15:05 uur
Geen commentaar

 I

II

NRFILMHUIS ZAAL 9 truth & lies of 9/11

Toegegeven: leg aan de keukentafel in twee zinnen nog maar eens uit hoe dat nou zit met die Westerschelde. Waarom verdiepen, waarom ontpolderen, natuurcompensatie of -herstel? Ook Kamerleden worstelen er mee. Zelfs op de dag van het grote ontpolderdebat zie je dat Kamerleden nog niet goed zijn voorbereid.

UPDATE 0.22 uur

Neem een persbericht van de fractie Verdonk. Twee citaten daaruit:

Rita Verdonk blijft fel tegen het ontpolderen van de Hertogin Hedwigepolder in Zeeland. Ze is er absoluut op tegen dat juist deze maatregel als natuurcompensatie voor het uitdiepen van de Westerschelde opnieuw op tafel komt.

Verdonk vindt dat de belofte aan België zo snel mogelijk nagekomen moet worden, desnoods via een noodwet maar niet ten koste van de Hedwigepolder. “Er zijn alternatieven die al eerder met succes zijn uitgeprobeerd, zoals het creëren van schor langs de Westerschelde. Laat het kabinet zich daar maar op richten.”

In de eerste alinea gaat het al mis. De Hedwige wordt niet onder water gezet ter compensatie, maar vanwege natuurherstel. Lees goed: herstel. Is iets heel anders dan compensatie. De vorige verdieping van de Schelde had grote gevolgen voor het milieu en die schade moest dus gecompenseerd. Dat is gebeurd met het nemen van tal van ‘kleine’ maatregelen. Denk bijvoorbeeld aan de aanleg van kreekgebieden in Zeeland.

De Hedwige zou worden ontpolderd, omdat de natuur in de hele Westerschelde al decennia lang achteruit kachelt. Op zijn Hollands: een eeuw lang hebben we zitten kloten aan die zeearm door her en der gebieden in te polderen, bijvoorbeeld om industrieterreinen aan te leggen. Daardoor zijn veel plantjes en beestjes verdwenen. Europa eist herstel van de natuur. We hebben immers tegen elkaar gezegd dat de Westerschelde een mooi natuurgebied gebied is dat moet worden beschermd (Natura 2000).

 In alinea twee van het persbericht wordt het nog een stuk erger. Met droge ogen worden natuurherstel en verdieping door elkaar gehusseld. En bovendien roept Verdronk het kabinet op zich te richten op een alternatief: aanleg van schorren langs de Westerschelde . Langs? Wees correct en precies in dit dossier. Het gaat om buitendijks herstel (estuariene natuur) en dus ‘in de Westerschelde’. Langs zou ook achterdijks kunnen zijn, en dat is nou juist niet de bedoeling.

Ik vraag me tijdens het lezen van het persbericht ook af of mevrouw Verdonk dezelfde debatten bijwoont als ik. Want waar is het kabinet nou juist mee bezig? Een commissie adviseerde in april de Hedwige te ontpolderen. Het kabinet legde dat advies van de commissie Nijpels naast zich neer en koos juist voor de aanleg van schorren in de Westerschelde.

Nogmaals: het is complex. En nee, het is zeker niet alleen Verdonk die dit soort fouten maakt. En ook niet alleen ‘de politici’. Want als Nova een item maakt over de Westerschelde en er worden beelden getoond van de Zeelandbrug (over de Oosterschelde) en de Oosterscheldekering dan hoop ik dat de dames en heren eens een keer de Randstad-bril afzetten en ooit de moeite nemen om naar Zeeland te rijden. Het is met de trein een uur of twee. Directe verbinding vanaf Amsterdam en dus ook Den Haag HS. Stap in Vlissingen uit en dan ruik je de Westerschelde al. Nog een klein stukje frisse neus halen en …. daar ligt de zeearm waarover we het in Den Haag hebben. En nee, het is niet alleen Nova. Ook zogenoemde kwaliteitskranten als de Volkskrant, en persbureaus als het ANP (waar veel media berichten van overnemen) zitten er geregeld naast.

De Zeeuwen mogen in elk geval van volksvertegenwoordigers verwachten dat ze hun kennis wel op orde hebben. Anders is het alleen maar naar de mond praten en show maken. Met politiek, volk vertegenwoordigen, belangen zorgvuldig afwegen en afgewogen keuzes maken heeft dat in elk geval niets te maken.

