Eventjes geen foto’s, maar een muziekje..
Cover van The Childcatcher van Patrick Wolf.

(En ja, dat ben ik die zingt en speelt, voor er nog mensen dat komen vragen )

Ik zat heel rechtop. En ik hield een viool vast. Twee dingen die ik al heel lang niet had gedaan. Ik speelde voor het eerst mee en had de stukken nog nooit gelezen, dus ik probeerde te luisteren naar mijn buurvrouw en af en toe een noot te raken. Heel herkenbaar van vroeger toen ik ook in een orkest speelde en een keer niet geoefend had. De dirigent trad op als een kleine Napoleon die met humor en autoriteit zijn orkest het stuk leerde spelen.

In de pauze aten we koekjes en dronken we koffie en thee uit thermosflessen. Toen ik vertelde dat Jeroen voor grafisch ontwerpbureau Lava werkte, was dat vast een hip ontwerpbureau. Ik zei dat het in een gebouw aan het IJ huisde en dat zag men direct als bevestiging dat het een hippe bedoening was. Ik grinnikte en voelde me op m’n gemak.

Eric en Wouter speelden een onbeschrijfelijk mooi concert gisteren in ‘t Ey.

Eric Thézé is bandoneon- en pianospeler. Hij vertolkt niet alleen muziek maar is zelf ook zeer productief met op Europese tradities gebaseerde melodieën. Bovendien is hij natuurlijk niet vies van een flinke vleug tango. Hij is ook directeur van een kunstschool in Les Pays de Loué – Vègre et Champagne et Conlie (Sarthe).

Wouter Vandenabeele is een internationaal erkend violist, arrangeur en componist. De productiviteit van deze in Gent wonende jonge Waaslander bereikte de afgelopen jaren ongekende hoogtes: zo speelde hij o.m. concerten aan de zijde van de Senegalese peulviolist Issa Sow en leidde hij het prestigieuze Hadzidakis-project voor de Olympische Spelen in Athene in 2004.

Aangezien ik nog steeds geen re-snaar heb, kan ik nog steeds niet op mijn viool spelen. Na eventjes slabakken (ik speelde een tijdje minder viool) heb ik er terug zin in. Nu net terwijl ik een snaar mis.

Daarom nam ik daarnet mijn kleine viooltjes van vroeger terug uit mijn kast. Eigenlijk was het de bedoeling die ooit te verkopen, maar na zovele jaren liggen ze nog steeds veilig opgeborgen. En eigenlijk vind ik dat wel leuk. Zo af en toe haal ik ze nog eens boven, stem ik ze, zet ik ze weer in orde en probeer ik er op te spelen. Het is gewoon pure nostalgie. Stiekem hoop ik dat ik ze nooit hoef te verkopen. Als dat geen mooie herinnering is aan een hobby die je al van kleins af beoefent? Mijn balletpakje ligt toch ook nog steeds in mijn kast?

Elke vrijdag na mijn vioolles komt er een klein meisje les volgen. Zo schattig; zo een klein, lief en ondeugend meisje met een viooltje in haar handen. Dat de noten vals zijn doet er niet toe, liever dan dit kan gewoon niet! Dan nog, ik hoef niet te klagen over mensen die vals spelen, want bij mij was het zeker niet veel beter! Gelukkig dat ik geen opnames heb. Anders zou het wel eens kunnen zijn dat ik een nachtmerrie aan mijn viooltjes overhoud.

Mijn eerste les ga ik nooit vergeten. Ik leerde hoe ik mijn viool en strijkstok moest vasthouden en leerde de ‘la’ spelen. Ik had twee stukjes om te oefenen. Het ene stuk ging zo; la – rust – la – rust – la – … . Het andere stuk zo; laaa – laaa – laaa – laaa – … . Ik weet nog goed dat ik zo fier als een gieter thuis kwam en een uur en een stuk ‘la’ heb zitten spelen.

Soms vraag ik mij af hoe mijn ouders dat al die jaren overleefd hebben. Jarenlang; la – rust – la – rust, altijd is Kortjakje ziek en andere verschikkelijke liedjes. De liedjes op zich zijn al verschrikkelijk, maar dan moet je er nog eens bijnemen dat zo een klein meisje op een slechte viool speelt en er alleen maar krijsende en valse noten uitkrijgt. Gewoon om doof te worden.

