Wednesday started off with a big bowl of Vogels. Yes, I woke up hungry. I know, weird.

And yes I packed tupperware to eat my cereal in, weird. Oh well, saves a bunch on breakfast .

We then set off for our walk up to Diamond Head. We didn’t really know where we were going so we ended up taking the long way round to the base and the crater. 2 hours later I snacked on this Larabar which I wasn’t that impressed with unfortunately.

It took us about 20 minutes to get to the top from the base of the crater. The view was breathtaking!

On the way down, view of the other side of the volcano.

Beach view.

Just gorgeous. By the time we got home we were going to eat our arms off so we showered and headed to Yard House for lunch. We had beers, I got Michelob Ultra a light beer.

Adam ordered the jerk chicken with shrimp stack which was awesome! I loved this. I think I am secretly Mexican.

I felt like a sandwich and ordered the turkey club which can with turkey, avocado, tomato, bacon, lettuce and Swiss cheese on sourdough bread. It didn’t say it came with fries but I had a few anyway and they were good.

Afterwards we hopped on the trolley and went to the Ala Moana shopping centre for some browsing. I didn’t get anything but I have my eye on a pair of Tom Ford sunnies which are double the price back home. I still don’t know if I can bring myself to spend that amount of money on a pair of sunglasses though…

‘Twas fun and we spent about 4 hours out there and were hungry once we got back to the hotel. We decided on Pizza and went to the local place on the strip.

We got the white bean hummos appetizer to share which we ordered with whole wheat pita bread,

plus a bottle of Murphy-Goode SB!!!

I ordered the roasted red pepper and goat cheese pizza on whole wheat crust

and Adam got the Chipotle Chicken pizza 

which was soooooooooooo good. Yum yum! More Mexican for me!

We ended up with 3 big pieces leftover which we brought back to the hotel. I think I ate 5 pieces altogether, 3 of mine and 2 of Adam’s. I was hungry after all that walking!

We finished off with another trip to Red Mango, this time I tried the original vanilla with granola (130 calories) and Adam got the POM Pomegranate flavour with granola too. Both were delicious but the small serve is too big. I need a kid size!

Niet alleen veel musjes en meesjes nu in de tuin, ook de merels zijn weer terug.
Eten voornamelijk de druiven die er hangen op.
We hebben een nieuw vogelhuisje gekocht, maar heb ze daar nog niet bij gezien, te klein misschien voor hun.
Hoewel een ekster ook zo brutaal is en er zijn eten weghaalt.

Overweegt u een Pyrrhura aan te schaffen? Lees dan zeker ook de algemene informatie over de ondersoorten. We horen nogal eens over verwarringen m.b.t. de verschillende benamingen en bijbehorende prijzen.

Een Pyrrhura Perlata Perlata ( ook wel Roodbuikparkiet genoemd) is een totaal andere vogel dan een Pyrrhura Perlata Lepida ( ook wel Parelparkiet genoemd). De Roodbuikparkiet is verreweg de duurste Pyrrhura. De prijzen voor de Roodbuikparkiet liggen voor niet tamme vogels al gemiddeld twee tot drie maal zo hoog als voor bijvoorbeeld een Parelparkiet.

Gaat u voor een echt heel tamme gezelschapsvogel, dan is de opvoeding het belangrijkst, niet het uiterlijk. Onderling is er ook weinig verschil tussen de soorten Pyrrhuras wat dit betreft. Houdt u van kleuren? Dan is een Hypoxantha ook een uitstekende keus.

Ook de Roodbuikparkiet is erg mooi, maar qua gedrag bij deskundige opvoeding nagenoeg hetzelfde, echter wat prijs betreft zeker twee tot drie maal zo duur als de Hypoxantha.

Mijn wens voor 2010 is een groene golf in de steden...

Het is al weken druilerig. Het jaar 2009 heeft er duidelijk geen zin meer in, de fut is er uit. Hoog tijd om de deur open te zetten voor het nieuwe, frisse jaar 2010. Tweeduizend-en-tien, het jaar waarin de achteruitgang van de biodiversiteit tot staan moest zijn gebracht (EU-doelstelling) of moest zijn afgeremd (VN-CBD doelstelling). De Verenigde Naties hebben 2010 tot ‘jaar van de Biodiversiteit’ gedoopt, en alle landen van het biodiversiteitsverdrag gevraagd om daar aandacht aan te besteden.