Vanavond blijkt dat Verdonk geen eens in het debat aanwezig is. Zo belangrijk vindt ze de kwestie rond de Westerschelde dus.

Wilders kann wütend werden

Im Internet hat Geert Wilders es fast schon geschafft, hier ist er unter den niederländischen Politikern der am meisten geklickte. Bei politischen Nachrichten ist kein anderer Politiker-Name auf der größten Nachrichten-Website des Landes, Nu.nl, Grund zum Durchklicken wie der seine. Wilders schafft durchschnittlich pro Headline 91.000 Pageviews, die Minister inkl. Premier Jan-Peter Balkenende liegen bei durchschnittlich 29.000.

Das bezieht sich alles auf das Jahr 2008 – wobei man wissen muss, dass Nummer 2, Rita Verdonk, nun nicht mehr Ministerin ist und mit ihrer eigenen Partei fast schon bedeutungslos geworden ist. Nummer 3, Ela Vogelaar, trat zurück. Wahrscheinlich wird Geert Wilders in diesem Jahr noch weiter vorn liegen.

Untersucht hat das Eelco Snip, Masterstudent “Kommunications- und Informationswissenschaften an der VU (Freie Universität Amsterdam) und Analist bei Publistat Mediaonderzoek. Wenn Wilders richtig wütend sei und die Überschriften dementsprechend geschrieben werden, hat das einen großen Effekt. So wurde der Artikel mit der Headline “Wilders woedend op Balkenende na bedreigingen” (Wilders ist wütend auf Balkenende nach Bedrohungen)  mit 317.000 Klicks rund viermal öfter angeschaut als der Artikel mit “‘Wilders wil debatavonden over Fitna” (Wilders will Diskussions-Abende über Fitna). Am Donnerstag bekommt der Student seine Zensur, am Freitag wird seine Arbeit hier veröffentlicht.

Hans Wiegel, der große alte Mann der VVD, der Geert Wilders ja einmal angehörte, wartet nun mit einer brisanten Aussage auf. Im TV-Programm Business Class sagte er, dass die VVD sowohl Geert Wilders als auch Rita Verdonk hätte halten sollen. Dass das nicht geschah sei die Folge falscher strategischer Entscheidungen gewesen.

Auch beim “Politieke Barometer” vom Büro Synovate verzeichnet Geert Wilders Spitzenwerte. Er würde 23 von 150 Parlamentssitzen bekommen, gäbe es jetzt eine Wahl.

Jedoch bliebe der CDA, Partei des Ministerpräsidenten Jan-Peter Balkenende, deutlich vorn. CDA würde 36 Sitze bekommen. Auch die PvdA würde mit 28 Sitzen vor Geert Wilders bleiben.

Große Verliererin ist Rita Verdonk, wie Geert Wilders aus der VVD ausgestiegen. Sie bleibt nach wie vor bei 2 Sitzen hängen. Für sie stellt sich schon die Frage, ob sich der ganze Aufwand lohnt.

PVV-Chef Geert Wilders hat laut Politik-Barometer von Synovate gegenüber letzten Umfragen wiederum an Parlamentssitzen gewonnen. Er würde jetzt 20 von 150 Sitzen in der Zweiten Kammer gewinnen, bei der letzten Umfrage von Synovate waren es 17 und jetzt hat die PVV 9 Sitze.

Die PVV wäre damit die drittgrösste Parlamentspartei. Die Regierungsparteien CDA, PvdA und Christenunie hätten mit 34, 28 bzw. 6 Sitzen insgesamt 68 und damit weniger als die Mehrheit, die bei 76 Sitzen liegt.

Rita Verdonk, wie Geert Wilders aus der VVD ausgestiegen und lange Zeit als großer Konkurrent für Geert Wilders gehandelt, kommt nicht auf mehr als 2 Sitze. Die VVD würde 17, also weniger als Geert Wilders, bekommen.

Arme, arme Rita. Raakte ze kort geleden al haar geliefde draaidokter Kay kwijt, blijft het ook in de peilingen met een rotgang naar beneden gaan. Het nieuwe dieptepunt is vijf (5!!) zetels. Helaas, jammer, u bent de zwakste schakel.