Ik weet ook nog goed dat ik voor mijn nieuwjaar een boek kreeg; ‘de viool’ genaamd. Allemaal uitleg over componisten (Ik denk dat ik toen als kind al blij was dat ik Tsjaikovskikon uitspreken!), de bouw van de viool en dergelijke. Ook zat er een cd bij met de bekendste vioolstukken. Het was tevens ook mijn eerste cd. Wat heb ik die plat gedraaid! Het gebeurde zo vaak dat die cd oplag en dat mijn mama of papa zo verwonderd in mijn kamer binnenkwamen; “wat kan jij toch mooi viool spelen!”, “Het is de cd, papa!”, “Ik dacht dat jij het was!”.

Jaja, allemaal pure nostalgie…

Murphy, wat zijn we eigenlijk met hem? Waarom beloert hij ons van bovenaf en laat hij altijd de toffe dingen mislopen?

Ik speel geregeld op mijn viool samen met Viviane (de mama van Laurent). Zij begeleidt me dan met de piano. Het was weer een hele tijd geleden en vandaag bracht ik mijn viool nog eens mee. We stemden mijn viool (die behoorlijk vals stond), en bij het stemmen zegt mijn re-snaar “knak”. Net iets te brusk gedraaid… Toevallig de snaar die mij 2 weken geleden ook in de steek liet. alle snaren heb ik in reserve, behalve dus die re-snaar omdat ik die al eerder moest vervangen. Grrr…

Dus…

Vervloekt zij Murphy!

Vandaag is het pedagogische studiedag, morgen een brugdag. Een weekend van vier dagen, zalig! Vandaag had ik gepland om net niets te plannen. Gewoon eens op mezelf komen, want na een drukke periode mag dat wel even. Maar net zoals altijd vind ik een hele dag alleen uiteindelijk lang. Vooraf bedenk ik altijd allerlei toffe dingen om te doen, maar als het er op neer komt wimpel ik al mijn voorgaande ideeën af. Zo ging ik vandaag veel lezen. Hmm, ik sloeg mijn boek nog niet open. Ik ging mijn kamer opruimen, als ik rond me kijk zie ik een beetje opgeruimd, maar voornamelijk nog véél rommel. Ik ging nog eens viool spelen, nog geen simpele noot toverde ik uit mijn klankkast. Bij deze een doodse dag dus.

Maar ik greep op tijd in! Ik heb afgesproken met een vriendin. We gaan naar de MediaMarkt want ik zou een nieuwe stijltang willen. Normaalgezien gebruik ik dit zelden, maar aangezien er gisteren een hele pak van mijn haar gesneden is en het toch maar staat naar zijn zin, wil ik eens tonen wie hier de baas is! De stijltang die ik in mijn bezit heb is jammergenoeg niet streng genoeg en daar profiteren mijn springende haarlokken van. Ik zal deze avond niet meteen met zo een toestelletje thuis komen, eerst een heel marktonderzoek doen. Zo vermijd je miskopen.

Dus bij deze, mijn dag is nog lang genoeg. Laten we er nog iets van maken!

Druk!

Niets anders dan dat kan ik zeggen. De dagen en alle gebeurtenissen razen voorbij. Ze razen zelfs zo snel dat ik van toffe momenten niet meer kan genieten en over belangrijke zaken nog moeilijk kan denken.

Ik startte donderdag met de rijschool, en dit merk ik enorm aan de drukte van mijn agenda. Schoolwerk geraakt amper af, laat staan dat ik nog even tijd vind voor mezelf om tot rust te komen. Voor ik ga slapen lees of computer ik nog even. Jammer genoeg zal ik me met deze weinige tijd toch nog even tevreden moeten stellen. Hoewel, nu heb ik tot zondag geen rijlessen meer dus vind ik wel nog een gaatje om dingen te doen die ik graag doe.

Maar het drukke heb ik ook gedeeltelijk aan mezelf te danken, en ergens vind ik dit ook niet zo jammer. Laurent had tickets gewonnen voor de filmpremière van “Up”. Wij mochten voor het eerst een kijkje nemen in de vernieuwde cinéma van Gent én konden dan nog eens genieten van een animatiefilm. Het toffe is dat we “Up” op ons lijstje zetten van de films die we nog willen zien. Dus een gratische film meepikken is altijd welkom…
De film begon al op 10u30 wat er voor zorgde dat we na “Up” gezellig konden gaan eten en Gent onveilig maken.

