Uit: Ravage #264/265 van 7 augustus 1998

Tekenen in eigen beheer

Wie de moeite neemt in de stripwinkel de doos ergens verborgen in de hoek door te struinen kan veel moois tegenkomen. Handiger is het om eens een bezoekje af te leggen bij Galerie Slaphanger in Rotterdam. En paradijs voor iedereen die eens wat anders wil dan Kuifje en Sjors en Sjimmie.

“Nee, de volwassenenstrip is niet dood, maar erg veel levenslust heeft ze ook niet meer. Ze is marginaal geworden, gepubliceerd door kleine uitgevers als Oog & Blik, Sherpa, De Harmonie of Griffioen, of door de auteurs zelf. Maar laten we wel zijn: een auteur die geen voorpublicatie heeft in krant of tijdschrift, wiens boek geen duizenden exemplaren verkoopt, wiens werk niet gesubsidieerd wordt door de overheid, heeft stomweg weinig overlevingskansen”, aldus Mat Schifferstein in zijn inleiding van Stripjaar 1997 het jaarboek over de recente ontwikkelingen op het gebied van het beeldverhaal.

In Nederland zijn er maar weinig auteurs die doorbreken tot een breder publiek, de auteurstrips zijn op dit moment zo goed als verdwenen uit de fondsen van de grote uitgevers. Uitgevers en winkeliers meiden elk risico en daarom wordt de huidige markt gedomineerd door de goedverkopende genre en pulpstrips. Nieuwe delen van bekende strips als Blake & Mortimer, Asterix, XIII en Largo Wich worden met uitgebreide promotiecampagnes onder de aandacht van het publiek gebracht. De productie hiervan is geïndustrialiseerd en het zijn niet langer creatieve auteurs maar door managers geleide teams die aan de lopende band strips produceren. Het resultaat: meer van hetzelfde.

Volgens Schifferstein zal de Nederlandse stripmarkt de komende jaren steeds meer gaan lijken op de Amerikaanse boekenmarkt: goed verkopende pulp en genreboeken in kiosken en populaire boekhandelketens en steeds minder ‘auteurs’boeken, slechts verkrijgbaar op een beperkt aantal verkooppunten.

Zoals altijd gaat er achter de kaalslag van de markt een andere wereld schuil. Veel tekenaars gaat het immers niet in eerste (en zelfs niet in laatste) instantie om het grote geld, naambekendheid of ‘overlevingskansen’, maar om het plezier van het tekenen zelf. En als uitgevers of striptijdschriften niet geïnteresseerd zijn in jouw werk, geef je het toch gewoon zelf uit. Ook Schifferstein is dat niet ontgaan: “Uitgaven in eigen beheer tenslotte, worden steeds talrijker en beter verzorgd.”

Stijlen

Een bezoekje aan het Rotterdamse Galerie Slaphanger, een expositieruimte voor jonge kunstenaars en verkooppunt van t-shirts, kaarten, platen, cd’s, tapes en vooral strips, leert dat hiermee niks teveel is gezegd. Hier vind je uitgebreide verzameling in eigen beheer uitgegeven strips. ‘Normale’ stripboeken waarin een held spannende avonturen beleefd, zitten er nauwelijks tussen. De verscheidenheid aan stijlen is groot, evenals de verhaalvormen en gebruikte materialen. Van glossy vierkleurendruk tot zwart-wit kopieën, van dunne lijntekeningen tot collages en fotomontages. Sommige uitgaven zijn niet groter dan een postzegel, andere zijn weer op posterformaat.

Volgens beheerder Pieter Zandvliet is deze grote variëteit ook het leuke van in eigen beheer uitgegeven strips: ,,Er zit geen uitgever achter die zegt dat je het niet op een bepaalde manier mag tekenen of niet op een bepaald formaat mag uitbrengen. Mensen tekenen het zoals zij dat willen en brengen het uit op het door hen gewenste formaat. Iedereen verzint rare dingen, en wil dat laten zien. Sommige mensen maken maar tien exemplaren, maar het is wel te gek.”

Zelf is hij vooral gefascineerd door de manier waarop mensen spelen met verschillende tekenstijlen. ,,Charles Burns bijvoorbeeld die tekent met van die dikke lijnen. Zijn verhaaltjes vind ik nooit zo leuk, maar die tekeningen zijn echt prachtig. Ik ben overigens niet de enige, want mensen komen speciaal voor zijn boeken naar de winkel. Marc van Elburg kan ook grandioos tekenen, maar die ligt weer niet zo goed in de markt. Hij zet dingen neer zoals hij op dat moment wil. Hij doet het niet voor iemand anders, toch wordt ook dat gewaardeerd.”

Van Elburg’s uitgaven kenmerken zich niet alleen door een geheel eigen chaotische tekenstijl, maar ook door de verschillende vormen. Zo gaf hij een surprisedoos uit gevuld met allerlei dingen en een klein tasje vol met tekeningen. Om goedkoop aan een kleurenomslag te komen, beschilderde hij voor Section 5,3 and one een oude VPRO gids. Recent verscheen Anale Tijden waaraan ook Pieter heeft meegewerkt. Zij stuurden elkaar post op en tekende daar weer overheen. ,,Dat viel niet altijd mee”, aldus Pieter. ,,had je net iets moois getekend, ging die ander er keihard overheen.”