In het licht van dat symbolische jaar heb ik voor de komende feestdagen een verlanglijstje opgesteld. Zeer bescheiden, want met bescheidenheid win je een speciaal plekje in het hart van Sint en Kerstman, zo is mij altijd verteld. In mijn woonwijk –typisch jaren ‘30 – zie ik machteloos toe hoe het groen verdwijnt. Openbaar groen wordt bij de huizen getrokken, omheind, betegeld en voorzien van garages. Een ooit fraaie groenstrook is sluipenderwijs in stukjes geknipt, opgedeeld, voorzien van nieuwe gebruiksfuncties, behekt, ontgroend. Pal naast de wijk wordt een nieuw stadscentrum gerealiseerd door middel van ambitieuze bouwprojecten met volop aandacht voor grootstedelijke allure en rentabiliteit, maar geen enkele aandacht voor parken en groenstroken waar de nieuwe bewoners zouden willen verpozen. Vorige week sprak ik de eerste oud-bewoners die wegens gebrek aan groen al weer snel teleurgesteld uit deze nieuwbouwwijk zijn vertrokken.

Mijn wens voor 2010 is een groene golf in de steden. Een beweging waarbij mensen zelf biodiversiteit terughalen in hun directe leefomgeving. Een wens voor een alliantie van Vogelbescherming, Vlinderstichting, de Vereniging voor Zoogdieren, Floron, Ravon, IVN, KNNV en alle andere stichtingen. Met natuurlijk de bekende nestkasten, voederplanken, vlinderbloempakketten, bijenhotels, vleermuiskasten en salamanderpoelen. En ook met tuincentra-actieweken ‘uw tuin natuurlijk’. Maar, en daar gaat het om, ook met TV-tuinprogramma’s die nu eens geen reclame maken voor versteende onderhoudsvriendelijke tuinen, maar juist voor vrolijke natuurvriendelijke tuinen. Samen met de clubs voor ecologische tuiniers: ‘Win een ecologische tuin als vervanging van uw versteende tuin!’ Samen met gemeenten en waterschappen, die immers het waterbergend en zuiverend vermogen van de bodems willen vergroten. ‘Win een groen schuurdak! Win waterdoorlatende gras-met-tijm-tegels voor uw oprit’. Met in weekbladen – juist die ándere, die van de gezinnetjes en van de auto’s -  prijsvragen voor de mooiste tegeltuin, geveltuin of balkontuin. In natuurbladen een wedstrijd voor de mooiste stads-natuurfoto’s, die de relatie mens-natuur uitdrukken. Een gezamenlijke golf. Groots en overweldigend, in het kader van het Biodiversiteitsjaar 2010.

Dat is mijn verlanglijstje voor 2010. En daarvoor kunt u mij elke avond horen zingen bij mijn schoenen en onder de kerstboom!

Hunzevallei / Drenthe

Als je al een poosje ziek bent, zoals ik, heb je veel tijd. Te veel tijd eigenlijk en dan ga je wel eens te veel nadenken. Over vreemde zaken. Zoals deze:

Het is 9.10 uur en ik lig al een poosje wakker. Wat hoor ik toch? Denk ik bij mezelf. Om de 10 seconden hoor ik een soort kraakachtig gefluit. Je kunt het vergelijken met een beat in een slecht nummer op een te oude lp die af en toe blijft hangen. Ik ga tellen .. 9, 10,11,12… Net als ik denk dat het ophoudt, is het er weer. En ja hoor, 10 seconden later weer. En weer. En weer.

Nu ik er goed over nadenk was dit geluid er ook al toen ik wakker werd. Sterker nog, misschien ben ik er wel wakker van geworden! Ik loop naar het raam om te kijken of ik de producer van deze beat zie zitten. Maar nee, ik zie geen vogel. Trappel, trappel…. trappel. Ah. Betrapt. Hij zit op de dakkapel. En vervolgt zijn gefluit ongestoord.

