Ik mag ze nu publiceren want ze zijn geschonken aan de jarige. De jarige vond de NOEKS-tas wel mooi maaaar,… ze kunnen mij pick-pocketten want ge kunt er zo in grabbelen en eigenlijk is die schouderriem te breed om schoon te kunnen bruinen en zoverder enzovoort.

Dan maar eens gekeken hoe we dit zouden kunnen oplossen en een extra stuk zaklichaam uitgesneden en ertussen gewerkt. Ziezo, een streepjeszak met een flap die sluit met twee magneetjes. Achteraf bedacht ik me nog dat het mooier was geweest als ik de magneten tussen de lagen stof had gestikt ipv ze erbovenop te naaien. ‘t zal voor een volgende keer zijn, hopelijk wordt er nu niet meer gepick-pocket. De smallere riem om beter te kunnen bruinen heb ik niet gemaakt. Bruinen, da’s toch niet gezond. Op deze manier valt de tas natuurlijk minder mooi. Misschien dat dat betert als ze gevuld is. Strepig is ze in ieder geval genoeg.

En dan nog een tweede geschenkje dat ik toch maar afgegeven heb maar dat eigenlijk compleet mislukt was wegens te moeilijk voor mijn machien. Ik weet nu ook dat fleece een vuiligheid is om mee te werken. Veel te veel pluizen in uw spoelhuis en zo. De man werd ingeschakeld om de vervelende werkjes op te knappen en duwde de bovenrand vol met vulsel. Op de voorkant appliceerde ik ook nog mevrouw haar naam maar ook hier heb ik nog héél veel oefening nodig. Ikzelf trok zelfs geen foto van mijn mottig creatuur. De poes, die vond het precies allemaal goed genoeg.

Eerste Wereldoorlog-veteraan Harry Patch krijgt pralines van de Belgische ambassadeur

Harry Patch wordt morgen 111 jaar. De Brit is de allerlaatste overlevende van de loopgravengevechten rond Ieper tijdens de Eerste Wereldoorlog. Uit erkentelijkheid stuurde de Belgische ambassadeur hem een doos pralines als verjaardagscadeau.
Harry Patch heeft zijn verjaardag enkele dagen te vroeg gevierd in het rusthuis in Somerset waar hij al enkele jaren woont. Het is een klein feestje geworden, met enkele vrienden en familieleden. De leeftijd begint dan ook stilaan wat aan hem te knagen.

Maar op de Belgische ambassade in Londen zijn ze Harry’s verjaardag niet vergeten. Ambassadeur Jean-Michel Veranneman de Watervliet stuurde hem een verjaardagsbriefje, samen met een doos Belgische chocolade en een boek met luchtfoto’s van België. ‘Zijn familie heeft mij verteld dat we hem daarmee een plezier zouden kunnen doen. Lezen begint stilaan wat moeilijker te worden, maar een fotoboek en chocolade zou hij zeker nog kunnen appreciëren’, legde de ambassadeur gisteren uit.

En dat allemaal om Patch te bedanken voor wat hij tijdens de Eerste Wereldoorlog voor ons land heeft gedaan. ‘Harry is de laatste Britse soldaat die echt in de Vlaamse loopgraven bij Passendale heeft gevochten tegen de Duitse bezetter. Er is nog een andere Britse veteraan, die zelfs nog iets ouder is (Henry Allingham, 113, nvdr.), maar die heeft nooit in België gevochten.’
Slag om Passendale
Patch, die geen vrijwilliger was maar verplicht werd om ten strijde te trekken, vocht vlakbij Ieper mee in de slag om Passendale, waar zowat 70.000 Britse soldaten het leven lieten in de loopgraven. Op 22 september 1917 kreeg hij een scherf van een Duitse granaat in de buik. Hij raakte buiten westen en werd wakker in een ziekenhuis. Hij was zwaar geraakt, zo bleek, maar overleefde. Drie van zijn strijdmakkers werden door diezelfde granaat gedood.

Na de oorlog is Patch teruggekeerd naar Wales, waar hij trouwde, twee kinderen kreeg en als loodgieter aan het werk ging bij zijn vader. Hij heeft decennialang gezwegen over wat hij aan het front allemaal had meegemaakt. Pas de jongste tien jaar is zijn verhaal naar de oppervlakte gekomen.

Patch is enkele keren teruggekeerd naar Ieper en is door de Belgische overheid bekroond met de eretitel Ridder in de Leopoldsorde. Vorig jaar was de Belgische ambassadeur zelfs persoonlijk naar Somerset gegaan voor het verjaardagsfeest, toen de man 110 jaar werd. En ook nu blijft de ambassade de band met ‘de laatste overlever’ aanhalen. ‘We hebben meneer Patch uitgenodigd voor de parade van het Belgische leger in Londen op 11 juli’, zegt ambassadeur Jean-Michel Veranneman. ‘We hopen echt dat hij nog kan komen.’

Had ik nu een capodastro, dan kon ik ‘viva la vida’ van coldplay helemaal meezingen, mezelf begeleidend op gitaar.
Meespelen gaat zonder die capo ook, maar lager zingen helaas een stuk minder.
Cadeau-verjaardag-tip moet u nu denken en u noteert het op een blaadje en hangt het op uw prikbord.

Edit: bewijs: