Δημήτρης Χατζηνικολάου, άνθρωπος με έγκυρη και ζεστή παρουσία στον χώρο εδώ και χρόνια. Αν έχω καταλάβει καλά κάτι ανάλογο θα οργανώνεται κάθε δύο – τρεις εβδομάδες σε αυτό το εστιατόριο, και η ιδέα του Σαββατιάτικου μεσημεριού είναι πολύ πετυχημένη.
• Το “Ιώδιο” οργανώνει τετραήμερο γευσιγνωσίας (17-20/12), με έμφαση σε κρασιά του Νέου Κόσμου και κυρίως από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Το μενού ακούγεται προκλητικά ενδιαφέρον- και εδώ αξίζει να ψάξει κανείς λεπτομέρειες.
• Και φυσικά, δεν περιοριζόμαστε στην Αθήνα. Το Κτήμα Παλυβού στη Νεμέα οργανώνει δοκιμή της σοδειάς του 2007 μέσα στο Σαββατοκύριακο που μας έρχεται, με περιήγηση στο κτήμα και εορταστικό μπουφέ

Και στα παραπάνω δεν βάζω τα ειδικά εορταστικά μενού που λόγω των ημερών θα δούμε κατά κόρον (και τα οποία βέβαια δεν εστιάζονται τόσο στην αναζήτηση της γεύσης όσο της πολυτέλειας – άλλο θέμα αυτό). Δεν βάζω επίσης ούτε το κύμα των Nouveau που φέτος έγινε πραγματικά αισθητό μετά την τρίτη Πέμπτη του Νοέμβρη.

Πάντως από επιλογές νομίζω ότι περνάμε μια πολύ καλή περίοδο, ιδιαίτερα επειδή οι διοργανωτές δεν περιορίζονται στον ελληνικό αμπελώνα αλλά τολμούν να περιλαμβάνουν και διεθνείς προτάσεις, απευθυνόμενοι πλέον σε ένα κοινό εμφανώς υποψιασμένο. Παρά το νεοπλουτισμό πολλών συμπολιτών μας, νιώθω αισιόδοξος.

Λέτε να πηγαίνουν προς το καλύτερο το πράγματα στον κόσμο του κρασιού;

Η εκδήλωση:

Τα «Βοροινά», «γευστική δοκιμή κρασιών και αποσταγμάτων του βορειοελλαδίτικου Αμπελώνα», όπως λέει και το φυλλάδιό τους. Την εκδήλωση οργάνωση η Ένωση Οινοπαραγωγών του αμπελώνα της βορείου Ελλάδος.

Το μέρος:

Hotel Grande Bretagne. Είχα την ευκαιρία να το δω από κοντά μέσα στις γιορτές και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Οι περισσότεροι γνωρίζετε ότι ανακαινίστηκε ακριβώς πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πρόκειται για ένα κτήριο που σε μεταφέρει σε μια άλλη Αθήνα, και ανεξάρτητα από το αν η βαριά διακόσμηση ταιριάζει με το γούστο του καθενός το αδιαμφισβήτητα εξαιρετικό σέρβις σε κάνει να νιώθεις φιλοξενούμενος. Guest κατά το αγγλοσαξωνικό.

Η βραδιά:

Είχα την χαρά να πάω με συνάδελφο οινολάτρη και την καλή του (η οποία, παρά την διακωμώδηση που ορθώς επιχειρεί να κάνει, ήταν πολύ καλή μαθήτρια και προσπάθησε σοβαρότατα να καταλάβει τα ακατάληπτα που μουρμουρίζαμε εμείς με τις μύτες χωμένες στα ποτήρια). Πάρολα αυτά έγραψε τις αδιανόητες συκοφαντίες για το πώς πήγε η βραδιά, αλλά δεν θα το κάνω θέμα. Ήμασταν στην ώρα μας και ευτυχώς, επειδή με τον κόσμο που είχε ο χρόνος που αφιερώναμε στην αναμονή για να φτάσουμε στους πάγκους και να σερβιριστούμε δεν ήταν λίγος.

