Net terug van een uitputtende 2,5 dag ‘Masterclass Veranderkunde’. Vijf deskundigen over veranderingen, management en hoe dat samengaat.  Kort samengevat: het is ingewikkeld, het geeft gedoe en je moet je eigen rol niet overschatten.

Wat er ingewikkeld aan is? Heel veel.  Tijdens verandertrajecten is niet alles wat het lijkt, en wees erop voorbereid: gedoe komt er toch. Geen verandering zonder gedoe, en zonder gedoe geen verandering. Dus is er onrust, rumoer, roddel, vijandigheid en angst: dan ben je op de goede weg. Het boek van Joop Swieringa en Jacqueline Jansen geeft niet alleen inzicht in het gedoe, maar ook in wat je ermee kan doen. Daarbij worden ook een aantal wijdverbreide mythes ontzenuwd over veranderingen.  Hoezo, je moet draagvlak ontwikkelen? Als iets moet, dan moet het, en daar ga je nooit draagvlak voor krijgen. Slikken en doorgaan, en geen onnodige gedoe creëren. En waarom moet je een helder einddoel hebben? Is de weg ernaar toe niet veel belangrijker? Meer van dit soort vraagstukken in het zeer leesbaar boekje ‘Gedoe komt er toch’. Kijk hier voor een pdf van de eerste hoofdstuk.

Het wordt nog ingewikkelder als je naar taaie vraagstukken kijkt.  Taaie vraagstukken zijn van die onderwerpen waar er al 10-20 jaar gedoe over is, maar waar er geen oplossingen voor worden gevonden. Denk aan de problemen in het onderwijs, de samenwerking tussen specialisaties in ziekenhuizen, het veiligheidsvraagstuk in steden, de lijst is lang…. Hans Vermaak schreef daar een pil van ruim 600 pagina’s over, waar ik op dit moment nog mee bezig ben. ‘Plezier beleven aan taaie vraagstukken’ laat zien hoe mensen en organisaties vast zitten (‘gefixeerd raken’) in gedrag en systemen, en hoe je die op een speelse manier los kan trekken.

Boeiend vind ik ook zijn stelling dat je radicale veranderingen (die nodig zijn bij taaie problemen) niet vanuit het midden kan oplossen. Stilletjes in een hoekje onopgemerkt ontstaat er een oplossing, weg van consensus, harmonie en politiek.  Wat hoort werkt niet, en wat werkt, hoor je niet in het midden.

Je voelt het al de hele dag. Er zijn touwen die langzaam rafelen. 
Draadjes die zich nooit meer vlechten zoals ze waren.

Het concert daarnet bracht rust. Aanvaarding die duidelijk groter is dan het verdriet.
Voor het eerst.

Vandaag als splitsing. Je intuïtie als enige kompas.

Wat op aarde sal ons doen as dinge in die lewe nooit verander nie? Krepeer van verveling, dink ek!

Om die deur toe te maak vir verandering is soos om in ‘n weelderige huis met ‘n pragtuin en swembad te woon en dan, in plaas van om in te duik en die heerlike water te geniet, sit jy net binne die huis en kyk uit na buite en dink hoe koud die water moet wees. En jy loop nooit in die tuin rond nie, kyk maar net soms daarna. En al die ander kamers? Wel, hulle is maar net vir gaste …

Jy bly in een bekende spasie met ‘n stel voorgeskrewe ondervindings en reëls en noem dit dan jou “gemakssone”. Vasgevang in jou een kamertjie met die gordyne styf toe getrek, hoop en bid jy dat ‘eendag’ die geluk jou ook sal tref en alles sal wonderbaarlik verander. Want wonderbaarlike dinge gebeur mos net met ander mense, of so glo jy…

Verandering is noodsaaklik om ‘n vervulde lewe te ly, en om nie maar net van dag tot dag te leef nie. Verandering bring groei, verander jou uitkyk op die lewe, maak nuwe deure vir jou oop, verskaf nuwe geleenthede wat jy sou gemis het as verandering nie ingetree het nie.

Om verandering te weeg te bring, moet jy bereid wees om uit jou gemakssone te beweeg. Verander hoe jy aantrek – dra helder rooi in plaas van jou gewone pastel kleure, verander jou haar kleur of laat sny dit baie kort (dit sal weer groei!), volg ‘n ander roete as gewoonlik wanneer jy werk toe ry, lees iets oor ‘n onderwerp waaroor jy niks weet nie, of klim ‘n boom!

Sukses in enige iets gaan omtrent beplanning, voorbereiding en absolute fokus op die eindresultaat. Jy moet jouself skei van jou familiêre patroon van ondervinding en dit in onfamiliêre gebied waag, dan wag daar wonderlike ondervindings vir jou!

Ineens zie je ‘m staan. In de krant of op een website. Je maag maakt een sprongetje en je denkt, dat is ‘m! Dit is de baan van mijn leven. Dit ben ik ten voeten uit!

Dat overkwam mij een paar weken geleden. Alles klopte gewoon. Bijna eng.

Ik kon niet anders dan solliciteren. De brief schrijven was nog eenvoudig. Ik wist dat ik de perfecte match was met de aangeboden functie. Maar dan? Vanaf het moment dat ik op ‘send’ had gedrukt begonnen de zenuwen. Wat nou als ik werd uitgenodigd voor een gesprek? Dan zou het ineens echt zijn en zou er geen weg meer terug zijn.

Ik werd uitgenodigd voor een gesprek. Dat ging uiteindelijk heel goed. Weer terug naar huis merkte ik dat ik lang niet zoveel zenuwen had gehad als andere keren.

Wat had ik deze keer nu anders gedaan, zodanig dat ik er nu zo ontspannen bij zat in mijn auto? Na wat mijmeren kwam ik tot de volgende conclusie: mijn voorbereiding op het sollicitatiegesprek was anders geweest. Door het nemen van hele kleine ministapjes wist ik wat ik kon verwachten en had ik de angel uit de stress vooraf gehaald.

Zo heb ik het gedaan:

1. Ik had de route vooraf uitgestippeld en ook nog eens uitgeprint. Zo handig als mijn TomTom ook is, zo onthand voel ik me als hij er plotseling mee uitscheidt. Met mijn extra printje op de stoel naast me, hoefde ik me daar alvast geen zorgen over te maken. 
2. Ik heb op weg naar mijn afspraak voortdurend gelachen. Met een welhaast domme grijns zat ik achter het stuur, voortdurend trok ik bewust mijn bovenliphoeken omhoog. Het moet een raar gezicht zijn geweest, maar het bracht me in een soort ‘ik voel me on top of the world vandaag’ stemming. En dat straalde ik uit toen ik me bij de receptionist aanmeldde.
3. Vrolijk en open meldde ik me bij de receptie, waarbij ik de receptionist recht in zijn ogen keek. Dat vond ik lastig, maar oogcontact is belangrijk, dus ik heb me over mijn eigen ongemak heengezet. En zegt mijn zus, top receptioniste pur sang, niet altijd dat ieder sollicitatiegesprek al bij haar balie begint? Vooruit dan maar, twee tellen ongemak overleef ik wel.
4. Ik kende twee van de drie mensen waarmee ik het gesprek zou gaan voeren al van gezicht,  nog voor ik een stap had binnen gezet. Dat was een makkie. Er stonden drie namen in de bevestigingsbrief en die heb ik van tevoren gegoogled. Ik heb er twee kunnen vinden, met een foto op de koop toe. Zo wist ik op voorhand al redelijk goed wie er tegenover me zouden zitten. Zij hadden mijn CV, ik had hun LinkedIn or Plaxo profiel. Wel zo eerlijk, toch?
5. Ik had me verdiept in het bedrijf. Ik had hun website goed bekeken en geprobeerd te achterhalen wie hun concurrenten waren. En, kritisch als ik ben, had ik ook good old Google weer in de strijd gegooid en gezocht op zoiets als ‘negatieve ervaringen met bedrijf X’. Verfrissend hoor om te lezen hoe hun eigen corporate nice talk wat tegengas krijgt in verschillende online discussiegroepen!
6. Ik had de meest voorkomende sollicitatievragen goed voorbereid. Ze komen altijd weer terug, die standaardvragen als ‘Wat zijn je twee goede en minder goede eigenschappen?’, ‘Waarom wil je van baan veranderen?’, ‘Als we jou aannemen, wie halen we dan in huis?’. Mijn antwoorden kwamen vlot en ,waar mogelijk, met een vleugje humor erbij. Een beetje zakelijk flirten vind ik leuk!  
7. Ik heb sociaal wenselijke antwoorden het raam uit gegooid. Ik ben dicht bij mezelf gebleven en heb me niet mooier voor gedaan dan ik ben. Ja, ik heb wel eens de neiging om in de stress van perfectie te schieten, maar als u vraagt om een kandidate die secuur werkt zonder de details uit het oog te verliezen, dan is zo’n perfectionistische instelling misschien zo slecht nog niet? Die eerlijkheid konden ze wel waarderen. En het was wel zo relaxed voor mezelf.
8. Ik stelde zelf ook een paar kritische vragen. Ik hou er wel van om de interviewers zelf ook een beetje te laten ‘werken’. Elk sollicitatiegesprek is ten slotte een kennismaking van twee kanten. Zij proberen er achter te komen of ik bij hun bedrijf pas, en ik probeer te achterhalen of ik wel bij hun wil komen werken. Soms levert dat verrassende antwoorden op die veel onthullen over de work/life balance, ontwikkelingsmogelijkheden of bedrijfscultuur van een organisatie.
9. Aan het eind van het gesprek vroeg ik of ik de kantoortuin even mocht zien. Als hoogsensitief persoon weet ik dat de ene kantoortuin de andere niet is. Dus waarom meteen niet de gelegenheid te baat nemen om te zien of deze in ieder geval de test kon doorstaan? Hij was wat rommelig, enigszins donker (ze hadden de lamellen allemaal dicht) en bijna alle bureaus waren bezet. De mensen leken me vriendelijk. Al met al was deze snelle blik een mooie aanvulling op de informatie die ik had gekregen tijdens het sollicitatiegesprek.
10. Met een ferme handdruk nam ik afscheid. Niks slaps en klefs. Daar hou ik zelf ook niet van. Met een bedankje voor de uitnodiging en opnieuw oogcontact zei ik gedag en liep naar buiten.  Dat zat er weer op.

Met al deze kleine stappen kon ik mijn haast automatische weerstand tegen veranderingen omzeilen en mezelf zonder al te veel stress goed profileren. Mijn doel, een nieuwe baan, heb ik niet kunnen realiseren, maar dat komt vast goed. Ik weet nu ten minste dat solliciteren niet alleen spannend maar ook leuk kan zijn. Wat een beetje voorbereiding al niet kan doen…

Niets zal veranderen, tenzij wijzelf veranderen! Mooi vond ik deze zin, toen ik hem vandaag las. Niets zal veranderen tenzij wij zelf veranderen. Prachtig en hoe ontzettend waar! Heel vaak zijn we ontevreden over de dingen om ons heen of de mensen om ons heen? We klagen over onze partner, over de kinderen, of over bijvoorbeeld ouders of een vriendin. Vaak zijn we zelfs boos over ze, in onze ogen doen ze het vaak niet goed. Zo hoorde ik laatst het volgende verhaal.

Tineke is een moeder van 3 kinderen. Een dochtertje van 2 jaar en een tweeling, twee jongetjes, van 3,5 jaar. Gek is ze op haar kinderen, ze heeft echt alles voor ze over. De hele dag speelt ze met ze, ze geeft ze continu cadeautjes, kleertjes, kortom ze worden enorm door haar verwend.

 Haar man, Peter, is ook gek met ze. Misschien speelt hij niet zoveel met ze als Tineke, maar als hij ze aandacht geeft, dan zie je dat het vol met liefde is. En vol trots vertelt hij elke dag aan zijn collega’s wel iets over zijn 3 kinderen. Iets wat hij met ze heeft meegemaakt. Iets wat hij bij ze heeft gezien wat hem heeft ontroerd of iets over hem zelf heeft geleerd. Soms brengt Peter ze ook naar de creche. Hij laat op die dag zijn vrouw lekker uitslapen, staat met de kinderen op, kleed ze aan, ontbijt met ze en brengt ze dan weg om daarna naar zijn eigen werk te gaan. Mooie momenten vind hij dat, zo de eerste uren met zijn kids. Zeker nu de tweeling echte praatjes begint te krijgen, is het autoritje naar de creche iets om naar uit te kijken. Altijd komen ze wel met een mooi verhaal, een grappige opmerking of laten ze Peter een andere kant van de waarheid zien door op eigen wijze manier naar de wereld te kijken en daarover te vertellen.

Ook de ouders van Peter, de opa en oma van de drie kinderen, zijn ontzettend blij met hun kleinkinderen. Als ze op bezoek gaan, stralen de ogen van opa en oma. Prachtig vinden ze het om te zien hoe de kinderen zich ontwikkelen, wat ze allemaal doen. Je ziet de liefde in hun ogen en in hun gebaren, als je goed kijkt.

Maar Tineke ziet het allemaal niet. Vaak is ze boos op Peter, omdat hij niet de juiste kleertjes heeft uitgezocht voor haar kroost. Hoe kan hij toch die kleren uitkiezen. Wat is het toch voor een vent. Ook koopt hij zelden iets leuks voor de kinderen. Het komt niet in hem op. Zij kan het gewoon niet snappen dat hij zo iets belangrijks vergeet. Vaak is ze boos op haar schoonouders, want die doen eigenlijk helemaal niets goed. Het liefst brengt ze de kinderen niet naar opa en oma, want in haar ogen zijn het geen opa en oma. Ze kopen niet genoeg cadeautjes voor de kinderen, ze geven niet het zelfde eten aan de kinderen dat zijzelf aan ze geeft, het huis is niet voldoende ingericht voor kinderen en zo is de lijst van klachten over papa, opa en oma nog heel erg lang. Ieder jaar wordt Tineke bozer op haar familie, zo boos dat haar hele leven een hel lijkt. Immers niemand is aardig voor haar, niemand helpt haar, niemand wil naar haar luisteren. Tenminste zo is zij de wereld om haar heen gaan zien door haar intense boosheid.

Inmiddels zijn de kinderen 8 en 9,5. Drie leuke kinderen, die soms elkaar in de haren vliegen en soms o zo lief met elkaar kunnen spelen. Ze vinden het heerlijk als papa thuis is, want dan praten ze over allerlei dingen en papa stelt ze leuke vragen. Papa voetbalt met ze, gaat met ze naar judo en zwemmen en leert ze genieten van muziek. Als ze naar opa en oma gaan, omdat papa en mama moeten werken, dan zijn ze blij. Fantastisch vinden ze het bij opa en oma, ze gaan er heel graag naar toe. Meestal brengt papa ze alleen naar opa en oma, want Tineke wil niet meer mee. Haar boosheid is inmiddels zo groot geworden, dat opa en oma helemaal niets meer goed kunnen doen. Dingen die in het verre verleden zijn gebeurt, lijken in haar beleving gisteren te zijn gebeurd, of erger nog vandaag. Ja, af en toe hebben opa en oma fouten gemaakt tijdens logeerpartijtjes, maar ja als opa en oma moet je toch ook echt weer leren om met kleintjes om te gaan. Iedereen maakt toch fouten en waren ze nu echt zo erg? Tineke kan zich er echter niet over heen zetten en neemt steeds meer afstand van haar schoonfamilie. Haar boosheid neemt nare vormen aan. Ze is vaak ziek, heeft veel kwaaltjes en komt nergens meer toe. Ze is moe van alles, voelt zich continu verdrietig en voelt zich heel alleen. Is er dan niemand die naar haar luistert?

