Title: Mediaconcentratie in Vlaanderen 2009
Company: Vlaamse Regulator voor Media
Introduction:

“In een eerste hoofdstuk wordt de Vlaamse mediasector afgebakend.

In een tweede hoofdstuk wordt nagegaan hoe de in hoofdstuk 1 beschreven spelers zich tot elkaar verhouden en eventueel tot een bepaalde mediagroep gerekend kunnen worden.

In een derde hoofdstuk ten slotte, worden een aantal indicatoren voorgesteld waarmee de eigenlijke concentratie gemeten wordt.”

Type: Study
Download: rapport-2009
Via: Communicatiemannen

De laatste keer dat ik over FedEx schreef vertelde ik dat het Haloween pakketje van mijn vriendin nog steeds in Memphis was vanwege het slechte weer.

Eergisteren dook het ineens op in Oklahoma. Hoe het daar kwam? Geen idee. Waar het naar toe moest? Geen idee.

Dat maakt me ook allemaal op dit moment ook niet eens veel uit. Wat me wel uitmaakt is het telefoontje dat ik een dag voor de wedervondst had met een medewerkster van het postorderbedrijf. Dit (wederom Vlaamse) licht van FedEx wist mij te melden dat ze echt overal gezocht hadden, maar het pakketje nergens meer konden vinden.

Welnu, ik heb gemerkt: op Belgen kun je niet lekker boos op worden. Ik denk ook dat ze expres onze zuiderburen erop zetten, omdat het verdomd lastig is tegen hen te schreeuwen aangezien ze zo’n verschrikkelijk zacht accent hebben.

Enfin, ze konden het pakketje nergens vinden, dus het speet haar.

–Stilte –

“Ja, dat spijt mij ook.” zei ik, afvragend waarom ik dat eigenlijk zei.

“Uw order wordt nu veranderd in een klacht en u zult dat waarschijnlijk de verzendkosten retour ontvangen.”

“Sorry ik verstond u niet goed, kunt u dat herhalen?”

“U krijgt waarschijnlijk de verzendkosten retour.”

“Waarschijnlijk? Heeft u enig idee wat er verder nog in zat buiten Haloweenspullen? Die spullen zijn niet meer te verkrijgen?”

“Ja meneer, dat kennen we, overal staat echter dat FedEx niet verantwoordelijk kan zijn voor de content van uw pakket”

Zoals ik al zei, het is heel lastig boos worden op een Vlaamse, maar als ze begint met ‘Ja meneer, dat kennen we’ dan breekt mijn klomp. Nog voor ik echter kon losbarsten gooide ze nog even een karafje in mijn emmer:

“U kunt ook een tegoed krijgen voor het versturen van een nieuw pakket”

…

“Dat denk jij toch zeker niet he?” zei ik nog redelijk kalm naar verhouding hoe boos ik was “Jij denkt toch niet dat A) wij geen vergoeding krijgen voor het feit dat jullie fout op fout hebben gestapeld en dan het pakket kwijtraken en B) dat wij nog enigszins iets met FedEx ooit gaan versturen?”

“Dat snap ik meneer”

- Stilte -

“Goed, dan zijn we uitgepraat, tot ziens.”

“Tot ziens.”

Nu denk ik dat die mensen iedere dag omgaan met woeste klanten en daarom zo droog en kalm reageren. Zou ik zelf waarschijnlijk ook hebben. Ik heb nu alleen zoiets, als je in het dossier leest dat je bedrijf flink fouten heeft gemaakt in de verzending van een pakket, en dan tot 2x toe probeert (ook de vorige Vlaming; zie FedEx (1)) de kosten zoveel mogelijk naar de klant afschuift, dat vind ik een grof schandaal. Ik denk ook dat die Belgen daarom op die positie zitten: Je kunt er niet goed boos op worden, hebt een beetje het gevoel dat ze toch al zielig zijn vanwege hun accent, en daarom doe je eerder concessies op de kosten. Zoiets in ieder geval.