Inmiddels is het 10.00 uur, wat betekent dat Mr. Bird al dik 2 uur onophoudelijk aan het fluiten is. Elke 10 seconden. Maar, WAAROM?! vraag ik me af. Waarom?! Ik kan geen fatsoenlijke reden bedenken, want:

• het is november, niet mei. Geen paringstijd dus en als dit zijn charmantste lokroep is mag hij nog wel even oefenen..
• er fluit niemand terug, al 2 uur niet. Dus een poging tot aandachttrekken lijkt me ook zeer onwaarschijnlijk. En als dat het wel is, is Mr. Bird wel erg desperate.
• het is geen vrijetijdsbesteding, want dan had ie op z’n minst 1 andere toonsoort geprobeerd zou je zeggen. Of een poging gedaan tot het fluiten van een chanson.

Misschien, denk ik ineens, is ie wel gehandicapt en kan hij nergens naartoe, geen eten zoeken en laat hij op deze manier zijn soortgenoten weten waar ze zijn eten naartoe moeten brengen. Even overweeg ik om beneden broodrestjes te gaan halen en deze in de dakgoot te mikken.

Gelukkig worden mijn gedachten net op tijd verstoord. Ik hoor wild getrappel op de dakkapel en daarna een suizend geluid. Ik snel naar het raam en ja hoor, ik zie hem vliegen. Daar gaat ie: Mr. Bird. Niet gehandicapt. Vliegt vrolijk op weg naar de volgende dakkapel waar hij zijn prachtige gefluit weer voortzet… en waarom?! Het zit vast in de aard van het beestje.

Youpie! Bezoek in de tuin. Komt het door onze voederplank, bloemenweide of de zonnebloemen van de buurman?
In elk geval prachtige vogels!  Misschien toch eens een fotoapparaat kopen…

Afgelopen zondag gewandeld van Zwolle naar Kampen over de IJsseldijk. Veel wind, mooie luchten en een zeer goed meewerkende torenvalk.

Torenvalk boven natuurgebied de Scherenwelle

Vreugderijkerwaard

Polder Mastenbroek

Riet in natuurgebied Scherenwelle

Heel even mooi weer, maar al snel werd het grijs en begon het te regenen. toch een Roodkeelduiker.

Jonge Roodkeelduiker

Drieteenstrandloper

Een goede twee jaar geleden maakte ik voor het eerst een voederplank. Ik dacht dat dat niet moeilijk kon zijn, en probeerde het op een avondje klaar te spelen. Het resultaat was onwaarschijnlijk goed: elke zijde van het zadeldak golfde volgens geheel eigen breedtegraden naar beneden en maakte van het afdakje een peperkoekenhuisje van schoonheid in de bittere winterkou. Van de ruim 30 nagels die ik erin had geklopt, waren er toch wel 8 die ook echt een functie hadden en bijvoorbeeld twee stukken hout bijeenhielden. En door al dat overschot aan kromgeklopte nagels waren er ook legio mogelijkheden om bolletjes op te hangen. Bovendien: al wie via de tuin bij ons naar binnen kwam, had een grote grijns op zijn gezicht. Dat dat wel lollig was, vogels eten geven. Dan vraag ik je: wat kan je nog méér wensen van een voederplank? Het was dan ook des te treuriger toen hij dit voorjaar de geest gaf…

Vanzelfsprekend zou ik me ook weer geheel alleen aan een tweede poging wagen, en zou mijn voederplank-editie-2 een pareltje van jewelste worden. Bij Bart vond ik het hilarisch goede idee om van een wijnkistje een voederplank te maken, maar daar zou ik me dus niet aan wagen: míjn voederplank zou groter worden. En beter. Vééél beter Wel…

Met het dakje ging het dit keer redelijk goed. Ik gebruikte weer restjes planken (van het kippenhok), maar het waren fatsoenlijke, en ik kreeg ze goed genageld. Daarna zaagde ik m’n eerst pootje op 45 graden. Dat zag er zo uit:

Niet zo erg, denk je; lijkt redelijk goed. Tot je dat onder je dak zet; dan krijg je een voederplank op bambi-pootjes.