Heel triest verhaal vond ik het. Een vrouw met zoveel prachtige cadeaus in haar leven, maar ze kan ze eenvoudig weg niet meer zien omdat ze er voor gekozen heeft om boos te blijven. Stel nu dat ze er zelf voor kiest om anders te kijken naar de situatie. Het prima vindt dat anderen het anders doen en daar ruimte aan geeft. Niet meer haar norm als heersend en waar neerzet, maar iedereen de ruimte geeft te zijn wie ze zijn. Hoe gaat haar leven er dan uitzien?!

Niets zal veranderen, tenzij wijzelf veranderen!

Verandering. Ik ben er geen fan van. Zelfs al zijn veranderingen positief, ik vind ze eng. En ik niet alleen. Veel HSP’s houden van routinematige bezigheden, werken volgens een vooraf opgestelde planning, in lijn met regels en voorschriften. Afwijkingen vinden we vervelend, soms zelfs beangstigend. We zijn immers uitermate gevoelig voor nieuwe indrukken, nieuwe geluiden, nieuwe geuren, nieuwe energieën. Toch komen we daar niet altijd onderuit.

Er zijn tal van voorbeelden van verandering op en rond ons werk. Klein en groot. Hoe lastig vind jij het als je nieuwe teamleider constant over je schouder meekijkt, omdat hij nog niet weet dat hij in jou een gouden medewerker heeft die geen controle nodig heeft? Je weet toch heus zelf wel wat er van je verwacht wordt en hoe je dat het beste bereikt. En wat als een fijne collega van baan verandert, mis je dan ook zo die vertrouwelijke gesprekken naast de small talk bij de koffieautomaat? Of wat dacht je van verhuizen van een aparte kamer naar een kantoortuin met een volslagen andere dynamiek van werken? Een nieuwe computer of software zonder behoorlijke handleiding of training? Of, horror of horrors, een reorganisatie, fusie, overname of faillissement?

Verandering maakt ons bang, boos, bedroefd of blij. Vier basisemoties die strijden om voorrang. Welke komt er uiteindelijk als winnaar uit de bus? Dat kunnen we gelukkig nog altijd (deels) zelf bepalen.

Stel jezelf eens de volgende drie vragen wanneer je bevangen wordt door de stress van een verandering in je baan of werkomgeving:

1. Wat zal er vanaf nu minder worden?
   Zet eens op een rijtje wat je verliest als gevolg van een verandering op je werk. Ga je minder verdienen? Wordt het langer in de file staan? Ben je je plek bij het raam kwijt? Of kan minder van iets misschien ook wel eens prettig zijn?  Denk aan minder afleiding, minder taken, minder geroddel, minder meningen, enz.  
2. Wat zal er vanaf nu beter worden?
   Een verandering vindt zelden plaats in een vacuüm. Een wijziging op het ene terrein, heeft vaak ook implicaties op een ander vlak. En die hoeven niet altijd negatief uit te pakken. Een verhuizing naar een ander pand kan betekenen dat je elke dag minder lang hoeft te reizen. Krijg je een nieuw project toegewezen, waarmee je nu gevoeglijk wat saaiere taken mag afstoten? Wordt je werkdruk steeds hoger en krijg je daardoor de kans nee te leren zeggen? Dus tel je zegeningen eens voor je je hielen in het zand zet.
3. Wat blijft gewoon hetzelfde?
   De wereld om je heen zal altijd blijven veranderen. Dat is gezond, want zonder verandering geen progressie. Maar besef ook dat veel veranderingen slechts een rimpeling in het water veroorzaken. Aan de oppervlakte mag de wind om je oren gieren, die je bootje behoorlijk door elkaar doen schudden, maar in de diepte eronder gaat het leven gewoon door en verandert er hoegenaamd niets. Een verstilde wereld, waar alles bijna als in slow motion gaat. Focus je op die weldadige rust en kijk als het ware eens vanaf een afstandje naar het tumult om je heen. Je zult zien, dat geeft een hoop rust en je hoeft er niet eens wat voor te doen.

Er zijn verschillende oorzaken waarom verandertrajecten niet op gang komen of geen tempo ontwikkelen. Een van de belangrijkste is dat medewerkers echt niet begrijpen waarom een verandering nodig is.  Als dit het probleem is, dan wordt het bijzonder moeilijk om medewerkers met hart en ziel te laten meewerken aan de verandering.  Ze zullen wellicht wel passief zich schikken in de verandering, maar van harte meewerken is er niet bij.

Een voorbeeld van zo’n situatie kwam ik tegen in een bedrijf met een krachtige CEO die op een gegeven moment een organisatie-wijziging in het belangrijkste bedrijfsonderdeel had bedacht. De reden voor de verandering was om meer invloed te delegeren aan het management van het bedrijfsonderdeel. De verandering was bovendien een echt samenwerkingsmodel in de vorm van een matrix. De matrix kon alleen werken als alle medewerkers en zeker de managers binnen het model zich een beeld konden vormen hoe het model zou kunnen werken. Op een dag lanceerde de CEO de verandering en ging er vanuit dat de verandering zou worden geimplementeerd. Daarna kon iedereen weer over tot de orde van de dag (dacht hij).

Enkele jaren later interviewden we mensen uit het betreffende bedrijfsonderdeel. Het bleek dat de managers het nieuwe model nooit helemaal hadden begrepen. Een aantal medewerkers werkten zelfs nog op de oude manier. Er werd simpelweg ‘om het nieuwe model heengewerkt’. Ze begrepen simpelweg niet wat het doel was van de verandering en vonden het oude model veel handiger. En als de hogere managers daar niets van zouden merken, dan is dat toch geen probleem?

Dit probleem waarbij medewerkers de noodzaak niet inzien van een verandering is verantwoordelijke voor een behoorlijk deel van de ‘mislukte’ veranderingen, waarbij de veranderingen niet aan de verwachtingen voldoen. Dit is zonde omdat hier echt wel wat aan kan worden gedaan.  (Top) managers dienen veel tijd te besteden juis aan het begin van een verandertraject om medewerkers te confronteren met de urgentie en de consequenties te laten doorleven. Dit doe je niet door een keer een presentatie te geven op een borrel.  Dit kost uitgebreid tijd en het is slim om eerst te inventariseren wat de veranderbereidheid en -capaciteit is. Dan kunnen zorgen eerder en preciezer worden geadresseerd en wordt de kans van slagen hoger.

Beter nog is het zoeken naar een resonantiefactor. Dit is een thema wat een positieve connotatie heeft bij medewerkers. Als je als manager erin slaagt om deze te vinden, dan kan hier een verandering aan worden opgehangen. Neem nu het thema vakmanschap dat ik gisteren heb behandeld. In de publieke sector heeft dit bij veel medewerkers in het veld een zeer positieve klank. Als er logica is in de koppeling van de gewenste verandering en vakmanschap, dan is de slagingskans vele malen hoger. Topmanagers en leiders die hier gevoel voor hebben zijn veel effectiever in verandertrajecten.  Over hoe deze kan worden gevonden later meer…

Sinds vorige week bestaat er een nieuwe Nino. Een Nino met een andere kijk op de wereld. Mijn nieuwe bril gaat namelijk de rest van mijn leven veranderen.