Daarom; ik kan niet aanraden nooit iets met FedEx te versturen. Ik weet niet hoe andere postordermaatschappijen zijn met je pakket omgaan (hoewel ik ervan uitga dat geen enkele maatschappij graag pakketjes verliest). Het enige dat ik wel kan aanraden is: als je voor wat voor een klacht dan ook een Belg aan de lijn krijgt, vraag dan direct om een Nederlander. Het bedrijf heeft waarschijnlijk bewust deze strategie toegepast om geld uit je zak te kloppen.

Flamenco is vlaams!?

Flamenco betekent zoveel als vlaams maar is tevens de verzamelnaam voor de Andalusische zang en dans en dit blijkt geen toeval te zijn!Alles begint in 1500 toen Keizer Karel alias ‘Carlos primero’ in Granada verscheen. 

Deze machtige Gentse veroveraar werd in die tijd omringd door diverse Vlaamse lijfwachten die zich bijzonder opzichtig gedroegen. Met veel rumoer en vertoon, net zoals de zigeuners die precies ook in deze periode hun entree in Spanje maakten.

Het gedrag van de niet zo geliefde gitanos werd door de Andalusiërs in de 16de eeuw vergeleken met dat van de Vlaamse huurlingen, de ‘mercenarios Flamencos’. Stilaan werd flamenco zelfs een synoniem voor gitano. Later na Alva en de beeldenstorm namen de Gitanos dienst in de Tercios de Flandes, de spaanse bezettingstroepen in de lage landen. Ook zij werden ‘mercenarios Flamencos’ of kortweg Flamencos genoemd, wat wel een tot verwarring leidt met hun voorgangers onder Carlos I. Toen in de 18de eeuw Carlos III burgerrechten verleende aan de zigeuners, werd de negatief geladen term gitano vervangen door het synoniem flamenco en een nieuwe term was geboren.

Dit hoor je nooit op de Nederlandse radio: “Er staat een accordeonfile op de E40 tussen Mannekensvere en Jabbeke“. Oké, ik weet ook wel dat Mannekensvere en Jabbeke niet in Nederland liggen, maar in West-Vlaanderen. Maar daar gaat het mij nu niet om. Ik doel namelijk op de term ‘accordeonfile’. Ik hoorde ‘m vanochtend nog op Studio Brussel.

Ook dit is een 'accordeonfile'.

Geweldige Vlaamse vinding
Het is een geweldige Vlaamse vinding, die precies weergeeft wat het is: een file en ook weer geen file. In sommige delen van die file staan de auto’s bumper aan bumper stil. Op andere plaatsen rijden de de automobilisten rustig door. Het stilstaan en bewegen kun je vergelijken met de balg van een accordeon. Sommige plooien zijn bij dit instrument tegen elkaar geduwd. Andere plooien zijn juist op dat moment uitgerekt. Als de accordeonfile weer wat aan het oplossen is, dan zou je – op z’n Vlaams – kunnen spreken van ‘op gang komend trekzakverkeer’. In Nederland zijn we veel minder poëtisch op verkeersgebied. Hier hebben we het over langzaamrijdend en stilstaand verkeer. Wij hebben dus vier woorden nodig voor wat een Vlaming in één term vangt.

Leuke termen
De Vlamingen hebben sowieso leuke en slimme termen voor zaken waar wij in Nederland moeilijker over doen. Ik noem er een aantal, hou je vast:

• Afbollen (weggaan)
• Ambetant (vervelend)
• Beuzelen (liegen)
• Chapeluur (paneermeel)
• Duimspijker (punaise)
• Droogzwierder (centrifuge)
• Gaanpad (trottoir)
• Gazet (krant)
• Kenwijsje (herkenningsmelodie)
• Kiesbureel (stembureau)
• Kozijn (neef)
• Platte kaas (kwark)
• Schepen (wethouder)
• Seffens (zo meteen)
• Sluikstorten (zwerfafval produceren)
• Stiel (beroep)
• Tiret (ritssluiting)
• Uitstalraam (etalage)
• Valies (koffer)
• Verdeler (dealer)
• Voorbijsteken (inhalen)
• Zitpenning (presentiegeld)

Het is zover, na de release in 2007 nu gratis te downloaden via onderstaande link (bedankt vlaamse rap om dit te hosten!)