Bij Anale Tijden, zitten ook ‘gratis’ tapes, die volgens hetzelfde procédé tot stand zijn gekomen. Het resultaat is een geluidscollage waar de honden geen brood van lusten. Bij elk exemplaar van het blad zit een andere tape. Pieter: ,,Als je geluk hebt duurt hij maar een paar minuten, maar ik zal jou er straks een van 90 minuten meegeven.” Bedankt.

Mensen die in eigen beheer strips uitgeven mijden het gangbare. Veel striptekenaar gebruiken collages, foto’s en andere middelen. Volgens Pieter word men hierin steeds creatiever. Zeefdrukkers uit Marseille bijvoorbeeld gebruiken reclamefolders om overheen te drukken. Daardoor hebben ze goedkoop een kleurige ondergrond die vreemd contrasteert met de vaak heftige tekeningen.

In het breken met de conventies zit het verzet tegen de beelden die de striptekenaars dagelijks op zich afgevuurd krijgen. Om deze reden zijn de uitgaven volgens Pieter ook voor anderen interessant. Het verstoort de geordende dagelijkse werkelijkheid. ,,Als de dingen heel erg duidelijk zijn, zeg maar de Hergé stijl (van Kuifje, FK) dan raak ik verzadigd, dat kan ik al snel niet meer lezen. Als diezelfde tekenstijl zou worden gecombineerd met een hele chaotische tekst is het wel spannend.”

Geweld

De reflectie op de alledaagse werkelijkheid is ook aanwezig in de onderwerpen die in de strips aan bod komen: school, werk, liefde en het laatste jaar ook veel zelfmoord. Pieter: ,,Een soort intense droefheid, die zie ik in veel strips”

Helaas niet alleen in de strips: in een half jaar tijd hebben een JWG jongere die in Slaphanger werkte, een kunstenaar die daar net geëxposeerd had, een andere medewerker en nog iemand die vaak in de winkel kwam zelfmoord gepleegd. ,,Daar word je natuurlijk niet vrolijk van”, verzucht Pieter. ,,De maatschappij wordt ook steeds harder en dat zie je terug in de strips. Op dit moment domineert geweld en grovere sexvormen. Overigens niet alleen bij de self publishers. De Japanse uiterst gewelddadige mangastrips zijn onder jongeren razend populair.”

In undergroundkringen zijn vooral de strips van Mike Diana omstreden. Inmiddels mag hij van de Amerikaanse justitie niet meer tekenen (zie elders in deze Ravage). Diana is echter niet de enige die het wel erg bont maajt. Ook uit Slovenië komen hele gewelddadige strips. ,,De hoofden vliegen je letterlijk om de oren”, aldus Pieter.
,,Dan denk ik ook wel eens van shit, heftig. Maar kijk eens een avondje tv, zo erg kan manga het niet maken. Van Diana wordt gezegd dat hij een slechte invloed zou hebben op kinderen, maar een kind van drie leest die strips toch niet, die vindt er niks aan.” Een ander ontwikkeling is de opkomst van de autobiografische strip. De Amerikaan Robert Crumb begon hier ooit mee, maar tegenwoordig is vooral onder vrouwen dit genre populair.

Bandy Bitchy bijvoorbeeld van de Amerikaanse Roberta Gregory en in eigen land Barbara Stok en Maaike Hartjes. Volgens Pieter zijn de autobiografische strips populair omdat men zich meestal als anti held afschilderd. ,,Ik denk dat veel mensen zichzelf herkennen in de anti held. Het dagelijks leven zit nu eenmaal vol blunders en mislukkingen; het is geruststellend om te zien en lezen dat dit voor anderen ook geldt. Hoewel ik het wel eens leuk zou vinden als iemand zichzelf als held zou afschilderen, denk ik niet dat het verkoopt.”

Jezelf bloot geven is niet voor iedereen eenvoudig, daarom is het volgens Pieter goed als mensen eens in de winkel komen kijken. ,,Veel mensen die hier komen en rondneuzen vertellen dat ze ook tekenen, maar het nooit durfden op te sturen naar een tijdschrift of uitgever. Hier zien ze dat je het gewoon zelf kan uitgeven. Desnoods maak je tien kopietjes, maakt niet uit, als je het maar doet. Wij verkopen het wel. Als iemand de moeite doet om het zelf uit te geven, moet je het ook verkopen. Ik hoef er zelf niets aan te vinden. De klanten moeten zelf maar uitmaken of het leuk is. In een gewone stripwinkel staan dit soort dingen vaak in een klein doosje verborgen in een hoekje en ziet niemand ze. Dat is jammer omdat ze zo nooit onder de aandacht komen van het publiek, dat daardoor altijd maar dezelfde dingen blijft kopen.”

