Dat onze Noorderburen redelijk zelfverzekerd zijn, wisten we al langer dan vandaag. Maar dat ze ongeveer 8 maanden voor de aftrap van het wereldkampioenschap voetbal nu al de finalewinst opeisen, is wel een extreme vorm van arrogantie.

De hier relevante betekenis van het woordje ‘bezet’ stamt uit de oranje traditie om de nacht voor Koninginnedag  een plekje op straat te reserveren door er ‘bezet’ op te kalken.

Al bij al steengoede ‘guerrilla marketing’ van Nike. (jt)

During the World Championships football selection ceremony last Friday, Dutch coach Bert van Marwijk, made a rather embarrassing mistake. He didn’t recognize his Japanese colleague Takeshi Okada, as Okada told reporters when he arrived back in Tokyo.

“He asked me if I knew who the Japanese coach was and if I knew where he was at?”, as Okada told and he responded with,”I am the coach. But he then asked me if that was really true.”

Okada found it strange that Van Marwijk didn’t recognize him. Three months ago, the two coaches shuck hands during an excercise inter-country match in Enschede (Holland). “He told me that he was familiar with Japanese football and that he knew all the players.”

bron: www.spitsnieuws.nl

Hoera! Het zilveren jubileum van deze rubriek. En deze misstaat wederom niet. Mijn persoonlijke held Klaas-Jan Huntelaar kon als bankzitter bij AC Milan wel een kleine boost gebruiken. Zijn zes minuten durende invalbeurt tegen Catania moet hem haast wel meer speeltijd gaan opleveren. Eerst maakt hij al de openingstreffer. Het geeft hem het vertrouwen om diep in blessuretijd de volgende Bergkampiaanse bal te produceren. Voor het Russische sportkanaal is het reden genoeg om hem om te dopen tot Klass-Jan.

Mijn moeder zei me altijd ‘Zo, het stinkt hier’, als ik weer eens aan het opscheppen was over mijn enorme verzameling knikkers, voetbalplaatjes of mijn zojuist weergaloos vertoonde hoogstandjes tijdens een potje tienen. ‘Maar mamsie, ik ben gewoon de baas’ zei ik dan terug. In mijn familie was arrogantie not done, waardoor ik na zo’n opmerking na het avond eten soms niet meer naar buiten mocht. Terwijl juist in de avond, van zes tot acht en in de zomers zelfs tot tien uur als het heel mooi weer was, de hele buurt naar het schoolplein kwam om te voetballen. Meestal tienen. Tienen. Ken je dat nog?

Tienen was helemaal aan in mijn tijd als straatschoffie. Wij speelden het altijd als er niet genoeg spelers waren voor een partijtje. Degene die later kwamen hadden pech of moesten wachten tot we klaar waren. Zo aan was het. En dan die regels. Een kopbal of knietje was twee punten bij ons, een omhaal of hakje drie punten en verder was alles één punt. Als je de bal door de benen van de keeper schoot of kopte telde het aantal punten zelfs twee keer. Degene die als eerst al zijn punten kwijt was moest gebukt naar het doel staan, waarna de rest de bal kegelhard op zijn reet probeerde te schieten. Als het lukte, mocht je nog een keer. Ongekend.

Ik herinner me nog een legendarisch potje waarbij ik al snel op nog maar één punt stond, want op doel staan was kut. Helemaal als al je punten bijna op zijn, want dan gaat de rest extra goed spelen. Zo ook die keer, waarbij ik de bal met een katachtige reflex uit de kruising plukte. ‘Yeessss!’, ik mocht van doel af. Wat er dan meestal gebeurd is dat degene met de minste punten zich een beetje aan het spel gaat ontrekken om niet weer op doel te moeten. Maar die ene keer had ik schijt. Ik weet niet of het door de inktvis met witte bonen was gekomen, maar ik had schijt. Ik maakte twee omhalen en een hakje achter elkaar. De toeschouwers kwamen aangesneld en maakten allen oorverdovend kabaal.