Rookwalm – Rookwalm

Het album blijft te koop in z’n originele vorm voor de verzamelaars onder ons, je kan nog steeds bestellen door een mail te sturen naar rookwalm@hotmail.com

Kzien nu al 10 joar bezig, tis nog lange nie gedoan…

Me hiphop ku nog zwoarder en veel arter insloan,

tmoe meer beven, kwiln meer leven, kmoe meer geven

en der meer mee bezig zin al wast lik ‘tende van me leven…

Met dit gedacht zetten we onze zinnen op een nieuw solo album, sommige tracks liggen al even op de plank  maar vele nieuwe zijn in de maak.. Er komen verwachte maar ook zeer verrassende collabos op te staan, binnenkort meer info!

Deze week is de Taalweek van de Vlaamse overheidstelevisie VRT. Een symposium en talloze reportages belichten de geschiedenis en de vele klanken van het Nederlands in Vlaanderen.  Wat ik tot nu toe gemist heb, is de verdere verwijdering tussen de gesproken taal in Nederland en in Vlaanderen. 

Een tijd geleden haalde een Nederlands linguist het nieuws met de term “Poldernederlands” de klankverschuiving in Nederland van “ei” naar “aai”, van “ou” naar “aau”. Volgens deze man vooral het werk van jonge vrouwen die iets losser met taal omspringen.

Een ander hoorbaar fenomeen, alvast in de Randstad, is de invloed van allochtonen op de straattaal van jongeren – ook van blanke jongeren (de “Jeugd van Tegenwoordig”, om maar een voorbeeld te geven).  Waar gaat dat heen?  Ramsey Nasr, ex-Antwerps stadsdichter, probeerde een tijd geleden te voorspellen hoe het Nederlands binnen 50 jaar klinkt in Rotterdam (“Roffadam”):

Wil je het hem zelf horen voordragen in plaats van bovenstaand geluidloos fragment, neem dan een kijkje bij NRC.tv.  Hier is de tekst nog even:

mi have een droom

(Rotterdam, 2059)

wullah, poetry poet, let mi takki you 1 ding: di trobbi hier is dit
ben van me eigen now zo 66 jari & skerieus ben geen racist, aber
alle josti op een stokki, uptodate, wats deze shit? ik zeg maar zo
mi was nog maar een breezer als mi moeder zij zo zei: “azizi
doe gewoon jij, doe je gekke shit genoeg, wees beleefd, maak geen tsjoeri
toon props voor je brada, zeg ‘wazzup meneer’, ‘fawaka’ – en duh
beetje kijken op di smatjes met ze toetoes is no trobbi
beetje masten, beetje klaren & kabonkadonk is toppi
aber geef di goeie voorbeeld, prik di chickies met 2 woorden”
zo deed mi moeder takki toen & boem tranga! kijk, hier staat ik
hand in hand, harde kaas, api trots op di belanda, niet dan?
now dan, want mi lobi roffadam & deze stitti is mi spanga

ja joh, tantoe bigfoot long ago, toen was geluk gewoon da shit
wij rampeneerden & met mate, heel di hoed was 1 famiri
weinig doekoe, aber boieee: keek me gaan, keek me lopen
met me broekoe, keek me clippen met me ketting, wullah
mi was di grote otochtone condoekoe van vele boezoemies
op leip lauwe pattaas kwam ik vet binnensteppen van pompi doppe
loperdelopi door di stad, dat met ze gebouwen botertje bats
aan di bigtime poenani-master ze voets lag
                                                              & keek ze now leggen:
moeilijk lekker roffadam, met ze amperbroeki an, heet & klaar
in spleetlauwe stegies & zij zo: “kom kill, wandel dan, moeni worri
tab je lippi, play mi down op plattegrond, breek mi billen, gimmi bossi”
& bakoekoe jawohl, daar gingen wi dan, mi & di stitti, kierend
van mond tot mond – mi schudde di doesji, zi schudde mi hard
terug & lang & op & down tot binnen in ons (oh blueberry yam yam)
di zon lijk een smeltende bal naar omhoog kwam: knetter & glowy
opende zich di stitti ze eigen, rees op & kwam roze rondom mi te leggen
dát was roffadam: wi wandelden strak & di regen was gone

