Okay, so it’s no secret – I am a sheltered Durban ‘Indian’ girl with not much of a sense of what South Africa is really like. Sure enough, I have travelled, but the South Africa I have been seeing over the last six months has turned my perception of my beautiful Land on its head. Oppikoppi is no different.

Firstly, my Afrikaans sucks monkey balls. Whatever I thought I knew about the language is laughable.

Secondly, I am not a seasoned camper, as I initially thought.

Thirdly, I don’t know nearly as much about South African music as I should. For fuck’s sake…I didn’t even know Fokof-aKing-Van Coke are all pretty much the same band!

Welcome to Oppikoppi

The drive, although a sleepy one, is quite jarring for me, culturally. All the signs are in Afrikaans and the dryness doesn’t help my befuddled state of mind. The only source of amusement is Kosta’s driving, Murray’s dry sense of humour and the arbitrary side-of-road signboard, one of which has a big white arrow and read “Best Blerrie Brekvis”.

Driving around the farm, I stick out like a wart. An Indian at Oppi. Not a common sight. In fact, I think I am the only one there.

Going giddig-giddig around the dirt road, we struggle to find our designated camping site. The sights we encountered are classic. Beer cans hang from trees; cars with “OppiKoppi” painted on the sides or etched into the dust. Asking for directions is hopeless.

Murray: Do you know where the fuck we are, dude?

Random: You’re at Oppi fuckin’ kopi!

Murray: Okay then…

Beer cans in a tree - A tradition of Oppi

Arriving at Oppi, the first thought that comes to mind is to compare it to Splashy Fen. Oppi is so different, the two festivals could be seen as being held on two different planets. Splashy is hippy, esoteric and has the whole one-with-love-nature-and-music vibe.

Oppi is just one fuckoff big party. With tents. Big tents.

We have a pink tent. Much to Murray’s dissatisfaction and my amusement. Putting it up isn’t hard but when you have two Capetonians around (who, if they were more laid back would be moving backwards); it becomes a mission to get things done quickly. We barely manage to get the campsite set up before sunset.

The sunset over the farm - a stunning sight to behold.

As the light fade, the bands emerge and the beauty of the camaraderie of a festival surfaces. The setup of the festival is seamless. It’s intimate, but not pervasive. Each stage is separated enough for the crowds to appreciate whichever band they were watching at the time and close enough to walk to without stumbling over rocks and suffering a concussion. Well, for the most part. And the beer tent is central. Awesome.

That first night, aside from one tequila making me tipsy, I am kind of drunk on the vibe. The Black Hotels, Bed on Bricks and Crash Car Burn are their usual selves. Who impresses me is Reeburth, a rock band out of Soweto. They are young, a bit immature, maybe and they need to develop a style which is their own but it’s early days for them. They will get there.

Reeburth - Impressive stuff!

The night ends on a high with the good conversation seeing us through till 3am. And this is only day one.

———

The festival takes on a very different feel after a night of sleeping on the ground. You get up to the sound of guitars, djembes, people doing their morning routines and a very welcome, cold beer.

The winter sun shines arum white and gold over the farm as we make our way up to the main stage area. It’s a meeting of old friends, making new ones and slowly deteriorates into a piss-up. The smell of greasy food, pot and beer hangs in the air and starts to cling to your clothes.

It’s as if time stands still, reality is suspended and the outside world has ceased to exist.

Happiness is a cold beer and warm friends

Walking around with friends and beer is always a must. Armed with camera, sun block and beer, we set out on a mission – to find the party. Or for the party to find us. This results in shots on the koppi, meeting a few Dutchmen who try to dance to Bollywood songs but fail miserably and chilling around campsites belonging to total strangers.

I even climb a tree to take a picture of a guy sleeping on a couch in a tree. Clambering like an orang-utan, I manage to make it up to the middle of the tree. I settle in on the most comfortable spot I can find and start clicking away. And then I hear a crack. Silence. Crack. Holy shit. Thud. Into the campfire below. Ow.

Arb man in tree almost cost me my limbs!

I manage not to get burned and dust myself off. The things I do for a story.

As the bands pull in, we trek to watch them. I realise that I can never truly appreciate Afrikaans music like Van Coke Kartel because of my lack of understanding – not just of the language itself but the culture too. The actual music is great, though and I can appreciate that. I used to think of Afrikaans music as sokkie treffers. Not so. In fact, as one proverbial Afrikaner man with breasts larger than mine in the crowd explains lyrics to me, I begin to see how poetic the language can be.

Van Coke Kartel: I actually enjoyed this!

I have such mad love for South Africa but never before have I felt like such an outsider. Like I have no place in between Mandoza and Koos Kombuis. The only reason songs like Johnny is Nie Dood Nie and Lisa Se Klavier have any resonance in my life is because of the memories attached to them.