Zondag trok ik naar De Bijloke in Gent waar er een concert was, gecomponeerd door Tsjaikovski. Mooi en ontroerend. Hoe die vrouw opging in de emoties van het muziekstuk. Je zou bij bepaalde maten zelfs bijna moeten huilen van de dramatische klanken en glimlachen van de romantische noten die ze uit haar viool toverde. Altijd als ik violisten wild tekeer zie gaan op hun viool vraag ik me af “Waarom speel ik eigenlijk nog viool? Het is toch hopeloos…”. Dan antwoordt mijn beschermengel “Omdat je het graag doet, en omdat het een uitlaatklep is”. En zo is het. Ik moet eens leren dat ik niet altijd perfect moet  presteren, maar dat kunnen genieten en me kunnen uitleven in bepaalde zaken véél belangrijker is dan de prestatie die je telkens neerzet. Maar “Swat”, daar ga ik even niet over uitweiden.

Bij deze blijft het even druk en blijven mijn blogartikels langer onderweg en korter. Eens de klok stilstaat zal ik wat tijd vinden om weer uitgebreid te bloggen.

Met de nodige argwaan werd uitgekeken naar de komst van het illustere New Yorkse trio John Zorn, Lou Reed en Laurie Anderson. Zou Zorn de legendarische stunt met Masada uit 1999 nog eens kunnen herhalen? Ging het hier om een onfris staaltje van marketing? En bovenal: zouden we “Perfect Day” te horen krijgen?

Eerst mochten drie Belgische acts de vierdaagse op gang trekken in Park Den Brandt, tot nader order nog steeds een van de mooiste festivallokaties van Vlaanderen. The Circle ontstond als een project aan het Conservatorium van Antwerpen en telt enkele muzikanten van wie de komende jaren nog een en ander verwacht wordt. Ze tekenden voor het concert dat het minst buiten de lijntjes kleurde, al betekende dat niet dat het niet de moeite was. Het sextet, dat gecoacht werd door de Amerikaanse tenorsaxofonist Mark Turner, pakte uit met een handvol degelijke composities die dosering, subtiliteit en ademruimte in het vaandel voerden.

De frontlinie van tenor, alt en gitaar mocht vaak het voortouw nemen, al kreeg elke muzikant de kans om uit te blinken. Nu eens klonk de band ingetogen, op het etherische af, en dan deden ze de temperatuur weer stijgen met vloeiende interactie. Coach Turner voegde zich even bij de band en liet solerend, door de knieën zakkend, enkele mooie staaltjes horen van zijn lange, ontspannen lijnen en liet z’n tenor zingen als een alt. Het was geen baanbrekende set, en ze miste nu en dan wat spanning, maar de band klonk veelbelovend, en de set vrij evenwichtig. Een prima opener.

Octurn timmert al ruim een decennium aan de weg met vaak wisselende bezettingen en al even eclectische invloeden. De set, die grotendeels bestond uit nieuw materiaal, werd vooral bij elkaar gepend door saxofonisten Bo Van der Werf en Guillaume Orti, maar ook deze keer was het geen show van twee solisten. Met vijf blazers, gitaar, Fender Rhodes/piano, bas en drums was de sound voller dan die van The Circle, maar ook de arrangementen waren grilliger, complexer en donkerder, soms neigend naar de hyperenergieke uitspattingen van David Murrays Octet, dan weer rotzooiend met funk, fusion en free-elementen.

De songs waren niet voor een gat te vangen: soms brachten broeierige intro’s de boel op gang (regelmatig met onheilsgedonder van Michel Massots tuba, die je herhaaldelijk deed denken dat je je in Jurassic Park bevond) en dreef drukke drummer Chandler Sardjoe de boel gestaag naar koortsige furie, terwijl de boel even erna een radicale wending kon krijgen. Ook opvallend waren de aanwezigheid van oude bekende Jeroen Van Herzeele en de sterke performance van Jozef Dumoulin, die schitterde op Rhodes en piano. Tachtig minuten Octurn is een taaie brok, al was het ongetemperde ensemblespel bij momenten imposant.