Tijdschriften

Dat self publishing ook kan leiden tot commerciële successen bewijzen inmiddels bekende tekenaars als Peter Pontiac, Gummbah en Berend J. Vonk. Ook zij zijn ooit met eigen uitgaven begonnen. Hetzelfde geldt voor tijdschriften. Tonnio van Vught, inmiddels hoofderdacteur van het bekende stripbald Zone 5300 is ook ooit begonnen met het in eigen beheer uitgegeven blaadje Barwoel.

Pieter: ,,Hij moet op een gegeven moment gedacht hebben dat de tekenaars daar niks mee opschoten en wilde hen meer bieden. Via Robert van de Kroft van Sjors en Sjimmie is hij toen een groot blad gaan maken. Veel van hun tekenaars zijn doorgebroken. Gummbah staat nu in de Volkskrant terecht overigens maar dat geldt niet voor allemaal. Ik vind het overigens nog steeds een goed blad en er verschijnen nog steeds nieuwe tekenaars in. Maar een aantal mensen die vaak hier komen, hebben wel eens wat opgestuurd en horen dan helemaal niks. Dat is flauw.”

Voor deze mensen zijn er gelukkig nog genoeg andere bladen. Incognito uit Zaandam bijvoorbeeld, geeft onbekend talent een kans. Of Techno dat gemaakt wordt door mensen van de ACI, de kunstacademie in Enschede. Pieter: ,,Dat is weer veel gestoorder, daar staan hele slechte tekeningen in. Zo slecht dat het weer leuk wordt. Het zijn ook meer kunstenaars, grafisch heel ongehoorzaam.”

Tommy uit Vlissingen geeft naast zijn punkfanzine Orange Socks het stripblaadje Helter Skelter uit. Soms in een oplage van slechts tien exemplaren, maar het laatste nummer (# 15) waarin ook bijdragen van bekendere tekenaars als Chris Crielaard, Valium en Mike Diana staan, verscheen in een groter oplage.

Uit Eindhoven komt Achter de Geraniums uit Groningen Impuls van Reinder Dijkhuis. Evenals zijn stadsgenote Barbara Stok ligt bij hem de nadruk op de autobiografische strip.

Slaphanger gaf tot voor kort zelf Climax uit. Pieter: ,,Heel veel van wat we binnen kregen stopten we daarin. Eigenlijk zonder serieus te selecteren. Desondanks valt de kwaliteit best mee.”

Het meeste materiaal in Slaphanger komt uit het buitenland. Vooral uit de Verenigde Staten en Canada. Maar ook uit Brazilië, Uruguay en er is zelfs een strip China. Pieter: ,,Die zag ik liggen in een Chinese winkel en heb ik toen voor Slaphanger gekocht. Er staat geen tekst in dus je kunt de grapjes begrijpen, al zijn ze wel heel flauw.” Het begrijpen van de tekst lukt meestal wel omdat veel striptekenaars voor het Engels kiezen, ook die uit Brazilië, Uruguay, Slovenië en andere Europese landen. Pieter: ,,Dat is wel slim om dat je dan een veel groter publiek kunt bereiken. Zelfs de Finnen zijn over gegaan op het Engels. Vroeger deden ze nog wel eens een verklarende woordenlijst Fins Engels bij hun strips. Dat schoot niet echt op want dan moest je de hele tijd woorden gaan opzoeken.”

Uitdaging

Het publiek in Slaphanger is zeer gevarieerd. Van mensen in driedelig pak tot jonge punks. Die komen vooral op de platen, cd’s en tapes af en zijn nauwelijks geïnteresseerd in de strips. Omdat steeds meer (punk)fanzines ook strips opnemen en ze rondsnuffelen in de winkel, komt hier wel verandering in.

Pieter: ,,Dat vind ik ook een uitdaging, om de verschillende scenetjes te mengen. Er komen hier ook mensen specifiek voor het mooi uitgegeven stripboek. Die probeer ik te interesseren voor de uitgaven in zelfbeheer. Mensen die hier komen voor de politieke bladen die we ook verkopen probeer ik te interesseren voor de strips en andersom. Als we een duidelijke politieke strip hebben liggen en ik wijs ze er op, nemen ze hem bijna altijd mee. Ook hebben we een bak homostrips. Het is wel grappig om te zien hoe mensen, naar ik aanneem hetero, daar nieuwsgierig in snuffelen. Laatst was er iemand die al voor de derde keer hetzelfde stripboek uit die bak pakte om het te lezen. Toen vroeg ik hem of die het niet eens moest kopen. Het zou ook wat bekender moeten worden in homo kringen dat we die dingen verkopen, maar eigenlijk zouden we dan veel meer van dat materiaal moeten hebben. Dat geldt overigens in het algemeen, we hebben lang niet alles hier liggen wat er verschijnt.”

Pieter zou graag meer materiaal van andere continenten willen hebben. Bijna alles komt uit de VS en Europa. Ook in Nederland weet men de weg naar Slaphanger niet altijd te vinden. ,,Dat is misschien maar goed ook, want als we alles in huis zouden halen wat er in eigen beheer wordt uitgegeven dan barsten we uit de winkel.”