Koos Kombuis: Legendary

The evening brings on the chills and a line-up of bands which make me shiver in my boots from excitement. Durban band, The Arrows blows the crowd away and that is just the start of it. Taxi Violence delivers a performance nothing short of their usual standard. Foto Na Dans are epic. Their theatrical style and larger-than-life lighting and stage presence make their performance one I will never forget. If only I understood the bloody lyrics!

Foto Na Dans: Almost as epic as Knights of Cydonia!

My pick of the day, however, is Belgian act, Balthazar. In fact, not much could top their performance. They are energetic and slick. Their sound is rich and they are going to go places. Even though their spoken English is broken and hilarious to listen to, their lyrics are contemporary and fun. They are just a great band.

———

Sunday morning brings on the first signs of liver failure. Crawling out of the tent, it feels as if I am going to die. Surely this is hell.

A cold shower manages to do the trick of waking me up and the prospect of a blockbuster line-up for the day is motivation enough to leave the campsite.

Touring the facility. Following Murray isn't easy - I'm scared of heights!

The Shadowclub is the first band I pay attention to. I have already described them as being heavy, but not unbearable; emotional, but not too whiney and pretty much a kick-back to a time when mainstream rock was good. This time, their performance was great but they showed signs of becoming cocky.

The Shadowclub: Sleazy rock which I like a lot, aside from the hot lead singer

The afternoon brings in Dutch band, Voicst. There’s also Ashtray Electric and Josie Field. Voicst are impressive. This three-piece indie band sound like they stumbled upon the fact that they were all great musicians and decided to make music just for the laughs. And they’re doing it bloody well so far. Rolling Stone describes them as “potent power pop-rock that wipes enough fashion-punk snot in your ears to keep things from sounding sanitized”.

My ears should be used to this by now but the constant shouting “Oppiiiiiiiiiiiii”, and some other lost mofo on the other side of the farm shouting back “Koppiiiiiiiii” still makes me jump.

The crowd oppi koppi

Listening to the silken-voiced Josie Field is a magical experience. She mesmerises with the simplicity of her music and her powerful vocals. She is aesthetically pleasing in every way and the sun melting into the horizon behind her is the perfect accompaniment to her performance.

Ah, Josie. She's just stunning in every way

I haven’t seen much of The Tidal Waves before but I definitely will be seeing more and more of them. They aren’t your usual reggae band. They use more than one drum beat and bass line. They’re undoubtedly talented but live, they are phenomenal. They rock out, get the crowd rocking out and the response from the audience screaming for an encore is proof of their mastery.

If The Dirty Skirts don’t make it big internationally, there is no hope for music. Aside from their larger-than-life stage presence and showmanship, the music is nothing short of magnificent.

The Dirty Skirts: Rolling like thunder

Interviewing kidofdoom is a highlight. Watching them is even better. As a live act, they are shoe-gazing and they let the music speak for itself. They wear jeans, worn-out sneakers and sweaters, and say no more than seven words to the crowd.

They don’t really need to. Their epic guitar riffs, maniacal drumming, deep-space bass and classic John Williams-inspired keys do all the talking. “We also have awesome lighting so we don’t look like such nerds,” says lead guitarist, Ryk Benade.

Barend: The one with the cute smile

Let me not talk about Zebra & Giraffe. I am biased. I love this band way too much.

Zebra & Giraffe: I know every word to every song!

I haven’t seen The Parlotones live for about a year after seeing every single one of their gigs in Durban since 2006. They are masterful. But they don’t pitch up for my interview and I am pissed off. They are currently working on a new album and by the sound of the new songs they play, it’s classic Parlotones.

The Parlotones: Classic!

I finally understand why “Par-tie, par-tie, par-tie, par-tie, hosssaaaaaaaaaaa!” is a line which people scream constantly. Die Antwoord’s Doos Dronk, permeates the air and all I can think of before joining in is “WTF?”

Now, Fokofpolisiekar have been a bone of contention in my knowledge of South African music. I never paid much attention to them and this has been a kind of pitfall in my appreciation for Afrikaans music. This time, however, I give them a good listen. It is in the middle of the crowd and with good friends explaining songs to me that I feel as if I were part of something greater than I have known for a long time. I learnt the term ‘gees’ this weekend and this is exactly what I feel watching Fokof.

The crowd for Fokof: I was surrounded!!!!

The rest of the night ensues with drinking, hearing guitars and singing around campfires and even seeing the drummer from Zebra & Giraffe passed out on the grass. As sleep comes over me, I feel a sense of belonging.

———

Leaving is never a happy feeling, as much as I want a shower and my bed. I leave Oppi with a new sense of what South Africa is and what South African music means to me. This is my first time at the greatest music festival in our beautiful country. It definitely won’t be the last.

We get up to the smell of chunda, old braai and wood fire. Packing up is harder than setting up as things don’t fit into bags, tents don’t roll up as they should and you end up stepping over casualties of the weekend like broken beer bottles and other people who you once knew to be sober.