Tja, op een gegeven moment willen mensen toch inhoud en geen “gebakken lucht”. Het maken van goede plannen blijkt een stuk moeilijker dan roepen dat je de files oplost. Wat weet deze Titanic boven water te houden? Misschien een fusie met ome Geert?

De beruchte spindoctor Kay van der Linde is weg bij Trots op Nederland. Na een gastcollege dat hij gaf aan de Universiteit van Amsterdam, waarin hij de standpunten van Verdonk “gebakken lucht” noemde, is zijn positie blijkbaar onhoudbaar geworden.

Geenstijl en Nu.nl brengen meer nieuws hierover:

- Het college,

- De ontkenning,

- Het opstappen.

In deze reportage vertelt publicist en socioloog Dick Pels (60) over populisme en betrokkenheid. Het gesprek gaat vooral over rechts populisme en hoe links hier mee om zou moeten gaan. Van enkele voorbijgangers in Amsterdam en Den Haag horen we of zij zich betrokken voelen bij de landelijke politiek.

Foto: Dick Pels

Beluister hier de reportage. (Let op: link opent je mediaplayer.)

Mocht deze link niet werken, probeer het dan hier. Weliswaar slechts de eerste drie minuten, maar ja, een mens kan niet alles hebben.

Dick Pels (60) is publicist en socioloog. Daarnaast is hij voorzitter van de links-progressieve denktank Waterland en schreef hij een boek over Pim Fortuyn. Met hem praat ik over de stichting, de verharding en het populisme.

“Waterland is een denktank. Daar zijn er niet zo veel van in Nederland, zeker niet op links. Wij hebben eigenlijk de uitdaging opgenomen van de Burke stichting, die werd opgericht, iets van vier, vijf jaar geleden. Die verzamelde een aantal neoconservatieve en neoliberale denkers en die maakten toen nog wat lawaai in de Nederlandse politiek. En wij vonden dat, ook tegen de achtergrond van de opkomst van het neoconservatisme, wat eigenlijk uit Amerika komt, het belangrijk dat links daarop een antwoord zou formuleren.” “De Waterland stichting heeft eigenlijk de laatste jaren een poging gedaan om links opnieuw uit te vinden op een aantal grote thema’s.”

Dick Pels praat vol enthousiasme en lijkt bijna les te geven. Ik vind het niet erg, ik laat mij graag onderwijzen. Over de verharding van de toon in het politieke debat zegt hij het volgende: “Er wordt de laatste dagen weer geklaagd over dat parlementariërs wat meer respect voor elkaar moeten hebben en niet van die harde woorden moeten gebruiken. Maar ja, als je ziet wat er dan wordt geciteerd als belediging … dan zegt Wilders dat minister Vogelaar knettergek is … dan denk ik, nou ja, dat vind ik nauwelijks een belediging te noemen. Ik vind in het algemeen dat er heldere taal wordt gesproken.” “Ik vind het (de verharding, red.) eigenlijk niet zo vervelend. Meer in het algemeen vind ik dat, in het publieke debat, de vrijheid van meningsuiting eigenlijk niet betekent dat wij respect voor elkaar moeten hebben. Maar dat we juist middelen moeten vinden om het gebrek aan respect voor elkaars denkbeelden beter uit te houden, zonder elkaar de hersens in te slaan.”

Van het debat gaan we naar het populisme. “Ik denk dat het populisme een blijvertje is. Niet voor de eeuwigheid natuurlijk, maar niet iets dat zomaar weggaat.” “Het populisme is wel degelijk een politieke kracht, een soort onderstroom.” En verder: “ Er wordt heel vaak over die onderbuikgevoelens gepraat alsof die verkeerd zijn, maar politiek heeft eigenlijk altijd geleefd van onderbuikgevoelens. Als je die onderbuikgevoelens kan vertalen, blijkt dat je een veel grotere groep kiezers kunt mobiliseren.”

Het populisme is dus een blijvertje. “Als eerste, het op de agenda zetten van bestuurlijke vernieuwing. Dus directe verkiezingen en, wat links altijd al wil, referenda en burgerinitiatieven. Dus een beetje die ‘grassroots politics’ in combinatie met die bestuurlijke vernieuwing, de voordelen uitbuiten van de mediademocratie, niet bang zijn voor personalisering. Je moet meer ruimte maken voor individualisering in de politiek.” “En dan moeten er nog mensen worden gevonden die dat kunnen. Een soort linkse Fortuyn.” Dat is wat links moet doen.