Ik zal eerst een beschrijving geven van mijn nieuwe regelrecht-van-de-beurs bril. Eigenlijk verschilt hij niet zo heel veel van de oude, behalve dat hij aan de binnenkant een andere kleur heeft en dat ik er aan de onderkant 5 mm extra blikveld bij heb gekregen. Hij ziet er ook iets serieuzer uit en nog veel belangrijker: deze bril zorgt ook voor een innerlijke change.

Vanaf vandaag wil ik namelijk mijn weblog echt bij gaan houden. Hiervoor staan wel al twee posts, maar die zijn duidelijk van voor de verandering. Ik wil daarnaast de vermoeidheid (en luiheid) van me afschudden, vaker afspreken met vrienden, voor mijn dierbaarste oom&tante zorgen, een duidelijke mening hebben en slagen op het vwo dit jaar. Een nieuwe pc of telefoon hoef ik niet. Die heb ik al.

Waar het gaat om verandering, vernieuwing en verbetering is het niet gewaagd te voorspellen dat beloning, beloningsstructuur en reputatiemanagement komende jaren nadrukkelijk in het teken komen te staan van moreel leiderschap, responsible leadership, ethisch leiderschap of welke andere naam er ook aan gegeven zal worden. Wellicht dat remuneratiecommissies daar de criteria voor het bonusbeleid op zullen toesnijden. Misschien is de meest eenvoudige maatregel het voorschrift dat een raad van bestuur en een raad van commissarissen voor minstens de helft uit vrouwen moet bestaan. Dat leidt hoogstwaarschijnlijk tot een aansturing die minder gericht is op korte termijn scoren en meer op lange termijn koesteren. Daarnaast lijkt het logisch om de bonus ook afhankelijk te maken van de mate van medewerkers- en klanttevredenheid. En tenslotte zou het toevoegen van een werknemerscommissaris en een klantcommissaris leiden tot een meer evenwichtig beleid bij die ondernemingen die het regelmatig op de heupen krijgen.

De overheid zou meer sturend mogen zijn, waar het bonusafspraken betreft. Misschien zelfs in EU verband. Zelfregulering op het niveau van individuele ondernemingen werkt niet. Dat is hetzelfde als afspreken dat een reiger geen kikkers meer uit de sloot mag vissen. Een onmogelijke opgave. Weerstand bieden aan bonusgeld is haast het onmenselijke vragen. Alleen Odysseus beval zijn makkers hun oren met bijenwas dicht te stoppen en hem vast te binden aan de mast van zijn schip toen hij het eiland van de Sirenen naderde. Op die manier zou hij wel hun betoverende gezang horen, maar niet in hun klauwen terecht komen. ‘Hoe harder jullie mij zien schreeuwen’, zei Odysseus tegen zijn mannen, ‘hoe strakker jullie mij moeten vastbinden.’ Is de kredietcrisis niet het bevel van de markt richting overheid om zichzelf te disciplineren?

De wereld ligt open voor ons. Alles is in principe mogelijk. De enige beperkingen zitten in onszelf. Onze bewuste en onbewuste overtuigingen houden ons vast in het verleden. Vandaag kunnen we beginnen met de toekomst te veranderen.
Iedere dag houdt dit thema mij bezig. Hoe kan ik leren van vandaag? Hoe kan ik straks of morgen dichter bij mijn doelen, mijn passie komen? Waar blokkeer ik mezelf?
Ik merk als ik mijn eigen gedrag verander, dat er dan ook iets in mijn leven verandert.
Een voorbeeld:
’s Morgens vroeg zette ik meteen mijn computer aan en liet de hele wereld binnenkomen. Meteen schreef ik de to-do lijstjes en ik was in bussiness, of ik zorgde ervoor me in een hele korte tijd voor te bereiden om naar mijn werk elders in Nederland te gaan.
Dat beviel me helemaal niet. Ik nam geen aandacht voor mijzelf. Geen aandacht voor de nieuwe dag, voor het ochtendgloren. Ik besloot
’s morgens een half uur te schrijven, daar een half uur eerder voor op te staan, ook al moest ik daarvoor om 5 uur wakker worden. En ik doe het nu al meer dan een maand en het voelt goed. Omdat ik de dag rustig en met aandacht begin, omdat ik weet wat mij bezighoudt als ik schrijf, voordat ik me concentreer op wat anderen bezighoudt. Ik voel me sterker, rustiger en ik heb meer aandacht voor de anderen in mijn werk.
Verandering sluipt er snel in. Het is nu al weer heel gewoon, dat ik ’s morgens schrijf en voorlopig blijf ik dat doen.
Mijn leven verandert erdoor, omdat ik nu de aandacht heb om te realiseren wat ik werkelijk wil.

Het leven gaat door, zoals iedereen ondertussen ook wel weer weet. En ook voor mij staat het allemaal niet bepaald stil. Het is ergens mooi te zien hoe anders mijn leven is dan dit exact moment een jaar geleden. Ik leef los van alles, de raakvlakken van mijn leven zijn zo verspreid over het geheel dat niemand nog het gevoel kan hebben mijn leven te kunnen volgen. Mooi toegegeven kan ik hetzelf niet eens meer volgen, laat staan een ander dan…

De vorderingen in men leven zijn echter niet zo meteen boeiend, ik leef voorlopig een gevarieerd, maar lichtelijk banaal leven. Ik ben ondertussen een werkmens, wat de tijd voor amusement drastisch inkort. Ik verslijt mijn dagen in Heverlee op een bureautje achter een pctje. Gelukkig kent Heverlee ook de afwisseling. Zo was er al een paddenstoelenwandeling, een tripje naar de brico tuin (voor laboaankleding) en het bezoek van ex-klasgenootjes (ondertussen toch al een vijftal die me bezocht hebben, doet ergens ook wel weer zwaar denken aan een ziekenhuisbezoek). Verder is het pc-werk voorlopig nog gevarieerd, al geeft me dat meer het gevoel dat ik veel werk om eigenlijk nergens te komen, komt wel verandering in zeker? Vandaag werkte ik zelfs mijn eerste poster af, nu nog wachter op feedback. Dat zou na mijn presentatie voor Natuurpunt Landen pas mijn tweede echte verwezelijking van het academiejaar zijn… sad, thesisstudentjes doen zelfs meer denk ik dan.

Mijn “vrije tijd” zoals ze dat noemen is de laatste weken een regelrechte ramp. Ik ben nu in een fase dat ik rust wil. Hoewel ik af en toe wel degelijk rust heb, ben ik het ergens beu om zo wat iedere dag op de trein te zitten. Gezien ik werk in de stad waar ik ook woon, kan dat niet de bedoeling zijn, geef toe. Soms mis ik de simpliciteit van vorig jaar, het leven in Leuven, de kleinschaligheid en rechtlijnigheid van men bestaan. Deze wisselde voor een complexe overdondering van indrukken, ervaringen, plaatsen en zelfs mensen. Iedere dag blijkt weer anders, alles en iedereen draait rond me heen, en nog vind ik de tijd niet om iedereen te zien die ik zien wil. Ik zag alweer heel België op twee weken tijd, ging deze maand alweer genoeg uit voor een half jaar, en gooide er massa’s geld door. En ik klaag, belachelijk toch? Vorige donderdag werd uitgeroepen tot ik-dag. De dag dat enkel ik telde, dat ik deed wat ik wil, wanneer ik het wou. Een verademing, een avondje lezen en puzzelen, gewoon thuis zitten en niemand moeten zien. Vandaag mag gerust nog een ik-dag zijn.