The drive home brings on bad food from the Pick n Pay in Brits, warm coke and a snooze. Getting home and showering is a feeling beyond my wildest dreams at that point.

Sleep is on the agenda. Here’s to a great Oppi fuckin’ koppi!

Artikel in kunstbijlage Parool, 3 juni 2009

Liedewij Loorbach

3FM Awards, Top40 Award, de TMF Awards. De popprijzen zijn er niet alleen om artiesten ‘ te eren’. Maar vooral ook om aandacht te vestigen op de prijsuitreiker.

Ha, daar is weer een prijs voor popmuzikanten! Dit keer uitgereikt door de Top 40. Zomaar tussen het lanceren van een nieuwe website en de presentatie van het boek Top 40 Hitdossier 1965 – 2009 door. Op maandag 8 juni zullen ‘ speciaal voor hen ontworpen awards’ worden uitgereikt aan de succesvolste Nederlandse artiesten per decennium. Uiteraard ‘ in aanwezigheid van vele succesvolle artiesten’, zo meldt het persbericht van Gentle Look PR in Almere, dat door Stichting Top 40 is ingehuurd om aan de nieuwe prijs bekendheid te geven.

De succesvolle artiesten hebben het er maar druk mee. 3FM, TMF, EdisonPop, Gouden Harpen, Zilveren Harpen, Popprijs, Duiveltjes. Het afgelopen awardseizoen hebben vooral Alain Clark, Anouk en Ilse DeLange (onder meer beste zangeres) veel uren gestopt in het ontvangen van prijzen, verheugd kijken en het van blijdschap getuigen in interviews met de trofee vers in de armen. De Jeugd van Tegenwoordig gaat ook lekker, want die kunnen bij de 3FMAwards optreden, maar net zo goed mee vissen uit de alternatieve vijver van de 3voor12Awards (VPRO) en staan luxueus met één been in de urban hoek van de State Awards (BNN). Ging het vroeger om belangrijke prijzen als de Edison of de Gouden Harp, tegenwoordig heeft elke zender of omroep zijn eigen popprijs. MTV, TMF, 3FM, 3voor12 (VPRO), BNN. Muzikanten hebben er dan nog geen genoeg van en reikten onlangs elkaar ook nog wat prijzen uit: de Duiveltjes.

Op 4 juli zijn het weer de TMF Awards, met een groots spektakel in het centrum van Rotterdam. Ook de Marco Borsato Award wordt dan overhandigd. Nadat de zanger/ acteur met de volle stem elf jaar achter elkaar de prijs voor ‘ Beste Nederlandse zanger’ in de lucht had mogen steken, en in totaal 21 TMF Awards in zijn berging had staan, liet hij de organisatie weten niet nog meer van die beeldjes te willen. In plaats van te ontvangen reikt hij sinds 2007 de Marco Borsato Award uit, een prijs voor het meest veelbelovende talent van het afgelopen jaar. De genomineerden worden door Marco Borsato himself gekozen. Dit jaar zijn genomineerd: Idols-winnares Nikki, pretrapper Dio, mooie jongensband Valerius en de rockers van Voicst. Dat Voicst haar eerste album uitbracht in 2004 doet er kennelijk niet toe. Dus staat deze Amsterdamse Do It Yourself band vrolijk op de foto met keurig gekapte Nikki, product uit de Idols-Industrie. Want van de nominatie werd een waar persmoment gemaakt. Wie de Marco Borsato Award ontvangt, daar gaat het publiek over. Stemmen kan op de website van TMF. Ter indicatie: vorig jaar wonnen Nick & Simon.

TMF was in 1996 de eerste in de golf aan zenders die hun eigen popprijs optuigden. In 2004 begon BNN met het uitreiken van de Mobo Awards, in samenwerking met het Britse voorbeeld. Die Mobo Awards, dat staat voor Music of black origin, veranderde in 2006 in de Urban Awards. En die prijs ging in 2008 weer over in de State Awards, vernoemd naar de succesvolle hiphopwebsite die de wilde jongerenomroep had ingelijfd. Ook in 2004 begon 3voor12, het online platform voor alternatieve muziek van de VPRO, met de 3voor12Awards. Medewerkers van de site nomineren twaalf albums van Nederlandse artiesten, een jury roept de winnaar uit. Toen kon 3FM, met de slogan ‘serious radio’, niet achterblijven. Want behalve dat zo’n prijs natuurlijk hartstikke leuk die hardwerkende artiesten in het zonnetje zet, is zo’n festijn een mooie marketingtool voor je eigen zender. De artiesten die je eerst zelf groot hebt gemaakt door ze veel te draaien, kun je tijdens zo’n show inzetten als modellen in een grote reclamecampagne voor het eigen merk. Dit jaar werd de show van de 3FM Awards, gehouden in de Gashouder, live uitgezonden op de radio en op Nederland 3.

