Reçu cette semaine dans ma boite aux lettres ce magnifique album d’Eliane Radigue. Il fait partie d’une réédition par le label Important de deux disques enregistrés dans les années septante par la compositrice: triptych qui date de 1978 et celui-ci, vice versa, etc, conçu à l’origine comme une installation sonore. La pièce de base est construite autour d’une boucle de feedback, qu’on croirait réalisée à partir du synthétiseur qu’Eliane Radigue venait alors d’acquérir – et qui ne la quittera plus jusqu’à nos jours: le ARP 2500 – et qui est en fait un simple larsen généré en  studio. Mais c’est surtout le mode de diffusion de la pièce qui allait être décisif. Ce morceau se présente physiquement comme une bande magnétique stéréo qui peut ainsi être diffusée à plusieurs vitesses, passant du plus rapide et donc plus court: 2′42″, où les sonorités du feedback prennent une teinte légérement crystalline, à la version la plus longue, ralentie pour obtenir une durée de 13’41” et produisant un battement de fréquences basses, très physique, qui deviendra caractéristique des futurs travaux de la compositrice. Le dispositif permet bien évidement tous les intervalles, toutes les gradations entre ces deux extrêmes, mais aussi d’autres modulations comme un jeu sur la stéréo, un choix entre les pistes de gauche ou de droite (ou les deux) et surtout la possibilité de jouer cette pièce à l’endroit comme à l’envers. C’est pourquoi le “disque” sortit à cette époque dans le même format que la version réalisée pour l’installation, c’est à dire une bande magnétique. Tiré à dix exemplaires, accompagné d’une note manuscrite, l’objet était bien évidement rapidement devenu introuvable, et culte. Le voici réédité en un double CD, présentant la pièce jouée à quatre vitesses différentes, à l’endroit sur le premier disque, et à l’envers sur le second. Le disque est accompagné cette fois d’un texte de Manu Holterbach, qui rédige actuellement une biographie d’Eliane Radigue. Il est édité sur deux cds afin de permettre à l’acheteur disposant de deux lecteurs de mixer les deux disques aléatoirement.

J’attends impatiemment mon exemplaire de la réédition de Tryptich, peut-être dans le courrier suivant?

A friend knows the song in my heart and sings it to me when my memory fails.

~Donna Roberts

I know I talk a lot about realizations and kind of corny meaningful things, but I’m at a really big crossroads in my life right now where I’m discovering or rather rediscovering everything that means a lot to me as well as new things and new experiences. Friends especially are a predominant pattern in which my faith rarely falters, especially with one.

Me and Jonny on a road trip to Prescott stopping at a park to play in snow

Jonny has been my best friend for years. I love him to death and I would do pretty much anything for him. In one of my posts I asked who your oldest friend was but I’m not sure that I answered it for myself – or maybe I did. Ha! My memory is sort of lacking at one in the morning. Anyway, I would like to go in depth a little bit. I’ve known Jonny for about ten years, we kind of dated a little in middle school, but afterwards we found our true places at each other’s sides as friends. He knows me better than most people and he’s seen me at a lot of bad points in my life. He knows about every major thing that has ever happened to me and every thought that I have about anything. I never have to censor myself with him and he knows not to take most of the things that I say personally.

We’ve had our rough patches and our fair share of fights, but even though I can completely hate him at times, I’ll always love him and I’ll always be there for him and vice versa. At the risk of sounding cheesier than I already am, he can quite literally sometimes be my other half – the brother I never had. So here’s to true friendship that will never leave and while it may falter, will always come back strong. Cheers.

Question: What is true friendship made of?

Ok, here we go.

My first brief was Vice Versa. I chose “global” and “local” as the two opposites for which I would make a logo, create a brand.

The solution for “local” was for a small community, showing their different activities, locally produced food, communal childcare etc.
The first and the last letter, both being “L”, were used as arms for a handshake, symbolizing the meeting between people, eye to eye,
and the “L”s form a sort of border around the word. The logo was then applied to tags, wristbands for festivals, bags and info cards.

The opposite, “global” had a logo formed from letters made out of the grid of the globe. This was meant to empathize the corporate, colder feeling of communication where people do not meet face to face. The first letter forms were then altered into a final “G”, and this logo I put on office items like pens, letterheads and visitors tags.

This is the first experiment.

And here is the last steps of the final logo for “global”.

………………………………….

Right now I’m doing Rathna’s brief “Form and Meaning”. We have two texts to read, and then find a system to fit them into. I honestly feel a bit confused with this project, and my current approach, focusing on the two authors of the two texts, one writing semantic poetry and the other one talking  about how typography should be invisible, as in not taking away the attention from the content, is not one I’m happy with.
Although the project do focus on systems, grids, meaning and form, I find it difficult to find a structure worth holding on to.
Here is a small piece of the two texts set together.

There will be no weekend.

………………………………….

Do the two briefs connect?
Well, for me there is a systematic approach to both, the way that you let the content lead you in on a path. In Vice Versa I chose it more myself, since I picked the words to work with. In Form and Meaning the texts were given to us, for us to find the connection inside. Also, in both briefs, there are two parts, two texts and two logos, who interact with each other, and can play of one another.

…………………………………..

I enjoyed both of the talks.
With Phil’s talk I always like to see the whole process, from brief/job to final outcome, and with such varied material and clients it makes it even more interesting. I really like Catherine and his work for Penguin.

Just like Will said, I think Paulus’ enthusiasm were a great energy boost, and brought life to a subject that can be, well, square. I enjoyed the way he almost build up the grid for the calendar,
showing that a successful, maybe abstract, piece of graphic design, do need to stand on a firm foundation of facts, to be interpreted correctly in the end (this is maybe not always necessary, but in his examples I think it worked well).

C U tomorrow!

It’s time for a revival, don’t ya think?

A few days ago, I was AWED by SNSD’s stunning performance on DREAM CONCERT. Yea, many of you K-pop fans would have known about it. IT WAS WAYYYYY AWESOME <3 Totally a SNSD to SONE love confession.

I AM WAY PROUD BEING A SONE <3

hehe. 10th October Totally everyone’s Dream Concert. and Yay, antis finally didn’t give SNSD silent treatment like they did the year before. I like this change. and Sooyoung-unnie’s right, it’s truly a beautiful night SNSD’s outfit at Dream Concert was GREAT. Sooyoung winked at me, Yoona sent a heart to me, Sunny stared at me, Fany waved at me and around me, Jessica looked around me, Yuri smiled at me, Hyoyeon danced for me, Seohyun was cheerful for me and Taeyeon cried for me ISN’T THAT AWESOME? HAHAHAH. It’s all because I am called a SONE

Words to say how much I love SNSD cannot be compared to whatever I’m feeling inside towards SNSD

hehe. Tough papers are coming up. F&N was OKAY, i didn’t study, expected. I wouldn’t wanna study if SNSD’s updates are hot and ringing.  But for Math & Chemistry, I’LL GO FOR IT. HIMNAE! I have support from SNSD AND fx’s AMBER!

Sigh, tweeted and tweeted. I’m bored of going online. I need more Sones as friends.