Powered by ScribeFire.

Rita Verdonk is met haar Trots op Nederland (Trots op NL), waar het volk mede de standpunten bepaalt, een populiste pur sang. Belangstellenden kunnen via de website van de partij ideeën aandragen en mee denken. Daarna pas zal het definitieve programma van Trots op NL vastgesteld worden. Momenteel zit zij echter in zwaar weer. Waar Trots op NL op het hoogtepunt 26 zetels scoorde in de peilingen van Maurice de Hond, zou ze als er nu verkiezingen waren slechts zeven zetels scoren.

Ook voor de oprichting van Trots op NL was Rita een zeer omstreden persoon. Men houdt van haar of haat haar, een middenweg lijkt niet te bestaan. Vooral als Minister voor vreemdelingenzaken nam zij een aantal omstreden besluiten. Vooral het uitzetten van asielzoekers die in het land van herkomst gevaar liepen en de kwestie rond het Nederlanderschap van Ayaan Hirsi Ali springen daarbij in het oog. Vooral dankzij deze kwestie kwam het kabinet Balkenende II ten val. Toen zij Kamerlid werd had zij verscheidene aanvaringen met fractieleider Mark Rutte, die inmiddels voor deze functie was verkozen. Zijn tegenstander? Rita Verdonk.

Deze aanvaringen leidden ertoe dat zij op 14 september 2007 uit de VVD-fractie werd gezet. Op 15 oktober van dat jaar maakte zij bekend het lidmaatschap van de VVD op te zeggen, om twee dagen later de oprichting van Trots op NL bekend te maken. Aanvankelijk met veel succes, maar vanaf september 2008 kwamen er een aantal pijnlijke schandalen naar voren.

Het begon met de ruzie tussen Verdonk en haar voormalige vertrouweling Ed Sinke. Verdonk verweet hem dat hij geld uit de partijkas ongeoorloofd aan zijn eigen bedrijven Aspecto en Sinke-Nieuwenhuis BV betaalde. Het zou gaan om een bedrag van € 216.000. Ed Sinke reageerde hier op met de beschuldiging dat Verdonk een aantal giften niet opgaf. Daarna brak een periode van wederzijds moddergooien aan. Voorlopig eind van deze kwestie is de aangifte die Verdonk tegen Sinke heeft gedaan zoals zij vandaag bekend maakte.

Daarnaast speelt natuurlijk de kwestie dat Rita “vergat” vroeger lid te zijn geweest van de Pacifistisch Socialistische Partij (PSP), een van de voorlopers van het huidige GroenLinks. In eerste instantie gaf zij aan dat deze berichten “klinkklare” onzin waren. Toen NOVA op de proppen kwam met haar lidmaatschapskaart verklaarde zij zich “oprecht vergist” te hebben.

Wat het verlies in de peilingen misschien nog het meest verklaart is het feit dat zij vrijwel onzichtbaar is. Als ze de laatste tijd in het nieuws is gaat het over schandalen, maar niet over standpunten. Er is niemand in Nederland, behalve mevrouw Verdonk zelf waarschijnlijk, die weet waar ze voor staat. Ze heeft nog tot 2011 de tijd om hier iets aan te doen, dus het is nog te vroeg om te stellen dat Trots op NL een zinkend schip is. Maar als het lek niet snel gedicht wordt is het maar zeer de vraag of er kiezers overblijven voor haar Trots op NL.

Bronnen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Trots_op_Nederland

http://nl.wikipedia.org/wiki/Rita_Verdonk

http://www.trotsopnederland.com/

http://www.telegraaf.nl/binnenland/1885306/__Sinke__Verdonk_gewetenloos__.html?p=16,1

http://nu.nl/news/1785667/11/Verdonk_begint_rechtszaak_tegen_Ed_Sinke.html

Wat is populisme nu eigenlijk? Een precieze definitie geven is lastig, dit lukt zelfs de wetenschappers niet. Volgens de meeste politicologen zijn er wel een aantal kenmerken. Populisten hebben een afkeer van de “gevestigde orde”, dus de heersende partijen. Daarnaast is de wil van het volk de richtlijn. Punt drie is een charismatische persoonlijkheid en het laatste punt is het doen van een beroep op eenheid en vaderlandsliefde.