Είναι γεγονός ότι οι Έλληνες καταναλωτές δεν είμαστε εξοικειωμένοι με τέτοιες εκδηλώσεις, και δεν είναι απλό πράγμα να εκτιμήσεις την προσέλευση όταν σχεδιάζεις την εκδήλωση. Η αίθουσα που δόθηκε ήταν κατά την γνώμη μου μικρή για το κοινό που εμφανίστηκε. Εναλλακτικά, ίσως έπρεπε να έχει κρατήσει η εκδήλωση μία ημέρα ακόμα (ήταν μόνο δύο ημέρες, την Κυριακή 28 και τη Δευτέρα 29 του μηνός, και κάποιες ώρες ήταν φυσικά μόνο για τους επαγγελματίες). Ο κόσμος που ήρθε ήταν ανεβασμένος τόσο σε αριθμούς όσο και σε διάθεση, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα χαρωπό και καλοπροαίρετο μεν, αδιαχώρητο δε σκηνικό. Για να δώσω ένα παράδειγμα, δεν κατάφερα ποτέ να φτάσω στον πάγκο με το Κτήμα Άλφα.

Οι δοκιμές και οι εντυπώσεις μου:

Σίγουρα η βόρειος Ελλάδα είναι το βασίλειο του λατρεμένου Ξινόμαυρου, αλλά δεν είναι μόνο αυτό, καθώς Ήπειρος και ανατολική Μακεδονία – Θράκη ανεβαίνουν όλο και περισσότερο. Οι πάγκοι ήταν (σωστά) οργανωμένοι κατά γειτονικές περιοχές κι έτσι μπορούσε κανείς να βρει ομοειδή κρασιά σχετικά κοντά το ένα με το άλλο. Προσωπικά προσπάθησα να δοκιμάσω ετικέτες που δεν ξέρω ή έστω δεν πίνω συχνά – έτσι για π.χ. την Ράμνιστα που είναι η αγαπημένη μου Νάουσα δεν θα βρείτε σημειώσεις. Υποθέτω άλλωστε ότι μερικές Νάουσες έχουν πιει όλοι, οπότε δεν θα σταθώ εκεί.

Πρώτη δοκιμή μπαίνοντας αριστερά, η Ραψάνη του Τσάνταλη σε δύο εκδοχές: την απλή και την επιλεγμένη (η δεύτερη έχει περάσει λίγο περισσότερο χρόνο σε βαρέλι). Πρόκειται για κρασί ΟΠΑΠ: η Ραψάνη είναι μια περιοχή στον Όλυμπο που ατενίζει το Αιγαίο και στο μπουκάλι μπαίνουν Ξινόμαυρο, Σταυρωτό και Κρασάτο (1/3 το καθένα). Η Ραψάνη είναι κατά την γνώμη μου ο ορισμός του κρασιού που δεν έχουμε δει το πλήρες δυναμικό του: νευρώδες και με χαρακτήρα, στρογγυλές τανίνες, γλυκόπιοτο φρούτο, αρώματα φραγκοστάφυλου και σύκου, κι ένα απίθανα σέξι ρουμπινί χρώμα. Εξ όσων γνωρίζω, μόνο ο Τσάνταλης εμφιαλώνει Ραψάνη, οπότε περιμένω ανυπόμονα κάποιον ακόμα να τολμήσει στην περιοχή. Και τα δύο κρασιά είναι σταθερά αξιόπιστα και λαχταριστά (ο επιλεγμένος αξίζει το λίγο μεγαλύτερο κόστος), αλλά σε αφήνουν με την απορία τι θα ήταν σε θέση να κάνει εκεί ένας ορεξάτος μικρός παραγωγός.