Freek Kallenberg

That’s how we like it. Tons of movies, documentaries, lectures and discussions on the urban condition, all availible for free. As part of the Urban Century project the VPRO provides an excellent, ever evolving audiovisual archive. The footage is accessible as free download, stream, torrent or podcast. You can select content wheather by geographical location, theme, director or just alphabetically by program. Some of the footage is only provided in Dutch, but hey, pictures speak for themselves, don’t they?

Also in this respect, the 5th edition of the International Amsterdam Film Festival will host this years Re-Imagining the City Forum from 9-11 October. They have got plenty of films worth seeing, workshops, the MAFIA exibition and loads of other stuff. Check the website for more information.

Lernert Engelberts & Sander Plug hebben talent. Dat bewezen ze eerder al in hun kortfilmpjes Revenge, CDEFGABC en Chocolate Bunny. (Die kan je trouwens alle drie hier nog eens opnieuw bekijken.)

Ook hun nieuwe muziek video, voor de groep Aux Raus is een plezier om naar te kijken. Coffin Poser is de 2de single van Aux Raus hun album “The Brick is in the Air”.

Producer: Suikerdepot
Camera: Jasper Wolf
Grip: Andre Plug
Light: Dirk Bloemraad, Arjen Seylens
Data handling: Iwan Kenninck
Post production: Hectic Electric
Studio assistent: Julien Elzinga, Uwe Steffen

In het kader van het cross-mediale project Eeuw van de stad vraagt de VPRO Gids lezers hun droomstad te beschrijven. Het Sandberg Instituut zal op basis van de beste bijdragen de VPRO Droomstad vorm geven.

Bron; vpro

Mijn inzending (zonder prijs helaas):

Stad van mijn verbeelding

“Als alles een verhaal is. Waarom een stad dan niet?” dacht de toerist terwijl hij over straat liep. In de reisgids stond de stad beschreven als ‘een pallet aan karakters aaneengeschakeld met gebieden van  hoge kwaliteit’. Wat meteen opviel als je de stad binnenliep was in ieder geval de chaos. Geen vervelende, onoverzichtelijke chaos. Niet meteen was duidelijk waarom. Meer de chaos die heerst tussen kinderen op een basisschoolplein tijdens de pauze.

De man grinnikte. Hij zag de toerist, herkenbaar aan zijn langzame pas en grote ogen, die ieder detail wilde zien, observerend bij het kruispunt staan. Hij probeerde te zien wat hij zag. Vervolgens maakte hij een foto van wat er ontbrak,  de stoplichten. Het was meer dan dat natuurlijk, maar het viel als eerste op. Door de hele stad was niet geprobeerd de verkeersstromingen te beheersen. Hierdoor ontstond een zichzelf regulerende dynamiek.

Opgelet! De fietser groette vriendelijk ten teken dat hij de toerist had gezien, die verder de straat overstak. “Door het langzame tempo,” besefte de toerist “blijft het overzichtelijk”. Terwijl hij langs groepjes kletsende mensen liep, zag hij dat anderen de rust gebruikten om iets te kopen bij een kraampje langs de kant van de weg. De dynamiek nam toe naarmate hij de stad verder inliep. Boven en onder hem gebeurde nu vanalles.

“Daar waren de bewoners van deze stad nog het meest trots op”, dacht de man terwijl hij zag dat boven de toerist de tram zweefde. De architecten hadden het ‘bewegen in 3d’ genoemd . Stadspleinen op vier hoog. Openbaar vervoer op het niveau van de eerste verdieping. Straatparken slingerend door de stad. Entreegebied van de gebouwen verdeelt over de begane grond en een niveau daaronder. En dit alles is verbonden via monumentale trappen, hellingbanen en liften.   

Terwijl het een nieuwe stad was, leek die toch langzaam te zijn ontstaan. In de straat waar hij nu doorheen liep, was niets hetzelfde. De banken zagen er creatief en inventief uit, doordat ze ook als fietsenrek werden gebruikt. Ze hadden een zelfgemaakt uiterlijk. In andere steden bestaat de publieke ruimte veelal uit niemandsland met een weinig ambitieuze aankleding. Nu eigenden de bewoners zich de straat toe, leek het.

De man zag dat de toerist door Artwijk  liep, terwijl hij de toerist nieuwsgierig naar boven volgde. Net als alle andere buurten en wijken in de stad, hebben deze een sterk eigen identiteit meegekregen met verschillen tussen beroepen, leeftijd,  onderwijs en cultuur. In deze wijk was ruimte voor o.a. creatieve bureautjes, galerijen en lege plekken waar van alles kon ontstaan. De publieke ruimte werd gebruikt om de eigen identiteit te versterken.

Hij liep nu in een straatpark. Dit verbond belangrijke plekken hemelsbreed met elkaar. Langs, over en door gebouwen. Op de kaart stond dat hij nu langzaam een van de stadspleinen naderde. In de reisgids stond: “als schakel tussen de omliggende wijken functioneert dit plein als communicatieplek voor de stad. Men komt hier samen, spreekt er af bij mooi weer of bij slecht weer in de stadshal. Deze is gelegen aan het plein en specifiek ontworpen voor dit doel.”