Zo bezien klinkt populisme eigenlijk behoorlijk als democratie. Maar er is een verschil. Populisten hebben geen eigen standpunten maar fungeren slechts als doorgeefluik van de mening van het volk. Democratische politici hebben eigen standpunten en zoeken hier de steun van het volk voor. Als je dit bedenkt zit er toch wel een groot verschil tussen.

Want populisten als Fortuyn, Wilders, en Verdonk vergeten (of vergaten) vaak een belangrijk punt. Waar zij constant refereren aan de wil van het volk hebben zij het niet over de hele Nederlandse bevolking. Nee, zij hebben het over slechts een deel (weliswaar de meerderheid) van hun kiezers.

Ik vind de opkomst van het populisme een gevaarlijke ontwikkeling. Naast het eerder genoemde punt vergeten populisten, en met hen “het volk”, vaak de lange termijn. Uiteraard zijn er altijd zaken in een land waar mensen zich aan storen, maar dan moet er goed nagedacht worden over een mogelijke oplossing. Zodat het probleem niet alleen opgelost wordt, maar er ook voor is gezorgd dat het probleem zich niet herhaalt.

Ik heb er geen problemen mee dat een politicus een plan opstelt of problemen aan de kaak stelt. Maar los ze dan ook op. Eens in de vier jaar laat ik dan wel, door te stemmen, weten wat ik van die oplossingen vond. Zo hoort het in een democratie.

Bronnen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Populisme

Op veler verzoek.
Hartverwarmend dat een schare trouwe fans nu ook met spandoeken, petities en zelfs een heuse handtekeningenactie de straat op is gegaan.

Want wij willen echo’s.
Het ego moet spreken.
Zoals het ego thuis echoot, echoot het nergens.
Echo’s op lage ego’s zoeken.
Er gaan vele echo’s in een ego.

En nog veel meer mooie leuzen werden gebezigd op de weg der digitale veelvraat.
Bits werden er gebeten.
Bijtende bytes.
Node gemist.

Fictie en werkelijkheid strijdend om voorrang.
Rechts gaat voor, maar zelfs Rita gaat rechtdoor.
Door zee.
En dat is precies onze toekomst.
Nat.

En dus strandt Rita.
Op een zee van beloften.
Belofte maakt schuld.
En schulden worden geïnd.

Kan het niet rechtsom, dan maar linksom.
En daar staat Jan al klaar met een tros rotte tomaten.
Aan de zijlijn inmiddels, maar nog charismatisch aromatisch aanwezig.
De geur van rottende tomaten: mind you!

Ook Femke doet haar naam eer aan en gooit haar vrouwelijkheid in de strijd.
Bos wordt gekapt en Jan Peter Balkt zijn schaapjes op het droge.
Droge?
Maar Nat was toch de toekomst?
Precies!
Alleen, de naïeve JP gelooft op de moeilijke momenten in een sprookje.
Zelfs als het water hem tot aan de lippen staat, zal hij zijn Balkenbrij blijven verkondigen.
Rotsvast in zijn geloof.
Rotsen, ofwel steen.
Ze zakken onherroeppelijk in een kille, eenzame, peilloze diepte.
Rots op Nederland.
En laat maar zakken.

Politiek.
Het is een hel.
Maar dat hoef ik jullie niet te vertellen.
Anders zou je nu ook hier niet zijn.
En dat siert de lezer des echo’s.
Dat streelt het ego.

Aarde.
Water.
Planeten.
Kringloop.
Wallen onder je ballen.

Hoe dan ook.
Mijn leven staat weer op zijn kop.
En niet alleen dat van mij.

Als planeten die hun baan vervolgen.
Tot elkaar aangetrokken.
Stoten elkaar weer af.
Een cyclus is doorlopen.
De volgende is alweer in gang gezet.
We horen in hetzelfde sterrenstelsel.
Maar we vervolgen onze eigen baan.
Onze eigen loop.
Onze eigen cycli.

Breuklijnen.
Haarscheurtjes.
Inzichten.
Persoonlijke ontwikkelingen.
Ik heb mijn pad.
Jij het jouwe.
En ik zal altijd van je houden.

Niets anders dan liefde zal ons verscheuren (opnieuw).