Vervolgens Flat Earth Society. Wie de voorbije jaren de oren heeft open gehouden weet wat te verwachten: hoempapa from hell. Onder leiding van Peter Vermeersch is de bigband intussen uitgegroeid tot een vaste waarde in het muzieklandschap en een instituut dat op onnavolgbare wijze het experiment en de traditie aan elkaar weet te koppelen. Sommige stukken hadden prima gepast tijdens het swingtijdperk, andere getuigen dan weer van een gezond gebrek aan respect en razen door een eeuw jazzgeschiedenis met uitstapjes richting klassiek, rock, funk en volksmuziek. Grillige nonsens met een forse dosis humor (inclusief de ode aan ‘een grootmeester van de politiek, Bin laden’: “Bad Linen”), relativeringsvermogen en vooral: pakken schwung.

Ondanks al die individuele talenten staat het collectief centraal. Wat dan ook het meest opvalt is de onwaarschijnlijke strakheid van de volledige band, een groep muzikanten die zich te buiten gaat aan carnavaleske capriolen en tegen de chaos aanschurkende spielereien, maar plots, van de ene tel op de andere, stilvalt en terug op gang trekt. Van de trombonescheten van Marc Meeuwissen tot het onstuimige geratel van drummer Verbruggen, het klarinetspel van Vermeersch (Benny Goodman met pepers in de poep) en het gescheur van gitarist Vervloesem: Flat Earth Society is heer en meester in het pretpark van de jazz: Sun Ra, Zorn, Zappa, Ellington in de blender. Klasse!

[intermezzo]

[/intermezzo]

John Zorn, Lou Reed en Laurie Anderson speelden eerder al een concert in de kleine club The Stone in New York. Omdat die opnames slechts in beperkte oplage werd uitgebracht en enkel online te koop is (o.m. via Zorns Tzadik-label) wisten weinigen wat ze konden verwachten. Door die verschillende achtergronden (avant-garde, rock, performance art) leek het alle kanten uit te kunnen gaan, van onnozele plinke plonke tot een al dan niet verteerbare tussenvorm, maar uiteindelijk was het resultaat even grillig als onvoorspelbaar. Terwijl Zorn het enkel deed met zijn altsax beschikte het koppel over een uitgebreid arsenaal aan spullen: Reed had enkele gitaren, een resem effecten en elektronica ter beschikking, Anderson deed het met een elektrische viool en een nog groter aantal knopjes.

Het begon gestaag, geduldig, met sloom ontvouwende geluidsgolven, slechts onderbroken door snarengesnerp, gitaarfeedback en aanzwellende saxtonen van Zorn. De eerste improvisatie zou zo’n drie kwartier duren en nergens het terrein van de conventionele jazz betreden, tot ergernis van enkelen, die al snel de tent verlieten. En toch misten ze wat, want het resultaat was een bevreemdende trip via minimalisme, drone, gemuteerde, psychedelische geluidslagen en pure improvisatie. Het duurde meer dan een kwartier voor er gepiekt werd, maar het leverde dan wel een imposante wall of sound op die komaf maakte met de laatste noties van orde: het spel en de sound van Reed en Anderson waren soms moeilijk te onderscheiden, een geluidenstroom die Zorn counterde met zijn aanzienlijke geluidenarsenaal.

De man liet z’n sax kwetteren en sputteren, janken en gieren, afgelegen oorden opzoeken, maar ook reageren. Van concrete call & response was er weinig sprake, maar de wisselwerking was overduidelijk: haast elegische passages verschoven met een vreemde logica naar donkerder terrein en het gebeurde allemaal zo vanzelfsprekend dat je je amper kon herinneren hoe ze er geraakt waren. Het had nu en dan iets van de soundscapes van Oren Ambarchi en van de meer abstracte geluiden uit de Downtown-scène, maar uiteindelijk wist ieder toch z’n stempel op het totaalgeluid te drukken, wat leidde tot een unieke performance. Het willekeurige gewauwel dat Reed er even in wist te stoppen was volstrekt overbodig (dan liever de vervormde stemgeluiden van Anderson) en het lange stuk kreeg af te rekenen met een forse dip, maar al bij al was het een overtuigende en bezwerende performance.

De conservatieve jazzfan, of de muziekliefhebber die op jazz tout court wachtte, bleef op z’n honger zitten. Anderzijds: in dit tijdperk van versplintering, uitgeputte bronnen en kruisbestuivingen kan muziek die getuigt van voorwaarts denken enkel aangemoedigd worden. Wat Armstrong, Ellington, Parker en Coltrane teweegbrachten waren revoluties, seismische schokken in Jazzland die voorheen ongekende mogelijkheden aan de man brachten. Geen enkel jazzfestival dient zich verplicht te zien om vier dagen lang dergelijke artiesten te programmeren, maar het kan enkel toegejuicht worden dat al op de eerste dag van Jazz Middelheim de verwachtingen en barrières aan diggelen geslagen werden.