Om even minder te klagen over het feit dat ik vind dat ik het te druk heb, besloot ik bovendien om de komende weken nog een beetje van de wereld te verkennen. Zo decadent als u mij kent zal ik de komende vier weekends niet in België te bespeuren zijn. Het komende weekend zal ik in Riga zitten, een citytrip geboekt uit impulsiviteit. Een weekend voor 75 euro, geef toe? Het weekend erna zal ik in Londen zitten (en een dagje in Oxford), dankjewel Nieuwsblad. Vervolgens is het tijd om Pine nog eens op te zoeken, en dan ook maar eens een kijkje te nemen in Rotterdam en Utrecht. Het laatste weekend van die decadente reeks is een tripje met de ouders, richting Vaals, aan de rand van Aachen. Ergens kan het leven toch mooi zijn, hoe hard ik erover ook klagen kan.

Soms verbaas ik me erover hoe technologie mijn stemming kan beïnvloeden. De ene keer ben ik ‘..lekker verrast‘, de andere keer ‘…lelijk geïrriteerd‘. Ik sta toch sterk in het leven en ik bepaal toch wel zelf wat mij beïnvloedt? En daar ben ik dus niet meer van overtuigd. Sterker nog, ik denk dat de toenemende kracht van technologie (zowel in termen van efficiency als in termen van de nieuwe connectivity revolutie) voor nog veel meer ‘mood-swings’ zal gaan zorgen. En niet alleen bij mij. We staan niet alleen voor een technologische revolutie, maar die revolutie verreist ook een andere manier van denken. Als ons denken over technologie niet groeit worden we slaaf van technologie, zoal we dat al niet zijn.

Wat is m.i. het kernprobleem? Technologie is allang niet meer enkel de tool om het leven voor ons makkelijker, sneller en beter te maken. Het is een kracht op zichzelf geworden die ons als mens beïnvloedt. De enorme intelligentie, de onderlinge verbondenheid van allerlei systemen etc. etc. maken dat technologie nu, en let op heel snel wordt dat meer en meer, onze intelligentie en creativiteit op een hoger niveau gaan tillen. De mens creëert dan samen met techniek en niet meer met behulp van techniek. We worden er dus steeds meer van afhankelijk, niet alleen voor onze productie, maar ook voor ons denken. En dat creëert een probleem.

Immers, net zoals ons denken en gedrag voor een groot gedeelte wordt bepaald door onze waarden en overtuigingen, zo zit in de technologie waarmee wij (samen!)werken eigenlijk impliciete waarden ingebakken. Heel simpel – een blog heeft als impliciete waarde dat ik communicatie en openheid belangrijk vind. Een CRM-systeem impliceert de waarden controle, discipline, eigenaarschap voor de data die ik invoer etc. etc. Maar al deze ingebakken waarden hoeven niet per se de mijne te zijn. En dit is volgens mij de kern van het probleem met technologie – mij worden steeds meer waarden opgedrongen. De kunst is dus daar mee om te leren gaan, want technologie zal echt niet verdwijnen en het zal alleen maar meer en meer worden. Mijn denken zal ook moeten evolueren. Van ‘hoe gebruik ik dit systeem?‘ naar ‘Hoe gebruik ik dit systeem en welke waarden zal ik moeten accepteren om hier mee te gaan werken?’

Nou ga ik er van uit dat ik het voor mezelf wel kan veranderen, maar hoe zit dat met grote organisaties? Denken die wel op deze manier na over technologie? En is dat niet vaak de reden waarom mensen zo gedemotiveerd zijn als het gaat over technologie? Hebben ze wel tijd gehad om bij zichzelf na te gaan wat de impact is van technologie op hun waardensysteem? Ik betwijfel het. En dat gaat ten koste van het optimaal benutten van technologie. Het is boven allles dus een mindset probleem, en veel minder een technisch probleem.

Hoe komt het dat zoveel veranderprogramma’s helemaal niets veranderen? Volgens John McGuire en Gary Rho van het Center for Creative Leadership, komt dat omdat er teveel gefocust wordt op het veranderen van systemen, processen en procedure en niet op het veranderen van de mensen en de cultuur.

Het resultaat is dat managers gefrustreerd raken, het moreel keldert en bedrijven muurvast komen te zitten in hun veranderprocessen. McGuire en Rhodes stellen in hun boek ‘Transforming Your Leadership Culture’ dat de belangrijkste redden hiervoor is dat managers vergeten de organisatiecultuur mee te nemen in de veranderingen en dat de manier waarop werknemers reageren op hun leidinggevende cruciaal is voor de betrokkenheid en productiviteit.

Hulp
“Als leidinggevenden tegelijkertijd met het doorvoeren van strategische en operationele veranderingen een culturele verandering doorvoeren, is er geen vuiltje aan de lucht en halen ze vrijwel gegarandeerd hun doelstellingen,” aldus McGuire. “Het enige wat ze vaak nodig hebben is een beetje hulp om te weten hoe ze dat voor elkaar krijgen.”

Goede voorbeeld
Volgens de auteurs is het ook duidelijk dat effectief verandermanagement begint aan de top. Managers moeten veranderprocessen nooit delegeren. Bovendien is het essentieel dat ze zelf achter de veranderingen staan en het goede voorbeeld geven. Is dat niet het geval, dan is succes zeer onwaarschijnlijk. Een cultuurverandering is een persoonlijk proces en door eerst zelf daarin mee te gaan, wordt het management letterlijk een veranderinstrument.

Mindset
Het veranderen van structuren en systemen alleen is in ieder geval niet genoeg. Voor echte verandering is het ook nodig dat de mindset van de medewerkers verandert, stellen McGuire en Rhodes. Dat drijft de besluitvorming en het gedrag binnen een organisatie en is de basis van nieuw en beter leiderschap. Succesvolle verandering begint met de overtuigingen van de top, verspreid zich vervolgens naar het middenkader en vindt van daaruit zijn weg naar de werknemers. Het scheelt ook als de teams en individuen open staan voor meer dan één mening, samenwerking hoog in het vaandel hebben en er ruimte is voor experimenten en groei.

Het boek “De ultieme uitdaging. Een leven creëren dat de moeite waard is” van Patrick De Vleeschauwer bevat een mooi stuk over verandering, die constant in ons is en om ons heen. Het stemt in elk geval tot nadenken, op meerdere vlakken. Ik geef hier een aantal fragmenten weer van het deel ‘Ontsnappen aan de aard van de werkelijkheid’ (p. 22-26).

Niets vergankelijker dan een bloem en toch zijn er altijd bloemen.

“Verandering en vergankelijkheid vallen in de werkelijkheid van het leven en het mentale niet te ontkennen. Toch is een belangrijk kenmerk van het denken dat het voortdurend pogingen onderneemt om te ontsnappen aan de veranderende aard van de werkelijkheid. Velen hebben grote moeite om de veranderende en vergankelijke aard van de werkelijkheid te accepteren. Sedert het ontstaan van de filosofie ondernemen scherpe denkers pogingen om aan deze eigenschappen te ontsnappen met allerlei conceptuele constructies. Minstens 2500 jaar reproduceert men deze conceptuele ontsnappingspogingen. Ontsnappen: weg van de pijn en het lijden onder de vergankelijkheid.”

… “Aan zijn Academie [van Plato] onderwezen de wijzen dat filosoferen is: leren hoe te sterven (Den Breejen, 1996). Hoe dus los te komen van dat veranderlijke en niet-permanente lichaam: hoe te ontsnappen aan belichaming. Een van zijn sporen was: some sena, wat betekentdat het lichaam de kerker is van de ziel – niet de tempel van het bestaan. In de ziel legde Plato het zwaartepunt van het zijn. De ziel is van een hogere orde dan het lichaam. De oorspronkelijke aard van de ziel is ‘daarginds’ in de hoogte, boven alle vergankelijkheid.”