Als journalist word je regelmatig aangesproken op de vermeende ‘linksheid van de pers’. DE pers, DE media: allemaal linkse wereldverbeteraars die als naïeve allochtonenlovers de arm slaan om zielige asielkindertjes en een vervloeking uitspreken over Wilders, Verdonk en ander rechts uitschot. Ik word er een beetje moe van. Daarom deze column die ik schreef voor EénVandaag:

Als je me ergens mee op de kast kan krijgen, is het wel met de continue nadruk in de discussie op de vermeende ‘linksheid’ van de pers en de publieke omroep. Met drogredenen als “Iedereen weet dat…” (de pers links is…etc) wordt het publiek duidelijk gemaakt dat ze bij de neus worden genomen. De linkse kerk zorgt ervoor dat u alleen maar zielige verhaaltjes over asielkinderen te zien krijgt en Fortuyn (eerst) of Wilders (nu) ‘gedemoniseerd’ worden. En dat we wierook op het altaar van de multiculturele heilstaat branden, zoals de EénVandaag gastcolumnist Gregorius Nekschot zo mooi verwoord.

Helaas is om andere redenen objectiviteit inderdaad een illusie. Uit de enorme brei aan nieuws die elke dag over u en ons wordt uitgestort, maken wij voor een selectie. En in elke keus zit onvermijdelijk iets subjectiefs. Maar dat is iets anders dan dat wij consequent Geert Wilders als een paria of Wouter Bos als een heilige neerzetten.

Aangenaam verrast las ik dan ook gisteren dat uit onderzoek van de Vrije Universiteit, in opdracht van de gratis krant DAG, blijkt dat de pers in toon en onderwerpkeuze vooral rechts is. De onderzoekers analyseerden 2,2 miljoen woorden die de eerste vijf maanden van dit jaar op de voorpagina’s van alle landelijke kranten verschenen. Conclusie: er is geen sprake van een linkse, maar eerder van een rechtse kerk aan het Binnenhof. De kranten blijken verzot op rechtse onderwerpen. Geert Wilders en Rita Verdonk, om maar wat rechtse iconen te noemen, zijn niet van de voorpagina’s weg te slaan. Bovendien is de toon van de berichtgeving net iets vaker positief gekleurd voor rechts.

Ja….ik hoor u al tegenwerpen: de meeste verhalen over Wilders of Verdonk zijn vast negatief. Maar het feit dat deze politici het nieuws domineren betekent wel dat ze met hun thema’s (immigratie, islam, allochtonen, criminaliteit) het publieke debat domineren. Het gaat hier niet over linkse heilige huisjes. Wilders en Verdonk weten heel goed hoe ze in het nieuws moeten komen én blijven (zie mijn vorige weblogs), in tegenstelling tot linkse politici als Wouter Bos en Femke Halsema, die een haat-liefde verhouding hebben met de pers.

Hartstikke fijn, zult u zeggen als (terecht) kritische toeschouwer, maar al die journalisten ZIJN wel allemaal links. Inderdaad: veel journalisten stemmen op een linkse partij. Maar 70 procent van ons, zoals even uit de losse pols geroepen wordt door Nekschot? Een typisch staaltje van papegaaien: iets roepen dat je ergens hebt gehoord, zonder na te gaan of het wel klópt. Nee hoor: BAM, dit is de waarheid: zeventig procent van de “jongens en meisjes” van de pers stemt links. Op deze manier hou je een vooroordeel in stand waarmee je makkelijk en goedkoop scoort.

Laten we eens kijken naar de feiten.

Navraag leert dat er een aantal onderzoeken zijn gedaan naar politieke voorkeur van journalisten. De onderzoeken dateren al van 7, 8 jaar geleden; daarna zijn het meer peilingen. We pakken het meest uitgebreide en recente promotieonderzoek door communicatiewetenschapper Mark Deuze (Universiteit van Amsterdam) uit 2001 erbij. Hij heeft zeer uitgebreid gepubliceerd over dit onderwerp (interessant om te lezen, ook over relatie met het publiek, u dus, een vergelijking met andere landen etc).