Gevolg: wanhoop, want hoe zou ik dat terug goed krijgen? Wel, wat je in zo’n geval NIET doet, dat is wanhopen. En OOK NIET: het boek ‘klussen voor vrouwen’ kopen (de IDIOTEN!, alsof een boormachine plots achterstevoren draait als een vrouw hem vasthoudt, grrr). Nee, in zo’n geval roep je meneer onderdeappelboom. Die weet dat hij je niet mag helpen. Maar wel tips mag geven. En dan zegt hij: “Je moet een vierkant met een diagonaal tekenen. En dan moet je die lijn ook doortrekken op de zijkant.” Dat is dan zoiets: (de foto is flou, maar ons toestel is gevallen en ik kan niet meer checken hoe mijn foto’s eruitzien…)

Omdat een zaagblad een zekere dikte heeft, maak je de aanzet vervolgens met een ijzerzaag. Daarmee kan je exact het lijntje van je potlood of balpen volgen. Eens er een goede inkeping is, ga je verder met de handzaag (de zjef-zaag, voor brabanders). En hetzelfde geldt voor de hoeken van 90 graden, want anders zien die er al gauw zo uit:

Laat het dus duidelijk zijn: ik kan niet zagen. (Hoezo, je bent toch een vrouw? hahahaha! Jamaar, dat is omdat ik maar 4 hersencellen heb: 1 per kookplaat. Woehahaha!). Nagels slaan kan ik gelukkig wel, maar dat zat dan ook in de opleiding (tot schoondochter, want het is mijn schoonpapa die mij daar voor het eerst mee naar toe heeft genomen…)

Desondanks: ik wist niet goed hoe ik die paaltjes met hoeken van 45 graden in dat dak moest kloppen. Daarom heb ik op elk paaltje een paar kleine latjes van onze onderparket geklopt (what’s in a name; er ligt bij ons helemaal geen vloer bovenop – maar als je geen onderparket-restjes hebt, dan kan een spelletje Jenga ook dienen…). Dat zag er langzamerhand al wat beter uit:

Samen met de kinderen stak ik dan een paaltje in de grond en nagelde daar een grondoppervlak op (met restjes van de grenen vloer uit ‘den bureau’.  En daarop klopten we dan het afdak. En toen werd dat een soort van voederplank:

En het mooiste komt nog: nu staat dat daar al een week, inclusief mezenbolletjes enzo, en nu heb ik nog maar twéé keer een zwerm vogeltjes zien komen! En dat terwijl ik mijn kroost had warm gemaakt voor het klusje met de boodschap dat er dan héééél véééééél vogeltjes zouden komen…

Slechte, slechte mama!

Een filmpje met een vlucht spreeuwen in Denemarken:

Deed me denken aan analoge beelden van een school sardines die gaten en tunnels lijkt te vormen als een zeehond of een haai er zich in stort:

Van die laatste is er trouwens ook een making of:

TILBURG- Universiteit Utrecht start maandag met een gedragskliniek voor dieren. Baasjes van honden, katten en vogels met gedragsproblemen kunnen er terecht. Zij krijgen advies van een gedragstherapeut.

Verwijsbriefje dierenarts

De Gedragskliniek voor Dieren is onderdeel van de faculteit diergeneeskunde van de Universiteit Utrecht. De gedragskliniek is niet bedoeld voor opvoedingsproblemen met het huisdier. Cliënten moeten complexe gedragsproblemen hebben, zoals pathologische angst of agressie of verenplukken bij vogels. Voor een behandeling in de kliniek is een verwijsbriefje van de dierenarts nodig.

Gedragstherapeut in de omgeving

Specialisten kijken eerst of er een fysieke verklaring is voor het afwijkende gedrag. Als er geen medische verklaring is, bekijken de therapeuten het dier en de relatie tussen mens en dier. Ook worden foto’s en filmpjes van de thuissituatie geanalyseerd. Als de therapeuten mogelijkheid tot behandeling zien, worden de baasjes met hun dier doorverwezen naar een gedragstherapeut in de omgeving van het baasje.

Slapende Smienten en Wulpen

Grote Zilverreiger

Kieviten

Vlaardingen

aug-2009

jan-2009

feb-2009

Kinderboerderij Vlaardingen

juni-2008

Elke morgen krijg ik een nieuw stukje poëzie van Nico Dijkshoorn in mijn mailbox. Soms leuk, vaak ook niet. Vanmorgen wel een leuke:

Wil je ook elke morgen verrast worden? Je kunt je hier aanmelden.

‘t Hof Vlaardingen

juni-2008