Taeyeon & Yoona, I’m touched by your tears ;D

SNSD’s special in MANY ways. I love them in MANY ways.

10th October <3

1.00 to 4.00 pm : Preparation of oral presentations

7.00 pm : B & B at “The Unicorn” (Burger & Beers)

9.00 pm : Third picher of beer, stomachache…

10.00 pm : Alone in the streets of Loughborough

10.30 pm : Second phase, english cider tasting at the pub “The Orange Tree” (very nice pub!)

12.00 pm : Third phase, Vice & Versa Club!!!

…and we end up with a blurry photo…Good night!

Our boy, and frequent collaborator here at FH, Jacques Khouri just uploaded some of his short films over on his Vimeo page.

Check’em out now!

Metropolis

King of Pop… Dead and Gone…
Poate din ce in ce mai putini oameni asculta muzica pop… dar sigur a auzit fiecare de Michael Jackson, the KING of POP.
Michael Jackson a parasit aceasta lume cruda… In data de 25 Iunie 2009, Michael Jackson a suferit un stop cardiac, doctorii au facut tot ce le-a stat in putinta, insa din pacate nu au reusit sa-l reanimeze. Medicii au confirmat decesul popstarului.
Trist, dar adevarat! The King of Pop is Dead and Gone away… acesta avand concerte programate chiar si pentru anul viitor…
Michael Jackson avea doar 50 de ani, 50 de ani care i-a trait din plin… inconjurat de o gramada de fani, dar si de o multime de dusmani… Invidia nu va muri niciodata… Nu cred ca a avut o viata usoara, vesnic acuzat… copiat etc… zvonuri peste zvonuri… sa fi fost bolnav psihic, sau doar neinteles de lumea care acuza fara sa analizeze, sau fara a apela si la subiectivitate. Era un om sufletist… insa multi nu luau in considerare acest lucru… Sa confunzi bunatatea cu boala psihica… nu e tocmai asa dificil de ‘realizat’, mai ales in ziua de azi… unde mai pui faptul ca astfel te mai poti si imbogatii… nu?! Jalnic… traim intr-o lume jalnica, unde rautatea, prostia si invidia se afla pe prim plan.
Dar de sacrificiu, nu se mai aude nimic. Nimeni nu pomeneste de asa ceva, de ce oare? De ce nu s-a facut tam tam in directia asta? Raspunsul e cat se poate de simplu… stirile negative aduc un profit mult mai mare… Oare de ce…? Hmm, din simplu fapt ca omul crede mult mai usor in ceva negativ, o astfel de stire il ‘unge pe suflet’, vazand suferinta altuia, te face pe tine insuti sa te simti mai bine… astfel te impaci mult mai repede cu raul decat sa accepti bunatatea, sa poti ceda, sa accepti faptul ca sunt altii mai buni ca si tine… Din pacate majoritatea traiesc dupa aceasta conceptie… si mai rau e ca nici nu realizeaza…
Totusi exista persoane care se ’sacrifica’, altfel spus… cedeaza pentru fericirea altora, si in alte cazuri se cedeaza reciproc… pastrand o tacere adanca… Trebuie sa ii consideram lasi? Lipsa de vointa, incredere, sau curaj? Sunt prea putini… neintelesi, care nu mai au cum sa declanseze o ‘revolutie iluminista’… au renuntat la aceasta idee… ramanand totusi speciali?!?

Sa ii acuzam? Unde e dreptatea? O intrebare mai grava ar suna asa: dar judecata unde e? Adevarul ramane ascuns datorita lipsei de judecata si vointa…
Oricum… orice om este special, asa cum a fost si Michael Jackson… Viata te invata multe si marunte… si in orice situatie te-ai afla… un lucru trebuie sa retii vesnic… si anume: sa pastrezi echilibrul intre tine si restul… intre judecata si morala, intre bine si rau… Yin and Yang… Niciodata nu vei putea lua o decizie buna fara ca aceasta sa fie si rea si vice versa… Tot ceea ce iti ramane in final, e vointa… de a scoate cat mai multa ‘bunatate’ din orice…

Life… we are not going to survive it anyway… but one should keep in mind that sometimes it’s the smallest decisions that can change your life forever…

Livia

Check the blog cloudkickers.com

Organizations bend over backward to see that communication both inside and outside the company are open, honest, and clear. Your ability to communicate increases productivity both yours and your organization’s. it shapes the impressions you make on your colleagues, employees, supervisors, investors, and customers. It allows you to perceive the needs of these stakeholders (the various groups you interact with), and it helps you respond to those needs. Whether you run your own business, work for an employer, invest in a company, buy or sell products, design computer chips, run for public office, or raise money for charities, your communication skills determine your success.

Good communication skills are vital because every member of an organization is a link in the information chain. The flow of information along that chain is a steady stream of messages, whether from inside the organization (staff meetings, progress reports, project proposals, research results, employee surveys, and persuasive interviews) or from outside the organization (loan applications, purchasing agreements, help-wanted ads, distribution contracts, product advertisements, and sales calls). Your ability to receive, evaluate, use, and pass on information affects your and your company’s effectiveness. 

Within the company, you and your co-workers use the information you obtain from one another and from outsiders to guide your activities. The work of the organization is divided into tasks and assigned to various organizational units, each reporting to a manager who directs and coordinates the effort. This division of labor and delegation of responsibility depends on the constant flow of information up, down, and across the organization. So by feeding information to your boss and peers, you help them do their jobs, and vice versa.

 If you are a manager, your day consists of a never-ending series of meetings, casual conversations, speaking engagements, and phone calls, interspersed with occasional periods set aside for reading or writing. From these sources, you cull important points and then pass them on to the right people. In turn, you rely on your employees to provide you with useful data and to interpret, transmit, and act on the messages you send them.

 If you are relatively a junior employee, you are likely to find yourself on the perimeter of the communication network. Oddly enough, this situation puts you in an important position in the information chain. Although span of influence may be limited, you are in a position to observe firsthand things that your supervisors and co-workers cannot see: a customer’s immediate reaction to a product display, a supplier’s momentary hesitation before agreeing to a delivery date, an odd whirring noise in a piece of equipment, or a slowdown in the flow of customers. These are the little gems of information that managers and co-workers need to do their jobs. If you don’t pass that information along, nobody will know about it—because nobody else knows. Such an exchange of information within an organization is called internal communication.

My Consultancy–Asif J. Mir - Management Consultant–transforms organizations where people have the freedom to be creative, a place that brings out the best in everybody–an open, fair place where people have a sense that what they do matters. For details please visit www.asifjmir.com, Line of Sight

Most ordering today is done on standardized order forms, purchase forms, and requisition forms, and is handled by means of standardized procedures. Together with telephone ordering, which has surged to new highs in recent years, forms have eliminated most individual letters about orders. As long as there are human beings ordering and filling orders, there will be errors, exceptions, special requests, and problems to write about.

If you are ordering without a form (the form is missing from the catalog, you are responding to magazine ad), include the description of the desired item, the quantity, the size, the color, personalization/monogram, and the price. Include your own name, address, postal code, and state your method of payment. If you are paying by bank card, include its number, expiration date, and your signature. If you are buying from a company in your home state, add sales tax to the total. Also include any stated handling charges. Specify shipping directions or any special considerations.