De keeper had nog maar één punt over toen de bal door een speler heel hoog de lucht in werd geschopt. De bal kwam zelfs boven de school uit en die was wel twee verdiepingen hoog. Wat er toen gebeurde is in de geschiedenis boeken terug te vinden. Ik nam de bal vanaf een meter of dertig in één keer op de slof. De toeschouwers vielen stil en zagen de bal zich een weg banen naar de kruising. Er zat zoveel kracht achter de bal dat zich er een wolkspoor achter vormde. Hij ging nog net niet door de geluidsbarrière heen. Zo hard. Zo snel. Zo gericht. Zo ongekend. Zo ver. Te ver. Veel te ver. De bal verloor zijn snelheid en viel uit de lucht zo in de handen van de keeper. Aangezien ik dertig meter verder stond was het niet moeilijk om één keer in het doel te schieten, waardoor ik plaats mocht nemen voor een potje billenbrand.

Opeens viel alles op zijn plaats. Ik begreep me moeder, me familie en hun afkeer jegens arrogantie. Arrogantie maakt je overmoedig, het tast je gezond verstand aan en laat je de realiteit uit het oog verliezen. Arrogantie is jezelf voorliegen, jezelf constant een ander beeld van jezelf voorhouden. Maar tot op welke hoogte is arrogantie niet gewoon je zelfvertrouwen? Het geloof in je lichaam, het geloof in je geest, het geloof in jezelf. Ben ik arrogant als ik zeg dat ik uniek ben? Ben ik arrogant als ik zeg dat ik een baas ben? Waar ligt de lijn, wie vertelt me vanaf welk punt je over gaat van zelfvertrouwen naar arrogantie?

Na een zware griep en enkele gemiste trainingen afgelopen week,  speelde Nathan vandaag opnieuw terug mee met Sporting Lokeren.  Het werd thuis een redelijke makkelijke wedstrijd zonder te veel tegenstand van Kv Kortrijk. De eindstand 6-0 was dan ook niet meer dan normaal. Mooiste moment uit de match was een magistrale vrije trap van flankspeler Jarne.

Nathan oprukkend vanop de rechterflank

Pieter moest voor school een reclamefilmpje maken. We hebben er eentje gemaakt waar onze acteurs alle drie in meespelen:

Na de 1-2 overwinning op Club Brugge staat Germinal Beerschot knap derde in de Jupiler Pro League. Het was de eerste thuisnederlaag voor Brugge dit seizoen. Het was ook de eerste keer sinds de fusie van Germinal en Beerschot dat ze konden winnen op het veld van een van de grote drie: Club Brugge, Standard of Anderlecht. De kranten zijn dan ook lyrisch over de nieuwe trainer. Sinds Jos Daerden het heft overnam van Aimé Antheunis behaalde de club immers 24 op 30. Jos Daerden weet echter dat dit succes vergankelijk is. Wanneer het slechter gaat, zal hij ook gewoon weer afgekraakt worden.

Ik wil dan ook kritiek geven op de manier waarop men in de media bericht over trainers. Als voorbeeld zullen we kijken naar de vorige en huidige trainer van Germinal Beerschot. Toen vorig seizoen Aimé Antheunis werd binnengehaald en hij de ploeg bijna direct wegloodste van een degradatieplaats, werd hij ook de hemel in geprezen door de kranten. Toen het in het begin van dit seizoen wat slechter liep, werd hij verguisd. Ook Jos Daerden heeft al kennis gemaakt met de beide kanten van deze medaille. Hij was vroeger ook al even actief als T1 van “de ratten” maar was toen niet zo succesvol.