Onbekendere artiesten, of laten we zeggen artiesten die bij de massa iets moeilijker liggen, krijgen vooral de ruimte bij de 3voor12 Awards en de State Awards. De Zilveren Harp wil ook nog wel eens gaan naar een voor het 3FM publiek obscure artiest. Maar als zo’n artiest het prijzenfeest van de grotere zenders bereikt, het grote publiek en het grote gebaar, dan gaan ze daar niet moeilijk over doen. Exposure! Dat was vroeger wel anders. Cor Lemaire (pianist en componist, onder anderen bij Annie M.G. Schmidt en Wim Kan) en Wim Ibo (cabaretier) retourneerden hun Gouden Harp toen bekend werd dat in 1975 diezelfde eer te beurt viel aan De Zangeres Zonder Naam.

De Harpen, goud sinds 1962 en zilver voor nieuw talent sinds 1969, zijn niet de oudste prijzen. Dat zijn de Edisons, tegenwoordig EdisonPop, sinds 1960. Het was een initiatief van de Nederlandse Commissie Collectieve Grammofoonplaten Campagne. De prijs moest dus de verkoop van platen stimuleren. De Harpen worden uitgereikt door Buma Cultuur. Volgens directeur Frank Helmink legt het krijgen van een zilveren harp ‘ de artiest of componist meestal geen publicitaire windeieren. En dat laatste is een van de doelstellingen van Buma Cultuur. Het promoten van Nederlandse muziek’. Ook de Top 40 wil artiesten ‘ eren’, verklaart Gentle Look PR de nieuwe award. Het is de bedoeling de uitreiking van de award na afloop van elk decennium te herhalen.

Begin juni begint het festivalseizoen weer en dat zou je kunnen aftrappen in Den Haag met het Fijn Festival. In de line-up staan vooral Nederlandse techno-namen als De Man Zonder Schaduw, 2000 And One B2B Bart Skils, Rauwkost, Daniel Sanchez, Jason & The Argonauts, maar ook een Tony Rohr. Daarnaast spelen er ook nog bands als Racoon en Voicst.

Kaarten zijn te koop voor €19,50 via een speciale website. Het festival is op 6 juni.

“The Blue Van” og “Voicst” i Amager Bio 

V V V V V -

Under opvarmningen til dette års D-A-D koncert i Forum, lovede drengene fra The Blue Van at spille en fuld koncert i Amager bio for de interesserede. Og interesseret – det var jeg.

Jeg havde ikke været til koncert i Amager Bio siden jeg så lesbocore-shock-bandet Rockbitch engang tilbage i sluthalvfemserne, så udsigten til en aften i godt selskab med Undergrundsmusikeren, Hr. Thomsen,  The Blue Van og Københavns bedste lyd, var noget der uden problemer kunne få mig til at forlade mit brokvarter.

Opvarmningen bestod af det hollandske band Voicst, som startede festen med en energisk og meget hjemmevant optræden. Forsageren dedikerede sangen “Amsterdam Tourist” til Ritt Bjerregaard, og henviste til en forhåbentligvis kontrafaktisk, men alligevel ganske underholdende episode fra fortiden,  hvor Ritt dansede nøgen og skæv rundt i Amsterdam.

Voicst kan bedst beskrives som The Dandy Warhols uden stener-attituden, og var rigtig god opvarmning. Jeg har efterfølgende genhørt et par af numrene på gruppens Myspaceside, og synes faktisk at live-udgaverne var bedre end de indspillede versioner.

En billig fadøl senere (35 kr. – det kunne I lære noget af Forum-typer) overtog aftenens hovednavn scenen. The Blue Van gik på scenen, guns blazing, og hoppede direkte ud over scenekanten med deres velkendte hæsblæsende 60′er-rock. Lyden var rigtig god, til trods for, at jeg ikke tror, at jeg nogensinde har været til en koncert, hvor der var skruet så højt op for basguitaren. Jeg har dog på fornemmelsen, at det var bassistens eget valg at ligge så langt fremme i lydbilledet, og dermed ikke noget man kunne klandre lydmanden for.  

Og hvor er det bare fedt at se et af de unge danske bands trykke koncerten helt ud blandt publikum, og virkeligt ville spille for at underholde. Personligt er jeg kvalmagtigt træt af melankolske og indadvendte shoegazer-bands, der har så travl med at sørge for at Gunn-Britt-frisuren holder hele koncerten igennem, at de ikke flytter sig ud af stedet (hverken fysisk eller koncertdynamisk) efter de er gået på scenen. Ingen nævnt og ingen glemt, men Choir Of Young Believers tog virkeligt prisen for mest livstrætte liveoptræden til dette års P3-guld arrangement. 

Tilbage hos The Blue Van var der kun at konstatere, at bandet har fået et par gedigne hits med sangene “Man Up” og “Silly Boy” fra det seneste album, og det var rart at have et par sange at pejle efter, når en del af numrene har en lille tendens til at blive en smule ensformige. Absolut ikke dårlige – bare bygget op efter den samme skabelon.