When responding to orders received, it is helpful to have an all-purpose form for problem orders. After saying something like, “Thank you for your order. We are unable to ship your merchandise at once because . . . “ list a series of possible problems so that one or more can be circled, underlined, or checked off. Some suggestions: Payment has not been received. We no longer fill C.O.D. orders—please send a check or money order. We do not have a complete shipping address; a description of the enclosed merchandise; a copy of the sales slip, invoice, or shipping label; an explanation of why you’re returning it; your request for a refund, credit to your account, or replacement merchandise, an expression of appreciation. If returning the merchandise is difficult (in the case of a large appliance, for example), write first and ask how it should be returned. Always ask for (although you may not always get) reimbursement for your shipping costs.

When you are canceling a prepaid order or when asking for a refund, give all possible information: order/invoice/reference number, date of order, description of merchandise. Specify whether your payment should be returned to you as cash or check, as a credit to your account or your bank card (if you charged it), or as a credit to your company’s account.

Arrange your order on the page so that it can be deciphered at a glance. Instead of phrasing an order as a long sentence, arrange the information in columns. Set off data so as to be quickly read—there will be a similar chance of error in your order.

If you need merchandise or supplies by a certain date, state it clearly. By making explicit in your letter the importance of the delivery date, you will in most instances be able to cancel the order without forfeiture if you fail to receive it in time; the letter can serve as an informal contract.

If your first order should go astray and you send in a second, emphasize that it is a duplicate order. Too often, the first order eventually turns up and is also filled.

Orders were made for forms, and vice versa. Although no two order forms are precisely alike, a few items are standard: customer’s name, business name or title, address, postal code, and telephone number with area code; customer’s account number; description of merchandise, page where it appears in catalog (optional), quantity wanted, size, color, type; monogram or personalization; price per unit; total price for each item; shipping and handling chart; sales tax information; amount enclosed; shipping information (options available plus approximate length of shipping time); space for bank card number, expiration date; and signature; spaces for signatures from purchasing department or other authorization.

Individualized letters dealing with orders are generally typed on letterhead or memo stationery.

If writing about a personal order from your home, a handwritten note is acceptable if clearly written.

My Consultancy–Asif J. Mir - Management Consultant–transforms organizations where people have the freedom to be creative, a place that brings out the best in everybody–an open, fair place where people have a sense that what they do matters. For details please visit www.asifjmir.com, Line of Sight

Extend, renew, or negotiate a contract when the other party is the happiest, not when the contract is about to expire. Whenever we’ve done an exceptional deal for a client, I encourage the executive in charge to discuss extending the client’s representation agreement then, even ifit still has a year or so to run.

If a customer of yours has received terrific news, even if it has nothing to do with your product—a raise or a bonus, for instance—there’s probably a good timing opportunity there.

Take automatic mood checks. Mood alone can turn a “yes” into a “no” and vice versa.

My Consultancy–Asif J. Mir - Management Consultant–transforms organizations where people have the freedom to be creative, a place that brings out the best in everybody–an open, fair place where people have a sense that what they do matters. For details please contact www.asifjmir.com, Line of Sight

هذه العبارة تشابه تماما معنى العبارة العربية “والعكس صحيح”  فتشابهها  في الاستخدام.

وهي ايضا كقولنا في الانجليزية the other way round وايضاthe position being reversed

*************************

ولقراءة معاني عبارات أخرى يمكنك زيارة القسم الخاص:

معاني عبارات وأقوال في اللغة الانجليزية

هذه العبارة تشابه تماما معنى العبارة العربية “والعكس صحيح”  فهي تستخدم كما تستخدم هذه العبارة!

وهي ايضا كقولنا في الانجليزية the other way round وايضاthe position being reversed

*************************

ولقراءة معاني عبارات أخرى يمكنك زيارة القسم الخاص:

معاني عبارات وأقوال في اللغة الانجليزية

It has been said, “that when you don’t know what to wear, wear black. Because you’ll never go wrong with black.”

Oh yes! Black. It has always been a classic staple and a must-have inside your closet. But today, we can twist this classic black by adding a dash of loud color.

I love adding accessories to black tops or dresses, like the red belt or shoes or bag. definitely changes the black ensemble, don’t ya think?

Dress: Short sleeved, empire dress, The Flower Collection

Jacket: Trench, eyelet, Details (no link, can’t find their website or they don’t have one? does anybody know?)

Belt: Red Patent Belt, Vice-Versa (no link, can’t find their website or they don’t have one? does anybody know?)

Earrings: Drop Earrings, Bazaar

After sitting through a painful seminar at work yesterday where the speaker had little to no grasp of proper grammar and pronunciation, I’ve decided to share with you the top 5 mispronunciations that make my head spin.

1. Expecially (instead of especially)
There is no X.  I promise you.  Quit saying it like there is.

2. Irregardless
I learned this was wrong in elementary school with the Daily Oral Language exercises.  How can people still be saying this?

3. Orientate/Disorientated (rather than the proper usage of orient/disoriented)
This little gem is what inspired this post.  I sat through a training yesterday where the speaker used this word a minimum of ten times.  I think by the end I was visibly wincing when she’d say it.

4. Ath-a-lete(adding an unnecessary syllable to athlete)
Just unnecessary.  And irritating.

5. Visa-versa (as apposed to vice-versa, the proper pronunciation of the Latin-based phrase)
No explanation needed.

Roksanda Ilincic gown as vv (vice versa*)

Some days are vice and some days are versa.

Today, is just another sunday.

Soaking myself – again -

in garamat drops &

mesulid meds.

*i pfff my immune system* 

Though,

I came across Roksanda Ilincic

for the very first time.

Place your bets, she has graduated – indeed -

‘le’ St.Martins

after studying Architecture & Applied Arts 

in Belgrade.

Among her signatures,

3d pleating, twisted bows and raw edges 

are up high on the list.

When architectural cuts

meet ‘le’ haute couture,

this is what happens.

Never boring pieces of clothing,

that can be both

vice & versa.

*  Vice-versa was my favourite YSl parfume - such a pitty to have been a collector’s item. 

The dress is on sale on net-a-porter, claim it on time for the new years eve.

Product code: 34925

Sources: Londonfashionweek, Net-a-porter,Dictionary, Wikipedia.

Um é cinzento escuro, outro muito claro, branco, por vezes. Um algo assustador e soturno, outro demasiado luminoso que os olhos estranham. Os dois envolventes, ambos bonitos à sua maneira. Por tendência pessoal, prefiro tons claros e luminosos; mas nada como os escuros para nos deixarem ver as coisas como realmente são.

De internationale bestrijding van hiv/aids lijkt eindelijk resultaten te boeken. Besmettings- en sterftegrafieken tonen een dalende lijn en er is meer geld beschikbaar dan ooit. Toch zijn er ook tegengeluiden. Kloppen de cijfers wel? En worden de miljarden dollars op de juiste manier besteed?