Ik vind dat de pers wel wat genuanceerder zou mogen berichten over voetbalcoaches. De ene dag schrijven ze iemand de hemel in om hem de volgende dag volledig kapot te maken. Deze trend in de media zorgt er volgens mij ook voor dat clubs veel sneller alles op de trainer gaan steken wanneer het wat minder loopt. Dit had onlangs nog nare gevolgen voor Ratko Svilar die tot voor kort trainer was bij R Antwerp FC. Na enkele zwakke prestaties van zijn ploeg werd hij door fans bekogeld met bier. Dit zal volgens mij sneller gebeuren wanneer je de weken daarvoor in de kranten leest dat Svilar er niets van bakt.

Avondje op het Kasteel,

Pallas Doedelzak dolt Massimo van Loo,
Animal Planet’s Untamed and Uncut leek net begonnen,
Gelukkig hebben de Spartanen Erik Falkenburg, O-towniaan in hart en nieren,
die strooit met passjes en zowaar flair geeft aan het Spartaanse spel.

IJskoud is het wel, het leek op de tribune een typische Rosenborg -Brondby,
De vriendinnen van de spelers diep weg gedoken in de jassen met bontkragen.

Uiteindelijk vijf goals gezien, kortom prima avondje op het Kasteel.

Helaas geen foto’s van de wedstrijd door een restrictief camerabeleid:
Wel nog een eigen interview met Erik van een paar maanden terug:

Romelu Lukaku

Romelu Lukaku. Wie hem niet kent, heeft de laatste paar maanden in coma gelegen. RSC Anderlecht, de voetbalclub met de rijkste geschiedenis in België, heeft er weer een wonderboy bij. Hoewel Romelu nog maar zestien jaar oud is, lijkt titelkandidaat Anderlecht nu al afhankelijk van hem. Met een gemiddelde van bijna één goal per wedstrijd, breng je de ploeg natuurlijk wel iets bij. Maar de vraag is of het wel goed is voor een ‘topclub’ om afhankelijk te zijn van een tiener…

Lukaku is een fenomeen. Moest hij niet in België geboren zijn, zouden met zekerheid twijfels zijn gerezen rond zijn leeftijd. Enkele cijfers: 16 jaar, 1.92 meter, 94 kilo. Een gril van de natuur, die hem toelaat op zijn jonge leeftijd al meer dan zijn mannetje te staan tussen de profs. Het was overigens op onder impuls van zijn vader Roger, die vroeger ook profvoetballer was, dat Romelu is gaan voetballen. De combinatie van een goede opleiding plus zijn enorme fysieke capaciteiten, maken van hem nu de sensatie op de Belgische velden.

Lukaku laat voetbal simpel lijken. Zijn tactiek is dat ook. Elke wedstrijd is hij een gezel voor de verdediging door telkens weer de buitenspelval te omzeilen. Op het juiste moment zet hij dan zijn sprint in, en zijn ploegmaten moeten de bal maar in zijn loop geven. Met zijn sterke lichaam houdt hij elke verdediger af, terwijl hij met zijn techniek de keeper verschalkt. Dat lukt natuurlijk niet altijd. Zo heeft hij al drie keer een goal zien afkeuren voor buitenspel. Maar het rendement ligt zo hoog dat niemand in Anderlecht te klagen heeft.

Enkele weken terug ontstond een klein polemiek rond Lukaku. Belgisch bondscoach Dick Advocaat ging bijna zijn selectie bekendmaken voor de oefeninterlands tegen Hongarije en Qatar.  Er werd druk gespeculeerd of Advocaat de nog maar zestienjarige Lukaku ging oproepen. Na enkele gesprekken met de technische staf in Anderlecht, heeft men besloten dat het nog iets te vroeg was. De manier waarop Lukaku wordt behoed voor ‘verbranding’ is enorm. Van zijn coach Ariel Jacobs mag hij zelfs geen interviews geven na de match. Het houdt hem goed met de voeten op de grond, blijkbaar.