Parafraseando al Doctor Maligno en la tercera de Austin Powers intuyo que los americanos, los british, los belgas y el mundo entero en general debe tenerle una tirria especial a los holandeses, porque si no no lo entiendo…

Y en el fondo es que los pobrecillos se están acomplejando sin motivo. Son un país chiquitín, sí, pero tienen una buena selección de fútbol, todos los que quieren drogarse legalmente van a Amsterdam, no está mal vista la prostitución, las bicis son el medio de transporte, y tienen grupos de música autóctonos.

Estando de Erasmus en Grecia conocí a una chica holandesa que me enseñó que en en su país, además de ser altísimos, las bandas, por lo general, tocan tanto o más en inglés que en dutch y así, de paso, se dan publicidad por los países cercanos, desde Bélgica hasta Dinamarca, pasando por Reino Unido. Aunque no seas consciente, te gusta o en algún momento te ha gustado la música holandesa. Al igual que a mi, hace 10 años seguro que te volvías loco con los Vengaboys y ahora, de un tiempo a esta parte, pierdes el control con Dj Tiësto.

Lo que menos se conoce es la música propia del país, el netherpop o nederpop, compuesta por los melendis, cantos del loco y dovers de allí. No sé si serán los más conocidos o no, pero son los primeros que mi amiga me puso y los que me dieron la idea de escribir esta entrada: Racoon, música instrumental agitada pero ligera. En inglés. No son la Dave Mathews Band, pero se dejan oír.

Pero el país de los tulipanes también cultiva otros estilos, y además exitosos, ya no tanto por volumen de ventas (que lo desconozco, pero apuesto a que no es desorbitado) sino por repercusión, pop rock e indie made in Holland con las mismas influencias americanas y británicas de todo el mundo. Cuando un tema sale en un videojuego de la Play Station como el FIFA u otra es la que pone música a un anuncio de Heineken, da mucho caché.

The Sheer – Understand

Voicst – Whatever you want for life

Holanda mola. Ik ook

* ¡¡Feliz Navidad a todos!! *

Het is Niels op het web.
Een nieuw begin, een frisse start.
De opening is niet groots, stijlvol is hij wel.
Het is Niels op het web, zonder enig gebrek.
Hij brengt u nieuws en film, en lult zeker niet uit zijn nek.
Het is Niels op het web.

Op mijn (alweer) nieuwe blog publiceer ik mijn journalistieke werk die ik tijdens mij studie maak, maar ook leuke verhalen of geschreven fictie. Daarnaast hoop ik binnenkort te beginnen met video en audio.

Om jezelf te vermaken hier een publicatie van mijn oude blog. Het is een verslag van een rockende avond in de Xinix met het Amsterdamse Voicst.

Opnieuw een afgeladen Xinix zaterdagavond. Ook deze keer wordt het podium gevuld door uit Amsterdam afkomstige jongens die een aardig staaltje muziek uit de boxen weten te persen. De mannen van Voicst komen voor de tweede maal dit jaar – en voor een ontelbare keer in totaal- naar de Xinix.

Nadat voorprogramma De Staat een goede indruk heeft achtergelaten betreedt Voicst het podium van de lokale poptempel. Het publiek onthaalt de band met een warm applaus, maar de eerste 3 nummers staart het publiek als makke schapen voor zich uit. Zanger Tjeerd merkt dit ook op: “Hey Xinix, het volgende nummer is om te dansen.” Deze opmerking heeft meteen effect. Wanneer het aanwezige blazers trio het intro van Porn ten gehore brengt vormt er een glimlach op de kopjes van mensen op de voorste rij. Tijdens het nummer wordt er heftig gesprongen en ook bij de daaropvolgende nummers bestaat de Xinix uit een vrolijke op en neer deinende mensenmassa.

Toen het publiek eenmaal los was had Voicst geen moeite het enthousiasme vast te houden. De nummers volgen elkaar in snel tempo op en klinken allemaal erg strak voor een band die al geruime tijd aan het touren is. Tjeerd herinnert iedereen eraan dat Voicst al geruime tijd mag komen spelen in Xinix en wil ook even de grote van zijn ego laten zien. Hij pakt een gitaar ter hand en met een grote boog smakt hij de klankkast op het podium. 2 klappen verder is er van de gitaar niets meer over dan een gitaarhals met 6 halve snaren. De klankkast ligt versplinterd door de zaal. Wanneer hij verder gaat met Everyday I work on the road druipt er bloed van zijn rechterwang. De splinters van de gitaar vlogen werkelijk hard rond.

De enige domper van de avond is het geplande intermezzo van C-mon & Kypski. De draaitafel wordt op het podium in gereedheid gebracht, maar wanneer de plaatjes moeten gaan draaien blijkt een onoplosbaar probleem het verrassingsfeestje niet door te laten gaan.
Ondanks deze tegenvaller spelen de jongens uit Amsterdam met zichtbaar plezier verder en laten ze de Xinix zien waar voicst goed in is: het geven van een vrolijk en springerig optreden.