Tekst: Peter Vermaas

Meer dan twintigduizend mensen uit de hele wereld verzamelden zich begin augustus in Mexico-Stad voor de zeventiende Internationale Aids Conferentie. Activisten, wetenschappelijk onderzoekers, ontwikkelingswerkers en politici krioelden zes dagen lang door het Centro Banamex, aan de westkant van de miljoenenstad. De stemming op de conferentie was goed, de gedelegeerden waren optimistisch. Niet alleen omdat het leuk is en nuttig voor het netwerk om elkaar van tijd tot tijd tegen te komen, ook omdat juist aan de vooravond van deze conferentie nieuwe cijfers waren gelanceerd waar na jaren van teleurstellingen eindelijk een sprankje hoop uit sprak.

‘Deze conferentie vindt plaats nu we een nieuwe fase ingaan in de strijd tegen aids’, sprak directeur Peter Piot van de VN-organisatie UNAIDS plechtstatig tijdens een van de openingstoespraken in het nabij het conferentiecentrum gelegen Auditorio Nacional. ‘Voor het eerst gaan er minder mensen dood aan aids en raken minder mensen besmet met hiv. Voor het eerst hebben we empirisch bewijs dat onze magnifieke coalitie bergen kan verzetten. Een unieke en diverse coalitie presenteert zich hier in dit auditorium’, jubelde Piot onder luid applaus van de congresgangers. ‘Dit is bemoedigend’, vervolgde hij, ‘maar geen reden voor zelfgenoegzaamheid noch voor het uitroepen van de overwinning. Het eind van aids is tenslotte nog lang niet in zicht.’

Zelfgenoegzaamheid was het misschien niet, maar het positieve geluid zette de toon voor de verdere conferentie. Er heerste, zeggen mensen die erbij waren, een enthousiaste stemming over de bereikte resultaten tot nu toe. Zou aids dan toch te stoppen zijn?

Wie de nieuwste cijfers bekijkt, begrijpt waarom men optimistisch is. Jarenlang gingen alle lijnen in alle grafieken gestaag omhoog: het aantal hiv-geïnfecteerden en het aantal aidsdoden nam sinds de eerste statistieken uit de jaren tachtig steeds verder toe. In 2007 constateerde UNAIDS, verantwoordelijk voor de data, voor het eerst een afvlakking. Het aantal mensen dat jaarlijks wereldwijd overlijdt aan de gevolgen van aids daalde van 3,9 miljoen in 2001 tot 2,1 miljoen in 2007. Ook het aantal nieuwe infecties nam af. Werden in 1998 nog 3,2 miljoen mensen besmet met het hiv-virus, in 2007 waren dat er 2,1 miljoen. Bovendien ontvangen inmiddels zo’n 3 miljoen patiënten in armere landen antiretrovirale medicijnen – evengoed iets om blij mee te zijn, al is het pas 30 procent van de mensen die het nodig hebben. Van de naar schatting 33 miljoen mensen die eind 2007 met hiv besmet waren, woont 68 procent in Afrika bezuiden de Sahara.  

Zeitgeist

Peter van Rooijen, voormalig directeur van het Aids Fonds en oprichter van STOP AIDS NOW!, was bij de conferentie in Mexico aanwezig. Het optimisme is terecht, zegt hij. Vorig jaar werd voor het eerst duidelijk dat ook de inspanningen op het gebied van preventie enig resultaat lijken te hebben. ‘Kennelijk heeft de optelsom van wat we met zijn allen doen een positief effect’, zegt Van Rooijen voorzichtig. ‘Preventie en behandeling samen kunnen tot een keerpunt leiden.’

Jarenlang ging het debat erover wat de beste remedie tegen de snelle verspreiding van aids zou zijn: behandeling van patiënten of preventie. In Mexico draaide het om de combinatie van beide: behandeling als preventie. Dat is, zoals een Canadese journalist het noemde, ‘de nieuwe Zeitgeist’. Wie behandeld wordt, leeft niet alleen langer en kan dus economisch productief blijven, hij of zij is ook minder infectueus en helpt dus de verdere verspreiding van de aidsepidemie te vertragen. Van Rooijen: ‘Preventie is meer dan een condoom op een bezemsteel.’

Maar er zijn volgens Van Rooijen meer redenen om tevreden terug te kijken op de conferentie. Voor het eerst werd tijdens een dergelijke wereldtop plenair specifiek gesproken over prostituees, drugsgebruikers en mannen die seks hebben met mannen. Dat was volgens hem, en vele andere aidsactivisten, een doorbraak. Uit nieuw onderzoek, onder andere van UNAIDS, blijkt tenslotte dat deze groepen het meeste risico lopen besmet te raken.

‘’Het is altijd heel moeilijk’, zegt Van Rooijen, ‘om deze groepen op de agenda te zetten. Niet omdat UNAIDS het lastige thema’s vindt, maar omdat er veel landen zijn die graag willen ontkennen dat homoseksualiteit of prostitutie bestaan of omdat ze het strafbaar hebben gesteld. We doen er in het Westen misschien een beetje lacherig over dat deze risicogroepen nu pas besproken zijn, maar ga eens naar een willekeurig Afrikaans land en praat over homoseksualiteit of ga naar Thailand en vraag naar drugsgebruik: je krijgt het lid op de neus. Op landenniveau worden sommige problemen gewoon glashard ontkend en UNAIDS heeft, denk ik, als een van de weinige organisaties een poging gedaan dat te benoemen.’

Ook de invloedrijke arts Kevin de Cock, het hoofd van de afdeling hiv/aids van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), liet zich eerder dit jaar in een veelbesproken Brits kranteninterview al ontvallen dat hiv ‘buiten Afrika ten zuiden van de Sahara beperkt is gebleven tot [deze] groepen met een hoog risico’. Hij bevestigde wat andere onderzoekers al eerder vermoedden: het angstbeeld dat ook in China en India een allesverwoestende epidemie op uitbreken zou staan, is ongegrond. Ook dat ging in Mexico begin augustus voor het eerst uitgebreid over tafel.  

Noodkreet

Tot zover het goede nieuws. Want, zeggen critici, is het niet een beetje laat om over deze risicogroepen te praten? En heeft UNAIDS de epidemie niet jarenlang zwaar overdreven? De organisatie heeft het aantal aidsslachtoffers onlangs immers behoorlijk moeten bijstellen en was al jaren eerder vanuit verschillende hoeken gewaarschuwd dat de statistische methoden misschien wel niet zo accuraat zouden zijn. En, ten slotte, leidt de gigantische aandacht voor één specifieke ziekte in sommige Afrikaanse landen niet tot ontwrichting van de rest van het toch al broze gezondheidssysteem?