zo ging dat dan, in di goeie ouwe klok van glim & gouwe tiffies
aber now wullah, now dat ik old & bijna didi, now zit ik hier
game over te kniezen op me stoeroe, in een kapot veranderde stitti
word ik remi da rimpel, weke pampa achter glas & ik zweer je gast
deze land is niet meer wat ze was – sjoef dan habibi, sjoef door di ruiten
al di toelies, al di tuigkoppen uit di tegenwoordige tijd, oyooo
di playen biggi pompoe pompoe, aber komen niet van hiro & di zuigt maar
& di praat maar habbi dabbi & di doet maar takki takki poep & ik zeg you
di bokitoos hebben geen props of respect, di hebben da dockz in da fitti gezet

dus poetry poet, kijk me ogen, luister me oren, want hier is mi torri
hardcore & luid: mi have een droom, vol is vol, belanda boven
sluiten di shit & alles wordt wider basis controller, luchtdicht lijk da weerga
terug naar di wortel – vóór alle stitties zwaar paraloezoe & dikke ruïna
ja mi have een droom, dat me matties & ik ooit di zon wider clearly
omlagi zien komen, groter & groter, om dan benoekoe vaarlijk & slow
hier boven di straties, di cribs & di homies van roffadam nider te dalen
lijk een warme babeloeba in me gezicht – mi have een droom vandaag
lang bewaard & opgezwollen, dat heel di stitti wider lijk vroeger
over mi komt & mi wegpakt, in ze wreed tedere vel van di nacht
& vroeger nog, toen di dag nog niet dwars door mi heen kwam gewaaid
lijk gruis in me wijdopen hart – tantoe vroeger, daar have ik een droom
blakka-zwart & wit lijk snow, want daar bleef alles lijk het was
daar zijn da pieps nog keurig & strak – mi have een droom van brekend glas
ik droom achteruit, van een stittie die stilstaat & thuis op mi wacht

Het wonder is geschied, het wonder is geschied, …

Het valt haast wonderbaarlijk te noemen hoe pijlsnel Felix Van Groeningen evolueert als cineast. In Dagen Zonder Lief was al geen sprake meer van de spookachtige beelden die vooral veel leegte moesten verhullen in Steve+Sky. Sindsdien weten we: Van Groeningen heeft ook echt iets te vertellen en kan, met dank ook aan Arne Sierens, zijn personages een oprechtheid en zelfs gelaagdheid meegeven waar Jan Verheyen alleen maar kan van dromen. In De Helaasheid Der Dingen gaat hij daar nog een pak verder in. Zelden kende een Vlaamse topfilm, want dat is het, zulke natuurlijke dialogen.

En dat is maar goed ook, gezien het milieu waar het verhaal zich afspeelt: het Aalsterse platteland (Reetveerdegem, we kid you not) van de jaren ‘80. Naaktfietsen, het wereldrecord zuipen, meebrullen met Roy fuckin’ Orbison, Tour de France met bier, agressie tegen deurwaarders,.. met ook maar een tikkeltje verheven taalgebruik val je dan genadeloos door de mand. We durven stellen dat zelfs de oorspronkelijke tekst van de vulgairste aller dichters Dimitri Verhulst af en toe noodzakelijke aanpassingen moest ondergaan bij deze beelden.

Cute én dramatisch: Gunther Strobbe met zijn alweer ladderzatte vader

Met de autobiografische roman van Verhulst had Van Groeningen natuurlijk al snel een pracht van een scenario om mee te werken. Zijn aanpak getuigt echter van een enorm vakmanschap. De sprongen in de tijd worden precies op het juiste moment gemaakt, de registers worden net niet te veel opengetrokken wanneer de volwassen Gunther Strobbe zijn verdriet om wat hij achterliet uitschreeuwt. Daar dragen ook de acteurs in grote mate toe bij. De beide Gunthers, Valentijn Dhaenens en de toen 15-jarige Kenneth Vanbaeden, beleven terecht hun grote doorbraak. Maar het zijn Koen De Graeve (vader Cel Strobbe) en Johan Heldenbergh (nonkel Breejen Strobbe) die zich als een vis in het water voelen in de marginaliteit en dan ook met gemak de show stelen. De Graeve speelt zowat zijn meest tragische rol ooit als slaande en zalvende vader met een alcoholprobleem, maar weet tevens als bij wonder de luchtigheid van het geheel te redden. Opnieuw, het kan niet genoeg worden benadrukt, dankzij het nagenoeg perfecte gevoel voor timing van Van Groeningen.