 We naderen het stadsplein zag de man en hij dacht: “samenleven is communiceren. Om te communiceren moet je worden verleid tot het vertragen van je tempo.” De stad had hiervoor stadspleinen gefaciliteerd. Aan de stadspleinen lagen de vorm gekregen idealen van de stad zoals een park, universiteit en een gerechtsgebouw. Ieder gebouw als pronkstuk van een eigen wijk. Aan dit plein lag een museum.

Plotseling stond hij op het plein met ruim zicht op een mooi museum. Hier was duidelijk veel aandacht besteed aan de aankleding. De duurste materialen waren gebruikt. In een van de hoeken was er een amfitheater. Nu viel hem pas op hoe weinig groen hij in de stad was tegengekomen. Het leek alsof het groen zich had teruggetrokken naar de pleinen en de parken.

Hij versnelde zijn pas en zag de toerist de hoek omgaan. Hij wilde die nu niet uit het oog verliezen. Graag zou hij hem aanspreken om te weten te komen wat de toerist van zijn stad vond.  

De toerist liep richting de stadshal waar volgens de reisgids vele barretjes zaten. Hij had behoefte aan een koffiepauze voordat hij het museum ging verkennen. Hij stak het plein over en zag dat dit intensief werd gebruikt. De stedelijke hectiek leek geheel tot rust gekomen. Schoolklassen stonden klaar voor een museumbezoek, oudjes zaten te schaken en hij zag mensen picknicken. Langzaam zocht hij zich een weg door de massa.

In het Major Lazer-artikel op 3voor12 staat ergens ‘zei zeiden‘… Bijna té treurig voor woorden. Met dank aan Pieter-Paul.

Geweldig nieuw kortfilmpje, gemaakt door Lernert Engelberts & Sander Plug voor een VPRO documentaire over Wraak. Lernert en Sander ken je misschien wel van hun andere geniale filmpjes CDEFGABC en Chocolate Bunny.

“Another Perfect World” “in search of Virtual Paradise”

NEW FEATURE DOCUMENTARY FILM ON VIRTUAL WORLDS

Internet Premiere (dutch subitles edition) 31 july. Replays 1 – 6  august 2009

Holland Doc 24 TV (cable & satellite & web live stream & Livestation)

• Friday 22:09 – 23:06 CEST
• Saturday 02:49 – 03:46
• Saturday 10:50 – 11:47
• Sunday 06:12 – 07:08
• Sunday 19:14 – 20:11
• Monday 17:19 – 18:16
• Tuesday 14:27 – 15:24
  
• Wednesday 02:36 – 03:33
• Wednesday 12:39 – 14:36
• Thursday 12:18 – 13:15

More replays on this digital tv channel are possible.

INTERVIEWS: Philip Rosedale (aka Philip Linden of Second Life), Jae-Kyung Song of Lineage, Hilmar Veigar Petursson of EVE Online,  Raph Koster of Metaplace and Kevin Alderman /aka/ Stroker Serpentine of Strokerz Toyz

Kevin Alderman (SL: Stroker Serpentine) creating animations for his Adult Second Life business

.

This documentary will also be broadcasted TV in more countries:  Probably on SBS Australia, NRK Norway, YLE Finland, SVT Sweden and other TV  stations.

TRIVIA:

In this Youtube preview there is a scene about virtual worlds money and economics there is a machinima fragment, shot by Sandwoman Petion. Of a burning Dollars sculpture and with an  ‘Euro-Avatar’ running passed. These Second Life objects were created by Herman Bergson for the Meta.Live.Nu event at the  ‘Goodbye Dollar’ party in Amsterdam, NL. This scene appears  not inthe full version.

.

The festival premiere was in april 2009 at Hot Docs, Canada.

.

The British TV premiere was 23 June 2009 on Channel Four /More 4

True Stories presents: Jorien van Nes and Femke Wolting’s fascinating insight into online virtual worlds. Second Life, World of Warcraft, Metaplace, U World – all virtual worlds where the user can create their own paradise, far removed from real life. People can create societies that range from the democratic to the dictatorial, have avatars that resemble their ideal and can engage in actions that their real life personality would never dream of doing, from cyber-sex to virtual crime. But who creates these worlds and are they the right people to be crafting idealised societies that pretend to address and solve the inadequacies of the real world?

The Internet TV premiere was:  june 2009, Metaworld2

.

The Netherlands TV premiere was: Thursday 30 july 2009, Nederland 2

Voor miljoenen mensen is het virtuele universum een plek die steeds meer vervlochten raakt met hun echte leven. De plek waar makers en spelers hun eigen paradijs kunnen creëren, ver verwijderd van de echte wereld; geheel naar eigen inzicht, variërend van democratie tot dictatuur. Hier leiden de virtuele inwoners een leven waarvan zij vroeger niet durfden te dromen; van warlord tot succesvol cybersex ondernemer.

Maar wie zijn de bedenkers van deze werelden en welke ideeën en ideologieën liggen eraan ten grondslag? Hoe gaat het bouwen van een virtueel utopia in zijn werk? Wat zijn de economische en politieke regels in de virtuele wereld? Is er persvrijheid? Hoe wordt er handel gedreven? Moeten de virtuele inwoners zich aan wetten houden, of zijn zij daar eindelijk helemaal vrij in? Zijn het echt ideale werelden zonder aardse beperkingen?