Even wat leuke algehele weetjes uit zijn onderzoek (in totaal 1010 journalisten deden mee):
-Mannen ruim in meerderheid
-Gemiddelde leeftijd 42
-Hoog opleidingsniveau
-Voorkeur voor ‘links van het midden’

Als we gaan kijken naar de politieke voorkeur, beschouwen de journalisten zich bijna zonder uitzondering als links (32 procent) dan wel links van het midden (47 procent), hoewel veel journalisten opmerkten dat dergelijke classificaties toch ‘niet meer van deze tijd’ zijn. Zeg maar achterhaald inderdaad: maargoed. Slechts 20 procent situeert zichzelf in het politieke midden en maar 1 procent noemt zichzelf ‘rechts’. Bij elkaar opgeteld kom je dus op die 70, nee, zelfs 79 procent.

Maarrrr…wat is links van het midden? Daar wordt onder meer D66 bedoeld. Maar is D66 links? Nee, D66 is net als het CDA een middenpartij, noch links, noch rechts (zie Instituut voor Publiek en Politiek). Als je deze dus buiten beschouwing laat, zit je op 32 procent (echt links stemmende journalisten) of, in het uiterste geval, 47 procent (links van het midden).

We kijken verder.

In 2000 is door statistici Van Schuur en Vis (Rijks Universiteit Groningen) ook gekeken naar de politieke voorkeur van journalisten. Hier het lijstje (zie onderzoeksresultaten, pagina 120):

CDA/SCP/RPF/GVP: 8 %
VVD: 5 %
D66: 27 %
GroenLinks/SP: 15 %
PvdA: 29 %

Let wel: dit zijn toenmalige partijvoorkeuren van uitsluitend Haagse journalisten. D66 was in 2000 nog een grote partij. Veel oud-D66ers zijn inmiddels overgestapt naar de VVD (uit literatuur is dit bekend) en andere partijen. Maargoed, als je alleen naar de echt linkse partijen kijkt, dan stemt 44 procent van de journalisten links. Reken je D66 mee, dan zit je ineens op 71 procent. Een beetje geflatteerd cijfer, aangezien D66 geen linkse partij is. Ik ga dus uit van die 44 procent.

Conclusie: de helft (44 tot 47 procent) van de journalisten stemt links van het midden. Daarbij opgemerkt dat deze onderzoeken gedateerd zijn. Hoe zou de situatie nu liggen met een PvdA die op een historisch dieptepunt zit in de peilingen en een D66 dat weer aan het groeien is? Geloof het of niet: journalisten zijn net mensen. Ook veel voormalig PvdA-stemmende journalisten zullen nu waarschijnlijk een andere keus maken dan laten we zeggen acht jaar geleden.

Waar hebben we het dus over? Wat zeggen die getallen ons eigenlijk?

De laatste jaren hebben verschillende studies in onder meer Australië en de Verenigde Staten bovendien aangetoond dat journalisten als het gaat om onderwerpen als seksuele moraal, migranten, asielzoekers en uitkeringen er ondanks deze linkse politieke voorkeur nogal conservatief getinte opvattingen erop na lijken te houden.

Met andere woorden: links stemmen wil nog niet zeggen dat je als journalist vooral ‘linkse’ onderwerpen op de agenda zet. Die link -om maar even een woordspeling te gebruiken- kan je gewoon niet leggen. Links stemmen betekent nog niet links lullen.

Oja, voor uw informatie: we hebben bij de vorige verkiezingen hier op de EénVandaagredactie (TROS/AVRO) een peiling gehouden. Opvallend genoeg sprong geen enkele partij eruit. Zo’n beetje elke politieke stroming was vertegenwoordigd: VVD, CDA, D66, PvdA, SP, GroenLinks en PvdD, waarbij VVD, CDA, PvdA en SP de grotere partijen waren.

Tot zover een inkijkje in het stemgedrag van journalisten.

Wat betreft het rücksichtloos oppakken van cartoonist Nekschot door het Openbaar Ministerie deel ik overigens de mening van onze gastcolumnist: een onheilspellende ontwikkeling. Ik kan me steeds minder aan de indruk onttrekken dat de gelovige lobby, zowel aan christelijke als aan islamitische zijde, de laatste jaren een invloedrijke machtspositie heeft ingenomen op bestuurlijk gebied. Genoeg reden om de waakzaamheid op te schroeven, lijkt me.