Van Groeningen bewijst met deze oerdegelijke, hartverwarmende tragikomedie dan ook vooral dat hij een volwassen regisseur is geworden. Dat moeten we toejuichen, want zo vele Vlaamse rastalenten voor hem zijn nooit zo ver geraakt. En toch. Wat ons betreft had zijn ontpopping toch nog iets langer op zich mogen laten wachten. Want de experimentele reis daar naartoe was toch zo verduiveld interessant. Zo zijn er nu geen volgehouden mysteries meer, alles moet expliciet worden gemaakt. De nochtans al bij al geslaagde voice-over is daar een pijnlijk goed voorbeeld van. Weg is de poëzie, neen, kunst uit het voorts niet geheel foutloze Dagen Zonder Lief, waar we destijds niet genoeg van konden krijgen. Daar keert Van Groeningen wellicht nooit meer naar terug. Als hij dat voor zichzelf nog niet beslist zou hebben, zorgt de huidige en deels door hemzelf veroorzaakte mediahype rond De Helaasheid.. daar wel voor. We verwelkomen een nieuweling in de Galerij der Vlaamse Meesters, maar nemen met pijn in het hart afscheid van een bij momenten geniale innovator.

Tijs Vanderstappen

Lang niet van me laten horen. De ene keer heb je meer zin om te schrijven dan de andere keer. Ook merk ik dat veel dingen in Luik niet meer nieuw zijn, dingen die ik vorig jaar al heb beschreven, dus dan heb ik geen zin om in herhaling te vallen. Deze week is het voor Ben en mij heel relaxed: Evy en Mara zijn tegelijkertijd op schoolkamp! De dames zijn de hele week aan zee en voor ons voelt het ook een beetje als vakantie. Ik heb het wel eens eerder gezegd, maar wat is het leven toch makkelijk zonder kinderen : ) We gebruiken de tijd die we hebben ook om in het huis aan de slag te gaan. We hebben eindelijk de trap be-olied (de houten treden waren nog altijd ingepakt in plastic). Ben is op dit moment het laatste deel van de houten vloer aan het leggen. En ik wil eindelijk eens beginnen aan de kinderkamers. Om te beginnen die van Mara. Mara wil een blauwe muur (‘dat is mijn lievelingskleur’), dus ik ga straks naar de verfwinkel iets moois uitzoeken. En Evy wil in haar kamer graag een paarse muur. Prima! En het is wel handig om de verf uit te zoeken zonder de dames erbij, anders willen ze nét weer de duurste verf of een kleur die ik afgrijselijk vind. En moeder moet er ook tegenaan kijken.

Ik ben natuurlijk nog steeds aan het werk. Sinds kort heb k een nieuwe student, die met zijn collega’s Nederlands moet kunnen spreken. Ik geef hem een les en daarna bespreekt hij alle nieuw geleerde woorden met zijn collega’s. Zo had ik hem de woorden ‘krant’ en ‘la’ geleerd. Zijn Vlaamse collega’s waren het daar niét mee eens. Een krant? Dat heet een ‘gazette’! En een la, nee nee, dat moet ’schuif’ zijn! Sorry, maar ‘gazette’ is Frans en van het woord schuif heeft echt nog nooit iemand gehoord. Van mijn eigen Vlaamse collega’s hoor ik ook nog steeds wel grappige dingen. “Ik ben gedaan om kwart na zeven en ga dan op restaurant.” Vorige week had ik een afspraak in Brussel met een Vlaamse mevrouw. Ze vroeg me: “Bent u hier vlot geraakt?” Eh, wat zegt u?

Verder was er vorige week nog triest nieuws. Een goede vriend van mijn broer, pas 48, is overleden. Verdronken, om precies te zijn. Zo tragisch. Mijn broer is negen jaar ouder dan ik en toen ik klein was, kwamen al die grote, stoere jongens bij ons thuis. Hij was daar een van en ik zag hem zo af en toe nog op verjaardagen. Ik ging op zoek naar een kaart om naar zijn vader te sturen, maar de condoleancekaarten zijn verschrikkelijk. Met van die voorgedrukte gedichten en wat mij nog het meest verbaasde, is dat je pakjes van vijf condoleancekaarten kunt kopen! Bedoeld voor oude mensen die vrienden en kennissen bij bosjes verliezen? Hoef je niet steeds de deur uit om wéér een nieuwe kaart te halen?