In deze documentaire gaan Femke Wolting en Jorien van Nes op zoek naar antwoorden op deze vragen.

Zij spreken de oprichters van de grootste virtuele werelden, waaronder Philip Rosedale van Second Life, Jae-Kyung Song van Lineage, Hilmar Veigar Petursson van EVE Online en Raph Koster van Metaplace over de ideeën achter hun werelden.

More references:

http://raphkoster.com/2009/05/09/another-perfect-world-documentary-on-vws

Goed, het is weer tijd voor Zomergasten, het jaarlijks terugkerende feuilleton van de VPRO.
Je kunt je afvragen, waar heb ik in deze tijden van You Tube en illegale kopieën, Zomergasten nog voor nodig, ik maak mijn eigen compilatie wel. Aan de andere kant is het ook wel fijn dat iemand het voor je doet, nietwaar?

In ieder geval loopt iedereen wel rond met een standaardlijstje van tv-momenten die hij/zij graag nog ‘ns zou zien. Hetzij vanwege weemoed/nostalgie of omdat het gewoon onvergetelijke momenten zijn.

Om het maar kwijt te zijn, geef ik u hier het lijstje van de voorzitter, (in willekeurige volgorde:

- fragment uit Helvetica – documentaire van Gary Hustwit uit 2007 over het gelijknamige lettertype; het font wordt hier als een wereldster geprezen;

- dubbelspelfinale Wimbledon, 1992 (fantastisch spel van McEnroe/Stich vs. Grabb/Reneberg 5-7 7-6 3-6 7-7 19-17, in finale verspreid over twee dagen);

- willekeurig fragment van La Linea (hier al eerder besproken);

- fragment uit Running Fence – documentaire over een gigantisch project van Christo uit 1978, onnavolgbaar vastgelegd door de gebroeders Maysles;

- My Morning Jacket – een portret van de onvolprezen band My Morning Jacket door VPRO’s Lola da Musica (2000), jammer dat dit programma van de buis is;

- fragment uit Crumb (Terry Zwigoff, 1994) – over de cartoonist R.Crumb en zijn twee broers, bizar tot de derde macht, zeker als je bedenkt dat Davind Lynch de producent was;

- de eindscène uit Mephisto – hiervoor moet u de rest van de film ook hebben gezien maar an sich geeft de eindscène al een goede indruk van deze, nu nog, actuele film (István Szabó, 1981);

- fragment Lisdoonvarna, Lourdes of Love – ontroerende Nederlandse documentaire over een matchmaking festival in West-Ierland, Hans Heijnen (1999);

- en … eigenlijk ook nog de beruchte scène (nee, niet ‘Heeere’s Johnny!’) uit The Shining (Stanley Kubrick, 1980) waar hoofdpersoon Jack (Jack Nicholson) al dagen zit te typen aan zijn zogenaamde roman. In een onbewaakt moment kijkt zijn vrouw naar de honderden vellen die hij geproduceerd heeft en ziet tot haar schrik dat er alleen maar ‘All work and no play makes Jack a dull boy’ te lezen staat! Zij draait (ook) door.

Dat was het, wij zijn benieuwd naar uw lijstjes! De voorzitter gaat naar het strand …

(Afbeelding: VPRO)

Bron: www.vpro.nl

Nico eat your heart out, want deze mannen weten van aanpakken. Alleen in de Nederlandse versie wordt er gesproken. De stemmen worden verzorgd door Kees Prins en Simon van Leeuwen. Het ietwat archaïsche stemgeluid van beide heren maakt de serie nog mooier: ‘Even het keukenzinkje verplaatsen’.

In elke aflevering klussen beide buurmannen, alleen gaat dit vaak op een grappige manier volkomen mis. Het schuren van de vloer leidt tot een gat in het beton en het behangen van een kamer wordt op diverse, steeds gecompliceerdere manieren aangepakt. Uiteindelijk komt het allemaal goed. Hun lijfspreuk is “A je to” (Tsjechisch voor “Dat is alles” ).

Het is een enorme verademing dat deze filmpjes uit midden jaren zeventig nog zo leuk kunnen zijn! Studio 100 wordt zo een beetje plastic en veel kindertelevisie onecht. Dit is met liefde en puur ambachtswerk gemaakt. Ik droom nostalgisch weg naar een andere tijd en schrik op als mijn dochter (van 2006) onbedaarlijk lacht om de rare fratsen en vreemde capriolen van deze twee helden! Heerlijk!

Hieronder ‘the making of’ en een aflevering. ‘A je to!’

“The making of”

“De schilderklus”

I’d like to take a moment to document the requirements to get a support user’s workstation configured properly to manage a vPro system.