Van 2001 tot 2006 was de Canadees Stephen Lewis de speciale afgezant van de Verenigde Naties voor hiv/aids in Afrika. De ex-diplomaat publiceerde over de jaren dat hij voor secretaris-generaal Kofi Annan werkte in 2005 het kritische boek Race Against Time: Searching for Hope in AIDS-Ravaged Africa. In dit goed verkochte werk, in het Nederlands uitgegeven door uitgeverij Lemniscaat, maakt Lewis gehakt van een aantal aannames van het internationale beleid voor ontwikkelingssamenwerking. Als de omvang van aids (‘de pest van onze tijd’) in New York, Genève en Washington niet voldoende onderkend zou worden, dan blijven de Millenniumontwikkelingsdoelen ‘een schijnvertoning’ en in Afrika buiten bereik, betoogde hij in zijn ongezouten aanklacht. ‘Het is belachelijk te denken dat bevolkingsgroepen die nauwelijks in staat zijn te overleven, de economie draaiende kunnen houden’, schreef Lewis. De Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds zouden volgens hem moeten opdraaien voor de kosten van de aidspandemie nu die organisaties erkend hebben dat ‘hun verwoestende rooftocht’ (de structurele aanpassingsprogramma’s in de jaren tachtig en negentig) tot desastreus beleid heeft geleid.

Volgens Lewis is er drie jaar na de publicatie nog weinig veranderd. ‘Het spijt me het te moeten zeggen,’ bromt hij door de telefoon, ‘maar het boek is nog altijd actueel. Ik zou willen dat mijn noodkreet volstrekt gedateerd zou zijn, maar wat ik over de bereidheid van de G8 en de VN heb gezegd om daadwerkelijk iets aan de aidscrisis te doen, is nog steeds valide.’

Vooral bij de VN wordt volgens Lewis ‘fout op fout gestapeld’. ‘Er is wel enige vooruitgang geboekt als het gaat om het aantal mensen dat wordt behandeld, maar dat is voor een groot deel te danken aan het werk van het maatschappelijk middenveld. Dit kan niet op het conto worden gezet van de multilaterale initiatieven en organisaties.’ De VN hebben misschien niet het vele geld wat de Amerikaanse aidsbestrijders hebben, maar de volkerenorganisatie had verbaal van zich moeten laten horen, vindt Lewis. ‘De VN hadden moeten zeggen dat de beloftes die de G8 in 2005 in Gleneagles deden, loos zijn gebleken. De hulp zou verdubbeld worden, maar werd alleen maar minder! De VN hadden zich moeten uitspreken tegen het seksueel geweld na de verkiezingen in Kenia en Zimbabwe en de continue oorlog tegen vrouwen in Congo. Heeft UNAIDS ooit een noodvergadering bijeengeroepen om te proberen hier iets tegen te doen? Hebben ze er iets over gezegd in hun rapporten? Hebben ze iets gedaan om de snelle verspreiding van aids door dit soort misdaden tegen te gaan? Ooit een VN-stem gehoord over de jaren dat de Zuid-Afrikaanse president Thabo Mbeki weigerde aidsmedicijnen te verstrekken? We hebben geen enkele moeite over Myanmar, Iran of Zimbabwe heen te walsen, maar als er een president van een land verantwoordelijk is voor de dood van duizenden mensen, waarom zeggen we daar dan niets over? Dat is een dubbele standaard. De VN zien niet in dat het nodig is permanent aan de bel te trekken om de aandacht erbij te houden. Niets! Nooit hoor je iets van de VN!’

Lewis ziet bij UNAIDS en andere VN-organisaties een ’spectaculair falen van leiderschap’. Met andere woorden: Peter Piot, de Belgische microbioloog die sinds 1994 de baas is van UNAIDS en in Mexico in die hoedanigheid zijn laatste conferentie meemaakte, heeft voor zijn voormalige gezant afgedaan. ‘Ik hoop’, zegt de Canadese Lewis, ‘dat als het leiderschap van UNAIDS verandert, er meer energie en vitaliteit en een nieuwe agenda komen. Er is te veel tijd verspild. Het wordt voor Peter Piot tijd om de fakkel door te geven.’    

Applaus

Peter van Rooijen, die als voormalig bestuurslid van het Global Fund to Fight AIDS, Tuberculosis and Malaria veel met UNAIDS te maken heeft gehad, relativeert de opmerkingen van Lewis. ‘De VN’, zegt hij, ‘is een landenvereniging en daarmee natuurlijk afhankelijk van wat de deelnemende landen toestaan. Je moet de bal niet bij UNAIDS leggen, maar bij repressieve culturen en overheden. In Mexico zijn onder aanvoering van Piot dingen gezegd die eerder onmogelijk waren. Wat de VN vermag is een optelsom van wat politiek mogelijk is. Zo bekeken is in Mexico een gigaresultaat behaald dat deuren opent voor donoren, voor beleidsmakers, voor activisten op landenniveau. Zo’n congres legitimeert iedere volgende stap.’

Maar Lewis was ook er ook bij, in Mexico. En het werd hem juist duidelijk dat er daar, anders dan twee jaar terug in Toronto, ‘niet veel te bespreken viel’. Het was goed dat drugsgebruikers, prostituees en homoseks eindelijk expliciet op de agenda stonden, zegt hij, maar ‘verder was het de minst opzienbarende conferentie ooit. Hoe kun je niet blij zijn dat er nu drie miljoen mensen behandeld worden? Toch blijft overeind dat er tussen de zeven en acht miljoen mensen in behandeling zouden moeten zijn. Daar moet de nadruk op liggen. We moeten ons niet wentelen in een orgie van tevredenheid en gelukkig zijn omdat we drie miljoen mensen behandelen, we moeten bedroefd zijn dat door onze nalatigheid nog niet alle mensen die dat nodig hebben behandeld worden’, raast de voormalige diplomaat.

‘Ik zakte door de grond toen ik de hele zaal hoorde klappen toen iemand zei dat inmiddels 34 procent van de met hiv besmette vrouwen medicatie krijgt om te voorkomen dat tijdens de geboorte het virus wordt doorgegeven. Maar die andere tweederde van de vrouwen dan? Die hebben dat niet. Lijkt me toch niet iets om voor te applaudisseren. Steeds weer proberen ze aan de cijfers de meest positieve draai te geven, daarbij steeds vergetend dat het om een minderheid gaat. Het deficit was steeds weer groter dan de winst. En dat is hoe het retorische spel wordt gespeeld. Je zet er de spin op die je goed uitkomt. Het is steeds duidelijker geworden dat UNAIDS door de jaren heen een club is geworden die goede data bijeenbrengt, maar de advocacy en de energie die nodig was geweest om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen hebben ze niet gebracht.’         

Maffia

Goede data? Ook daarover lopen de opvattingen uiteen. Verschillende epidemiologen hebben jarenlang gewaarschuwd dat de cijfers die UNAIDS hanteerde niet konden kloppen. Voor critici is het in de wind slaan van de ongevraagde adviezen opnieuw het bewijs dat UNAIDS niet weet wat het doet (Lewis: ‘Een vreselijke fout’) en voor sceptici is dit zelfs reden om aan te nemen dat UNAIDS opzettelijk de cijfers heeft opgeklopt om veel geld voor aidsonderzoek of aidsbestrijding binnen te halen.

Die laatste opvatting werd half september gehuldigd in een grote opiniebijdrage in NRC Handelsblad die veel stof heeft doen opwaaien. De Oostenrijkse onderzoeker Christian Fiala betoogde daarin dat iedereen door UNAIDS jarenlang voor de gek is gehouden door een met cijfers goochelende aidsmaffia die ‘hysterische aandacht voor hiv/aids’ vroeg, terwijl het met de aidsepidemie allemaal nogal mee lijkt te vallen omdat in Noord-Amerika en Europa heteroseksuelen geen groot gevaar blijken te lopen om met aids besmet te raken.