“Ik krijg elke dag een superaanbod”, waren de woorden van vader Roger. Ook in het buitenland zien ze natuurlijk dat er een zestienjarige in België de pannen van het dak speelt, en alle grote clubs zijn al komen informeren. Maar bij Anderlecht zijn ze formeel. Wij verkopen Lukaku niet. Ook vader Roger is daarmee akkoord. “Het is belangrijk dat hij in België zijn humaniora uitdoet”, meent hij. Zowel Anderlecht als de familie Lukaku beseffen natuurlijk ook wel dat de interesse binnen twee jaar alleen maar groter zal zijn. De toekomst van Lukaku ziet dus er rooslkeurig uit, en die van de portefeuille van Anderlecht ook, dat spreekt voor zich.

Make us proud, Romelu. Ik geloof dat je hebt wat nodig is om een absolute topper te worden. En misschien mogen we dan toch ooit nog eens dromen van de duivels op een groot kampioenschap, wie weet? Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Bye.

28/11/2009 11:00 KHO.HUIZINGEN A – JS.ITTROISE  2  -  3
28/11/2009 12:30 KHO.HUIZINGEN B – RCS.NIVELLOIS B   1 -  8

In het nimmer complete lijstje van Italiaanse clichés is een belangrijke plaats ingeruimd voor het feit dat het voetbal ‘de Italiaan’ in het bloed zit. ‘De Italiaan’ leest liever de Gazzetta dello Sport dan een krant met nieuws, er zijn meer voetbalprogramma’s op televisie dan ouwe kerken in Rome, vader-op-zoontradities, familiescheuringen, wijkrivaliteiten, het rijtje is bekend. Zoals voor tachtig procent van dit soort uitgekauwde clichés geldt: er zit meer dan een kern van waarheid in. Ja, de Gazzetta dello Sport is de bestverkochte krant van Italië en op tv is het knap lastig om om de sportprogramma’s heen te manoeuvreren (maar ach, de rest van de uitzendingen zijn doorgaans óók waardeloos.) Maar wie echt, écht zicht wil krijgen op dat religieuze tintje dat het clubvoetbal in Italië heet te hebben, dient zijn aandacht te richten op de lokale rivaliteiten:  de derby’s.

En er zijn er talloze;  ieder gehucht met meer dan één bierteam (en dat zijn er véél) mag zich jaarlijks tweemaal verheugen op een verhitte veldslag.  Eeuwige roem voor de winnaar, eindeloze hoon voor de verliezer, tot aan het volgende treffen. Toch kent Italië maar weinig derby’s van formaat, derby’s die op zichzelf al de voorpagina van de sportkranten halen.  Inter-Milan is misschien wel de bekendste. AS Roma-Lazio een politiek gevoelige, vanwege de uitgesproken politieke kleur van beide ploegen. Verder? Palermo-Catania, de eiland-derby, heeft de bonus van Siciliaans temperament (wat overigens niet altijd goed uitpakt). Juventus-Torino, hoewel het krachtverschil eigenlijk te groot is. En Sampdoria-Genoa. De Derby della Lanterna, naar de karakteristieke vuurtoren van de stad.

Ik hoef me nog niet eens schuldig te maken aan al teveel partijdigheid als ik zeg dat deze laatste misschien wel de meest intens beleefde derby van het schiereiland is. Op elkaar gepakt in één stad, eigenlijk te klein voor twee Serie A-teams.  Beide ploegen hebben zelden zicht op grote successen – Sampdoria’s laatste (en enige) kampioenschap dateert van 1991, Genoani moeten terug naar de tijd van overgrootvader voor hún laatste triomfen op landelijk niveau. Lang verhaal kort: kampioen van Italië worden is wat hoog gegrepen, dus de roem moet behaald worden binnen de muren van je eigen stad.