Wat een grap. Je heet Verdonk. Je  wilt een rechtse club opbouwen, je wilt het spectaculaire succes van de Lijst Pim Fortuyn (LPF) herhalen, maar je wilt niet het onderlinge geruzie, ministers vanb je partij die ruziemakend het kabinet op zijn kop zetten, keer op keer nare pers, om uiteindelijk vrij roemloos achter de horizon te verdwijnen. Je wilt een rechtse doorbraak, maar zonder dat de baantjesjagers en geldwolven elkaar levend verslinden en je hele project onmogelijk maken.

Dus wat doe je? Je begint een beweging, met jezelf als enige lid. “Naar voorbeeld van Wilders kent haar politieke beweging geen ledenzoals een politieke partij, mar sympathisanten en begunstigers. De schrik voor LPF-toestanden zit diep”, aldus De Volkskrant van 31 maart 2008.  Geen intern gedonder, alles onder controle. Je jat de retoriek van Fortuin, ik doe wat ik zeg, recht door zee, de hele mikmak, je wappert met veel vlagvertoon de media en de opiniepeilingen binnen – en je hebt de regie lekker in eigen hand. Leden die stennis kunnen trappen, mensen met een eigen willetje, die heb je immers slim buiten de deur gehouden?

Maar nu dit bericht, uit De Volkskrant van 19 juni: “Dit zijn LPF-toestanden, vindt ook Rita zelf”. Topadviseur Sinke isn opgestapt nadat blijkt dat hij zijn partner en anderen heeft betaald, terwijl volgens verdonk de deal was dat hij gratis zou werken voor de Goede Zaak. Sinke zegt: ja ik wel, maar die anderen niet, en bovendien heb ik Rita gewaarschuwd dat ze teveel geld uitgeeft. Zo’n soort ruzie dus. “Net als bij de LPF – veel emoties, botsende ego’s en rondvliegende modder”, vertelt het Volkskrant-artikel.

Ook als je maatjes geen lid zijn, maar alleen maar geldschieter, topadviseur of weet ik wat, daarom kunnen ze van je club nog wel een cirkus maken dat zichzelf  voor het oog van het ganse land sloopt. Dat krijg je ook wel als je je ‘Beweging’ zo openlijk profileert als de Redding van Ondernemend Nederland. Dan zuig je de geldwolven en carrièrejagers aan. En die hebben geen lidmaatschapskaart nodig om hun ambities na te jaren en hun ego’s te laten gelden.

Vrolijkheid rond dit alles is gepast, maar we dienen het niet te overdrijven. De radicale antiracistische groepering Doorbraak schrijft op haar website naar aanleiding van de ruzie: “Hopelijk deinzen ondernemers en geldschieters er nu voor terug om de TON-partijkas te spekken. Eenzelfde fiasco als de snelle ineenstorting van de LPF is immers best mogelijk.” Dat klopt. Maar daarmee zijn we nog niet van dit soort hard rechtse politiek af. Terecht  wijst Doorbraak er echter ook op dat een inhoudelijk tegenwicht vanuit links veel te veel ontnreekt, en acties zoals afgelopen avond in Deventer en komende maandag in Zoetermeer blijven noodzakelijk.

Daar komt iets bij. TON zit in de problemen, maar zelfs als die groep zou instorten is daarmee de aanhang ervan niet weg. Vandaag liet een peiling al zien hoe het werkt: vier zetels minder voor Ton, twee zetels méér voor Wilders (Nieuws.nl, 29 juni) als er nu verkiezingen zouden zijn. Wilders’ PVV – ook zo’n ‘Beweging’ met maar één lid – is in de kern net zo uit op versterking van keiharde ondernemersmacht. Maar in het politieke profiel domineert islamofoob- en ander racisme veel sterker. Deze groep zou wel eens kunne profiteren nu het cirkus-Verdonk in de problemen raakt.

De PVV heeft veel minder het imago van een handvol snellle zakentypes die een politiek kopstuk gebruiken om het land zo’n beetje over te nemen. Elementen als racisme, nationalisme en de verdediging van een sterke hardhandige staat domineren de PVV-politiek. De groep is extremer dan ToN – maar ook hechter, minder geneigd tot openlijk waarneembare interne conflicten. Als een kapotte TON een versterkte PVV met zich meebrengt, dan zijn we bepaald niet veel opgeschoten. Reden temeer om niet af te wachten tot uiterst rechts zichzelf sloopt – een hard openlijk links tegenwicht is vereist.

iets  bijgewerkt 21 juni 13.20 (Ned. tijd)