Σε εκείνο το σημείο στρίψαμε από την απέναντι πλευρά για να δοκιμάσουμε πάλι Τσάνταλη, από τους αμπελώνες της Μαρώνειας στη Θράκη. Η ομάδα του Τσάνταλη έχει δημιουργήσει δύο μονοποικιλιακά: ένα Chardonnay και ένα Syrah. Έχοντας κατά νου περιγραφές αρχαίων περιηγητών για τα κρασιά της Θράκης, δοκίμασα το Syrah. Το βρήκα αδιάφορο, δεν υπήρχε ολοκλήρωση των αρωμάτων, δεν με ικανοποίησε το σώμα και χρώμα / αρώματα / γεύση δεν θύμιζαν την ποικιλία. Διαβάζω ότι οι αμπελώνες είναι «πολύ κοντά στη θάλασσα» – θέλω να πιστεύω ότι δεν διάλεξαν κατά βάση αμμώδη εδάφη για να φυτέψουν τα αμπέλια γιατί τότε είναι λογικό να βγαίνει ένα ανέκφραστο κρασί. Άλλωστε, στην ίδια έκθεση υπήρχαν μερικά από τα καλύτερα ελληνικά Syrah (Κυρ-Γιάννης και Γεροβασιλείου) οπότε δεν βλέπω τον λόγο να συστήσω αυτό.

Διασχίζω κάθετα την αίθουσα για την επόμενη στάση και το πρώτο Ξινόμαυρο της βραδιάς, ΟΠΑΠ Αμύνταιο ερυθρός από τον συνεταιρισμό Αμυνταίου. Το Αμύνταιο γίνεται από 100% Ξινόμαυρο, αλλά έχει χαρακτήρα πολύ διαφορετικό από τη Νάουσα, ενώ έχει ΟΠΑΠ και για ροζέ και αφρώδεις οίνους. Παλιότερα κυκλοφορούσε ο κυρ-Γιάννης ένα καλοφτιαγμένο Αμύνταιο (Οίνοι Γρύππα) αλλά νομίζω ότι πια υπάρχει μόνο ο συνεταιρισμός. Γενικά, ενώ είμαι υπέρ των συνεταιρισμών είναι γεγονός ότι πρέπει να συνδέουν την ποιότητα των σταφυλιών που τους παραδίδονται με την αμοιβή που θα δίνουν στους καλλιεργητές. Το Αμύνταιο στο ποτήρι μου λοιπόν: άτονο κεραμιδί χρώμα, με ξενίζει. Απόμακρη, «κλειστή» μύτη. Γεμάτος ερωτηματικά δοκιμάζω και βρίσκω την απάντηση: οξείδωση. Η φιάλη ήταν καταφανέστατα οξειδωμένη. Κοιτάζω με απορία τον υπάλληλο – δεν την δοκίμασε άραγε όταν την άνοιξε; Με τον κόσμο να συρρέει γύρω μου απομακρύνομαι χωρίς να κάνω δεύτερη προσπάθεια. Κρίμα.

Κατευθύνομαι τώρα προς το Κατώγι – Στροφιλιά, αλλά πρώτα μια στάση για Primus Ζίτσα. Η Ζίτσα μου αρέσει ιδιαίτερα, είναι περιοχή ΟΠΑΠ στην Ήπειρο, λευκό κρασί από 100% Ντεμπίνα, λεπτεπίλεπτο και δροσερό, με πλούσια γεύση. Μου φέρνει στο μυαλό ποταμίσιες καραβίδες, τηγανητές πέστροφες ή ωραία καλοκαιρινά λαδερά– τα ζητάει! Το Primus είναι μία από τις πετυχημένες Ζίτσες κι ωστόσο είχα να το δοκιμάσω μερικά χρόνια, οπότε ήθελα να επιβεβαιώσω ότι πάει καλά. Έμεινα ιδιαίτερα ικανοποιημένος.