En dat merk je. Het hangt in de lucht, de dagen voor de derby. Ineens blijkt de volledige stadsbevolking een voetbalsjaal in de kast te hebben liggen. Ineens is het stadion weken van te voren uitverkocht. De Gazzetta wordt nog nauwkeuriger gespeld dan anders. Haal nog even een wit voetje bij je baas op vrijdagmiddag, dan knijpt ‘ie misschien een oogje dicht als je op maandagochtend te laat of niet op je werk verschijnt (ongeacht de uitslag, overigens).  Uren voor de wedstrijd staat de wijk rond het stadion vol met tifosi van beide gezindten die hun zenuwen wegdrinken, elkaar met onvaste stem cynische one-liners toewerpend. De spelers op hun beurt zijn zo opgefokt door de atmosfeer dat ze van de weeromstuit vergeten te voetballen. De scheids weet vanaf minuut één dat het geen leuke avond wordt, zeker omdat de elftallen negentig minuten lang schoffelen als gefrustreerde Engelse derdedivisionisten. Het stadion is een ongeëvenaard kleurige klereherrie.  Hier hangt het hele seizoen vanaf.

Die bragging rights worden morgen, tussen kwart voor negen en kwart voor elf,  voor de honderdeneerste keer gewonnen en verloren.

Derby time.

Forza Doria.

Een topspeler is een voetballer die bij één van de beste clubs ter wereld wekelijks een basisplaats heeft.

Kijkend naar de spelers van het Nederlands elftal die de afgelopen oefeninterland tegen Italië het veld betraden, kun je concluderen dat we lang niet meer zo goed zijn als we denken. Op het EK 2008 in Zwitserland en Oostenrijk versloeg Oranje de wereldkampioen met 3-0. Destijds speelden met Sneijder (Real Madrid), Van Nistelrooy (Real Madrid), Kuijt (Liverpool) en Van der Sar (Manchester United) vier spelers in de basis bij de absolute wereldtop. Met spelers als Robben (Real Madrid) en Van Persie (Arsenal) had je er nog twee op de bank.

Ter vergelijking; van het team dat afgelopen week tegen Italië aantrad spelen alleen Kuijt (Liverpool), Van Persie (Arsenal) en Sneijder (Internazionale), die tegen de Italianen niet in het veld kwam in de basis bij wereldtoppers.

Destijds speelde vrijwel elke andere speler in de basis van een Europese subtopploeg. Nu zijn het wisselspelers van topploegen (Huntelaar bij AC Milan en Van der Vaart bij Real Madrid) of basisspelers uit eigen land of andere Europese subtoppers.

Hoe reëel is het dan dat heel het land van bondscoach Bert van Marwijk verwacht om wereldkampioen te worden, met een bij elkaar geraapt zooitje van voormalige -en net-niet topspelers? Vul dat antwoord zelf maar in, en denk er over na wanneer de oranjekoorts je in zijn greep krijgt. Op die manier zal de teleurstelling niet al te groot zijn.

Marko Pantelic, de spits die in de zomer transfervrij naar Amsterdam werd gehaald lijkt eindelijk zijn draai te hebben gevonden bij Ajax. De ex-speler van onder andere Hertha BSC en Paris Saint Germain liet afgelopen weekend in het Eredivisieduel tegen Heerenveen eindelijk weer eens zien wat hij werkelijk kan. In het duel, waarin de hoofdstedelingen nog voor rust de eindstand bepaalden op 5-1, was Pantelic met hakjes, steekpasses, goede acties en schoten op doel één van de gevaarlijkste spelers aan de kant van Ajax.

Pantelic’ komst naar Amsterdam werd door menig voetbalkenner al vooraf bestempeld als een mislukking. Een glamourboy van 31 jaar met een torenhoog salaris was niet wat de Amsterdammers nodig hadden. Ook kon hij nog wel eens een vervelende jongen zijn op het veld. Zijn actie tijdens een wedstrijd van Herta BSC, waarbij hij na gewisseld te worden de fans van Hamburger SV provoceert, werd vaak als voorbeeld genomen. Klik hier om deze actie te zien. Trainer Martin Jol zag het echter wel in hem zitten, wist waartoe de Serviër in staat kan zijn en had er alle vertrouwen in dat Pantelic zou slagen in Amsterdam.