All Operating Systems

Install ConfigMgr Console Hotfix

Install the Microsoft KB960804 hotfix on any system on which you install the ConfigMgr console

Enable Internet Explorer Kerberos Authentication

32-bit Platform

HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\Internet Explorer\Main\Feature Control\FEATURE_INCLUDE_PORT_IN_SPN_KB908209

64-bit Platform

HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Wow6432Node\Microsoft\Internet Explorer\Main\Feature Control\FEATURE_INCLUDE_PORT_IN_SPN_KB908209

Data Type: REG_DWORD

Value Name: iexplore.exe

Value: 0×1

Internal Issuing CA Certificate

In order for serial-over-LAN to function correctly, you’ll need to copy your subordinate / issuing CA certificate from the Intermediate CA store to Trusted Root CA store on each client with the ConfigMgr console installed. If you don’t perform this step, you should still be able to connect to the AMT device, but serial-over-LAN will fail.

Windows XP

Install WinRM v1.1

Install Windows XP Service Pack 3

Windows Vista / 7

Note: Windows 7 64-bit Build 7100 does not work with the Serial-over-LAN feature

Enable Telnet access via Windows Features dialog

—————————————————————————————–

If I’ve left anything out, please let me know so that I can update this blog post. Thanks!

als er straks vele miljoenen camcorders in omloop zijn… onder arme mensen, leden van minderheidsgroeperingen en terroristen. Ik geloof eigenlijk niet dat onze huidige politieke structuren met die grote verandering zullen kunnen omgaan.

Vannacht ook die interessante VPRO SBS6 documentaire gezien? Goed, de camcorder is een stille dood gestorven, in een hap verorbert door de mobiel – en daarvan zijn er inmiddels miljarden. Opgenomen in 1993, deed ‘Videos, Vigilantes and Voyeurism’ zestien jaar later dus retro-futuristisch aan, technologie verandert snel.

Graaicultuur

Buitenhof: 23 september 2007

Column Jos de Beus

De Algemene Beschouwingen gingen over de graaicultuur. Maar het feit dat de marktsector niet wordt aangepakt, duidt op verlegenheid in een grotere kwestie.
Wie is de baas over onze open economie?
Wie voorkomt dat grote bedrijven buitenlandse kolonies worden, wat we in grote steden juist proberen te bestrijden?
Wie stopt ook de brievenbusvennootschappen enkel opgericht om de belasting te ontwijken?

De strijd om het voortbestaan van ABNAMRO heeft een radeloosheid in de politiek aan het licht gebracht.
We zagen een bedrijfsleiding die ondermaats presteerde, de bank tot prooi maakte van concurrenten, haar eigenbelang veilig stelde, en de toekomst van het bedrijf in handen legde van aandeelhouders en beleggingsfondsen.
Speculanten beslissen straks over de riskante biedingen van Barclays en Fortis.

Het algemene belang lag bij groei op eigen kracht of een fusie met ING.
Maar alle woordvoerders van dit belang zijn impotent.

Als kapitaal zich onmaatschappelijk gedraagt, is er geen tegenmacht meer. Kamerleden, hoge ambtenaren, vakbonden, ondernemingsraden, old boys, consumenten, vakjournalisten: allemaal zijn ze bezorgde toeschouwers geworden, net als u en ik.

De toezichthouders kunnen de markt voor overnames bijstellen. Maar ook zij hebben geen greep op de ruige verplaatsing van economische macht die gaande is.

Het kabinet vraagt om informatie en wacht. Minister Bos zegt dat we ons niet ongerust hoeven te maken. Aandelen, commissariaten, omzetten, vestigingen, octrooien: alles denationaliseert en verspreidt over continenten.
Wij in de polder worden allemaal produktiever en welvarender van de avonturen van allerlei exportbedrijven.

Maar minister Van der Hoeven en staatssecretaris Heemskerk voelen de onzekerheid van de elite en het onbehagen van de massa. Ze hebben de Sociaal Economische Raad gevraagd te adviseren over nieuwe instrumenten voor beleid – naast bevordering van het vestigingsklimaat en sleutelsectoren.

Kennelijk is afscherming van strategische sectoren met gouden aandelen of schepping van nationale kampioenen iets voor grote landen maar niks voor Nederland.

Wat dan wel?

Het kabinet spreekt iedereen, bewondert iedereen en steunt iedereen die zorgt voor grensoverschrijdende handel: leve de spaarlampen van Philips uit China! Maar dat oogt inefficiënt en bangelijk.

Ik bepleit een sociaal-kapitaaltoets.

Als een bedrijf, zoals ABNAMRO onder Groenink, zich afkeert van het land, onze arbeidskrachten vervangt en uit de traditie van samenwerking stapt, dan moet het daarvoor de sociale kostprijs betalen. Het wordt doorverwezen naar het toezicht van Europese en wereldwijde instellingen.

De Haagse overheid staakt haar bijzondere bijstand.

De politiek zou zich in haar economisch beleid moeten richten op bedrijven met een stevige grondslag en gunstige uitstraling in onze economie en samenleving. Dat is geen “misplaatst Oranjegevoel”, maar volgt uit de regeringsverklaring over saamhorigheid en de bestaansreden van het Ministerie van Economische Zaken.

bron: www.vpro.nl

Uitgezonden:

zondag 16 mei 2004

Enron, Worldcom, Ahold, Parmalat, Tyco, Shell…..
De laatste tijd is een stroom aan boekhoudschandalen aan het licht gekomen en het einde is nog niet in zicht. Topmanagers van beursgenoteerde multinationals ‘are having a rotten time’ (The Economist). Naast de aandacht van justitie, media en beleggers voor de fraudezaken, zijn de beurskoersen gekelderd en ook het publieke geweeklaag over bonussen en topsalarissen houdt maar niet op.