… “Het overheersende denken in Europa werd het substantieel dualisme, waarin lichaam en geest tegenover elkaar komen te staan, bijna als vijanden. De ziel, onbereikbaar voor de tand des tijds, met goddelijke connecties en aan de hemel ontsproten, staat tegenover het lichaam, dat verbonden is met de aarde, onderhevig aan bederf, ouderdom, ziekte en dood. Zoals Michel Onfray in zijn boek ‘Féeries anatomiques’ stelt: ‘Wie we denken dat we zijn, is het product van die dualistische kijk op de wereld’ (2004:218).”

“Deze mentale beelden, waarin lichaam en geest los van elkaar bestonden, schoten diep wortel in het westerse brein en ze verspreidden zich in grote delen van de wereld. Vandaag zijn ze nog steeds sterk aanwezig.” …

“Het geloof in lichaamloze schepselen en andere onvergankelijke werelden, onafhankelijk van en zich voordoend na deze aardse wereld, is blijkbaar geen emotioneel neutraal bijverschijnsel van het denken over de werkelijkheid. Nog steeds proberen velen met allerlei conceptuele constructies te ontsnappen aan de veranderende en vergankelijke aard van de werkelijkheid.”

… “De scheiding tussen het lichaam en de geest – en daarmee de scheiding tussen de wereld en de ander – overleefde. Er ontstond een nieuw mensbeeld: gescheurd en van de wereld losgekoppeld. … De strijd tegen de vergankelijkheid vond plaats in en tegen het vergankelijke lichaam. Het was een grootschalige poging tot ontsnappen aan de werkelijkheid van de levende mens. … Ook vandaag proberen nog steeds velen met allerlei conceptuele constructies te ontsnappen aan het vergankelijke, veranderlijke en afhankelijke lichaam: door onbestaande grenzen op te trekken, en die als echt te beschouwen. Denk aan het godsdienstterrorisme dat overal in de wereld plaatsvindt.”

“De illusie van de scheiding tussen lichaam en geest heeft diepe sporen nagelaten in de westerse wereldoriëntatie. … De lagere natuur kan men vanuit deze oriëntatie ongelimiteerd manipuleren in naam van de hogere geest. De focus op het hogere verhindert dat de biologische werkelijkheid aan bod komt. De scheiding verhindert dat de volledige mens en zijn relaties de aandacht krijgen.”

“… Onderwijssystemen over de hele wereld leggen de prioriteit bij kennis, maar verwaarlozen de ervaring van het emotionele, aan ritmes gebonden bestaan van het levende lichaam. Het kunnen omgaan met het eigen lichaam en dat van anderen is nog steeds secundair. Arbeidsorganisaties schakelen de mens in als een radertje in het grote mechanisme van de fabriek, om winst te produceren voor enkelen. … De medische wereld behandelt de mens in vakjes. Neurowetenschapper Antonio Damasio stelt: ‘De combinatie van een vertekende opvatting van het menselijk organisme, een overstelpende hoeveelheid nieuwe kennis en de noodzaak tot deelspecialismen zal de ondoeltreffendheid van de geneeskunde alleen maar groter maken’ (1998).”

“De kloof die door de mens heen loopt verhindert dat zijn totale functioneren aan bod komt. Het toont een gefragmenteerde mens. … Deze totale loskoppeling van oriëntatie en leven – is dit het grote waanbeeld dat onze cultuur met zich meedraagt en blijft verspreiden? Leidt de reproductie van dit waanbeeld tot de huidige onduurzaamheid? Is dit mensbeeld blijven gebruiken, als basis voor onze oriëntatie, letterlijk dodelijk voor het levende lichaam? … permanent toegediend om maar te kunnen ontsnappen aan de aardse werkelijkheid? Is dit de grote onwetendheid? … Is het dé grote vergissing die aan de basis ligt van de huidige zingevingscrisis en uitwisselingsstoornis?”

“Zoals we zien, is het niet mogelijk om de relatie tussen wat we denken, wat we ervaren en de werkelijkheid zelf te negeren. De werkelijkheid reduceren tot wat we erover denken, heeft grote implicaties. Ik geef een actueel voorbeeld van hoe het denken, als het zich verzelfstandigt, onvoorstelbaar lijden tot gevolg heeft.”

“Elke dag worden in meer dan 40 landen, verspreid over de wereld, vrouwen genitaal verminkt. … De traditie wil dat vrouwen zeker maagd zijn bij het huwelijk. … Ook in België wordt genitale verminking een steeds groter probleem (De Morgen, 1 februari 2008). Genitale verminking leidt dikwijls tot ernstige medische problemen, de dood en psychologische trauma’s. Het mannelijk denken over vrouwelijke maagdelijkheid weet dit lijden blijkbaar reeds duizenden jaren te omzeilen. Moesten heksen branden onder de ideologie van de inquisitie, vandaag geldt nog steeds: ik ben een vrouw, dus ik word genitaal verminkt, omdat in sommige mannelijke tradities de ‘gedachte’ leeft dat dit moet. In dit boek staat voortdurend centraal hoe wat we denken dat we zijn conflicteert met wat we werkelijk zijn, en welke verregaande implicaties dit heeft.”

*

Graag hoor ik je reactie op dit artikel! Klik hiervoor op “reacties”.

Als je dit artikel waardeert, kun je je ook abonneren op deze blog. Je krijgt dan iedere keer bericht als ik weer iets nieuws op de blog geplaatst heb. Ga aan de rechterkant naar “Aboneer je …” en klik op de lijn eronder. Alles wijst dan zichzelf uit.

Wens je ondersteuning bij het aan de slag gaan met bepaalde inzichten van dit artikel, klop dan gerust aan bij Zebedelia voor een eerste vrijblijvend gesprek. Of neem de uitdaging aan en ga meteen voor persoonlijke coaching, e-mailcoaching, telefooncoaching of een van de workshops: contact.

Bedankt voor je bezoek!

Het thema van het Tijdschrift voor Coaching is creativiteit. In zijn artikel Versnellen met de traagste managementtool ter wereld verteld hij over een idiaans gebruik om dingen te bespreken: De praatstok. Hij haalt daarbij onder meer het boek Presence aan. Otto Scharmer licht in dit boek toe dat hij onderscheid maakt in vier niveau’s waarop een gesprek kan plaats vinden:

1. Downloading; Een alledaags gesprek over ditjes en datjes. Ik vertel wat mij bezighoudt, jij vertelt wat jou bezighoudt. Ieder onthoudt hetgeen zijn bestaande mening of standpunt herbevestigd.
2. Discussie of debat; Uitwisselen van standpunten. Meningen delen waardoor wederzijds zicht ontstaat op overeenkomsten en verschillen. Vanuti deze basis kunnen beslissingen worden genomen.
3. Dialoog; Naast de inhoud van de argumenten, hebben we oog voor gevoelens, waarden en overtuigingen. We zoeken naar overeenkomsten en overbruggen zo mogelijk de verschillen.
4. Presencing; We vetrouwen erop dat uit onze ontmoeting nieuwe wijsheid ontstaat. We benutten de aanwezige kwaliteit, vergroten ons gewaar zijn, vertragen activiteit en zien wat zich aandient.

De ene is niet per definitie beter dan de ander. Ieder niveau heeft zijn functionele kant. Juist de laatste twee zetten de deur open tot de creativiteit. De geest komt als het ware uit de fles.

Op welke momenten besef je daadwerkelijk op welk niveau je in gesprek bent? Ik gun jullie plezier en creativiteit.

Deze boot vaart naar gezondheid.