(© Goddeau)

Meer Jazz Middelheim

———————————-

- Gisteren zelfs John Zorn in De Rode Loper. Er bestaan geen zekerheden meer. Wel leuk om de naam eens over de tong van Katja Retsin te horen rollen.
- Antwerpenaren en hun ‘liekes’. Onnozelaars.
- Vedett blijft een biertje voor betweters met te veel geld die zichzelf (en, in enkele gerapporteerde gevallen, zelfs anderen) wijsmaken dat een luxepils iets meer te bieden heeft dan een reguliere, maar de witte van ‘t vat is wel te drinken.
- Festivalkost blijft een belachelijk overprijsd goedje, of het nu gaat om de nog half bevroren rockfriet of de jazzsandwich met merguez of focaccia met beenham.
- Na de Hollanders blijken nu ook de Antwerpenaren 10dB te luid te spreken.

NP: The National – Boxer

Dit vind ik nu prachtig, zie.

Cyndi Lauper met ‘True Colours’.  Ze zingt het in een soort sportpaleis, maar haast a capella, met alleen maar de viool van Larry Campbell als begeleiding.

Kippenvel.

Beeld je even het volgende in. Je ligt na een werkdag voluit in de zetel te genieten van een spannende thriller. Net voor je ontdekt wie de moordenaar is, is het tijd voor… Reclame. Wat had je anders verwacht?

Tijdens de volgende 5 minuten word je overspoeld met auto’s, kuisproducten, de nieuwste bioscoopreleases,..
Je kan het lijstje zelf wel aanvullen. 

Hoewel ik graag reclame zie, erger ik er me soms blauw aan. Je wordt volledig uit het ritme gehaald, je vergeet welk programma er net bezig was en tijdens hele spannende momenten durf je wel eens te vloeken bij de zoveelste onderbreking.

Maar heel af en toe worden er reclames gemaakt waar je ontzettend van geniet en niet eens door hebt dat het over reclame gaat. Oordeel zelf maar.

Wees eens eerlijk, dit had je niet zien aankomen he. Moesten ze zo mijn film onderbreken en dit uitzenden zou ik minder snel vloeken.

Aangezien ik in mijn examenplanning was vergeten dat het maandag Pinksteren is, heb ik zondag en maandag gewisseld. Gevolg: deze middag was een middag voor mezelf. Geen werk, geen school, geen stress, gewoon doen wat ik wil.

Zo had ik al een tijdje het idee om een schilderij te maken, maar ik beschikte nooit over het juiste materiaal. Gisteren ben ik daar met mijn mama om gereden, en deze middag heb ik mijn idee uitgewerkt. Ik weet niet wat jullie er van vinden, maar ik ben alvast tevreden over het resultaat. Eens gedroogd heb ik het dan ook onmiddellijk aan mijn muur gehangen.

Na mijn schilderavontuur wou ik in het creatieve thema blijven en heb ik zeker een uur viool gespeeld. Aangezien mijn broer vollop in de blok zit kan ik bijna nooit meer spelen, dus van zijn afwezigheid moest ik gretig gebruik maken.

Maar het goede weer mocht ik ook niet meteen voorbij laten gaan. Sudoku’s oplossen met de iPod in het zonnetje is wat ik deze vakantie meer ga doen!

Het was een heel eenvoudige middag, maar zo eens tijd nemen voor jezelf en dingen doen die jij graag doet  werkt heel ontspannend en is daarbij super tof! We moeten onszelf meer verwennen… Daar ga ik tijdens de grote vakantie dan ook meer aandacht aan besteden.

Ik ben eigenlijk principieel tegen Eurosong..
.. maar deze maakt me toch übervrolijk!

Onder het publiek bij het vioolconcours was een beeldend kunstenares. Zij volgde alle optredens en maakte van iedere violist meerdere tekeningen. Heel snel kan zij in een paar lijnen de houding en andere karakteristieke kenmerken van de violist treffen. Heel bijzonder om haar werk te zien en met haar in contact te raken. In de pauzes was haar werk te bekijken en er was veel belangstelling voor. Ook veel kandidaten en hun familieleden en vrienden kwamen er op af. Dit gaf het vioolconcours nog een extra dimensie voor velen, denk ik.