Ik ga er weer vandoor. Ik zal binnenkort wat foto’s plaatsen!

Op 11 oktober houden de Vlaams Belang Jongeren een congres onder de titel “100% identiteit”. Een slogan die uit Frankrijk komt van bij de Identitairen. Alleen is de slogan volledig “0% racisme, 100% identiteit”. Mijn inziens is het dan ook verkeerd om enkel het laatste stuk te gebruiken aangezien je zo een hele context wegveegt omdat het net een tegenstelling is. Zoals de extreem-linkse slogan “Jobs, geen racisme” is deze volledige identitaire slogan pas volledig begrijpbaar wanneer hij in zijn volledigheid wordt gebruikt. Onlangs had ik nog bedenkingen bij de koers van het Vlaams Belang en hoopte ik op een verbetering.

Helaas moet ik vaststellen dat de affiche van het VBJ-congres niet het beste doet vermoeden. Als Vlaams-nationalisten dienen wij te kiezen voor eigenheid en een identitaire visie op cultuur. Geen cultuurconformisme, maar een eigen cultuur eerst. Geen massacultuur, maar het kiezen voor de eigenheid. De keuze voor de muzikale opluistering van het congres is helaas net gevallen op vertegenwoordigers van de platte massacultuur. Redenen voor deze keuze kan ik mij niet echt inbeelden. Is het om via VBJ een soort braaf rechts denken binnen te voeren, gestuurd door enkelen vanuit de toplagen van het Vlaams Belang? Onlangs nog heb ik, samen met andere radicalen, tegen meerdere mensen in VBJ mijn mening gegeven over bepaalde socio-economische onderwerpen dus ik kan zeker niet stellen dat het allemaal een kwestie van slechte wil is. Het is dan ook te hopen dat VBJ terug kiest voor een solidaristische en volksnationalistische visie op mens en maatschappij.

Maar wat gaan ze winnen met groepen zoals degenen die zijn uitgenodigd? Er kan wat volk op afkomen ja, maar absoluut niet het soort volk dat actief zal militeren. Eerder het soort volk wiens leven draait om feesten en zuipen en waarbij politiek engagement hoogstens iets in de marge is. Ikzelf zal wel gaan naar het congres in de hoop dat ik de bal hier volledig missla.

Filmpje uit een anti-drugtoeristen-voorlichtingscampagne van de gemeenten Bergen op Zoom en Roosendaal, politie Midden en West Brabant, Openbaar Ministerie arrondissementsparket Breda en de politie Limburg-Zuid. Nederlandse opdrachtgevers, Nederlandse uitvoerders.

En wat doen Nederlanders als ze iets “Belgisch” willen laten klinken? Inderdaad, ze zeggen het in het Frans: C’est fini!. Doelpubliek wordt wel niet bereikt, maar de opdrachtgevers zijn tevreden!

De Inleiding.
Bij het lezen van de inleiding van het Vlaams regeerakkoord 2009 valt al meteen op dat het woord België niet door de Vlaamse tekstverwerker geraakt is. Men situeert Vlaanderen niet in België maar enkel in Europa. Toeval of doelbewuste censuur? Met de terugkomst van ´Big flemish Brother´ Geert Bourgeois (BfB), een specialist op het vlak van tekstverwerking, zou het me niet verbazen als het om het tweede gaat. Het was ook niet toevallig dat er op de VRT – toen BfB nog minister van media was – nog maar amper verwijzingen naar Belgisch burgerschap uitgesproken werden. De Belg werd in allerlei studies als statistische groep verwijderd en te pas en te onpas werden er vergelijkingen gemaakt tussen Vlamingen en Walen. ´De Vlaming drinkt minder bier op weekdagen dan de Waal.´ Of ´in vergelijking met Nederlanders en Duitsers is de Vlaming zus en de Waal zo.´ enzovoort. Hij mag dat letterzetten nog eens gaan overdoen op de posten Binnenlands bestuur, Vlaamse rand en Inburgering.