Mensen met diabetes hebben ergens wel de wens gezond te zijn mét diabetes. Het is niet altijd eenvoudig een gezonde levensstijl te bereiken. In dit artikel gaan we eens dieper in op het bereiken van een doel. Hoe kunnen we zelf de omstandigheden tot het bereiken van een doel voorbereiden?

Heel vaak hebben we een wens of een doel dat we willen bereiken. Maar het gaat zo moeizaam. Of we geraken er niet, we komen er maar niet dichter bij. Of we schuiven het voor ons uit. Het mag allemaal precies niet zijn.

Daar kunnen natuurlijk verschillende redenen achter zitten. Het kan zijn dat het een wens of doel is dat uiteindelijk niet echt jouw wens of doel is. Of dat je eerst nog een aantal andere stappen dient te zetten. Of dat je er op dit moment nog niet klaar voor bent. Daar ga ik nu niet dieper op in.

De omstandigheden klaarmaken

Wel wil ik eens samen met jou bekijken hoe je de omstandigheden, in jezelf, kan klaarmaken om naar dat doel toe te gaan. Doel klinkt misschien voor sommigen afschrikwekkend. Dat hoeft niet zo te zijn. Zie doel hier heel ruim en in positieve zin. Daarom dat ik in mijn eerste zin ook wens vernoemde. Zie het als iets dat je heel graag wilt bereiken. Het is iets waar je ‘met hart en ziel’ naartoe wil. En dit kan ook te maken hebben met je gezondheid, een ziekte of een symptoom. Wat hiervoor nodig is, is jouw wil het ruim te bekijken. Voor de gemakkelijkheid noem ik dit alles in deze tekst verder ‘doel’, nog beter ‘jouw doel’.

Eerst en vooral is het nodig dat je heel eerlijk bent tegen jezelf. Is dit een doel dat je écht wilt bereiken? Heel goed is ook je er bewust van zijn wat achter de wens zit om dit doel te bereiken. Dit kan je alleen maar op je weg versterken.

Het zit al in jou

Nu gaan we er dus vanuit dat je het doel écht wilt bereiken. Echt wil hier zeggen dat het iets is dat reeds in jou zit. Het is eigen aan jou. Iets dat niet reeds aanwezig is in jou zal er ook niet kunnen ‘uit komen’. Maar wees gerust, je hoeft ook niet meteen aan jezelf gaan twijfelen. Dat je het op zich al wilt, geeft op een of andere manier aan dat daar iets in zit dat ook in jou zit. Bij het gaandeweg naar je doel toegaan, kan je duidelijk maken in welke zin dit doel eigen is aan jou. Sta dus steeds helemaal open voor wat zich uit jezelf spontaan aandient. Dit is de beste ‘voelspriet’.

Echte motivatie beweegt

Om een doel te bereiken is motivatie heel belangrijk. Motivatie is iets dat je ‘beweegt’, dat je ‘roert’, dat je ‘in vuur en vlam’ zet. De motivatie die jou echt doet bewegen, daarom niet altijd letterlijk, is diepe motivatie. Het is die motivatie die jou vanuit jouw diepere zelf doet bewegen. Het is zelfs de enige motivatie die jou in beweging zet.

Nu zijn gewone motivaties, zoals je die kan opschrijven, niet erg effectief. Bijv. ‘ik wil gezond zijn’ betekent op zich niets. Dit doet jou niet meteen zinderen en beven. Dit zal niet iets zijn dat je vanbinnen raakt. DAt is dan iets dat je met je verstand en hoofd wel weet, maar dat je niet ervaart of voelt. Het is niet ‘van vlees en bloed’ in jou.

Motivatie doorleefd maken

Om naar je doel te kunnen toegaan, zul je je doel ook best tot een doorleefde motivatie maken (of meerdere). Het is de bedoeling dat de motivatie in jou leeft. Dit doe je door de motivatie zeer concreet te maken voor jou. Als je wilt gezond zijn, wat betekent dit dan concreet voor jou. Niet in woorden, maar vooral in gevoelens, ervaring, aanvoelen en daden. wat IS gezond zijn voor jou, hoe voelt dat aan? Het is niet omdat de eerste focus ligt op het voelen en ervaren dat je het niet mag noteren. Het is zelfs goed van dit voor jezelf op te schrijven. Dit maakt het mee concreet, want het blijft niet in je hoofd hangen.

Wat zijn de voordelen ervan? Hoe voelen die voordelen en wat betekent dit voor jou? Door het concreet te ervaren en voelen, kun je ook de nadelen ervan voelen en zien. Noteer ook deze, want door ze te negeren kunnen ze zeer veel invloed op je uitoefenen zonder dat je je ervan bewust bent. Door hier meer bewust van te zijn, sta je krachtiger in je schoenen.

Het verschil met positief denken is dat het zich niet enkel in je hoofd situeert. Het gaat voornamelijk om voelen, beleven en ervaren. Als daar niets gebeurt, dan zal er helemaal niets gebeuren. Wees je daar bewust van. En het gaat niet enkel om het positieve, maar ook om het ‘negatieve’. Dit mag er ook zijn, anders negeer je een heel belangrijk stuk.

Doe de motivatie

En wat is nog een heel belangrijke stap: die motivatie effectief dóen. Voel intens terwijl je bezig bent nu en dan goed aan dat dát de reden is waarom je je doel wilt bereiken. Dit is een gevoel van welbevinden, behaaglijkheid, kracht, je uitleven. Dit is de motivatie werkelijk voor jezelf levend maken.

Wees hier niet bang van. Door je motivatie nù al te doen, is het een veel mindere onbekende. Het doel waar je naartoe gaat, voelt al enigszins vertrouwd aan. Dat is veel minder beangstigend en bedreigend dan ‘precies naar het zwarte gat toegaan’ (wat elke verandering op zich wel met zich meebrengt, vaak niet bewust). De ‘overgang’ kan hierdoor veel spontaner en soepeler verlopen.

Hier zet ik kort nog even de stappen op een rijtje. Er kruipt wat tijd in deze voorbereiding. Er op een uitnodigende en verekennende manier bij jezelf mee bezig zijn, kan ervoor zorgen dat je je doel uiteindelijk op een spontane manier bereikt. De enige weg is de spontane weg.

Je doel(en) tot doorleefde motivatie(s) maken

1. Omschrijf je doel. Schrijf dan verschillende motivaties op om je doel te bereiken.
2. Kies er op dit moment één uit om NU mee aan de slag te gaan.
3. Zoek dieper en zoek naar de motivatie achter de motivatie (achter de motivatie). Stop niet te snel.
4. Maak deze motivatie zeer concreet, in positieve zin, direct en haalbaar.
5. Wat betekent het voor jou? Wat doet het jou? Hoe raakt het jou? Ga hier dieper op in tot je voelt dat het je raakt.
6. Raken = voelen. Laat jezelf deze concrete motivatie diep voelen. Motivatie is dat wat je beweegt van binnenuit.
7. DOE de motivatie. Dit is een belangrijke stap!

Dit is een aspect om de weg naar je doel voor te bereiden. In een volgend artikel laat ik een ander aspect aan bod komen. In de zin van een ‘andere manier’ om tot hetzelfde te komen.

Deze tekst is geïnspireerd op werk van Aurelis.

*

Graag hoor ik je reactie op dit artikel! Klik hiervoor op “reacties”.

Wens je ondersteuning bij het aan de slag gaan met bepaalde inzichten van dit artikel, klop dan gerust aan bij de DiabetesCoach voor een eerste vrijblijvend gesprek. Of neem de uitdaging aan en ga meteen voor persoonlijke coaching, e-mailcoaching, telefooncoaching of een van de workshops: contact.

Bedankt voor je bezoek!