Afgelopen weekend lijkt Pantelic die belofte eindelijk in te lossen. Getuige zijn spel tegen Heerenveen gaat Ajax waarschijnlijk nog mooie momenten met hem beleven. Hopen dat hij zijn contract dat komende zomer afloopt dan wel verlengt.

kluun, castien en beenhakker - boek de Koninklijke over Real Madrid

Check het filmpje van Telegraaf Video http://tinyurl.com/yddnzm2 tijdens de presentatie voor de pers van het boek over Real Madrid. Met dank aan Novum Nieuws.

Zelfs in barre weerstoestanden is het uittrekken van het voetbaltruitje, na het scoren van een goal, altijd een veelgedraaid nummer geweest. Het leek in de jaren negentig wel aangeleerd op de jeugdvelden. Maar enkele jaren terug werd de actie als onsportief geacht door de internationale voetbalbond en een verbod werd uitgesproken. Indien er toch nog met blote bast na een goal wordt rondgelopen, dient een gele kaart gegeven te worden aan de ‘te’ gelukkige speler. Het is echter niet het uittrekken van het truitje, maar het ontbloten van de bast dat verboden is. Spelers met een marcelleke hebben duidelijk een streepje voor.

Mag een BH alleen?

Maar het blijven voetballers natuurlijk. Net zoals elleboogstoten of het wegtrappen van de bal na een fluitsignaal, lijkt ook deze actie bijna een aangeboren goed. Nog wekelijks zijn sommige spelers zo uitzinnig dat het truitje hen hindert bij het feesten. Nog wekelijks zitten de truitjes zo slecht dat ze bij de ontlading van de goal, onherroepelijk uit moeten. Weg ermee! Vies textiel! Hier, mijn atletenlichaam, voor duizenden kijklustigen!

Vergeef me, beste lezer, voor mijn taalgebruik, maar deze vermaarde sterren zijn niets minder dan debielen. Iets futiel doen, wat met zekerheid bestraft wordt met een gele kaart, is niet anders dan debiel te noemen. Of is het gevoel van een truitje uittrekken echt zo geweldig dat ze er een eventuele schorsing voor over hebben? Moet ik het ook eens proberen? In het stadion gaan staan, omringd door een horde mensen, en dan mijn truitje uitdoen. Ga ik dan pas begrijpen wat de spelers motiveert?  Ga ik dan ook, laconiek als een kind, de gele kaart ontvangen, toch al voldaan van de net gemaakte actie? Voorlopig denk ik van niet. En tot iemand me zover krijgt de test te doen zullen deze voetballers voor altijd debielen blijven. Stop ermee debielen! Maak je volkje niet belachelijk door de huidige stereotiepen over voetballers te bevestigen.

Bye.

Limbricht C1 – DVO C2, 21-11-09, deel 5

Eindstand: Limbricht C1 – DVO C2, 3 – 0

Ik weet dat het merendeel van mijn lezers een voorkeur heeft voor vage indiebandjes en in zelfmedelijden zwelgende singer-songwriters. Zo ook ik. Maar soms is het gewoon even tijd om je swagg on te krijgen op een strakke KLAMP-track met een low class uitstraling. Bij deze dus mijn hit van de week, Swagg On van Nino en Priester.

Die laatste speelt trouwens onder de naam Mitchell Burgzorg de laatste weken regelmatig als rechtback bij NEC. Misschien dat mede daarom Ajacieden Gregory van der Wiel, Vernon Anita en Javier Martina een kleine cameo mogen maken in deze clip.

Het enige kleine minpuntje aan het nummer komt in het laatste couplet. Alsof de Lil Wayne invloed nog niet duidelijk genoeg is gooien ze er ook nog even een sampletje van ‘A Milli’ doorheen. Misplaatst en onnodig.