Tegenlicht levert een bijdrage aan de discussie over normen en waarden en onderzoekt de graaicultuur aan de top van het multinationale bedrijfsleven.
Wat is er gebeurd? Welke structurele oorzaken zijn er voor de fraudezaken? En hoe is te verklaren dat succesvolle managers, rolmodellen van de jaren negentig, nu als oplichters en zakkenvullers worden afgeschilderd?

In mei 1999 maakte Bregtje van der Haak voor de VPRO een portret van de Nederlandse onderneming Ahold. Het was de euforische tijd van fusies en overnames onder leiding van Cees van der Hoeven. Het bedrijf presenteerde kwartaal na kwartaal spectaculaire winstgroei en waardestijging van het aandeel. Nu, vijf jaar later, is daar weinig van over.

In “De graaicultuur” is Ahold het vertrekpunt voor een zoektocht naar de structurele oorzaken van de malversaties, die de kijker voert van Zaandam via Amsterdam naar New York, Boston en Milaan.

Aan het woord komt Pieter Bouw (ex-KLM, nu Swiss Air), en in Italië verklaart Marco Vitale, bedrijfseconoom en voorzitter van een groot Italiaans pensioenfonds de corruptie. In de VS geeft de meest geïmiteerde en bewonderde Amerikaanse topmanager Jack Welch (ex-General Electric) zijn visie op het thema.

Verder een bezoek aan Harvard Business School en analyses van Roger Lowenstein (“Origins of the Crash”), Bill George (“Authentic Leadership”) en Rakesh Khurana (“Searching for a Corporate Savior”).

Regie: Bregtje van der Haak
Research: William de Bruijn/Bram Esser
Productie: Mariska Schneider
Eindredactie: Roel van Broekhoven/Hans Keller/Doke Romeijn

Met dank aan Euronext

bron: www.vpro.nl

bekijk hier de reportage (55min.)

I know I’ve been mentioning The Hickey Underworld A LOT on the blog, but that’s only because they really are the bee’s knees (yes, I have thing for outdated expressions). Their superb debut album is working towards an international release and can now be previewed in full on the Dutch VPRO listening post. Do check it out if you haven’t heard it/bought it yet.

The band also launched a new version of their website which is the hummingbird’s elbows. The flash animation is based on the fold out artwork by Gerard Leysen which was featured on the limited edition first pressing of the album. To find the info you have to navigate with a piramid around a world full of black magic, animal sex, mythical figures and of course nuns with knives. In other words: a typical day at the office.
If you visit the site for a quick check of  the news or the tour dates you’re pretty much fucked as you need some time and space to discover the location of said info. Other than that, this website is a feast.

Scene from the intro:

Scenes from the site itself:

O Holland doc, programa da tv holandesa de documentários, exibiu Bloeiende Handel essa semana. Negócio que floresce (traduzindo) segue três moradores de Naivasha, uma vila queniana que sofre as consequências da instalação de uma empresa de flores.

Uma das retratadas no documentário é Jane. Ela é uma mãe jovem. Tem quatro filhos. Trabalha das sete da manhã às dez da noite. Chega em casa cansada e vai cozinhar para as crianças, cantar com elas e alfabetizá-las.

O pequeno e humilde lar de Jane não tem banheiro. Mas ela não sai de casa à noite caso precise fazer as necessidades básicas por que corre o risco de ser estuprada… e essa é apenas uma parte da história de Jane.

Uma quantia das flores que podem ser encontradas nas floriculturas e mercados holandeses são oriundas do Quênia, bem como de outros países africanos, latino-americanos ou asiáticos. E o que fazer aqui, desse lado do mundo? Boicotar as flores?

Bloeiende Handel pode ser assistido aqui. É possível compreender o documentário mesmo sem entender holandês. Não há narração e a maioria dos personagens fala inglês.

Een website over steden met filmpjes gemaakt door de eigen inwoners. Het is burgerjournalisme ten top. De VPRO en The One Minutes Stichting werken samen op de website www.cityoneminutes.org. Kunstenaars in meer dan honderd steden over de hele aardbol leggen op de website het leven vast van de stad waarin zij wonen of tijdelijk verblijven. Dit doen zij van uur tot uur in persoonlijke video-impressies van één minuut.

Gebouwen, pleinen, auto’s, fietsen, mensen, geld, armoede, orde, chaos. De kunstenaars tonen op eigentijdse wijze hoe ze een stad beleven. De site zal nog verder uitgebreid worden met de mogelijkheid om films te beoordelen en je eigen ideale ‘droomstad’ te creëren uit één minuten materiaal.

Het project maakt deel uit van De Eeuw van de Stad, een project dat de VPRO in september presenteert. Het maakt dan twee weken lang radio en digitale televisie over het leven in de stad.