De gecertificeerde Vlaming.
Onder de titel: ¨Inburgering voor gelijke kansen¨ (p.84) verwerft de gecertificeerde Vlaming stilaan meer ingang in het algemeen beleid. Naast de geboren Vlaming zal enkel de gecertificeerde Vlaming uitzicht krijgen op een deelname aan ´de warme Vlaamse samenleving´. De nieuwe regering zal verder werken aan de uitbouw van een opleidings- en controle-instantie die ze notabene in een sneltempo en op agressieve wijze geënt heeft op een aantal locale en onafhankelijke initiatieven rond nieuwkomers en diversiteit. Deze instellingen zullen mensen oriënteren en toezien op het uitreiken van inburgeringscertificaten aan nieuwkomers op het grondgebied. Die kan je – maar in de meeste gevallen moet je – verwerven door het volgen van een inburgeringstraject op straffe van boete.
Even citeren: ¨ We behouden echter de inspanningsverbintenis, waarbij de inburgeraar die daaraan voldaan heeft een inburgeringsattest ontvangt en niet meer kan worden gesanctioneerd. ¨
Deels bestaat dit systeem al maar het regeerakkoord stelt dat er verdere stappen gezet zullen worden naar een uitbreiding van de waarde en het toepassingsgebied van dit certificaat. ¨We onderzoeken, in overleg met de sociale partners (binnen VESOC), hoe het civiele effect van het inburgeringsattest en –certificaat kan worden verhoogd.¨ Met andere woorden ze zullen onderzoeken hoe het inburgeringscertificaat een geïnstitutionaliseerd discriminerend instrument kan zijn tussen gecertificeerde nieuwe Vlamingen en niet-gecertificeerde nieuwe Vlamingen. Dus geen toegang tot het ´warme Vlaanderen´ zonder certificaat. Indien de regering hierin slaagt is het adagium ´Inburgering voor meer kansen´ gepromoveerd van een betwiste visie op samenleving en diversiteit tot een exclusieve realiteit voor vele migranten in Vlaanderen, een realiteit die verwezenlijkt wordt en in stand gehouden wordt door een repressief ´onthaalbeleid´.

Zowel tegenover de migrant over gans het Vlaamse binnenland als tegenover de anderstaligheid in de Vlaamse rand wordt een offensieve taal en cultuurstrategie ontplooit. Met Geert Bourgeois op de hiervoor cruciale posten belooft het een fundamentalistisch geïnspireerd beleid te worden.

Dit territoriale taal- en cultuur-zuiverend beleid en de lange lijst gewenste bevoegdheidsoverdrachten van België naar Vlaanderen doen dit regeerakkoord in de richting van een defacto onafhankelijke Vlaams Natie met een duidelijke drang naar taal en culturele uniformiteit wijzen.

Ik hou niet van hun taal en uitspraak en ik versta ze vaak moeilijk. Ik heb het over onze buren de Nederlanders. Uitdrukkingen als “Smakelijke verderzetting van de maaltijd”, mijn honger is er van gestild.

Nog enervanter zijn Vlamingen die, van zodra ze met een Nederlander beginnen praten, overschakelen naar een vettig poging-tot Hollands. Ok, dat je iets minder uitdrukkelijk Vloms klapt en probeert AN te spreken, dat kan ik goed begrijpen. Maar plots woorden als ‘hoi’, asjemenou en doei in de mond nemen, daar krijg ik den hiepentriet van!

Estelle Folle

Zondag is Simon twee jaar geworden. Twee jaar geleden was er van Singapore nog geen sprake, en nu zitten we hier. Maar genoeg gefilosofeer, feest! en feest is het geworden… 

’s Morgens kreeg Simon zijn droomcadeau – een poppenbuggy… We hadden al een paar weken in de mot dat hij niets liever doet dan met speelgoedbuggies van de buurkindjes rondrijden. Ons cadeau was dan ook snel beklonken: 

.   

Voor Simon kon de dag al niet meer stuk. Hij is zowiezo altijd goed gemutst, en nu was het extra leuk. 