Bekijk hier de tekeningen van de finalisten

Ik heb intens genoten van de voorrondes van het vioolconcours. Een deel ervan kon ik als luisteraar meemaken.

Jong talent

Jonge mensen, de beste Nederlandse conservatoriumstudenten, doen aan dit concours mee. Iedere keer ben ik weer sprakeloos over wat zij kunnen. Als amateurviolist weet ik hoe moeilijk viool spelen is. Deze mensen zijn ongelooflijk virtuoos. Ze hebben veel talent, zijn er heel vroeg mee begonnen, worden intensief begeleid en werken er hard voor.

Persoonlijke favorieten

Alle deelnemers spelen ontzettend goed viool. Een paar namen wil ik even noemen, want ik heb er altijd wel wat favorieten bij. Dat is natuurlijk heel persoonlijk, want de anderen zijn ook geweldige musici.

Ik ben erg enthousiast over Rosanne Philippens, en hoe zij het langzame deel van het concert van Brahms speelde, en in de preludes van Sjostakovitsj ook de rauwheid kon verklanken. Prachtig gevoel voor timing en veel gevoel voor de stijlen van de stukken, die zo verschillend zijn.

Ook Emmy Storms heeft me geraakt. Onvergetelijk hoe zij het langzame deel van Tsjaikovsky’s concert speelde; geheimzinnig en melancholiek. Ook de andere werken speelde ze heel expressief.

En ik noem graag Cécile Gouder de Beauregard, die ik zo fijngevoelig vind spelen. Ook noem ik Martine van Stigt Thans, die nog 20 moet worden, en ook al zo ver is op de viool. Ik raakte in één van de pauzes zo leuk met haar aan de praat.

Wie gaan er naar de finale?

En dan mogen er maar 3 kandidaten naar de finale. Dat zijn Rosanne en Emmy, en Marc Daniel van Biemen. Ze gaan op 16 april in het Concertgebouw alle 3 een ander vioolconcert spelen: Brahms, Tjsaikovsky en Sibelius.

Voor degenen die niet in de finale gekomen zijn hoop ik dat ze niet al te teleurgesteld zijn en ook een mooie carrière zullen maken.

Website van het Nationaal Concours Oskar Back

Bericht op website van Mediapartner Cultura

Nu…

Ik denk aan het verleden, toen de toon nog een valse noot sloeg.

De kruisen en de mollen van de jazz muziek van David Miles waren net een tikkeltje te hoog of te laag. De contrabas was altijd net een halve tel te laat. En de opgewekte saxofoon speelde nu alles largo, legato en lento waardoor de mooie achtergrond muziek volledig werd omgevormd tot een complete chaos. Zo voelde ik mij ook, volledig verward, overhoop gegooid, … verliefd. Eigenlijk moest ik de vlindertjes levendig piano laten spelen, maar ik wist niet hoe ik moest reageren. Ik kon als een echte John Travolta “you’re the one that I want” gaan zingen, maar wees maar gerust, ik vond dit ook te veel to the point. Ik kon mezelf sussen met het liedje “Music was my First love”, maar dat klopte niet want it wouldn’t be my last. Dus ging ik maar hopeloos meezingen met Sioen, “Too good to be true”. De piano werd krachtig bespeeld, Sioen zong vastberaden en de viool kon zoet en lief klinken en dan opeens een crescendo maken dat ik me in de klankkast van die prachtig klinkende viool voelde. Even voelde ik me heropleven door zijn muziek. Even kon ik me in de zevende hemel zien, wij samen, samen… Helaas in de mooiste onmogelijke droom, maar toch, wij samen.

Ik weet het nog goed, toen ik op die auditie – waar hij ook aanwezig was – “I’m so excited” zo futloos en vol stress zong.

Ik weet het nog goed, toen ik me voelde gelijk Mozart op zijn laatste levensjaar, wij huppelend door het gras.

Ik weet het nog goed, toen ik muziek aan het maken was met mijn toetsenbord tegen hem.

Ik weet het nog goed, toen we voor de eerste keer elkaar een kus gaven. Zo spontaan maar toch een klein beetje gênant. Opeens klonk David Miles niet meer vals, wou de contrabas mee en klonk de saxofoon levendiger dan ooit.