Στο Κατώγι – Στροφιλιά δοκίμασα και πάλι το Ξινόμαυρό τους, το οποίο είναι ΟΠΑΠ Νάουσα. Με μαλακές τανίνες για Νάουσα, ωραίο χρώμα, ελκυστική μύτη, στρογγυλό και γλυκόπιοτο, αν και με σχετικά ελαφρύ σώμα. Σαφώς βελτιωμένο από την προηγούμενη φορά που το είχα δοκιμάσει (πέρυσι στο Οινόραμα) είναι μια καλή πρόταση για όσους βρίσκουν τις τυπικές Νάουσες πολύ επιθετικές. Αυτό που με ενθουσίασε όμως ήταν ένα Traminer που έχουν εμφιαλώσει, με καθαρά κεντροευρωπαϊκό χαρακτήρα. Ένα λευκό με αρώματα λευκόσαρκων φρούτων, γενναιόδωρο σώμα και ωραία επίγευση. Δεν ξέρω την τιμή του στην αγορά, αλλά αξίζει έστω για το διαφορετικό της γεύσης του. Από την άλλη πλευρά δεν με ενθουσίασε το Chardonnay, αλλά είπαμε, είμαι γκρινιάρης σε αυτά: πρέπει να είναι πολύ καλό για να δεχτώ ότι αξίζει τον κόπο άλλο ένα Chardonnay δίπλα στα δεκάδες που συνωστίζονται στα ράφια.

Το λευκό που είναι πραγματικά διαφορετικό και δεν πρόκειται να σας θυμίσει τίποτα απ’ όσα έχετε πιει είναι η Μαλαγουζιά του Κτήματος Καρρά. Ξεχασμένη ποικιλία που φαίνεται να αναστήθηκε, γεμίζει την μύτη αρώματα (άνθη, μέντα και βερύκοκο) και το στόμα όλο δροσιά και γλύκα. Το κρασί είναι ξηρό, παρόλα αυτά θυμίζει γλυκό. Μαλαγουζιά δοκίμασα και του Μπαμπατζιμόπουλου (παραγωγός με τα εξαίρετα αποστάγματα και το πιο σοβαρό ελληνικό ροζέ, αρκετά κάτω από τα € 10, τον «Ερωδιό») αλλά ήταν άτονη σε σχέση με του Καρρά. Αξίζει πραγματικά τον κόπο, ιδίως για πιο ιδιαίτερα πιάτα, όπως ας πούμε κουνέλι λαδορίγανη ή χταπόδι μαγειρευτό με ελιές. Γενικά, την θεωρώ πολύ ευπροσάρμοστη στο πιάτο ποικιλία.

Το επόμενο βήμα ήταν ένα σετ από τρεις διαδοχικές Γουμένισσες. Η Γουμένισσα είναι περιοχή ανατολικά της Νάουσας, έχει status ΟΠΑΠ και στο κρασί εκτός από Ξινόμαυρο μπαίνει και 30% Νεγκόσκα (μια άλλη κλασσική μακεδονίτικη ποικιλία που, παραδόξως, το όνομά της είναι η Νάουσα στα σερβο-κροατικά). Η Γουμένισσα είναι πιο θηλυκή από τη Νάουσα, με μικρότερες δυνατότητες παλαίωσης αλλά με πιο ελκυστικό αρωματικό προφίλ και με πιο ήπιες (και άρα πιο εύκολες) τανίνες. Δοκίμασα πρώτα την Γουμένισσα ΟΠΑΠ του Μπουτάρη. Κατόπιν το Κτήμα Φιλυριά. Και πάλι Μπουτάρης, και πάλι Γουμένισσα ΟΠΑΠ, αλλά έχει περάσει χρόνο καινούργια δρύινα βαρέλια. Τέλος, στον διπλανό πάγκο Γουμένισσα Αϊδαρίνη. Ενθουσιάστηκα! Η γλώσσα έκανε από μόνη της αυτό το «κλακ» επιδοκιμασίας στον ουρανίσκο. Μου φάνηκε πολύ κοντινό σε μια καλοφτιαγμένη Νάουσα, με το σώμα και τον γευστικό πλούτο που αυτή προσφέρει, χωρίς να προδίδει το διαφορετικό προφίλ που έχει η Γουμένισσα. Δεν είχα ξαναδοκιμάσει από τον συγκεκριμένο παραγωγό και σας λέω ευθέως ότι ο κος Αϊδαρίνης είναι σίγουρα στη λίστα μου πλέον!