Met een speciaal rapport stelden de rekenmeesters van de organisatie eind vorig jaar hun ramingen naar beneden bij. Niet 40 miljoen, maar 33 miljoen mensen zouden wereldwijd besmet zijn en er zouden niet dagelijks 10.000 maar 7.000 nieuwe besmettingen bijkomen.

De hoger uitgevallen schattingen waren vooral gebaseerd op metingen bij vrouwen die voor een zwangerschapscontrole kwamen. Onderzoekers dachten dat deze vrouwen representatief waren voor alle jonge volwassenen, maar inmiddels is duidelijk dat, vooral in Sub-Sahara Afrika, juist vrouwen het grootste risico lopen om besmet te raken. In bijvoorbeeld Swaziland en Zuid-Afrika ligt de aidsprevalentie bij 15 tot 24-jarige vrouwen drie keer zo hoog als bij mannen in die leeftijdsgroep. ‘Vandaar de initiële overschatting van het aantal hiv-besmettingen’, laat aidsonderzoeker Joep Lange van het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam weten. Bovendien is een deel van de bijstelling te verklaren door een minder pessimistische raming voor India. ‘Met opzet heeft het niets te maken’, aldus Lange.

Peter van Rooijen: ‘Het gaat allemaal op grond van modellen. Er wordt natuurlijk niet geteld, want dan zou je iedereen moeten testen.’ Professor Jaap Goudsmit, collega van Joep Lange en tegenwoordig verbonden aan het Leidse biotechnologiebedrijf Crucell: ‘Is het eigenlijk niet fijn dat een paar miljoen mensen minder besmet is en dat er dagelijks minder nieuwe besmettingen bijkomen?’  

Vatbaar

Niet voor Christian Fiala. Alinea’s lang fulmineerde hij in NRC niettemin tegen de ‘opgeklopte cijfers’ van UNAIDS. Daarbij baseerde hij zich vooral op de Californische epidemioloog James Chin, die vroeger bij de WHO verantwoordelijk was voor dit soort cijfers maar nu al enige jaren tekeer gaat tegen het aids-establishment. Chin publiceerde over zijn bevindingen het boek The AIDS Pandemic, waarin hij schrijft dat de overschatting van de cijfers nog groter is dan UNAIDS nu heeft toegegeven.

Telefonisch vanuit Taiwan zegt hij: ‘Op initiatief van UNAIDS is overal in de wereld in gebieden waar aidsprevalentie erg laag is heel veel geld uitgegeven aan voorlichting voor de jeugd. Het idee was jarenlang dat iedereen het risico liep besmet te raken. Maar inmiddels is bewezen dat dat risico niet bestaat. Het is mijn stelling dat hiv niet in staat is zich epidemisch te verspreiden in de meeste heteroseksuele populaties. Mensen die bepaalde seksuele patronen hebben en een bepaalde frequentie van partnerwisseling zijn het meest kwetsbaar. Maar dat is niet de algemene populatie.’

Toen onderzoeker Kevin de Cock van de WHO echter iets soortgelijks zei, werd hij direct door UNAIDS ter verantwoording geroepen. Een dag later herriep de Wereldgezondheidsorganisatie het bericht met de mededeling dat de pandemie nog lang niet voorbij is. ‘Maar dat heeft Kevin nooit gezegd!’, zegt Chin. ‘Hij zei alleen maar dat we buiten Afrika bezuiden de Sahara geen pandemische heteroseksuele transmissie krijgen. En dat is ook zo. Het is zonde om geld uit te geven aan groepen die niet zo’n groot risico lopen.’

Niet dat hij de pandemie wil relativeren, zeker niet. James Chin wil in de eerste plaats dat man en paard worden genoemd. Op topontmoetingen als die in Mexico gebeurt dat volgens hem nog te weinig. ‘Daar heerst de politieke correctheid.’ Dat bleek niet alleen uit het lang buiten de discussie houden van duidelijke risicogroepen als homo’s, intraveneuze druggebruikers en prostituees, maar ook aan de niet bestaande link tussen aids en armoede, die door veel niet-gouvernementele en multilaterale ontwikkelingsorganisaties impliciet werd gelegd.

‘Als je arm bent en je hebt aids, dan is dat natuurlijk lastiger dan als je rijk bent’, lacht Chin. ‘Medicijnen zijn duur, om maar eens iets te noemen. Maar het is natuurlijk niet de armoede die de verspreiding van aids veroorzaakt. De armste landen in de wereld, in Azië, Zuid-Amerika en zelfs in Afrika, hebben juiste een lagere prevalentie dan de iets minder arme landen. En in de Afrikaanse landen waar het meest verdiend wordt, liggen de hiv-cijfers zeven keer hoger dan in lage-inkomenslanden. De correlatie bestaat dus niet. Rijke mensen in Sub-Sahara Afrika zijn meer vatbaar voor aids omdat ze zich meerdere sekspartners kunnen veroorloven.’

Hoe komt het dan wel dat juist Afrika, het armste continent, verantwoordelijk is voor bijna 70 procent van de hiv-gevallen?

‘Vroeger noemden we het promiscuïteit’, begint Chin angstvallig. ‘Maar dat woord mogen we niet meer gebruiken, omdat dat bevooroordeeld zou zijn. Daarom hebben we het over higher rates in sex partner exchange. In Afrika en in de Caraïben hebben mensen vaker meerdere partners tegelijkertijd, terwijl in de meeste andere populaties seriële monogamie plaatsheeft. Als in Afrika ten zuiden van de Sahara aids in zo’n netwerk binnendringt, dan slaat het virus snel om zich heen.’  

Overspel

In deze analyse staat buitenbeentje Chin bepaald niet alleen. De wetenschapper en journalist Helen Epstein publiceerde vorig jaar het veel geprezen boek The Invisible Cure: Africa, the West, and the Fight Against AIDS, waarin ze verslag deed van haar ervaringen sinds 1993 als medisch onderzoeker in Oeganda en een poging deed te begrijpen waarom dat land als een van de weinige landen in Afrika bezuiden de Sahara er wél in slaagde het aantal geïnfecteerden drastisch terug te brengen van 21 procent in 1991 tot 6 procent in 2002.

‘De meest succesvolle aidsprojecten’, schrijft Epstein al in haar voorwoord, ‘lijken gerund te worden en opgezet te zijn door Afrikanen zelf of door zendelingen of ontwikkelingswerkers met heel veel ervaring – met andere woorden, door mensen die de mensen en de cultuur écht kennen’. De sleutel voor het Oegandese succes was de volgens Epstein vooral door het Westen nooit helemaal goed begrepen ‘Zero Grazing’-campagne, die bedoeld was om overspel te verminderen. Deze lokale benadering sloot beter aan op wat volgens de meeste onderzoekers de belangrijkste verklaring is voor de snellere verspreiding van aids in Afrika dan elders in de wereld: gelijktijdige netwerken in seksuele contacten. Het is een mythe, schrijft Epstein, dat Afrikanen meer willekeurige seks hebben dan westerlingen. Maar terwijl de gemiddelde Afrikaan in zijn hele leven minder sekspartners heeft dan de gemiddelde Amerikaan, blijken inwoners van Sub-Sahara Afrika er vaker meerdere structurele seksuele relaties op hetzelfde moment op na te houden. Als in zo’n web van regelmatige sekspartners één persoon besmet raakt, dan verspreidt het virus zich razendsnel.