Ik weet het nog goed, toen we voor de eerste keer samen “Too good to be true” speelde, hij sloeg de noten aan op zijn piano, en ik streek met mijn strijkstok over mijn snaren.

Nu, twee jaren en een half later. Ik kan weer van de muziek genieten, wij kunnen weer van de muziek genieten. Er waren crescendo’s en decrescendo’s, maar één ding weet ik zeker, Music was my First love, and you will be my last

Op Sinterklaasdag heb ik voor mezelf een cadeautje gekocht.  Doe ik altijd… Plus wat lekkers voor ’s avonds.

En ik vond precies wat ik wilde: een dubbel CD met de Sonates en Partita’s voor viool solo van Johan Sebastian Bach.  Het moest voor mij een topuitvoering zijn en daarom beluisterde ik in de winkel de Chaconne uit de Tweede Partita. Dit is één van mijn lievelingscomposities. Het is een thema met variaties en duurt een klein kwartier, en het is ongelooflijk dat het allemaal op één viool wordt gespeeld. Het is zo rijk en gevarieerd, en kan magistraal klinken. Theo Olof, één van de meest vermaarde violisten in Nederland, beschrijft in zijn autobiografie de Chaconne als een overdonderend meesterwerk, een kathedraal in klanken.  Ook ik ervaar dit werk als zeer meeslepend en tegelijk als een wonderbaarlijk iets, dat iemand dit ooit heeft componeren.

Ik heb het werk al door vele violisten horen spelen en opvallend zijn de grote verschillen in interpretatie, wat dit stuk ook mogelijk maakt. Ik heb wel voorkeur voor bepaalde interpretaties, vooral als ze een relatief vlot tempo hebben en je het gevoel krijgt er ook op te kunnen dansen, en als er ook een lichtvoetigheid in zit. Interpretaties die mij aanspreken zijn die van Thomas Zehetmair,  Christian Tetzlaff en Julia Fischer.  Alle drie musici uit het Duitse taalgebied, misschien niet toevallig. Sinterklaas heeft me de uitvoering van Tetzlaff gegeven.

Wat nou zo jammer is: de Chaconne is erg moeilijk om te spelen! Ik als amateur kan er alleen maar van dromen. Ik proef er weleens aan, heb ook op delen ervan gestudeerd en zo kan ik er toch actief plezier aan beleven. Maar het stuk integraal spelen zal me boven mijn pet gaan. Vandaar dat ik graag naar een mooie uitvoering luister en mij steeds weer opnieuw laat meeslepen in deze kathedraal van klanken.

Meer informatie over Bach en zijn Sonates en Partita’s:

Duitstalige site over leven en werk van Bach

Engelstalige site over leven en werk van Bach

Vergelijking Sonates en Partita’s

…namelijk viool spelen. ’s Avonds en in de weekenden speel ik thuis, met veel plezier. Ik studeer graag nieuwe stukken in, en probeer de techniek bij te houden en te verbeteren, wel een minder leuke kant van het spelen maar noodzakelijk gereedschap. Telkens als ik een technische moeilijkheid overwin en een stuk ingestudeerd krijg heb ik weer veel voldoening. Het liefst speel ik samen met anderen, in kamermuziekverband. Ik heb nog steeds les, van een leraar die me buitengewoon fijn inspireert. Het is iets wat ik al heel lang doe en wat één van de belangrijkste onderdelen van mijn leven is.

Zondagmiddag, het uur waarop het einde van het weekend zich aandient.
Ik zit op een bank in de Jezusstraat, een uitzonderlijke zon verwarmt mijn gezicht. Stilte heerst in de anders zo drukke winkelstraat vlakbij, sporadisch verstoord door gehakke-tik-tak en gekletter van fietswielen. De stad houdt zich gedeisd, en zo is ze mooi.

Een onzichtbare violist vult de leegte van de straat met melancholische deuntjes. Want dat is het lot van de viool: hoe vrolijk ook haar muziek, ze behoudt steeds een zweem van melancholiek. Ik gooi de duiven een kaaskorstje toe en jaag ze vervolgens weer weg. De andere korstjes belanden in de vuilbak, recht op het gezicht van Tom Lanoye. Moet ie maar niet op de cover van de Zone/03 poseren.

Een frisse wind jaagt afval door de straat. Ik hoor het geritsel, kijk nog een laatste keer naar mijn reflectie op de bontjassen in de etalage en laat de zondag voor wat hij geweest is.

(foto van E. D’hamers)