Jammer van C-mon & Kypski, maar 1,5 uur een energieke show van Voicst was gelukkig voldoende om iedereen vrolijk huiswaarts te laten gaan.

Vlak voor het slapen gaan, ontvang ik bericht van Voicst – zo zie ik aan een klein blauwgekleurde pop-up onder in mijn scherm. Fan als ik ben, alt-tab ik meteen naar mijn mail. Oh, nee.

Hi iSheila,

Je hebt een nieuw bericht van Voicst!

Het onderwerp is “——-Voicst news——-!”.

Klik hier om het bericht te lezen:

Tegen beter weten in, klik ik op de link. En mag ik weer een paswoord intypen dat ik niet kan onthouden, al was het alleen maar omdat ik het niet wil onthouden. Ik wil ook geen Firefox add-ons downloaden, of een plaknotitie aanmaken. Ik wil geen berichten in mijn mail die me dwingen naar Hyves te gaan.

We hebben allemaal vrijwel allemaal mail. Je *hoeft* geen berichten te versturen via Hyves. Het nut ontgaat mij, het mogelijke gemak ervan gaat volkomen aan me voorbij. Sterker nog: ik ben behoorlijk anti. Het is een onnodige stap extra. Als je me iets te vertellen hebt, zorg dan dat het rechtstreeks in mijn brievenbus belandt. Offline of online. Snail of E.

Berichten die ik uit mijn toch-al-zo-weinig-gebruikersvriendelijke Hyves moet halen, lees ik niet. Ik haal diep adem, gooi de lucht er in een lange zucht uit en het bericht weg. Als het belangrijk was, hadden ze me vast wel gemaild.

I just wanted to post a shameless plug for my own website, Inner Ear. Inner Ear is a music website that used to focus solely on promotion, but because I do pretty much everything myself, it was kinda hard to keep on doing a good job on that. So the focus has shifted more towards reviews & interviews. Things are going slightly better again lately, after a few months where things were quiet (well, i had to graduate too).

You can also find us on Myspace & Last.FM

As for interviews and reviews that we feature so far:

Interviews:

Jim Gaven
The Craze
Honor Society
Republic of Letters
Lazyeye
Kendall Payne
Rosemary’s Sons
AM
Days Difference
Elseworth
Lisa Redford
Carbon Leaf
Kill The Alarm
Chad Perrone
Fenix Tx
Patrick Park
Fiction Plane
Fedchenka
Syd
Mark O’Shea
Joe Hedges
Rooney
Dakota Fate
JJ Appleton
Francis Martin
the Tom Glenne 5.5
Ernie Halter
SLAB
Cordless
Alphaspin
Mike Finley

apart from the 4 reviews that are expected soon, we are also negotiating interviews with several other artists and bands, but none of these have yet been confirmed. I hope to get answers from these people soon and I will let you know!

Reviews:

(the italic reviews listed are to be expected (relatively) soon)