Daarna naar Wild Wild Wet gereden. Dat is een groot waterpretpark met vanalles voor groot en klein. Waterspeeltuintje voor Simon, wildwaterbanen, glijbanen, fonteinen, schuimbad en een soort natte skate-ramp van 4 verdiepen hoog om in een rubberband af te razen: 

’s Middags alle adrenaline weggegeten en lekker naar huis voor een middagslaapje. Om half vier kwamen dan de buurkindjes naar het feestje: 

Hier tafelt Simon met Laura, ons Singaporees buurmeisje. Op de tweede foto is broertje James ook van de partij.

Er werd taart gesmuld, gespeeld, gezongen en gedronken. De schminkdoos werd bovengehaald en een half uur later liepen drie piraten rond, BatWoman en tijger Simon. 

Na uren pret begon hier en daar de schmink uit te lopen – eerst van het zweet, dan van een traantje hier en daar.  Zelfs de gevaarlijkste helden worden moe en dan is het bedtijd. Een fijne dag!

Wat later ’s avonds kregen we nog verjaardagsbezoek. Van een reuze-vlinder: 

Het beest was zo groot dat we eerst aan een vogel of vleermuis dachten.  Met vleugels open was hij bijna 20 cm breed. Øydis stoof witbleek in de keuken en barricadeerde de deur.  Na wat gepruts met een keukenhanddoek was de vlinder al snel terug op vrije voeten en werd het helemaal rustig

Nu we het toch over de lokale fauna hebben – vandaag heb ik kennis gemaakt met een ander dier… een zwarte cobra.  Ik liep gezwind over het voetpad, toen ik geblaas hoorde. Eerst dacht ik aan een kat, maar toen ik mij omdraaide zat daar een cobra met opengesperde bek, klaar voor de aanval. 

(de foto heb ik niet zelf genomen : -)

Ik ben dan zo rustig mogelijk doorgestapt om het dier niet extra te doen schrikken.  Cobra-beten kunnen dodelijk zijn… zelfs voor een olifant. Brrr.  Gelukkig jaagt zo’n slang eigenlijk alleen op ratten en kikkers. Voor de rest gaat alles goed hier.

In vroegere tijden werden we nog getrakteerd op toneelstukjes zoals het over de taalgrens leegkappen van een vrachtwagen vol speelgoedgeld. Ludieke tragedie, maar vooral te abstract om de gemiddelde kiezer het rode potloodpunt te doen keren richting N-VA. Veel concreter is de Vlaamse verhoging van het kindergeld, gebruikt als lokaas om mensen te doen geloven in het nut van het definitief opdoeken van een ´grensoverschrijdende´  sociaal-economische solidariteit. Ook CD&V hangt die wortel aan hun hengel. Het is populistische koopmanspolitiek en ik vrees dat die wel eens zou kunnen aanslaan in een periode waarin de Belg zijn wereldrecord kortingsbonnetjes knippen opdrijft tot een kleine 60 miljoen per kwartaal.

Vorige week zijn we naar Ubin geweest. Ubin is een Singaporees eilandje ten noordoosten van het ‘hoofdeiland’.  Erg simpel om er te geraken – geen 6 paspoortcontroles, en maar 10 minuutjes varen met een bumboat (een verhakkelde oude passagiersschuit):

Eventjes varen en we waren er. Ubin is nu een nationaal park, en is wat Singapore 100 jaar geleden moet geweest zijn – jungle met wat armoedige hutten hier en daar.  Leven van visvangst en bessenpluk.  Erg weinig toeristen.  Des te meer plezier om er rond te lopen! Of kokosmelk te drinken:

Simon was natuurlijk ook van de partij (heeft de foto getrokken : -)

Na een flinke wandeling tussen apen en bomen begon de hemel donker te worden. En met het beetje tropenervaring dat de we nu hebben betekent dat:  donderstormen! bliksemregens! horizontale stortbuien! Wegwezen dus.  We ontsnapten de meteorologische atoomproef net op tijd.  Achter ons had de regen toegeslagen en was er bijna geen verschil meer te zien tussen zee, land en hemel. 

 Hadden we een kwartier later toegekomen, dan was er geen ontkomen aan geweest. Uitvaren zat er niet direct in voor wie de volgende boot wou nemen. Tropische charme!