De Oegandese overheid onderkende deze culturele eigenaardigheid en probeerde het belang van ‘partnerreductie’ in campagnes over het voetlicht te brengen. Met succes, zo blijkt uit een aantal onderzoeken die Epstein naast elkaar legde en statistisch liet doorrekenen: de daling van het aantal hiv-besmettingen in Oeganda correleert wel met een daling van het aantal korte of langer durende sekscontacten en niet met een eventuele toename van het gebruik van condooms, zoals lang werd gedacht. Toen de Zero Grazing-campagne begon, waren condooms tenslotte nog niet overal in Oeganda verkrijgbaar en advertenties voor condooms zijn pas sinds 1994 toegestaan. In landen waar de nadruk in voorlichtingscampagnes vrijwel uitsluitend op condoomgebruik lag, zoals in Zuid-Afrika, is het aantal besmettingen bovendien aanzienlijk hoger dan in Oeganda. Hetzelfde geldt voor de Tanzaniaanse Kagera-regio. ‘In de Afrikaanse landen waar het aantal besmettingen omlaag is gegaan – Kenia, Oeganda en Zimbabwe bijvoorbeeld – was in alle gevallen de boodschap dat je minder partners tegelijkertijd moet hebben’, zegt ze vanachter een cappuccino in het New Yorkse Harlem, waar ze woont.  

Kerken

Maar net als James Chin stuitte Epstein bij de werkorganisaties van de VN op een muur van onbegrip. Onderzoeksresultaten die iets over concurrency (samenvallende sekscontacten) zeiden, werden door de onderzoekers van UNAIDS en de Wereldgezondheidsorganisatie in Genève onderin een la gelegd, volslagen genegeerd en in sommige gevallen zelfs gemanipuleerd. Niet gedragsverandering, wat door de beleidsmakers in verband werd gebracht met de family values van de Amerikanen, maar condooms waren de oplossing. Epstein werd wereldwijd bekend door een serie artikelen in The New York Review of Books over de fnuikende rol die Amerikaanse evangelische kerken met hun nadruk op abstinentie spelen bij aidscampagnes in Afrika, maar minstens zo kritisch is ze over de Verenigde Naties.

Tijdens het gesprek in New York lijkt ze teleurgesteld dat Europese journalisten zich naar aanleiding van haar boek vooral op de condoomvrees van de evangelicals hebben gericht, en de VN buiten schot hebben gelaten. Epstein: ‘Het maakt me woedend als ik evangelische groepen hoor zeggen dat onthouding voor het huwelijk de enige weg is ter voorkoming van aids. Maar het maakt me evengoed woedend als ik mensen van UNAIDS hoor zeggen dat condooms de enige bewezen remedie zijn. Dat maakt me eigenlijk nog bozer. Iedereen hakt maar in op die arme kerken, terwijl niemand het over het hele rijke UNAIDS heeft.’

‘Vrolijke, sexy condoomreclames die verzuimen de werkelijke gevaren van aids te benoemen, zouden fatale achteloosheid kunnen promoten’, schrijft Epstein in haar boek. ‘Maar een exclusieve nadruk op “onthouding” kan goed leiden tot een nog gevaarlijker hysterisch recidivisme. Het slimme van de Zero Grazing-campagne was dat het zowel de universele kracht van seksualiteit als de specifieke seksuele cultuur in dit deel van Afrika erkende, en dat het mensen  advies gaf dat ze redelijkerwijs konden volgen.’ Politiek incorrect of niet, in Mexico werd dit jaar voor het eerst ook over de gelijktijdige seksrelaties van Afrikanen gediscussieerd.   

Bush

Terug naar de cijfers van UNAIDS. Helen Epstein heeft over de nieuwe statistieken niet echt een oordeel. En ook James Chin wil niet aangeven of hij de indruk heeft of hij ze na de bijstelling betrouwbaar vindt of niet. ‘Veel betrouwbaarder kunnen we ze niet krijgen’, zegt hij. ‘Het blijft een indirecte methode: je kunt moeilijk iedereen testen. Maar vergeleken met ziektes als bijvoorbeeld syfilis zijn deze statistieken een stuk beter. Daarbij gokken we maar wat. Er zijn veel valkuilen, dat wel. Als je bedoeling is om een hoog cijfer te krijgen, dan krijg je dat ook. En andersom.’

Maar, beaamt ook Chin: 33 miljoen mensen die besmet zijn met hiv is nog tamelijk veel. ‘Daar moeten we niet te makkelijk over doen’, zegt Peter van Rooijen. ‘Die cijfers zijn heel belangrijk en het is mooi dat UNAIDS ze met steeds nieuwe informatie bijstelt. We willen natuurlijk een zo goed mogelijk beeld van de epidemie hebben. Je kunt zeggen dat ze tendentieus bezig zijn geweest door de cijfers op te schroeven, maar als je dat doet dan is het natuurlijk dom om die cijfers nu weer bij te stellen want dan zet je jezelf te kakken. Dat die cijfers hoog zijn gehouden om meer geld binnen te halen is al helemaal onzin. Want wat maakt 10 procent bijstelling uit op een omvangrijk wereldprobleem? En wie zou er belang bij hebben om eerst die 10 procent toe te voegen en nu iedereen daarover klaagt het weer naar beneden te schroeven?’

Feit is dat er – door de hoge cijfers of niet – meer geld dan ooit beschikbaar is voor de bestrijding één specifieke ziekte. Vooral de Amerikanen hebben diep in de buidel getast. De westerse wereld mag dan al jaren uitgekeken zijn op het gezicht van scheidend president George W. Bush, in Afrika valt hij dankzij het President’s Emergency Plan for AIDS Relief (PEPFAR) nog altijd in de smaak. Van 2003 tot 2008 stelde de president niet minder dan 15 miljard dollar beschikbaar. En voor de periode van 2009 tot 2013 werd door Bush afgelopen juli opnieuw een nieuwe ongeëvenaarde 39 miljard dollar beschikbaar gesteld voor hiv/aids-programma’s. Een (klein) deel van dat geld komt weliswaar ten goede aan het soort christelijke preventieprogramma’s waar Epstein en veel Europese donoren grote moeite mee hebben, maar de meeste dollars gaan simpelweg naar pillen voor de behandeling van patiënten.

PEPFAR, zegt professor Jaap Goudsmit, is ‘verreweg het invloedrijkste aidsprogramma ter wereld en ook nog eens het allerbest gerund’. Maar binnen de sector ontwikkelingssamenwerking worden de activiteiten van de Amerikanen soms met een scheef oog bekeken. Omdat het Amerikanen zijn? Omdat de organisaties die met PEPFAR samenwerken, zwemmen in het geld?