1 Giant Leap – 1 Giant Leap
2nd Place Driver – 2nd Place Driver [EP]
2nd Place Driver – Leave [EP]
2nd Place Driver – …1
2nd Place Driver – The Hungry Ones
2nd Place Driver – Full Speed, Bare Naked
3 Doors Down – The Better Life
3 Doors Down – Away From The Sun
3 Doors Down – Another 700 Miles [EP]
3 Doors Down – Seventeen Days
3 Doors Down – 3 Doors Down
12 Stones – 12 Stones
12 Stones – Potter’s Field
12 Stones – Anthem For The Underdog
30 Seconds To Mars – 30 Seconds To Mars
30 Seconds To Mars – A Beautiful Lie
39 Reasons – 39 Reasons [EP]
a balladeer – Rumor Had It [EP]
a balladeer – Panama
Aaron Lines – Living Out Loud
Aaron Lines – Moments That Matter
All She Wrote – Coshade
Alli Rogers – Always Eden
Alli Rogers – One [EP]
Alli Rogers – The Day Of Small Things
Alli Rogers – At Sea
Alli Rogers – You & The Evening Sky
Alphaspin – Through The Solar Waves
American Hi-Fi – American Hi-Fi
American Hi-Fi – The Art of Losing
American Hi-Fi – Hearts On Parade
Augustana – Midwest Skies & Sleepless Mondays
Augustana – Mayfield [EP]
Augustana – You’ll Disappear [EP]
Augustana – All The Stars & Boulevards
Augustana – Can’t Love, Can’t Hurt [EP]
Augustana – Can’t Love, Can’t Hurt
Billy Boy On Poison – Sweet Mess [EP]
Blyss – Diff’s Lucky Day
Chad Perrone – Used To Dream
Chad Perrone – Wake
Clockwork Noise – Myspace Tunes
Cordless – Something Real [EP]
Cordless – Bright Lights
The Craze – Introducing.. The Craze
The Craze – Get Up! [EP]
Dan Wilson – Free Life
David Beebee – dB²
David Beebee – David Beebee [EP]
The Fray – Reason [EP]
The Fray – How To Save A Life
The Fray – Live @ Electric Factory
Honestly – Have A Nice Life
Honestly – Ghosts Of A Brilliant Past [EP]
HoneyHoney – Loose Boots [EP]
Honor Society – The Green Light [EP]
Honor Society – A Tale Of Risky Business [EP]
Hotspur – Myspace Tunes
Hotspur – Beta
Hungry Hungry Hypocrites – Rock, Roll, Fire & Magic
JJ Appleton – 500 Moments
JJ Appleton – Uphill To Purgatory
JJ Appleton – Someone Else’s Problem
JJ Appleton – Black & White Matinee [EP]
John Taglieri – Leap Of Faith
John Taglieri – Half & Half
John Taglieri – NOW!
John Taglieri – Wide Awake & Dreaming
Keaton Simons – Currently [EP]
Keaton Simons – Exes & Whys
Keaton Simons – Blink [EP]
Keaton Simons – Can You Hear Me
Keith LuBrant – Searching For Signal
Lazyeye – Lights In The Attic
Lifehouse – No Name Face
Lifehouse – Stanley Climbfall
Lifehouse – Lifehouse
Lifehouse – Who We Are
TMATSMM & God Is An Astronaut – Split 12″ [Vinyl]
Matt Swachman – Uncharted Territory
Mike Finley – Mike Finley [EP]
Mike Finley – The Way We Are [EP]
Missing Leg Compartment – Myspace Tunes
Nephu Huzzband – Papers [EP]
Patrick Park – Loneliness Knows My Name
Patrick Park – Mondays In Spaceland
Patrick Park – Stickbirdsongs [EP]
Patrick Park – Everyone’s In Everyone
Patrick Ryan Clark – Translation
Radiohead – Pablo Honey
Radiohead – The Bends
Radiohead – OK Computer
Radiohead – Kid A
Radiohead – In Rainbows
Republic of Letters – Spirit Or A Ghost [EP]
Rocco DeLuca & The Burden – I Trust You To Kill Me
Rosemary’s Sons – Misery Loves Company
Rosemary’s Sons – All In Hand
Rosemary’s Sons – St. Eleanor’s Park
Rosemary’s Sons – “The Others” [working title]
Seven Mary Three – Day & Nightdriving
SLAB – Betray The Past.. Infect The Future
Snow Patrol – Songs For Polarbears
Snow Patrol – When It’s All Over We Still Have To Clear Up
Snow Patrol – Final Straw
Snow Patrol – Live & Acoustic @ Park Ave
Snow Patrol – Eyes Open
Souls A Fuse – Under The Spotlight [EP]
Three Days Grace – Three Days Grace
Three Days Grace – One-X
the Tom Glenne 5.5 – .married
the Tom Glenne 5.5 – White Soul
the Tom Glenne 5.5 – Free Rock

reviews for (among others): Untyde, Making April, Dakona, Fiction Plane, Silkstone, Rooney, Erny Green, Solo, Radford, Steve Bertrand, Emerson Hart, Avion, Voicst, Racoon, Krezip, Days Difference, My Favorite Highway, Jim Gaven, Kill The Alarm, Leaf, Alamo Race Track, Little things that kill, Big City Rock, We The Living, T.E.A. & Marwood are expected to follow.

Why booking obvious names like Babyshambles, Kaizers Orchestra, GEM, Voicst, Pete Philly & Perquisite and Kubus & BangBang is.. a step ahead?

Getting to Patrick Watson on Thursday proved to be a bit of an ordeal. Having spent the whole week teetering on the edge of sleep I was not in my most alert state, and it wasn’t until I met friend MB at the station that I realised I had forgotten the concert tickets. Blast and damnation. No choice but to jump back on my bike and cycle through gridlock traffic in a combination of rain and hail to get the tickets back at my house and then race back to the station again. I decided I should laugh it off rather than spending the rest of the night cursing my stupidity and the horrendous weather, and put Watson’s The Storm on repeat on my iPod to add a touch of drama.

By the time we got to Paradiso in Amsterdam we had been drenched in downpours twice over. It was quite a funny scene in the bathrooms downstairs, watching everyone attempting to dry their hair under the hand dryers. The whole we-all-braved-the-storm-to-get-here vibe added to the atmoshere. Paradiso is probably my favourite venue anyway, such a difference from the vastness and anonymity of Ahoy.

The support act was a treat: up and coming Dutch band Voicst (from Amsterdam) played a nice little set and really got the audience warmed up. Their singles are well worth checking out: Everyday I Work On The Road, which got a lot of airplay on 3fm, and the older Whatever You Want From Life.