En deze jongen is een beetje in een vorm van shock. Logisch ook wel weer, mijn onvermogen mij eigen toestand in te schatten of voorspellen naar de toekomst toe, leef ik steeds in mijn cocon, waar de dingen pas doordringen als ze in mijn gezicht gegooid worden. (Er zijn dan ook onnoembaar veel voorbeelden van dit soort shock-ervaringen) Anyhow, ik zelver bevind me op dit moment opnieuw op zulk één dergelijk moment. De unief is alweer begonnen, en ook ik diende vandaag eens werk te maken van mijn gloednieuwe doctoraatscarriere. Gevolg is, het kotleven vindt opnieuw zijn intrede in zowel mijn als mijn kotgenoten hun leven. Nu is de samenstelling van dit kot ondertussen veranderd, logisch ook, nieuw jaar, nieuwe regels. Maar dat feit dringt nu pas goed door. 3 mensen zijn vervangen. 3 personen waar ik een jaar mee leefde zijn er plots niet meer waar ze waren. De kamers zijn leegegooid, gekuisd en opnieuw ingericht. Een zeer vreemde ervaring blijkt nu. Ik mis onze vanzelfsprekende rituelen. Het doucheritueel, de roddels, de filmavonden. Nu begint alles zowat opnieuw, met andere mensen, andere levens, andere visies en nieuwe drama’s. Het lijkt me een belangrijk jaar te gaan worden. Bij deze wil ik mijn nostalgie en verdriet uiten naar het vertrek van 2 van de zaligste mensen om mee samen te wonen.

Een grote troost is natuurlijk het feit dat eentje zich op amper een kwartier fietsen van mij vandaan bevindt en de andere dit weekend onze woonst weer even onveilig zal komen maken. hoeray  ^^

Iedere Hasselaar heeft in een gesloten enveloppe de brief van Telenet in zijn brievenbus ontvangen, waarin er veranderingen in het tv-aanbod in de nacht van 30 september op 1 oktober worden aangekondigd.

Volgens de folder scoren de zenders van eigen bodem erg goed. Sommigen worden dan ook meer bekeken dan anderen. Zowel via de gewone kabel als met Telenet Digital TV en INDI komen daar nog eens drie nieuwe op Vlaanderen gerichte zenders bij: vtmKzoe, EXQ!PLUS en Discovery Channel.  Buitenlandse zenders als Mediaset Italia Netword, ProSieben, Sat 1, WDR, RTL Television en TRT krijgen ook een plaats in het digitale basisaanbod.

“Om deze verbeteringen te kunnen doorvoeren, verschuiven enkele minder bekeken analoge zenders naar het digitale aanbod. Daarnaast krijgen sommige zenders een nieuwe frequentie“, aldus nog de folder.

In de enveloppe zit er ook een aangepaste gebruiksaanwijzing om de nieuwe zenders op je televisietoestel te zetten.

Een maand geleden sinds de vorige. Lijkt me een eeuwigheid, kan me ook amper nog herinneren wat deze alweer veel te drukke maand mij heeft beziggehouden. Ik zit weer in een kantelmoment in men leven denk ik. Denk ik zeg ik wel, het is meer een gevoel in de gut, en ongemakkelijk stuk vlinder dat ligt te spartelen in men maag. Ik heb het gevoel alsof voor een dreigend onweer te staan. U kent het wel, oerinstinct, vrouwelijke intuitie, hoe die shit ook genoemd wordt deze dagen. Nu maar hopen dat ik er naast zit?

Anders gezien was de afgelopen week geweldig. Ik ging met hem naar Spanje. 8 dagen. Het geheel was vermoeiend maar breathtaking. Ik weet niet meer of ik mijn voornemens al gedeeld had, maar ik had begin dit jaar besloten dat ik Barcelona zou zien. Dit was dan ook het gevolg. onze trip bracht ons naar Barcelona, en zelfs verder tot Valencia. Beiden extreem vermoeiend, maar bijzonder mooi. Voor een of andere reden slaag ik er dit keer niet in om niet over te komen als een of andere achterlijke del die haar reisverslag oppervlak wil neerpennen. Hierin frustreer ik mezelf…

Either way, naast het Modernismo, Spaans, Catalaans en dat soort anderen toeristenbezigheden leerde ik veel bij. Ik leerde hem, op een andere manier. Dit is hoe het leven werkt. Slaaptekort en gebrek aan privacy dwingt mensen tot hun ontmaskering. Werkt uiteraard in twee richtingen. Hij zag ook mij op men worst. En nu, na 8 dagen zijn we even los, even onze eigen hoek in. En dat beangstigd me nu weer even. 8 dagen lang zit je vast, hij aan jou, jij aan hem. Maar nu is er opnieuw de vrijheid, de keuze. De tijd voor adem is nodig, logisch. Maar ik raak in lichte paniek in mijn vrijheid. Ik ben niet meer te voorspellen in mij doen en laten. Mijn gevoel doet het tegengestelde van wat mijn hoofd eerder anticipeerde. Een zeer warrige uitleg voor 3 simpele woorden. Ik mis hem. Nu alweer. Ergens maar hopen dat dit wederzijds mag zijn.

Graag even jullie aandacht voor het volgende bericht!

Lees deze door en doe er wat mee!!!!

Meneer Fincke.

Ik heb het vorige stuk geschreven vanuit haar kamer in Utrecht. Zij is bezig met de drie enorme tassen – “and I am shipping the rest of my stuff later” – uit te pakken en netjes te organiseren. Ze heeft op dit moment nog lang niet genoeg bergingsruimte voor haar kleding, maar om het nu allemaal pontificaal midden in haar kamer als één berg Leger Des Heils rommel neer te gooien tot er een tweede (en derde en vierde) kast geleverd wordt, leek haar ook niet zo verstandig.

Even voor de verhaalvorming voor ik verder ga: gisteren had ze een six-pack coca-cola zero gekocht. Aangezien haar koelkast net nieuw is (ik heb hem samen met de huisbaas twee trappen a 18 treden, a 8 cm treediepte, omhoog gesjouwd met een bijna-dood-ervaring aan mijn rug tot gevolg)  weten we beiden nog niet goed op welke stand deze het beste gezet kan worden. Vannacht stond ie dus ietsjes te koud, waardoor alle vloeibare voorwerpen in haar koelkast zijn verijsd.

Kortom; situatie: Ruud achter laptop typend, Meredith druk haar spullen aan het sorteren, kledingstukken verspreid over de gehele kamer en bevroren blikjes cola in de koelkast.

Ik vraag of Meredith wat wil drinken. Nou een lekker colaatje zou er wel ingaan. Ze maakt hem open en de coco-cola spuit als een zwart fonteintje door haar kamer. Wonder boven wonder zijn haar kledingstukken niet geraakt (wonder boven wonder ook niets van mij, maar dat is alleen grappig als je als lezer zijnde mijn wijnincidenten van afgelopen zomer hebt meegekregen). Ze wil echter het blikje niet verplaatsen richting de keuken omdat ze bang is alsnog op haar kleding te morsen. Ze zet het blikje op de grond en ondanks dat ze zo’n 15 seconden ervoor het lipje van het blikje heeft ingedrukt, blijft de cola zachtjes spuiten. Ik loop naar onze springbron toe met een keukenrol, veeg de gemorste cola naast het blikje op en zeg dat ze de cola op het blikje het beste kan wegdrinken. Omdat de drank echter blijft komen doe ik met haar mee. Gezamenlijk zitten we op onze knieen als twee debielen (lees: verliefden) lachend het iedere keer opnieuw verschijnende laagje cola op het blikje weg te drinken.

Reden van schrijven: Giphartiaans vraag ik me af of er ooit een koppeltje is geweest dat onder groot genot op deze manier samen een blikje bevroren frisdrank heeft leeggezogen.