Goudsmit: ‘Mensen bij ontwikkelingsorganisaties kijken vaak niet zozeer naar het effect van een ingreep, maar veeleer naar de drijfveren. PEPFAR is een programma waar ze goede dingen doen om verkeerde redenen. Terwijl de mensen die kritiek hebben de verkeerde dingen doen om de goede redenen. Die mensen hechten filosofisch dus aan goede bedoelingen. Maar wat kan mij het nou schelen of Bush goede bedoelingen heeft als hij iets bereikt? Oké, zijn motief is de veiligheid van de Verenigde Staten. So what? Vergelijk de financiële geldstromen van de Amerikanen eens met die van de Europese Unie: die kunnen geen deuk in een pakje boter slaan met al hun honderden kleine programmaatjes.’  

Artsen

Maar volgens publicist Roger England van denktank Health Systems Workshop is door PEPFAR, UNAIDS, de Bill & Melinda Gates Foundation en het Global Fund hiv/aids overgefinancierd, waardoor andere ziektes en de reguliere gezondheidszorg in Afrika te lijden hebben. England is verklaard tegenstander van UNAIDS en heeft zich (kansloos) kandidaat gesteld om Peter Piot op te volgen, teneinde de organisatie op te doeken. Met een artikel in het British Medical Journal voedde England de zorgen die er bij ontwikkelingsorganisaties al langer bestonden en die bijvoorbeeld tot uiting kwamen in veldrapportages van de Nederlandse organisatie Wemos. Ook daaruit zou gebleken zijn dat aidspatiënten in Afrika door al het geld de laatste jaren beter af zijn dan andere zieken. ‘Gewone’ patiënten, schreef dagblad Trouw juli vorig jaar, ‘vragen zich soms openlijk af of het niet beter is om aan aids te lijden’.

Evengoed zijn er natuurlijk rapporten die dit tegenspreken. Vooral organisaties vanuit de medische hoek betogen dat de aidsepidemie als een ‘kans’ gezien zou moeten worden om gezondheidsstelsels in ontwikkelingslanden te verbeteren. Door de hiv/aids-investeringen, schrijft bijvoorbeeld de International Treatment Preparedness Coalition in het rapport Missing the Target (juli 2008), wordt de medische infrastructuur van ontwikkelingslanden verbeterd en komen zwakheden die tot nu toe onbenoemd bleven aan het licht. Om de gezondheidsdoelstellingen binnen de Millenniumdoelen enige kans van slagen te geven zouden bredere gezondheidssystemen opgebouwd moeten worden.

In het Verenigd Koninkrijk heeft onder andere het Department for International Development daar inmiddels veel geld in geïnvesteerd. En in Nederland heeft de PharmAccess Foundation, een initiatief uit de medische wereld, met steun van minister Koenders een publiek-privaat partnerschap opgezet om de gezondheidszorg in ontwikkelingslanden in den breden op te krikken. Directeur Onno Schellekens van PharmAccess is het daarom ‘volslagen oneens’ met de suggestie dat de reguliere hulp slechter wordt door de overmaat aan aidshulp. ‘Het is in grote mate extra geld. Neem PEPFAR: dat ligt bovenop de USAID-begroting. Ik denk dat het debat gewoon aan het veranderen is. Vroeger was er nooit genoeg geld om iets te doen en dáárom gebeurde er niets. Nu is er genoeg geld en moeten we zorgen dat we het paard niet achter de wagen spannen.’

Wel is het zo, erkennen de organisaties, dat de rijke aidsprojecten soms artsen weghalen bij de reguliere gezondheidszorg. ‘Een aidskliniek met geld van het Global Fund trekt personeel weg uit andere sectoren waar zorg ook hard nodig is’, zegt Peter van Rooijen. ‘Maar dat betekent niet dat je minder geld in aids moet stoppen. Dat is opnieuw een argument om die brede gezondheidszorg te versterken. Het Global Fund, dat is opgericht om aids, tbc en malaria te bestrijden, betaalt voor een deel de rekening voor die algemene gezondheidszorg. En dat is prima, toch?’

Onno Schellekens van PharmAccess: ‘Oké, de behandeling voor hiv en aids is duur en je kunt natuurlijk niet iemand naar huis sturen die zijn been gebroken heeft terwijl je een patiënt met hiv wel behandelt. Maar we hebben het hier niet over plastische chirurgie of zo! Van aids ga je dood – behalve als je tijdig behandeld wordt.’  

Over gezondheidssystemen in Afrika organiseert het Health Insurance Fund (HIF) op 23 oktober een grote conferentie in Amsterdam. HIF is een publiek-privaat partnerschap waarin onder andere Buitenlandse Zaken, het Aids Fonds, PharmAccess Foundation en Deloitte participeren. Meer informatie:

www.hifund.nl

Hace tiempo que quiero poner esta banda y por alguna razón la voy postergando. Banda que transito por los 80s y 90s dejando un montón de éxitos, banda que hoy pocos recuerdan, una banda que merece que la tengamos aquí.

La primer idea del grupo se formo en Sheffiel, Inglaterra, por el año 1977. Stephen Singleton, Mark White (voz) y David Sydenham eran fanáticos de los sintetizadores y usaban el nombre artístico de Vice Versa. Fundaron su propio sello llamado Neutron Records y editan su primer single llamado New Girls.

Era 1980 cuando el Periodista Martin Fry, de la revista Modern Drugs, los entrevista en un estudio de Rotterdam, Holanda, durante una gira y entre bromas y bromas Martin improvisa un par de temas dejando a todos con la boca abierta. White y Singleton le proponen ser el cuarto y ultimo integrante de la banda. Vise Versa hace un stop y la banda luego de unos cambios decide cambiar su nombre por ABC.

En 1981 editan su single debut, Tears Are Not Enough, en su viejo sello Neutron Records. En 1983 vuelven a ser trío tras la partida del baterista David Palmer. En 1984 Stephen Singleton vuelve a su ciudad y Fry y White recorren América buscando un nuevo miembro. Ingresan David Yarritu y Fiona Russell-Powell y editan el single How To Be A Millionaire.

Editan su quinto LP, Up (1989) con un estilo y sonido más de la época, el estilo Hip-Hop caracterizara este álbum. Dos años después editan Abracadabra (1991) En 1992 Mark White deja la banda y se aleja del negocio de la música. Se edita Skyscraping (1997) y comienza una gira por el Reino Unido. Llega The Lexicon Of Live (1999) y un grandes éxitos en 2001.

Poca info hay de la banda a la fecha, pero les dejo links para los que quieran investigar un poco más. Otra banda con problemas en sus integrantes. Vemos una vez más que los problemas no solo son en casa, pasan en la casa de todos, y la convivencia es difícil. Una banda excelente que quería guardar en el blog.

info y referencias: ABC: Official Web Site for ABC and Martin Fry

S.O.S. – Ocean Blue – When Smokey Sings – All Of My Heart

ABC – The Look Of Love
When your world is full of strange arrangements
And gravity won’t pull you through
You know you’re missing out on something
Well that something depends on you
All I’m saying, it takes a lot to love you
All I’m doing, you know it’s true
All I mean now, there’s one thing
Yes one thing that turns this grey sky to blue

That’s the look, that’s the look
The look of love