Τελευταία στάση: Τέχνη Αλυπίας των Παπαδόπουλου – Καλαϊτζίδη από την Δράμα. Μια σειρά για την οποία έχω διαβάσει πολλά καλά, αλλά δεν είχα καταφέρει να την δοκιμάσω. Πρώτη δοκιμή το λευκό Τέχνη Αλυπίας: 95% Sauvignon Blanc, 5% Ασύρτικο. Πολύ ωραίο, έχει όλη την επιθετικά δροσιστική οξύτητα του Sauvignon, με το σώμα και την αυτοσυγκράτηση που δίνει το Ασύρτικο. Από την ίδια σειρά ήπια και το Ασύρτικο βαρέλι. Ενώ είναι πολύ καλοφτιαγμένο κρασί, τελικά δεν ξέρω αν συμφωνώ με την μόδα του βαρελιού σε κάποια λευκά. Κατ’ αρχήν το ίδιο το Ασύρτικο δεν έχει καμία σχέση με το προφίλ που βγάζει φυτεμένο στη Σαντορίνη. Το δε βαρέλι, παρότι είχε χρησιμοποιηθεί συγκρατημένα και χωρίς υπερβολές, δεν δείχνει να προσδίδει στην συγκεκριμένη ποικιλία. Ενδεχομένως να ήταν καλύτερο δίπλα σε ένα πιάτο ή με ένα κομμάτι καπνιστό τυρί (χμμμ…). Σίγουρα όποιοι ενδιαφέρονται για βαρελίσια λευκά θα το εκτιμήσουν και πολύ καλά θα κάνουν.

Τι συγκράτησα:

Δεν είδα πολλούς νέους παίκτες, είδα όμως σαφείς βελτιώσεις στους υφιστάμενους. Υπάρχουν δύο έντονες τάσεις: η μία είναι να αναδειχτούν τα κρασιά ΟΠΑΠ εκεί που υπάρχουν (και γεγονός είναι ότι τα βορειοελλαδίτικα ΟΠΑΠ είναι πολύ σοφά ορισμένα), με νέο και πιο μοντέρνο τρόπο. Τα κρασιά αυτά παρότι μπορούν να παλαιώσουν (αναφέρομαι κυρίως στις Νάουσες εδώ) δυστυχώς δεν πρόκειται να το καταφέρουν γιατί ούτε οι καταναλωτές ούτε οι παραγωγοί τα προορίζουμε για κάποιον χρονικό ορίζοντα άνω των 3 – 4 ετών. Η δεύτερη τάση έχει να κάνει με τις διεθνείς ποικιλίες της μόδας, όπου στα κλασσικά Cabernet και Chardonnay προστέθηκαν βιαστικά τα Merlot και Syrah, χωρίς όμως να δικαιολογείται πάντα η επιλογή τους. Με εξαίρεση κάποια πετυχημένα παντρέματα terroir και ποικιλίας (όπως π.χ. το Traminer του Κατώγι – Στροφιλιά) δεν θα έπρεπε να δίνεται τόση έμφαση για να παραχθεί κάτι που μπορεί να βρεθεί με μικρότερο κόστος και με υψηλότερη ποιότητα από δεκάδες άλλες χώρες στον κόσμο. Δεν χτίζεις την φήμη σου έτσι. Και τέλος, δοκίμασα τουλάχιστον ένα κρασί που μου αναβάθμισε την Γουμένισσα και με έκανε να θέλω να το δοκιμάσω ξανά και ξανά στους επόμενους μήνες.

Δεν ξέρω ποιοι άλλοι πήγατε και τι δοκιμάσατε, αλλά θα με ενδιέφερε να ακούσω γνώμες!