Patrick Watson & co took their time getting on stage, but then proceeded to mesmerise the audience for a good two hours. They came out looking as if they’d just woken up, hair disheveled, washed out clothes and Patrick sporting that same old cap he seems inseperable with, but there was nothing stale about their performance. They gave every song their all, sometimes a bit too much it could be argued. Particularly when some songs evolved into an all out noise fest, you could sense the audience got a bit disconnected the longer it went on.

But they know their boundaries and would then switch to a small intimate song such as the beautiful The Great Escape or Slip Into Your Skin. The band were still experimenting with chains, toothbrushes, balloons and saws, as I remember from their Lowlands gig last August. Although there was more room to experiment in Paradiso, I got the feeling there was a bit less energy and fun on stage compared to that festival show. But then I guess constant touring is a tiring affair.

It’s not to say they appeared lackluster, on the contrary. Luscious Life (my favourite) was played with real intensity for instance, and the acoustic in the audience performance of Man Under The Sea (“it’s become a bit of a party trick” Patrick chuckled) was still a lot of fun and had everybody grinning and participating. Most notably one guy in the audience who seemed so swept up by the moment he didn’t realise his screechy vocals were almost drowning Patrick out.

Well this was one concert well worth getting drenched for! I particularly enjoyed the insane and insanely talented drummer Robbie Kuster and of course the charming man himself, mr. Watson. Sweet oh luscious life.

My old playlist to play while in the car has been in there for awhile. So I wanted something new this time.

old playlist

1. Ball & Chain Brian Setzer Orchestra

2. Waterfall Chad Perrone

3. Sad Songs The Frames

4. Simplicity Francis Martin

5. Falling Slowly Glen Hansard/Marketa Irglova

6. When Your Mind’s Made Up Glen Hansard

7. Fiction (Before It’s Too Late) Goo Goo Dolls

8. Circles Hooverphonic

9. A Girl In California [Acoustic Edit] John Hampson

10. The In-Crowd [Alternative, Acoustic Edit] John Hampson

11. Brand New Me [Demo] John Hampson

12. Learn You Inside Out Lifehouse

13. I Wrote This Song Making April

14. Here We Are  Patrick Park

15. Yellow Brick Road Raine Maida

16. Home Sweet Home [Motley Crue Cover] Rosemary’s Sons & Friends

17. If You Could Only See Tonic

18. The Man Who Would Be Santa [Live] Vertical Horizon

19. A Year & A Bit Voicst

Okay, so now for a new playlist, I need 20 songs. This is what I have so far, if you have suggestions, please post. I would prefer relatively recent songs.

1. Say It Now July For Kings

2. Sweet & Low Augustana

3. The Start of It Meese

4. From Where You Are Lifehouse

5. These Are The Nights Making April

6. Miss You Feeder

7. She Wants Results Seven Mary Three

8. The Good Life Five Times August

9. In The Dreaming Steve Bertrand

10.  Flyin’ Emerson Hart

11. Heartbreak World Matt Nathanson

12. Telescope Graham Colton

13. Cannabis College Jason Mraz

14.  Coming Back Alone JJ Appleton

15. Monsoon Jack Johnson

16. Atlantic We The Living

17. This Place Called Home Cordless

18.

19.

20.

The Teenagers‘i stiil on kõikidest teistest bändidest täiesti erinev.. või äkki on mingi sarnasus Weird Al Yankowitz’iga. Või siis mitte. Igatahes kõik mis ma seni olen kuulnud ei ole mingil juhul aksendi- või huumorivaesed. Allolev lugu räägib piinliku täpsusega Scarlett Johansonist ning üks teine nede lugu algab sõnadega I fucked an american cunt.

The Teenagers- Starlett Johansson

David Byrne see lugu sobib hästi kokku eelneva oodiga.

David Byrne- Ex- Guru

Voicst tähendab Lõuna- Aafrika slängis maniakaalset energiat. Midagi on jah.

Voicst- Every Day I Work on the Road

Ja kui suhtelahkamislauludeks juba läks siis viimane läheb ka sinna kanti.

Operahouse – Born a Boy

See on täiesti jabur

De Canadese Alanis Morissette is aan het programma van Pinkpop 2008 toegevoegd, net als de Britse band Stereophonics, de Nederlandse groep Voicst en zanger Jonathan Davis van de Amerikaanse band Korn. Dat heeft organisator Jan Smeets bekendgemaakt. Morissette staat gepland op het hoofdpodium op zondag 1 juni en stond al twee keer eerder op Pinkpop, in 1996 en 1999. Volgende week hoopt de organisatie de resterende drie namen bekend te maken van Pinkpop 2008. De editie heeft reeds grote namen als Metallica, Foo Fighters, Rage Against the Machine, Counting Crows, Queens of the Stone Age, Kaiser Chiefs, Editors, The Verve en Incubus op de affiche staan. In totaal zullen er 39 acts op de drie podia in het Nederlandse Landgraaf staan.